Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Χρήστος Ζιώγας: Ενδογενείς κρίσεις και ευρωπαϊκή ολοκλήρωση

on Tuesday, 31 October 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

Χρήστος Ζιώγας: Ενδογενείς κρίσεις και ευρωπαϊκή ολοκλήρωση

Η Συνθήκη του Μάαστριχ το 1992 εγκαθίδρυσε την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως το επόμενο θεσμικό βήμα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, διαδικασία που ολοκληρώθηκε με την Συνθήκη της Λισσαβώνας το 2007. Το ευρωπαϊκό εγχείρημα δρομολογήθηκε την δεκαετία του '50, σφυρηλατήθηκε, όσον φορά τον χαρακτήρα του, την επόμενη δεκαετία και επικράτησε, ως βασικός ενοποιητικός θεσμός στη Δυτική Ευρώπη τις δεκαετίες του΄70 και του '80. Η Κοινότητα, μέσω διαδοχικών διευρύνσεων σε λιγότερο από 30 χρόνια από την ίδρυσή της, διπλασίασε τα μέλη της. Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η αποκοπή του υπαρκτού σοσιαλισμού από το ιστορικό γίγνεσθαι στα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, έδωσε στο συσσωματικό εγχείρημα μία ακόμη προοπτική: την επιτυχή πολιτική και οικονομική μετάβαση των εν λόγω κρατών προς τον φιλελευθερισμό.


Αναμφισβήτητα, η ΕΕ μαζί με την Ατλαντική Συμμαχία (ΝΑΤΟ) συνέβαλαν με τις πολιτικές τους στην ομαλή καθεστωτική μετάβαση των περισσοτέρων πρώην σοσιαλιστικών κρατών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Σταδιακά, και μέσω καλά σχεδιασμένων πολιτικών διεύρυνσης, οι συγκεκριμένες χώρες εντάχθηκαν στους δύο οργανισμούς. Η ΕΕ αποτελούσε το επιτυχημένο πρότυπο για την πολιτική και οικονομική μεταρρύθμιση των πρώην σοσιαλιστικών κρατών και το ΝΑΤΟ τον νέο εγγυητή για την ασφάλειά τους. Σήμερα, όντας πολυπληθείς οργανισμοί, η ΕΕ αποτελείται από 27 (λόγω Brexit) και το ΝΑΤΟ από 29 μέλη, συνιστούν η μεν πρώτη την σημαντικότερη προσπάθεια περιφερειακής ολοκλήρωσης, η δε Ατλαντική Συμμαχία τον ισχυρότερο στρατιωτικό οργανισμό παγκοσμίως.

Η ΕΕ κατά την πρώτη μεταψυχροπολεμική δεκαετία ενίσχυσε τις πολιτικές ολοκλήρωσης. Η δημιουργία της ΟΝΕ και η κυκλοφορία του ευρώ αποτέλεσαν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Παράλληλα όμως, αναδείχθηκε και η διστακτικότητα αρκετών κρατών να προχωρήσουν περαιτέρω προς την πολιτική ολοκλήρωση. Η καταψήφιση του προτεινόμενου Ευρωπαϊκού Συντάγματος, στην Ολλανδία και την Γαλλία το 2005, κατέδειξαν την απροθυμία τους για υπερεθνικές επιλογές στον πολιτικό τομέα. Ενώ μέχρι τότε η ΕΕ είχε να διαχειριστεί κατά βάση εξωγενείς κρίσεις, την τρέχουσα δεκαετία παρατηρούνται και ενδογενείς, οι οποίες λειτουργούν ανασταλτικά ως προς την εμβάθυνση της ενωσιακής διαδικασίας.

Στα πλαίσια και επ' ωφελεία του ενοποιητκού εγχειρήματος υποστηρίχθηκε, από ορισμένες πολιτικές, οικονομικές και πνευματικές ελίτ, η «αναγκαιότητα» άμβλυνσης των εθνικών ταυτοτήτων, ώστε να διευκολυνθεί η ανάδειξη μίας κοινής ευρωπαϊκής. Ταυτοχρόνως, θεωρήθηκε ότι η διαρκώς αυξανόμενη οικονομική αλληλεξάρτηση μεταξύ των κρατών-μελών θα επιφέρει μονοσήμαντα θετικές επενέργειες, επιταχύνοντας την πορεία ολοκλήρωσης Οι παρούσες συνθήκες δεν επαληθεύουν τους προηγούμενους ισχυρισμούς σχετικά την εξελικτική τους δυναμική, πόσο μάλλον με την τελική τους κατάληξη. Οι προαναφερθείσες διαδικασίες όχι μόνο δεν απέτρεψαν την εμφάνιση εθνικιστικών τάσεων εντός της ΕΕ, αλλά ως έναν βαθμό τις ενεργοποίησαν.

Η δημοσιονομική κρίση επηρέασε δυσμενώς την ενοποιητική διαδικασία. Αν και η διαχείριση της κρίσης απέτρεψε την διάχυσή της σε άλλα κράτη της ΕΕ και υπό αυτό το πρίσμα δύναται να θεωρηθεί ως επιτυχημένη, σημαντικό τμήμα των κοινωνιών των πληττόμενων κρατών-μελών την προσέλαβαν ως ένα σύνολο δράσεων που δεν συνάδουν με την κοινοτική μέθοδο, όντας προϊόν επιβολής των οικονομικά ισχυρότερων χωρών. Παράλληλα, σημαντικά τμήματα των κοινωνιών των δανειοδοτών κρατών ήταν αντίθετα με τις πολιτικές διάσωσης των χωρών, οι οποίες βρέθηκαν σε δημοσιονομικό αδιέξοδο. Εν γένει, δύναται να υποστηριχθεί ότι οι διευρυνόμενες οικονομικές αποκλίσεις και η διαχείριση της οικονομικής κρίσης ανέστειλαν και υπονόμευσαν τις προοπτικές περαιτέρω εμβάθυνσης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.

Η υπό διαπραγμάτευση αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ, συνιστά όχι μόνο μια καινοφανή εξέλιξη, αλλά θα εντείνει τις στρατηγικές αποκλίσεις στον ευρωπαϊκό χώρο. Το προσφυγικό ζήτημα κατέδειξε την περιορισμένη αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών στον πολύ σημαντικό τομέα της ασφάλειας. Οι αποσχιστικές τάσεις της Καταλονίας δημιουργούν ακόμη μια νέα δύσκολη κατάσταση την οποία οφείλει να διαχειριστεί, εκτός από την ισπανική κυβέρνηση, και η ΕΕ. Η ενοποιητική διαδικασία βασίστηκε στην ανατίμηση της οικονομίας, ως κυρίαρχου διαμορφωτικού της παράγοντα, σε συνδυασμό με την προώθηση αντιλήψεων περί πολλαπλών ταυτοτήτων, γεγονός που θα μετατοπίσει σταδιακά το εστιακό σημείο αυτοπροσδιορισμού των ανθρώπων από το έθνος σ' ένα ευρύτερο πολιτικό υποκείμενο (ΕΕ). Υπό αυτό το πρίσμα, θεωρήθηκε ότι η συσσωμάτωση θα επέλθει τόσο από λειτουργικούς παράγοντες σε επίπεδο οικονομίας, οι οποίοι συν τω χρόνω θα δρομολογήσουν και την πολιτική, όσο και από τις ανανοηματοδοτικές διεργασίες σε επίπεδο κοινωνιών.

Οι οικονομικές συνθήκες και οι ιδέες αποτελούν βασικούς διαμορφωτικούς παράγοντες της ιστορικής διαδικασίας. Οι ενέργειες των υποκειμένων, συλλογικών και ατομικών, είναι συνάρτηση αυτών που βιώνουν ως πραγματικότητα σε συνδυασμό με τις βασικές κατευθυντήριες αντιλήψεις τους. Κανένα συλλογικό υποκείμενο δεν δύναται να διατηρηθεί μόνο ως διανοητική κατασκευή αν δεν μπορεί να συντηρηθεί και σπανίως έως ποτέ οι πολιτικές οντότητες δεν ενεργούν προσμετρώντας μόνο τα υλικά κίνητρα. Προσπαθώντας να ερμηνεύσουμε τα πεπραγμένα της Καταλονίας, διαπιστώνουμε τον διφυή χαρακτήρα των κίνητρων των συλλογικών υποκειμένων. Αμιγώς υλιστικές προσεγγίσεις, πως οι Καταλανοί επιθυμούν να αποσχιστούν για οικονομικούς λόγους, προσκρούουν στο βάσιμο ερώτημα: τί θα κάνουν αν γίνουν αποδεκτές οι απαιτήσεις τους για μικρότερη αναδιανομή στα πλαίσια του ισπανικού προϋπολογισμού; Επίσης, στις αιτιάσεις ότι μόνο με οικονομικά αντίμετρα μπορεί να αποτραπεί η απόσχιση, τί θα απαντήσουν όλοι όσοι προσμετρούν μόνο τον οικονομικό παράγοντα, αν οι Καταλανοί συμφωνήσουν να αποπληρώσουν το κόστος για την ανεξαρτησίας τους;

Η προσπάθεια οικοδόμησης μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας, που ως έναν βαθμό προϋπέθετε και την μερική αποδόμηση των εθνικών ταυτοτήτων, στην περίπτωση της Καταλονίας μετατόπισε το εστιακό σημείο του αυτοπροσδιορισμού στο τοπικό και όχι στο υπερεθνικό επίπεδο. Οι δυσμενείς οικονομικές συνθήκες στην Ισπανία σε συνδυασμό με τις ιστορικές, πολιτικές και θεσμικές ιδιαιτερότητες της περιοχής, λειτούργησαν καταλυτικά ως προς την εκδήλωση του αιτήματος για ανεξαρτησία. Στην τωρινή συγκυρία, όπου εντός της ΕΕ τέθηκαν ζητήματα ασφάλειας -προσφυγικές ροές και τρομοκρατία- και διαχείρισης της οικονομικής κρίσης πρυτάνευσαν οι διακυβερνητικές λογικές και πρακτικές. Κατά πόσο οι ενδοευρωπαϊκές, όπως και περιφερειακές, κρίσεις δύνανται να λειτουργήσουν επ' ωφελεία του ενοποιητικού εγχειρήματος στην Γηραιά Ήπειρο, συνιστά μία πιθανή και όχι μία γραμμική εξέλιξη. Διαχρονικά, η ανάγκη κινητοποιεί ατομικά και συλλογικά υποκείμενα˙ στην περίπτωση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης το δύσκολο έγκειται στο να προσδιοριστούν και να ιεραρχηθούν τοιουτοτρόπως οι ανάγκες ως κοινές.

ME MIA MATIA: H EΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ. 16/06/2017-15/09/2017

on Tuesday, 19 September 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. ΧΡ. ΜΟΥΣΤΑΚΗΣ, Επίτιμος Διοικητής 1ης Στρατιάς, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

ME MIA MATIA: H EΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ. 16/06/2017-15/09/2017

Γεγονότα και εξελίξεις στο διάστημα

16 Ιουνίου  2017 – 15 Σεπτεμβρίου  2017

Διαβάστε ΕΔΩ! ολόκληρο το κείμενο

10/08/2017. ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ. ΜΙΑ ΑΝΙΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΕ ΜΕΛΛΟΝ.

on Thursday, 10 August 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

10/08/2017. ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ. ΜΙΑ  ΑΝΙΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΕ ΜΕΛΛΟΝ.

