Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

1/2/2017. «Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις: Οι συνέπειες των εκκαθαρίσεων σε επιχειρησιακό επίπεδο.»

on Wednesday, 01 February 2017. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

1/2/2017.  «Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις: Οι συνέπειες των εκκαθαρίσεων σε επιχειρησιακό επίπεδο.»

Οι καρατομηθέντες Τούρκοι αξιωματικοί που υπηρετούσαν στο Ανώτατο Στρατηγείο Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης (SHAPE) του ΝΑΤΟ στη Μονς του Βελγίου.

Η πρώτη ακροαματική διαδικασία σε δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης για το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου ξεκίνησε προχθές. Από τους 62 συνολικά αξιωματικούς και υπαξιωματικούς των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων που κατηγορούνται για την απόπειρα κατάληψης του αεροδρομίου Sabiha Gökçen και αντιμετωπίζουν ποινές ισόβιας κάθειρξης, οι 34 δεν εμφανίστηκαν στην αίθουσα του δικαστηρίου καθώς συμμετέχουν στην Επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» στην Συρία! [1] Η είδηση αυτή αποτυπώνει εύγλωττα την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το τουρκικό στράτευμα έξι μήνες μετά τις συνεχιζόμενες μαζικές εκκαθαρίσεις έμπειρων στελεχών.

Αντίστοιχα, σε διαβιβασθείσα δικογραφία για 72 στελέχη του Τουρκικού Ναυτικού αποκαλύπτεται πως 29 πολεμικά πλοία ενεπλάκησαν στο αποτυχημένο πραξικόπημα, τα οποία κινητοποιήθηκαν στις 21:00 της 15ης Ιουλίου, δηλαδή 20 λεπτά πριν την εκδήλωση των πρώτων κινήσεων των πραξικοπηματιών, στους ναυστάθμους Gölcük, Aksaz, Μερσίνας, Τούζλα Κων/πολης, Ereğlisi και Φώκαιας, οι δε φρεγάτες YAVUZ και KEMALREIS έκαναν χρήση του οπλισμού τους! Υπενθυμίζεται πως το τουρκικό Γενικό Επιτελείο είχε υποστηρίξει με ανακοίνωσή του στις 27 Ιουλίου ότι στο πραξικόπημα συμμετείχαν μόλις 3 πλοία του Τουρκικού Ναυτικού, προφανώς σε μια προσπάθεια να αμβλυνθούν οι αρνητικές εντυπώσεις αλλά και να περιοριστεί η αντίδραση του ισλαμικού καθεστώτος, κάτι που ωστόσο δεν αποφεύχθηκε.

Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία, μέχρι στιγμής έχουν αποταχθεί:

    150 Ανώτατοι Αξιωματικοί (ποσοστό 46%)
    3.724 Αξιωματικοί
    1.633 Μόνιμοι Υπαξιωματικοί
    849 Επαγγελματίες/Συμβασιούχοι Οπλίτες
    157 πολιτικοί υπάλληλοι
   16.409 σπουδαστές και δόκιμοι των στρατιωτικών σχολείων και σχολών

Ιδιαίτερα προβληματική θεωρείται η κατάσταση στην Τουρκική Αεροπορία (THK) και στην πλήρωση κρίσιμων θέσεων στο εξωτερικό. Το γεγονός πως η Άγκυρα ζητά επιμόνως αεροπορική υποστήριξη από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία για την Επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» αναδεικνύει, σε μεγάλο βαθμό, τους περιορισμούς της Τουρκικής Αεροπορίας σε παρατεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Μετά από πολύμηνους εντατικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς στη Συρία και το Ιράκ, η Άγκυρα διαπιστώνει έλλειψη στο απόθεμα κατευθυνομένων βομβών αλλά και εκπαιδευμένων χειριστών. [2] Χαρακτηριστικό είναι και το γεγονός ότι 9 χειριστές που θεωρούνται ύποπτοι για την εμπλοκή τους στο πραξικόπημα, συμμετέχουν σε αποστολές βομβαρδισμού από την Αεροπορική Βάση του Diyarbakir, με την υποχρέωση να εμφανίζονται καθημερινά στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους. Όπως υποστηρίζει εξάλλου και καρατομηθείς χειριστής της ΤΗΚ στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, οι τουρκικές απώλειες σε προσωπικό και μέσα στο έδαφος της Συρίας είναι «μεγαλύτερες του αναμενομένου» καθώς η Τουρκική Αεροπορία δεν είναι σε θέση πλέον να παράσχει αποτελεσματική αεροπορική υποστήριξη. [3]

Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας προσπαθεί αγωνιωδώς να καλύψει το κενό σε Ιπταμένους με τρεις κυρίως τρόπους:

Α. Με την επιστροφή χειριστών που έχουν αποστρατευτεί. Όπως έχει ήδη επισημάνει η e-Amyna [4], στις 9 Νοεμβρίου 2016 επανήλθαν στην υπηρεσία 12 αξιωματικοί και σύμφωνα με φιλοκυβερνητικές πηγές, αντίστοιχο ενδιαφέρον έχουν εκδηλώσει 79 ακόμα αποστρατευθέντες Ιπτάμενοι, μεταξύ των οποίων και 6 γυναίκες. Η σχετική προθεσμία υποβολής αιτήσεων εκπνέει στις 27 Ιανουαρίου και μένει να επιβεβαιωθεί το σχετικό ενδιαφέρον.

Β. Με την ταχύρρυθμη εκπαίδευση νέων χειριστών. Ειδικότερα, το υπουργείο Άμυνας εντόπισε 1.040 στελέχη της ΤΗΚ που είχαν αποκλειστεί στο παρελθόν από τη διαδικασία επιλογής Ιπταμένων και μέχρι σήμερα εκτελούσαν υπηρεσία εδάφους. Από αυτούς, οι 976 δέχθηκαν να επαναξιολογηθούν, οι 831 πέρασαν τις ιατρικές εξετάσεις, οι 295 επελέγησαν για εκπαίδευση, οι 225 ενεγράφησαν για εκπαίδευση και τελικά οι 120 ξεκίνησαν να εκπαιδεύονται.

Γ. Με την συγκρότηση δεξαμενής εφεδρείας χειριστών, η οποία θα αξιοποιείται σε περίπτωση εκτάκτων αναγκών. Το πρόγραμμα απευθύνεται σε πρώην στελέχη της ΤΗΚ που σήμερα απασχολούνται στην πολιτική αεροπορία και τα οποία θα επανεκπαιδεύονται τουλάχιστον 60 ημέρες ετησίως.

Η Burcu Şahinkaya, πρώτη γυναίκα αρχηγός σμήνους της THK που κατά δήλωσή της βάπτισε τον υιό της “Αιγέα”, αποστρατεύτηκε πρόσφατα για να απασχοληθεί στην πολιτική αεροπορία. Συνολικά 6 γυναίκες φέρεται να εκδήλωσαν ενδιαφέρον για την επανένταξή τους στην ΤΗΚ.

Αρρυθμία στη λειτουργία των διαύλων της στρατιωτικής διπλωματίας αλλά και της συλλογής πληροφοριών έχει προκαλέσει η μαζική καρατόμηση έμπειρων στελεχών που υπηρετούσαν στο εξωτερικό. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εξειδικευμένης σε θέματα ΝΑΤΟ ιστοσελίδας Bruxelles2, υπό εκκαθάριση βρίσκονται 232 από τους 400 αξιωματικούς και υπαξιωματικούς που υπηρετούσαν σε όργανα της Ατλαντικής Συμμαχίας. Από αυτούς, οι 84 υπηρετούσαν στο Βέλγιο, 45 στη Γερμανία, 28 στις ΗΠΑ, 28 στην Ιταλία, 17 στην Ολλανδία, 13 στο Ηνωμένο Βασίλειο, 10 στην Ισπανία, 4 στη Νορβηγία και 3 στην Αυστρία. [5]

Στους παραπάνω θα πρέπει να προστεθούν και 165 Ακολούθοι Άμυνας (ΑΚΑΜ) από τους συνολικά 264 που υπηρετούν στις ανά τον κόσμο τουρκικές πρεσβείες και λοιπές στρατιωτικές αντιπροσωπείες και οι οποίοι κλήθηκαν να επιστρέψουν στην Τουρκία. Αθροιστικά καρατομούνται 397 από τους 664 αξιωματικούς και υπαξιωματικούς σε θέσεις του εξωτερικού, οι οποίοι, εκτός από την αφρόκρεμα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, θεωρούνται και στελέχη με εμπειρία σε ζητήματα ΝΑΤΟ αλλά και φιλοδυτικό προσανατολισμό. Το γεγονός αυτό προκαλεί σοβαρό προβληματισμό σε Έλληνες επιτελείς που εκτιμούν πως δυσχεραίνεται η επικοινωνία με την τουρκική πλευρά και η αποσόβηση κρίσεων.

Σημειώσεις

[1] Είχε προηγηθεί η πρώτη καταδικαστική απόφαση για το πραξικόπημα από δικαστήριο του Ερζερούμ, το οποίο έκρινε ένοχους για την κατηγορία της παραβίασης του Συντάγματος και επέβαλε ποινή ισόβιας κάθειρξης στον Συνταγματάρχη Murat Koçak (Περιφερειακό Διευθυντή Χωροφυλακής Ερζερούμ) και τον Ταγματάρχη Murat Yılmaz (Δντη Δνσης Επιχειρήσεων Χωροφυλακής Ερζερούμ) στις 5 Ιανουαρίου.

[2] Αντίστοιχο πρόβλημα παρουσιάστηκε στα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ που συμμετείχαν στην Επιχείρηση «Unified Protector» στη Λιβύη. Με τη συμπλήρωση 100 ημερών επιχειρησιακής δράσης, το ΝΑΤΟ ζήτησε από τα κράτη-μέλη του που δεν συμμετείχαν στις αεροπορικές επιδρομές, να συνεισφέρουν με κατευθυνόμενες βόμβες από τα δικά τους αποθέματα. Η διαρροή απόρρητης έκθεσης το Νοέμβριο του 2011 με τίτλο «Libya Mission» που συντάχθηκε από την Τακτική Αεροπορική Διοίκηση (FTK) της δανέζικης Αεροπορίας προκάλεσε σάλο σε πολιτικό επίπεδο καθώς αποκαλύφθηκε ότι η Δανία είχε καταναλώσει ολόκληρο το απόθεμά της και προμηθεύτηκε κατευθυνόμενες βόμβες από το Ισραήλ, αφού όλες οι προσπάθειες αντίστοιχων προμηθειών από συμμαχικές χώρες δεν είχαν αποτέλεσμα. Σε ό,τι αφορά την Τουρκία, o Αρχηγός της ΤΗΚ δήλωσε στις 5 Οκτωβρίου 2015 πως χρησιμοποιήθηκαν πάνω από 2.000 “έξυπνα πυρομαχικά” για την προσβολή 1.200 στόχων στο Ιράκ από τις 23 Ιουλίου 2015 ενώ μεταξύ 24 Αυγούστου 2016 και 13 Ιανουαρίου 2017 πραγματοποιήθηκε ρίψη 1.233 βομβών σε 1.141 στόχους στην Συρία.

