Παρέμβαση-Συνομιλία Πρέσβυ Αλέξανδρου Μαλλιά για τις Ελληνο-Αμερικανικές Σχέσεις

Πατήστε επάνω στην εικόνα για να συνδεθείτε μέσω ΖΟΟΜ

Ο σύνδεσμος εισόδου στην πλατφόρμα ΖΟΟΜ (JoinZoomMeeting ) είναι:  

https://zoom.us/j/2463957163?pwd=SmY2Vk5XblRwSVRuRjZvajI3eHRTQT09

 

Έπειτα πατήστε το κουμπί «OpenZoomMeetings»

Εναλλακτικά μπορείτε να μπείτε και με χρήση της ιστοσελίδας www.zoom.us και προσδιορίζοντας ότι θέλετε να παρακολουθήσετε

το Meeting ID: 246 395 7163  και με Passcode: 12345

Μέσω ΖΟΟΜ υπάρχει περιορισμός στην παρακολούθηση μόνο 100 ατόμων. 

Οι υπεράριθμοι μπορούν να χρησιμοποιούν το You Tube Live Streaming σύνδεσμο:

 

https://youtu.be/nxS_KrQKqIs


Όσοι παρακολουθήσουν την ομιλία δικαιούνται πιστοποιητικό παρακολούθησης από τη Γραμματεία ΕΛΙΣΜΕ

Παρακαλούμε πολύ να εισέρχεστε στο ΖΟΟΜ με χρήση του αληθινού σας ονόματος και όχι ψευδωνύμου.

Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΕΡΕΥΝΗΤΙΚΕΣ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΟ «CESME» ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ «ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ».

on Wednesday, 24 February 2021. Posted in Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

Του Βασίλη Μαρτζούκου, Αντιναυαρχου Π.Ν. ε.α., Αντιπροεδρου ΕΛΙΣΜΕ

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΕΡΕΥΝΗΤΙΚΕΣ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΟ «CESME» ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ «ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ».

Η Τουρκία κλιμακώνει τις προκλήσεις της, ενώ η χώρα μας αναμένει την τουρκική ανταπόκριση στην ημερομηνία διεξαγωγής του 62ου γύρου των διερευνητικών επαφών. Το υδρογραφικό πολεμικό πλοίο «CESME», με παράνομη NAVTEX διεξάγει «επιστημονικές» έρευνες έως την 21η Μαρτίου, σε κεντρική περιοχή του Αιγαίου, δυτικά του 25ου μεσημβρινού και σε όχι «αθώα» χρονική συγκυρία. Η άσκηση με την προκλητική ονομασία «ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ» η οποία θα διεξαχθεί από 25 Φεβρουαρίου έως 07 Μαρτίου 2021 στο Αιγαίο και την Α. Μεσόγειο με το σύνολο του τουρκικού Στόλου και πληθώρα εναερίων μέσων αναβαθμίζει εκθετικά την ποιότητα της όλης προκλήσεως.

Η Τουρκία ισχυρίζεται ότι οι ενέργειές της αποτελούν απάντηση σε αντίστοιχες «προκλήσεις» για τις οποίες η Ελλάς όφειλε να ενημερώνει εγκαίρως την Τουρκία. Ενδεικτικά αναφέρονται ασκήσεις του Πολεμικού μας Ναυτικού στο Αιγαίο, επισκέψεις Ελλήνων αξιωματούχων σε παραμεθόριες περιοχές, υδρογραφικές έρευνες (μεταξύ Κρήτης και Πελοποννήσου), μη αφοπλισμός των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου κ.λπ.. Το υποκρυπτόμενο νόημα του τουρκικού αφηγήματος είναι ότι η Ελλάς δικαιούται στο Αιγαίο ότι και η Τουρκία και επί πλέον  ως «υποτελής» οφείλει να ζητά την άδεια και έγκριση της γείτονος, για σειρά ενεργειών που άπτονται των κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά ακόμη και της κυριαρχίας της.

Στο πλαίσιο αυτό πιθανόν να καταγραφούν στις επόμενες ημέρες περισσότερες προκλήσεις ή και προβοκάτσιες τακτικού επιπέδου. Οι Ένοπλες Δυνάμεις μας το γνωρίζουν και όπως πάντοτε είναι έτοιμες για κάθε ενδεχόμενο. Κύριος ανασταλτικός παράγων των τουρκικών προθέσεων φαίνεται να είναι τα αρνητικά μηνύματα των ΗΠΑ, σε συνδυασμό με την σε εξέλιξη ελληνοαμερικανική στρατιωτική συνεργασία στην Θράκη  (Defender 2021 – Atlantic Resolve). Επιπλέον η Τουρκία δεν επιθυμεί να «χρεωθεί» την ευθύνη διακοπής των διερευνητικών επαφών, οι οποίες διενεργούνται με πρωτοβουλία της φιλικής προς αυτήν Γερμανίας και αντιθέτως επιδιώκει να διακοπούν με ελληνική πρωτοβουλία. 

Οι διερευνητικές διπλωματικές επαφές βάσει του Διεθνούς Δικαίου (ΔΔ) και με μοναδικά θέματα την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, δεν εξυπηρετούν την Τουρκία η οποία ισχυρίζεται ότι οι περιοχές του Αιγαίου και της ΝΑ Μεσογείου εξαιρούνται του ΔΔ λόγω αυθαιρέτων «ειδικών συνθηκών» αλλά «Τούρκα» και γι’ αυτό οι λύσεις πρέπει να είναι πολιτικές και με όρους συσχετισμού ισχύος. Υπενθυμίζεται ότι οι διερευνητικές (που δήθεν διερευνούν αυτό που όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά), γίνονται υπό τουρκική πίεση (casus belli, τουρκο-λιβυκό Σύμφωνο, Γαλάζια Πατρίδα, γκρίζες ζώνες, εναέριος χώρος, Αμμόχωστος, ετοιμότητα θαλασσίων ερευνών και γεωτρήσεων, μετανάστες, έρευνα – διάσωση κ.λπ.).

Με την πολιτική πειθαναγκασμού προς Ελλάδα και Κύπρο, καθώς και του εκβιαστικού παζαριού με την ΕΕ, η Τουρκία επιδιώκει να διευρύνει την ατζέντα των διερευνητικών επαφών, να ανοίξει τα ευρωτουρκικά θέματα τουρκικού ενδιαφέροντος και να αποστείλει πολιτικό μήνυμα στην Δύση ότι κάθε λύση στην περιοχή περνά από την Τουρκία. Εκτιμάται ότι στο πλαίσιο των περιφερειακών, επεκτατικών της φιλοδοξιών, η χώρα αυτή προτίθεται να διαμορφώσει ευνοϊκά το  περιβάλλον της ακόμη και εάν χρειασθεί να μετέλθει βίας (π.χ. προβοκάτσια, θερμό επεισόδιο, τετελεσμένα κ.λπ.).

Με τα νυν δεδομένα οι σχέσεις Ελλάδος, Κύπρου και Τουρκίας διέπονται από ένα παίγνιο διαρκείας μηδενικού αθροίσματος. Στο πλαίσιο αυτό η στρατιωτική σύγκρουση εμφανίζεται αναπόφευκτη με ερωτηματικά μόνο ως προς τον χρόνο ενάρξεως και την έκταση αυτής. Η Άγκυρα προσπαθεί να εμπλέξει την Ελλάδα και την Κύπρο στρατιωτικά σε ευνοϊκές γι’ αυτήν συγκυρίες (π.χ. μη αντίδραση διεθνούς παράγοντος, ελληνικές ή και κυπριακές στρατιωτικές, πολιτικές ή και κοινωνικές αδυναμίες κ.λπ.). Η ελληνική πλευρά δεν θα πρέπει να εγκλωβισθεί σε παγίδες αυτού του τύπου αντιδρώντας ανακλαστικά και θυμικά αλλά με την διαρκή ισχυροποίηση της συνοχής (εθνικής, πολιτικής, κοινωνικής), την διαμόρφωση ευνοϊκού διεθνούς περιβάλλοντος και την ταχεία ενδυνάμωση της στρατιωτικής της ισχύος να επιλέξει η ίδια την κατάλληλη ευνοϊκή χρονική συγκυρία για πλήρη ενάσκηση των δικαιωμάτων της, ακόμη και αν αυτό ενδεχομένως οδηγεί σε σύγκρουση.