    Όταν πριν μερικά χρόνια κάποιος αναφερόταν στις σχέσεις Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας θα τις περιέγραφε  ως ανύπαρκτες , μηδενικές, εχθρικές, μίσους και έντονης επιθυμίας για  αλληλοεξόντωση. Σήμερα ο γνώστης των τεκτονικών αλλαγών που συνέβησαν θα τις περιέγραφε ως καλές, βελτιούμενες, «συμμαχικές», ιδιαίτερες, αλλά και μη φανερές. Πριν λίγες ημέρες το Ισραήλ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να κλείσει τα γραφεία του Al-Jazeera , το τηλεοπτικό δίκτυο του Κατάρ, το οποίο οι ισραηλινές αρχές κατηγορούν για υποκίνηση βίας. Το Ισραήλ κατηγορεί εδώ και χρόνια το δίκτυο για έλλειψη αντικειμενικότητας στην κάλυψη της διένεξης με τους Παλαιστίνιους. Ο πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu είχε ανακοινώσει στα τέλη του Ιουλίου ότι ήθελε να διώξει το Al-Jazeera κατηγορώντας το, ότι υποδαυλίζει την ένταση στη διένεξη για τους ιερούς τόπους στην Ιερουσαλήμ! Με την απόφασή του αυτή το Ισραήλ συντάσσεται και παρατάσσεται στο πλευρό της αραβικής συμμαχίας, με προεξάρχουσες την Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο, που κατηγορούν το Κατάρ για στήριξη τρομοκρατικών ισλαμιστικών οργανώσεων, όπως το ISIS, η Αλ Κάιντα , και άλλες ακραίες οργανώσεις, διακόπτοντας τις διπλωματικές των σχέσεις, κάθε επαφής και συναλλαγής, απομονώνοντας πλήρως το Κατάρ στην Μέση Ανατολή.
    Η ενέργεια αυτή του Ισραήλ είναι πρωτόγνωρη και μοναδική στην ιστορία του. Είναι η πρώτη φορά, που το Ισραήλ στηρίζει Αραβικό κράτος, τόσο φανερά και απροκάλυπτα. Είναι η πρώτη φορά που  το Ισραήλ συμμετέχει σε ενδο-αραβική διένεξη και παίρνει το μέρος της μιας πλευράς, είναι η πρώτη φορά που το Ισραήλ συντάσσεται με τον Σουνιτικό άξονα, όπου ηγέτιδα δύναμη είναι η Σαουδική Αραβία και το αντίπαλο δέος ο Σιϊτικός άξονας, με ηγέτιδα δύναμη, το Ιράν, παραδοσιακό εχθρό του Ισραήλ. Για  «τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ» οι εξελίξεις ήταν αναμενόμενες, καθόσον εδώ και αρκετό καιρό, Ισραήλ και Σαουδική Αραβία είχαν μυστικές επαφές και συνομιλίες, όπου το αδύνατον έγινε δυνατόν. Οι δύο μισητοί εχθροί, στην Μέση Ανατολή, εφαρμόζοντας το δόγμα της  real politic, παραμέρισαν παραδοσιακές έχθρες, πολιτικές προκαταλήψεις και ιδεολογικές αντιλήψεις, «συνέπτυξαν» αφανή συμμαχία, με σκοπό να προωθήσουν τα εθνικά των συμφέροντα, καθόσον η πολιτική Ομπάμα για την Μέση Ανατολή (επαφές και συμφωνία με Ιράν) ήταν αντίθετη έως καταστροφική για τις εθνικές επιδιώξεις των δύο κρατών.
Τα τελευταία χρόνια, δραματικές πολιτικής αλλαγές έχουν κλονίσει τη Μέση Ανατολή. Κάποιοι έχουν περιγράψει αυτά τα γεγονότα μεταφορικά ως "μετατοπίζοντας την άμμο της ερήμου", θεωρώντας ότι επετεύχθη το  αδύνατο. Ορισμένες από τις πιο τρομακτικές αλλαγές έχουν υπενθυμίσει το παροιμιώδες «τέλος των ημερών», ενώ άλλες  φαίνονται λίγο πολύ σαν μικρά θαύματα, θεωρώντας τόσο απίθανους τους  παίκτες και τόσο απροσδόκητες τις  εξελίξεις.
Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει,  ότι ένας νέος Σαουδάραβας  διανοούμενος ο Abdul- Hameed Hakeem, θαεπισκεπτόταν την Ιερουσαλήμ και στη συνέχεια θα έγραφε μια  θαρραλέα ανοικτή επιστολή στη γενεά του, που δημοσιεύτηκε στο Foreign Affairs, εκφράζοντας τόσο την ελπίδα όσο και την επιθυμία για έναν πρωτόγνωρο πολιτικό μετασχηματισμό; Και όμως συνέβη, όπως αναφέρει η εφημερίδαΑlgemeiner. Η επιστολή του στην ουσία είχε αποδέκτη τον Υπουργό Άμυνας και πρώτο διάδοχο του Θρόνου της Σαουδικής Αραβίας, τον Mohammad bin SalmanAlSaud, τον μελλοντικό βασιλιά  της Σαουδικής Αραβίας . Το όνειρό του; Ότι ο νεαρός διάδοχος,θα ενστερνιστεί ένα νέο όραμα για τη Σαουδική Αραβία , όπου θα συμπεριλαμβάνεται (άκουσον,άκουσον) οπωσδήποτε η  ειρήνη με το Ισραήλ. Αν δεν ήταν προσυνεννοημένο, για να προετοιμάσουν την κλειστή Σαουδαραβική κοινωνία, τότε σαφώς είναι  πολύ προχωρημένο. Και φαίνεται ότι ο διάδοχος του θρόνου και αγαπημένος υιός του γηραιού Βασιλιά Salman, ο Mohammand bin Salman, στην ουσία ο ισχυρότερος  άνδρας σήμερα στην Σαουδική Αραβία, βαδίζει πάνω στο όραμα του διανοούμενου Abdul-Hameed Hakeem.  Σε αυτό το πλαίσιο ξεκίνησε αυτή η  απροσδόκητη προσέγγιση μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ισραήλ. Πριν από δύο χρόνια,  τον Ιούνιο του 2015, οι Times of India,  ανέφεραν ότι η ινδική πόλη Lucknow,  φιλοξένησε μια ασυνήθιστη συνάντηση μεταξύ του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας, στην οποία συμμετείχαν επίσης διακεκριμένοι διανοούμενοι Σιΐτες (!!), αλλά τότε ελάχιστοι αντελήφθησαν τις καταιγιστικές εξελίξεις, που βλέπουμε σήμερα.
    Σε ότι αφορά το Ισραήλ, η νέα πολιτική του και οι διαμορφούμενες και αποκαλυπτόμενες εξωτερικές του σχέσεις με την Σαουδική Αραβία, μπορεί σε μια μερίδα φανατικών εθνικιστών και ακραίων θρησκευτικών αντιλήψεων να είναι πολύ ενοχλητικές έως απαράδεκτες, η  πλειοψηφία όμως του Ισραηλινού λαού, το θεωρεί αναγκαία εξέλιξη, επιβαλλόμενη από τις ιδιαίτερες συνθήκες της περιοχής και την κόπωση των συνεχών πολέμων. Σε ότι αφορά όμως την Σαουδική Αραβία, οι εξελίξεις αυτές είναι θα λέγαμε εκρηκτικές. Ο Ουαχαμπισμός, η επίσημη θρησκεία της Σαουδικής Αραβίας, θεωρείται  ακραίων Ισλαμιστικών Σουνιτικών αντιλήψεων. Θεωρείται από πολλούς, ως μια αίρεση που δημιουργήθηκε τον 18ο αιώνα και επιδιώκει να επιστρέψει το Σουνιτικό Ισλάμ,στις πρώιμες ρίζες του - τις ημέρες του Προφήτη και των πρώτων οπαδών του. Για να αντιληφθούμε το πώς θεωρούν το Ισραήλ, τους Ισραηλινούς  και την θρησκεία των, αναφερόμαστε δειγματοληπτικά στα εξής: Η Σαουδική Αραβία κατηγορεί έντονα τόσο τους χριστιανούς ( ονομάζοντάς τους Σταυροφόρους),  όσο και τους Εβραίους (αποκαλώντας τους ως υιούς των  χοίρων και  των σκύλων), όπως  π.χ. ακούσαμε σε διακηρύξεις του Οσάμα Μπιν Λάντεν.  Υπάρχουν πολλές  αντιεβραϊκές αντιλήψεις και απαγορεύσεις   στη Σαουδική Αραβία, που  επικεντρώνονται στο Ισραήλ και στον Σιωνισμό. Έτσι απαγορεύεται  παντελώς η είσοδος Ισραηλινών στην χώρα.  Ακόμη και σε άλλης εθνικότητας  ταξιδιώτες με ισραηλινές βίζες στα διαβατήρια τους δεν επιτρέπεται η είσοδό τους στην Σαουδική Αραβία . Φυσικά  απαγορεύεται η εμφανής  εβραϊκή θρησκευτική ενδυμασία και να φέρονται  σύμβολα, όπως τα κοσμήματα με το «Αστέρι του Δαβίδ» ή διάφορα θρησκευτικά βιβλία  Ιουδαϊκής ή άλλης θρησκείας.  Και εδώ υπάρχει ένα ζήτημα. Εκτιμάται όμως ότι,  σε μια χειραγωγούμενη κοινωνία, με αυστηρές ως ακραίες θρησκευτικές αντιλήψεις,  με ένα σκληρό και παντελώς αντιδημοκρατικό καθεστώς, όπως στην Σαουδική Αραβία, ο ισχυρός άνδρας  της χώρας, ο πρίγκιπας Mohammand bin Salman, ο αυριανός βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας, στα πλαίσια της νέας πολιτικής και της νέας πορείας που θα εξαγγείλει, θα περάσει και την νέα πολιτική της χώρας, όπως την «οραματίσθηκε» ο νεαρός Σαουδάραβας διανοούμενος Abdul-Hameed Hakeem, με το Ισραήλ να συγκαταλέγεται στους καλύτερους φίλους και συμμάχους της χώρας!! Εκτός και αν μελλοντικά έχουμε ξανά «μετατόπιση της άμμου της ερήμου» στον απίθανο κόσμο της Μέσης Ανατολής.

29/7/2017. ΙΣΟΡΡΟΠΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΧΑΟΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

on Saturday, 29 July 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

29/7/2017. ΙΣΟΡΡΟΠΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΧΑΟΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Η ανακατάληψη της Μοσούλης από τις ιρακινές δυνάμεις, υποστηριζόμενες από ένα ιδιόμορφο συνασπισμό κρατών και οργανώσεων, προσέλκυσε πολύ λιγότερο την προσοχή των ΜΜΕ από την αιφνίδια εισβολή του ISIS το 2014.

Σχετικά χαμηλή και η δημοσιότητα της μάχης της Ράκκας, με τις δυνάμεις των Syrian Democratic Forces να συναντούν μεγαλύτερη αντίσταση καθώς εισέρχονται στο κέντρο της πόλεως.

Μάλλον η μάχη της Ράκκας θα ακολουθήσει τη βραδεία εξέλιξη της αντίστοιχης πολιορκίας της Μοσούλης. Βέβαια σε έναν ανταρτοπόλεμο, όπως αυτός που διεξάγεται στα μέτωπα Συρίας και Ιράκ, η πρωταρχική επιδίωξη δεν είναι η κατάληψη εδαφών, όσο συμβολική και στρατηγική σημασία και αν αυτά έχουν. Ούτε και η καταστροφή των δυνάμεων των ανταρτών από μόνη της εξασφαλίζει την τελική ειρήνευση και την αποκατάσταση της ηρεμίας. Η αντιμετώπιση της ισλαμιστικής σουνιτικής εξέγερσης θα προέλθει μόνο μέσα από ένα δίκαιο διακανονισμό των τοπικών συμφερόντων και ισορροπιών που θα υποστηριχθεί από την οικονομική ανασυγκρότηση της περιοχής και τη παρουσία ισχυρών δυνάμεων που δεν θα προβαίνουν σε πράξεις αντεκδίκησης.

Δυστυχώς οι παραπάνω προϋποθέσεις, για πολλούς λόγους εκλείπουν σήμερα και  οι προοπτικές ειρήνευσης και ακόμη περισσότερο μιας μόνιμης διευθέτησης, δεν είναι ευοίωνες. Επιπλέον, οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των εμπλεκομένων και οι μαξιμαλιστικές διαθέσεις ορισμένων μερών δεν προδικάζουν μια σύντομη επίλυση των προβλημάτων. Το μείζον ερώτημα δεν είναι πλέον η στρατιωτική συντριβή του ISIS, αλλά η διαχείριση της βίαιης απόσυρσης του από τα εδάφη που ήλεγχε τα τελευταία τρία χρόνια.

Παρά τις συνομωσιολογικές θεωρίες περί ύπαρξης μεθοδεύσεων και διακανονισμών για την αναδιάταξη της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής, ολοκληρωμένο σχέδιο δεν υπάρχει στα επιτελεία των μεγάλων και μεσαίων δυνάμεων. Όπως δεν υπάρχουν και «απόλυτα» σχέδια στα συμβούλια των πανίσχυρων και διαπλεκόμενων πολυεθνικών επιχειρήσεων. Η πολυπλοκότητα της διεθνούς πραγματικότητας, η δύναμη του τυχαίου και ο απρόβλεπτος ανθρώπινος παράγοντας δεν επιτρέπουν την κατάρτιση μακροχρόνιων και ανελαστικών σχεδίων.

Αντίθετα υπάρχει πλήθος εναλλακτικών σχεδίων που προωθούν περισσότερο ή λιγότερο, τις επιδιώξεις των σχεδιαστών τους και το μέγεθος της επιτυχίας βασίζεται στην ευελιξία εφαρμογής τους, στο πλήθος των επιλογών και στη σύμπλευση με συμφέροντα και άλλων παικτών ή ακόμη και στην κατάλληλη χρησιμοποίηση των τελευταίων.

Αναμφίβολα τα συμφέροντα ΗΠΑ και Ρωσίας στη Μέση Ανατολή δεν συμβαδίζουν, αλλά καθώς δεν αφορούν θέματα εθνικής επιβίωσης τους, υπάρχουν αρκετά περιθώρια συνεργασίας. Η περιορισμένη σύμπλευση Ουάσιγκτον-Μόσχας στη Μέση Ανατολή μπορεί να επιβάλει και στα υπόλοιπα μέρη να μετριάσουν τις στοχεύσεις τους και να προχωρήσουν σε λογικούς σταδιακούς συμβιβασμούς. Η πρόσφατη αμερικανορωσική ανεπίσημη συμφωνία για αποκλιμάκωση στη Νότιο Συρία  αποτελεί ένα αισιόδοξο παράδειγμα. Η ζώνη ασφαλείας που δημιουργείται απομακρύνει την απειλή από τα σύνορα του Ισραήλ και Ιορδανίας και αποτρέπει την άμεση διασύνδεση Ιράν με Hezbollah στον ασταθή Λίβανο.

Παράλληλα εξασφαλίζει τα νότα της πρωτεύουσας του καθεστώτος Assad και επιτρέπει τα εξαντλημένα στρατεύματα του να κινηθούν ανατολικά προς τη συριακή πόλη Deir ez-Zor όπου καταφεύγουν τα απομεινάρια του ISIS. Ταυτόχρονα η παρουσία αμερικανικών αλλά και ρωσικών δυνάμεων εκατέρωθεν του Ευφράτη, στη Βόρεια Συρία, αποτρέπει μια σύγκρουση μεταξύ τουρκικών, συριακών και κουρδικών τμημάτων. Η αργή εξέλιξη της πολιορκίας της Ράκκα, εξασφαλίζει χρόνο για την αναζήτηση μιας λύσης για τον έλεγχο των περιοχών που να βασίζεται σε τοπικά στοιχεία και να μην προκαλεί ανησυχίες στους γείτονες. Το δημοψήφισμα της 25ης Σεπτεμβρίου, στο ιρακινό Κουρδιστάν, όπου αναμένεται η συντριπτική επικράτηση της ψήφου υπέρ της ανεξαρτησίας, δημιουργεί προβληματισμούς καίτοι δεν θεωρείται πιθανή η ανακήρυξη της, παρά μόνο η χρησιμοποίηση του αποτελέσματος για διαπραγματευτικά κέρδη της Erbil στα πλαίσια του ομοσπονδιακού κράτους του Ιράκ.

Ο κύριος σημερινός υποστηρικτής των Κούρδων, HΠΑ, μιλάει για μια κουρδική οντότητα εντός του Ιράκ, εξέλιξη που μάλλον χαροποιεί και το Ιράν. Το τελευταίο κανονικά θα πρέπει να αισθάνεται ικανοποιημένο καθώς μετά από δεκαετίες βλέπει στη Βαγδάτη να υπάρχει μια σιιτική κυβέρνηση, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι καθίσταται το κράτος αυτό και υποχείριο της Τεχεράνης. Η Ρωσία βλέπει ότι η αποφασιστική επέμβαση της στη Συρία εξελίχθηκε ευνοϊκά καθώς διέσωσε το καθεστώς του Assad (και τις ρωσικές βάσεις) και κατέστησε τη Μόσχα κύριο πρωταγωνιστή στην περιοχή. Το καθεστώς της Δαμασκού επέδειξε αξιοσημείωτη αντοχή και ελέγχει πλέον σε ικανοποιητικό βαθμό την αποκαλούμενη «χρήσιμη Συρία» (δυτικό τμήμα).

Πιθανόν μάλιστα για να εξασφαλίσει την επιβίωση του και επανέλεγχο της επικράτειας να αποδεχθεί μια –υπό αμερικανορωσική εγγύηση- περιορισμένη κουρδική αυτονομία στο βορρά. Μια παρόμοια εγγύηση, συνδυασμένη με κοινή στρατιωτική παρουσία των δύο χωρών, ίσως μετρίαζε τις τουρκικές ανησυχίες. Αντίστοιχες δε προβλέψεις για την μειονότητα των Τουρκομάνων θα ενίσχυαν πολιτικά τον «Σουλτάνο» καθιστώντας περισσότερο «ευκολοχώνευτη» μια περιορισμένη κουρδική αυτονομία. Συγχρόνως τα κράτη του Κόλπου, πρέπει να κατανοήσουν ότι η εμπλοκή τους σε χρηματοδοτήσεις εξτρεμιστικών οργανώσεων μπορεί να προκαλέσει ανεξέλεγκτη αναταραχή που να θέσει σε κίνδυνο τα, στηριζόμενα στην εσωτερική αναδιανομή μερισμάτων, καθεστώτα τους. Η πρόσφατη διαμάχη Ντόχας και Ριάντ (και συμμάχων του) αποδεικνύει πόσο πολύπλοκη αλλά και εύθραυστη είναι η φαινομενική ηρεμία και αγαστή συνεργασία στους κόλπους των μοναρχιών του Κόλπου.

Το παραπάνω αισιόδοξα σενάρια προϋποθέτουν ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι θα ενεργήσουν ως ορθολογικοί δρώντες που δεν θα επιθυμήσουν να θέσουν σε κίνδυνο την επιβίωση τους για αβέβαια μελλοντικά κέρδη. Η πολυετής σύγκρουση σίγουρα έχει εξαντλήσει αρκετές πλευρές, όμως η πλεονεξία και οι ανορθολογικοί υπολογισμοί αποτελούν χαρακτηριστικό όχι μόνο των ανθρώπων αλλά και των οργανισμών και κρατικών οντοτήτων. Μόνο η αναγκαστική επιβολή ορίων που θα συμφωνηθούν μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας και θα επιβληθούν στους φίλους και συμμάχους τους, μπορεί να οδηγήσει σε μια βιώσιμη λύση.