[3] Purges Have Weakened Once Mighty Turkish Military, http://www.spiegel.de/international/world/purges-have-weakened-once-mighty-turkish-military-a-1130494.html

[4] Βλ. Αναδιάρθρωση Μοιρών της Τουρκικής Αεροπορίας

[5] https://www.bruxelles2.eu/2017/01/11/plusieurs-centaines-dofficiers-turcs-refugies-a-louest-nous-ne-sommes-pas-des-terroristes/

http://e-amyna.com/τουρκικές-ένοπλες-δυνάμεις-οι-συνέπε/

1/6/2016. Τουρκία: Τακτικοί ελιγμοί, εθνική στρατηγική και εθνικό όραμα

on Wednesday, 01 June 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Χρήστος Μηνάγιας, Ταξίαρχος ε.α., Συγγραφέας, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

1/6/2016. Τουρκία: Τακτικοί ελιγμοί, εθνική στρατηγική και εθνικό όραμα

Το τελευταίο χρονικό διάστημα η τουρκική προκλητικότητα έναντι της ελληνικής πλευράς στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο, τη Θράκη και το μεταναστευτικό-προσφυγικό παραπέμπουν σε δύο αρχές του Κινέζου στρατηγού Σουν Τζού: α. Στρατηγική με τακτικούς ελιγμούς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για τη νίκη, ενώ τακτικοί ελιγμοί χωρίς στρατηγική είναι ο θόρυβος πριν την ήττα. β. Η επιβίωση εξαρτάται από τις δικές μας δυνάμεις, ενώ η ευκαιρία για θρίαμβο εξαρτάται από τις ενέργειες, τα λάθη και τις παραλείψεις των αντιπάλων.

Επιπρόσθετα, όλες οι προκλήσεις της Τουρκίας των «κακών» στρατηγών και των «καλών» πολιτικών διακρίνονται για τη διαχρονικότητα τους, για την ποιοτική και ποσοτική κλιμάκωση τους, καθώς επίσης καταδεικνύεται ότι, αυτές αποτελούν μέρος προσχεδιασμένων τακτικών ελιγμών, που απορρέουν από μια εθνική στρατηγική, η οποία εθνική στρατηγική απορρέει από ένα εθνικό όραμα «αδιαπραγμάτευτο» για όποιον αναλάβει την εξουσία της χώρας. Φυσικά ένας από τους παράγοντες που χαρακτηρίζει την αδιαπραγμάτευτη διαχρονικότητα των προκλήσεων αυτών, έχει να κάνει και με το γεγονός ότι, οι ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας θεωρούνται ως ο Φορέας που τυγχάνει της μεγαλύτερης εμπιστοσύνης από την τουρκική κοινωνία. Τούτο αποτυπώνεται εμφανώς στo ακόλουθο αποτέλεσμα έρευνας που πραγματοποίησε η τουρκική εταιρεία Sonar για το μήνα Απρίλιο 2016.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια!

1/8/2016. Τα παζάρια Ερντογάν και το μεγάλο δίλημμα της

on Monday, 01 August 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

1/8/2016. Τα παζάρια Ερντογάν και το μεγάλο δίλημμα της

Η Τουρκία απομακρύνεται και άλλο από την Ευρώπη μετά το πραξικόπημα. Η προτεραιότητα του Ερντογάν είναι ο πόλεμος κατά του Γκιουλέν και όχι η μάχη ενάντια στο ISIS. Το σενάριο της διόγκωσης των εκκαθαρίσεων και οι δυνατότητες για νέα δημοκρατική συναίνεση.
Η Τουρκία βιώνει την τραυματική εμπειρία της αποτυχημένης απόπειρας πραξικοπήματος πριν από 10 ημέρες από μια μικρή μερίδα των ένοπλων δυνάμεων.
Αλλά καθώς ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν και το νεο-ισλαμιστικό κυβερνών του κόμμα προχωρούν σε μαζικές εκκαθαρίσεις με στόχο το αντίπαλο ισλαμιστικό κίνημα που θεωρεί υπεύθυνο για το πραξικόπημα, οι σύμμαχοι της Τουρκίας στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ έχουν λόγους να ανησυχούν για το πού οδεύει, για το αν η Δύση μπορεί τελικά να χάσει αυτή τη στρατηγικής σημασίας χώρα που ισορροπεί ανάμεσα στην Ευρώπη και την Ασία.
Πολύ πριν το δράμα αυτό, είχε εδραιωθεί η αντίληψη πως η Τουρκία, ο ανατολικός πυλώνας του ΝΑΤΟ και υποψήφιο μέλος της Ε.Ε. σε μια ταραγμένη περιοχή, είχε πάψει να παίζει ομαδικά.
Ο κ. Ερντογάν έχει βάλει σε δεύτερη μοίρα κάθε προσπάθεια χάραξης εγχώριας και εξωτερικής πολιτικής, επιδιώκοντας μια προεδρία στα πρότυπα του Βλαντιμίρ Πούτιν. Οι σχέσεις με τους δυτικούς συμμάχους έχoυν γίνει μια υπόθεση συναλλαγών. Ο ίδιος έχει εξετάσει κατά πόσον η χώρα μπορεί να εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντά της σε άλλες συμμαχίες, όπως η Ευρασιατική Οικονομική Ένωση, παιδί του Ρώσου προέδρου, ή ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης, αντί για το ΝΑΤΟ ή την Ε.Ε. που δεν σχεδιάζει πραγματικά να δεχτεί την Τουρκία.
Απορρίπτοντας την ιδέα της μουσουλμανικής Τουρκίας ως πλήρους μέλους, τα κράτη της Ε.Ε. με μπροστάρηδες τη Γαλλία και τη Γερμανία, βοήθησαν να στραφεί ο κ. Ερντογάν μακριά από την Ευρώπη.
Αλλά η Τουρκία άρχισε να απομακρύνεται από τη Δύση το 2013, όταν καταπνίγηκε βίαια μια πολιτισμένη και ευρωπαϊκού χαρακτήρα εξέγερση κατά της καταπιεστικής άσκησης της εξουσίας από τον ως τότε τρεις φορές εκλεγμένο πρωθυπουργό.
Ως τον Δεκέμβριο, ο κ. Ερντογάν είχε ξεκινήσει πόλεμο με τον Φετουλάχ Γκιουλέν, έναν εγκατεστημένο στις ΗΠΑ ισλαμιστή κληρικό και πρώην σύμμαχο, όταν άνθρωποί του στον κρατικό μηχανισμό ξεκίνησαν έρευνα για διαφθορά που έφτασε ως τον στενό κύκλο του σημερινού προέδρου.
Η σφοδρότητα αυτής της ενδο-ισλαμιστικής σύγκρουσης συντάραξε θεσμούς όπως το δικαστικό σώμα και τώρα έχει καταστρέψει και τη συνοχή του στρατού, με τη σύλληψη του ενός τρίτου των στρατηγών που κατηγορήθηκαν ότι βρέθηκαν πίσω από το πραξικόπημα ως Γκιουλενιστές.
Ο στρατός της Τουρκίας, ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της κοσμικής δημοκρατίας που έκτισε ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ μέσα από τις στάχτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος στο ΝΑΤΟ.
Οι δυτικοί σύμμαχοι της Τουρκίας αντιμετωπίζουν με δυσπιστία τον ισχυρισμό ότι το ένα τρίτο των στρατηγών της θεωρούνται μέλη μιας σκιώδους ισλαμιστικής οργάνωσης.
Ο κ. Ερντογάν και ο κύκλος του δείχνουν από την πλευρά τους τις ΗΠΑ, όπου μένει μόνιμα ο κ. Γκιουλέν.
Ορισμένοι υπουργοί και μέσα ενημέρωσης που πρόσκεινται στον Ερντογάν κατηγορούν τις ΗΠΑ για το πραξικόπημα. Επαναλαμβάνουν το γνώριμο τροπάρι του προέδρου. Στο τέλος του 2014, για παράδειγμα, ο κ. Ερντογάν είχε δηλώσει σε ένα ισλαμικό συνέδριο πως οι δυτικοί «φαίνονται σαν φίλοι, αλλά μας θέλουν νεκρούς».
Το μέλλον της Τουρκίας βρίσκεται στα χέρια του μαχητικού αλλά και ορισμένες φορές πραγματιστή προέδρου.
Ο πραγματισμός του έγινε εμφανής πριν από το πραξικόπημα, όταν η Τουρκία άρχισε να ομαλοποιεί τις διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ και τη Ρωσία, ενώ άρχισε να κάνει διερευνητικές επαφές και για τη Συρία, όπου στήριζε τους ισλαμιστές αντάρτες κατά του Άσαντ για μια πενταετία. Ήταν μια αναγνώριση, πάνω απ’ όλα, ότι η επεκτατική πολιτική στη Συρία και η νεο-οθωμανική περιφερειακή πολιτική βρίσκονταν σε αδιέξοδο.
Σε μια κίνηση συμφιλίωσης προς τον κ. Πούτιν, ο κ. Ερντογάν συνέλαβε τους πιλότους που κατέρριψαν το ρωσικό μαχητικό τον περασμένο Νοέμβριο κοντά στα συριακά σύνορα, αφήνοντας να εννοηθεί πως ήταν μια πρόκληση από την πλευρά του Γκιουλέν, για να επέλθει ρήξη στη σχέση των δύο ισχυρών ανδρών.
Μετά από αυτό το αποτυχημένο πραξικόπημα, η Τουρκία κινδυνεύει να χωριστεί από τη Δύση.
Η έκταση και τα βάθος των εκκαθαρίσεων που ακολούθησαν το πραξικόπημα, με τον μέχρι τώρα απολογισμό να ανέρχεται στις 60.000 δασκάλους, ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους, δικαστές και στρατιωτικούς, θα εντείνουν τη διαμάχη της Τουρκίας με την Ε.Ε. για τις βασικές ελευθερίες και το κράτος δικαίου.
Η συναλλαγή με την οποία η Ε.Ε. προσέφερε πολιτικά ανέφικτα «γλυκαντικά» όπως η απελευθέρωση του καθεστώτος για τις ταξιδιωτικές θεωρήσεις με αντάλλαγμα τη συγκράτηση των προσφυγικών ροών, φαίνεται πως είναι μια από τις πρώτες απώλειες.
Η συναλλαγή με το ΝΑΤΟ, όπου οι δυνάμεις της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ θα χρησιμοποιούν τη βάση στο Ιντσιρλίκ στη Νότια Τουρκία για επιδρομές κατά του ISIS κατά μήκος των συνόρων με τη Συρία και το Ιράκ, φαίνεται πλέον πιο πολύπλοκη. Οι ΗΠΑ θα έπρεπε ως αντάλλαγμα να περιορίσουν τη βασική τους δύναμη στο έδαφος: τους Κούρδους μαχητές της Συρίας. Τώρα φαίνεται πως η Τουρκία συνδέει την πρόσβαση στη βάση του Ιντσιρλίκ -που έκλεισε κατά τη διάρκεια της απόπειρας πραξικοπήματος- με την απαίτηση οι ΗΠΑ να εκδώσουν τον Γκιουλέν για δίκη.
Είναι ολοφάνερο πως οι προτεραιότητες του κ. Ερντογάν δεν συμπίπτουν με τις προτεραιότητες της Δύσης. Οι δικές του είναι ο πόλεμος κατά των Γκιουλενιστών και των Κούρδων ανταρτών, όχι ο πόλεμος κατά του ISIS.
Το ISIS έχει πυρήνες εντός της Τουρκίας εξαιτίας της μέχρι πρότινος ανεκτικής πολιτικής της Άγκυρας απέναντι στους τζιχαντιστές που πέρναγαν στη Συρία. Την περασμένη χρονιά, ο ISIS επιτέθηκε σε κουρδικούς στόχους εντός της Τουρκίας, αλλά φέτος -καθώς αρχίζει να αισθάνεται την αμερικανική απειλή από το Ιντσιρλίκ- χτυπάει και στόχους όπως το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης.
Αλλά ο κ. Ερντογάν και το Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης (AKP) βλέπουν το ISIS απλά ως μια απειλή κατά της ασφάλειας, ενώ το «παράλληλο κράτος» του Γκιουλέν και τους Κούρδους αντάρτες τούς αντιμετωπίζουν ως υπαρξιακές απειλές.
Από τότε που έγινε πρόεδρος το 2014, ο κ. Ερντογάν έχει ενισχύσει τη σουνιτική, ισλαμιστική και τουρκική ταυτότητα του ΑΚP, πολώνοντάς το ενάντια στους Κούρδους και τους Αλεβίτες, που εκπροσωπούνται από διαφορετικά κόμματα της αντιπολίτευσης, καθώς και ενάντια στους κοσμικούς που βρίσκονται ανάμεσά τους.
Η συγκαλυμμένη ξενοφοβία είναι πλέον απροκάλυπτη. Παρ’ όλα αυτά η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση στάθηκε στο πλευρό του κατά των πραξικοπηματιών.
Ο πρόεδρος θα μπορούσε να συγκροτήσει μαζί τους μια νέα δημοκρατική συναίνεση, ή με τους Ισλαμιστές και τους υπερεθνικιστές να κάνουν κουμάντο στους δρόμους, να συνεχίσει στην ίδια πορεία και να κατηγορήσει όλους τους αντιπάλους του, στο εσωτερικό και το εξωτερικό, ως υποκινητές της ίδιας συνωμοσίας.
Πηγή: Αρθρο στους Financial Times όπως αναδημοσιεύτηκε στο euro2day.gr , http://bit.ly/2azb85E