Στην ανωτέρω διαδικασία δεν χωρούν φοβικά σύνδρομα, διότι ο κατευνασμός του ισχυρού με σταδιακή εκχώρηση εθνικών δικαιωμάτων, χάριν δήθεν της ειρήνης, απλώς τον καθιστά αδηφάγο και επιταχύνει μία σύγκρουση από θέσεως αδυναμίας ή δορυφοροποιεί τον αδύναμο. Παράλληλα μία μερίδα ενθουσιωδών «υπερπατριωτών τουρκοφάγων» οι οποίοι υποτιμούν μονίμως την «ανύπαρκτη» Τουρκία και είναι έτοιμοι, δίχως δεύτερη σκέψη, να βυθίσουν το οποιοδήποτε CESME ή ORUC REIS, εδώ και τώρα, προσφέρουν εξ ίσου επιζήμιες εθνικές υπηρεσίες για τις οποίες η χώρα μας έχει πληρώσει ιστορικά βαρύ τίμημα.

Σύμφωνα με τον κλασσικό στρατηγιστή Καρλ Φον Κλαούζεβιτς ποτέ δεν κάνεις το πρώτο βήμα εάν δεν έχεις υπολογίσει και δεν είσαι έτοιμος για το τελευταίο. Η Ελλάς πρέπει να μάθει να περιμένει, να προετοιμάζει συστηματικά στρατηγικές ευκαιρίες και να διατηρεί ετοιμότητα για άμεση εκμετάλλευσή τους. Ο εθνικός χρόνος δεν μετράται σε ώρες, ημέρες και μήνες καθ’ όσον τα αποτελέσματα των εκάστοτε κρισίμων αποφάσεων επιδρούν στις τύχες πολλών επερχομένων γενεών. Είναι σοφό για την επιβίωση και την ευημερία ενός λαού να υπάρχει εθνικό όραμα, να σχεδιάζονται και να τίθενται εφικτοί στόχοι οι οποίοι να υλοποιούνται μεθοδικά και με συνέπεια. Τα εθνικά συμφέροντα θα πρέπει να αποτελούν τον διακομματικό γνώμονα βάσει του οποίου θα επιδιώκεται διαρκής πρωτοβουλία κινήσεων με «ψυχρό αίμα» και δίχως θυμικές επιδράσεις ή μικροκομματικές σκοπιμότητες. Οι καθοριστικές στρατηγικές αποφάσεις και ενέργειες (πολιτικές, διπλωματικές, οικονομικές, τεχνολογικές, στρατιωτικές κ.λπ.), οφείλουν να είναι εθνικές, αυτόφωτες, υπεύθυνες και να εκτελούνται σε ευνοϊκό χρόνο, τόπο, περιβάλλον και κατεύθυνση. Υπάρχει αφθονία ιστορικών παραδειγμάτων (διεθνών και εθνικών) από τα οποία οι πολιτικές ηγεσίες αλλά και η ελληνική κοινή γνώμη θα πρέπει να διδαχθούν, για το καλό των αγέννητων Ελλήνων. Μία σχετική περισυλλογή, αυτοκριτική και αντίστοιχη αλλαγή πορείας εντός του 2021, θα αποτελούσε το πλέον ουσιαστικό μνημόσυνο στους επαναστάτες του 1821, πέραν των προβλεπομένων τυπικών εορτασμών.

                                                     24 – Φεβρουαρίου – 2021

                                            Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ

                                     Επίτιμος Διοικητής Σχολής Ναυτικών Δοκίμων

                                                       Αντιπρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

Απίστευτο παραθυράκι για τη χρήση του όρου Μακεδονία από

on Saturday, 20 February 2021. Posted in Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

Αντιγραφή από το www.olympia.gr

Ελεύθερη η χρήση του όρου Μακεδονία στα Σκόπια από μη κρατικές εταιρείες, συλλόγους, ενώσεις!

Απίστευτο παραθυράκι για τη χρήση του όρου Μακεδονία από


τον Ζόραν Ζαεφ, που έδωσε το πράσινο φως σε όσους δεν συνδέονται με το κράτος, να χρησιμοποιούν χωρίς κανέναν περιορισμό τον όρο «Μακεδονία» και «Μακεδονικό»!

«Κανένα απολύτως πρόβλημα δεν υπάρχει με την χρήση των όρων ‘Μακεδονία’ και ‘Μακεδονικό/ή’ από εταιρείες και ενώσεις που δεν σχετίζονται με το κράτος», ανέφερε η ανακοίνωση του Υπουργείου Δικαιοσύνης των Σκοπίων, μετά τις κατηγορίες του «Κεντρικού Συμβουλίου ‘Μακεδόνων’» που εκπροσωπεί την σκοπιανή διασπορά στην Γερμανία, πως οι Αρχές βάζουν προσκόμματα στη χρήση των συγκεκριμένων όρων.

Το Υπουργείο Δικαιοσύνης κάνει λόγο για «κλασικές ψευδείς ειδήσεις», επισημαίνοντας πως η χρήση των συγκεκριμένων όρων γίνεται σύμφωνα με όσα ορίζουν το Σύνταγμα και οι νόμοι της χώρας. Φέρνει ως παράδειγμα την σύσταση νέων εταιρειών που κάνουν χρήση των συγκεκριμένων όρων.

Ο Ζάεφ παρενέβη λέγοντας ότι τηρούνται όσα προβλέπει το Σύνταγμα αλλά και η Συμφωνία των Πρεσπών: «Το κράτος, οι επίσημοι θεσμοί και όλοι οι δημόσιοι οργανισμοί πρέπει να εφαρμόσουν την Συμφωνία των Πρεσπών και να σεβασθούν το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της ‘Βόρειας Μακεδονίας’».

Αλλά: «Νομικά πρόσωπα, πολιτικές ενώσεις που δεν χρηματοδοτούνται από το κράτος, μπορούν να χρησιμοποιήσουν με ασφάλεια τον όρο ‘Μακεδονία’».

Σύμφωνα με τη Συμφωνία των Πρεσπών τα Σκόπια τροποποιούν τους επιθετικούς προσδιορισμούς όλων των κρατικών οργάνων και δημόσιων θεσμών, οργανισμών, οργανώσεων της, καθώς και όσων ιδιωτικών θεσμών, οργανισμών, οργανώσεων επιχορηγούνται από το Κράτος ή έχουν συσταθεί με νόμο, ώστε να ανταποκρίνονται στη νέα ονομασία.

Αυτό δεν ισχύει για εταιρείες, συλλόγους, ενώσεις κ.α. που δεν χρηματοδοτούνται άμεσα ή έμμεσα από το κράτος.

 

https://www.olympia.gr/1433391/diethni/eleytheri-i-chrisi-toy-oroy-makedonia-sta-skopia-apo-mi-kratikes-etaireies/

Ηχηρή παρέμβαση Παυλόπουλου,για τις διερευνητικές Ελλάδας-Τουρκίας

on Sunday, 14 February 2021. Posted in Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

Του τ. Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου

Ηχηρή παρέμβαση Παυλόπουλου,για τις διερευνητικές Ελλάδας-Τουρκίας

 Militaire News

 

Ο τέως Προέδρος της Δημοκρατίας και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Ε.Κ.Π.Α.  Προκόπης Παυλόπουλος με παρέμβαση του στην εκπομπή «Αντιθέσεις» του δημοσιογράφου  Γιώργου Σαχίνη (ΚΡΗΤΗ TV ), έκανε ηχηρή παρέμβαση στα ελληνοτουρκικά ενόψει των διερευνητικών επαφών.

Όλη η παρέμβαση του ΕΔΩ

Ο κ.Παυλόπουλος επισημαίνει :

•”Η Ιστορία μας έχει διδάξει ότι με την Τουρκία «ξεκαθαρίζεις το τοπίο» ευθύς μόλις ξεκινά οιασδήποτε μορφής συζήτηση και, πολύ περισσότερο, διαπραγμάτευση, προσδιορίζοντας μ’ ευκρίνεια τις «κόκκινες γραμμές», ως προς τις οποίες δεν νοείται ίχνος υποχώρησης ή υπαναχώρησης, αναφορικά με όσα δικαιούται η Ελλάδα κατά το Διεθνές και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο”. 

•”…είναι βέβαιο πως η Τουρκία θα προσπαθήσει «να χτίσει» υπέρ αυτής επιχειρήματα και μόνον από την γενική διατύπωση περί «Θαλάσσιων Ζωνών», η οποία προκρίθηκε για να οριοθετήσει το πλαίσιο αυτών των Διερευνητικών Επαφών”.

• “…μια, και μόνη, διαφορά υφίσταται μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας: Η οριοθέτηση της νησιωτικής υφαλοκρηπίδας -η έμφαση στον όρο «νησιωτική» έχει ιδιαίτερη σημασία, αφού μόνον η οριοθέτηση αυτής της μορφής υφαλοκρηπίδας αποτελεί αντικείμενο συζήτησης με την Τουρκία- και της αντίστοιχης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο”.