Όμως και οι ηγέτες αυτών των δύο χωρών, προσβλέπουν στα πολιτικά τους ακροατήρια και ρυθμίζουν ανάλογα τις κινήσεις τους, γεγονός που δημιουργεί αρκετούς περιορισμούς. Επίσης θα πρέπει να αποφευχθούν εμμονές σε συγκρουσιακές πολιτικές όπως η αμερικανική στάση έναντι του Ιράν και η στόχευση τους στην ανατροπή του καθεστώτος των «μουλάδων» με αδυναμία πρόβλεψης των συνεπειών και της διαδόχου καταστάσεως. Η επίλυση της αντιπαλότητας Σουνιτών-Σιιτών είναι ανέφικτη επί του παρόντος αλλά η σταδιακή μείωση των εστιών ανάφλεξης στην περιοχή θα ενισχύσει τη σταθερότητα μειώνοντας τα διλήμματα ανασφάλειας.

Την ίδια στιγμή, οι ενεργειακοί κολοσσοί, ενίοτε και σε διαφορετικό βηματισμό με τις κυβερνήσεις τους, προσπαθούν να προωθήσουν τα σχέδια τους. Η κατάσταση γίνεται ακόμη δυσκολότερη καθώς εξτρεμιστικές οργανώσεις, πολέμαρχοι, και εγκληματικές συμμορίες λυμαίνονται τις ζώνες των συγκρούσεων και μπορούν να προκαλέσουν αναζωπυρώσεις και προβοκάτσιες. Όσο για την ισλαμιστική τρομοκρατία, δεν πρέπει να αναμένουμε την άμεση εξαφάνιση της με τον σε εξέλιξη περιορισμό των εδαφών και της δύναμης της ούτε και με τον -μη επιβεβαιωμένο- θάνατο του ηγέτη του ISIS.

Η επανεμφάνιση του σουνιτικού εξτρεμισμού στο κεντρικό Ιράκ το 2007 που οδήγησε στην έκρηξη της εξάπλωσης του 2014, καταδεικνύει την εγγενή αστάθεια της περιοχής και κυρίως τα οδυνηρά αποτελέσματα εγκληματικών κυβερνητικών επιλογών που βασίζονται σε λογικές αντιποίνων και άρνησης παραχώρησης δικαιωμάτων στους αντιπάλους και στις μειονότητες. Δεν πρέπει λοιπόν να θεωρούμε ότι η ισλαμιστική τρομοκρατία θα εκριζωθεί αλλά ούτε και να κινδυνολογούμε για μαζικά τρομοκρατικά κτυπήματα στις δυτικές χώρες. Η επαγρύπνηση και κρατική συνεργασία σε συνδυασμό με περιοριστικά μέτρα, με τις ανάλογες επιπτώσεις στην καθημερινότητα μας, έχουν αποδειχθεί ότι μείωσαν τον αριθμό και επιπτώσεις των κτυπημάτων. Όση αφορά την τύχη του ISIS, τα ιστορικά παραδείγματα αποκεφαλισμού των ηγεσιών τρομοκρατικών οργανώσεων είναι αντιφατικά. Η επικρατούσα εκτίμηση είναι ότι η οργάνωση θα επηρεαστεί αρνητικά από το θάνατο του Baghdadi με τον μεγαλύτερο κίνδυνο να απορρέει από την ενσωμάτωση της με την Al-Qaeda δίδοντας νέα δυναμική στον ισλαμιστικό εξτρεμισμό.

Επιπρόσθετα, εκ μέρους της Δύσεως, θα πρέπει να αποφευχθεί η μετεγκατάσταση πυρήνων των εξτρεμιστών σε άλλες περιοχές (Βόρειος Αφρική, Σομαλία, Υεμένη, Σαχέλ) και η δημιουργία νέων failed states ή η πλήρης κατάρρευση των ήδη υπαρχόντων. Όλες οι προαναφερθείσες λύσεις έχουν αναπόφευκτα κόστος, ανθρώπινο, οικονομικό και πολιτικό,  για τα μέρη εκείνα που λόγω θέσεως, ισχύος, συμφερόντων θα εμπλακούν στο χειρισμό των πολύπλοκων προβλημάτων αυτών των περιοχών. Έχει όμως αποδεχθεί ότι το κόστος της πρόληψης είναι υποπολλαπλάσιο του κόστους αντιμετώπισης και η αποτελεσματικότητα της πρώτης είναι καταφανώς υπέρτερη. 

28/7/2017. Δέκα στρατιές ετοιμάζονται να συντριβούν στην Μέση Ανατολή

on Friday, 28 July 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Επιμέλεια Γεώργιος Σιδερής, Υπνχος ε.α. Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

28/7/2017. Δέκα στρατιές ετοιμάζονται να συντριβούν στην Μέση Ανατολή

Η Σαουδική Αραβία σχεδιάζει μια μαζική εισβολή στην Υεμένη – και είναι σίγουρη για τη νίκη.

Αλλά πόσο ισχυρή είναι στην πραγματικότητα η σουνιτική στρατιωτική συμμαχία; Πώς θα αντισταθεί η πολιτοφυλακή των Χούτις; Μια επισκόπηση της ισορροπίας δυνάμεων.

Η βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας έχει μάθει πολλά στις ΗΠΑ. Η προπαγάνδα που συνοδεύει τη στρατιωτική επέμβαση στην Υεμένη, θα μπορούσε να προέρχεται από το Πεντάγωνο των Ηνωμένων Πολιτειών. Κάτι σαν ένα αντίγραφο της δημόσιας εκστρατείας που προηγήθηκε των πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Οι Σαουδάραβες έχουν δώσει στην στρατιωτική επιχείρηση ένα μεστό τίτλο, «Καταιγίδα της Αποφασιστικότητας», ο οποίος είναι για να θυμηθούμε συνειδητά την «Επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου». Έτσι ονόμασαν οι Ηνωμένες Πολιτείες τον πόλεμο τους ενάντια στο ιρακινό καθεστώς το 1991. Παράλληλα, η βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας μοιράζει απλόχερα φωτογραφίες και βίντεο από την διοίκηση της στρατιωτικής επιχείρησης.

Πάντα στο επίκεντρο: Ο πρίγκιπας Μοχάμαντ μπιν Σαλμάν, γιος του μόλις εδώ και δύο μήνες ένθρονου βασιλιά, και με μια ηλικία 34 ετών ο νεότερος υπουργός Άμυνας του κόσμου.

Όπως και οι ΗΠΑ στους πολέμους στη Μέση Ανατολή, έτσι και η Σαουδική Αραβία δηλώνει ρητά με κάθε ευκαιρία ότι δεν ενεργεί μόνη της. Το Ριάντ ανακοίνωσε με περηφάνεια ότι ηγείται μιας να συμμαχίας δέκα κρατών, που υποστηρίζεται επιπλέον από τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Πόσο ισχυρή είναι η συμμαχία η οποία θέλει να πολεμήσει τους αντάρτες Χούτις;

Η Σαουδική Αραβία αντιπροσωπεύει τη μεγάλη πλειονότητα των στρατευμάτων για την «Καταιγίδα της Αποφασιστικότητας». Περί τα 100 μαχητικά αεροσκάφη, ένας μη καθορισμένος αριθμός πολεμικών πλοίων. Επιπλέον, 150.000 στρατιώτες είναι έτοιμοι για μια χερσαία επίθεση. Έτσι, τα δύο τρίτα των στρατευμάτων της Σαουδικής Αραβίας αναμένεται να συμμετάσχουν στην εισβολή στην Υεμένη.

Ίσως το Ριάντ υπερβάλλει με αυτούς τους αριθμούς, επειδή μια τέτοια μαζική αναδιάταξη θα σήμαινε στην πραγματικότητα ότι ο στρατός της Σαουδικής Αραβίας παραμένει εκτεθειμένος σε άλλες ζώνες συγκρούσεων – όπως τα σύνορα με το Ιράκ όπου είναι σε εξέλιξη ο εμφύλιος πόλεμος, και στον οποίο το Ισλαμικό Κράτος ελέγχει μεγάλα τμήματα της επικράτειας.

Το Ισλαμικό Κράτος θέλει να ανατρέψει την βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας και απειλεί με επιθέσεις κατά της μοναρχίας.

Εκτός από τη Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτο προφανώς φέρει το κύριο βάρος της στρατιωτικής επιχείρησης. Σύμφωνα με στοιχεία από το Κάιρο η Αίγυπτος έχει αναπτύξει πέντε πολεμικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα.

Περίπου 40.000 στρατιώτες αναμένεται να συμμετάσχουν στη σχεδιαζόμενη εισβολή, που υποστηρίζεται από αιγυπτιακά μαχητικά αεροσκάφη. Νωρίτερα η Αίγυπτος έλαβε από την Σαουδική Αραβία πολλά δισεκατομμύρια δολάρια για να αγοράσει πολεμικά πλοία και αεροσκάφη στην Γαλλία και την Ρωσία.

H Αίγυπτος είναι πιθανό να χρειαστεί να κρατήσει ένα στρατηγικό απόθεμα για μια ενδεχόμενη στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη, όπου το Ισλαμικό Κράτος και άλλες ένοπλες ομάδες δρουν ανενόχλητα. Επιπλέον, η Αίγυπτος δεν έχει καμία εμπειρία στην ανάπτυξη εκστρατευτικών δυνάμεων, με εξαίρεση ένα απόσπασμα στο πρώτο Πόλεμο του Κόλπου.

Επιπλέον, η στρατιωτική επέμβαση της Αιγύπτου στην Υεμένη το 1960 ήταν καταστροφική, συμβάλλοντας στην ήττα της Αιγύπτου το 1967 στον Πόλεμος των Έξι Ημερών κατά του Ισραήλ, τελειώνονταςν με τη διχοτόμηση της Υεμένης, όπως τα στρατεύματα της Αιγύπτου απέτυχαν να νικήσουν τα στρατεύμτατα του ιμάμη Ζαΐντι, τον οποίο διαδέχτηκαν οι Χούτις.

Η Σαουδική Αραβία πιθανώς εκτιμά ότι ο κίνδυνος παρέμβασης στην Υεμένη είναι μικρότερος από τον κίνδυνο της μη επέμβασης. Η Αίγυπτος είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτωμένη από την οικονομική βοήθεια από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία, και συνεπώς θεωρείται απίθανο να αρνηθεί το αίτημα για την αποστολή στρατευμάτων.

Επιπλέον, με μια επίθεση κατά των Χούτις ο πρόεδρος της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι και η βασιλική οικογένεια Αλ Σαούντ έχουν ευκαιρία να ενισχύσουν την εικόνα τους ως προστάτες των αραβικών και σουνιτικών συμφερόντων, σε μια εποχή που η νομιμότητά τους αμφισβητείται στις χώρες τους από μαχητικούς ισλαμιστές.

Προφανώς ο συνασπισμός σχεδιάζει να παρενοχλήσει τους Χούτις από δύο πλευρές: Ενώ η Σαουδική Αραβία θα εισβάλει από το βορρά, οι Αιγύπτιοι θα προσγειωθούν στις ακτές στα δυτικά και νότια.

Προς το παρόν παραμένει ασαφές πώς ακριβώς αναμένεται να έρθουν στην επιτυχία τα στρατεύματα της Αιγύπτου στην Υεμένη, όπως εδώ και χρόνια έχουν να παρουσιάσουν μεγάλες αποτυχίες στην χερσόνησο του Σινά: Να κινήσει στρατιωτικά μια ομάδα ανταρτών ισλαμιστών η οποία ένωσε τις δυνάμεις της με τους τοπικούς φυλάρχους.

Τα μικρότερα κράτη του Αραβικού Κόλπου, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, φέρεται να συμμετάσχουν σύμφωνα με τα σχέδια που έχουν γίνει έως τώρα γνωστά, μόνο με αεροπορικές επιθέσεις εναντίον της πολιτοφυλακής των Χούτις, ίσως και με την παροχή ειδικών δυνάμεων.

Το ίδιο ισχύει και για την Ιορδανία, το Μαρόκο και το Σουδάν. Συνολικά, 185 μαχητικά αεροσκάφη είναι να συμμετάσχουν στις επιχειρήσεις. Αυτό το μέγεθος είναι το πολλαπλάσιο αυτών των αεροσκαφών που είναι σε χρήση στο θέατρο επιχειρήσεων στο Ιράκ και τη Συρία.

Ως το δέκατο κράτος, το Πακιστάν εμπλέκεται επίσης στην «Καταιγίδα της Αποφασιστικότητας». Το Ισλαμαμπάντ την υποστηρίζει με τη χρήση των αεροσκαφών και των πολεμικών πλοίων του. Ποιά ακριβώς θα είναι τα καθήκοντα αυτών των δυνάμεων, δεν είναι ακόμη γνωστό.

Ο πρωθυπουργός Ναουάζ Σαρίφ ανακοίνωσε επίσης ότι θα επανεξετάσει το αίτημα της Σαουδικής Αραβίας για την αποστολή χερσαίων δυνάμεων. Το Ισλαμαμπάντ προσπαθεί μάταια να νικήσει στρατιωτικά στην χώρα του τους Ταλιμπάν – και τώρα αισθάνεται την ανάγκη να παρέμβει στην Υεμένη.

Πόσο ισχυροί είναι οι αντάρτες Χούτι;

Ένα μεγάλο μυστήριο είναι σήμερα η αντίσταση του Χούτις και των συμμάχων τους. Εκτιμήσεις γύρω από το μέγεθος της πολιτοφυλακής ποικίλουν από 30.000 έως 100.000 άνδρες. Έχουν αναβαθμιστεί σημαντικά τους τελευταίους μήνες, αυτό είναι σίγουρο. Το οπλοστάσιό τους περιλαμβάνει τώρα πυροβολικό, αντιαρματικούς πυραύλους και αντιαεροπορικά όπλα (MANPADS).

Μέρος των όπλων προφανώς έχουν παραληφθεί από το Ιράν, αλλά μεγάλο μέρος αυτών έχει έρθει στην κατοχή τους τους τελευταίους μήνες μετά τις νικηφόρες επιχειρήσεις εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων. Έτσι, ότι οι αντάρτες δεν μπορεί να αντισταθούν σε εισβολή 200.000 στρατιωτών, είναι φυσιολογικό, αλλά μπορούν να εμπλέξουν τα στρατεύματα του αντιπάλου σε έναν δαπανηρό αντάρτικο πόλεμο, λίγο μετά την εισβολή.

Οι πρόσφατες στρατιωτικές επιτυχίες των Χούτις θα ήταν αδιανόητες χωρίς την τακτική συμμαχία τους με το σόι του πρώην προέδρου Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, ο οποίος απομακρύνθηκε το 2012 από την εξουσία.

Ο γιος του Αχμέντ έχει υπό τις διαταγές τους τη Δημοκρατική Φρουρά, μια επίλεκτη στρατιωτική μονάδα. Αρχικά ο Αχμέντ Σαλίχ είχε υποσχεθεί την υποστήριξή του στο διάδοχο του πατέρα του, ο πρόεδρος Αμπντ Ράμπο Μανσούρ αλ-Χάντι, στη συνέχεια όμως ήρε αυτή την υπόσχεση.