 

10/2/2017. Ελληνοτουρκικά αδιέξοδα και οικονομική κρίση

on Friday, 10 February 2017. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

10/2/2017. Ελληνοτουρκικά αδιέξοδα και οικονομική κρίση

Η πλειονότητα των αναλυτών μάλλον συμφωνεί ότι οι σχέσεις Ελλάδος και Τουρκίας από το 1974 και μετά έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο περισσότερο ή λιγότερο εκρηκτικό. Αρκετοί μάλιστα θεωρούν την προσπάθεια δημιουργίας καθαρού εθνικού κράτους που εγκαινίασε το κεμαλικό καθεστώς, αρχές της δεκαετίας του 1920, ως την γενεσιουργό πράξη μιας αναπόφευκτης και μακροχρόνιας σύγκρουσης των δύο γειτονικών κρατών με τις τεράστιες διαφορές και απελπιστικές ομοιότητες.

Φυσιολογική και εποικοδομητική η απόπειρα αποτίμησης της στρατηγικής μας στα ελληνοτουρκικά ζητήματα τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι γεγονός ότι παρά την επαναλαμβανόμενη ρήση περί της ασυνέχειας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, στο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων από το 1974 και εντεύθεν, υπάρχει μια σημαντική συμπόρευση στρατηγικών επιδιώξεων των κυβερνώντων πολιτικών δυνάμεων παρά τις ορισμένες φυσιολογικές διαφοροποιήσεις τακτικής. Η σχετική αυτή συνέπεια εκτιμώ ότι δεν απέδωσε, μέχρι στιγμής τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Εύλογα λοιπόν προκύπτουν τα ερωτήματα της ορθής χάραξης των βασικών στρατηγικών γραμμών, της εσφαλμένης εφαρμογής τους ή ακόμη και της ασυμβατότητας των επιδιωκομένων στόχων με τα διαθέσιμα μέσα και σε τελευταία ανάλυση με τις ημέτερες δυνατότητες και κυρίως βούληση μας.

Βέβαια δεν παραγνωρίζω και την άποψη ότι η χώρα μας, με σχετικά χαμηλό κόστος, απέφυγε μια αιματηρή πολεμική σύγκρουση άγνωστης έκβασης, κατορθώνοντας σε μεγάλο μέρος να διατηρήσει τα κεκτημένα (σκοπίμως δεν αναφέρομαι σε «δίκαια» κυριαρχικά δικαιώματα). Η άποψη αυτή θα ήταν αποδεκτή αν συνοδεύονταν με μια σταθερή χρονικά, ποσοτικά και ποιοτικά, μείωση των τουρκικών διεκδικήσεων και των αντίστοιχων απειλών. Προσωπικά δεν με ανακουφίζει η σκέψη ότι αποφύγαμε χθες ένα καταστροφικό πόλεμο, με χαμηλές έστω πιθανότητες νίκης, για να υποστούμε μια ενδεχομένως καταστροφικότερη σύγκρουση με πολλαπλάσιες πιθανότητες ήττας αύριο. Ούτε έχω πειστεί ότι το αντίπαλο δέος έχει «εξευρωπαϊστεί» και σταδιακά έχει αποκλείσει την προσφυγή σε χρήση βίας ή απειλής χρήσεως για την επίλυση των διμερών προβλημάτων, όπως αυτό τα αντιλαμβάνεται. Αντιθέτως διαβλέπω μια κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων και επιδιώξεων με επιλογή μεθόδων πειθαναγκασμού και υπό το πρίσμα μιας συνεχούς ανατροπής της ισχύος σε βάρος μας.

Συμπεραίνω λοιπόν ότι ορισμένες από τις ευρείας αποδοχής βασικές μας στρατηγικές επιλογές δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Ενδεχομένως η αρχική μας επιλογή για προώθηση των στόχων και συμφερόντων μας, εστιασμένοι στην εφαρμογή του διεθνούς δικαίου ήταν άκαιρη και ανεδαφική. Αναμφίβολα η επιλογή αυτή αρχικά συνοδεύθηκε με προσπάθειες οικοδόμησης αξιόπιστης αμυντικής αποτροπής. Δυστυχώς όμως, η παθητική μας στάση και η συνεχής διακήρυξη της μη προβολής ημετέρων διεκδικήσεων, υπονόμευσε τη στρατηγική μας αποδίδοντας συχνά την πολύτιμη πρωτοβουλία κινήσεων στον αντίπαλο.

Ακόμη δε χειρότερο, με ευθύνη των «ελίτ» μας, καλλιεργήσαμε σε σημαντικό μέρος της κοινωνίας μας μια αστήρικτη πεποίθηση ότι οι πολεμικές συγκρούσεις αποτελούν ξεπερασμένη μέθοδο επίλυσης προβλημάτων. Επίσης διακηρύξαμε παντοιοτρόπως ότι αποκλείουμε δυναμικές ενέργειες για την πραγμάτωση των θεωρούμενων ως «δικαίων» εθνικών μας στόχων. Να υπενθυμίσω ότι ο πρόεδρος Σαντάτ της Αιγύπτου, εξαπέλυσε μια τεραστίων διαστάσεων επίθεση τον Οκτώβριο του 1973 κατά του πανίσχυρου Ισραήλ, γνωρίζοντας τις ελάχιστες πιθανότητες επίτευξης νίκης (καίτοι σημείωσε σημαντικές αρχικά επιτυχίες), επιδιώκοντας και πετυχαίνοντας την εν συνεχεία δημιουργία καταλλήλων συνθηκών για επιστροφή των χαμένων εδαφών του 1967. Ο παραλληλισμός αναφέρεται στην επί δεκαετίες αναιμική μας επιδίωξη  λύσεως (και) του κυπριακού προβλήματος με αναφορές στο διεθνές δίκαιο χωρίς ταυτόχρονα να απειλούμε με διασάλευση της διεθνούς ειρήνης στην περίπτωση που δεν δρομολογηθεί μια βιώσιμη και πραγματικά αμοιβαία αποδεκτή συμβιβαστική λύση.

Ενδεχομένως, η αναφορά μου στον πόλεμο του Yom Kippur να θεωρηθεί ως πρόκληση τυχοδιωκτικής ενέργειας ανάλογης του ατυχούς πολέμου του 1897. Είναι όμως δυνατόν να αποποιούμεθα την καταφυγή στη χρήση βίας (ή τουλάχιστον τη διακήρυξη της) όταν ο αντίπαλος συνεχώς προβάλλει, με λόγια και έργα, την υιοθέτηση δυναμικών τρόπων ενεργείας και συγχρόνως να επιδιώκουμε την προστασία των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και την ευόδωση των εθνικών μας στόχων; Ενίοτε μάλιστα δεν επιθυμούμε να αναλάβουμε ούτε και το κόστος της προστασίας ονειροπολώντας την εμπλοκή ανύπαρκτων ευρωπαϊκών στρατευμάτων ή του «ξανθού αδελφού γένους».

Μάλλον στην περίπτωση μας έχουμε οδηγηθεί σε πλήρη απώλεια προσανατολισμού και ορθολογισμού κινούμενοι στις προβλέψεις της γνωστής ευαγγελικής περικοπής (μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι). Άρα έχουμε επιλέξει στόχους όχι απλά μη συμβατούς με τα μέσα μας αλλά και σε πλήρη διάσταση με τις βασικές στρατηγικές μας γραμμές. Και αυτό το κατόρθωμα συνέβη με πρωτοφανή κομματική σύμπλευση ενώ αναπόφευκτα οι αντιλήψεις αυτές έχουν σημαντικά εισχωρήσει και στο υποσυνείδητο του νεοέλληνα. Να αναφέρω για παράδειγμα ότι επιζητούμε μια «δίκαιη» και ευνοϊκή για τα εθνικά μας συμφέροντα λύση έχοντας δηλώσει ότι «η Κύπρος ευρίσκεται μακράν» και ευελπιστώντας στη γενναιοδωρία του κατέχοντος (νικητού) και στο διεθνή παράγοντα χωρίς συγχρόνως  να προτείνουμε αξιόπιστα αποδεκτά ανταλλάγματα στους «ισχυρούς».

Μάλλον δεν θα αποφύγετε τον πειρασμό να μου επισημάνετε το κόστος της επιλογής μιας δυναμικής λύσης που στηρίζεται στην αυξημένη μας ισχύ σε όλα τα επίπεδα και ενδεχομένως θα μου επισείσετε και το μερίδιο των αμυντικών δαπανών στην τρέχουσα οικονομική μας κατάρρευση. Καίτοι θεωρώ ότι η οικοδόμηση της αμυντικής μας αποτροπής ελάχιστα ευθύνεται για την υπερχρέωση μας, αναγνωρίζω το δυσβάστακτο κόστος που σε συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης και διεθνούς εποπτείας απαιτείται για τη διατήρηση της.

Στο σημείο αυτό ευρίσκονται και οι τεράστιες ευθύνες όλων ανεξαρτήτως των πολιτικών ηγεσιών της χώρας που για την κατάκτηση και διατήρηση της εξουσίας υπονόμευσαν την εθνική οικονομία υποβαθμίζοντας συνεπακόλουθα και την αναγκαία αποτρεπτική μας ικανότητα.  Μπορεί το «σφάλλειν» να είναι ανθρώπινο και αναπόφευκτο, αδιανόητη όμως είναι ατολμία λήψεως των καταλλήλων διορθωτικών μέτρων αναστήλωσης κράτους, οικονομίας και αποτροπής. Δυστυχώς η ανόρθωση προϋποθέτει μια πενταετή εθνική πανεκστρατεία επιπλέον επώδυνων προσπαθειών υπό την καθοδήγηση μιας ακομμάτιστης αξιοκρατικής ηγεσίας καταξιωμένων, αποφασιστικών και ηθικών ανθρώπων (πολιτικά πάντα ελεγχόμενων), που θα αναλάβουν το εγχείρημα προτάσσοντας την ακεραιότητα  του χαρακτήρα, το προσωπικό παράδειγμα και το αμερόληπτο των ενεργειών τους. Όλες οι υπόλοιπες προσδοκίες είναι σίγουρα ανεδαφικά ημίμετρα ή ευγενείς πόθοι. Σίγουρα όμως οι παραπάνω υποδεικνυόμενοι άνθρωποι δεν βρίσκονται στους κομματικούς μηχανισμούς.

11/5/2016. Η μη-δημοκρατική αυτεπίγνωση της Τουρκίας.

on Wednesday, 11 May 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

11/5/2016. Η μη-δημοκρατική αυτεπίγνωση της Τουρκίας.