• “…η Τουρκία θα επιχειρήσει, εκμεταλλευόμενη τον πληθυντικό του όρου «Θαλάσσιες Ζώνες», ν’ «αναβιώσει» και τις γνωστές θέσεις της περί ύπαρξης «διαφορών» της με την Ελλάδα, όπως είχε συμβεί προ του 2004.  Διότι τότε, ύστερα από τους ατυχείς χειρισμούς της εξωτερικής μας πολιτικής μετά την τραγωδία της κρίσης των Ιμίων, τον Ιανουάριο του 1996, ορισμένες προβληματικώς ασαφείς διατυπώσεις, σε διεθνή και ευρωπαϊκά κείμενα, είχαν «ενθαρρύνει» την Τουρκία να υιοθετήσει αυτή την τακτική”. Ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναφέρθηκε στο «Κοινό Ανακοινωθέν» Ελλάδας – Τουρκίας στην Μαδρίτη, το 1997 και στα συμπεράσματα της Συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο Ελσίνκι, το 1999.

• “Ως προς το δικαίωμα αμυντικής θωράκισης όλων, ανεξαιρέτως, των Νησιών μας στο Αιγαίο.

Η Ελλάδα έχει το δικαίωμα -αλλά και την υποχρέωση, αφού τούτο αφορά την προστασία της Ελληνικής Επικράτειας- τόσο για δικό της λογαριασμό όσο και απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως πλήρες Κράτος-Μέλος της, να θωρακίζει αμυντικώς όλα, ανεξαιρέτως, τα Νησιά της στο Αιγαίο, ανεξαρτήτως της έκτασης του εδάφους τους και του αν κατοικούνται ή όχι”. 

• “…η Τουρκία ουδόλως και καθ’ οιονδήποτε τρόπο μπορεί να επικαλείται την Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων του 1947, δια της οποίας παραχωρήθηκαν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα.  Και αυτό επειδή η Τουρκία δεν υπήρξε συμβαλλόμενο μέρος στην ως άνω Συνθήκη, η οποία έχει συναφθεί μεταξύ των Συμμάχων νικητών του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και της Ιταλίας.  A fortiori, η Τουρκία οφείλει να σέβεται, στο ακέραιο, την Συνθήκη Ειρήνης, η οποία συνιστά, έναντι αυτής, «res inter alios acta».

• “Ως προς το ότι δεν υπάρχουν οιασδήποτε μορφής «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο.

Αποτελεί κοινό τόπο, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής και της Διεθνούς Έννομης Τάξης, το γεγονός ότι πρωτίστως οι Συνθήκες της Λωζάνης του 1923 και των Παρισίων του 1947 καθορίζουν, επακριβώς και χωρίς κανένα ερμηνευτικό πρόβλημα, τα σύνορα, το έδαφος και την επ’ αυτών κυριαρχία της Ελλάδας, δίχως ν’ αφήνουν ίχνος «γκρίζας ζώνης» ιδίως στην θάλασσα, και δίχως να υπόκεινται, από την φύση τους, σε αναθεώρηση ή επικαιροποίηση.  Γι’ αυτό και το μόνο «ανοιχτό» ζήτημα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι η οριοθέτηση της νησιωτικής υφαλοκρηπίδας, κατά τ’ ανωτέρω”. 

• “Συνοψίζοντας την προηγηθείσα ανάλυση, επισημαίνεται ότι πέρα και  έξω από την έκβαση των Διερευνητικών Επαφών, και με δεδομένη την διαχρονική κακοπιστία της Τουρκίας και την συνακόλουθα ασύστολη παραβατικότητά της εις βάρος του Διεθνούς Δικαίου ως προς τις σχέσεις της με την Ελλάδα -ιδίως δε λαμβάνοντας υπόψη τις πρωτοφανείς τουρκικές προκλήσεις, καθ’ όλη την διάρκεια του 2020, καθώς και υπό ποιες συνθήκες «σύρθηκε» στο τραπέζι των Διερευνητικών Επαφών- όσο διαρκούν οι σχετικές συζητήσεις πρέπει η Ελληνική πλευρά να καθιστά, με κάθε τρόπο και με την μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια, ευκρινή και τα εξής:

Α. Ο όρος «Θαλάσσιες Ζώνες» ουδόλως διαφοροποιεί την σταθερή, μετά το 2004, στάση της Ελλάδας ότι μία, και μόνη, διαφορά υφίσταται προς επίλυση με την Τουρκία: Η οριοθέτηση της νησιωτικής υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. 

1. Οι ατυχείς διατυπώσεις του Κοινού Ανακοινωθέντος της Μαδρίτης, την 8η Ιουνίου 1997 κατά την Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και ορισμένων Συμπερασμάτων της Συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο Ελσίνκι, την 10η και 11η Δεκεμβρίου του 1999, που οδήγησαν στις τουρκικές «φαντασιώσεις»  περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο αποτελούν για την Ελλάδα, οριστικώς, παρελθόν και ουδεμία συζήτηση χωρεί επ’ αυτών.  Άλλωστε το Πρόγραμμα «Δίκτυο NATURA 2000» της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης ως προς τα σύνορα και το έδαφος της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

2. Επιπλέον, η τουρκική πλευρά οφείλει να γνωρίζει ότι η Ελλάδα έχει το αναφαίρετο δικαίωμα αμυντικής θωράκισης όλων, ανεξαιρέτως, των Νησιών της στο Αιγαίο, κυρίως κατά τις διατάξεις του άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, λόγω της συνεχιζόμενης απειλής και της απειλής χρήσης βίας εκ μέρους της Τουρκίας, όσο μάλιστα ισχύει το αυθαίρετο «casus belli» και η δράση της «Στρατιάς του Αιγαίου».  Ενώ μπορεί, οποτεδήποτε, να ζητήσει και την συνδρομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης εν προκειμένω, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 42 παρ. 7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Επίσης, για την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση το λεγόμενο «τουρκολιβυκό μνημόνιο» είναι ανυπόστατο και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα.  Τέλος, η Ελλάδα μπορεί να ζητήσει την ευθεία σύμπραξη, υπέρ αυτής, της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης που της αναλογεί στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Β. Ενόψει των Δηλώσεων του 1994 και του 2015, με βάση τις οποίες η Ελλάδα έχει οριοθετήσει σαφώς και επακριβώς την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, ενδεχόμενη ενώπιον αυτού κοινή προσφυγή Ελλάδας και Τουρκίας, ύστερα από το αναγκαίο κατά το Διεθνές Δίκαιο συνυποσχετικό, μπορεί να νοηθεί μόνον εφόσον τηρηθούν και οι ακόλουθες, μεταξύ άλλων, προϋποθέσεις: 

1. Δεν είναι νομικώς δυνατό -αφού αποτελούν μέρος του «σκληρού πυρήνα» της Εθνικής μας Κυριαρχίας -ν’ αχθούν προς επίλυση π.χ. ζητήματα σχετικά με το Έδαφος, τον Εναέριο Χώρο και την Αιγιαλίτιδα Ζώνη.  Η Ελλάδα διατηρεί, στο ακέραιο, το δικαίωμά της να επεκτείνει, μονομερώς και όποτε το κρίνει σκόπιμο, την Αιγιαλίτιδα Ζώνη της από τα 6 ν.μ. στα 12 ν.μ.  Και με βάση την τακτική της Τουρκίας είναι σκόπιμο η Ελλάδα να προσανατολίζεται περισσότερο προς την προοπτική πλήρους άσκησης του ως άνω δικαιώματός της για την ολοκληρωμένη επέκταση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης στα 12 ν.μ., παρά ν’ αγωνίζεται μόνο για την άρση του παντελώς αυθαίρετου «casus belli» της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης της 8ης Ιουνίου 1995, αμέσως μετά την έναρξη ισχύος του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982.

2. Επομένως, κοινή προσφυγή Ελλάδας και Τουρκίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είναι νοητή και θεσμικώς επιτρεπτή μόνον ως προς τα κυριαρχικά δικαιώματα -άρα όχι προς την Εθνική Κυριαρχία κατά τ’ ανωτέρω- επί της Υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, με πλήρη επήρεια των Νησιών μας.  Στο δε απαιτούμενο σε αυτή την περίπτωση συνυποσχετικό, η Τουρκία οφείλει ν’ αναγνωρίσει την ισχύ του συνόλου της προαναφερόμενης Σύμβασης του Montego Bay του 1982.  Πολλώ μάλλον όταν και σήμερα δεσμεύεται από την Σύμβαση αυτή, μολονότι δεν την έχει επικυρώσει, αφού παράγει, κατά την πάγια νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, γενικώς παραδεδεγμένους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, οι οποίοι ισχύουν έναντι πάντων.  Και στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινισθεί ότι επειδή η οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης συνδέονται ευθέως με τα όρια της Αιγιαλίτιδας Ζώνης -όχι ως προς την αρχή μέτρησής τους, δηλαδή ως προς την ακτογραμμή, αλλά ως προς την αφετηρία του πεδίου τους, που είναι το τέλος της Αιγιαλίτιδας Ζώνης- η Ελλάδα θα πρέπει να επιλέξει την οδό της επέκτασης της Αιγιαλίτιδας Ζώνης της στα 12 ν.μ. πριν από κάθε προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.  Ή, τουλάχιστον, να διασφαλίσει στο σχετικό συνυποσχετικό, με πλήρη σαφήνεια, ότι το οιοδήποτε δεδικασμένο που θα προκύψει από την μετά την προσφυγή απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης ουδόλως θίγει το δικαίωμά της για επέκταση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης της στα 12 ν.μ.  Κάτι το οποίο, επιπροσθέτως, είναι οιονεί «φυσική συνέπεια» των προμνημονευόμενων δηλώσεών της αναφορικά με την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου τούτου”. 