Ο γιος του πρώην δικτάτορα συγκέντρωσε γύρω του αρκετές χιλιάδες στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένων πολλών στελεχών της Πολεμικής Αεροπορίας. Με τη βοήθειά τους, οι αντάρτες Χούτις παραγκώνισαν τον πρόεδρο αλ-Χάντι.

Η συμμαχία μεταξύ των Χούτις και των φατριών του Σάλεχ εξακολουθεί να κρατά, αλλά και οι δύο επιδιώκουν μακροπρόθεσμα αντικρουόμενα συμφέροντα. Και οι δύο θέλουν τελικά την αποκλειστική αρμοδιότητα στην πρωτεύοσαν Σανάα. Προσπάθειες ενοποίησης των στόχων τους έχουν αποτύχει ήδη αμέτρητες φορές. Υπό την πίεση των ξένων επεμβάσεων, η συμμαχία θα μπορούσε να σύντομα να παρουσιάσει ρωγμές.

Επιπτώσεις στο Ιράν

Οι Ιρανοί είναι πιθανό να εκτιμήσουν ότι θα πρέπει να αυξήσουν την υποστήριξή τους προς την πολιτοφυλακή των Χούτις, σε περιορισμένο βαθμό – λόγω γεωγραφίας. Ο εναέριος χώρος της Υεμένεης έχει κλείσει από την Σαουδική Αραβία, αφήνοντας τον θαλάσσιο ανεφοδιασμό των Χούτις ως τη μόνη δυνατή επιλογή για το Ιράν. Αυτό αυξάνει τον κίνδυνο ναυτικών αψιμαχιών μεταξύ πολεμικών πλοίων του Ιράν και του συνασπισμού των Αράβων.

Ως εκ τούτου, το Ιράν είναι πιθανό να αισθάνεαι υπό αυξημένη πίεση για να καταλήξει σε μια συμφωνία στις διαπραγματεύσεις P5 + 1 γύρω από το πρόγραμμα των πυρηνικών του, για να αποτρέψει τις περαιτέρω κυρώσεις, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι μπορεί να συνεχίσει να χρηματοδοτεί τα πληρεξούσια του στην Υεμένη και αλλού.

Το Ιράν είναι επίσης πιθανό να ανταποδώσει στην Σαουδική Αραβία αυξάνοντας την πίεση μέσω του Μπαχρέιν, όπου απέφυγε μέχρι στιγμής να υποστηρίξει άμεσα τους διαδηλωτές στο Μπαχρέιν.

Συνοπτικά: Συνολικά, σχεδόν 200.000 στρατιώτες και 185 μαχητικά αεροσκάφη αναμένεται να συμμετάσχουν υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας στη στρατιωτική επιχείρηση στην Υεμένη. Η επιτυχία είναι αβέβαιη: Οι αντάρτες Χούτις θέλουν να εμπλέξουν τους εισβολείς σε έναν δαπανηρό ανταρτοπόλεμο.

Πρόγνωση: Η στρατιωτική επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη, το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο του 2009, κατά των Χούτι, διεκόπη μετά από παρατεταμένες διασυνοριακές δραστηριότητες και απέτυχε να καταστείλει την εξέγερση των Χούτι. Αντ ‘αυτού οι Χούτις έφεραν υπό τον έλεγχό τους έδαφος μέσα στη Σαουδική Αραβία! Αυτό συνέβαλε στην παραμερισμό του πρίγκιπα Χαλίντ μπιν Σουλτάν, ο τότε υπουργός Άμυνας. Τι άλλαξε τώρα;

Ούτε οι Αιγύπτιοι ούτε οι Σαουδάραβες είναι πιθανό να είναι σε θέση να νικήσουν τους Χούτι και τους συμμάχους τους στη μάχη σε ορεινό έδαφος, όπου η εξοικείωση με το έδαφος θα αποδειχθεί ένα σημαντικό πλεονέκτημα, το οποίο είναι με την πλευρά των Χούτι.

Ως εκ τούτου, η παρέμβαση αυτή ενέχει υψηλό κίνδυνο να γίνει αορίστου χρόνου, καθώς ο στρατός της Υεμένης έχει κατακερματιστεί, και δεν υπάρχει πολιτική ηγεσία που είναι ικανή για να αποκαταστήσει την τάξη στη χώρα χωρίς εξωτερική υποστήριξη.

Σημαντικές απώλειες της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας θα ήταν πιθανό να ανατροφοδοτήσουν αναταραχές στις δύο χώρες, ενώ μια οριστική αποτυχία θα αύξανε τον κίνδυνο για την πολιτική σταθερότητα και στις δύο χώρες.

Επιπλέον, ήσσονος σημασίας ναυτικά επεισόδια μεταξύ του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας ή με τα αιγυπτιακά πολεμικά πλοία στα ανοικτά των ακτών της Υεμένης θα αυξήσουν τον κίνδυνο των παράπλευρων ζημιών για τη ναυτιλία μέσω των Στενών και θα φέρουν την αναστάτωση στις στρατηγικές οδούς μεταφοράς πετρελαίου, γεγονός που θα έχει αντίκτυπο στην αγορά πετρελαίου.

Το Ιράν είναι πιθανό να προβεί σε αντίποινα κατά της Σαουδικής παρέμβασης, επιδιώκοντας να καθηλώνει στρατεύματα της Σαουδικής Αραβίας αλλού, αυξάνοντας τον κίνδυνο της τρομοκρατίας στο Μπαχρέιν, και ενδεχομένως στην ανατολική επαρχία της ίδιας της Σαουδικής Αραβίας.

Η άμεση παρέμβαση της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη θα καταστήσει ο για το Ιράν να δικαιολογήσει πιο εύκολα την αύξηση της κλίμακας της άμεσης επέμβασης στο Ιράκ και ενδεχομένως στη Συρία, το οποίο με τη σειρά του ενδέχεται να προκαλέσει την Τουρκία.

Πηγή Ιστοσελίδα Αποκάλυψη.

17/6/2017. ΕΛΙΣΜΕ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ – ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΕΓΟΝΟΓΩΝ ΑΠΟ 9/6 ΕΩΣ 15/6

on Saturday, 17 June 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

ΕΠΙΚΕΦΑΛΙΔΕΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ
•Γερουσιαστές ζητούν σκληρά μέτρα εναντίον φρουρών του Ερντογάν και Τούρκων διπλωματών.
•Οι Ιρακινοί σκότωσαν τζιχαντίστρια (ΜΑΡΙΑ)  ελεύθερη σκοπευτή που «κυνηγούσε» αμάχους στη Μοσούλη!!
•Ο γαμπρός του Ερντογάν (Υπουργός Ενέργειας Μπεράτ Αλμπαιράκ)  ανακοίνωσε τουρκικές γεωτρήσεις στη Μεσόγειο – Αυτό σημαίνει πόλεμος.
•Εκλογές στο Η.Β. Σχηματίζει κυβέρνηση η  Τερέζα Μέι με την υποστήριξη του κόμματος των Ενωτικών της Β. Ιρλανδίας.
•Σύμφωνα με τον διευθύνοντα σύμβουλο της ρωσικής κρατικής εταιρείας «Αμυντική Βιομηχανία», Σεργκέι Τσεμεζόφ , Ρωσία και Τουρκία θα προχωρήσουν στη συμπαραγωγή πολεμικού αεροπλάνου 5ης γενιάς!!
•Εθνικιστική πρόκληση εις βάρος της Ελλάδας από τον Δήμο Τιράνων, κατά την κατασκευή της πλατείας.
•Για ψέματα κατηγορεί τον πρώην διευθυντή του FBI ο Τραμπ!Έτοιμος να καταθέσει ενόρκως.
•Έτσι απαντά ο Ερντογάν στη Γενεύη ΙΙ: «Σφραγίδα» στην κυπριακή ΑΟΖ βάζει με νέες NAVTEX (10-6)  η Τουρκία!
•Ο Ερντογάν υπέγραψε την απόφαση για αποστολή τουρκικού στρατού στο Κατάρ. (ΑΝ)
•Το πρωί του Σαββάτου (10/6) οι Κούρδοι (SDF) μπήκαν και σε τρίτη συνοικία της Ράκα (Ρομάνι)!
•10/6/1944!! Η φρίκη των SS στο Δίστομο.  Οι νεκροί του Δίστομου έφτασαν τους 228, εκ των οποίων οι 117 γυναίκες και 111 άντρες, ανάμεσά τους 53 παιδιά κάτω των 16 χρόνων.
•Η μαρτυρία του απεσταλμένου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού George Wehrly ο οποίος έφτασε στο Δίστομο μετά λίγες μέρες μιλάει για 600 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή.
•Βόμβα Κοτζιά! Ό,τι ζητά η Τουρκία για τους Τουρκοκύπριους, τα ίδια να έχουν και οι Κούρδοι στην Τουρκία!!
•11/6/17:Κρατική τηλεόραση της Συρίας: Ο αρχηγός των τζιχαντιστών, αλ-Μπαγκντάντι, είναι νεκρός!!!!!!
•Η Συρία έχει ξανά σύνορα με το Ιράκ – Άνοιξε χερσαίος διάδρομος ενίσχυσης του Άσαντ από το Ιράν. (ΑΝ)
•Η «Ταξιαρχία Αμπού Μπακρ Αλ Σαντίκ», ανακοίνωσε ότι ο Σαΐφ Αλ Ισλάμ γιος του Μουαμάρ Καντάφι αφέθηκε ελεύθερος.
•Το Ιράν ανέλαβε τη διατροφή του Κατάρ - Στέλνει αεροσκάφη με τρόφιμα στο Εμιράτο.
•ΔΙΣΤΟΜΟ: Ο Μ. Γλέζος παρακάμπτει Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο γερμανός πρέσβης καταθέτει στεφάνι!!
•Σκοπιανό: Άρχισαν οι διεργασίες. Ασκήσεις «διπλής ονομασίας» σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. (ΑΝ)
•Ξεκίνησαν οι επιθέσεις της Σ. Αραβίας κατά του Ερντογάν: Δείτε τι φωτογραφία βρήκαν! (Ο Ρ.Τ.Ερντογάν  στέκεται στα γόνατα μπροστά στον Gulbuddin Hekmatyar ηγέτη του κόμματος Hezb-e Islami  και ηγετική μορφή των Ταλιμπάν στον πόλεμο κατά των ΗΠΑ).
•Νίκη στις εκλογές του Κοσόβου των εξτρεμιστών πρώην οπλαρχηγών του UCK προοιωνίζεται «μαύρες» εξελίξεις στα Βαλκάνια. (ΑΝ)
•Τι βάσεις μάς ζητάνε οι Αμερικανοί και τι ζητάμε εμείς ως ανταλλάγματα. (ΑΝ)
•Αλί Χαμενεΐ: Το Ισλαμικό Κράτος είναι δημιούργημα των Αμερικανών.
•Προελαύνουν οι μαχητές των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) στη Ράκα
•Κίνα: Η στρατηγική αποφυγή των Malacca Straits (ΑΝ)
•Η κόντρα στη Μέση Ανατολή και το ναυάγιο του «αραβικού ΝΑΤΟ»
•Η Βόρεια Κορέα εξελίσσεται στην «πιο επείγουσα απειλή» για τις ΗΠΑ. Τζέιμς Μάτις: Θα πρόκειται για έναν πόλεμο που δε θα μοιάζει σε τίποτα με τα όσα έχουμε δει από το 1953.
•“Απεταξάμην”! Μοναχοί εμποδίζουν τη λειτουργία νατοϊκού ραντάρ στη Σαντορίνη!!! (Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Σαντορίνη, όπου τα τελευταία 18 χρόνια η Κοινοβιακή Ιερά Μονή Προφήτη Ηλία Θήρας προσπαθεί με κάθε τρόπο να μην επιτρέψει την απρόσκοπτη λειτουργία του Σταθμού Ραντάρ του Πεδίου Βολής Κρήτης που βρίσκεται στο νησί!)
•“Δώσαμε” Τούρκο στρατηγό της Στρατοχωροφυλακής στον Ερντογάν; Τι γράφουν οι Τούρκοι : Μεταξύ των 5 συλληφθέντων που επαναπροωθήθηκαν, είναι ο Απόστρατος Στρατηγός GALIP MENDI πρώην Αρχηγός της Στρατοχωροφυλακής (JANDARMA).
•NBA: Και οι πρωταθλητές Ουόριορς δεν θέλουν να πάνε στον Λευκό Οίκο και ο Τραμπ δεν τους καλεί!
•H Τουρκία στραγγίζει τον Ευφράτη – Δεν αφήνει τα νερά να κυλήσουν προς τη Συρία!!
•Τη σκλήρυνση της στάσης των ΗΠΑ έναντι της Κούβας προανήγγειλε ο Τίλερσον!!

Η συνέχεια ΕΔΩ!

15/6/2017. Οι Αμερικανικές Βάσεις στην Συρία

on Thursday, 15 June 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ανδρέας Ματζάκος*

15/6/2017. Οι Αμερικανικές Βάσεις στην Συρία

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Τον Σεπτέμβριο του 2014, ο Πρόεδρος Ομπάμα, απευθυνόμενος στον αμερικανικό λαό, είχε ανακοινώσει πως η στρατηγική των ΗΠΑ για την αντιμετώπιση του ISIS (Ισλαμικό Κράτος – ΙΚ), θα περιελάμβανε δυο σκέλη: πρώτα αποδυνάμωση και μετά καταστροφή του ΙΚ. Για την υλοποίηση της στρατηγικής θα απαιτούνταν αεροπορικές προσβολές εκ μέρους της συμμαχίας των κρατών υπό τις ΗΠΑ που συμμετείχαν στην πάλη κατά του ΙΚ και αντιμετώπιση των ανταρτών του ΙΚ στο έδαφος, από τοπικές δυνάμεις, χωρίς την εμπλοκή Αμερικανικών στρατευμάτων.[1]
Τον Δεκέμβριο του 2015 ξεκίνησε η ανάπτυξη μικρού αριθμού ανδρών των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ στην Συρία,[2] ενώ από το τέλος του 2016, άρχισε η επισκευή διαδρόμων προσγειώσεως σε παλαιά αεροδρόμια και η κατασκευή νέων, για την δημιουργία βάσεων σε διάφορες περιοχές της Συρίας, όχι μόνο για αεροπορικά μέσα, αλλά και για την διαμονή του προσωπικού των Ειδικών Δυνάμεων.
Πως όμως οι ΗΠΑ προχώρησαν στην επιλογή περιοχών στις οποίες δημιουργήθηκαν ή είναι υπό κατασκευή βάσεις; Γιατί σε κάποιες συγκεκριμένες περιοχές και όχι σε κάποιες άλλες; Τι συμπεράσματα προκύπτουν από αυτές τις επιλογές; Στην αρχή του άρθρου θα προσεγγισθούν τα πιθανά κριτήρια επιλογής των περιοχών των βάσεων, στη συνέχεια θα αναλυθούν τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτές τις επιλογές.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

ME MIA MATIA: H EΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ. 11/03/2017-15/06/2017

on Wednesday, 14 June 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. ΧΡ. ΜΟΥΣΤΑΚΗΣ, Επίτιμος Διοικητής 1ης Στρατιάς, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

ME MIA MATIA: H EΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ. 11/03/2017-15/06/2017