Η είδηση της παραίτησης του Αχμέτ Νταβούτογλου, ενώ δεν ήταν αναμενόμενη, σίγουρα δεν αποτέλεσε κεραυνό εν αιθρία για την τουρκική πολιτική σκηνή. Τις τελευταίες ημέρες όσοι παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην γείτονα χώρα έχουν επιδοθεί σε μια σειρά αναλύσεων, προσπαθώντας να αναδείξουν τα πραγματικά κίνητρα της συγκεκριμένης ενέργειας. Αναμφίβολα το εν λόγω συμβάν δεν συνιστά μία ασύμβατη εξέλιξη προς τις ιδεολογικές τάσεις και τις πολιτικές πρακτικές που κυριαρχούν πλέον στην τουρκική κοινωνία.    

Οι παραστάσεις οθωμανικού μεγαλείου, αισθητικά ενδιαφέρουσες ή όχι δεν έχει σημασία, στις οποίες επιδίδεται κατά καιρούς ο τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερτνογάν δεν αποτελούν γραφικές εκδηλώσεις για την πλειοψηφία της τουρκικής κοινωνίας˙ τοιουτοτρόπως προσλαμβάνονται, μάλλον, από την μειοψηφία του τουρκικού λαού και, σίγουρα, από τη Δύση. Αναντίρρητα, ο Ταγίπ Ερντογάν από το 2002, όπου το ΑΚΡ (Κόμμα Ευημερίας και Ανάπτυξης) επικράτησε στις βουλευτικές εκλογές, σταδιακά επέβαλε την ατζέντα του, ανατρέποντας σταδιακά τις μέχρι τότε πανίσχυρες κεμαλικές δομές και καθοδηγώντας την χώρα του προς έναν κοινωνικά, συντηρητικό, και πολιτικά, αυταρχικό, μετασχηματισμό. Όλοι όσοι απλώς κατηγορούν για την αντιδυτική στροφή της Τουρκίας, το ΑΚΡ και τον Ερντογάν προσωπικά, μάλλον τους διαφεύγει, ή συνειδητά αποκρύπτουν, πως μέσω των διαδοχικών εκλογικών αναμετρήσεων και δημοψηφισμάτων ο τουρκικός λαός πλειοψηφικά έχει συναινέσει στην εν λόγω μεταρρυθμιστική πολιτική.

Προς υπενθύμιση ημών στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές (Νοέμβριος 2015) η τουρκική κοινωνία κατά το ήμισυ (49,49%) συγκατάνευσε στην συνέχιση της συντηρητικής στροφής της χώρας. Πιο συγκεκριμένα 23.6 εκατομμύρια τούρκων πολιτών συναίνεσαν στην υλοποίηση της ατζέντας του ΑΚΡ, την επιθυμία του Ερντογάν να συγκεντρώσει περισσότερες εξουσίες ως πρόεδρος και όλα όσα διαδραματίστηκαν κατά την προεκλογική περίοδο. Είναι γεγονός πως το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε των δύο εκλογικών αναμετρήσεων (Ιούνιος – Νοέμβριος 2015) ο τούρκος πρόεδρος ξεπέρασε τα όρια του θεσμικού του ρόλου κι ο λαός επιβράβευσε την πρακτική του.

Κανείς, πέραν του ιδίου του Αχμέτ Νταβούτογλου και του στενού του περιβάλλοντος, δεν γνωρίζει τις ακριβείς συνθήκες και τους προσωπικούς λόγους ή υπολογισμούς που τον οδήγησαν στην παραίτηση. Στο πολύ αξιόλογο, με επιστημονικούς όρους, έργο του Νταβούτογλου: «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες. Η επίδραση τα ισλαμικής και δυτικής κοσμοθεωρίας στην πολιτική θεωρία» αναπτύσσεται η επιχειρηματολογία του σχετικά με την αναγκαιότητα ανάδυσης εναλλακτικών, του νεωτερικού υποδείγματος, κοσμοθεωρητικών σχημάτων, ένα εκ των οποίων είναι το Ισλάμ. Σε κάποιο, λοιπόν, σημείο του πονήματός του, ο νυν πρωθυπουργός αναλύει στην οντολογική θεμελίωση της πολιτικής ισχύος στην κουλτούρα των ισλαμικών κοινωνιών (σελ: 320). Οι αρχές της πολιτικής κουλτούρας που διαπνέουν τις αναφορές του Νταβούτογλου εκκινούν από θεοκρατικές – αντιφυσιοκρατικές αντιλήψεις (σελ: 191), νομιμοποιώντας την άσκηση της πολιτικής με όρους ισχύος στο εσωτερικό των ισλαμικών κοινωνιών. Η κοινωνικοπολιτική τάξη που συγκροτείται προϋποθέτει την συγκέντρωση των εξουσιών σ’ ένα άτομο (σελ:324) και προφανώς δεν δύναται να έχει δημοκρατικό χαρακτήρα. Ο παραιτηθής πρόεδρος του ΑΚΡ , επομένως, ένα πράγμα δεν δύναται να επικαλεστεί: ότι δεν αποτελούσε πιθανή εξέλιξη η διαρκής αξίωση συγκέντρωσης των εξουσιών από τον Ερντογάν. Γνώριζε, λοιπόν ο τούρκος πανεπιστημιακός πως ο αυταρχισμός του τούρκου προέδρου και συνοδοιπόρου του δεν εμφορείται μόνο από την προσωπική του φιλοδοξία αλλά συνιστά μια μάλλον αναπόδραστη πολιτική συνέπεια της κοινωνικής μεταρρύθμισης, όπως ο ίδιος περιέγραφε στα κείμενά του.

Η ισλαμική στροφή της τουρκικής κοινωνίας ουσιαστικά δημιούργησε τις συνθήκες αναστολής και εν συνεχεία αναστροφής του εκδημοκρατισμού της. Φυσικά, η προτέρα κεμαλική Τουρκία δεν συνιστούσε κάποιο πρότυπο δημοκρατίας, απλώς η φιλοδυτική της ρητορική και αντίστοιχη γεωπολιτική της «στέγαση» έσωζε τα προσχήματα για τα ευρωπαϊκά κράτη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αντιδυτική, πλέον, στάση και η επιδίωξη γεωπολιτικής χειραφέτησης της Αγκύρας, δημιουργεί αλγεινές εντυπώσεις στις δυτικές πρωτεύουσες, οι οποίες όμως εξακολουθούν να προσμένουν την αντίδραση της τουρκικής κοινωνίας, ώστε να επανέλθει η σημαντικότατη σύμμαχος στην προγενέστερη «κανονικότητα». Η δήλωση του Ταγίπ Ερντογάν απευθυνόμενος προς την Ευρώπη και την Δύση γενικότερα πως: «Εμείς θα ακολουθήσουμε τον δικό μας δρόμο κι εσείς τον δικό σας», δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών, παράλληλα δεν αφαιρεί από την Τουρκία τη δυνατότητα να αποτελεί προνομιακό εταίρο της Δύσης. Ούτως ή άλλως η σχετική της αυτονόμηση σκοπό έχει να ενισχύσει τη θέση της, έτσι ώστε να διαπραγματεύεται με τη Δύση υπό ευνοϊκότερες προς αυτήν συνθήκες. ( βλ. «Στρατηγικό Βάθος»)

­­Όσον αφορά την χώρα μας κατ΄αρχήν οφείλει να εξέλθει της αφασικής ενδοσκόπησης, που συνίσταται στην αγωνιώδη προσπάθεια επιβίωσης της παρούσας συγκυβέρνησης και της ψυχολογικής της αναγκαιότητας να καταδείξει ότι δρα πολιτικά σε πλήρη σύμπνοια με τα ιδεολογικά της προτάγματα, και να πρωτοστατήσει στην ανάσχεση του τουρκικού αναθεωρητισμού. Ακόμη κι αυτοί που τις δύο τελευταίες δεκαετίες θεωρούσαν πως ο εκδημοκρατισμός της Τουρκίας θα επέλυε το πρόβλημα του αναθεωρητισμού της προς την Ελλάδα και την Κύπρο, θα αναζητούν, λογικά, νέα «στρατηγήματα». Η απροθυμία-αδιαφορία της τουρκικής κοινωνίας, πλειοψηφικά, να «εκδημοκρατιστεί» μπορεί να δημιουργεί ερμηνευτικά ελλείμματα στα θεωρητικά σχήματα όλων όσοι ομιλούσαν προσδιοριστικά, ως προς την πορεία της Τουρκίας, το προηγούμενο διάστημα, αποτυπώνει όμως μια αδιάψευστη πραγματικότητα ανατολικά της Χίου! Ειρήσθω εν παρόδω, υπέπεσε στην αντίληψη κάποιου έστω μία δήλωση αλληλεγγύης προς τον έλληνα αλιέα, από τις κατά τ’ άλλα υπερδραστήριες και λαλίστατες εγχώριες «συλλογικότητες», ο οποίος βιοποριζόταν αλιεύοντας, όταν απειλήθηκε με σύλληψη από το πλήρωμα  της τουρκικής ακταιωρού;

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν, πότε και πώς θα εκδημοκρατιστεί η γείτονα. Βεβαιωμένο γεγονός συνιστά πως ο νυν πρόεδρός της χρησιμοποίησε βασικά συστατικά των αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών, όπως κομματικό σύστημα, εκλογές και δημοψηφίσματα ως μέσα επιβολής της ατζέντας του. Όπως αποδείχθηκε η συγκεκριμένη πολιτική πρακτική αντανακλούσε και τις επιθυμίες ενός σημαντικότατου τμήματος της τουρκικής κοινωνίας. Η αξίωση του Ταγίπ Ερτογκάν να καταστεί και θεσμικά κυρίαρχος στο τουρκικό πολιτικό γίγνεσθαι τυπικά δρομολογήθηκε με την μεταπήδησή του από τον πρωθυπουργικό στον προεδρικό θώκο, προϋποθέτοντας και συνταγματική αναθεώρηση˙ ενδόμυχα η όλη διαδικασία έχει εκκινήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια και οι τυχόν αμφισβητίες απλώς πρέπει να παρακαμφθούν!

Αναδημοσίευση από τη ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!

11/5/2016. Ίσως η αποχώρηση Νταβούτογλου να μην ήταν… “αποπομπή”

on Wednesday, 11 May 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος, Δημοσιογράφος-Αμυντικός αναλυτής

11/5/2016. Ίσως η αποχώρηση Νταβούτογλου να μην ήταν… “αποπομπή”

Η αποχώρηση του Αχμέτ Νταβούτογλου από την προεδρία του ΑΚΡ και από την πρωθυπουργία, πιθανότατα υλοποιείται στο πλαίσιο προσχεδιασμένης συμφωνίας με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Ταγίπ Ερντογάν, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο την πρόκληση διχασμού ή άλλης ουσιαστικής δυσλειτουργίας στην κορυφή της νέο-οθωμανικής πυραμίδος.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

11/6/2016. Οι Τούρκοι πήραν πίσω την ανακοίνωση τους βάσει της οποίας είχαν δεσμεύσει το χερσαίο έδαφος της Λήμνου για διεξαγωγή εκπαίδευσης και εκτέλεση πυρών

on Saturday, 11 June 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Χρήστος Μηνάγιας, Ταξίαρχος ε.α., Συγγραφέας, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

11/6/2016. Οι Τούρκοι πήραν πίσω την ανακοίνωση τους βάσει της οποίας είχαν δεσμεύσει το χερσαίο έδαφος της Λήμνου για διεξαγωγή εκπαίδευσης  και εκτέλεση πυρών

Στις 31-05-2016, ο Χρήστος Μηνάγιας στο άρθρο του με τίτλο: «Τουρκία: Τακτικοί ελιγμοί, εθνική στρατηγική και εθνικό όραμα» είχε αποκαλύψει ότι, η Γεωγραφική-Υδρογραφική-Ωκεανογραφική Διεύθυνση των Τουρκικών Ναυτικών Δυνάμεων στην Ετήσια Έκθεση Ανακοινώσεων προς Ναυτιλλόμενους για το έτος 2016 είχε δεσμεύσει το χερσαίο έδαφος της Λήμνου για τη διεξαγωγή εκπαίδευσης και εκτέλεση πυρών. (βλ. Χάρτη 1).
Στη συνέχεια, στις 10-06-2016, και αφού είχε προηγηθεί σχετική ερώτηση στη Βουλή από τον βουλευτή της ΝΔ Αθανάσιο Δαβάκη στις 08-06-2016, οι Τούρκοι τροποποίησαν τις συντεταγμένες βάσει των οποίων δεσμευόταν η Λήμνος και η νέα περιοχή  φαίνεται στο Χάρτη 2 χωρίς να αμφισβητούνται πλέον τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

11/6/2016. ΤΣΑΜΗΔΕΣ ΚΑΙ ΤΣΑΜΟΥΡΙΑ. Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ!!

on Saturday, 11 June 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

11/6/2016. ΤΣΑΜΗΔΕΣ ΚΑΙ ΤΣΑΜΟΥΡΙΑ. Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ!!