 

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΡΙΧΝΕΙ ΔΟΛΩΜΑΤΑ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΔΕΝ «ΤΣΙΜΠΑΕΙ»

on Tuesday, 29 December 2020. Posted in Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

Του Ιωάννη Μπαλτζώη, Προέδρου ΕΛΙΣΜΕ, Αντγος (ε.α.), Μ.Sc. στην Γεωπολιτική

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΡΙΧΝΕΙ ΔΟΛΩΜΑΤΑ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΔΕΝ «ΤΣΙΜΠΑΕΙ».

 

 

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

          Η Τουρκία ευρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με τα αδιέξοδα και τα προβλήματα που η ίδια δημιούργησε, με την αλαζονική της πολιτική και συμπεριφορά, με την αναθεωρητική και επιθετική της στάση, με τις προσβολές και απαξιώσεις ηγετών και κρατών, με το ποδοπάτημα κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, που εσφαλμένα θεώρησε ότι μπορεί να συνεχίζει. Εκτιμώντας και πάλι εσφαλμένα, ότι επειδή οι ισχυρές χώρες, όπως οι ΗΠΑ και η Ε.Έ., που ποδηγετείται  και χειραγωγείται από την διαχρονικά φιλότουρκη Γερμανία δια της αφωνίας και της αδράνειάς των, ή ακόμη και σε σαφή στήριξη  στις έκνομες ενέργειες της Τουρκίας θα είχε συνέχεια, δημιούργησε στην Τουρκία την  αίσθηση ότι θα  ευρίσκεται συνεχώς στο απυρόβλητο. Ακόμη, δημιούργησε και πάλι εσφαλμένα την εντύπωση στην ηγεσία της Τουρκίας, ότι η στάση της στο παρελθόν δεν έχει καμιά σημασία στο παρόν, ούτε στο μέλλον  και η ρεαλιστική διπλωματία μπορεί να σκεπάσει όλα τα θέματα, τα προβλήματα, τις απειλές, τις προσβολές και ότι άλλο είχε συμβεί. Σφάλμα ολέθριο, καθόσον η Τουρκία και ο πρόεδρός της έχουν διαπράξει την υψίστη ύβριν, που κολάζεται αργά ή γρήγορα και οι ηγεσίες, αλλά  ιδιαιτέρως τα έθνη και οι κρατικές οντότητες έχουν ιστορική μνήμη, που παραμένει.  

          Η πρόσφατη «επίθεση φιλίας» της Τουρκίας κατά του Ισραήλ μάλλον έτσι πρέπει να ερμηνευτεί. Η Τουρκία και ο πρόεδρός της  θεωρούν ότι τα κράτη, όπως  στην περίπτωση του  Ισραήλ, θα «τσιμπήσουν» στην τουρκική κουτοπονηριά, θα «αρπάξουν τα διάφορα δολώματα που προσφέρουν οι Τούρκοι και εν τέλει θα υποκύψουν στην τουρκική γοητεία, χάριν της ρεαλιστικής πολιτικής,  που στην πραγματικότητα είναι απεχθής, δόλια και εκ του πονηρού.     Στην εξαιρετική ειδησεογραφική  Ισραηλινή ιστοσελίδα https://www.mako.co.il της 18/12/20, ο αρθρογράφος  Εχούντ Γιαάρι, σε άρθρο με τίτλο « Προσοχή! Ο Ερντογάν προσπαθεί να μας δελεάσει» γράφει χαρακτηριστικά:

«Ξαφνικά, και χωρίς προειδοποίηση, η Τουρκία στήνει τις ημέρες αυτές δολώματα στο Ισραήλ. Πίσω όμως από την πρόταση για άμεση συμφωνία θαλάσσιων συνόρων, την αποστολή στο Τελ Αβίβ πρέσβη που μιλάει την εβραϊκή γλώσσα και την ανανέωση των επαφών μεταξύ των επικεφαλής των Υπηρεσιών Πληροφοριών (Hakan Fidan και Yossi Kohen), κρύβεται μια ύπουλη προσπάθεια καταστροφής της άγραφης συμφωνίας μας με την Ελλάδα και την Κύπρο και διατάραξης των σχέσεων μας με την Αίγυπτο. Καλά θα κάνει η κυβέρνηση να μην μπερδευτεί: Ο Ερντογάν  μας προτείνει εμπόρευμα που δεν του ανήκει»

Ο αρθρογράφος παρουσιάζει  τον «χάρτη των δολωμάτων του Ερντογάν προς το Ισραήλ», μοιράζοντας τα οικονομικά ύδατα της ανατολικής Μεσογείου μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας εις βάρος των δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου. Η τουρκική πρόταση αυξάνει την έκταση που θα έχει στη διάθεσή του το Ισραήλ για αναζήτηση ΦΑ και πετρελαίου,  αδιαφορεί όμως για 125 μικρά ελληνικά νησιά και περιορίζει την  υφαλοκρηπίδα πολύ  μεγαλύτερων νησιών, στο αυθαίρετο και παράνομο των 6 ναυτικών μιλίων, όσο είναι σήμερα τα χωρικά ελληνικά ύδατα. Δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ των τουρκικών ισχυρισμών  και των όσων ορίζει το Διεθνές Δίκαιο.  Ακολουθεί ο χάρτης της «Γαλάζιας Πατρίδας», μια γεωπολιτική επιχωμάτωση της θάλασσας,  όπως την ονειρεύεται ο Ερντογάν,  το παράνομο δόγμα που του «πούλησε» ο Ναύαρχος Τζιχάτ Γιαιτζί.  Η κεντρική ιδέα της παράλογης θεωρίας είναι ότι η Τουρκία διεκδικεί θαλάσσιο χώρο και να αρπάξει τα υποθαλάσσια ενεργειακά κοιτάσματα  που δεν της ανήκουν. Έχει επιδίωξη   να εξελιχθεί σε περιφερειακή δύναμη στην ευρύτερη περιοχή, για αυτό θεωρεί  απαραίτητη την μόνιμη παρουσία τουρκικής στρατιωτικής δύναμης (αυτό λέγεται εισβολή και κατοχή)  στην Κύπρο, στην Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στο Κατάρ και στη Σομαλία και αν το επιτρέψει η Ρωσία και- στο φιλικό προς το Ισραήλ-  Αζερμπαϊτζάν.

Όμως αυτό που  φοβάται ο Ερντογάν είναι ότι η συμφωνία που έχει κάνει με την κυβέρνηση της Δυτικής Λιβύης για τον καθορισμό των θαλάσσιων συνόρων–σε αντίθεση με τη θέση της Αιγύπτου και της Ελλάδας - δεν πρόκειται να διαρκέσει. Η Τουρκία δεν έχει καμία εγγύηση ότι μια νέα κυβέρνηση και το κοινοβούλιο που θα συσταθούν, μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου στην Λιβύη, θα επικυρώσουν την εν λόγω συμφωνία, η οποία  είναι παρεμφερής  με αυτήν που προσφέρει στο Ισραήλ.  Ο Ερντογάν  προσπαθεί να διασφαλίσει ότι τουλάχιστον μία χώρα στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου θα υιοθετήσει το σύνολο των παράνομων  κανόνων, που έχουν εφευρεθεί στην Άγκυρα, για τον διαχωρισμό των  θαλασσίων  εκτάσεων. Οπότε αν το Ισραήλ υποκύψει στο τουρκικό δόλωμα,   το ενιαίο μέτωπο, που εξελίσσεται σε συμμαχία,  όπως Γαλλία, Αίγυπτος, Ελλάδα, Κύπρος, Ιορδανία, Ισραήλ, Εμιράτα, Σαουδική Αραβία και στο βάθος η Ινδία, θα διασπαστεί και θα αποτελούσε,  μια τεράστια διπλωματική νίκη της Τουρκίας.  Έτσι ο Ερντογάν  «γλυκαίνει το δόλωμά του» διορίζοντας νέο πρέσβη στο Ισραήλ (χωρίς να τον στέλνει ακόμη προς το παρόν),  εκφράζοντας θετική προδιάθεση να ακούσει  και όχι να απαντήσει στα παράπονα του Ισραήλ όσον αφορά στη βοήθεια που παρέχει η Τουρκία στην Χαμάς και σε τζιχαντιστές, μαλακώνοντας  τις ρητορικές επιθέσεις κατά του Ισραήλ. Η τουρκική κουτοπονηριά σε όλο της το μεγαλείο.