Γεγονότα και εξελίξεις στο διάστημα

11  Μαρτίου  2017 – 15 Ιουνίου  2017

Διαβάστε ΕΔΩ! ολόκληρο το κείμενο

5/5/2017. ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ – ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΕΓΟΝΟΓΩΝ ΑΠΟ 27/4 ΕΩΣ 4/5

on Friday, 05 May 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕΕΛΙΣΜΕ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ – ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΕΓΟΝΟΓΩΝ ΑΠΟ 27/4 ΕΩΣ 4/5 ΕΠΙΚΕΦΑΛΙΔΕΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ • Συμφωνία για πώληση S-400 στην Τουρκία ανακοίνωσε ο Τσαβούσογλου! • Εθνικιστικός «πυρετός» στα βόρε

5/5/2017. ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ – ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΕΓΟΝΟΓΩΝ ΑΠΟ 27/4 ΕΩΣ 4/5

ΕΠΙΚΕΦΑΛΙΔΕΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ
•Συμφωνία για πώληση S-400 στην Τουρκία ανακοίνωσε ο Τσαβούσογλου!
•Εθνικιστικός «πυρετός» στα βόρεια σύνορά μας.
Ξεφεύγει η κατάσταση στα Σκόπια! Στη Βουλή εισέβαλαν πολίτες.
•Καθηγητής Μάζης: Αν δεν επέμβουν οι ΗΠΑ, τα Σκόπια κατά 70% θα διασπαστούν.
•Ρωσική εφημερίδα «Βίγκλιαντ»: «Ο Μακέιν κλήθηκε να προστατεύσει τα Βαλκάνια από την ανακτώμενη «Ρωσική Αυτοκρατορία».
•ΧΗΜΙΚΑ! Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΟΥΤΕ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΑΜΕΡΟΛΗΠΤΗ!! LA Times:  French “Investigation” in Syria Neither Impartial nor Independent!!
•Αμερικανική ασπίδα στους Κούρδους έναντι της Τουρκίας: Αναλαμβάνουν επιτήρηση στα σύνορα.
•Η Βόρεια Κορέα προχώρησε σε δοκιμαστική εκτόξευση ενός βαλλιστικού πυραύλου μετέδωσε το Yonhap.
•Ο ρόλος του Τζόρτζ Σόρος στη διάλυση των Σκοπίων: Η σύγκρουση δύο αρρωστημένων εθνικισμών!!
•Αποσύρουν τις ΕΔ από τους καταυλισμούς προσφύγων! Επιτέλους.
•Η “Νέα Τουρκία” του Ερντογάν θα ΄ναι διαμελισμένη! Δεν πρόκειται απλά για πρόβλεψη…
•Ο Ιλίρ Μέτα νέος πρόεδρος της Αλβανίας
•Τραμπ: Είναι πιθανό να έχουμε μια «μεγάλη σύγκρουση» με τη Βόρεια Κορέα
•Ο επικεφαλής του Ισλαμικού Κράτους στο Αφγανιστάν πιθανόν σκοτώθηκε.
•Έτοιμες για επίδειξη πολεμικής ισχύος οι ΗΠΑ εναντίον της Β. Κορέας μετά τη νέα πυραυλική δοκιμή!!
•Μέχρι τα τέλη Μαΐου η Μοσούλη θα έχει ελευθερωθεί από το Ισλαμικό Κράτος.    
•Ο Ερντογάν απείλησε: «Θα έρθουμε εν τω μέσω της νυκτός».
•“Σκότωσε τον Κεμάλ και οδηγεί την Τουρκία σε εμφύλιο εφιάλτη”! Αμερικανός πρέσβης για Ερντογάν!
•Πάπας Φραγκίσκος: Φοβάμαι για πυρηνικό πόλεμο – Δεν θα τον αντέξει η ανθρωπότητα.
•«Τα γυρίζει» τώρα ο Τραμπ: Θα ήταν τιμή μου να συναντήσω τον Κιμ ΓιονγκΟυν!
•Αμερικανική «ασπίδα» στους Κούρδους της Συρίας, ενώ ο Ερντογάν νοσταλγεί την εισβολή στην… Κύπρο!
•Ασπίδα Μεσογείου στην Κυπριακή ΑΟΖ.
•Νέο 'όχι' στην έκδοση των Τούρκων αξιωματικών!!
•Έγινε αυτό που ήθελε να αποτρέψει η Τουρκία - Οι Κούρδοι απελευθέρωσαν την Τάμπκα - Σειρά έχει η Ράκκα
-Το γαλλικό αεροπλανοφόρο Σαρλ Ντε Γκολ πλέει προς την κυπριακή ΑΟΖ.
-Η Τουρκία στρέφεται προς την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση .
Πούτιν στη συνάντηση με Ερντογάν: Οι ρωσοτουρκικές σχέσεις αποκαταστάθηκαν πλήρως
-Μέλη της Ισλαμικής Συνεργασίας επεμβαίνουν στα εσωτε.ρικά της Ελλάδας καταγγέλλει ο Κοτζιάς
-Ο Ερντογάν παίζει με τη φωτιά: Ζήτησε να αγοράσει τους ρωσικούς S-400 από τον Πούτιν.
-Ο Σουλτάνος της Τουρκίας βάζει φωτιά και στο …Κασμίρ: Τον πείραξε η επίσκεψη Αναστασιάδη στην Ινδία.
-Καμμένος: Την Πρωτομαγιά περιμέναμε «θερμό» επεισόδιο στην Κύπρο – Είμαστε έτοιμοι.
-Τζορτζ Σόρος, Τουρκία και Αλβανία πίσω από την αποσταθεροποίηση στα Σκόπια.
-ΣΟΚ στα Σκόπια από τις αλβανικές σημαίες του Τζαφέρι στο γραφείο του Προέδρου της Βουλής
Η συνέχεια ΕΔΩ!

22/4/2017. Αποκωδικοποιώντας την αμερικανική στάση

on Saturday, 22 April 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

22/4/2017. Αποκωδικοποιώντας την αμερικανική στάση

Μετά από μια πανσπερμία αντικρουόμενων προεκλογικών δηλώσεων και λεκτικών αμφισβητήσεων των σταθερών κατευθύνσεων της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, ο νέος πρόεδρος καλείται να αντιμετωπίσει τα απτά προβλήματα και διλήμματα της ρέουσας πραγματικότητας.
Η πρώτη ένδειξη των διαθέσεων του Trump εκδηλώθηκε στη Συρία με την προσβολή με κατευθυνόμενα όπλα ακριβείας μιας αεροπορικής βάσεως του καθεστώτος του Assad που στοχοποιήθηκε λόγω της εμπλοκής της (κατά τις απόψεις των Δυτικών) στη χρήση χημικών όπλων εναντίον αμάχων. Η απόφαση του προέδρου για τη χρήση στρατιωτικής βίας, εκ πρώτης όψεως, αντιτίθεται στις προεκλογικές του δηλώσεις για αποφυγή εμπλοκών σε περιπτώσεις που δεν θίγονται ζωτικά αμερικανικά συμφέροντα. Η δε τηλεοπτική εμφάνιση του ήταν γεμάτη από επικλήσεις σε πανανθρώπινες αξίες και ανάγκη σεβασμού του διεθνούς δικαίου θυμίζοντας ανάλογες τοποθετήσεις των προκατόχων του, Clinton και Bush, για τη δικαιολόγηση μιας παγκόσμιας επεμβατικής πολιτικής.
Η πυραυλική προσβολή έθεσε μια σειρά ερωτημάτων που αφορούν ενδεχόμενη αλλαγή της αμερικανικής στάσεως στη συριακή κρίση και για την τύχη του προέδρου Assad. Παράλληλα φαίνεται ότι επιλέγεται μια σκλήρυνση στάσεως έναντι της Μόσχας με προειδοποίηση (προς πολλούς αποδέκτες) για μια περισσότερο δυναμική στάση της Ουάσινγκτον. Συγχρόνως εικάζεται ότι απετέλεσε μια ευκαιριακή επίδειξη της αμερικανικής αποφασιστικότητας, στο πλέον «ακίνδυνο» και λιγότερο ζωτικό –για τα συμφέροντα των ΗΠΑ- πεδίο. Συνήθως η αιτιολόγηση της επιλογής δεν είναι μονομερής καθώς οι αποφάσεις στο επίπεδο της διεθνούς πολιτικής, αποτελούν ένα συγκερασμό στόχων αλλά και τη συνισταμένη των απόψεων διαφόρων υπηρεσιών, οργανισμών και ατόμων μέσα στην κρατική μηχανή (που τείνει να θεωρείται ως «ορθολογιστικός διεθνής δρών»).
Γεγονός είναι ότι παρά την επιτυχημένη –στρατιωτικά, διπλωματικά και πληροφοριακά- εκτέλεση της προσβολής, διαφαίνεται ότι ακόμη δεν έχει σχηματοποιηθεί μια συγκροτημένη και ολοκληρωμένη αμερικανική στρατηγική για το πρόβλημα της Συρίας. Το έλλειμμα της στρατηγικής της Ουάσινγκτον εξαπλώνεται στη γενικότερη αντιμετώπιση των προβλημάτων στη Μέση Ανατολή και συνδέεται και με την εκστρατεία εναντίον της ισλαμιστικής τρομοκρατίας.
Ο Πρόεδρος Trump και το επιτελείο του γνωρίζουν ότι η περιοχή της Μέσης Ανατολής δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα για τα εθνικά τους συμφέροντα. Προεκλογικά καταδίκαζαν ως παθητική τη στάση της κυβέρνησης Obama ενώ ταυτόχρονα τάσσονταν υπέρ ακόμη μιας μεγαλύτερης αναδίπλωσης (αντίφαση). Ως κυβέρνηση όμως φαίνεται να αποκαλύπτουν ότι το κενό της αναδίπλωσης τους σύντομα θα καλυφθεί από κάποια άλλη δύναμη ή δυνάμεις. Το τελευταίο έρχεται σε αντίθεση με την ιδιοσυγκρασία οποιασδήποτε μεγάλης δύναμης ενώ παράλληλα απαγορευτικό είναι το οικονομικό και πολιτικό κόστος της εμπλοκής. Λογική λοιπόν η επιλογή της εκτόξευσης δεκάδων πυραύλων με τον αμερικανό υπουργό εξωτερικών να συναντάται αμέσως μετά με το Ρώσο Πρόεδρο και τον ομόλογο του. Η Μόσχα είχε προειδοποιηθεί, ώρες πριν για το κτύπημα. Αυτό όμως δεν την εμπόδισε να καταδικάσει έντονα την αμερικανική ενέργεια και να απειλήσει με αντίδραση σε τυχόν μελλοντική ανάλογη ενέργεια.
Για την ώρα και οι δύο Πρόεδροι φαίνεται ότι «ορθώνουν το ανάστημα τους» υπερασπιζόμενοι τη «μεσσιανική» αποστολή που έχουν αυτόκλητα αναλάβει οι χώρες τους. Γύρω από αυτές τις δύο δυνάμεις, περιφερειακά κέντρα προσπαθούν να προωθήσουν τους στόχους και επιδιώξεις τους με συμμαχίες, εκβιασμούς, και πλάγιες ενέργειες. Η Άγκυρα έδειξε ότι παρά τα πολυάριθμα προβλήματα της, τολμά να ενεργεί  ανεξάρτητα σε σημαντικό βαθμό και να αναλαμβάνει ρίσκα και το συνεπακόλουθο τίμημα των επιλογών της. Παρά τις διαφαινόμενες αποτυχίες της τουρκικής πολιτικής, αυτή ενεργεί πλέον ως μεγάλη δύναμη στην περιοχή και αυτό δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας. Επιπλέον, η κατάσταση είναι πολύπλοκη και οι ανατροπές συχνές.
Αντίστοιχη και η στάση του Ιράν που έχει εμπλακεί βαθύτατα σε Ιράκ και Συρία και βλέπει συνεχείς οπισθοδρομήσεις και εμπόδια στις σχέσεις του με τη Δύση, δύο χρόνια μετά τη συμφωνία για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Η Τεχεράνη γνωρίζει ότι το μέγεθος της εμπλοκής της δεν επιτρέπει πλέον την απόσυρση της από τον αγώνα της επικράτησης στην περιοχή. Αυτό θα σήμαινε την υποχώρηση όχι μόνο του σιιτισμού αλλά και την ενδεχόμενη κατάρρευση και του καθεστώτος των «μουλάδων». Το Ισραήλ διατηρεί μια εμμονή έναντι της Τεχεράνης ενώ προχωρά σε επιλεκτικές προσβολές φιλοϊρανικών στόχων στο συριακό έδαφος. Τα κράτη του Κόλπου, εμφανίζουν μια μετριοπαθή στάση αλλά ταυτόχρονα ενισχύουν αθόρυβα κάθε αντισιϊτική οργάνωση και κίνηση.
Σίγουρα το αμερικανικό κτύπημα  κατέστησε τη συριακή κρίση ακόμη πιο πολύπλοκη και απρόβλεπτη.  Η μακροχρόνια διάσταση της σύρραξης, η εμπλοκή δεκάδων πλευρών και οι ευμετάβλητες ισορροπίες θυμίζουν αρκετά τον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου των δεκαετιών 1970 και 1980. Καίτοι δεν έχουν δοθεί στη δημοσιότητα αδιάσειστα στοιχεία της συριακής εμπλοκής στη χρήση χημικών όπλων κατά αμάχων, εκτιμάται ότι το καθεστώς Assad έχει σκληρύνει τη στάση του σε όλα τα επίπεδα, ως συνέπεια της ενδυνάμωσης της θέσεως του.
Με την πρόσφατη αμερικανική προσβολή,  ενισχύεται το «προφίλ» του Trump ως αποφασιστικού ηγέτη. Καταρρέουν οι εναντίον του κατηγορίες για μια «χαλαρή» στάση έναντι της Μόσχας. Αναδεικνύονται οι «ανθρώπινες ευαισθησίες» του νέου Προέδρου ενώ αποδεικνύεται και η άριστη συνεργασία του με τους βασικούς συμμάχους, τους οποίους έσπευσε έγκαιρα να ενημερώσει. Ταυτόχρονα, διατήρησε ανοικτή και τη γραμμή επικοινωνίας με τη Μόσχα, ειδοποιώντας για την επίθεση και έχοντας λάβει όλα τα κατάλληλα μέτρα ώστε να αποφευχθούν ρωσικές απώλειες. Το βασικότερο όμως στοιχείο της ενέργειας του αποτελεί το μήνυμα που εξέπεμψε, επιλέγοντας τον ασθενέστερο αντίπαλο, προς Μόσχα, Πεκίνο, Τεχεράνη,  Πιονγκγιάνγκ, αλλά και λοιπούς αποδέκτες. Το μήνυμα ξεκάθαρα αναφέρει ότι παρά τις διακηρύξεις περί επιστροφής σε μια ιδιόμορφη στάση «απομονωτισμού», οι ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι πανταχού παρούσες, ικανές και αποφασισμένες να υπερασπίσουν τον αυτόκλητο ρόλο του παγκόσμιου ρυθμιστή.
Τα βλέμματα όμως τώρα στρέφονται στην Άπω Ανατολή. Στην περίπτωση της Βορείου Κορέας, ο αντίπαλος επιλέγει να ανταπαντήσει,  όχι μόνο λεκτικά, αλλά και με επίδειξη ισχύος (παρά την αποτυχία της εκτόξευσης της 15ης Απριλίου). Παρά τις ακρότητες και τις προκλήσεις, το προσωποπαγές καθεστώς της Πιονγκγιάνγκ αντιδρά στα πλαίσια ψυχρών υπολογισμών και ενδιαφέρεται πρωταρχικά για τη μακροημέρευση του. Άρα, ως μη έχων ιδεολογική στόχευση ανατροπής του υπάρχοντος status quo, εκτιμάται ότι δεν θα ξεπεράσει τα όρια των προκλήσεων που θα καταστήσουν αναπόφευκτη την αντίδραση των ΗΠΑ. Το πρόβλημα για τους αντιπάλους της Πιονγκγιάνγκ είναι ότι μια ολόκληρη χώρα, η Νότιος Κορέα, έχει καταστεί όμηρος τυχόν ανταποδοτικών πληγμάτων των Βορείων. Κομβική και η στάση του Πεκίνου, που σίγουρα δυσανασχετεί με τον δύστροπο γείτονα και προστατευόμενο του και καθημερινά διαπιστώνει τη μείωση της επιρροής του σε αυτόν.
Μέσα σε ένα τόσο ηλεκτρισμένο και ασταθές περιβάλλον έχουν ξαναρχίσει να ακούγονται έντονα οι φωνές για επανακαθορισμό «ζωνών επιρροής». Κάτι ανάλογο είχε αφήσει να εννοηθεί και ο Πρόεδρος Trump προ της εκλογής του. Πριν όμως από μια τόσο σημαντική διευθέτηση, αφενός οι μεγάλοι παίκτες σκληραίνουν τη στάση τους και αφετέρου υπάρχει μια μεγάλη κρίση που «νομιμοποιεί» (για τη διεθνή ασφάλεια και ειρήνη) τους εν συνεχεία διακανονισμούς των ισχυρών. Όμως καθημερινά ξεπροβάλλουν μεσαίες δυνάμεις που αμφισβητούν πλέον την αποκλειστικότητα των «μεγάλων». Συνάμα ανεξέλεγκτες, μη κρατικές δυνάμεις, εκμεταλλευόμενες τις περιστάσεις (ενίοτε υπό την υποστήριξη και κρατικών δρώντων) αποσταθεροποιούν ακόμη περισσότερο ορισμένα αδύνατα περιφερειακά υποσυστήματα.  Το μεγάλο όμως πρόβλημα είναι η τάση μεγιστοποίησης της ισχύος των μεγάλων δυνάμεων που καθιστά προβληματική τη μεταξύ τους συνεννόηση όπως πολύ ορθά έχει περιγράψει στο έργο του «η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων» ο αμερικανός διεθνολόγος John Mearsheimer.
(Liberal, 16 Απριλίου 2017)