"Η Αλβανία γίνεται μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα και θέλουμε να είμαστε μαζί της σε αυτό το γίγνεσθαι. Από την άλλη, δεν θα πρέπει να ξεχνά κανείς στην Αλβανία, ότι το μέλλον της συνδέεται με τις καλές σχέσεις με τον  νότια γείτονά της. Ούτε να υποτιμόνται οι δυνατότητες και τα εργαλεία που διαθέτει η Ελλάδα ακόμα και σήμερα» δήλωσε ο   υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς σε ομιλία του στο πανεπιστήμιο των Τιράνων. Τόνισε ακόμη ότι η χώρα μας θέλει «να μη μείνουν άλυτα παλιά προβλήματα που θα δημιουργούσαν δυσκολίες στον ευρωπαϊκό δρόμο της Αλβανίας και να λυθούν με συνεννόηση, διάλογο, ορθολογισμό και ωριμότητα όσο το δυνατό πιο άμεσα». Υπογράμμισε δε ότι «παρά την κρίση της ελληνικής οικονομίας με επιπτώσεις στο σύνολο της κοινωνίας, η Ελλάδα παραμένει με απόσταση η πιο ισχυρή χώρα της περιοχής, και όχι μόνο λόγω του ΑΕΠ της – που παρά την πτώση του κατά 25% είναι πέντε φορές μεγαλύτερο εκείνου της Βουλγαρίας και δέκα εκείνου της Αλβανίας- αλλά και λόγω της συμμετοχής της σε όλους τους δυτικούς θεσμούς και την εμπειρογνωμοσύνη της». Η ομιλία του κ. Κοτζιά κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αλβανία ήταν η Ελληνική απάντηση στις ανιστόρητες, εθνικιστικές και προκλητικές δηλώσεις κατά της Ελλάδος, τόσο του υφυπουργού εξωτερικών Σελίμ Μπελορτάγια , όσο και του πρωθυπουργού Έντι Ράμα, βάζοντάς και τους δύο στη θέση τους,  με  ¨διπλωματική ευγένεια που σφάζει» και με νοήματα που δεν αφήνουν αμφισβητήσεις.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

12/08/2017. Η ομιλία «μανιφέστο» του Tayyip Erdogan

on Saturday, 12 August 2017. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Χρήστος Μηνάγιας, Ταξίαρχος ε.α., Συγγραφέας, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

Η στρατηγική εκτίμηση της Άγκυρας για τις εξελίξεις στην περιοχή εστιάζεται στην ακόλουθη φράση: «Οι Δυτικοί θα οπισθοχωρήσουν, οι Ανατολικοί θα ανακάμψουν, η Τουρκία θα ισχυροποιηθεί και οι διενέξεις θα ενταθούν». Μάλιστα οι Τούρκοι επισημαίνουν δύο θέματα, τα οποία, κατ' αυτούς, θα τους ισχυροποιήσουν έτι περαιτέρω: πρώτον, η Τουρκία δεν πρέπει να απέχει από τις διενέξεις και δεύτερον, δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την τήρηση σε ετοιμότητα μιας στρατιωτικής ισχύος άμεσα διαθέσιμης, όπου και όποτε απαιτηθεί.

Ας σημειωθεί ακόμη ότι, οι επιτελικοί σχεδιασμοί των Τούρκων εστιάζονται σε 6,5 ενδεχόμενα μέτωπα σύγκρουσης ή πολέμου τόσο σε βραχυπρόθεσμο όσο και σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα. Ειδικότερα: α. Στον βραχυπρόθεσμο ορίζοντα περιλαμβάνεται το «μισό» μέτωπο που αφορά στο εσωτερικό της Τουρκίας για επιχειρήσεις εσωτερικής ασφάλειας, το μέτωπο της βόρειας Συρίας, καθώς επίσης το μέτωπο του βόρειου Ιράκ συμπεριλαμβανομένων της Μοσούλης και του Κιρκούκ. Υπόψη ότι, τα μέτωπα αυτά εντάσσονται σε ένα ενιαίο Θέατρο Επιχειρήσεων, το οποίο αφορά στην αντιμετώπιση της κουρδικής απειλής. β. Στον μεσοπρόθεσμο ορίζοντα περιλαμβάνονται τα μέτωπα του Ιράν, της Αρμενίας, της Κύπρου και της Ελλάδος.

Για το λόγο αυτό, εξετάζεται από την Άγκυρα η δημιουργία ενός νέου δόγματος για τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και δυνάμεις ασφαλείας βάσει του οποίου, αφενός θα προβλέπεται η τήρηση ισχυρών εφεδρειών και η δυνατότητα ταχείας μεταφοράς τους όπου απαιτηθεί, αφετέρου θα δοθεί βαρύτητα στις επιχειρήσεις εντός κατοικημένων τόπων τόσο στο εσωτερικό όσο και πέραν των συνόρων. Αναφορικά με τις επιχειρήσεις πέραν των συνόρων, το νέο δόγμα θα εστιασθεί στην ευρεία χρησιμοποίηση των ειδικών δυνάμεων με την ταυτόχρονη υποστήριξη τους από τους τοπικούς πληθυσμούς που διάκεινται φιλικά προς την Τουρκία.    

Επιπρόσθετα, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί μια σημαντική «λεπτομέρεια» για την προεδρική εκλογή στην Τουρκία τον Νοέμβριο του 2019. Ο Tayyip Erdoğan τονίζει συνεχώς ότι, στον πρώτο γύρο της εκλογής πρέπει να επιτευχθεί υπέρ αυτού το ποσοστό του 50+1. Ο λόγος που το επισημαίνει αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι, το ποσοστό του πρώτου γύρου μπορεί να μην εκλέξει πρόεδρο, ωστόσο αυτό θα κρίνει την κατανομή των βουλευτικών εδρών. Δηλαδή εάν στον πρώτο γύρο ο Erdoğan λάβει λιγότερο από 51%  θα αντιμετωπίζει πρόβλημα με την ψήφιση των νόμων που θα επιθυμεί να περάσει όταν αυτός θα εκλεγεί πρόεδρος στο δεύτερο γύρο. Τούτο μας οδηγεί στην εκτίμηση ότι, μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου 2019 η Τουρκία του Erdoğan θα συνεχίσει να είναι ως έχει, με ό,τι αυτό συνεπάγεται τόσο στο εσωτερικό της χώρας (κουρδικό και «εκκαθαρίσεις» Γκιουλενιστών) όσο και στο εξωτερικό (Συρία, Ιράκ, ελληνοτουρκικές σχέσεις κ.λπ.). Επίσης, σε περίπτωση που ο Erdoğan λάβει κάτω του 51% στον πρώτο γύρο, τότε θα επιζητήσει τη συνεργασία με το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ για να έχει την αυτοδυναμία που απαιτείται μετεκλογικά.

Τι σημαίνει αυτό; Προσπάθεια περαιτέρω ενεργοποίησης των εθνικιστικών αντανακλαστικών της τουρκικής κοινωνίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ακόλουθο κείμενο του Τούρκου αρθρογράφου Rasim Ozan Kütahyalı της εφημερίδας Sabah/02-08-2017: «Kαι η αντίσταση της 30ης Αύγουστου (1922) και η αντίσταση της 15ης Ιουλίου (2016) αποτελούν μια νίκη του έθνους εναντίον των προδοτών και εισβολέων τρομοκρατών. Αυτό πρέπει να το μάθουν μερικοί χοντροκέφαλοι (ηλίθιοι) απόστρατοι ανώτατοι αξιωματικοί μας. Αυτά τα ηλίθια μυαλά προσπαθούν να νομιμοποιήσουν αυτόν τον φασισμό προσφεύγοντας προς άσυλο στον Atatürk. Οι ανώτατοι αξιωματικοί που έκαναν πραξικοπήματα ή επιχείρησαν να πραγματοποιήσουν πραξικόπημα  σε αυτήν την χώρα δεν έχουν καμία διαφορά για αυτό το έθνος από τον εισβολέα στρατηγό Χατζηανέστη του ελληνικού στρατού. Οι στρατηγοί Cemal Madanoğlu και Cemal Gürsel (σ.σ. ήταν πρωταγωνιστές του πραξικοπήματος της 27ης Μαΐου 1960) δεν διαφέρουν καθόλου από τα καθάρματα (παλιοτόμαρα) εισβολείς Έλληνες στρατιωτικούς, τον στρατηγό Χατζηανέστη (σ.σ. αρχηγός του ελληνικού στρατηγείου της Μικράς Ασίας-1922) και τον στρατηγό  Τρικούπη (σ.σ. διοικητής του Α΄ Σώματος Στρατού στο Αφιόν Καραχισάρ).»

Στα πλαίσια όλων των παραπάνω, η ομιλία «μανιφέστο» του Tayyip Erdoğan στην Malatya στις 05-08-2017 κρίνεται σκόπιμο να τύχει ιδιαίτερης προσοχής, λαμβανομένου υπόψη και του δημοσιεύματος της τουρκικής εφημερίδος Yeni Şafak/09-08-2017 βάσει του οποίου, μια 15μελής αμερικανική αντιπροσωπεία υψηλόβαθμων στρατιωτικών και διπλωματών μετέβη στην περιοχή Ayn Isa  της βόρειας Συρίας και ενημέρωσε τους Κούρδους του PYD αναφορικά με τον οδικό χάρτη που θα ακολουθηθεί την επόμενη περίοδο. Αξιοσημείωτο είναι ότι, στον εν λόγω σχεδιασμό περιλαμβάνεται και η διεξαγωγή δημοψηφίσματος τον Ιανουάριο του 2018 προκειμένου οι Κούρδοι της βόρειας Συρίας να αναγνωρισθούν διεθνώς ως μια αυτόνομη κρατική οντότητα.

Ακολούθως παρατίθεται το κείμενο της ομιλίας του Τούρκου προέδρου Δημοκρατίας (βλ. www.sabah.com.tr/06-08-2017):

«Ως Τουρκία, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια σύντονη και έντονη επίθεση η οποία προέρχεται από κάθε κατεύθυνση.

Συνεχίζονται οι προσπάθειες δημιουργίας ενός τρομοκρατικού κράτους στο Νότο μας.

Επιχειρείται η πολιορκία (κύκλωση) της χώρας μας από μια τρομοκρατική οργάνωση, η οποία αλλάζει συνεχώς όνομα.

Παρόλο που η τρομοκρατική οργάνωση (σ.σ. εννοεί το ΡΚΚ) περιορίσθηκε πάρα πολύ σε σχέση με το παρελθόν, αυτή κατά διαστήματα μπορεί να πραγματοποιεί επιχειρήσεις. Μακάρι να εξαλείψουμε πλήρως και σύντομα τις δραστηριότητες αυτής της οργάνωσης στο εσωτερικό της χώρας μας.