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν όντως το Ισραήλ είναι διατεθειμένο να εναποθέσει στα χέρια του Ερντογάν,   τους κρουνούς εξαγωγών ενέργειας της χώρας, να ανεχθεί την Τουρκία να συνεχίσει την υποστήριξη και περίθαλψη της τρομοκρατικής  (για ΗΠΑ και Ε.Ε.) οργάνωσης  Χαμάς και  την αμέριστη στήριξη της  Παλαιστινιακής Αρχής. Σύμφωνα με τους Ισραηλινούς  είναι  ευχάριστο που οι Τούρκοι χαμογελάνε και χορεύουν γύρω από το Ισραήλ. Όμως, ο αρθρογράφος και πολλοί  αναλυτές εκτιμούν, ότι το τίμημα αυτού του εναγκαλισμού θα γίνει ένα αβάσταχτο φορτίο. Για τον λόγο αυτό, συστήνουν  να παραμείνουν ανοικτές μεν οι δίοδοί συνομιλιών με τον Ερντογάν, αλλά να του ξεκαθαριστεί παράλληλα, πού ακριβώς περνούν οι κόκκινες γραμμές του Ισραήλ. Και το δημοσίευμα καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: «Αποφεύγοντας σαφώς κάθε περιττή πρόκληση προς την Τουρκία και ενθυμούμενοι τους περιορισμούς της νέας ελληνο-εβραϊκής συμμαχίας, θα πρέπει να πούμε  στον Ερντογάν: Ευχαριστούμε! Αλλά, όχι!».  Και αυτή η άποψη του ισραηλινού  αρθρογράφου αντικατοπτρίζει την γενική εικόνα και άποψη σε όλο το Ισραήλ. Αν και η χώρα οδηγείται σε νέες εκλογές στις 23 Μαρτίου  2021, την τέταρτη σε δύο χρόνια, κάτι που δεν επιτρέπει στην κυβέρνηση Νετανιάχου να πάρει μεγάλες αποφάσεις, θεωρείται βέβαιο, ότι θα απορρίψει την επίθεση φιλίας της Τουρκίας, όπως θα την ήθελε ο «παγιδευμένος» στην αδιέξοδη,  προκλητική και παράνομη πολιτική του στάση και συμπεριφορά,  ο τούρκος πρόεδρος.  Το Ισραήλ σοβαρό κράτος, με μια εθνική πολιτική που δεν αλλάζει εύκολα όπως οι κυβερνήσεις του, συμμετέχει σε μια νέα συμμαχία, που έχει σαφώς αντιτουρκικό πρόσημο, δεν πρόκειται να αλλάξει πολιτική, για «εμπόρευμα που δεν  ανήκει στην Τουρκία». Δημιουργεί μια νέα Μέση Ανατολή, με τις ευλογίες των ΗΠΑ,  με συμμαχίες αραβικών κρατών, κάτι πρωτοφανές και μοναδικό  και δεν θα επιτρέψουν στην επιθετική  και τοξική Τουρκία να χαλάσει τις συμμαχίες και τις γεωστρατηγικές του επιδιώξεις.

 

*Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος ε.α. M.Sc. στην Γεωπολιτική, πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ.

Πρώτη δημοσίευση στο https://slpress.gr/ την 28/12/20

ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ; Ποιοι δικαιούνται να τις ονειρεύονται; Και σίγουρα ποιοι ΟΧΙ!

on Wednesday, 16 December 2020. Posted in Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

ΠΗΓΗ: International Hellenic Association

«ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ; Ποιοι δικαιούνται να τις ονειρεύονται; Και σίγουρα ποιοι ΟΧΙ!»

02/12/2020
 
ΑΟΖ, το ξεχασμένο μεγάλο εθνικό μας θέμα: Γιατί οι πάντες στην Ελλάδα  σιωπούν και φοβούνται; - Ανοιχτό Παράθυρο

Π. Π. Γρουμπός

Μόλις πρόσφατα σε συνέντευξή του ο Τούρκος πρόεδρος κ. Ερντογάν και  με αφορμή την επέτειο της νίκης των Οθωμανών κατά τη ναυμαχία της Πρέβεζας το 1538,  αναφέρει μεταξύ των άλλων: «Συνεχίζουμε με πίστη και αμετάβλητη θέληση την υπεράσπιση και την προστασία των δικαιωμάτων και των συμφερόντων μας στις θάλασσες με πλήρη συνειδητοποίηση του πόσο σημαντική είναι η υπεράσπιση της «Γαλάζιας Πατρίδας» μας»

Τι έπαρση και θράσος! Υπερασπίζεται κανείς ό,τι είναι δικό του. Η «Γαλάζια Πατρίδα», όπως τολμά να την καθορίζει και να ονειρεύεται η Τουρκία, είναι μια νοητή οριοθέτηση  και στρατηγικός σχεδιασμός για τον έλεγχο θαλάσσιου ζωτικού χώρου από την Τουρκία στη Μαύρη Θάλασσα, Αιγαίο Πέλαγος, Λιβυκό Πέλαγος και Ανατολική Μεσόγειο, με αντικειμενικό σκοπό τη γεωπολιτική της αναβάθμιση και την ανάδυσή της ως πλανητική δύναμη. Η Τουρκία δεν κρύβει τις φιλοδοξίες της: ονειρεύεται την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σίγουρα έχει υπ’ όψιν της ότι αυτό σημαίνει, χάραξη νέων συνόρων, κατάργηση – παραβίαση παλιών συμφωνιών που σφραγίστηκαν με αίμα. Σημαίνει παραβίαση του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Πόσο πιθανό είναι να γίνει αυτό χωρίς τη συγκατάθεση – ανοχή των μεγάλων δυνάμεων: ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Κίνα… ;

Μάλλον απίθανο. 

Όσες επετείους και να πανηγυρίζει ο Ερντογάν (η Τουρκία,) είναι αποτέλεσμα  βίαιων κατακτήσεων  κάτι που ονειρεύεται  να επαναλάβει  για την υλοποίηση της  «Γαλάζιας Πατρίδας» του. Ας το κατανοήσουν πολύ καλά οι Τούρκοι ότι είναι πρόσκαιροι κατακτητές των λαών που υποδούλωσαν με βίαιο τρόπο οι πρόγονοί τους,  που ήλθαν από τα βάθη της Ασίας. Γαλάζιες Πατρίδες έχουν δικαίωμα να αναζητούν όσοι λαοί κατοίκησαν αυτά τα μέρη πολύ πριν την έλευση  των προγόνων των σημερινών Τούρκων. 

Ας δούμε τη κομίζει η Ιστορική Επιστήμη.  Οι Πρωτοέλληνες ζούσαν στα νησιά του Ιονίου στην χερσόνησο του Αίμου στο νότιο τμήμα των Βαλκανίων, στα νησιά του Αιγαίου και στην Μικρά Ασία  χιλιάδες χρόνια πριν. Οι γενετικές μελέτες δείχνουν ότι οι προϊστορικοί Κρήτες και  οι Πελοποννήσιοι, απόγονοι των Πρωτοελλήνων όχι μόνον έχουν γενετική συγγένεια μεταξύ τους, αλλά έχουν και με τους σύγχρονους ΄Ελληνες σε ποσοστό 75%.

Η σειρά των εσωτερικών μεταναστεύσεων στην ηπειρωτική Ελλάδα κατά τη 2η χιλιετία π.Χ. αποδεικνύεται ιστορικά βάσει των αρχαίων ελληνικών διαλέκτων όπως καταθέτει  ο Αμερικανός γλωσσολόγος Έρικ Χάμπ σε μελέτη του 2012 στο δένδρο της Ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας.

Μετά την προϊστορική περίοδο των Μυκηναίων έπεται η Κλασική εποχή, η αυτοκρατορία που όρισε ο Μέγας Αλέξανδρος, η Ρωμαϊκή  Αυτοκρατορία και κατόπιν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ουσιαστικά δημιουργήθηκε αργότερα, μεταξύ 14ου – και 16ουαι., μετά από συνεχείς πολέμους και κυρίως μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1453. Για τα νησιά του Αιγαίου η ιστορία έχει καταγράψει ότι το έτος 1537 (πολλά χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης) οι Οθωμανοί κατέλαβαν  μια σειρά νησιών, στα οποία κατοικούσαν Έλληνες  από τον 15 αι. π. Χ.,  όπως τη Σύρο, Αίγινα,  Ίο, Πάρο, Τήνο, Κάρπαθο, Κάσο και Νάξο. Προσάρτησε δε το Δουκάτο της Νάξου (που είχε αρκετά νησιά του Αιγαίου)στην Οθωμανική Αυτοκρατορία επίσημα το 1579! Τη δε Τήνο την κατέκτησε το 1715!