21/4/2017. Γεωπολιτική Επισκόπηση. 1/4-6/4 2017

on Friday, 21 April 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Γεώργιος Ε. Δουδούμης, Οικονομολόγος-Συγγραφέας, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ, Υπεύθυνος ΔΣ

21/4/2017. Γεωπολιτική Επισκόπηση. 1/4-6/4 2017

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΚΥΠΡΟΥ – ΙΣΡΑΗΛ – ΙΤΑΛΙΑΣ 
Οι υπουργοί Ενέργειας των τεσσάρων χωρών συναντήθηκαν τη Δευτέρα (3.4.17) στο Τελ Αβίβ για την προώθηση του σχεδίου κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου Med Stream (συνολικού μήκους 1.900 χλμ, δυναμικότητας μεταφοράς 16 δισ. κυβ. μ. ετησίως) με στόχο τη μεταφορά των αποθεμάτων φυσικού αερίου από τα κυπριακά και ισραηλινά κοιτάσματα, μέσω Κρήτης, Πελοποννήσου, Θεσπρωτίας, Ιταλίας προς ευρωπαϊκούς προορισμούς. Στην εταιρεία ΠΟΣΕΙΔΩΝ για τον αγωγό από Θεσπρωτία στην Ιταλία συμμετέχουν ισομερώς η ΔΕΠΑ και η Edison.

Σημαντικό είναι, ότι η ΕΕ έχει αποφασίσει να συγχρηματοδοτήσει το έργο, εφόσον αποφασισθεί οριστικά η εκτέλεσή του. Σε αυτή την περίπτωση εκτιμάται, ότι κατά πάσα πιθανότητα θα υπάρξει συνεργασία και με την Αίγυπτο δεδομένου ότι η ιταλική ΕΝΙ έχει ανακοινώσει ότι το κοίτασμα ΖΟΗR στην ΑΟΖ της Αιγύπτου περιέχει 850 δισ. κυβ. μ. φυσικού αερίου. Πρόσφατα, η βρετανική ΒΡ αγόρασε από την ΕΝΙ το 10% των δικαιωμάτων στο κοίτασμα ΖΟΗR έναντι 380 εκ. δολαρίων.

Στην κυπριακή ΑΟΖ, που είναι χωρισμένη σε 13 οικόπεδα, η ΕΝΙ έχει εξασφαλίσει το οικόπεδο 8 και έχει συνεταιρισμό με την νοτιοκορεάτικη KOGAS στα οικόπεδα 2, 3 και 9 και με την γαλλική Τotal στο 6 και 11. Το μεγαλύτερο μέρος του τεμαχίου 8 εμπίπτει στο υποθαλάσσιο όρος Ερατοσθένης και θεωρείται όντως πολλά υποσχόμενο, εξ ου και το έντονο ενδιαφέρον της ιταλικής εταιρείας να αποκτήσει μόνη της τα δικαιώματά του. Από το Ερατοσθένης λένε ότι πηγάζει το ZOHR. Το οικόπεδο 11, γειτονικό του 8, ανακοινώθηκε πρόσφατα ότι περιέχει ένα πολύ μεγάλο κοίτασμα επιπέδου ZOHR.

Το κοίτασμα ΑΦΡΟΔΙΤΗ, στο οικόπεδο 12, έχει εκτιμηθεί ότι περιέχει 127 δισ. κυβ. μ. φυσικού αερίου. Δικαιώματα σε αυτό έχουν παραχωρηθεί στην κοινοπραξία της αμερικανικής Noble με τη βρετανική Shell και τις ισραηλινών συμφερόντων Avner και Delek.

Το Ισραήλ φαίνεται ότι κινείται παράλληλα και για κατασκευή αγωγού για μεταφορά ποσοτήτων από το κοίτασμα Λεβιάθαν στην Τουρκία. Έχει εκτιμηθεί, ότι το Λεβιάθαν περιέχει 621 δισ.  κυβ. μ. φυσικού αερίου. Το άλλο κοίτασμα στην ΑΟΖ του Ισραήλ, το Ταμάρ, έχει εκτιμηθεί ότι περιέχει 283 δισ. κυβ. μ. φυσικού αερίου.

Η υφυπουργός των Εξωτερικών των ΗΠΑ, αρμόδια για θέματα Ενέργειας, Ρόμπιν Ντάνιγκαν, επισκέφθηκε προχθές την Κύπρο για να παραστεί στην υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ Κύπρου - Exxon Mobil και Qatar Petroleum για την εκμετάλλευση νέου μεγάλου κοιτάσματος στο Οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ. Την επόμενη εβδομάδα θα υπογραφούν άλλες συμφωνίες με τους κολοσσούς TOTAL και ENI.
Εκτιμάται συνεπώς, ότι οι «παλικαριές» της Τουρκίας στην ΑΟΖ της Κύπρου θα σταματήσουν, εφόσον η Τουρκία δεν μπορεί να πετύχει κάτι παραπάνω από την γελοιοποίησή της δεδομένου μάλιστα ότι οι ΗΠΑ της έχουν στείλει μηνύματα να βοηθήσει στην επίλυση του Κυπριακού, ώστε να διευκολύνει έτσι την κατασκευή αγωγού για μεταφορά φυσικού αερίου από την Κύπρο στην Τουρκία. Δεν θεωρείται όμως πιθανόν να θυσιάσουν οι Τούρκοι την Κύπρο, όπως αυτοί την θέλουν, μόνο και μόνο για να περάσουν κάποιοι αγωγοί από την Τουρκία. Τα περί αγωγών στην Τουρκία από πλευράς ΗΠΑ μάλλον είναι «παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του».

Σημειώνεται, ότι τον Οκτώβριο του 2011, όπως αποκάλυψε το  Wiki Leaks, το ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, επί Χίλαρι Κλίντον, είχε εκφράσει την έντονη ενόχληση της για την παρουσία τουρκικών πολεμικών σκαφών κατά τη διάρκεια της γεώτρησης της αμερικανικής εταιρείας Noble. Έγινε λόγος για παρέμβαση της Κλίντον προς τον ομόλογό της, Αχμέτ Νταβούτογλου, για να επιστρέψουν πίσω τα τουρκικά πολεμικά πλοία που παρενοχλούσαν τους Αμερικανούς που εργάζονταν για τη Noble.
Μπορεί οι ΗΠΑ να αφήνουν τον πονηρό Ανατολίτη να ενοχλεί τρίτους, αλλά δεν τον αφήνουν να τους πάρει καμία μπουκιά από το στόμα.

Σε ανάλογο πνεύμα, περί προστασίας των δικών τους επιχειρηματικών συμφερόντων στην κυπριακή ΑΟΖ σε περίπτωση τουρκικών παρενοχλήσεων, κινήθηκε πρόσφατη ανάλυση στην «Κ» υψηλόβαθμου Γάλλου αξιωματούχου με αφορμή την εμπλοκή της Total. Ξεκαθάριζε, ότι η Γαλλία θα κάνει ό,τι χρειασθεί υπενθυμίζοντας ότι το αεροπλανοφόρο «Σαρλ Ντε Γκωλ» βρίσκεται στην περιοχή.

Προχθές μάλιστα υπογράφτηκε στο Παρίσι από τους υπουργούς Άμυνας των δύο χωρών αναβαθμισμένη αμυντική συμφωνία της Κύπρου με τη Γαλλία, που καλύπτει
νέους τομείς, όπως η ενεργειακή και η θαλάσσια ασφάλεια, η πειρατεία, η έγκαιρη προειδοποίηση και η διαχείριση κρίσεων καθώς και η τρομοκρατία.

Μετά την επίσκεψη του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ στην Τουρκία, όπου δεν φαίνεται να συμφώνησαν στα δύσκολα (Κούρδοι της Συρίας), επισκέφθηκε τις ΗΠΑ ο προσωπικός εχθρός του Ερντογάν, ο πρόεδρος Σίσι της Αιγύπτου, η οποία είναι ήδη το αντίπαλον δέος της Τουρκίας στην Ανατ. Μεσόγειο. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έπλεξε, τη Δευτέρα, το εγκώμιο του Αιγύπτιου ομολόγου του Άμπντελ Φάταχ αλ-Σίσι, εκτιμώντας ότι κάνει «φανταστική δουλειά» γυρίζοντας τη σελίδα των επικρίσεων της κυβέρνησης Ομπάμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ήταν η πρώτη επίσκεψη του Σίσι στον Λευκό Οίκο από τότε που ανέλαβε την εξουσία (2013) και είναι πιθανόν η επίσκεψη αυτή να σηματοδοτεί «αλλαγή αλόγου», για να θυμηθούμε λίγο τα καουμπόικα έργα. Στη θέση της Τουρκίας, η Αίγυπτος έχει τα φόντα να λάβει το χρίσμα. Πρόκειται για μια στρατηγική προσέγγιση που δείχνει ότι θα ευνοήσει και τις δυο πλευρές, πιθανότατα και την Ελλάδα.

ΒΑΛΚΑΝΙΑ

ΠΡΟΕΔΡΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗ ΣΕΡΒΙΑ
Αλεξάνταρ Βούτσιτς, πρώην υπουργός Πληροφοριών του Σλ. Μιλόσεβιτς. Έλαβε την περασμένη Κυριακή 55% των ψήφων αφού μεταμορφώθηκε σε δημοκράτη δυτικού τύπου. Το 2008 είχε φύγει μαζί με τον μέχρι τώρα πρόεδρο Τόμισλαβ Νίκολιτς από το κόμμα του Βόισλαβ Σέσελη (SRS) και δημιούργησαν νέο κόμμα (SNS).
 Κατάφερε ως πρωθυπουργός μέχρι τώρα να ισορροπήσει λέγοντας Ναι στην Ευρώπη και Όχι στην απόσχιση του Κοσσόβου από τη Σερβία έχοντας την υποστήριξη της Μόσχας από την οποία εξαρτάται πλήρως ενεργειακά. Κάποτε θα χρειαζόταν να διαλέξει, την Κική ή την Κοκό.
Ο Βούτσιτς δεν είχε διστάσει να στραφεί στις εκλογές στη Σερβική Δημοκρατία της Β&Ε εναντίον του «εθνικιστή» Ντόντικ, αλλά ο Ντόντικ εκλέχθηκε παρά το σαμποτάζ του νέου δημοκράτη Βούτσιτς. Πέραν της πολιτικής του μεταστροφής και της αυταρχικής του πολιτικής συμπεριφοράς όσο ήταν πρωθυπουργός, ο Βούτσιτς δεν έχει κατηγορηθεί για οικονομικά σκάνδαλα και διαφθορά όπως αντίθετα συμβαίνει με τους ομολόγους του στο Μαυροβούνιο, στην ΠΓΔΤΜ, στην Αλβανία και στη Βουλγαρία. Ως πρόεδρος της δημοκρατίας θα έχει περιορισμένες αρμοδιότητες. Ο νέος πρωθυπουργός θα έχει την ευθύνη της πολιτικής επιλογής μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ. Για το ΝΑΤΟ δεν υπάρχει προοπτική στο ορατό μέλλον, εφόσον ως προς αυτό οι Σέρβοι είναι καθαρά αρνητικοί. Η νέα κυβέρνηση θα σχηματιστεί στο επόμενο δίμηνο.

Επίσκεψη Ντ. Τουσκ στα Σκόπια
Ο πρόεδρος Ιβάνοφ της ΠΓΔΜ παραμένει ανένδοτος και μετά την συζήτηση που είχε με τον πρόεδρο του Ευρ. Συμβουλίου Τουσκ. Δεν δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον αρχηγό της μέχρι τώρα αξιωματικής αντιπολίτευσης καλυπτόμενος όμως και από το σύνταγμα της χώρας του, το οποίο δεν προβλέπει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης πέραν του νικητή των εκλογών.
Ενδιαφέρον έχουν οι δύο τελευταίες προτάσεις των δηλώσεων του Τουσκ μετά τη συνομιλία του με τον Ιβάνοφ, που επιβεβαιώνουν στην διαφορά θέσεων. «Μόνο μια τέτοια λύση μπορεί να είναι λύση διαρκείας. Όταν την βρείτε, μπορείτε να υπολογίζετε στην υποστήριξή μας».
Only such a solution can be a lasting one. When you find it, you can count on our support.

Νέος κυβερνητικός συνασπισμός στη Βουλγαρία
Μας αφορά άμεσα διότι θέλουμε ο πιο πιθανός σύμμαχός μας μεταξύ των ομόρων κρατών της Ελλάδος να έχει σταθερότητα για να μπορεί να μας είναι χρήσιμος.

Ο νέος πρόεδρος της Βουλγαρίας Ρούμεν Ράντεφ αναγκάστηκε να προκηρύξει πρόωρες βουλευτικές εκλογές μετά την παραίτηση της κεντροδεξιάς κυβέρνησης, στα τέλη του περασμένου έτους, επειδή ο υποψήφιός της ηττήθηκε στις προεδρικές εκλογές.

