Εθνική Στρατηγική

2015-04-01. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΚΡΙΣΕΩΝ

on Wednesday, 01 April 2015. Posted in Εθνική Στρατηγική

Γράφει ο Αντιπτέραρχος(Ι) ε.α. Ευάγγελος Γεωργούσης, Πρόεδρος Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων

2015-04-01.  ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: ΑΠΕΙΛΕΣ  ΚΑΙ  ΣΥΣΤΗΜΑ  ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ  ΚΡΙΣΕΩΝ

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά:

-Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!
-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!
-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά της, του Υποστρατήγου ε.α.  Ιπποκράτη Δασκαλάκη, Διεθνολόγου, Μέλους του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Απειλές και σύστημα χειρισμού κρίσεων, του Αντιπτεράρχου ε.α. Ευαγγέλου Γεωργούση, Επίτιμου Διοικητού Δ.Α.Ε. Προέδρου Συνδέσμου Αποφοίτων Σ.Ι. ΕΔΩ!

Θα ακολουθήσει:

-Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνοτουρκικές σχέσεις, του Αντιναυάρχου ε.α. Π.Ν. Βασιλείου Μαρτζούκου, Επιτίμου Διοικητού Σ.Ν.Δ., Προέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

Σήμερα παρουσιάζεται το κείμενο:

'Απειλές και σύστημα χειρισμού κρίσεων'

Σύμφωνα με τα θεσμικά κείμενα της Χώρας το ΚΥΣΕΑ είναι το αρμόδιο όργανο έγκρισης του Συστήματος Χειρισμού Κρίσεων(Σ.Χ.Κ),που οι αρμόδιοι και εμπλεκόμενοι Υπουργοί της Κυβέρνησης εισηγούνται ως το κατάλληλο. Από πλευράς ΥΠΕΘΑ την ευθύνη σχεδίασης και πρότασης προς τον Υπουργό Άμυνας, για το θέμα αυτό, έχει το ΓΕΕΘΑ. Είναι όμως γνωστό πως όταν αναφερόμαστε σε ένα Εθνικό Σ.Χ.Κ, αυτό δεν αφορά μόνο τις Ε.Δ της Χώρας. Αφορά φυσικά όλες τις δυνάμεις Ασφάλειας, με τα αρμόδια Υπουργεία στα οποία αυτές υπάγονται, όπως και τις υπηρεσίες πληροφοριών (ΕΥΠ), αλλά και τα ΜΜΕ έχουν υψηλή πιθανότητα εμπλοκής στον χειρισμό μιάς κρίσης και ως εκ τούτου αυτό πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στον σχεδιασμό του.
ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-04-17. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνοτουρκικές σχέσεις

on Friday, 17 April 2015. Posted in Εθνική Στρατηγική

Γράφει ο Βασίλειος Μαρτζούκος, Αντιναύαρχος ε.α. ΠΝ, Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ., Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

2015-04-17.  ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνοτουρκικές σχέσεις

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσίασε σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά:

-Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!

-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!

-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά της, του Υποστρατήγου ε.α.  Ιπποκράτη Δασκαλάκη, Διεθνολόγου, Μέλους του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!

-Απειλές και σύστημα χειρισμού κρίσεων, του Αντιπτεράρχου ε.α. Ευαγγέλου Γεωργούση, Επίτιμου Διοικητού Δ.Α.Ε. Προέδρου Συνδέσμου Αποφοίτων Σ.Ι. ΕΔΩ!

-Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνοτουρκικές σχέσεις, του Αντιναυάρχου ε.α. Π.Ν. Βασιλείου Μαρτζούκου, Επιτίμου Διοικητού Σ.Ν.Δ., Προέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!

Σήμερα παρουσιάζεται το κείμενο:

'Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνοτουρκικές σχέσεις'

Το διεθνές περιβάλλον εθνικού μας ενδιαφέροντος χαρακτηρίζεται από διαρκώς εντεινόμενη αστάθεια. Η νεο–οθωμανική και αναθεωρητική Τουρκία αποτελεί την κύρια πραγματική στρατιωτική απειλή, καθ’ όσον οι δεδηλωμένες πολιτικές της διεκδικήσεις, θίγουν ζωτικά μας συμφέροντα και επί πλέον διαθέτει τα υλικά μέσα για να τις πραγματοποιήσει. Η χώρα αυτή, που θεωρεί την Ελλάδα ως εμπόδιο στα επεκτατικά της σχέδια, επιδιώκει την συνδιαχείριση του Αιγαίου, επιβουλεύεται την Θράκη καιτην Κύπρο και διεκδικεί καθοριστική επιρροή σε ολόκληρη την Α. Μεσόγειο. Μέχρι στιγμής οι τουρκικοί στόχοι υλοποιούνται μέσω διαδοχικών κρίσεων ποικίλης εντάσεως, δίχως αυτό να αποκλείει και την πιθανότητα γενικευμένης συρράξεως. Το διαχρονικά σημαντικό εξοπλιστικό τουρκικό πρόγραμμα έχει πρόσφατα αναβαθμισθεί ποιοτικά και ποσοτικά, με προοπτική κατά τα επόμενα δέκα έτη, η διαφορά στρατιωτικής υλικής ισχύος με την χώρα μας να είναι συντριπτική.Η απώλεια της αποτρεπτικής μας ισχύος δρομολογεί την πλήρη και επιτυχή εφαρμογή της στρατηγικής του πειθαναγκασμού για την Τουρκία και την στρατηγική του κατευνασμού για την χώρα μας. Δεδομένου ότι η συνύπαρξη Ελλάδος Τουρκίας είναι δυνατόν να περιγραφεί ως μία διαρκής κρίση με υφέσεις και εξάρσεις, η χώρα μας νομιμοποιείται να είναι καχύποπτη σε κάθε ενέργεια και πρωτοβουλία της γείτονος.
ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-12-05. «Μηδείς αγεωγράφητος και ανιστόρητος εισίτω».

on Saturday, 05 December 2015. Posted in Εθνική Στρατηγική

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος, δημοσιογράφος και αμυντικός αναλυτής, συνεργάτης μας

2015-12-05.  «Μηδείς αγεωγράφητος και ανιστόρητος εισίτω».

Αυτή πρέπει να είναι η επιγραφή που θα πρέπει να τοποθετηθεί στην είσοδο του κοινοβουλίου, ώστε να αποτρέπεται η είσοδος σε κάθε πολιτικό πρόσωπο που στερείται βασικών γνώσεων Ιστορίας και Γεωγραφίας! Δυστυχώς φαίνεται πως οι απουσίες (κατά κόσμον «κοπάνες») που έκανε κάποτε στα προαναφερόμενα μαθήματα ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, μεταγενέστερα δεν επέδρασαν μόνο αρνητικά στη δημόσια εικόνα του ως πρωθυπουργού της χώρας, αλλά προκάλεσαν σε επίπεδο γεωστρατηγικής σε διάστημα μόλις μιας εβδομάδας (!) τρία σοβαρότατα σφάλματα:

Στους τομείς της Εθνικής Άμυνας, της εξωτερικής και της ενεργειακής πολιτικής. Στο πρόσωπό του πρωθυπουργού αποδομείται με ηχηρό τρόπο η δήθεν στρατηγική σκέψη της Αριστεράς, επιβεβαιώνεται η διάσταση σε ιδεολογικό επίπεδο με τη ρεαλιστική γεωπολιτική πραγματικότητα και, το χειρότερο, υπονομεύονται εκ των έσω θεμελιακές δομές της εθνικής γεωστρατηγικής στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Από την εποχή του… Frozen War (σ.σ. Ο Ψυχρός Πόλεμος κατά τον τότε αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης) που ο Αλέξης πήγαινε σχολείο, μέχρι την ώρα που επισκέφθηκε το Ισραήλ ως πρωθυπουργός ενός από τα αρχαιότερα έθνη της Μεσογείου (σ.σ. την ιστορική συνέχεια του οποίου αρνείται για ιδεολογικούς και όχι μόνον λόγους η εθνομηδενιστική συνιστώσα την οποίαν καλύπτει και προωθεί η κυβέρνηση) είναι σαν να μεσολάβησε ένα τυπικό σχολικό διάλειμμα…

Έλλειμα στρατηγικής αντίληψης και εμμονές σε ιδεολογικά χαρακώματα

Αναφορικώς με το τι συνέβη κατά το τελευταίο διάστημα που να δρομολογεί αρνητικές επιπτώσεις θα αποδείξουμε στη συνέχεια, καθώς δεν θα ήταν υπερβολή να υπογραμμίσουμε ότι εάν ένας πρωθυπουργός αδυνατεί να κατανοήσει τη ρεαλιστική πλευρά της γεωγραφίας της ισχύος, τότε ο όποιος αντίπαλος ξεκινά τη διαπραγμάτευση κατέχοντας εξαρχής πλεονέκτημα. Υπό αυτό το πρίσμα, οι αντιδράσεις – και όχι πρωτεύουσες δράσεις – του Αλέξη Τσίπρα προδίδουν έλλειμμα στρατηγικής αντίληψης και εμμονή σε γνωστά ιδεολογικά χαρακώματα, όπως και μια τάση πρόκλησης εντυπώσεων χωρίς να συνυπολογίζεται το κόστος επί των εθνικών συμφερόντων.

-Σφάλμα πρώτο: Ο πρωθυπουργός μιας χώρας που τελεί υπό τη στρατιωτική απειλή μιας άλλης (βλ. casus belli), η οποία αναλαμβάνει κινήσεις υψηλού ρίσκου (βλ. κατάρριψη Su-24M) και έχει εκπονήσει ειδικά σχέδια (βλ. υπόθεση Ergenekon) με σκοπό την πρόκληση τετελεσμένων, δεν μπορεί να εκμυστηρεύεται μέσω twitter εν είδει έκθεσης ιδεών, την οποίαν θα μπορούσε να γράψει στις πανελλήνιες με θέμα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, και να εκθέτει απροκάλυπτα το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ), την Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ) και την εθνική αποτρεπτική στρατηγική, αγνοώντας το ουσιαστικό περιεχόμενο των τουρκικών παραβιάσεων και παραβάσεων, όπως και των υπερπτήσεων στο Αιγαίο.

Η απάντηση που έδωσε την επόμενη ημέρα η Τουρκική Αεροπορία όχι μόνο ήταν συμβολικώς προσβλητική, αλλά έδωσε στην κυβέρνηση ένα ηχηρό ράπισμα, απογυμνώνοντας – με όρους ισχύος – τα τιτιβίσματα και δείχνοντας για πολλοστή φορά ότι: Ο ισχυρός παραβιάζει και υπερίπταται όσο του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύνατος παρακολουθεί χωρίς να αντιδρά όσο του επιβάλλει η αδυναμία του… (σ.σ. παραφράζοντας πλην όμως αποτυπώνοντας στην ελληνοτουρκική πραγματικότητα τη γνωστή ρήση του Θουκυδίδη).

-Σφάλμα δεύτερο: Ευρισκόμενος επί ισραηλινού εδάφους, ο πρωθυπουργός μίλησε για την Ιερουσαλήμ, την ιστορική πρωτεύουσα («With great honor to be in your historical capital and to meet your excellencies») του Ισραήλ, όπως έγραψε στο βιβλίο επισκεπτών. Ως γνωστόν, η διεθνώς αναγνωρισμένη πρωτεύουσα του Ισραήλ είναι το Τελ Αβίβ και το θέμα θα μπορούσε να κλείσει εκεί, αλλά υπήρξε συνέχεια. Στη συνέντευξη Τύπου με τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς, ο πρωθυπουργός έθεσε θέμα συγκρότησης παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Κατ’ αρχήν δεν υφίστατο κρατική παλαιστινιακή οντότητα προ του 1967, ενώ τα όποια σύνορα εννοεί είναι η γραμμή κατάπαυσης του πυρός μετά τον Πόλεμο των 6 ημερών σε βάρος της Συρίας, Αιγύπτου και Ιορδανίας που ηττήθηκαν.

Ο Αλέξης Τσίπρας μέσω του περιβάλλοντός του άφησε να διαρρεύσει η πληροφορία ότι όταν – μετά από πρόσκληση – μεταβεί στις 21 Δεκεμβρίου στην Αθήνα ο Αμπάς, τότε θα υλοποιηθεί η προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ που αφορά την αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους. Εάν αυτό υλοποιηθεί, τότε η Ελλάδα θα έχει προχωρήσει σε μια εντελώς άκαιρη και μη φιλική ενέργεια κατά του εβραϊκού κράτους, σε μια ιδιαίτερα δύσκολη συγκυρία. Επίσης η Αθήνα θα δεχθεί τα συγχαρητήρια των… Ερντογάν και Νταβούτογλου, οι οποίοι, ως κληρονόμοι των Οθωμανών, «κρατούν τα κλειδιά της Ιερουσαλήμ», ανοίγοντας την κερκόπορτα και στη Χαμάς να δρα υπό κάλυψη, ενώ δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο ο επόμενος στολίσκος που θα κινηθεί προς τη Γάζα για να σπάσει τον αποκλεισμό να έχει επιβάτες βουλευτές ή και υπουργούς της κυβέρνησης.

-Σφάλμα τρίτο: Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών για τα ενεργειακά, η χώρα μας, αντί να υποστηρίξει με «γεωστρατηγική θέρμη» την κατασκευή του αγωγού East Med Pipeline, μέσω του οποίου θα μεταφέρεται φυσικό αέριο (φ.α) από την Ανατολική Μεσόγειο στην ηπειρωτική Ελλάδα και από εκεί με αγωγούς προς την Ε.Ε. (τον οποίον θα χρηματοδοτήσει η Ε.Ε.), έδειξε ότι τάσσεται υπέρ της (σ.σ. ιταλικής γεωστρατηγικής υπόδειξης, αντίθετης προς τα εθνικά συμφέροντα) δημιουργίας κέντρου υγροποίησης φ.α. στην Αίγυπτο (Δαμιέττη) και από εκεί τη μεταφορά του με πλοία LNG στην Ε.Ε.

Ο πρωθυπουργός αποδέχθηκε τη μη κατασκευή του αγωγού, προτάσσοντας την αξιοποίηση της Αλεξανδρούπολης ως χώρο δημιουργίας εγκατάστασης από-υγροποίησης του φ.α. που θα προέρχεται από την Αίγυπτο με τα LNG. Η συγκεκριμένη αποδοχή αποτελεί πλήγμα που απομειώνει κάθετα τη γεωστρατηγική αξία του ελληνικού χώρου ως ουσιαστικού ενεργειακού κόμβου, από τον οποίον θα ξεκινά και θα ελέγχεται η διανομή φ.α. προς την Ε.Ε., είτε προς βορρά, είτε προς δυσμάς.

Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφέρουμε ότι δεν θέλουμε να πιστέψουμε πληροφορίες ότι ο πρωθυπουργός αποδέχθηκε τον σχεδιασμό που απορρίπτει τον East Med Pipeline επειδή δεν έχει επιλυθεί το θέμα της ΑΟΖ (Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης) μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας. Όπως επίσης επειδή κάποιοι συνεχίζουν να οραματίζονται την κατασκευή του Turkish Stream και την επέκτασή του ως Hellenic Stream να συνδέσουν τα δύο project (ρωσοτουρκικός αγωγός και φ.α. από τη Δαμιέττη) ώστε να «καμφθεί» η ευρωπαϊκή αντίδραση (σ.σ. η αγγλοσαξονική δηλαδή…) που θεωρεί ως νεκρό το σχετικό εγχείρημα. Εάν αυτά δεν επαληθευθούν, τότε παραμένει το μείζον ζήτημα της κατασκευής ή μη του East Med Pipeline, το οποίο θα αποκτήσει έναν ανεπιθύμητο βαθμό δυσκολίας, εάν η ελληνική κυβέρνηση προβεί στην αναίτια, άκαιρη και ασύμβατη με τα εθνικά συμφέροντα αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους.

Εκτός από τη φινλανδοποίηση, η ελληνική πλευρά, πιστεύω, ότι δημιούργησε έναν καινούριο παράγωγο όρο την «αυτο-φινλανδοποίηση» (σ.σ. νεολογισμός του γράφοντος), όπου η διαδικασία φινλανδοποίησης ενεργοποιείται με αποκλειστική ευθύνη – χωρίς και πολύ έξωθεν παρέμβαση – του κυρίαρχου κράτους. Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγουμε, εάν συνυπολογίσουμε τα τρία προαναφερθέντα σφάλματα που χρεώνονται στον πρωθυπουργό, ο οποίος, λόγω εγγενούς ανεπάρκειας στους τομείς της ιστορικής και γεωγραφικής παιδείας, διαγράφει το μέλλον της χώρας αναμένοντας να κτυπήσει το κουδούνι που ενώ θα σημάνει το τέλος του διαλείμματος του γεωπολιτικού παράθυρου ευκαιρίας για τον Ελληνισμό, εκείνος ενδεχομένως θα προτιμήσει την προσφιλή τακτική της κοπάνας από το ιστορικό – αυτήν τη φορά – προσκήνιο…
Ιωάννης Θεοδωράτος – liberal.gr
*Ο κ. Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος είναι δημοσιογράφος-αμυντικός αναλυτής.

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»

on Tuesday, 21 June 2016. Posted in Εθνική Στρατηγική

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι θέτει σε προτεραιότητα την άμυνα εις βάρος των κοινωνικών δαπανών.

Μια συζήτηση και ένα πολυσυζητημένο και αρκετά παραπλανητικό ερώτημα (βούτυρο ή κανόνια) που ταλανίζει τις κοινωνίες από αρχαιοτάτων χρόνων. Δύσκολη η επίτευξη ισορροπίας και χωρίς να υπάρχει μαγική συνταγή ή δοσολογία της τέλειας επιτυχίας ενώ ούτε και η εκ του αποτελέσματος κριτική είναι πάντοτε αξιόπιστη και αποδεκτή. Βέβαια ορισμένες χώρες και για συγκεκριμένες χρονικές περιόδους πέτυχαν να εκπληρώσουν αμφότερους τους στόχους είτε πουλώντας τα δικής τους κατασκευής κανόνια είτε πείθοντας άλλους να χρηματοδοτούν την πολεμική τους προσπάθεια.

Η περίπτωση όμως του Ισραήλ είναι αξιοπρόσεκτη. Ένα έθνος σε κατάσταση μόνιμης πολεμικής ετοιμότητος και σε περιβάλλον αυξημένων απειλών έχει κατορθώσει (και με την εξωτερική χρηματοδότηση) να εξισορροπήσει τις προτεραιότητες και ανάγκες του και να καταστήσει αν όχι κερδοφόρα, τουλάχιστον ανταποδοτική μέχρι ενός βαθμού, την αμυντική βιομηχανία του. Δεν απέφυγε όμως και αυτό την παγίδα της περικοπής και κυρίως της λανθασμένης κατανομής των πιστώσεων που οδήγησαν (όπως παραδέχεται και το πόρισμα της επίσημης επιτροπής διερεύνησης των γεγονότων του 2006) μαζί και με άλλους παράγοντες στη πτωχή απόδοση των ενόπλων δυνάμεων του στο επικαλούμενο δεύτερο πόλεμο του Λιβάνου. Το παράδειγμα αυτό αναδεικνύει την αναγκαιότητα όχι μόνο της συνεχούς διατήρησης των αναγκαίων πιστώσεων στην άμυνα αλλά και της ορθής κατανομής και αξιοποίησης τους. Αξιοσημείωτη και η  περίπτωση της ΕΣΣΔ που κατέρρευσε και υπό το βάρος των αλόγιστων στρατιωτικών δαπανών από ένα γραφειοκρατικό σύστημα που αδυνατούσε να είναι ανταγωνιστικό και επιζητούσε την απατηλή υπεροχή των αριθμών των μεραρχιών και των οπλικών συστημάτων.

Αντίστοιχα με το Ισραήλ και η Ελλάδα περιτριγυρισμένη από ασταθείς γείτονες σε εύφλεκτες περιοχές βιώνει επιπλέον και την οικονομική δυσπραγία και τους οικονομικούς περιορισμούς που δημιουργούν οι μνημονιακές υποχρεώσεις και  κυρίως η δημοσιοοικονομική της αποτυχία. Παρά ταύτα διατηρεί το δεύτερο  υψηλότερο, μεταξύ των χωρών του ΝΑΤΟ, ποσοστό αμυντικών δαπανών (2.4%) σε σχέση με το κατακρημνιζόμενο ΑΕΠ της. Το μεγαλύτερο μέρος μάλιστα του αμυντικού προϋπολογισμού κατευθύνεται στις αποκαλούμενες ανελαστικές δαπάνες, κυρίως μισθοδοσίας. Το δε υπόλοιπο μέρος εξαντλείται στην αποπληρωμή υποχρεώσεων για παλαιότερες εξοπλιστικές δαπάνες. Ένα ελάχιστο δε μέρος αποτελεί τα λειτουργικά έξοδα εντός των οποίων περιλαμβάνονται και οι βασικές εκπαιδευτικές δραστηριότητες χωρίς τις οποίες η αποτελεσματικότητα οποιοδήποτε στρατού φθίνει ραγδαία. Ούτε φυσικά κουβέντα να γίνεται για αγορά νέων πολικών συστημάτων ή εκσυγχρονισμό των υπαρχόντων. Συχνή η επίκληση από όλους τους κυβερνώντες των τελευταίων ετών για μείωση των δαπανών με ταυτόχρονη αύξηση της μαχητικής ικανότητος, αρχής και ευχής αποδεκτής εντός ορισμένων ορίων και για περιορισμένο διάστημα και υπό προϋποθέσεις. Η αλήθεια είναι ότι οποιαδήποτε εφευρετικότητα, οικονομία και πρωτοτυπία δεν μπορούν να αντικαταστήσουν ούτε το πανάκριβο ανταλλακτικό του σύγχρονου αεροσκάφους ούτε και να καταστήσουν τον πλου της φρεγάτας στο Αιγαίο ανέξοδη. Συχνές και δικαιολογημένες οι αγωνιώδεις κραυγές τα τελευταία χρόνια για ανατροπή της στρατιωτικής ισχύος μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας αλλά συνήθως δεν συνοδεύονται από ρεαλιστικές λύσεις. Ούτε οι ηρωικές λύσεις παύσεων των πληρωμών ή επιστροφής στο εθνικό νόμισμα θα επιφέρουν την επιζητούμενη ενδυνάμωση της ισχύος των ενόπλων δυνάμεων, μάλλον θα οδηγήσουν σε πλήρη απαξίωση ένεκα της αδυναμίας οποιασδήποτε αγοράς ανταλλακτικού, πυρομαχικών και καυσίμων.

Οπότε τίθεται το ερώτημα υπάρχει τελικά λύση που θα διασφαλίσει την αποτρεπτική μας ικανότητα και ποια είναι αυτή?  Δυστυχώς οποιαδήποτε λύση θα προέλθει μόνο μέσω της χρονοβόρας ανόρθωσης της οικονομίας. Μέχρι τότε οποιαδήποτε δαπάνη των ενόπλων δυνάμεων πρέπει να είναι απόλυτα προσεκτικά σχεδιασμένη με διακλαδική σκόπευση, μακριά από κάθε είδους συμφέροντα, σε συνάρτηση με μια πανεθνική προσπάθεια εκμετάλλευσης όλων των πόρων και του ανθρωπίνου δυναμικού. Παράλληλα και από θέση αδυναμίας πρέπει να εξασφαλιστούν, όσο είναι δυνατόν οι απαραίτητες ισορροπίες στο διεθνές περιβάλλον αλλά και η αποφυγή εγκλωβισμού μας σε αδιέξοδες πολιτικές, περιπέτειες, κρίσεις  και παγιδεύσεις.

Όμως και οι ένοπλες δυνάμεις πρέπει να αποτολμήσουν επιτέλους έναν ριζικό εκσυγχρονισμό που θα οδηγήσει σε μικρότερο μέγεθος, ικανό όμως, αν όχι να ανταπεξέλθει επιτυχώς σε όλες τις απειλές, να είναι τουλάχιστον λειτουργικό και αξιόμαχο υπό τις παρούσες οικονομικές συγκυρίες και να μπορεί να  επιφέρει ένα υπολογίσιμο πλήγμα στον εξ ανατολών κύριο αντίπαλο. Σε αυτήν την κατεύθυνση του αναγκαίου εκσυγχρονισμού όλες οι προηγούμενες προσπάθειες έχουν τελματώσει ένεκα σκοπιμοτήτων, ατολμίας, πολιτικών παρεμβάσεων, μιας ακατανόητης έλξης των αριθμών και κυρίως της αδυναμίας μας να συνειδητοποιήσουμε τις περιορισμένες οικονομικές μας δυνατότητες. Η ορθή κρίση και τόλμη είναι αναγκαίο εχέγγυο της επιτυχημένης πολιτικής αλλά και στρατιωτικής ηγεσίας σε πόλεμο, κρίση και ειρήνη.

29/11/2016. Εθνική άμυνα – Στρατηγική χωρίς αποτίμηση

on Tuesday, 29 November 2016. Posted in Εθνική Στρατηγική

Γεώργιος Νικολάκος είναι Αντιστράτηγος ε.α.

29/11/2016. Εθνική άμυνα – Στρατηγική χωρίς αποτίμηση

Γράφει ο Γεώργιος Νικολάκος*

Η στρατηγική είναι ένας όρος που ετυμολογικά έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα και η αρχική της έννοια ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την στρατιωτική ορολογία, την τέχνη της στρατιωτικής διοίκησης και την απαραίτητη σχεδίαση έτσι ώστε να υπάρχει βέλτιστη χρησιμοποίηση των έμψυχων και άψυχων πόρων με απώτερο σκοπό την επίτευξη των τεθέντων στόχων.

Αναφερόμενοι κυρίως στην εθνική άμυνα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στρατηγική είναι η κατεύθυνση  και  το εύρος δραστηριοτήτων της άμυνας της χώρας μακροπρόθεσμα, η οποία εξασφαλίζει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για αυτήν, μέσω της διάταξης των πόρων της μέσα σε ένα εναλλασσόμενο περιβάλλον ασφάλειας, με στόχο να ανταποκριθεί στις ανάγκες και τις προσδοκίες των πολιτών της. Απώτερος  σκοπός της είναι η διαφύλαξη συλλογικών πνευματικών αγαθών, η διαφύλαξη του πολιτισμού, ελευθερίας και αξιοπρέπειας.

Ας μην ξεχνάμε αυτό που έγραψε ο Κονδύλης. «Η θεμελιώδης συνάφεια αυτοσυντήρησης και κοινωνίας καταφαίνεται στο απλό γεγονός ότι καμιά κοινωνική τάξη πραγμάτων δεν μπορεί να υπάρξει μακροπρόθεσμα αν δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί τη συλλογική και ατομική ασφάλεια της μεγάλης πλειοψηφίας των μελών της».

Το εναλλασσόμενο περιβάλλον ασφαλείας  είναι ένα από κύρια  χαρακτηριστικά της στρατηγικής που διαμορφώνεται κυρίως από την αναθεωρητική στάση της Τουρκίας η οποία προβάλλει επαναστατικές και ηγεμονικές αξιώσεις αλλά και από το ασταθές διεθνές σύστημα εξαιτίας αναθεωρήσεων που αποσκοπούν στην αλλαγή του ιεραρχικού καθεστώς. Η Ελλάδα όπως είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς, εξακολουθεί να έχει αμυντικά δόγματα και ιδεοληψίες για την απειλή που ανάγονται στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μία παθητική διπλωματική στρατηγική  η οποία στηρίζεται στο ¨θέσφατο¨, «δε διεκδικούμε τίποτε αλλά και δεν παραχωρούμε τίποτε» και μας αναγκάζει να τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα.

Θα ήταν λοιπόν ασφαλές το συμπέρασμα ότι  η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη σήμερα με μία επιτακτική ανάγκη για ισχυρή αποτρεπτική αμυντική δυνατότητα. Έχει ανάγκη από νέο δόγμα, μία νέα στρατηγική η οποία να κινείται προς το μέλλον, με στόχο  κάτι νέο δυναμικό, αποδοτικό, αποτελεσματικό και ικανό να διασφαλίσει την άμυνα της χώρας. Αυτό όμως υπαγορεύει αμυντική πολιτική βασισμένη στα υπαρκτά δεδομένα και στόχους  και όχι σε ευχολόγια. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κάνουμε αποτίμηση της αμυντικής δυνατότητας της χώρας ως προς την άμεση απειλή.

Καμία συνθήκη ή διεθνής νόμος δεν μπορεί να μας προστατεύσει, αν δεν είμαστε σε θέση να αμυνθούμε, ή να είμαστε σε θέση να επιφέρουμε τέτοιο πλήγμα στον αντίπαλο, το οποίο να καταλήγει στο να αποθαρρύνει και να αποτρέπει κάθε επιθετική διάθεση.