Κατ’ ουδένα τρόπο δεν θα αφήσουμε σε ησυχία αυτήν την τρομοκρατική οργάνωση και στο Ιράκ και στη Συρία.

Αυτήν την περίοδο, και για τη χώρα μας και για την περιοχή μας, το πιο μεγάλο τέλμα είναι το περιβάλλον χάους που επικρατεί στη Συρία και το Ιράκ.

Από αυτό το τέλμα εκτρέφονται όλες οι τρομοκρατικές οργανώσεις, από το «Ισλαμικό Κράτος» μέχρι το ΡΚΚ.

Οι παγκόσμιες δυνάμεις στην περιοχή, επανέφεραν τις δραστηριότητες τους εναντίον της τρομοκρατίας στην αρένα της αντιπαλότητας και της αντιπαράθεσης.

Κάθε ισχυρή δύναμη με το πρόσχημα (τη δικαιολογία) των τρομοκρατικών οργανώσεων προσπαθεί να διευρύνει όσο το δυνατόν περισσότερο το πεδίο επιρροής της.

Αυτές προσπαθούν να δημιουργήσουν σε εμάς νέα προβλήματα επειδή βλέπουν ότι δεν μπορούν να μας χειραγωγήσουν. Την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου (2016) από την προδοτική συμμορία FETÖ (Fethullahçı Terör Örgütü/Τρομοκρατική Οργάνωση Φετουλλαχιστών) δεν πρέπει να την βλέπουμε ως μια ανεξάρτητη ενέργεια από αυτές τις εξελίξεις.

Είμαστε αποφασισμένοι, την χατζάρα που μπήξαμε με την επιχείρηση «Fırat Kalkanı/Ασπίδα του Ευφράτη» στην καρδιά του σχεδίου τρομοκρατικής σύστασης στη Συρία (σ.σ. εννοεί την κουρδική οντότητα), να την επεκτείνουμε με νέες εφόδους και εξορμήσεις. Για το θέμα αυτό, πολύ σύντομα θα προβούμε σε νέα και σημαντικά βήματα.

Είναι πλέον προφανές ότι, ο αγώνας εναντίον του προβλήματος της τρομοκρατικής οργάνωσης που βρίσκεται στη Συρία (σ.σ. εννοεί το ΡΚΚ και το PYD) έχει υπερεκχειλισθεί πολύ πέραν των συνόρων.

Κανένας δεν διασαφηνίζει τους θανάτους των πολιτών (αμάχων) που βιώνονται και οι οποίοι είναι 50, 100 φορές περισσότεροι από τον αριθμό των τρομοκρατών που εξουδετερώνονται.

Εμείς κάναμε ό,τι μας αναλογεί, το κάνουμε και θα το κάνουμε.

Το κόστος καταστροφής (αποτροπής) των σεναρίων που είναι στραμμένα κατά της ανεξαρτησίας και του μέλλοντος μας, αντί να το πληρώσουμε στα δικά μας εδάφη προτιμούμε να το πληρώσουμε στη Συρία και το Ιράκ.

Θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε με τους φίλους μας, τους συμμάχους μας και τα αδέλφια μας για ένα κόσμο πιο ασφαλή, πιο γαλήνιο και πιο εύπορο. Αντιθέτως, ποτέ δεν θα ξεχάσουμε και δεν θα συγχωρήσουμε αυτούς που επιχείρησαν να μας πλήξουν στην καρδιά μας.

Εμείς είμαστε ένα έθνος που γνωρίζει από πού ήρθε, που γνωρίζει που στέκεται και που γνωρίζει που θα πάει.

Σήμερα δεν γνωρίζουμε σε ποια κατάσταση και που θα βρίσκονται όλοι αυτοί που βλέπουν τους εαυτούς τους στον τεράστιο καθρέπτη. Όμως, όλοι να είναι σίγουροι ότι εμείς θα είμαστε εδώ.»

*Ο Χρήστος Μηνάγιας είναι Ταξίαρχος ε.α., Γεωστρατηγικός Αναλυτής και Συγγραφέας.

12/10/2016. Dichotomizing Turkey: A game for three

on Wednesday, 12 October 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ευθυμίου, Αναλυτής

12/10/2016. Dichotomizing Turkey: A game for three

Hundreds of articles have been written about the political instability in Turkey and the Turkish tradition of military coups. It is not unknown that in the domestic political landscape of Turkey there is a radical battle among the traditional Kemalists and the neon-Islamic version of ruling. The 15 July failed coup “d’état” reminds us that Turkey never really enjoyed a political stability in the inner state. That historical incident proves why Turkey is considered as a crucial geo-political player in regards to the maintenance of the equilibrium between the Western sphere and the Middle East.

Download Here!

12/10/2016. Εθιζόμενοι, ανεπαισθήτως, στον τουρκικό ηγεμονισμό

on Wednesday, 12 October 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

12/10/2016. Εθιζόμενοι, ανεπαισθήτως, στον τουρκικό ηγεμονισμό

Αναντίρρητα, κατά το προηγούμενο διάστημα, ένα από τα θέματα που κυριάρχησε στον δημόσιο χώρο ήταν οι δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, σχετικά με την ιστορική αξιολόγηση και την συγκαιρινή χρησιμότητα της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης. Δεν θα επικεντρωθούμε τόσο στα λεγόμενα του επηρμένου ηγέτη, όσο θα εστιάσουμε στον τρόπο που προσλαμβάνει η ελληνική κοινωνία την αναθεωρητική πολιτική της γείτονος χώρας. 
Περιγράφοντας συνοπτικά την κατάσταση αναφορικά με το καθεστώς του Αιγαίου, από το 1995 που κυρώσαμε την συνθήκη του Montego Bay για το δίκαιο της θάλασσας και εντεύθεν, διαπιστώνουμε, πέραν πάσης αμφισβήτησης, ότι η Τουρκία έχει αποτρέψει την Ελλάδα να ασκήσει τα, προβλεπόμενα από την σύμβαση, δικαιώματά της. Πιο συγκεκριμένα, δεν έχουμε επεκτείνει τα χωρικά μας ύδατα πέραν των υφισταμένων 6 ν.μ. και δεν έχουμε ανακηρύξει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Η Άγκυρα έως σήμερα έχει επιβάλει την, επιζήμια για την χώρα μας, αναστολή εφαρμογής των διατάξεων του δικαίου της θάλασσας, «ανταλλάσοντας» την με μια σχετική σταθερότητα. Εκτός από την επίσημη δήλωση, μέσω ψηφοφορίας στο τουρκικό κοινοβούλιο, ότι συνιστά casus belli η επέκταση των χωρικών μας υδάτων, υπομιμνήσκει διαρκώς, μέσω των παραβιάσεων του εναερίου χώρου και των χωρικών υδάτων, τους αναθεωρητικούς της στόχους. Αναμφίβολα την παρούσα περίοδο παρατηρείται ποιοτική αναβάθμιση της εν λόγω συμπεριφοράς, με την οποία επιδιώκει πλέον να αλλάξει, και όχι να διατηρήσει, προς όφελός της το status quo στο Αιγαίο.
Επί τη βάσει αυτής της συλλογιστικής θα ήταν χρήσιμο να διερωτηθούμε τί (θα) συνιστά πλέον κρίση και τί θεωρούμε κανονικότητα ως προς την τουρκική συμπεριφορά στο Αιγαίο; Ουδείς ομιλεί εδώ και καιρό για την επέκταση των χωρικών υδάτων, ούτε για την ανακήρυξη της ΑΟΖ, ενώ παράλληλα οι παραβιάσεις και παραβάσεις του εναερίου χώρου και των χωρικών υδάτων έχουν καταστεί μία αποδεκτή καθημερινότητα. Το τί λογίζεται ως πρόκληση ή εν δυνάμει κρίση επιδέχεται διαρκώς μια συσταλτική, επί τα χείρω, για εμάς ερμηνεία. Υπό αυτό το πρίσμα η γείτονα έχει διάγει μια σιωπηρή πολιτική νίκη που λογικά θα επιδιώξει να την κεφαλαιοποιήσει μέσω μίας διμερούς συμφωνίας.
Οι διαπρύσιοι θιασώτες του κατευνασμού, έσπευσαν παρευθύς να ερμηνεύσουν την δήλωση του Ερντογάν ως μια αμιγώς εσωτερικής κατανάλωσης ενέργεια, στην προσπάθεια του να «αποκαθηλώσει», εντός της τουρκικής κοινωνίας, τον Μουσταφά Κεμάλ. Όντως το ακροατήριο ήταν εσωτερικό, τα λεγόμενα όμως ειπώθηκαν γνωρίζοντας πως δεν θα υπάρξει καμία ουσιαστική αντίδραση από την ελληνική πλευρά. Ο ελληνισμός, εν ευθέτω χρόνω, θα κληθεί να διαχειριστεί μια νέα ελληνοτουρκική κρίση, διότι όσο και περιοριστική χρήση των όρων και της λογικής διαπράττει η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση, ο τουρκικός αναθεωρητισμός θα μας εξωθήσει, εκ των πραγμάτων και υπό χειρότερες για εμάς συνθήκες, στο δίλημμα: αποδοχή των αξιώσεων της γείτονος ή σύγκρουση. Αν και πιστεύω πως θα βρεθούν πολλοί που θα συνταυτιστούν με την πρώτη επιλογή, δύσκολα θα γίνει καθολικά αποδεκτή. Πέραν της διαχείρισης ή της πρόσκαιρης αποφυγής μίας κρίσης, θα ήταν χρήσιμο να προσμετρήσουμε, την διαχείριση των καταστάσεων με όρους ιστορικότητας, κι όχι επί τη βάσει προσωπικών πεποιθήσεων και μικροπολιτικών υπολογισμών.
Ακολούθως, στο έτερο θέμα που άπτεται των σχέσεων του ελληνισμού και της Τουρκίας, η ζέση, εκ μέρους της ελληνοκυπριακής πλευράς, για μια άρον–άρον επίλυση του κυπριακού δύναται να ερμηνευθεί μόνο ως προσπάθεια να γίνει παγκοίνως κατανοητός ο μαξιμαλιστικός και αδιάλλακτος ρόλος της τουρκικής πλευράς, ακόμη και προς τους τουρκοκυπρίους. Ειδάλλως το όλο εγχείρημα, να επέλθει μια επιπόλαια και αλυσιτελή συμφωνία με την παρούσα ηγεσία στην Άγκυρα, δύναται να προσδιοριστεί ως μία μορφή συλλογικού αυτοκτονικού ιδεασμού.
Εφ’ όσον συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση στο Αιγαίο είναι σχεδόν βέβαιο πως η Άγκυρα εν καιρώ θα αναχαιτίζει τα ελληνικά αεροσκάφη που θα ίπτανται ανατολικότερα του 25ου μεσημβρινού, καθώς επίσης θα παρενοχλεί ελληνικά πλοία που θα πλέουν μεταξύ νήσων του ανατολικού Αιγαίου, ίσως και δυτικότερα αυτών, και της μικρασιατικής ακτής. Οι δηλώσεις και κυρίως οι ενέργειες της Τουρκίας δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας και ουδείς δύναται να επικαλεστεί τους στίχους του μεγάλου αλεξανδρινού ποιητή:
Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω

Δημοσιεύτηκε στη Νέα Πολιτική!