Το σύνολο των ψήφων στις εκλογές της 26ης Μαρτίου 2017 ήταν 3.682.493.
Προχθές, Τρίτη, το κόμμα που πρώτευσε, του Μπ. Μπορίσωφ, το GERB και οι Ενωμένοι Πατριώτες συμφώνησαν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού με πλήρη, τετραετή ορίζοντα με πρωθυπουργό πάλι τον Μπορίσωφ.

Τους Ενωμένους Πατριώτες συνθέτουν τρία δεξιά κόμματα (Εθνικό Μέτωπο για τη Σωτηρία της Βουλγαρίας με ηγέτη τον Βαλερί Συμεώνωφ, το VMRO με ηγέτη τον Κρασιμίρ Καρακατσάνωφ –αυτό το κόμμα θέλει την ΠΓΔΜ βουλγαρική-, και το ATAKA του Βόλεν Σίντερωφ), θεωρούμενα εθνικιστικά. Το βουλγαρικό κοινοβούλιο έχει 240 έδρες και ο Μπορίσωφ εξασφάλισε με 32,6% των ψήφων 95 έδρες. Το μέτωπο των τριών δεξιών κομμάτων κέρδισε με 9,1% 27 έδρες. Η αξιωματική αντιπολίτευση των Σοσιαλιστών κέρδισε με 27,1%  (από 18,3% το 2014) των ψήφων 80 έδρες.
Το κόμμα της τουρκικής μειονότητας με 9% 26 έδρεςκαι το νέο κόμμα Βόλια (Θέληση), ενός επιχειρηματία (Βεσελίν Μαρέσκι), με 4,1% 12 έδρες.
Το δεύτερο κόμμα της τουρκικής μειονότητας που υποστήριξε φανερά η τουρκική κυβέρνηση δεν κατάφερε να εξασφαλίσει το όριο του 4% των ψήφων.

Εκτιμάται, ότι η ήττα του Σοσιαλιστικού Κόμματος οφείλεται στο γεγονός ότι μετά από μια εσωκομματική αντιπαράθεση προκρίθηκε η υποψηφιότητα της Κορνέλια Νίνοβα, της πρώτης γυναίκας αρχηγού Σοσιαλιστικού Κόμματος στα 126 χρόνια ιστορίας του, μια γυναίκας χωρίς κάποια ηγετικά προσόντα ή κάποια άλλη ηγετική λάμψη πέραν των κλασσικών προσόντων «ενός κομματόσκυλου» που επικράτησε σε εσωκομματικές διαμάχες. Κέρδισε για την αρχηγία του Σοσιαλιστικού Κόμματος τον Μihail Mikov, στις 8.5.2016, με 395 ψήφους έναντι 349 και ως δημόσιος υπάλληλος (Υφυπουργός) κατηγορήθηκε για ποινικό αδίκημα και παύθηκε από τη θέση της το 2007 από τον τότε Σοσιαλιστή πρωθυπουργό Σεργκέι Στανίσεφ.
Σημειωτέον, ότι οι Σοσιαλιστές θέλουν να συνεχίσουν την κατασκευή του πυρηνικού εργοστασίου στο Belene που σταμάτησε ο Μπορίσωφ το 2012 (κόστος 600 εκ. € αποζημίωση στους Ρώσους) και έχουν ταχθεί υπέρ της άρσης των κυρώσεων της Δύσης σε βάρος της Ρωσίας.

Ο Ερντογάν στο Ντιγιαρμπακίρ
«Σας έχω μέσα στην καρδιά μου», είπε ο Ερντογάν στους Κούρδους.

Δυο μέρες μετά απευθύνθηκε στους Κούρδους του Ιράκ και τους είπε να φύγουν από Κιρκούκ, εκεί δικαιώματα έχουν μόνον οι Τουρκμένοι και οι Άραβες. Ακόμη ελπίζει ότι θα τα ξαναπάρουν οι Τούρκοι.

Γιβραλτάρ
Την Παρασκευή η ΕΕ μετά από πρόταση του Τουσκ χορήγησε στην Ισπανία το δικαίωμα άσκησης βέτο αναφορικά με τις μελλοντικές σχέσεις που θα έχει το Γιβραλτάρ με την ΕΕ στις διαπραγματεύσεις για το Brexit, δίνοντας έτσι τον λόγο στη Μαδρίτη για την τύχη του βρετανικού θύλακα στην νότια Ισπανία. Σύμφωνα με την επίσημη θέση της ΕΕ, καμία συμφωνία που αφορά τις σχέσεις μεταξύ Βρετανίας και ΕΕ δεν μπορεί να ισχύσει για το Γιβραλτάρ χωρίς να υπάρχει ρητή συμφωνία μεταξύ Ισπανίας και Ηνωμένου Βασιλείου.

Σημειωτέον, ότι η Ισπανία διεκδικεί σταθερά την κυριαρχία του «Βράχου» που εκχώρησε στους Βρετανούς το 1713.

Ξέσπασε ως εκ τούτου μια διαμάχη ανάμεσα σε Βρετανία, Ισπανία, Γιβραλτάρ και ΕΕ αναφορικά με το καθεστώς που θα ισχύει για την βραχώδη χερσόνησο που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Ιβηρικής Χερσονήσου, την επομένη του Brexit.

Η συγκεκριμένη απόφαση προκάλεσε έναν «πόλεμο δηλώσεων» ανάμεσα στην Ισπανία και τη Βρετανία αλλά και την αντίδραση του πρωθυπουργού του Γιβραλτάρ.
Ειδικότερα, ο Μάικλ Χάουαρντ, πρώην ηγέτης του συντηρητικού κόμματος της Τερέζα Μέι, δήλωσε ότι η βρετανίδα πρωθυπουργός είναι διατεθειμένη να κηρύξει ακόμα και τον πόλεμο προκειμένου να υπερασπιστεί το Γιβραλτάρ, κατά τον ίδιο τρόπο που το έκανε πριν από 35 χρόνια στην διαμάχη με την Αργεντινή σχετικά με τα νησιά Φόκλαντ.

Από την πλευρά του ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον δήλωσε ότι η κυριαρχία του Γιβραλτάρ παραμένει αμετάβλητη και δεν μπορεί να αλλάξει χωρίς τη συγκατάθεση του Ην. Βασιλείου και του ίδιου του Γιβραλτάρ.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας, Αλφόνσο Νταστίς δήλωσε έκπληκτος από τον τόνο που υιοθετεί η Βρετανία σχετικά με το ζήτημα του Γιβραλτάρ και έκανε έκκληση για να κατευναστούν οι τόνοι.
«Η ισπανική κυβέρνηση είναι λίγο ξαφνιασμένη από το ύφος των σχολίων που προέρχονται από την πλευρά της Βρετανίας, μια χώρα που είναι γνωστή για την διατήρηση της ψυχραιμίας της», είπε ο Νταστίς κατά την διάρκεια συνέντευξης τύπου.

Ο πρωθυπουργός του Γιβραλτάρ Φάμπιαν Πικάρντο έσπευσε σήμερα να ζητήσει από την ΕΕ να αποσύρει από το προσχέδιο του οδικού χάρτη για τις διαπραγματεύσεις του Brexit την αναφορά στο Γιβραλτάρ.
«Η αφαίρεση της αναφοράς στο Γιβραλτάρ θα ήταν ένδειξη καλής πίστης και καλής θέλησης», δηλώνει σε συνέντευξή του στο Reuters και προσθέτει: «δεν θα γίνουμε διαπραγματευτικό χαρτί στην διαμάχη μεταξύ ΕΕ και Βρετανίας και φυσικά δεν θα γίνουμε εμείς θύμα του Brexit. Δεν είμαστε οi υπαίτιοι του Brexit. Εμείς ψηφίσαμε υπέρ της παραμονής στην ΕΕ».

Μέι: Σε συνεννόηση με το Γιβραλτάρ οι διαπραγματεύσεις για το Brexit
REUTERS/POOL
H πρωθυπουργός Τερέζα Μέι δεσμεύθηκε την Κυριακή να συνεργαστεί με την αυτόνομη κυβέρνηση του Γιβραλτάρ ώστε να εξασφαλίσει «την καλύτερη δυνατή κατάληξη» ως προς μια συμφωνία για το Brexit που θα καλύπτει και τη συγκεκριμένη βρετανική κτήση.

Προχθές ένα περιπολικό  του ισπανικού βασιλικού Ναυτικού μπήκε στα χωρικά ύδατα του Γιβραλτάρ και καταδιώχθηκε από βρετανικά πολεμικά σκάφη.

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓ. ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ
14 νεκροί και δεκάδες τραυματίες. Δράστης ο Τζαλίλωφ, 22 ετών (από 16 ετών με ρωσικό διαβατήριο).

Εκτιμάται ότι αυτό το περιστατικό θα οδηγήσει σε πιο σκληρά κτυπήματα της Ρωσίας
εναντίον των ισλαμιστών όχι μόνο στη Συρία αλλά και στο εσωτερικό της Ρωσίας διότι η τρομοκρατία του ISIS είναι στενή συγγενής της τρομοκρατίας των Τσετσένων. Ο Τζαλίλοφ γεννήθηκε στην περιοχή του Ος, στο Κιργιστάν, σε μια περιοχή απ' όπου προέρχεται μεγάλος αριθμός μαχητών της τζιχαντιστικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος.

Ο πλανήτης σιώπησε μετά το χτύπημα στην Αγ. Πετρούπολη.

ME MIA MATIA: H EΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ. 16/12/2016-10/03/2017

on Friday, 17 March 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. ΧΡ. ΜΟΥΣΤΑΚΗΣ, Επίτιμος Διοικητής 1ης Στρατιάς, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

ME MIA MATIA: H EΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ. 16/12/2016-10/03/2017

Γεγονότα και εξελίξεις στο διάστημα

16 Δεκεμβρίου 2016 – 10 Μαρτίου  2017

Διαβάστε ΕΔΩ! ολόκληρο το κείμενο

12/3/2017. Οι σχέσεις Δύσης-Ρωσίας περνάνε από την Ουκρανία

on Sunday, 12 March 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

12/3/2017. Οι σχέσεις Δύσης-Ρωσίας περνάνε από την Ουκρανία

Στις αρχές Φεβρουαρίου, λιγότερο από δύο βδομάδες από την ανάληψη των καθηκόντων του νέου προέδρου των ΗΠΑ, σφοδρές συγκρούσεις ξέσπασαν μεταξύ αυτονομιστών ανταρτών και ουκρανικών στρατευμάτων σε τμήματα της διαχωριστικής γραμμής. Οι συγκρούσεις χαρακτηρίστηκαν από τους διεθνείς παρατηρητές ως οι σφοδρότερες από τον Φεβρουάριο του 2015 και κόστισαν τη ζωή σε 25 περίπου ανθρώπους και από τις δύο πλευρές, ενόπλους αλλά και αμάχους. Σημειώθηκαν δεκάδες παραβιάσεις των συμφωνιών του Μινσκ, προωθήθηκαν από αμφότερες τις πλευρές βαρέα όπλα στην αποστρατικοποιημένη ζώνη ενώ η έντονη ανταλλαγή πυρών πυροβολικού και ρουκετών επέφερε απώλειες και καταστροφές στις υποδομές. Οι εχθροπραξίες με την πάροδο των ημερών αποκλιμακώθηκαν χωρίς μέχρι σήμερα να έχει επέλθει πλήρης επιστροφή στη σχετική ηρεμία των τελευταίων μηνών.
Όπως πάντα, Ρωσία, Ουκρανία και αυτονομιστές επέρριψαν την υπαιτιότητα των συγκρούσεων στις άλλες πλευρές. Μόσχα και Κίεβο προχώρησαν σε κινητοποίηση των δυνάμεων τους στις διαχωριστικές γραμμές σε Κριμαία και Ανατολική Ουκρανία. Η πλευρά των αυτονομιστών και της Μόσχας κατηγορεί την κυβέρνηση του Κιέβου ότι εντείνει τις πολεμικές προετοιμασίες αποσκοπώντας σε μια τυχοδιωκτική ενέργεια ανακατάληψης των χαμένων εδαφών. Υπάρχουν πράγματι στοιχεία που αποδεικνύουν μια ενίσχυση των ουκρανικών δυνάμεων στις ανατολικές επαρχίες. Αντίστοιχες όμως και οι κατηγορίες των Ουκρανών που αποδίδουν την κλιμάκωση σε αποσταθεροποιητικές ενέργειες της Μόσχας. Την παρούσα χρονική στιγμή, η Μόσχα, ευρισκόμενη σε αναμονή της εκδήλωσης των προθέσεων του νέου αμερικανού Προέδρου, εκτιμάται ότι δεν επιθυμεί την ανάληψη μιας προκλητικής και αποσταθεροποιητικής ενέργειας. Αντικειμενικοί στόχοι της Μόσχας είναι η κατοχύρωση των κερδών στην Κριμαία, η «φινλανδοποίηση» της Ουκρανίας και η άρση των κυρώσεων. Μέχρι σήμερα ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (OSCE) δεν έχει αποδώσει σαφή πρωταρχική ευθύνη σε καμία από τις  αντιμαχόμενες πλευρές για την πρόσφατη αναζωπύρωση των συγκρούσεων, έχει όμως καταγράψει σημαντικές παραβιάσεις της εκεχειρίας με υπαιτιότητα αμφοτέρων.
Αξιοπρόσεκτη είναι και η αντίδραση της αμερικανικής πλευράς στα πρόσφατα γεγονότα. Ο εκπρόσωπος τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών εξέφρασε την ανησυχία του  για την αναζωπύρωση των συγκρούσεων καλώντας για άμεση διακοπή των εχθροπραξιών χωρίς να επιρρίψει ευθύνες σε οποιαδήποτε πλευρά. Διαφορετική η στάση των αμερικανών διπλωματών καριέρας στον OSCE που κατηγόρησαν Ρωσία και αυτονομιστές. Να σημειώσουμε ότι η νεοοτοποθετηθείσα Πρέσβης των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, Nikki Haley, στην πρώτη τοποθέτηση υπεραμύνθηκε της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας, αναφερόμενη στην Κριμαία ως αναπόσπαστο κομμάτι της τελευταίας και δηλώνοντας ότι οι κυρώσεις θα παραμείνουν σε ισχύ μέχρι οι Ρώσοι να επιστρέψουν την χερσόνησο στο Κίεβο.
Γεγονός είναι ότι οι προεκλογικές δηλώσεις του Trump έχουν δημιουργήσει ένα θολό τοπίο ως προς τις προθέσεις και τα επόμενα βήματα της Προεδρίας του. Η εκλογή του προκάλεσε ανησυχία στο  Κίεβο και σε αρκετές άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Οι αλλεπάλληλες (δικαιολογημένες εν μέρει), δηλώσεις του Προέδρου Trump, για ανάγκη επαναπροσέγγισης με τη Μόσχα, έχουν θορυβήσει τους Ουκρανούς (και όχι μόνο) που ανησυχούν μήπως καταστούν τα εξιλαστήρια θύματα της επανεκκίνησης  των σχέσεων των δύο μεγάλων δυνάμεων.
Η εκπομπή διφορούμενων μηνυμάτων είναι αναπόσπαστο μέρος της διπλωματίας, σίγουρα επιτείνει τις ανησυχίες, ιδίως του ασθενέστερου μέρους και ενίοτε προκαλεί αυθαίρετες εκτιμήσεις και λανθασμένες ενέργειες. Εκτιμάται ότι η  Μόσχα προσβλέπει σε μια βελτίωση των αμερικανορωσικών σχέσεων που θα ανακούφιζε την οικονομία της από τις δυτικές κυρώσεις και θα απέφερε και ανάλογα πολιτικά και διπλωματικά κέρδη. Ως εκ τούτου, δεν φαίνεται ως πιθανή, η εκ μέρους της Μόσχας, επιδίωξη αναζωπύρωσης των συγκρούσεων. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η Ρωσία θα εγκαταλείψει τις ενέργειες που αποβλέπουν στον πειθαναγκασμό του Κιέβου για αποδοχή των θέσεων της. Σε τελευταία ανάλυση, τα δύο Πρωτόκολλα του Μινσκ έχουν καθορίσει μια σειρά ενεργειών των δύο αντιμαχομένων πλευρών που δεν έχουν υλοποιηθεί εξ αιτίας της αμοιβαίας καχυποψίας, των διαφορετικών ερμηνειών και των εθνικιστικών μαξιμαλιστικών εξάρσεων πολιτικών κομμάτων και των λαϊκών μαζών.
  Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ουκρανία είναι μια βαθύτατη διχασμένη χώρα. Η αρχική τοποθέτηση του προέδρου Poroshenko για μια ειρηνική επίλυση των προβλημάτων, σταδιακά έχει διολισθήσει, με ευθύνη πολλών πολιτικών παραγόντων της χώρας, σε μια εθνικιστική έξαρση που απορρίπτει, με διάφορα προσχήματα, την εφαρμογή των προβλεπομένων από τα δύο πρωτόκολλα του Μινσκ (επιβληθέντα είναι η αλήθεια στο Κίεβο λόγω αδυναμίας). Σίγουρα, η κατάσταση ωθείται στα άκρα και από την προβοκατόρικη θέση των αυτονομιστικών δυνάμεων αλλά και την αποφασιστικότητα της Ρωσίας για προσάρτηση της Κριμαίας. Εκρηκτικό πάντα το μείγμα, στις ταραγμένες περιοχές της Ανατολικής Ουκρανίας, με τοπικούς πολέμαρχους, μισθοφόρους και εγκληματικές ομάδες να προσπαθούν να διατηρήσουν τα προνόμια τους θέτοντας σε κίνδυνο την εύθραυστη εκεχειρία.
Η Ουκρανία για τη Ρωσία από ανέκαθεν θεωρείται ως ζωτικός χώρο και δύσκολα θα αποδεχθεί την διολίσθηση της στο δυτικό στρατόπεδο. Βέβαια η επιθετική συμπεριφορά της Μόσχας οδηγεί ακόμη και τους μετριοπαθείς Ουκρανούς σε μια αντιπαράθεση διαρκείας. Κανένα έθνος δεν μπορεί να δεχθεί αδιαμαρτύρητα την απώλεια εδάφους, ανεξάρτητα της πληθυσμιακής σύνθεσης ή τυχόν «τίτλων ιδιοκτησίας» που προβάλει ο κατακτητής. Από την άλλη μεριά, η Δύση διστάζει να θυσιάσει τις διακηρυγμένες αρχές του διεθνούς δικαίου, της ειρηνικής συνύπαρξης και μη επέμβασης που αποτέλεσαν το θεμέλιο της μεταπολεμικής ισορροπίας. Το «σύνδρομο του Μονάχου» ακόμη κατατρέχει τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Εύλογα βέβαια κάποιος θα παρατηρήσει ότι οι ανησυχίες της Δύσεως είναι υποκριτικές καθόσον δεν υπήρξε ποτέ συνεπής τιμητής αυτών των αξιών και αρχών. Ενδεχομένως, Ευρώπη, ΗΠΑ και Ρωσία να επιθυμούν  μια επίλυση του ουκρανικού θέματος, η κάθε μια εξ αυτών για τους δικούς της ιδιαίτερους λόγους. Ειδικά η Ευρώπη παρατηρεί αμήχανη και αδύναμη την κατάσταση ευελπιστώντας στην επαναπροσέγγιση των δύο μεγάλων δυνάμεων.
Το ερώτημα είναι εάν οι δύο ηγεσίες, ΗΠΑ και Ρωσίας, θα αρπάξουν την ευκαιρία που δίνει η πρόσφατη εκλογή Trump, για να προχωρήσουν στην αναγκαία αναδίπλωση από ακραίες θέσεις και στην έναρξη διαλόγου για μια αρχική επαναπροσέγγιση που θα δώσει το κατάλληλο χώρο στη διπλωματία να παρουσιάσει μια αμοιβαία αποδεκτή λύση. Σε κάθε περίπτωση η λύση αυτή θα είναι οδυνηρή για την ταλαιπωρημένη Ουκρανία και θα καταδεικνύει τα τραγικά αδιέξοδα που προκαλεί η ασύνετη και καιροσκοπική αποδοχή εξωτερικών προτροπών και παρεμβάσεων χωρίς να υπάρχουν τα απαραίτητα εχέγγυα και χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η περιφερειακή ισορροπία ισχύος.