– Ποια  λοιπόν θα πρέπει να είναι η επομένη ημέρα για την άμυνα της χώρας μετά την συνεχιζόμενη Τουρκική προκλητικότητα;

– Ποια είναι η σημερινή αμυντική ικανότητα της χώρας μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές στα κονδύλια των  Ένοπλων Δυνάμεων (ΕΔ);

Την απάντηση στα κρίσιμα αυτά ερωτήματα πρέπει να τα δώσει η Κυβέρνηση, η οποία θεσμικά φέρει την ευθύνη, σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο, αλλά και ο πολιτικός κόσμος συνολικά σε ότι του αναλογεί. Κατά την γνώμη μου όμως, η πολιτική ηγεσία της χώρας αδυνατεί να αντιληφθεί στοιχειώδη αμυντικά ζητήματα και δεν συνειδητοποιεί παράλληλα, ποια είναι η κατάλληλη διπλωματική τακτική για την χώρα μας.

Όσο για την  στρατιωτική ηγεσία και ¨αυτή δεν πάει πίσω¨. Είναι  εγκλωβισμένη σε παρωχημένα δόγματα, αγώνα οπισθοφυλακών, και επιδείξεις ‘’επιπέδου διμοιρίας’’ την τελευταία πενταετία, για να διατηρήσει ένα αμυντικό σύστημα που καταφανώς χωλαίνει και ίσως να  έχει οδηγήσει σε μια «επιφανειακή» επιχειρησιακή δύναμη τελείως άσχετη με την απειλή.

Ποίος όμως θα κάνει την αποτίμηση; Την εκτίμηση κινδύνου;  Η στρατιωτική ηγεσία;. Υπήρξαν φωτισμένοι Αρχηγοί που προσπάθησαν αλλά βρέθηκαν εκτός Ε.Δ. γιατί δεν ήταν αρεστοί.

Δυστυχώς στη δημοκρατική Ελλάδα του 21ου αιώνα,  η τελική έγκριση της επιλογής των Αρχηγών δεν περνά από σχετική επιτροπή της Βουλής ύστερα από ακρόαση του υποψηφίου. Η θητεία του Αρχηγού δεν έχει προκαθωρισμένη χρονική διάρκεια. Παρότι ο κοινωνικός ρόλος των Ενόπλων Δυνάμεων όσον αφορά στην εξωτερική ασφάλεια της χώρας είναι πρωταρχικός, οι Αρχηγοί δεν είναι ισότιμοι συνομιλητές της πολιτικής ηγεσίας επί  αριθμού ζητημάτων υψίστης σημασίας που αφορούν στην εθνική ασφάλεια ούτε  έχουν θεσμική ευθύνη.

Ο στρατός δεν έχει τη δική του γραμματική. Ο ρόλος των Ενόπλων Δυνάμεων διέπεται και ελέγχεται από τη λογική των πολιτικών σκοπών μιας κοινωνίας. Οι Αρχηγοί είναι εντολοδόχοι της πολιτικής εξουσίας μαζί με τα υπόλοιπα όργανα του κράτους όπως προβλέπει το δημοκρατίκό μας πολίτευμα. Αν η έγκριση των Αρχηγών ¨περνούσε από την βουλή¨, θα ήταν απορρέουσα υποχρέωση τους να ενημερώσουν το Ελληνικό κοινοβούλιο για την πραγματική κατάσταση των Ενόπλων Δυνάμεων και των αμυντικών δυνατοτήτων της χώρας, δηλαδή  μία εκτίμηση των κινδύνων, μία αποτίμηση της Εθνικής άμυνας.

Αναρωτιέται κάποιος, γιατί δεν γίνεται  αυτό μέχρι τώρα;

Είναι βολικό για όλους, ιδίως για τους πολιτικούς. Η πολιτική ηγεσία  για ευνόητους λόγους αποφεύγει να προσεγγίσει και να καθορίσει το επίπεδο των επιθυμητών εθνικών δυνατοτήτων και να προσδιορίσει το ύψος του ανθρώπινου δυναμικού και των οικονομικών πόρων που πραγματικά θα διατεθούν, λαμβάνοντας υπόψη το δημογραφικό πρόβλημα αλλά και την οικονομική κατάσταση.  Δεν θέλει να δεσμευτεί. Δυστυχώς όμως, χωρίς αυτά τα δεδομένα δεν είναι δυνατός ο καθορισμός  με επιστημονικά δόκιμες προσεγγίσεις της αποστολής και του ρόλου των Ενόπλων Δυνάμεων, εντός των παραμέτρων του χώρου του χρόνου και η προσαρμογή τους στην αντιμετώπιση των απειλών σύμφωνα με τους κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένους σκοπούς.

Οι κίνδυνοι και οι απειλές παραμένουν γύρω μας και είναι μεταβαλλόμενοι. Καθημερινά εμφανίζονται και νέοι.  Η άμυνα η ασφάλεια, η ακεραιότητα της εθνικής επικράτειας και η αντιμετώπιση εξωτερικών απειλών κατά της κυριαρχίας είναι καθήκον όλων μας. Αυτοί που γνωρίζουν δεν πρέπει να σιωπούν. Είναι απαραίτητη η αποτρεπτική φήμη των ΕΔ  για τη διασφάλιση της συλλογικής ελευθερίας του λαού μας. Απαιτείται όμως ρεαλισμός και αλλαγή φιλοσοφίας στο να  «μην υποτιμάς τους αντιπάλους σου», και να θεωρείς ότι  «η δύναμη  δεν είναι το παν».

* O Γεώργιος Νικολάκος είναι Αντιστράτηγος ε.α. Πτυχιούχος του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας (ΠΑΜΑΚ) με πιστοποιητικό εξειδίκευσης του ιδίου πανεπιστημίου στη διαχείριση κρίσεων. Είναι επίσης κάτοχος  Μεταπτυχιακού Τίτλου σπουδών στις  Διπλωματικές και Στρατηγικές Σπουδές.

31/7/2016. Οι Καλόγεροι της Άνδρου

on Sunday, 31 July 2016. Posted in Εθνική Στρατηγική

Επιμέλεια Σπύρος Κουρκούμπας, Υπτγος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

31/7/2016. Οι Καλόγεροι της Άνδρου

Οι Καλόγεροι της Άνδρου
 
Μοναχικοί βράχοι στη μέση του Αιγαίου ή νησίδες ζωτικής εθνικής σημασίας;
Οι νησίδες Καλόγεροι βρίσκονται στο Κεντρικό Αιγαίο. Πρόκειται για δύο "μοναχικούς βράχους", που απέχουν 26 ναυτικά μίλια από την Άνδρο και 24 ναυτικά μίλια από τα Αντίψαρα. Διοικητικά, υπάγονται στα Ψαρά.

Ο Μεγάλος Καλόγερος έχει έκταση 6 στρέμματα και ύψος 36,5 μέτρα. Σε απόσταση 1400 μέτρων βορειοανατολικά, βρίσκεται ο Μικρός Καλόγερος, με έκταση 1,8 στρέμματα και ύψος 1 μέτρο. Οι ηφαιστειογενείς αυτές νησίδες προκάλεσαν το ενδιαφέρον γεωγράφων, ταξιδιωτών και περιηγητών από την αρχαιότητα. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος θεωρεί ότι ο Μεγάλος Καλόγερος είναι ο σκόπελος ή η νήσος Αίξ, από την οποία πήρε το όνομά του το Αιγαίο Πέλαγος. "Το όνομα εις Αιγαίον Πέλαγος έδωκε σκόπελος μάλλον μεταξύ Τήνου και Χίου ή νήσος ονόματι Αίξ, εκ του σχήματος αιγός … αιφνιδίως αναπηδήσας εκ του μέσου του πελάγου …".

ΕΔΩ! η συνέχεια.

6/5/2016. Δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών για το Αιγαίο

on Friday, 06 May 2016. Posted in Εθνική Στρατηγική

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αναδημοσίευση από ΑΜΥΝΑ & ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

6/5/2016. Δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών για το Αιγαίο

Προειδοποίηση ότι η ανοχή και η «συνενοχή» των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου από την Τουρκία μπορεί να  έχουν «κακό τέλος», απηύθηνε ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών Sergey Lavrov σε συνέντευξή του χθες, στην οποία εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον της Τουρκίας για την «επεκτατική» πολιτική που ακολουθεί, η οποία αποκαλύπτει τις «νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες της».
Μιλώντας στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Rossiya Segodnya ο κ. Lavrov έκανε εδική αναφορά στην επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο λέγοντας χαρακτηριστικά: «Γνωρίζετε πόσες φορές η Τουρκία παραβίασε τον ελληνικό εναέριο χώρο την περασμένη χρονιά; Σχεδόν 1800 φορές και περίπου 200 φορές μόνο τον Απρίλιο του 2016. Κανένας στις Βρυξέλλες ούτε κανένας διοικητής του ΝΑΤΟ δεν έκανε καν μνεία ότι ένα κράτος μέλος του ΝΑΤΟ παραβιάζει διαρκώς  τον εναέριο χώρο ενός άλλου κράτους μέλους. Μια τέτοια συνενοχή σε μια ξεκάθαρη επεκτατική συμπεριφορά, μπορεί να έχει κακή κατάληξη».
Ο ρώσος υπουργός εξωτερικών αναφέρθηκε στις ενέργειες της Τουρκίας που λειτουργούν προβοκατόρικα, όχι μόνο στην Συρία άλλα και στο Ιράκ, όπου διατηρεί στρατιωτική δύναμη χωρίς την συγκατάθεση της νόμιμης κυβέρνησης.
Με τις ενέργειες αυτές και την στάση της στο Συριακό αποκαλύπτονται αυτές οι «νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες, της επέκτασης της επιρροής για την αφομοίωση εδαφών...».
Καθώς η Τουρκία επιχειρεί είτε να προωθήσει το σχέδιο για δημιουργία Ζώνης Ασφάλειας στην Βόρειο Συρία, είτε να ξαναρχίσει την στρατιωτική δραστηριότητα στο Συριακό έδαφος, ενώ ο A. Davutoglu μόλις χθες άφηνε ανοικτό το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης στο Συριακό έδαφος, ο Ρώσος υπουργός ηταν ξεκάθαρος ότι κάθε τέτοια συμπεριφορά θα βρει απέναντι της την Ρωσία.
Ο κ. Lavrov εξέφρασε την εκτίμηση ότι «κανένας δεν θα πάρει το ρίσκο να παίξει επικίνδυνα παιxνίδια ή να στήσει προβοκάτσια όσο είναι παρούσες στην Συρία οι Ρωσικές Αεροπορικές Δυνάμεις» και κάνοντας αναφορά στη «μία πρόκληση» που υπήρξε (σ.σ. την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού), έκανε λόγο για «έγκλημα» απευθύνοντας ακόμη μία καθαρή προειδοποίηση στην Τουρκία.
«Οι Τούρκοι ηγέτες έκαναν ένα έγκλημα και ένα λάθος, που είναι ίσως χειρότερο και από έγκλημα. Τώρα δεν υπάρχει πλέον η πιθανότητα, καθώς έχουν ληφθεί όλα τα αναγκαία μέτρα, για την αποφυγή κάθε είδους ατυχήματος. Και οι Τούρκοι το γνωρίζουν καλά».

7/12/2016. ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ

on Wednesday, 07 December 2016. Posted in Εθνική Στρατηγική

Γράφει ο Ευάγγελος Γεωργούσης, Αντιπτέραρχος(Ι) ε.α Επίτιμος Δκτης Δ.Α.Ε, Πρόεδρος Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων

7/12/2016.     ΟΙ   ΚΑΙΡΟΙ   ΟΥ   ΜΕΝΕΤΟΙ

      Είναι πλέον γεγονός ότι το σύνολο του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας συναγωνίζεται σε εθνικισμό και στην αύξηση της έντασης με την Ελλάδα και την συντήρηση αυτής. Είναι επίσης αλήθεια ότι αυτή η έξαρση του τουρκικού εθνικισμού έναντι της Χώρας μας, δεν είναι άμοιρη των εσωτερικών προβλημάτων που η χώρα αυτή αντιμετωπίζει, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της 15ης Ιουλίου, αλλά και των σε εξέλιξη ανακατατάξεων στη Συρία και το Ιράκ.
   Με αυτή την τουρκική μεθόδευση για τη δημιουργία περιβάλλοντος έντασης είναι φυσικό και θα έλεγα σωστό, να ανησυχούμε. Είναι ένα περιβάλλον από το οποίο εύκολα μπορεί να προκύψει έως και σοβαρό θερμό επεισόδιο, μικρής ή μεγάλης έκτασης. Ανησυχία ναι, πανικός και δηλώσεις εκτός πλαισίου διπλωματικής δεοντολογίας, ποτέ.
   Είναι ευτύχημα που πολιτικές Ηγεσίες του πρόσφατου παρελθόντος, φρόντισαν να εντάξουν τη Χώρα μας σε ισχυρούς δυτικούς συνασπισμούς παγκόσμιας εμβέλειας, αλλά να διαθέτει και ισχυρές Ε.Δ, που ακόμα και μετά από επτά χρόνια τεράστιας οικονομικής κρίσης, εξασφαλίζουν αποτροπή. Αυτά τα δύο δεδομένα είναι που κάνουν πολύ δύσκολη την λήψη απόφασης για υλοποίηση των τουρκικών επιδιώξεων σε βάρος μας. Είναι τεράστιο λάθος αυτά τα ισχυρά ερείσματα να τα αδυνατίζουμε με δηλώσεις του τύπου: ‘’…μας καταπιέζουν οι αγορές και οι συνθήκες του φιλελευθερισμού’’, όταν την ίδια στιγμή ζητάμε από αυτούς που τις εκπροσωπούν, δανεικά για να λειτουργήσει το κράτος, αλλά και σχετική παρέμβαση για τις απειλές που δεχόμαστε.
   Μέσα σε αυτό  το κλίμα έντασης και πόλωσης που οι γείτονες έχουν ήδη δημιουργήσει, είναι επιβεβλημένο να μελετάμε και να μην αποκλείουμε την ξαφνική πρόκληση ενός θερμού επεισοδίου. Μία τέτοια κατάσταση θερμής σύγκρουσης ενδέχεται να μας επιβληθεί εκ των πραγμάτων, εκ των εξελίξεων ή εκ των μεθοδεύσεων κάποιων που έχουν προς τούτο συμφέρον. Ο δρόμος που έχουν πάρει όλες οι πολιτικές δυνάμεις στην Τουρκία, σχετικά με την εξωτερική πολιτική της χώρας τους, έχει όλα τα στοιχεία της αυτοδέσμευσης προς τη συγκρουσιακή κατεύθυνση, ως τρόπου επίλυσης  των διαφορών τους με την Ελλάδα. Αυτό φυσικά μπορεί να αλλάξει. Όμως αυτή τη στιγμή ισχύει η συγκρουσιακή επιλογή τους.
   Απέναντι σε αυτό το δεδομένο και ενδεχόμενο, η μεταξύ μας εθνική ενότητα και ομοψυχία, όπως και αυτή των αδελφών μας Κυπρίων, αλλά και η ανάλογη μεταξύ των δύο εθνικών κέντρων, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Ένα άλλο στοιχείο που, νομίζω, δεν πρέπει να είναι έξω από τις εκτιμήσεις των κρατικών αρμοδίων, είναι το γεγονός ότι Ε.Ε και ΝΑΤΟ δεν έχουν μηχανισμούς άμεσης επέμβασης για επίλυση διαφορών. Αν αποτύχουν στην αποτροπή θερμού επεισοδίου, θα απαιτηθεί ικανός χρόνος για να λάβουν και να υλοποιήσουν τις όποιες αποφάσεις τους, οι οποίες πρώτα και κυρίως πρέπει να εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα. Ο χρόνος αυτός είναι αρκετός για τη δημιουργία τετελεσμένων σε κάποιο σημείο του Αιγαίου.
   Η Χώρα μας εάν ενδώσει ή αποτύχει στην αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο, θα χάσει κάθε ηθικό δικαίωμα να συνεχίσει να υπάρχει ως κρατική οντότητα, αλλά ίσως και ως εθνική, αφού ουδείς θα μας υπολήπτεται. Η επανάληψη της τραγωδίας της Κύπρου στο χώρο του Αιγαίου θα σημάνει το τέλος της Ελλάδος με την σημερινή της μορφή. Ο μόνος δρόμος που έχουμε απέναντι στις τουρκικές μεθοδεύσεις είναι η αποτροπή και η εξουδετέρωση αυτών ή η δυναμική αντιμετώπιση των, αν αυτές πάρουν τη μορφή θερμής σύγκρουσης. Επανάληψη του σκηνικού των Ιμίων δεν το θεωρούμε πιθανό.
   Είναι γνωστό ότι πολλά χρόνια τώρα οι Τ.Ε.Δ δοκιμάζουν τα σχέδια τους στο Αιγαίο για την επίτευξη των στόχων τους. Η άσκηση ΕΦΕΣ που εκτελούν συχνά είναι ένα παράδειγμα. Δεν είναι ανάγκη να είσαι ειδικός για να συμπεράνεις πως αν στις Τ.Ε.Δ δοθεί ο χρόνος και οι συνθήκες να εφαρμόσουν ότι έχουν σχεδιάσει, σχετικά με την επέμβαση τους σε νησιά του Αιγαίου, θα το πετύχουν , κυρίως λόγω του όγκου των. Η  ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΣΧΕΔΙΑΣΗ  ΠΡΕΠΕΙ  ΕΓΚΑΙΡΑ  ΝΑ  ΜΑΤΑΙΩΘΕΙ. Η πλήρης και σωστή πληροφόρηση για την αναγκαία σχετική προετοιμασία της τουρκικής αεροπορίας και του μεγάλης εμβελείας πυροβολικού , είναι ζωτικής σημασίας. Τα δύο αυτά Όπλα στρατιωτικής ισχύος των Τ.Ε.Δ , έχουν στόχο τη εξουδετέρωση, την αδρανοποίηση των δικών μας δυνάμεων που βρίσκονται στα μεγάλα νησιά μας , στις περιοχές ενδιαφέροντος, ώστε αυτές να μη μπορέσουν να εμποδίσουν τις τουρκικές δυνάμεις που θα έχουν ΑΝΣΚ την κατάληψη μεσαίου και μικρού μεγέθους νησιών. Το σχέδιο τους είναι ανάγκη να διακοπεί πριν αρχίσει. Αυτό απαιτεί την κατάλληλη στρατιωτική σχεδίαση και προετοιμασία η οποία για να έχει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα θα πρέπει να εφαρμοστεί στον σωστό χρόνο. Να έχει δοκιμαστεί και αξιολογηθεί πολλές φορές από τον καιρό της ειρήνης, αλλά κυρίως και πρωτίστως απαιτεί ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ προετοιμασμένη από τώρα. Η χρονική εξέλιξη ενός ή περισσοτέρων θερμών επεισοδίων στο χώρο του Αιγαίου, εκτιμάτε, ότι θα είναι ραγδαία και επομένως η πολυτέλεια των μακρών συσκέψεων των αρμοδίων φορέων, δεν θα υπάρχει. Οι Ε.Δ γνωρίζουν αυτό που πρέπει να κάνουν και είναι βέβαιο πως έχουν την ικανότητα να το κάνουν, αρκεί να έχουν την πολιτική εξουσιοδότηση στον σωστό χρόνο. Η ευθύνη τους είναι να έχουν από τώρα ενημερώσει την εκάστοτε πολιτική Ηγεσία για τον αναγκαίο και υφιστάμενο σχεδιασμό, για κάθε ενδεχόμενη περίπτωση και να τους έχουν  δοθεί συγκεκριμένοι και καθαροί πολιτικοί-εθνικοί  στόχοι.
   Εικόνες και σκηνές περιφερομένων Ναυάρχων, όπως το 1996, για λήψη πολιτικών οδηγιών, αν επαναληφθούν θα μας οδηγήσουν σε τραγωδία εθνικής εμβελείας . Δεν έχει κανείς έλληνας το δικαίωμα να επαληθεύσει την ρήση του Θουκυδίδη:
    ‘’Το  δε σώφρον  του  άνανδρου  πρόσχημα.’’
Ευάγγελος Γεωργούσης
Αντιπτέραρχος(Ι)ε.α Επίτιμος Δκτης Δ.Α.Ε
Πρόεδρος Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων 

8/12/2016. ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ-ΙΣΡΑΗΛ: ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΜΑΖΟΥΝ!!!!

on Thursday, 08 December 2016. Posted in Εθνική Στρατηγική

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

8/12/2016. ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ-ΙΣΡΑΗΛ: ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΜΑΖΟΥΝ!!!!

Η δεύτερη τριμερής διάσκεψη των ηγετών Ελλάδος , Κύπρου και Ισραήλ,  λαμβάνει χώρα σήμερα , Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου  στην Ιερουσαλήμ. Είναι   η δεύτερη τριμερής συνάντηση των ηγετών των τριών χωρών, Τσίπρα, Αναστασιάδη και Νετανιάχου , που πραγματοποιείται 11 μήνες μετά τη στρατηγική συμμαχία,  που ανακοινώθηκε στη Λευκωσία και αποδεικνύει τις άριστες σχέσεις μεταξύ των τριών χωρών, η οποία κρίνεται σημαντική, λόγω αφενός των εξελίξεων στο κυπριακό, αφετέρου δε  λόγω της επιθετικότητας της Τουρκίας και της καταπολέμησης της τρομοκρατίας

Συνέχεια ΕΔΩ!

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

on Saturday, 17 March 2018. Posted in Εθνική Στρατηγική

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας.

Η εμπειρία έχει δείξει ότι το βέλτιστο σχήμα συνδρομής στην πολιτική ηγεσία για την έγκαιρη και ορθή λήψη αποφάσεων, αποτελείται από ολιγομελή ομάδα με πάγια σύνθεση μελών (π.χ. ΥΠΕΞ, ΥΠΕΣΩΤ, ΥΠΕΘΑ, Α/ΓΕΕΘΑ, ΕΥΠ κ.λπ.), η οποία εμπλουτίζεται εκάστοτε με επιπρόσθετα μέλη αναλόγως της φύσεως των κρίσεων.
Παρά το γεγονός ότι οι κρίσεις προσφέρουν και ευκαιρίες (για οργανωμένα και έτοιμα προς τούτο κράτη), οι εκάστοτε κρίσεις της Ελλάδος με την Τουρκία συνδέονται με εθνικές ήττες. Προκαλεί απογοήτευση το γεγονός ότι από την πλούσια εθνική εμπειρία κρίσεων ουδεμία συνολική κρατική προσπάθεια αναλύσεως, εξαγωγής συμπερασμάτων και κυρίως αναλήψεως συντονισμένων διορθωτικών ενεργειών έχει γίνει αντιληπτή (σε πλήρη αντίθεση με έτερα κράτη). Δίχως επομένως την εκμετάλλευση της εμπειρίας του παρελθόντος η χώρα μας προβαίνει όψιμα, αποσπασματικά και αφοριστικά σε κατάργηση υφισταμένων θεσμικών οργάνων (δίχως να ευθύνονται τα θεσμικά όργανα εάν ουδέποτε έχουν συγκληθεί) και αναδεικνύει ως πανάκεια την «επείγουσα» ανάγκη συγκροτήσεως Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Ένας ουδέτερα διακείμενος θα ανέμενε (για ένα τόσο σημαντικό θέμα) να του επιδειχθεί η ολοκληρωμένη μελέτη βάσει της οποίας η χώρα αποφαίνεται υπέρ της μίας ή της άλλης εκδοχής.
Δίχως να αποκλείεται η σκοπιμότητα συγκροτήσεως Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (ΣΕΑ), θα πρέπει να επισημανθούν οι ακόλουθοι κίνδυνοι παρεκτροπής του νέου αυτού θεσμού:
· Να προστεθεί ένα ακόμη κλιμάκιο λήψεως αποφάσεων με αποτέλεσμα την πρόκληση καθυστερήσεων και συγχύσεων κατά την λήψη αυτών.
·Να δημιουργηθεί, εν μέσω οικονομικής κρίσεως, ένα ακριβό θεσμικό όργανο με εκατοντάδες νέες προσλήψεις «ειδικών» και «βοηθών» στο Δημόσιο με κριτήρια περισσότερο ιδιοτελή και λιγότερο εθνικά .
·Να προκληθούν συγχύσεις και επικαλύψεις αρμοδιοτήτων μεταξύ του νέου οργάνου και θεσμικών φορέων όπως π.χ. τα εμπλεκόμενα Υπουργεία.
·Να αφαιρεθούν (ή παρακαμφθούν) ευθύνες και αρμοδιότητες από θεσμικά όργανα λήψεως αποφάσεων, υπέρ προσώπων του ΣΕΑ.
·Ένας ισχυρός επικεφαλής του ΣΕΑ, μάλλον προσωπικής επιλογής του Πρωθυπουργού και «παρά τω Πρωθυπουργώ» (με διαπροσωπικές σχέσεις λόγω συχνής επαφής μαζί του) θα δύναται να «φιλτράρει» τις επί μέρους θέσεις και εισηγήσεις θεσμικών οργάνων και προσώπων και να προωθεί προσωπικές του απόψεις με την μέθοδο της «μισής αλήθειας».
·Να προκληθεί δυσχέρεια λήψεως αποφάσεων, εάν στο ΣΕΑ μετέχουν μη κυβερνητικά στελέχη όπως επί παραδείγματι εκπρόσωποι άλλων κομμάτων (είτε διότι αυτοί δεν επιθυμούν να αναλάβουν ευθύνες και να επωμισθούν το πολιτικό κόστος μίας αποφάσεως είτε διότι επιθυμούν να καταστούν η αυριανή κυβέρνηση).
Πριν ληφθούν οριστικές αποφάσεις θα πρέπει πέραν των εθνικών μας εμπειριών, να μελετηθεί διεξοδικά ο τρόπος συγκροτήσεως ΣΕΑ καθώς και τα σχετικά αποτελέσματα σε σειρά επιλεγμένων κρατών. Εναλλακτικά κρίνεται ως ορθολογικό και σκόπιμο να ενισχυθούν και αξιοποιηθούν στο έπακρο τα υφιστάμενα θεσμικά όργανα. Μία επιγραμματική πρόταση θα ήταν δυνατόν να διατυπωθεί ως εξής:
·Συνεδρίαση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών σε τακτά χρονικά διαστήματα (π.χ. κατ’ ελάχιστον ετησίως και εκτάκτως όποτε απαιτείται) με συγκεκριμένη ατζέντα και με σκοπό την παραγωγή γενικών κατευθύνσεων σε όλο το φάσμα της Εθνικής Στρατηγικής. Με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται η συνέχεια της Εθνικής Στρατηγικής ανεξαρτήτως εναλλαγής Κυβερνήσεων και ταυτόχρονα καλλιεργείται συναινετική διακομματική κουλτούρα.
·Οι σχετικές με την Εθνική Στρατηγική επιτροπές της Βουλής (π.χ. Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας κ.λπ.) με την συνδρομή καταλλήλων προσωπικοτήτων ή φορέων (κατά την κρίση τους), να παρέχουν επεξεργασμένες εισηγήσεις προς το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών, προκειμένου να διευκολύνουν το έργο του.
·Το ΚΥΣΕΑ να συνέρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα (π.χ. ανά δίμηνο) προκειμένου να λαμβάνει αποφάσεις επί του συνόλου του φάσματος των αρμοδιοτήτων του (ιδιαίτερα για την πρόληψη, προετοιμασία και χειρισμό κρίσεων). Οι συνεδριάσεις του ΚΥΣΕΑ θα πρέπει να είναι συχνότερες σε δυσχερείς περιστάσεις και να λαμβάνουν χώρα τουλάχιστον ημερησίως σε περιόδους εθνικών κρίσεων.
·Να ενισχυθεί καταλλήλως η γραμματεία του ΚΥΣΕΑ προκειμένου να επεξεργάζεται σε διαρκή βάση τις επί μέρους επικαιροποιημένες εισηγήσεις των μελών του και να διευκολύνει αποτελεσματικά το έργο του ΚΥΣΕΑ και του Πρωθυπουργού.
·Να υπάρχει διαρκής «οριζόντια» επικοινωνία μεταξύ των θεσμικών οργάνων χειρισμού κρίσεων των εμπλεκομένων Υπουργείων, από τον καιρό της ειρήνης. Αυτό είναι δυνατόν να επιτευχθεί με μόνιμη αμοιβαία παρουσία αντιπροσώπων άλλων Υπουργείων στα εν λόγω όργανα (κατάργηση δηλαδή του «άβατου» των Υπουργείων με πρόσχημα την «διαβάθμιση» και θεραπεία του φαινομένου καθετοποιημένων παραλλήλων μονοδρόμων στον δρόμο προς το ΚΥΣΕΑ), με θεσμοθετημένες συστηματικές συναντήσεις των οργάνων αυτών και με σχετική θέσπιση κοινών ασκήσεων, ενημερώσεων, σεμιναρίων και διαπροσωπικών σχέσεων.
·Η υπεύθυνη για τον χειρισμό εθνικών κρίσεων εκάστοτε πολιτική ηγεσία, με την ανάληψη των καθηκόντων της, να ενημερώνεται ως προς τον ρόλο της σε αυτές, κατά τρόπο θεσμοθετημένο (π.χ. συσκέψεις, σεμινάρια κ.λπ.) από καταλλήλους φορείς και πρόσωπα.
·Θεσμοθετημένη συστηματική συνάντηση πολιτικής (σε επίπεδο Πρωθυπουργού) και στρατιωτικής ηγεσίας με συγκεκριμένη ημερησία διάταξη (επί του παρόντος οι συναντήσεις αυτές είναι κοσμικές/εθιμοτυπικές και πραγματοποιούνται στην εξέδρα των επισήμων κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου). Έχει αποδειχθεί ότι οι πολιτικοστρατιωτικές σχέσεις αποβαίνουν καθοριστικές στην έκβαση κρίσεων.
·Τα θεσμικά όργανα παραγωγής στρατηγικής σκέψεως και χειρισμού κρίσεων να αξιοποιούν συστηματικά τις θέσεις, απόψεις, μελέτες, έρευνες και εισηγήσεις καταλλήλων φορέων (πανεπιστήμια, στρατιωτικά ιδρύματα, ινστιτούτα, κατάλληλα πρόσωπα κ.λπ.).
Από την ιστορική εμπειρία συμπεραίνεται ότι για την ελληνική πραγματικότητα σπανίως ευθύνεται το υφιστάμενο θεσμικό και νομικό πλαίσιο αλλά κυρίως ευθύνεται η παράκαμψη του πλαισίου από ανεπαρκείς πολιτικές ηγεσίες. Είναι καιρός πριν οδηγηθεί η χώρα σε νέες εθνικές ήττες με νέους αποδιοπομπαίους τράγους, να ληφθούν άμεσες αποφάσεις με αποκλειστικό γνώμονα τα Εθνικά μας Συμφέροντα, διότι είναι σε όλους γνωστό ότι «Κυβερνάν εστί Προβλέπειν».
16 – Μαρτίου – 2018
Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ
Επίτιμος Διοικητής ΣΝΔ
Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

 

 
 
 

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα

on Tuesday, 23 January 2018. Posted in Εθνική Στρατηγική

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ).

Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γειτονική αυτή χώρα.

Όλες οι τοποθετήσεις, πραγματοποιήθηκαν με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και την προώθηση των ευρύτερων εθνικών αντικειμενικών σκοπών. Μνεία έγινε στην παρουσίαση των αδιάψευστων ιστορικών γεγονότων, στο διεθνές περιβάλλον, στην ισορροπία ισχύος στην περιοχή και στα αντικρουόμενα συμφέροντα και κινήσεις όλων των εμπλεκομένων μερών.

Προσπάθεια καταβλήθηκε για τον εντοπισμό όχι μόνο όλων των πιθανών λύσεων αλλά κυρίως των συνεπειών τους, βραχυπρόθεσμων, μεσοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων, για τα συμφέροντα του ελληνισμού.

Επίσης εξετάστηκαν οι ενδεχόμενες συνέπειες, «καλής» ή «κακής» επίλυσης αλλά και μη επίλυσης του ζητήματος.

Επισημάνθηκε ότι η σοβαρότητα και πολυπλοκότητα του θέματος δεν επιτρέπουν ανεύθυνους και ερασιτεχνικούς χειρισμούς και προσπάθειες κομματικής εκμετάλλευσης.

Τονίστηκε ότι σε κάθε περίπτωση, προέχει η αποφυγή αντιπαραγωγικής διχαστικής διαίρεσης του Ελληνισμού ενώ αντίθετα πρέπει να επιδιωχθεί η μέγιστη εθνική συναίνεση για τον ψύχραιμο και ορθολογικό χειρισμό του θέματος.

Οι παραγωγικές και ενδιαφέρουσες απόψεις των μελών που παρουσιάστηκαν παρατίθενται στην ιστοσελίδα του ΕΛΙΣΜΕ (www.elisme.gr  στην παράγραφο «απόψεις μελών»), όπως ακριβώς αυτές υποβλήθηκαν εν συνεχεία, από τα μέλη που τοποθετήθηκαν επί του θέματος.

Εκτιμούμε ότι όλες οι απόψεις που παρατίθενται θα αποτελέσουν πηγή προβληματισμού και θα διευκολύνουν την ολιστική προσέγγιση του πολυσύνθετου αυτού προβλήματος ώστε να επιτευχθεί η βέλτιστη για τα εθνικά συμφέροντα τοποθέτηση και η εν συνεχεία επίλυση του.

Ευριπίδης Στ. Στυλιανίδης*: «Η τουρκική παρεμβατικότητα στην Θράκη: Από την ισλαμοδημοκρατία στον νεο-οθωμανικό αναθεωρητισμό.»

on Wednesday, 13 December 2017. Posted in Εθνική Στρατηγική

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Ευριπίδης Στ. Στυλιανίδης*: «Η τουρκική παρεμβατικότητα στην Θράκη: Από την ισλαμοδημοκρατία στον νεο-οθωμανικό αναθεωρητισμό.»

Η πολιτική εκκίνηση του Ταγίπ Ερντογάν ως ευρωπαϊστή μεταρρυθμιστή ηγέτη που επεδίωκε την εδραίωση ενός νέου τύπου «Ισλαμοδημοκρατίας» (κατά την αντιστοιχία με την «Χριστιανοδημοκρατία») στην Τουρκία, πρότυπο και για άλλα μουσουλμανικά κράτη, δημιούργησε μετρημένη αισιοδοξία, τόσο στην ΕΕ όσο και στην Ελλάδα.


Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ
Η «εμπιστοσύνη» υπήρξε το κλειδί για την βελτίωση των διμερών σχέσεων και για την αντιμετώπιση, όχι μόνο θεμάτων χαμηλής πολιτικής αλλά και μεγάλων ζητημάτων που αποτελούν χρόνιες διαφορές μεταξύ των δύο κρατών.
Η προσέγγιση Καραμανλή-Ερντογάν στηρίχθηκε στην βάση της «εμπιστοσύνης» και έφερε σύντομα θετικά μετρήσιμα αποτελέσματα:
-Εκτινάχθηκε ο όγκος εμπορικών συναλλαγών από τα 350 εκατ. ευρώ το 2004, σε πάνω από 5,5 δισ. ευρώ το 2013, με θετικό ισοζύγιο για την Ελλάδα.

Ο Τούρκος τότε πρωθυπουργός, Ταγίπ Ερντογάν και η σύζυγός του Εμινέ στο κέντρο της Κομοτηνής, στις 8 Μαΐου 2004. Ο Ερντογάν έγινε τότε ο πρώτος Τούρκος ηγέτης που επισκέφθηκε την Θράκη μετά από πάνω από 50 χρόνια. REUTERS/Gregoris Siamidis

-Αυξήθηκαν οι εκατέρωθεν επενδύσεις καθώς και οι επιχειρηματικές συμπράξεις ελληνικών και τουρκικών εταιρειών.
-Προχώρησε η ενεργειακή συνεργασία με τον ελληνοτουρκικό αγωγό φυσικού αερίου και αργότερα τον TAP.
-Αυξήθηκε εκατέρωθεν το τουριστικό ρεύμα.
-Ενισχύθηκε η ευρωπαϊκή προσπάθεια της Τουρκίας και δι’ αυτής πρώην διμερή ζητήματα κατέστησαν ευρωτουρκικές διαφορές ή ακριβέστερα ευρωπαϊκές προϋποθέσεις σύνδεσης της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως η αντιμετώπιση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, η επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης, ο σεβασμός έστω και ετεροχρονισμένα των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου κλπ.
-Έπεσαν οι τόνοι της αντιπαράθεσης και μειώθηκαν οι παραβάσεις και οι παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου στο Αιγαίο.
Κορύφωση αυτών των θετικών εξελίξεων ήταν η επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν ως πρωθυπουργού στην Θράκη το 2005, όπου υπήρξε απόλυτος σεβασμός των συμφωνηθέντων. Δεν προκάλεσε χρησιμοποιώντας εθνοτικούς όρους, δεν είδε δημόσια τους ψευδομουφτήδες, δεν επισκέφθηκε συλλόγους για τους οποίους υπήρχε εκκρεμοδικία (ΤΕΞ). Αντίθετα ενθάρρυνε τους Μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες «να σέβονται την Ελλάδα και να απολαμβάνουν τους καρπούς της ευρωπαϊκής τους ταυτότητας, λειτουργώντας ως γέφυρα φιλίας με την Τουρκία».
Η ανάδειξη του Αχμέτ Νταβούτογλου στους πρωταγωνιστικούς ρόλους του Συμβούλου Στρατηγικής, του Υπουργού Εξωτερικών και αργότερα του Πρωθυπουργού της γείτονος, σηματοδοτεί την στροφή Ερντογάν στον νεο-οθωμανικό αναθεωρητισμό, όπως ακριβώς αυτός περιγράφεται στο βιβλίο «Στρατηγικό Βάθος» του πρώην πρωθυπουργού του.
Η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται σταδιακά, όσο η Τουρκία απομονώνεται διεθνώς συγκρουόμενη με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Ρωσία, την ΕΕ, ακόμα και με σημαντικές μουσουλμανικές χώρες, όπως η Αίγυπτος.
Η στροφή στη νεο-οθωμανική μεγαλομανία κορυφώθηκε ενόψει του δημοψηφίσματος που ενισχύει τις αρμοδιότητες του Προέδρου, κάτι που φέρνει το κυβερνών κόμμα AKP κοντύτερα στην εθνικιστική ρητορική του κόμματος των «Γκρίζων Λύκων», τους οποίους χρειάζεται εκλογικά για να διαμορφώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία.
Η απόπειρα πραξικοπήματος που ακολουθεί, επιδεινώνει την κατάσταση, καθώς ενισχύει την επιθετική αναθεωρητική ρητορική του προέδρου Ερντογάν, ο οποίος πλέον μιλά ανοιχτά για «Αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης», για «σύνορα της ψυχής που δεν ταυτίζονται με τα υφιστάμενα σύνορα…» ακόμα και για «δημοψήφισμα στην Θράκη».
Από τη νέα κυβέρνηση Γιλντιρίμ απουσιάζει ο μετριοπαθής Δυτικοθρακιώτης υπουργός Υγείας Μ. Μοεζήνογλου, που είχε αφήσει θετικό αποτύπωμα κατά την προηγούμενη ελληνο-τουρκική προσέγγιση. Συμμετέχει, όμως, ο επίσης Δυτικοθρακιώτης Χακάν Τσαβούσογλου ως τρίτος αντιπρόεδρος, αρμόδιος αποκλειστικά για τους «Τούρκους εκτός Τουρκίας» μέσα στους οποίους, βεβαίως, κατατάσσουν κατά προτεραιότητα και τη Μουσουλμανική Μειονότητα της Θράκης (sic).
Ο νέος αντιπρόεδρος ανήκει μάλλον στους πιο σκληροπυρηνικούς. Διατηρεί ιδιαίτερες επαφές με τους τουρκοχρηματοδοτούμενους «Συλλόγους Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης» στην Γερμανία, που προπαγανδίζουν την «αυτονομία» (γι’ αυτό λειτουργούν εκτός Ελλάδας, ώστε να μην υπάγονται στο ελληνικό σύνταγμα και τους νόμους που διέπουν Έλληνες πολίτες) και έχει συχνά μιλήσει δημόσια, με φόντο «την σημαία της “Ανεξάρτητης Θράκης”».
Σ’ αυτό το νέο περιβάλλον, η Τουρκία εκδηλώνει συστηματικά την παρεμβατικότητά της στην περιοχή της Θράκης, επιδιώκοντας την τουρκοποίηση των Πομάκων και των Ρομά, την πολιτική χειραγώγηση της μειονότητας και τη μετεξέλιξή της από «θρησκευτική μουσουλμανική μειονότητα» κατά την Συνθήκη της Λοζάνης, σε «εθνική τουρκική μειονότητα». Στόχος αυτής της στρατηγικής είναι στο απώτερο μέλλον η χρησιμοποίηση νομικών εργαλείων που προβλέπονται για τις εθνικές μειονότητες από την ΕΕ, όπως στις περιπτώσεις της Καταλονίας στην Ισπανία, των Βαλλόνων και των Φλαμανδών στο Βέλγιο, της Λομβαρδίας και του Τιρόλο στην Ιταλία κλπ. Αυτό, άλλωστε, φάνηκε όταν το 2015 διοργανώθηκε από το κόμμα DEP του Σαδήκ στην Κομοτηνή, το Πανευρωπαϊκό Συνέδριο της FUEN, δηλαδή της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας των Μειονοτικών Κομμάτων της Ευρώπης. Επί της ουσίας, είναι σαφές ότι επιδιώκεται από την τουρκική εξωτερική πολιτική σταδιακά και συστηματικά η «συνδιοίκηση στην Θράκη».
Με ξεκάθαρο πλέον μεσοπρόθεσμο στόχο την «συνδιοίκηση της Θράκης», η Τουρκία παρεμβαίνει σε όλα τα πεδία:

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ
Στην Υγεία, η Τουρκία προσφέρει πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους Μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες της Θράκης με εξαιρετικά χαμηλό τίμημα κάτω από 50 ευρώ, με πρόσβαση σε όλο το τουρκικό σύστημα υγείας. Παράλληλα, γίνονται κινήσεις για την εξαγορά Νοσοκομείου στην περιοχή και την εγκαθίδρυση συστήματος μετακομιδής ασθενών στη γείτονα.
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ
Στην Παιδεία δημιουργήθηκε ειδική ΜΚΟ στη μειονότητα, όπου ηγούνται συνήθως επιφανείς πρώην πολιτικοί της, με στόχο την διεκδίκηση δίγλωσσης εκπαίδευσης από το νηπιαγωγείο μέχρι το Λύκειο και την προσέλκυση φοιτητών στα Τουρκικά Πανεπιστήμια. Αιχμή του δόρατος της τουρκικής παρεμβατικότητας είναι οι μετακλητοί δάσκαλοι εκ Τουρκίας, σύμφωνα με τις Εκπαιδευτικές Συμφωνίες της δεκαετίας του ’50 και του ’60, καθώς και το περιεχόμενο ορισμένων τουρκικών εκπαιδευτικών βιβλίων, που βρίθουν στοιχείων εθνικιστικής και θρησκευτικής προπαγάνδας.
Η Τουρκική πολιτική αντιστέκεται στην δημιουργία νέων δημόσιων νηπιαγωγείων και σχολείων στους μειονοτικούς οικισμούς, καθώς και στην πιλοτική διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας στα ελληνικά δημόσια σχολεία (όχι όμως στα μειονοτικά), ώστε να μη τα προτιμούν τα παιδιά της μειονότητας. Αντιδρούν στην χρήση άλλων γλωσσών καταγωγής πλην της τουρκικής, όπως τα πομακικά και τα ρομανύ που ήταν μέχρι τώρα προφορικές γλώσσες. Δεν θέλουν τα παιδιά της μειονότητας και οι οικογένειές τους να επιλέγουν την ελληνική δημόσια εκπαίδευση που οδηγεί στα ελληνικά πανεπιστήμια. Ωστόσο, αυτή είναι μια επιδίωξή τους που δεν επετεύχθη, όπως αποδεικνύουν οι αριθμοί. Πάνω από 8.000 μουσουλμανόπαιδα επέλεξαν τα δημόσια σχολεία αντί των μειονοτικών, και πάνω από 600 σπουδάζουν πλέον σε ελληνικά πανεπιστήμια.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Στην θρησκευτική ελευθερία η τουρκική πολιτική είναι ακόμα πιο επιδέξια, διότι χρησιμοποιεί έξυπνα τα λάθη, τις παραλείψεις ή τις ψευτοπροοδευτικές προσεγγίσεις κάποιων κύκλων της ελληνικής πλευράς.
Ο πρώτιστος στόχος της Τουρκίας είναι η δημιουργία ενός αιρετού πολιτικοθρησκευτικού ηγέτη στην Θράκη, ενός εκλεγμένου μουφτή, που θα έχει ευθεία αναφορά στο Υπουργείο των Εξωτερικών της, θα είναι αιρετός και θα μπορεί να χρησιμοποιεί την θρησκευτική συνείδηση ως εργαλείο τουρκοποίησης των δύο άλλων εθνοτικών ομάδων της θρησκευτικής μουσουλμανικής μειονότητας, δηλ. των Πομάκων και των Ρομά, χρησιμοποιώντας το δίκτυο των ιμάμηδων, του οποίου θα προΐσταται. Ο στόχος αυτός διευκολύνεται από την αντίληψη που έντεχνα προωθείται ως δήθεν προοδευτική και από μέρος της ελληνικής πλευράς, για την κατάργηση των δικαιοδοτικών αρμοδιοτήτων του νόμιμου μουφτή, δηλ. της επονομαζόμενης «σαρία».