Μ’ αυτήν την μικρή ιστορική αναδρομή αποδεικνύεται, αναμφισβήτητα, πόσα χρόνια ζούσαν και ζουν οι Έλληνες και πόσα χρόνια ζούσαν ως κατακτητές οι Τούρκοι στις περιοχές που η Τουρκία τολμά να διεκδικεί ως  «Γαλάζια Πατρίδα».

Παρόλα αυτά, οι πολιτικοί της Τουρκίας συνεχίζουν τις προκλητικές τους δηλώσεις για «Γαλάζια Πατρίδα».  Πριν λίγους μήνες, ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ, κατά τη διάρκεια τηλεδιάσκεψης είπε: «Η Τουρκία έχει την αποφασιστικότητα, τη θέληση και την ικανότητα να υπερασπιστεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της στη ”Γαλάζια Πατρίδα” της, που περιλαμβάνει και την Κύπρο». Και από που πήρε αυτά τα δικαιώματα η Τουρκία; Από τα 250 χρόνια που ήταν σκλαβωμένα στον Οθωμανικό ζυγό και μετά ελευθερώθηκαν (το 1830) για να υπαχθούν στο νέο Ελληνικό κράτος; 

Ενώ μόλις πριν λίγες μέρες, αναφερόμενος στα ελληνικά νησιά σημείωσε ότι η Τουρκία «παραβλέπει τις κινήσεις και τις ενέργειες που κάνουν οι Έλληνες σε νησιά στα οποία με κανέναν τρόπο δεν έχει δοθεί η κυριαρχία τους στην Ελλάδα».  Αυτές οι δηλώσεις είναι έξω κάθε λογική και προκλητικές. Τα νησιά του Αιγαίου που συμπεριλαμβάνει η Τουρκία στην οριοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» δεν υπάγονται στην Ελληνική κυριαρχία; Δηλαδή σε πια χώρα ανήκουν με την συνθήκη της Λωζάνης που έχει υπογραφθεί πριν σχεδόν 100 χρόνια;

Ας μην γελιόμαστε. 

Το ιδεολόγημα της Γαλάζιας  πατρίδας είναι ένα βολικό πλαίσιο που προσπαθεί να δικαιολογήσει την αναθεωρητική συμπεριφορά της Τουρκίας.   Όταν η Τουρκία  μιλάει για Γαλάζια πατρίδα είναι σαν να μιλάει για τον “ζωτικό χώρο” που επιζητούσε ο Χίτλερ για τη Γερμανία του 1940. Όπως και τότε οι αντιδράσεις των Μεγάλων Δυνάμεων αρχικά ήταν χλιαρές και  με κατευνασμό νόμιζαν ότι μπορούν  να βάλλουν φρένο στις ορέξεις του Χίτλερ. Η κατάληξη γνωστή. Χρειάστηκαν ποταμοί αίματος για να σταματήσει ο Χίτλερ και η Γερμανία. 

Αντλώντας  διδάγματα από την ιστορία πρέπει να παλέψουμε ώστε να μην αφήσουμε  να επαναληφθεί  αυτό το ιστορικό αιματοβαμμένο μοτίβο.  Ως Έλληνες είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε έτοιμοι  με υψηλό φρόνημα  για  την προάσπιση της Πατρίδας μας και συνάμα να ενημερώνουμε τη διεθνή κοινότητα   για τις ανιστόρητες και παράνομες διεκδικήσεις της Τουρκίας. 

Ας το κατανοήσουν  καλά  η Τουρκία και  όσοι την στηρίζουν στις παράνομες και πρωτάκουστες διεκδικήσεις της, ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» που διεκδικούν έχει ιδιοκτήτη! Την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Αν η Τουρκία επιθυμεί την ειρηνική συνύπαρξη των δύο λαών θα πρέπει να αλλάξει  συμπεριφορά. 

Η πρόοδος και αειφόρος ανάπτυξη και των δύο λαών καθώς και της ευρύτερης περιοχής δεν επιτυγχάνονται κάτω από πολεμικές απειλές,  με συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου επάνω από τα Ελληνικά νησιά και την μη τήρησηΔιεθνούς Δικαίου και τον σεβασμό του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. 

Ας κατανοήσουν, ΟΛΟΙ,  ότι η Ιστορία δεν αποκαθηλώνεται αλλά μας διδάσκει ότι η Ύβρις επιφυλάσσει βαρύ τίμημα στο τέλος για τον υβριστή και η Νέμεσις  τελικά επιβάλλεται. Δυστυχώς η ΕΕ λάμπει με την απουσία της, αφού βλέποντας μόνο τα εμπορικά συμφέροντα,  ανέχεται  παραβιάσεις των Διεθνών συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου .  Κύρια το βάρος πέφτει στην μεγαλύτερη σήμερα Ευρωπαϊκή δύναμη που με την συμπεριφορά της και την ανοχή της, αν όχι την παρότρυνση, επιτρέπει στην Τουρκία να ασχημονεί και να απειλεί. Έφθασε η ώρα Γερμανία και Ευρώπη να διαλέξουν πλευρά. Διεθνής νομιμότητα ή απρόκλητη επίδειξη δύναμης και πολιτική κανονιοφόρων; Τα ψέματα και οι υπεκφυγές έχουν τελειώσει. Αν η προφητεία του Άγιου Παΐσιου επαληθευθεί και διαλυθεί η Τουρκία,  με πολλά αρνητικά αποτελέσματα για τη Γερμανία και μερικές άλλες χώρες της Ευρώπης, την απόλυτη ευθύνη θα φέρει ακέραια ο Ερντογάν και η πολιτική του ηγεσία. Και δυστυχώς δεν θα είναι άμοιρες ευθυνών οι μεγάλες δυνάμεις που αφήνουν την Τουρκία να συμπεριφέρεται  όπως συμπεριφέρεται.   Οι καιροί ου μενετοί!  Η φράση αυτή ειπώθηκε από τον Περικλή, τον μεγάλο πολιτικό της αρχαίας Αθήνας και την κατέγραψε έπειτα ο μεγάλος θαυμαστής του, ο Θουκυδίδης. Με απλά λόγια «οι καιροί δεν περιμένουν, πρέπει να δράσουμε».

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ

ΠΗΓΗ: International Hellenic Association

Ο βουλγαρικός εθνικισμός εκμεταλλεύεται τις Πρέσπες.

on Wednesday, 16 December 2020. Posted in Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

«Ο βουλγαρικός εθνικισμός εκμεταλλεύεται τις Πρέσπες.»

05/12/2020
 

Η προδοτική συμφωνία θα λειτουργήσει ως εργαλείο εκχώρησης όσων «μακεδονικών» χαρακτηριστικών παραδώσαμε στους Σκοπιανούς, προς όφελος της Βουλγαρίας


Από τον Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

«Αν χρειαστεί, θα στείλω ένα Σύνταγμα του Μηχανικού να απομακρύνει μνημεία και επιγραφές που δεν ανταποκρίνονται στα ιστορικά γεγονότα» δήλωσε ο Βούλγαρος υπουργός Αμυνας Κραζιμίρ Καρακατσάνοφ, μόλις μία ημέρα μετά την επέτειο της 11ης Οκτωβρίου, κατά την οποία οι Σκοπιανοί τιμούν τους νεκρούς τους από την εισβολή βουλγαρικών στρατευμάτων στη χώρα τους το 1941, όταν η Βουλγαρία βρισκόταν στο πλευρό των Γερμανών.

Ο σκληρός εθνικιστής πολιτικός, με τις πιθανότατα ελληνικές ρίζες σύμφωνα με όσα δηλώνει το επώνυμό του (αν και ο ίδιος το αρνείται κατηγορηματικά), έκανε αυτή την πρωτοφανή δήλωση οργισμένος επειδή η κυβέρνηση των Σκοπίων επιμένει να τιμά αυτή την ημερομηνία και μάλιστα παρόλο που, όπως είπε πρόσφατα ο Ζ. Ζάεφ, «τα βουλγαρικά στρατεύματα ήρθαν στη χώρα μας ως φίλοι»!