13/4/2016. Ναγκόρνο – Καραμπάχ. Η επόμενη δυστοκία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

on Wednesday, 13 April 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

13/4/2016. Ναγκόρνο – Καραμπάχ. Η επόμενη δυστοκία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Ο πόλεμος Αρμενίας–Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο –Καραμπάχ ξεκίνησε το 1988, αποτελώντας ένα από τα πρώτα ορατά ρήγματα της κραταιής Σοβιετικής Ένωσης. Οι εσωτερικές αδυναμίες και παθογένειες του καθεστώτος συσσωρευτήκαν, καταλήγοντας μετά από 4 έτη στην κατάρρευσή του. Η εν λόγω σύγκρουση, ως διακρατική μετά το 1992, διήρκησε μέχρι το 1994, με την στρατιωτική επικράτηση της Αρμενίας, δίχως όμως την οριστική πολιτική διευθέτηση του ζητήματος, το οποίο έκτοτε παραμένει εκκρεμές. Η περιοχή του Ναγκόρνο –Καραμπάχ έχει ανακηρυχθεί αυτόνομο κράτος το όποιο έχει αναγνωριστεί μόνο από το Ερεβάν. Η γεωγραφική του ασυνέχεια με την Αρμενία οδήγησε στην κατάληψη και κατοχή, εκ μέρους της, περιοχών της επικρατείας του Αζερμπαϊτζάν, που καλύπτουν τον ενδιάμεσο χώρο, ενισχύοντας έτι περεταίρω τον συγκρουσιακό χαρακτήρα της αντιπαράθεσης. Η διεύρυνση των συντελεστών ισχύος και των στρατιωτικών ικανοτήτων του Αζερμπαϊτζάν τα τελευταία έτη, λόγω της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων, ενεργοποίησε την διαδικασία άνισης ανάπτυξης ανάμεσα στα δύο κράτη, δημιουργώντας την πεποίθηση στο Μπακού πως δύναται να αλλάξει το υπάρχον καθεστώς με την χρήση στρατιωτικών μέσων.    
Είναι γεγονός πως η τουρκική εξωτερική πολιτική, των κεμαλίκων κομμάτων της πρώτης μεταψυχροπολεμικής περιόδου, στην περιοχή του Καυκάσου χαρακτηρίστηκε από αποτυχία υλοποίησης των αρχικών της στοχεύσεων. Αχίλλειος πτέρνα της τουρκικής διπλωματίας αποτέλεσε το ζήτημα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η αναφανδόν τουρκική στάση υπέρ του Αζερμπαϊτζάν, που όμως περιορίστηκε σε ρητορικό επίπεδο μετά την στρατιωτική του ήττα, υπονόμευσε συνολικά την αξιοπιστία της Άγκυρας και εν γένει την πολιτική της στον Καύκασο.
Ο γενικός αναστοχασμός της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, μετά την ανάληψη της εξουσίας από το «Κόμμα της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης», υπό την ηγεσία του Ταγίπ Ερντογάν, δεν διαφοροποίησε τις τουρκικές στοχοθεσίες για τον ρόλο που οφείλει να διαδραματίσει στην περιφέρεια του Καυκάσου. Η πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων» που δρομολόγησε ο Αχμέτ Νταβούτογλου ιεραρχεί την εν λόγω περιοχή ως σημαντική για την εκπλήρωση των τουρκικών επιδιώξεων, εξασφαλίζοντας μέχρι τώρα τον ανταγωνισμό της Ρωσσίας και οσονούπω του επανακάμψαντος Ιράν.
Η επανέναρξη των εχθροπραξιών στο Ναγκόρνο – Καραμπάχ αντιμετωπίστηκε από την Άγκυρα με την υιοθέτηση υψηλών τόνων, όπως και στο παρελθόν. Ο Ερντογάν δήλωσε ότι: «Θα στηρίξουμε το Αζερμπαϊτζάν μέχρι τέλους». Αυτό που μένει να δούμε είναι κατά πόσο το εννοεί στην παρούσα συγκυρία; Αν η Τουρκία επεδίωκε αναζωπύρωση της παλαιάς σύγκρουσης, για να υποβαθμίσει τη θέση της Ρωσσίας στην περιοχή, μάλλον δεν τα κατάφερε, διότι επήλθε εκεχειρία η οποία σε γενικές γραμμές τηρείται. Επομένως, εφ’ όσον υπάρχει τουρκικός δάκτυλος, ο αρχικός στόχος φαίνεται να αποτυγχάνει. Αν, εν τέλει, υπάρξει περαιτέρω κλιμάκωση η τουρκική διπλωματία, κατά πάσα πιθανότητα, θα βρεθεί ενώπιον τριών επιλογών, βάσει της τροπής που θα λάβει η νέα αντιπαράθεση.
Πρώτο ενδεχόμενο, αν επικρατήσει στην νέα σύγκρουση πάλι η Αρμενία τότε οφείλει να επέμβει εναντίον της για να υποστηρίξει το Αζερμπαϊτζάν, όπως δήλωσε ο τούρκος πρόεδρος. Ταυτόχρονα η προάσπιση του Ερεβάν, εκ μέρους της Μόσχας, συνιστά εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για να συνεχιστεί η φιλορωσσική του πολιτική. Σ’ αυτή την περίπτωση η Άγκυρα θα έρθει σε ευθεία αντιπαράθεση με τη Ρωσσία, η οποία έχει υπογράψει αμυντική συμφωνία και διατηρεί δυνάμεις στην Αρμενία. Δεν γνωρίζω κατά ποσό αυτό είναι επιθυμητό και εφικτό για την τουρκική στρατηγική˙ απέφυγε να επέμβει έναντι της Μόσχας στην πιο απομακρυσμένη  Συρία, θα το πράξει εγγύτατα στα σύνορα της Ρωσσίας;
Δεύτερο, αν επικρατήσει το φιλοδυτικό Αζερμπαϊτζάν είναι σίγουρο πως θα επέμβει η Μόσχα για τους λογούς που αναλύσαμε ακροθιγώς μόλις πριν. Επίσης σ’ αυτή την περίπτωση η Τουρκία θα βρεθεί στο δίλημμα να παρέμβει εναντίον της Ρωσσίας, η οποία, όπως έχει αποδείξει σε μια σειρά κρίσεων (Γεωργία 2008, Ουκρανία 2014, Συρία 2015), δεν φείδεται της χρήσης στρατιωτικής βίας για την επίτευξη των πολιτικών της στοχεύσεων!
Τρίτο, αν η σύγκρουση δεν αλλάξει την υπάρχουσα κατάσταση, τότε το Μπακού θα αισθάνεται ηττημένο, αφού εκείνο επεδίωξε να αλλάξει το status quo με τη χρήση στρατιωτικών μέσων, και κατ’ επέκταση και η Άγκυρα. Επομένως θα συνιστά, μια ακόμη, διπλωματική ήττα για την Τουρκία.
Γενικότερα, στο βαθμό που η πολιτική ελίτ που κυβερνά τη γείτονα εδώ και 14 έτη επιθυμεί να καταστεί περιφερειακή δύναμη οφείλει να καταθέσει τα “διαπιστευτήρια” της, ιδιαίτερα τώρα που η επανακάμψασα Ρωσσία δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών για τις προθέσεις και την αποφασιστικότητά της. Η “κατανόηση” που συναντά ο τουρκικός αναθεωρητισμός προς δυσμάς, δεν βρίσκει ανάλογη αποδοχή προς ανατολάς!  Σχετικά με το ζήτημα της περιφερειακής τάξης στον Καύκασο αυτό θα είναι απόρροια ενός ηγεμονικού διακανονισμού μεταξύ Δύσης και Ρωσσίας, που όπως όλα τα ηγεμονικά σχήματα προϋποθέτει έναν αποδεκτό καταμερισμό ισχύος ανάμεσα στους κύριους δρώντες και μια ταυτόχρονη ανεκτή ιεραρχία μεταξύ ηγετικών και υποδεέστερων δυνάμεων. Σ’ αυτό το σημείο έγκειται η τουρκική αντίδραση, ενώ επιθυμεί να είναι με τις πρώτες, τα γεγονότα την ωθούν προς τις δεύτερες.
*Αναδημοσίευση από τη Νέα Πολιτική

14/7/2016. Ποιός έχει τον έλεγχο της ζοφερής πορείας που διάγει η Τουρκία;

on Thursday, 14 July 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Χρήστος Μηνάγιας, Ταξίαρχος ε.α., Συγγραφέας, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

14/7/2016. Ποιός έχει τον έλεγχο της ζοφερής πορείας που διάγει η Τουρκία;

Το τελευταίο διάστημα, ένα ζήτημα που προκαλεί εύλογους προβληματισμούς έχει να κάνει με τις απόψεις έγκριτων Τούρκων αναλυτών, οι οποίοι διερωτώνται για το ποιος κυβερνά τη χώρα τους. Ειδικότερα, η δημοσιογράφος Ασλί Αϊντίντασμπας σε άρθρο της αναφέρει τα εξής:

«Το κύριο ερώτημα αφορά στο εάν η Τουρκία τελεί υπό έλεγχο ή έχει τεθεί εκτός ελέγχου και οδεύει προς την ακυβερνησία. Εάν ρωτήσετε τους αριστερούς, αυτοί θα σας απαντήσουν ότι η χώρα οδηγείται σε δικτατορία ελεγχόμενη πλήρως από το Παλάτι (σ.σ. εννοεί τον Ερντογάν). Εάν ρωτήσετε τους Κούρδους, αυτοί θα σας απαντήσουν ότι η χώρα επιστρέφει στη δεκαετία του 90, όπου όλα τελούσαν υπό τον έλεγχο του στρατού. Εάν ρωτήσετε τους οπαδούς του κινήματος του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, αυτοί θα σας απαντήσουν ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια εκκαθάριση υπό τις διαταγές της Εργκένεκον. Αν ρωτήσετε τους οπαδούς του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος CHP της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αυτοί θα σας απαντήσουν ότι το βαθύ κράτος της Τουρκίας χρησιμοποιεί τον Ερντογάν. Ας το πούμε ξεκάθαρα. Δεν θεωρώ ότι η Τουρκία τελεί υπό τον έλεγχο του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος είναι ο πιο ισχυρός και κραταιός άνδρας της χώρας. Ο Ερντογάν μπορεί να σχηματίζει κυβερνήσεις, να προετοιμάζει τα κείμενα των νόμων, να ομιλεί καθημερινά στους τηλεοπτικούς σταθμούς, να σφετερίζεται τις δημοτικές αρχές, να επιτροπεύει σε εταιρείες, ωστόσο δεν δεσπόζει ούτε στην Τουρκία, ούτε στον κρατικό μηχανισμό.  Εν τω μεταξύ, ποιος είναι ο ρόλος του στρατού; Στις 22-06-2016, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων συμμετείχε στο Υπουργικό Συμβούλιο που συνεκλήθη στο Προεδρικό Μέγαρο. Φυσικά αυτό δεν έχει ξαναγίνει και δεν υπάρχει προηγούμενο. Εκτός τούτου, όλοι βλέπουμε ότι, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις αναβάθμισαν την αξία τους, καθορίζουν την πορεία του κουρδικού προβλήματος και έχουν το πάνω χέρι σε ό,τι έχει να κάνει με τις εξελίξεις στη νοτιοανατολική Τουρκία. Στο παρελθόν, το τουρκικό οικοδόμημα, αρχικά, στηρίχθηκε στους φιλελεύθερους, κατόπιν στην Ευρώπη και στη συνέχεια στο κίνημα του Γκιουλέν. Τώρα όμως, όλοι επιδιώκουν την προσέγγιση με το στρατό για να σταθούν όρθιοι και να μην καταρρεύσουν. Εντούτοις υπάρχει μια πραγματικότητα. Η δομή του στρατού δεν διαθέτει το όραμα και την ισχύ που απαιτούνται για να διαβάσει σωστά την πορεία των πραγμάτων στην Τουρκία  και να μπορέσει να κυβερνήσει τη χώρα. Εν κατακλείδι, τα άτομα που αποκαλούνται ως η ανώτατη βαθμίδα της διοικήσεως, είναι μέσης ηλικίας, για 35 χρόνια φορούν στολή, διαμένουν στα στρατιωτικά οικήματα και έχουν περιορισμένες σχέσεις-επαφές τόσο με τον κόσμο, όσο και την κοινωνία. Με τα άρματα και τα όπλα μπορούν να προστατεύσουν τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και να διαχειρισθούν τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας. Όμως, δεν είναι σε θέση ούτε να χαράξουν την πορεία της Τουρκίας, ούτε να κατευθύνουν τις εξελίξεις και ούτε προβλέπεται να τα επιχειρήσουν αυτά. Συνεπώς, κανένας δεν έχει τον έλεγχο της ζοφερής πορείας που διάγει η Τουρκία. Συμπεριλαμβανομένου και του Ταγίπ Ερντογάν κανένας δεν ωφελείται από την κατάσταση αυτή, η οποία τείνει να γίνει  μη αναστρέψιμη.»