22/2/2017. ΗΠΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ: ΣΤΟ ΘΟΛΩΜΕΝΟ ΜΟΥ ΜΥΑΛΟ.

on Wednesday, 22 February 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

22/2/2017. ΗΠΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ: ΣΤΟ ΘΟΛΩΜΕΝΟ ΜΟΥ ΜΥΑΛΟ.


Kαι να που το τελματωμένο θέμα  της Ισραηλινο-Παλαιστινιακής διένεξης ξανάρθε στην επικαιρότητα με τις χειρότερες  συνθήκες. Η επίσκεψη Νετανιάχου στην Ουάσιγκτον και η δήλωση  Τραμπ, για επανέναρξη των συνομιλιών , αλλάκαι η ρήση του ότι «μπορεί να ζήσει και με την λύση ενός κράτους στην περιοχή, αν το αποδεχθούν και οι δύο πλευρές» (σιγά μην την αποδεχθούν ποτέ οι Παλαιστίνιοι) πυροδότησε αντιδράσεις όχι μόνο στον Αραβικό κόσμο, αλλά και στον Δυτικό κόσμο. Και τούτο διότι ο πρόεδρος Τραμπ υιοθέτησε ουσιαστικά τις θέσεις Νετανιάχου, στο θέμα αυτό, της λύσης ενός κράτους, που δεν αποδέχεται κανένα Αραβικό κράτος. Μάλιστα στο Ισραήλ  ο Νετανιάχου  έχει ήδη δεχτεί επικρίσεις από την ισραηλινή Δεξιά,  επειδή εξετάζει το ενδεχόμενο παύσης της εποικιστικής  δραστηριότητας , κατόπιν σχετικής παραίνεσης  του προέδρου Τραμπ.
    Η  Γαλλία θεωρεί «συγκεχυμένη και ανησυχητική» τη νέα θέση των ΗΠΑ όσον αφορά την Ισραηλινο-Παλαιστινιακή διένεξη, όπως δήλωσε  ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών,  σχολιάζοντας την παρέκκλιση του Προέδρου Τραμπ από τη πάγια  δέσμευση των ΗΠΑ επί δεκαετίες τώρα, για υποστήριξη της λύσης των δύο κρατών. Μετά την  συνάντησή του με τον νέο Αμερικανό ΥΠΕΞ Ρεξ Τίλλερσον, στη σύνοδο κορυφής της Ομάδας των Είκοσι (G20) στη Βόννη, δήλωσε: «Ήθελα να του υπενθυμίσω, μετά τη συνάντηση Τραμπ -Νετανιάχου, ότι κατά την άποψη της Γαλλίας, δεν υπάρχουν άλλες επιλογές, εκτός από την προοπτική μιας λύσης δύο κρατών και ότι η άλλη επιλογή που ανέφερε ο κ. Τίλλερσον δεν είναι ρεαλιστική, δίκαιη ή ισορροπημένη». Ακόμη και ο Γερμανός ΥΠΕΞ,  προειδοποίησε ότι η οικοδόμηση περισσότερων ισραηλινών εποικισμών στα παλαιστινιακά εδάφη ενδέχεται να θέσει τέλος στην προοπτική της λύσης δύο κρατών και να πυροδοτήσει συγκρούσεις στην περιοχή.
    Και η αλλοπρόσαλλη εξωτερική των ΗΠΑ συνεχίστηκε όταν  σε αντίθεση με τη σαφή προτίμηση του Προέδρου Τραμπ  για οποιαδήποτε λύση θεωρείται καλύτερη από τα δύο μέρη, η Πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Νίκι Χάλλευ, δήλωσε  ότι «οι ΗΠΑ υποστηρίζουν απολύτως μια λύση δύο κρατών για την Ισραηλινο-Παλαιστινιακή διένεξη και ότι όποιος πιστεύει ότι αυτό δεν ισχύει, σφάλει». Και συνέχισε δηλώνοντας  στους δημοσιογράφους: «Σκεφτόμαστε όμως και αντισυμβατικά, δηλαδή, τι πρέπει να γίνει για να καθίσουν οι δύο πλευρές στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων; Για ποιο πράγμα πρέπει να τους πείσουμε να συμφωνήσουν;».
    Σύμφωνα δε, με παλαιστινιακές πηγές, η αποκήρυξη της ιδέας των δύο κρατών θα έχει ολέθριες συνέπειες. Ο εκπρόσωπος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης [PLO], Νάσερ Ελ Κίντουα, δήλωσε: «Απόρριψη της λύσης των δύο κρατών ισοδυναμεί με απόρριψη της ειρηνευτικής διαδικασίας». Ακόμη και ο Αραβικός Σύνδεσμος πήρε θέση στο θέμα και αρνείται να παρεκκλίνει από την πάγια θέση του, και  «επαναλαμβάνει την ακλόνητη υποστήριξή του στη λύση των δύο κρατών για τους  δύο λαούς και προειδοποιεί ότι είναι ενάντια στη μετακίνηση της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ», που ήταν προεκλογική υπόσχεση του Τραμπ.
Στο  πολιτική διελκυστίνδα  πήρε μέρος και η οργάνωση Χεζμπολάχ , η οποία σε ανακοίνωσή της αναφέρει ότι η συνάντηση Τραμπ – Νετανιάχου, σηματοδότησε στην ουσία το τέλος των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Σημειώνεται επίσης ότι ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλλα , μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο της Χεζμπολάχ, al-Manar του Λιβάνου, απείλησε ότι «σε οποιαδήποτε μελλοντική σύγκρουση με το Ισραήλ, η Χεζμπολάχ θα πλήξει όχι μόνο τη δεξαμενή αποθεμάτων αμμωνίας του Ισραήλ, αλλά και τον πυρηνικό αντιδραστήρα της Ντιμόνα, στο νότιο Ισραήλ». Επιπλέον, σχολιάζοντας την κοινή συνέντευξη Τύπου Τραμπ – Νετανιάχου δήλωσε ότι «οι Άραβες ηγέτες και όλοι όσοι είχαν υποστηρίξει τις διαπραγματεύσεις ως μια στρατηγική πρέπει να αναγνωρίσουν την αποτυχία αυτής της προσέγγισης και να ατονήσουν ότι ο μόνος δρόμος είναι ο δρόμος της αντίστασης».  Απαντώντας στις απειλές  Νασράλλα, ο Υπουργός Πληροφοριών του Ισραήλ, Ίσραελ Κατζ , δήλωσε ότι «σε περίπτωση που υπάρξει οποιαδήποτε επίθεση σε αστικά κέντρα ή υποδομές του Ισραήλ, θα μπει στο στόχαστρο ολόκληρος ο Λίβανος», συμπεριλαμβανομένων των υποδομών της χώρας.
    Διαπιστώνουμε έτσι  ότι μετά το ταξίδι Νετανιάχου στις ΗΠΑ, το Παλαιστινιακό ζήτημα πήρε στην κυριολεξία φωτιά. Αντί να αποτελέσει την αφορμή της επανεκκίνησης των συνομιλιών, μάλλον οξύνθηκε η κατάσταση, αφενός  με τις διφορούμενες και αντιφατικέςθέσεις των ΗΠΑ,των θεμάτων εποικισμού του Ισραήλ στην Δυτική Όχθη και  της πρόθεσης Τραμπ να μεταφέρει την Αμερικανική Πρεσβεία από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ και αφετέρου με  την απόρριψη της λύσης του ενός κράτους από Παλαιστινίους και Αραβικό Σύνδεσμο, καθώς και  τις απειλές Νασράλλα κατά Ισραήλ, με αποτέλεσμα οι δύο πλευρές, να βρεθούν στα χαρακώματα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά όπως αναφέρθηκε  η οργάνωση Χεζμπολάχ , η εμπειροπόλεμη και καλά εξοπλισμένη από την συμμετοχή της στο πόλεμο της Συρίας, να απειλεί  ευθέως το Ισραήλ, με πυρηνικό και βιολογικό ολοκαύτωμα, με πλήγματα σε αποθήκες με χημικό υλικό και τον πυρηνικό αντιδραστήρα της Ντιμόνα. Ωραία  λοιπόν  τα κατάφερε ο πρόεδρος Τραμπ για αρχή, αφού δεν έλαβε υπόψη, πάγιες θέσεις της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και αυτοσχεδιάζει σε έναν χώρο που αποτελεί επί δεκαετίες το πεδίο άγριων συγκρούσεων, εθνικών, θρησκευτικών, πολιτικών, οικονομικών, ενεργειακών συμφερόντων και επιδιώξεων και την προβολή ισχύος κρατικών δρώντων, εις βάρος των λαών που ζουν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Οι εξελίξεις αναμένονται και ας ελπίσουμε ότι δεν θα είναι οι χείριστες και θα επικρατήσει η σύνεση και η λογική, που δεν υφίσταται μέχρι τώρα.

Πηγές: Times of Israel ,  Haaretz ,   The Jerusalem Post

15/2/2017. Ο Τραμπ, το Ισραήλ και η νέα Αμερικανική Πολιτική!!

on Wednesday, 15 February 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

15/2/2017. Ο Τραμπ, το  Ισραήλ και η νέα Αμερικανική Πολιτική!!

Είναι αδιαμφισβήτητο και γνωστό σε όλη την διεθνή κοινότητα, ότι το Ισραήλ αποτελούσε τον προβολέα  της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή και ότι βέβαια το Ισραήλ  είναι μια πολύ φιλο-αμερικανική χώρα, ενδεχομένως περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο.Οι σχέσεις των ήταν στενές και αδιάρρηκτες επί δεκαετίες.  Αυτή η κατάσταση  είχε ανατραπεί τα τελευταία οκτώ χρόνια με την προεδρία Ομπάμα, με αποτέλεσμα οι σχέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ να φθάσουν σε τόσο οριακό χαμηλό σημείο, ώστε το Ισραήλ να κατηγορεί ευθέως την διακυβέρνηση Ομπάμα  ως εχθρική ως προς  το Ισραήλ και να θεωρεί τον πρώην πρόεδρο Ομπάμα, ως μη φιλικό και περίπου σαν «PersonanonGrata». Έτσι η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, πανηγυρίστηκε και καλωσορίστηκε με ανακούφιση από την πλειοψηφία των Ισραηλινών, καθόσον θεώρησαν ότι χειρότερα δεν μπορούσε να γίνει.

Η συνέχεια ΕΔΩ!

<<  1 2 3 [45 6 7 8  >>