Κι αν κάποιοι θεωρούν ότι όλα αυτά έχουν αναφορά σε ένα μακρινό παρελθόν που δεν είναι ικανό να επηρεάσει τις σημερινές εξελίξεις, διαψεύδονται από την πρόσφατη ενέργεια της Σόφιας να μπλοκάρει την ενταξιακή διαδικασία των Σκοπίων στην Ε.Ε., αρνούμενη να αποδεχτεί «μακεδονική» εθνική ταυτότητα και «μακεδονική» γλώσσα για τους Σκοπιανούς, που τόσο απλόχερα τους έδωσε η προηγούμενη κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. με την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών και την οποία «σέβεται και εφαρμόζει» η σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη. Για την ενέργεια αυτή της Βουλγαρίας κανονικά θα έπρεπε να χαιρόμασταν, αν όμως είχαμε πράξει κι εμείς ως χώρα τα δέοντα για την υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων και της ιστορικής μας κληρονομιάς.

Πώς να χαρεί κανείς όμως και γιατί; Επειδή δώσαμε την ευκαιρία στη Βουλγαρία να υπερασπιστεί την ιστορική αλήθεια (ότι δηλαδή οι Σκοπιανοί δεν είναι Μακεδόνες); Ή επειδή δώσαμε το δικαίωμα στους Βουλγάρους να διατυπώσουν με κάθε επισημότητα τη δική τους παραϊστορική εκδοχή (ότι δηλαδή όλοι οι Σκοπιανοί είναι Βούλγαροι);

Όποιος δεν ανιχνεύει πίσω από την εξέλιξη αυτή τις βάσεις για μια ενδεχόμενη αναζωπύρωση του βουλγαρικού εθνικισμού, τότε μάλλον δεν δείχνει να έχει αντίληψη της βαλκανικής πραγματικότητας. Η Βουλγαρία ποτέ δεν έπαψε να οραματίζεται το εφήμερο «μεγαλείο» της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, όταν στο προάστιο αυτό της Κωνσταντινούπολης η τσαρική και η οθωμανική αυτοκρατορία συμφώνησαν στη δημιουργία ενός βουλγαρικού κράτους που περιλάμβανε, εκτός από τη σημερινή Βουλγαρία, σχεδόν το σύνολο της Μακεδονίας μας αλλά και περιοχές της Βορείου Ηπείρου, της Αλβανίας, της Σερβίας και της Ανατολικής Θράκης.

Είναι δεδομένο βεβαίως ότι το μεγαλύτερο τμήμα του σλαβόφωνου πληθυσμού των Σκοπίων είναι βουλγαρικής καταγωγής και με αναπτυγμένα φιλοβουλγαρικά αισθήματα. Για τον λόγο αυτόν και είναι πολύ πιθανό να υποχωρήσει ο Ζάεφ στο θέμα του εορτασμού της 11ης Οκτωβρίου, με κάποιον συμβιβασμό του τύπου «μακεδονική εθνότητα βουλγαρικής καταγωγής». Ο,τι χειρότερο δηλαδή, αφού με τον τρόπο αυτόν η Συμφωνία των Πρεσπών θα λειτουργήσει ως εργαλείο εκχώρησης των όποιων «μακεδονικών» χαρακτηριστικών παραδώσαμε στους Σκοπιανούς πλέον στους Βουλγάρους! Μα, αυτός δεν ήταν εξαρχής ο σκοπός του βουλγαρικού κομιτάτου και των εγκλημάτων του σε βάρος του μακεδονικού Ελληνισμού;

Όσο πιο γρήγορα μας γίνει συνείδηση ότι η ανοχή στην προδοσία, αλλά και στον «σεβασμό» της, αφήνει ένα γεωπολιτικό κενό στην περιοχή μας, το οποίο, όπως είναι φυσικό, θα τρέξουν να πληρώσουν κάπηλοι της Ιστορίας και επιβουλευτές της εθνικής μας ακεραιότητας, τόσο λιγότερο επώδυνες θα είναι οι συνέπειες για την πατρίδα μας.

Η Frontex ξεσκέπασε την Turkish Airlines

on Wednesday, 16 December 2020. Posted in Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

Μετάφραση από τα Τούρκικα Νέα

«Η Frontex ξεσκέπασε την Turkish Airlines»

09/12/2020
 

Και τον ρόλο της στην παράνομη μετανάστευση!

Μία έκθεση της Frontex από το 2015, έρχεται να στοιχειώσει την σύνοδο κορυφής της ΕΕ, που επιμένει να κάνει τα στραβά μάτια στην τουρκική εγκληματική δραστηριότητα.

Η συνοριακή δύναμη της ΕΕ, κατηγορούσε την Τurkish Αirlines για την αύξηση της παράνομης μετανάστευσης από το 2015! Για την ακρίβεια, αποκάλυπτε πως ο τουρκικός κρατικός αερομεταφορέας εξυπηρετούσε την επίσημη πολιτική της ισλαμικής Τουρκίας να προωθήσει παράνομους μετανάστες κυρίως από μουσουλμανικές χώρες αλλά κι άλλες χώρες της Αφρικής, προκειμένου έπειτα να περάσουν με τα κυκλώματα δουλεμπόρων στην Ευρώπη.

Η ανάπτυξη των τουρκικών αερογραμμών που έγινε φυσικά με χρηματοδότηση του τουρκικού κράτους, ήταν απόλυτα συνυφασμένη με την οθωμανική ονείρωξη του Ερντογάν την οποία κυριολεκτικά απογείωσε, σε συνδυασμό με την άρση καθεστώτος βίζας για τους εισερχόμενους μετανάστες κυρίως από την ζώνη του Μαγκρέμπ, αλλά και την Αφρική.

Ο οργανισμός της ΕΕ, δήλωνε πως η αύξηση των Αφρικανών μεταναστών μέσω των δυτικών Βαλκανίων, εν μέρει οφείλεται στην ταχεία επέκταση του τουρκικού εθνικού αερομεταφορέα. Δηλαδή ο τουρκικός εθνικός αερομεταφορέας είναι βασικός μοχλός του τουρκικού εθνικισμού και του τουρκικού επεκτατισμού με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ο οργανισμός συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποστήριξε πώς μία από τις μεγαλύτερες μεταφορικές εταιρίες στον κόσμο τροφοδοτεί την κρίση παράνομης μετανάστευσης με νέα δρομολόγια της στην Αφρική.
Η Frontex ανέφερε πως η δραματική αύξηση στα παράνομα περάσματα Aφρικανών μεταναστών στα σύνορα στα δυτικά Βαλκάνια, “μπορεί να εξηγηθεί εν μέρει”, από την εμπορική στρατηγική της Turkish Airlines.

Ο εθνικός αερομεταφορέας που εξυπηρετεί περισσότερους προορισμούς από οποιαδήποτε αεροπορική εταιρεία στον κόσμο έχει στόλο από 296 αεροσκάφη και έσοδα 5 δισεκατομμυρίων λιρών πέρσι, ενώ άνοιξε ένα σύνολο νέων δρομολογίων προς την Αφρική, μία κίνηση που μπορεί να ερμηνευθεί ως προσπάθεια του προέδρου Ερντογάν, να αυξήσει την τουρκική επιρροή. Και η Frontex έχει απόλυτο δίκιο.

Ο Ερντογάν προσπαθεί να πατήσει πόδι σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες της Αφρικής, όχι μόνο για να εγκαταστήσει εκεί στρατιωτικές βάσεις, να προωθήσει τα τούρκικα προϊόντα και τα οπλικά συστήματα. Αλλά κυρίως, για να φέρει μισθοφόρους, οι οποίοι εκπαιδεύονται σε τούρκικα στρατόπεδα όπως έχουμε αποκαλύψει και έπειτα χρησιμοποιούνται στην πρώτη γραμμή των πολεμικών εμπλοκών της Τουρκίας. Όπως για παράδειγμα στην Συρία, την Λιβύη και τον Καύκασο. Μαζί με τους ισλαμιστές τρομοκράτες, στρατιώτες από μουσουλμανικές αφρικανικές χώρες χρησιμοποιούνται για προμετωπίδα του τουρκικού στρατού, καθώς κατά κοινή ομολογία, ο τουρκικός στρατός διέπεται από δειλία στο πεδίο της μάχης.

Και ενώ η προσοχή του κόσμου έχει στραφεί στις παράνομες συμμορίες διακινητών, ο ισχυρισμός αυτός υποδηλώνει ότι μεγάλες εταιρείες που λειτουργούν εξολοκλήρου νόμιμα, διαδραματίζουν επίσης σημαντικό και δυσνόητο ρόλο στη μαζική μετανάστευση που πλήττει την ήπειρο. Και η turkish airlines ταυτίζονται ή μάλλον λειτουργούν σε συνεργασία με τους δουλέμπορους που στη συνέχεια παίρνουν τους παράνομους μετανάστες σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Η Frontex σημείωσε ότι παρουσιάστηκε τριπλάσια αύξηση στους Aφρικανούς που εντοπίστηκαν σε παράνομες διελεύσεις στα δυτικά Βαλκάνια τον Ιούνιο, σε σύγκριση με το προηγούμενο τρίμηνο.
Υπήρξε 9 φορές αύξηση στους προερχόμενους από το Κονγκό, 6 φορές αύξηση σε αυτούς που έρχονται από το Καμερούν και 4 σε αυτούς που έρχονται από την Γκάνα.
Συνολικά εντοπίστηκαν 4071 Αφρικανοί στις 54 437 παράνομες συνεδριακές διαβάσεις.