Ο ΜΟΥΦΤΗΣ ΩΣ ΙΕΡΟΔΙΚΗΣ
Το καθεστώς σεβασμού της θρησκευτικής ελευθερίας στην Θράκη εδράζεται στην Συνθήκη της Λοζάνης του 1923, στη μακροβιότερη δηλαδή Διεθνή Συνθήκη , την οποία σεβάστηκε απόλυτα τόσο ο Ελευθέριος Βενιζέλος όσο και ο Κεμάλ Αττατούρκ, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.
Η έξυπνη ιδιαιτερότητα αυτής της Συνθήκης έγκειται στο γεγονός ότι υιοθετεί ένα ιδιότυπο μοντέλο της «σαρία», που δεν έχει όμως καμία σχέση με το ακραίο πρότυπο άλλων ισλαμικών χωρών. Επί της ουσίας, αποδέχεται στην Θράκη τον ρόλο του μουφτή, όχι μόνο ως θρησκευτικού αρχηγού αλλά και ως καδή, δηλαδή δικαστή οικογενειακού και κληρονομικού δικαίου, άρα και ως δημόσια Αρχή που σύμφωνα με το ελληνικό θεσμικό πλαίσιο διορίζεται από το κράτος.
Οι αποφάσεις ωστόσο του μουφτή ως ιεροδίκη δεν πρέπει να έρχονται σε αντίθεση με το ελληνικό σύνταγμα και τους νόμους, ούτε με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Αυτός ο συνδυασμός μέχρι σήμερα, παρά τις κάποιες περιορισμένες εξαιρέσεις, συνέβαλε, πρώτον, στο να εμπεδώνεται το αίσθημα θρησκευτικής ελευθερίας των Μουσουλμάνων εντός μιας Δυτικής χώρας που έμπρακτα σέβεται την θρησκευτική τους παράδοση.
Δεύτερον, λειτούργησε παιδευτικά προς τους ίδιους, προσαρμόζοντάς τους στα σύγχρονα ευρωπαϊκά πρότυπα, μια που καμία απόφαση του μουφτή δε μπορεί να πάει κόντρα σε αυτά (πρόσφατη απόφαση Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης, τον Μάιο του 2017 για διαθήκη Μουσουλμάνας από τον Ίασμο, βάση του νόμου 1920/1991 και των άρθρων 42 και 45 της Συνθήκης της Λοζάνης).
Έτσι, οι φιλήσυχοι Μουσουλμάνοι της Θράκης μετεξελίχθηκαν σε σύγχρονοι Ευρωπαίοι πολίτες που για κανένα ακραίο ισλαμισμό ή θρησκευτικό φανατισμό δε θα ήθελαν να διαταράξουν την ποιότητα της ζωής τους εντασσόμενοι σε εξτρεμιστικά κινήματα τύπου ISIS, παρότι ίσως αποτέλεσε στόχο η στρατολόγησή τους σε αυτά.
Την ίδια στιγμή, το σύστημα αυτό έδωσε στους Έλληνες Μουσουλμάνους πολίτες της μειονότητας την ελευθερία μόνοι τους να επιλέγουν αν θα ακολουθήσουν στην ζωή τους το αστικό Δυτικό πρότυπο οικογενειακού και κληρονομικού δικαίου ή την προσαρμοσμένη στα ευρωπαϊκά δεδομένα ισλαμική θρησκευτική τους παράδοση.
Μετά την περίεργη και μουγκή συνάντηση του Δυτικοθρακιώτη στην καταγωγή, αντιπροέδρου της τουρκικής κυβέρνησης, Χακάν Τσαβούσογλου, («αρμόδιου για ζητήματα Τούρκων του εξωτερικού») με τον Έλληνα υπουργό Παιδείας κ. Γιαβρόγλου, κάτι που για πρώτη φορά γίνεται, αναθάρρησε η φήμη για κατάργηση του υφιστάμενου καθεστώτος της «σαρία» στην Θράκη.
Σύγχυση παρά αποσαφήνιση προκάλεσαν οι δηλώσεις του Έλληνα πρωθυπουργού κ. Τσίπρα κατά την επίσκεψή του στην Θράκη, όπου ανακοίνωσε ότι θα θεσμοθετήσει κάτι που ήδη ισχύει, δηλαδή την ελεύθερη επιλογή των Μουσουλμάνων για το δίκαιο που θα τους διέπει.
Ωστόσο, εδώ και καιρό κάποιοι ετερόκλητοι κύκλοι υποστηρίζουν την κατάργηση και τον διαχωρισμό των θρησκευτικών και δικαστικών αρμοδιοτήτων του μουφτή. Μπορεί να φαίνεται εκσυγχρονιστική μια τέτοια προσέγγιση για όσους δε γνωρίζουν σε βάθος τον θεσμό, κρύβει όμως παγίδες και κάποιες επικίνδυνες εθνικά διαστάσεις.
Ειδικότερα:
-Καταστρέφεται ένα μοντέλο ανοιχτής δημοκρατικής κοινωνίας που απέτρεψε την στρατολόγηση φονταμενταλιστών και τρομοκρατών με ευρωπαϊκό διαβατήριο, εμπέδωσε την ευρωπαϊκή συνείδηση σε Μουσουλμάνους, σεβάστηκε απόλυτα τα μειονοτικά δικαιώματα προωθώντας την ειρηνική και δημιουργική συμβίωση Χριστιανών και Μουσουλμάνων, και μπορεί να αποτελέσει πρότυπο για την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και όχι μόνο.
-Η δια νόμου παρέμβαση στην κατάργηση της σαρία έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο 42 §2 της Συνθήκης της Λοζάνης και επιτρέπει στην τουρκική πλευρά να ισχυριστεί ότι η Ελλάδα δε σέβεται την Συνθήκη, ούτε την θρησκευτική ελευθερία και λειτουργεί παρεμβατικά και όχι φιλελεύθερα ως προς τις μειονότητες. Την όποια εσφαλμένη απόφαση της Δικαιοσύνης (Άρειος Πάγος) οφείλει να την διορθώσει η ίδια η Δικαιοσύνη και όχι η Κυβέρνηση, διότι η νομοθετική πρωτοβουλία καθιστά το θέμα πολιτικό, αφήνοντας χώρο παρέμβασης της Τουρκίας στα εσωτερικά της Ελληνικής Δημοκρατίας.
-Η Τουρκική εξωτερική πολιτική διευκολύνεται, ισχυριζόμενη ότι προασπίζεται την θιγόμενη θρησκευτική συνείδηση να επιτύχει τον πάγιο στόχο της, που δεν είναι άλλος από την τουρκοποίηση των δύο άλλων μειονοτικών ομάδων, των Πομάκων και των Ρομά.
-Η σταδιακή τουρκοποίηση της μειονότητας θα έχει ως σταθερή επιδίωξη της γείτονος την μετεξέλιξη της μειονότητας από «θρησκευτική» σε «εθνική» κάτι που θα ενθαρρύνει τις απαιτήσεις της γείτονος για «Συνδιοίκηση στην Θράκη» μέσω της χρήσης και ευρωπαϊκών πλέον νομικών εργαλείων, που παραπέμπουν σε υφιστάμενες περιπτώσεις (Φλαμανδοί- Βαλλόνοι στο Βέλγιο, Καταλανοί στην Ισπανία, Λομβαρδία-Τιρόλο στην Ιταλία κλπ). Άλλωστε είναι ξεκάθαρο ότι η «θρησκευτική μειονότητα» είναι αποκλειστικά εσωτερικό θέμα του Κράτους, ενώ η «εθνική μειονότητα» μπορεί να αποτελέσει ζήτημα διεθνούς ή διμερούς διαπραγμάτευσης. Αυτή η διάθεση, άλλωστε, φάνηκε από την διοργάνωση στην Κομοτηνή από το DEP, το μειονοτικό παντουρκιστικό κόμμα του Α. Σαδήκ, του Πανευρωπαϊκού Συνεδρίου της FUEN, δηλαδή της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας των Μειονοτικών Κομμάτων της Ευρώπης το 2015 (εκεί προσκλήθηκαν σλαβόφωνοι Έλληνες πολίτες της Μακεδονίας μας, Μουσουλμάνοι από την Δωδεκάνησο, οργανώσεις ισλαμιστών προσφύγων και μεταναστών από Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όχι όμως εκπρόσωποι της ελληνικής μειονότητας από την Κωνσταντινούπολη ή την Βόρεια Ήπειρο/Ν.Αλβανία, sic).
-Τέλος, ο διαχωρισμός δικαστικών και θρησκευτικών αρμοδιοτήτων του μουφτή διευκολύνει την απαίτηση της τουρκικής πλευράς για εκλεγμένους μουφτήδες (κάτι που δεν ισχύει βέβαια στα άλλα μουσουλμανικά κράτη, ούτε καν στην ίδια την Τουρκία) με το επιχείρημα ότι δεν είναι πλέον καδής-ιεροδίκης, δηλαδή δημόσια Αρχή που πρέπει να διορίζεται από το ελληνικό κράτος. Έτσι, ευκολότερα μπορεί να αναδειχθεί σε έναν πολιτικοθρησκευτικό ηγέτη της μειονότητας που θα παίζει το ρόλο της τουρκικής πολιτικής σε όλα τα επίπεδα της περιοχής (ορισμός ιμάμηδων, διαχείριση βακουφίων, εκλογική χειραγώγηση μειονότητας, προώθηση ενδεχομένως φονταμεταλιστικών, εθνικιστικών, νεοοθωμανικών αναθεωρητικών αντιλήψεων κλπ.), δηλαδή, η θρησκεία στην υπηρεσία της παρεμβατικής πολιτικής της Τουρκίας.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο υπουργός Παιδείας κ. Γιαβρόγλου, υποταγμένος σε μια ιδεοληπτική και ψηφοθηρική λογική, φαίνεται να υιοθετεί απόψεις που κάποιοι δεν δίστασαν να διατυπώσουν σε διεθνές επιστημονικό, πολιτικό και δικαστικό επίπεδο εναντίον της Ελλάδας, διευκολύνοντας με τον τρόπο αυτό την πάγια επιδίωξη της Τουρκίας να αποκαθηλώσει τους νόμιμους μουφτήδες και να διασφαλίσει -κατά παγκόσμια πρωτοτυπία- την εκλογή ενός πολιτικοθρησκευτικού ηγέτη που θα έχει αναφορά αναμφίβολα στην τουρκική κυβέρνηση. Ίσως αυτό να είναι και ένα δώρο στον Ταγίπ Ερντογάν μετά την επίσκεψή του στην Θράκη.
Το συμπέρασμα και σ’ αυτή την περίπτωση είναι το ίδιο. Η τουρκική εξωτερική πολιτική με στρατηγική που την διέπει ξεκάθαρη στοχοθέτηση, συνέπεια, συνέχεια και συστηματικότητα, επιμένει κερδίζοντας συνεχώς χώρο. Αντίθετα, η ελληνική πλευρά αντιδρά αποσπασματικά, πρόχειρα, βιαστικά και συνήθως υποταγμένη στα προσωπικά πάθη και τα μικροκομματικά συμφέροντα, με αποτέλεσμα συνεχώς να χάνει έδαφος ακόμα κι όταν έχει όλο το δίκιο με το μέρος της.
Αυτός είναι και ο λόγος που επιμένω πεισματικά από το 2014 μαζί με 60 περίπου συναδέλφους μου βουλευτές, στην σύσταση Διακομματικής Επιτροπής για την Ανάπτυξη και την Ανάδειξη της Θράκης, κάτι που υποστήριξε και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος.
Είναι πλέον αναγκαιότητα η χάραξη μια ενιαίας και διαχρονικής, διακομματικής και συνεπούς Εθνικής Στρατηγικής, αν θέλουμε να προλάβουμε τις εξελίξεις και να μην τις ακολουθήσουμε ως ουραγοί.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Επιδίωξη της τουρκικής διπλωματίας είναι η στήριξη της μειονοτικής επιχειρηματικότητας με τρόπους, όμως, που συχνά στρεβλώνουν τον υγιή ανταγωνισμό και χειραγωγούν τους μειονοτικούς επαγγελματίες-επιχειρηματίες ελέγχοντάς τους.
Η πρόσβαση σε φθηνό χρήμα που συνήθως προέρχεται από την γείτονα, η υποστήριξή τους με προϊόντα ή προνομιακές συνεργασίες (εισαγωγές-εξαγωγές) με την μεγάλη τουρκική αγορά, η καλλιεργούμενη νοοτροπία της μειονότητας να αγοράζει κατά κανόνα από μειονοτικές επιχειρήσεις αλλά και των Χριστιανών να τις προτιμούν λόγω καλύτερων, ίσως επιδοτούμενων, τιμών που διασφαλίζονται έμμεσα, οδηγεί μαθηματικά σε ένα αποτέλεσμα: Τα ελευθέρια επαγγέλματα περιέρχονται στα χέρια των Μουσουλμάνων, ενώ η πλειοψηφία των Χριστιανών που σταδιακά διαμορφώνεται, αποτελείται από δημοσίους υπαλλήλους, συνταξιούχους και θνησιγενείς αγρότες που πουλούν τον κλήρο τους και φεύγουν από την Θράκη.
Αντιπροσωπευτικές προσπάθειες παρέμβασης ήταν αυτές που επιχειρήθηκαν τα τελευταία χρόνια από την τουρκική τράπεζα Zirat Bank της Κομοτηνής και τις αθέατες επιχορηγήσεις του τουρκικού μηχανισμού, καθώς και η έντονη δραστηριοποίηση του Λεβέντ Σαδήκ, γιου του αειμνήστου ανεξάρτητου βουλευτή και ιδρυτή του Παντουρκιστικού Μειονοτικού Κόμματος DEP, Αχ. Σαδήκ. Ο τελευταίος επιχείρησε με την στήριξη της γείτονος, άλλες φορές με επιτυχία και άλλες όχι, να εδραιώσει δεσπόζουσα θέση στην εξαγωγική αγορά της Ελλάδας και φυσικά της Θράκης στις μονοκαλλιέργειες του καπνού, του βάμβακος και του κερασιού.
Στο μέτρο που αυτή η δραστηριότητα έχει αμιγώς επιχειρηματικά χαρακτηριστικά, όχι μόνο δεν είναι αθέμιτη αλλά είναι και ευπρόσδεκτη. Όταν, όμως, αποκτά πολιτικο-παρεμβατικά χαρακτηριστικά, δημιουργεί προβληματισμό και ανησυχία τόσο σε επίπεδο αγοράς όσο και σε επίπεδο εθνικής πολιτικής.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Η κορύφωση της νέας τουρκικής παρεμβατικότητας αντικατοπτρίζεται κυρίως στο χώρο της πολιτικής. Μετά την θεσμοθέτηση του πλαφόν 3% στον εκλογικό νόμο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1990, οι ανεξάρτητοι συνδυασμοί Σαδήκ και Φαήκογλου στην Θράκη μένοντας εκτός Βουλής, μετεξέλιξαν το Κόμμα DEP σε ΜΚΟ, συντηρώντας το όμως λειτουργικά. Οι εκπρόσωποι της μειονότητας επανεντάχθηκαν στα παραδοσιακά κόμματα, συμβάλλοντας στην αποκατάσταση της συνεργασίας και της ομαλότητας. Αυτό άλλαξε αμέσως μετά την εκδήλωση της κρίσης το 2010.
Στις ευρωεκλογές του 2014, το DEP επανεμφανίζεται ως ανεξάρτητο κόμμα, αποσπώντας την πρώτη θέση στο Νομό Ροδόπης με 41,68%, την πρώτη θέση στο Νομό Ξάνθης με 25,89% περίπου και την τρίτη στην Περιφέρεια Αν. Μακεδονίας και Θράκης με περίπου 12,23%.
Παράλληλα, κατέρχονται ανεξάρτητοι αμιγώς μειονοτικοί συνδυασμοί και σε κάποιους μικτούς δήμους, όπως η Κομοτηνή και ο Ίασμος Ροδόπης. Γίνεται μια γενική πρόβα για να διαπιστωθεί η αριθμητική-δημογραφική-εκλογική δύναμη της μειονότητας, καθώς και να μετρηθεί η δυνατότητα χειραγώγησής της από τους τουρκικούς μηχανισμούς ενόψει των επικείμενων βουλευτικών εκλογών. Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, με την οργανωμένη κατανομή ψήφων, προετοιμάζονται οι ακόλουθοι στόχοι που είχε θέσει η Τουρκία στην Θράκη, οι οποίοι επιτυγχάνονται στις επαναληπτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, όταν δεν υπάρχει πλέον ο σταυρός προτίμησης, αλλά η λίστα:
-Εκλέγεται ο μέγιστος δυνατός αριθμός μειονοτικών βουλευτών (4: Ένας στην Ξάνθη και τρεις στην Ροδόπη).
-Εκλέγονται συνολικά 3 κυβερνητικοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, από τους οποίους εξαρτάται πλέον η «δεδηλωμένη» των 153 εδρών της ελληνικής κυβέρνησης.
-Στον πιο ευαίσθητο Νομό της Θράκης, τον Ν. Ροδόπης, καταστρέφεται η δίκαιη και ισόρροπη εκπροσώπηση των σύνοικων στοιχείων, Χριστιανών και Μουσουλμάνων, διότι εκλέγονται και στις τρεις έδρες μόνο Μουσουλμάνοι βουλευτές και κανένας Χριστιανός. Το γεγονός αυτό επιδρά ψυχολογικά απολύτως αρνητικά στην τοπική κοινωνία, η οποία εμφανίζει έντονα χαρακτηριστικά δημογραφικής απογύμνωση συνολικά, αλλά κυρίως στο χριστιανικό στοιχείο, με συνέπεια την σταδιακή ανατροπή των πληθυσμιακών ισορροπιών. Η πληθυσμιακή κυριαρχία του μουσουλμανικού στοιχείου τονίζεται με ιδιαίτερη έμφαση δημόσια, από τον αντιπρόεδρο της τουρκικής κυβέρνησης, Χακάν Τσαβούσογλου, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Θράκη. Μίλησε για «150.000 Τούρκους» (ενώ η μουσουλμανική μειονότητα είναι επίσημα 120.000 άτομα, με μόνο τους μισούς περίπου τουρκικής καταγωγής) και αναφέρθηκε στη « μητέρα πατρίδα που θα τους προστατέψει», εννοώντας την Τουρκία.