ΕΔΩ! η συνέχεια.

15/4/2016. Η τουρκική προκλητικότητα και το αδιέξοδο

on Friday, 15 April 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

15/4/2016. Η τουρκική προκλητικότητα και το αδιέξοδο

Συνεχόμενες οι προκλητικές τουρκικές υπερπτήσεις των τελευταίων ημερών και μάλιστα με ανησυχητική, σχεδόν καθημερινή, υπέρπτηση υπεράνω κατοικημένων ελληνικών νησιών.

Ένας ακόμη πονοκέφαλος για την ανερμάτιστη ελληνική κυβέρνηση που καλείται να αντιμετωπίσει δύο προβλήματα -το οικονομικό και το μεταναστευτικό-στη γιγάντωση των οποίων συνέβαλε τα μέγιστα (χωρίς να εξαιρέσουμε τις ευθύνες των προηγουμένων ετών, ειδικά για το πρώτο πρόβλημα). Αναβαθμισμένη η προκλητικότητα της Άγκυρας, καθόσον τις παραβάσεις του Ελληνικού εναερίου χώρου σταδιακά αντικατέστησαν παραβιάσεις που εξελίχθησαν σε υπερπτήσεις και μάλιστα πάνω από κατοικημένα νησιά.

Το φαινόμενο όμως δεν είναι σημερινό, οι παραβάσεις και παραβιάσεις αποτελούν μακροχρόνια στοχευμένη τουρκική τακτική αμφισβήτησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Ακόμη και οι υπερπτήσεις (ας μη ξεχνάμε τις υπερπτήσεις πάνω από το Αγαθονήσι το 2008-9) αποτελούν ένα μέσο προβολής των τουρκικών αξιώσεων αλλά και ψυχολογικών επιχειρήσεων σε βάρος μας.

Φυσικά, η σταθερή συνέχιση της παραπάνω τουρκικής προκλητικότητας δεν αποτελεί στοιχείο καθησυχασμού. Ούτε όμως η προσπάθεια διασύνδεσης της αύξησης των προκλήσεων με τρέχοντα εσωτερικά ή διεθνή γεγονότα οδηγεί σε ασφαλή συμπεράσματα καθόσον μάλλον εκτρέπει την προσοχή μας από την πάγια τουρκική αναθεωρητική και επεκτατική πολιτική.

Η σημερινή ένταση της τουρκικής προκλητικότητας δεν αποτελεί συνέπεια της τουρκικής αμηχανίας στη Μέση Ανατολή, ούτε εσωτερικό αντιπερισπασμό στον κουρδικό εφιάλτη, ούτε σχετίζεται άμεσα με τις μεταναστευτικές ροές. Αποτελεί μέρος ενός συγκεκριμένου σχεδίου για την απόκτηση του ελέγχου του μεγαλύτερου δυνατού μέρους του Αιγαίου, η εφαρμογή του οποίου άρχισε σταδιακά από τη δεκαετία του 1960.

Πίσω από τις τουρκικές προκλήσεις δεν κρύβονται ούτε οι «κακοί» Τούρκοι στρατηγοί, ούτε οι «πονηροί» πολιτικοί που επιθυμούν την εκτροπή της προσοχής της τουρκικής κοινωνίας σε έναν εχθρικό και απειλητικό γείτονα. Αυτές οι απλουστεύσεις είναι επικίνδυνες καθόσον εμποδίζουν να διακρίνουμε τους πραγματικούς και μακροχρόνιους στόχους της τουρκικής πολιτικής και κατά συνέπεια αδυνατούμε να χαράξουμε αποτελεσματική στρατηγική αντιμετώπισης της.

Η Τουρκία αποτελεί ένα ιδιόρρυθμο έθνος που προέκυψε μέσα από το βίαιο μετασχηματισμό μιας αυτοκρατορίας. Συνεκτικός κρίκος της νέας κοινωνίας υπήρξε και η επιτυχημένη προσπάθεια απόκτησης μιας εθνικής ταυτότητος. Η ταχεία δημογραφική άνοδος, αργά αλλά σταθερά, συνοδεύθηκε από μια αντίστοιχη οικονομική άνοδο, η οποία πλαισιωμένη ταυτόχρονα και από την αναγκαία για την επιβίωση του καθεστώτος πολιτική, δημιούργησε στα λαϊκά στρώματα μια ευρεία συνείδηση εθνικής δύναμης και ανάγκης επανακατάκτησης των «απολεσθέντων» κυριαρχικών δικαιωμάτων.  Η αναθεωρητική πολιτική που προέκυψε μέσα από όλες αυτές τις διαδικασίες κινείται προς όλες τις κατευθύνσεις βάση προσχεδιασμένων στοχεύσεων, με συνέχεια και συνέπεια. Οπωσδήποτε εμφανίζονται αλλαγές στην τακτική στόχευση, η στρατηγική όμως παραμένει αναλλοίωτη και χωρίς ενδείξεις τροποποίησης στο ορατό μέλλον. Ιδιαίτερα σήμερα που η αναθεωρητική πολιτική της Άγκυρας απέκτησε και το αναγκαίο θρησκευτικό-ιδεολογικό υπόβαθρο με την απαραίτητη ισχύ, οι επιδιώξεις γίνονται μεγαλύτερες και οι κίνδυνοι εντονότεροι.

Υπάρχει όμως τρόπος αντίδρασης; Φυσικά και πάντοτε υπάρχουν δυνατότητες ρεαλιστικής αντιμετώπισης της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν εμείς είμαστε διατιθέμεθα να αναλάβουμε το κόστος της αντιπαράθεσης. Για να λάβουμε όμως μια ανάλογη απόφαση πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε τους κινδύνους και εν συνεχεία να προχωρήσουμε στα λήψη των αναγκαίων διορθωτικών μέτρων. Προφανώς δεν μιλάω για σπασμωδικές αντιδράσεις που πιθανόν να εξυπηρετούν τους σχεδιασμούς των αντιπάλων.

Σήμερα, το πρόβλημα των υπερπτήσεων δεν λύνεται με ενέργειες ανάλογες των τουρκικών χειρισμών έναντι του ρωσικού Su-25 στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας. Παρόμοιες ενέργειες έπρεπε να έχουν λάβει χώρα από τη δεκαετία του 1970-1980. Σήμερα δυστυχώς κουβαλάμε την κληρονομία μιας άτολμης και κατευναστικής πολιτικής δεκαετιών. Δεν είναι εύκολο να πείσουμε  τη διεθνή κοινή γνώμη για τις επεκτατικές προθέσεις αυτού με τον οποίο μοιραζόμαστε «κουμπαριές», «ζεμπεκιές» και «μοιρασιά λουλουδιών». Έχουμε άραγε αναλογιστεί πόσες φορές τα τελευταία χρόνια καταδείξαμε στα διεθνή όργανα, με αδιάσειστα επιχειρήματα (τα οποία διαθέτουμε σε μεγάλο βαθμό) τις προκλητικές και μη συμβατές με το διεθνές και κοινοτικό δίκαιο ενέργειες της Άγκυρας. Έχουμε αναλογιστεί την προστιθέμενη αξία των «ανόητων» δηλώσεων πολιτικών ταγών μας για τις σχέσεις μας με τη γείτονα σε επίσημα και ανεπίσημα  forums. Ερασιτεχνισμοί, πρόχειρες αποφάσεις, έλλειψη αποφασιστικότητος, πολιτικοί τυχοδιωκτισμοί εναλλασσόμενοι με λεονταρισμούς και συνοδευόμενοι από mea culpa ευθύνονται για το γεγονός ότι εχθροί και φίλοι αδυνατούν να μας «πάρουν στα σοβαρά»!. Ακόμη, αρκετές πολιτικές αποφάσεις και επιλογές μας σε θέματα  οικονομίας  και αμυντικής προπαρασκευής είναι «αυτοκτονικές» καθόσον οδηγούν αναπόφευκτα στο μαρασμό των ενόπλων δυνάμεων και αποδυνάμωση της αποτρεπτικής ισχύος.

Δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στην παρούσα κυβέρνηση, αλλά σε μια ολόκληρη γενιά πολιτικών, που ουδεμία σχέση είχαν με οποιαδήποτε παραγωγική εργασία, γαλουχήθηκαν σε κοσμοπολίτικα περιβάλλοντα και ασπάστηκαν διεθνιστικές προσεγγίσεις, δυστυχώς μακράν της πραγματικότητος. Άνθρωποι οι οποίοι, ίσως με αγαθές προθέσεις, πίστεψαν σε ουτοπίες όπως στην παγκόσμια επικράτηση του διεθνούς δικαίου ή στην πρόθυμη εμπλοκή τρίτων και αλληλέγγυων για την υπεράσπιση των  κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Ας ελπίσουμε όμως ότι αντικρίζοντας σήμερα στις τηλεοράσεις ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων, από τις πλατείες των Βρυξελλών μέχρι πίσω από τους φράκτες των Βαλκανίων, να αντιληφθούν τη σημασία της στρατιωτικής ισχύος αλλά και των «πετυχημένων» συμμαχιών.

Δυστυχώς όμως η στρατιωτική ισχύς είναι στενά συνδεδεμένη με την οικονομία και στο τομέα αυτό δεν φαίνεται καμία ελπίδα. Όχι γιατί δεν υπάρχει λύση, αλλά λόγω νοοτροπίας, πείσματος, ιδεοληψιών, απογοήτευσης, εξάντλησης αποθεμάτων, δικαιολογημένης κόπωσης. Ίσως είναι άδικο να κατηγορούμε μόνο τους πολιτικούς μας, όλοι μαζί εθελοτυφλούντες αρνούμαστε να διακρίνουμε τους πολλαπλούς κινδύνους που κρύβονται πίσω από την επερχόμενη πτώχευση. 

Σήμερα διάγουμε μια περίοδο αξιακής και πολιτικοοικονομικής (δευτερευόντως) κρίσεως και οριακής ισορροπίας στο χείλος πολλών αβύσσων. Οι πολιτικοί μας αρνούνται να το κατανοήσουν και συνεχίζουν τις πολιτικές ανούσιες κονταρομαχίες σε μια λογική «business as usual», ελπίζοντας ότι τελικά θα κατακρημνιστούν μόνο οι αντίπαλοι τους ενώ οι ίδιοι θα επιβιώσουν χάρη στη θεία πρόνοια για να συνεχίσουν το «σωτήριο» έργο τους. Δυστυχώς η άβυσσος θα μας καταβροχθίσει άπαντες.

Ενίοτε βέβαια η άβυσσος είναι σωτήρια και εξαγνιστική, είναι όμως άδικο γιατί συμπαρασύρει ενόχους και αθώους, γεννημένους και αγέννητους και δεν το αξίζουμε. Ίσως όμως τελικά κανείς μας δεν είναι τελείως «αθώος»…

[12 3 4 5  >>