Η ΝΕΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Η πληθυσμιακή, οικονομική και πολιτική κυριαρχία της μειονότητας στην Θράκη, παράλληλα με την συστηματική επιδίωξη της γείτονος, υπερβαίνοντας την Συνθήκη της Λοζάνης, ώστε να επιτύχει κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου τον νέο «συλλογικό προσδιορισμό της Θρησκευτικής Μουσουλμανικής Μειονότητας, ως Εθνικής Τουρκικής Μειονότητας, ίσως αργότερα και Κοινότητας», δηλώνει την σαφή πρόθεση της τουρκικής διπλωματίας να διευρύνει μονομερώς την ελληνο-τουρκική ατζέντα, θέτοντας θέματα Θράκης και να εκβιάσει την Δύση, ότι δε θα διστάσει να μεταφέρει την ένταση στην αυλή της ΕΕ, αν αμφισβητηθούν τα ανατολικά σύνορά της με τη δημιουργία κουρδικού κράτους.
Το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ και σταδιακά η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται ότι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τους κινδύνους από την διάσπαση του Ενιαίου Συμμαχικού Χώρου που δημιουργούσε στην περιοχή η ομαλοποίηση των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας. Δεν είναι, όμως, σαφές αν τα αντανακλαστικά τους θα αποδειχθούν τόσο γρήγορα.
Είναι απολύτως θετική η εντατικοποίηση της αμυντικής και επενδυτικής παρουσίας των ΗΠΑ στο Αιγαίο και την Θράκη, με ενδεχόμενες στρατιωτικές βάσεις ή ενεργειακούς δρόμους, όπως ο αγωγός φυσικού αερίου TAP και η πλωτή εξέδρα αεριοποίησης και αμερικανικού σχιστολιθικού αερίου στην Αλεξανδρούπολη. Εγγυώνται την ενεργειακή ασφάλεια όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, διότι διαφοροποιούν τις μορφές, τις πηγές και τους δρόμους της ενέργειας εμποδίζοντας τις μονομερείς εξαρτήσεις.
Εξίσου σημαντική είναι και η παρουσία της ευρωπαϊκής FRONTEX για την φύλαξη των ευρω-τουρκικών συνόρων στην Ελλάδα από νέες μεταναστευτικές ροές. Δεν γνωρίζω, όμως, αν επαρκούν πλέον μόνο αυτά.
Σε κάθε περίπτωση απαιτείται συνδυασμός τριών παραμέτρων:
-Ενίσχυση της παρουσίας της δύναμης αποτροπής του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην Θράκη και το Αιγαίο, ώστε να αποτελεί η Ελλάδα μια δεύτερη ζώνη άμυνας της Δύσης μαζί με την Τουρκία ή και έναντι αυτής, όταν προκαλείται από τις συμπεριφορές της η Ελλάδα ή η Συμμαχία.
-Αύξηση των αναπτυξιακών επενδύσεων, αμερικανικών ή ευρωπαϊκών στην Θράκη, διότι αυτό εδραιώνει το αίσθημα ασφαλείας της τοπικής κοινωνίας. Συμφέρει στους επενδυτές, μια που αξιοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα μιας σταθερής ευρωπαϊκής περιφέρειας που γειτνιάζει με μεγάλες αλλά ασταθείς αγορές της ανατολής. Αναχαιτίζει την ισλαμιστική παρεμβατικότητα στον Ευρωπαϊκό Χώρο. Θωρακίζει δημογραφικά την περιοχή και την μετεξελίσσει σε ορμητήριο οικονομικών συνεργασιών με τα Βαλκάνια, την Τουρκία και τις αγορές την Μαύρης θάλασσας.
-Συστηματική επιδίωξη βελτίωσης των σχέσεων με την Τουρκική Κυβέρνηση, ώστε να επανέλθει γρήγορα η «Εμπιστοσύνη», που θα βελτιώσει την συνεργασία της Ελλάδας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ με την Τουρκία και ίσως επαναφέρει τον Τ. Ερντογάν – αν ξανανιώσει ασφαλής- από τη νεο-οθωμανική μεγαλομανία στον ρεαλισμό και την ισορροπία ενός «ισλαμοδημοκρατικού μοντέλου διακυβέρνησης» με σταθερό ευρωατλαντικό προσανατολισμό.
Η Ελλάδα μπορεί να διαδραματίσει έναν σημαντικό σταθεροποιητικό ρόλο για την ασφάλεια, την ειρήνη και την συνεργασία στην περιοχή. Αρκεί να το συνειδητοποιήσουν οι κυβερνήσεις της και να το πιστέψουν οι σύμμαχοί της.
*Επ. καθηγητής Νομικής του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, πρώην υπουργός και πρώην βουλευτής Ροδόπης.
Πηγή: http://www.foreignaffairs.gr

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
-Ακαδημία Αθηνών-Κέντρο Έρευνας της Ελληνικής Κοινωνίας, «Η ανάπτυξη της Θράκης προκλήσεις και προοπτικές», τόμος 6, Αθήνα 1994
-Alexandris Alexandros, The Greek Minority of Istanbul and Greek-Turkish Relations 1918-1974, 2nd edition ( Athens Center for Asia Minor Studies,1992)
-ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗΣ εφημερίδα της Θράκης, «Το μοναδικό ντοκουμέντο για ότι παίζεται στη Θράκη…», τεύχος 15.12.2012
-Βερέμης Θάνος, «Ιστορία των Ελληνοτουρκικών Σχέσεων 1453-1998», ΕΛΙΑΜΕΠ, εκδ. Ι.ΣΙΔΕΡΗΣ 1998
-ΕΛΙΑΜΕΠ, «Η Μουσουλμανική Μειονότητα στην Ελλάδα», 1990
-Καζάκος Πάνος- Λιαργκόβας Παναγιώτης, «Η ελληνο-τουρκική οικονομική συνεργασία», εκδ. ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ 1997
-Κοττάκης Μανώλης, «Θράκη, η μειονότητα σήμερα», εκδ. ΛΙΒΑΝΗΣ 2000
-Λαυρέτζος Αναστάσιος, «Η Θράκη στο μεταίχμιο», Πραγματεία 2013
-Πρεβελάκης Γεώργιος-Στυλιανος Ν. «Τα Βαλκάνια, πολιτισμοί και γεωπολιτική», εκδ. LIBRO 2001
-Στυλιανίδης Στ. Ευριπίδης, «Θράκη: το επόμενο βήμα…», εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ 2016
-Στυλιανίδης Στ. Ευριπίδης, «Θράκη: Αδύναμος κρίκος ή συγκριτικό πλεονέκτημα;», περιοδικό Foreign Affairs the Hellenic Edition Ιούλιος 2014, τεύχος 27
-Συμεωνίδου Δήμητρα, «Δικαστική απόφαση προστατεύει μουσουλμάνα της Θράκης από τη Σαρία»,Εφημερίδα ΧΡΟΝΟΣ Κομοτηνής,23 Νοεμβρίου2017
-Συρίγος Μ. Άγγελος, «Ελληνοτουρκικές σχέσεις», εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ νεότερη και σύγχρονη ιστορία 2015.
-Federal Union of European Nationalities (FUEN), http://www.fuen.org [4]
-Hellenic Branch of the International Law Association, «90 χρόνια από τη Συνθήκη της Λωζάννης. Η λειτουργία της Συνθήκης υπό το φως των εξελίξεων μετά το 1923», επιμέλεια: Κ. Αντωνόπουλος-Φ. Παζαρτζή, εκδ. ΝΟΜΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 2014
-Hidiroglou Paul, «The Greek Pomaks and their relation with Turkey», Athens Academy Prize, PROSKINIO 1991.
https://www.apopseis.com/i-tourkiki-paremvatikotita-stin-thraki-apo-tin-islamodimokratia-ston-neo-othomaniko-anatheoritismo/

*Δικηγόρος - Διδάκτωρ Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αμβούργου
Βουλευτής Ροδόπης - Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών

Μήπως οι μίζες στα εξοπλιστικά εξηγούν το "φοβικό σύνδρομο" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής;

on Saturday, 18 January 2014. Posted in Εθνική Στρατηγική

Γράφει ο Δρ Μελέτης Η. Μελετόπουλος

Μήπως οι μίζες στα εξοπλιστικά εξηγούν το

    Οι αποκαλύψεις γιά τα εξοπλιστικά στην πραγματικότητα επιβεβαίωσαν την κοινή  πεποίθηση: ότι στην διαδικασία παραγγελιών στρατιωτικού υλικού εμφιλοχωρούσε εδώ και χρόνια αθρόος χρηματισμός των αρμοδίων αξιωματούχων. "Ο κόσμος το είχε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι", κατά την λαϊκή παροιμία. Η τεραστίων διαστάσεων, όπως αποδεικνύεται τώρα, διαφθορά, ήταν διακομματική. Στην ουσία, το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης χρησιμοποίησε τις μίζες από τα εξοπλιστικά ως βασική δεξαμενή μαύρου χρήματος, ώστε να αναπαράγει εις το διηνεκές (όπως νόμιζε) την πολιτική του κυριαρχία.

Διαβάστε ΕΔΩ! όλο τ.ο άρθρο

Χρήστος Μηνάγιας: Τα μηνύματα της επίσκεψης Erdoğan, που δεν έτυχαν προσοχής!

on Wednesday, 13 December 2017. Posted in Εθνική Στρατηγική

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Χρήστος Μηνάγιας: Τα μηνύματα της επίσκεψης Erdoğan, που δεν έτυχαν προσοχής!

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο liberal.gr ο Ταξίαρχος ε.α., ειδικός σε θέματα Τουρκίας, κ. Χρήστος Μηνάγιας, μας αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του παρασκηνίου που προηγήθηκε της επίσκεψης του Τούρκου Προέδρου Tayyip Erdoğan στην Ελλάδα, καθώς και των όσων είπε στην Κομοτηνή απευθυνόμενος σε Έλληνες Μουσουλμάνους της εκεί μειονότητας. Τα όσα μας είπε είναι εξόχως διαφωτιστικά για το που οδηγούνται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις!

Συνέντευξη στον Βασίλη Κοψαχείλη
Τι προηγήθηκε της επίσκεψης του Tayyip Erdoğan στην Ελλάδα;
Πέραν της συνέντευξης του Erdoğan στον κ. Παπαχελά, θεωρώ επίσης ότι, το άρθρο του Τούρκου καθηγητή πανεπιστημίου Çağrı Erhan στην ερντογανική εφημερίδα Türkiye/03-12-2017 αποκαλύπτει εμφανώς την τουρκική αντίληψη για τις προϋποθέσεις επίλυσης των ελληνοτουρκικών προβλημάτων. Συγκεκριμένα, ο Erhan αποκάλυψε τα εξής:
-Το κύριο εμπόδιο για την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας είναι η Γερμανία, η Γαλλία και η Αυστρία και όχι η Ελλάδα, την οποία δεν την ακούει κανείς.
-Η Τουρκία δεν επιθυμεί την εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την επίλυση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων, αφού κατά την Άγκυρα δεν υπάρχει πιθανότητα ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα επόμενα 20-25 χρόνια.
-Η τουρκική αντίληψη περί εταιρικών σχέσεων με τη χώρα μας εστιάζεται στην συνεκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, θέτοντας ως εκβιαστικό αντάλλαγμα το ενδεχόμενο επίλυσης των υπολοίπων ελληνο-τουρκικών προβλημάτων, όπως η υφαλοκρηπίδα, τα χωρικά ύδατα, ο εναέριος χώρος, η αποστρατικοποίηση των νησιών του βόρειου Αιγαίου, καθώς επίσης η κυριότητα των νησίδων και βραχονησίδων «που βρίσκονται μπροστά στα μάτια της Τουρκίας».
Επιπρόσθετα, ο Erhan ανέφερε ότι, η εν λόγω συνεκμετάλλευση μπορεί να γίνει στο πλαίσιο μιας δομής παρόμοιας με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, στην οποία, κατά πάσα πιθανότητα, αρκετές χώρες θα θελήσουν να μετάσχουν, ιδίως η Ρωσία. (σ.σ. Δεν είναι γνωστό εάν το θέμα αυτό συζητήθηκε κατά τη συνάντηση του Erdoğan με τον Έλληνα πρωθυπουργό, στο οποίο πιθανόν να περιλαμβάνεται και η προώθηση του αγωγού Turkish Stream.)
Όπως γίνεται κατανοητό, το εν λόγω άρθρο αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο για τα αναγραφόμενα του, όσο και για τα ακόλουθα «ειδικά» επαγγελματικά χαρακτηριστικά του καθηγητή Çağrı Erhan:
-Είναι συντονιστής της εκπομπής Dışa Bakış που μεταδίδεται στην τουρκική κρατική τηλεόραση ΤRΤ κάθε Πέμπτη στις 21.30 ώρα.
-Είναι αρθρογράφος στη στήλη ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ της κυριακάτικης τουρκικής εφημερίδας Türkiye, η οποία πρόσκειται στον Tayyip Erdoğan και το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ.
-Υπήρξε σχολιαστής και παρουσιαστής διαφόρων εκπομπών στους τουρκικούς τηλεοπτικούς σταθμούς TRT και SkyTurk.
-Το 2013 διετέλεσε μέλος της επιστημονικής επιτροπής του Κέντρου Μελετών Ατατούρκ που υπάγεται στο Ανώτατο Συμβούλιο Πολιτισμού, Γλώσσας και Ιστορίας του Atatürk της τουρκικής πρωθυπουργίας.
-Το 2014 εκλέχθηκε στη Συμβουλευτική Επιτροπή Αυτοματισμού του αρχείου του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.
-Η σύζυγος του Melek Erhan είναι διαπιστευμένη δημοσιογράφος του CNN Turk στην τουρκική εθνοσυνέλευση.

Πως σχολιάζετε την παρουσία του Tayyip Erdoğan στη Θράκη;

Θα επικεντρωθώ στην ομιλία που πραγματοποίησε ο Τούρκος πρόεδρος στην Κομοτηνή, η οποία είχε τα χαρακτηριστικά ενός μανιφέστο πολιτικού περιεχομένου, στο οποίο:
- Εκφράσθηκαν διαμαρτυρίες με αποδέκτη την ελληνική κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την διεθνή κοινότητα.
-Έγινε μια προσπάθεια εξύψωσης του φρονήματος του συνόλου των μουσουλμάνων της Θράκης (τουρκογενείς, Πομάκοι και Ρομά) υπέρ της Τουρκίας.
-Ο Erdoğan, αναφορικά με την φράση «απευθύνομαι στους soydaşlarıma (ομογενείς-ομοεθνείς-ομόφυλους μου)» που χρησιμοποίησε είπε το εξής: «Αυτοί μου είπαν (σ.σ. εννοεί τον Έλληνα πρωθυπουργό) ότι, εκεί υπάρχουν και Πομάκοι, υπάρχουν και Ρομά. Και εγώ είπα, αξιότιμοι φίλοι, κατ’ εμέ ο κοινός παρονομαστής μας έτσι και αλλιώς είναι το Ισλάμ, είναι ο μουσουλμάνος. Συνεπώς εμείς είμαστε ένα με τον Τούρκο, με τον Ρομά, με τον Πομάκο.».
-Νουθετήθηκε η μουσουλμανική μειονότητα προκειμένου αυτή να αναβαθμίσει την παρουσία της στην Ελλάδα μέσω της «νομιμότητας», της εκπαίδευσης, της επιχειρηματικότητας και της διεκδίκησης των δικαιωμάτων της που πηγάζουν από τις διεθνείς συμφωνίες.
-Διαχωρίστηκαν οι έννοιες «ένταξη» και «αφομοίωση». Ειδικότερα, επισημάνθηκε ότι: α. Η «ένταξη» στην ελληνική πραγματικότητα του συνόλου των μουσουλμάνων της Θράκης είναι θεμιτή και αποδεκτή. β. Μια προσπάθεια αφομοίωσης, θα έχει άμεση επίπτωση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και έμμεσα θα ανοίξει ο δρόμος, αρχικά, για μια πολιτική ανυπακοή και στη συνέχεια για εσωτερικές αναταραχές.
-Επισημάνθηκε ότι, οι προσπάθειες κάποιων να εμφανίσουν μια σημαία διαφορετική της σημαίας της Ελλάδος, τους προσμοιάζει με την «17 Νοέμβρη». Τούτο αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεδομένου ότι, σε συλλόγους αυτοαποκαλούμενων «Τούρκων Δυτικής Θράκης» στην Ελλάδα, σε ευρωπαϊκές χώρες και στην Τουρκία, η σημαία του αυτοαποκαλούμενου «Κράτους της Δυτικής Θράκης» προβάλλεται συνεχώς. Είναι προφανές ότι, το θέμα αυτό, για τον Ερντογάν, εντάσσεται στο πλαίσιο μιας εκβιαστικής διαπραγμάτευσης αναφορικά με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται η Άγκυρα τις έννοιες «ένταξη» και «αφομοίωση» που προαναφέρθηκαν. Μάλιστα, ο Τούρκος πρόεδρος απείλησε ότι, εάν υπάρξει κάποια ενέργεια αφομοίωσης, όπως αυτός την αντιλαμβάνεται, η Τουρκία θα παραμερίσει την ελληνική σημαία.
-Επιζητήθηκε η ενότητα, η ομόνοια, η αδελφοσύνη, η αλληλεγγύη και η συσπείρωση των soydaşlar (ομογενών-ομοεθνών-ομόφυλων) της Θράκης.
-Έγινε προτροπή στους soydaşlar να παρακολουθήσουν την ταινία «Σιτάρι (Grain/Buğday)» του Semih Kaplanoğlu (σ.σ. Οι συντελεστές της ταινίας είναι Τούρκοι και η πρεμιέρα της πραγματοποιήθηκε στις 23-11-2017 στο Κέντρο Εθνικού Πολιτισμού και Συνεδρίων της τουρκικής προεδρίας της Δημοκρατίας, χωρητικότητας 2.000 ατόμων, παρουσία του Tayyip Erdogan) αφού προηγουμένως, ο Erdoğan είχε αναφέρει ότι, το κάθε τι στην Κομοτηνή είναι σιτάρι. Είναι αξιοσημείωτο ότι, μερικά από τα θέματα του σεναρίου της ταινίας αυτής είναι η προσφυγική κρίση, η καταστολή, οι διαχωρισμοί και οι διακρίσεις. Προφανώς, πρόκειται για μια επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου από τον Τούρκο πρόεδρο Δημοκρατίας εντός της ελληνικής επικράτειας με στρατηγικό στόχο τον επηρεασμό της σκέψης, του ηθικού, της συμπεριφοράς, της επιθυμίας για αντίσταση και της αποφασιστικότητας των soydaşlar (ομογενών-ομοεθνών-ομόφυλων) της Άγκυρας στη Θράκη. (σ.σ. Στο βιβλίο μου «Απόρρητος Φάκελος Τουρκία-Η Εθνική Στρατηγική της Τουρκίας», σελ. 269-318, αναλύεται η τουρκική αντίληψη για τις επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου).
-Τέλος, αποκαλύφθηκε ότι, υπάρχουν αρκετά προγράμματα αγροτικής ανάπτυξης προς υλοποίηση στη Θράκη. Εκτιμάται ότι, η υλοποίηση αυτών σχεδιάζεται να γίνει μέσω του Τουρκικού Οργανισμού Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΤİΚΑ). Συνεπώς, γεννάται το ερώτημα εάν τούτο έχει συζητηθεί με την Ελλάδα και μάλιστα εάν έχει συμφωνηθεί. Σημειωτέον ότι, ο ΤİΚΑ αποτελεί ένα σημαντικό εργαλείο της Άγκυρας για προβολή της στρατηγικής της ήπιας ισχύος και διείσδυση στα τουρκόφωνα και στα γειτονικά με την Τουρκία κράτη μέσω της ανάπτυξης προγραμμάτων οικονομικής, εμπορικής, τεχνολογικής, πολιτιστικής, κοινωνικής και εκπαιδευτικής συνεργασίας. Τα προγράμματα αυτά αφορούν στη δημιουργία θεσμικών υποδομών σε όλους τους τομείς, βελτίωση των υποδομών, αναβάθμιση του βιοτικού και κοινωνικού επιπέδου, διαφύλαξη του κοινού ιστορικού και πολιτιστικού πλούτου (οθωμανικού-τουρκικού), διάδοση της τουρκικής γλώσσας, βελτίωση των πολιτιστικών σχέσεων και συνεργασία στον τομέα των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Μετά την επίσκεψη του Tayyip Erdoğan στην Ελλάδα πως βλέπετε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις;

Θα επικαλεσθώ την Τουρκάλα δημοσιογράφο Aslı Aydıntaşbaş της αντιπολιτευόμενης τουρκικής εφημερίδας Cumhuriyet, η οποία παρομοίασε το άνοιγμα της συζήτησης για τη συνθήκη της Λωζάννης σαν μια χειροβομβίδα, την οποία ο Erdoğan πέταξε στην αγκαλιά του Έλληνα πρωθυπουργού αφού προηγουμένως αφαίρεσε την περόνη της.
Πέραν τούτου, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι, από την ανάλυση των κειμένων Τούρκων αρθρογράφων (ερντογανικών και μη) το συμπέρασμα που προκύπτει από τις συνεχείς αναφορές του Ερντογάν για τη Συνθήκη της Λωζάννης και τα «σύνορα της καρδιάς» έχει να κάνει με την επιδίωξη του Τούρκου προέδρου να ανοίξει ένα διάλογο στην Τουρκία, ο οποίος δεν θα είναι ιστορικός στηριζόμενος σε ιστορικά έγραφα και πρακτικά, αλλά ιδεολογικός. Και φυσικά με τον διάλογο αυτό θα πρέπει να απαντηθούν δύο κύρια ερωτήματα: «Κεμαλισμός ή Χαλιφάτο;» και «Επεμβατική πολιτική πέραν των συνόρων ή μια πολιτική βάσει της οποίας δεν θα υπάρχει καμία σκέψη επέμβασης πέραν των συνόρων;». Φυσικά, για να απαντηθεί το πρώτο ερώτημα θα απαιτηθεί πολύ χρόνος και συγκεκριμένα μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου του 2019 για την εκλογή προέδρου Δημοκρατίας. Αντιθέτως, σε ό,τι έχει να κάνει με το δεύτερο ερώτημα, ο ένας στόχος του Erdoğan επιτεύχθηκε με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που πραγματοποιεί η Τουρκία στη Συρία και το Ιράκ. Αναμένουμε λοιπόν, να δούμε τον δεύτερο στόχο του Τούρκου προέδρου, ο οποίος έχει προσανατολισμό προς δυσμάς και εστιάζεται σε δύο άξονες: πρώτον, σύμφωνα με το καθηγητή Çağrı Erhan, στην συνεκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Και δεύτερον, στη Θράκη.
Συνεπώς, καθίσταται σαφής η αναγκαιότητα καθορισμού μιας πολιτικής που θα πρέπει να γίνει η επίσημη πολιτική της χώρας και θα πρέπει να την ακολουθούν πιστά όλοι οι Φορείς, λαμβάνοντας υπόψη ότι: «Ο λαϊκισμός, η πατριδοκαπηλία, τα συνθήματα και η ημιμάθεια όχι μόνο δεν επιλύουν μια κρίση, απεναντίας μπορεί να την κλιμακώσουν»

Αναδημοσίευση: www.liberal.gr

<<  1 [2