Η έκθεση συνεχίζει ;” Η αύξηση των εντοπιζόμενων Αφρικανών στα δυτικά Βαλκάνια, θα μπορούσαν εν μερει να εξηγηθεί, από την επέκταση του δικτύου σύνδεσης της Τurkish Αirlines στην Αφρική”
Αναφέρει πως αυτός ο εθνικός αερομεταφορέας, έχει τώρα το μεγαλύτερο δίκτυο στην Αφρική σχεδόν διπλασιάζοντας την εβδομαδιαία χωρητικότητα θέσεων από 38.000 σε 70.000 και σχεδιάζει να ανοίξει έξι νέους προορισμούς.

“Διαθέτει ήδη το μεγαλύτερο δίκτυο στην ήπειρο μεταξύ ξένων αερομεταφορέων, ξεπερνώντας την Αir france και την Εmirates. Μέχρι το τέλος του 2015 οι Τurkish Αirlines θα έχουν τουλάχιστον 45 προορισμούς σε 30 χώρες στην Αφρική. Συγκριτικά η Αir France η οποία διαθέτει το δεύτερο μεγαλύτερο αφρικανικό δίκτυο μεταξύ των ευρωπαϊκών αερομεταφορέων προσφέρει πτήσεις σε 34 προορισμούς. Brussels Airlines έχουν 19 προορισμούς στην Αφρική, η British Airways 18 και η Lufthansa 13”.

Το πρόβλημα έγκειται στην πολιτική της Τουρκίας περί “θεωρήσεων visa” με την οποία, η ισλαμιστική κυβέρνηση, επιδιώκει περισσότερη επιρροή σε Αφρική και Μέση Ανατολή χαλαρώνοντας τους περιορισμούς των θεωρήσεων.

Πολίτες χωρών όπως η Σομαλία, η Ερυθραία, το Αφγανιστάν και το Σουδάν, μπορούν όλοι να λάβουν ηλεκτρονικές βίζες οι οποίες απαιτούν μόνο ένα έντυπο που πρέπει να συμπληρωθεί και μία χρέωση που πρέπει να πληρωθεί στο διαδίκτυο.
Ένας δημοσιογράφος της Telegraph που προσποιήθηκε πως κατάγεται από το Αφγανιστάν, κατάφερε να αγοράσει μία τέτοια θεώρηση σε λιγότερο από 5 λεπτά χρησιμοποιώντας μάλιστα το όνομα John Smith.

EU border force blames Turkish Airlines for surge in illegal African migration
Μετάφραση από τα Τούρκικα Νέα

ΠΟΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ»

on Wednesday, 16 December 2020. Posted in Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

Του Λεωνίδα Χρυσανθόπουλου Πρέσβη επί τιμή – Μέλος του ΙΗΑ

ΠΟΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ»

 

Δεν θα ασχοληθούμε με ανάλυση της απαράδεκτης απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου γιατί δεν αξίζει να χάνουμε τον χρόνο μας με αποφάσεις που δεν έχουν νόημα και που οδηγούν την ΕΕ στην διάλυσή της, μιας και είναι ανίκανη να λειτουργεί αποτελεσματικά. Υπενθυμίζεται πάλι ότι όταν η Αργεντινή εισέβαλε στα νησιά Falklands το 1982, χρειάστηκαν  μόλις τρεις εβδομάδες για να επιβληθούν οι κυρώσεις στις 15 Απριλίου 1982. Η Ελλάδα υποστήριξε τότε  την λήψη κυρώσεων που περιελάμβαναν την  απαγόρευση των εξαγωγών όπλων στην Αργεντινή και την διακοπή των εμπορικών σχέσεων με τη χώρα αυτή. Καμία σχέση με την χθεσινή απόφαση που μεταχειρίζεται την Ελλάδα και την Κύπρο  σαν να ήταν τρίτες χώρες και όχι κράτη-μέλη της ΕΕ.

Η Ελλάδα θα πρέπει να κινηθεί ως εξής τώρα:

1. Να καταγγείλει το μνημόνιο του 2010 με βάση τις διαδικασίες που προβλέπει η Συνθήκη της Βιέννης περί Συνθηκών. Η Συνθήκη αυτή προβλέπει τη δυνατότητα καταγγελίας για σφάλματα που έγιναν (αρθρο 48), απάτη (άρθρο 49), διαφθορά αντιπροσώπου κράτους (άρθρο 50), εξαναγκασμός αντιπροσώπου κράτους (άρθρο 51), ουσιαστική αλλαγή καταστάσεων (άρθρο 62β).

2. Να θέσει το θέμα της παύσης πληρωμών λόγω πανδημίας γιατί μέχρι το 2028 πρέπει να πληρώσει 66,7 δις ευρώ στους δανειστές.

3. Να τεθεί με επιμονή στο Βερολίνο η πληρωμή του κατοχικού δανείου, η αξία του οποίου κυμαίνεται σε σημερινές τιμές μεταξύ 13 μεχρι 422 δις ευρώ,  ακόμη και με απειλή κατάσχεσης γερμανικών περιουσιακών στοιχείων που βρίσκονται στην Ελλάδα.

4. Να ανακοινώσει επισήμως ότι δεν θα συμφωνήσει στην επέκταση των κυρώσεων κατά της  Ρωσίας όταν είναι να ανανεωθούν και γενικά να τηρεί αρνητική στάση σε θέματα κυρώσεων κατά άλλων τρίτων χωρών.

Τα ανωτέρω θα πρέπει να τεθούν ταυτόχρονα στην ΕΕ και στό Βερολίνο από την Ελλάδα και με τον τρόπο αυτό θα ασκηθεί από την Αθήνα αφόρητη πίεση που ίσως καταλήξει στην επιβολή ουσιαστικών κυρώσεων στην Τουρκία. Διαφορετικά δεν έχει νόημα η παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ.

Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος 

Λ. Χρυσανθόπουλος

Πρέσβης επί τιμή – Μέλος του ΙΗΑ

ΠΟΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ | (professors-phds.com)

ΠΟΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

on Friday, 11 December 2020. Posted in Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

Του Λεωνίδα Χρυσανθόπουλου Πρέσβη επί τιμή – Μέλος του ΙΗΑ

ΠΟΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

Δεν θα ασχοληθούμε με ανάλυση της απαράδεκτης απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου γιατί δεν αξίζει να χάνουμε τον χρόνο μας με αποφάσεις που δεν έχουν νόημα και που οδηγούν την ΕΕ στην διάλυσή της, μιας και είναι ανίκανη να λειτουργεί αποτελεσματικά. Υπενθυμίζεται πάλι ότι όταν η Αργεντινή εισέβαλε στα νησιά Falklands το 1982, χρειάστηκαν  μόλις τρεις εβδομάδες για να επιβληθούν οι κυρώσεις στις 15 Απριλίου 1982. Η Ελλάδα υποστήριξε τότε  την λήψη κυρώσεων που περιελάμβαναν την  απαγόρευση των εξαγωγών όπλων στην Αργεντινή και την διακοπή των εμπορικών σχέσεων με τη χώρα αυτή. Καμία σχέση με την χθεσινή απόφαση που μεταχειρίζεται την Ελλάδα και την Κύπρο  σαν να ήταν τρίτες χώρες και όχι κράτη-μέλη της ΕΕ.

Η Ελλάδα θα πρέπει να κινηθεί ως εξής τώρα:

1. Να καταγγείλει το μνημόνιο του 2010 με βάση τις διαδικασίες που προβλέπει η Συνθήκη της Βιέννης περί Συνθηκών. Η Συνθήκη αυτή προβλέπει τη δυνατότητα καταγγελίας για σφάλματα που έγιναν (αρθρο 48), απάτη (άρθρο 49), διαφθορά αντιπροσώπου κράτους (άρθρο 50), εξαναγκασμός αντιπροσώπου κράτους (άρθρο 51), ουσιαστική αλλαγή καταστάσεων (άρθρο 62β).

2. Να θέσει το θέμα της παύσης πληρωμών λόγω πανδημίας γιατί μέχρι το 2028 πρέπει να πληρώσει 66,7 δις ευρώ στους δανειστές.

3. Να τεθεί με επιμονή στο Βερολίνο η πληρωμή του κατοχικού δανείου, η αξία του οποίου κυμαίνεται σε σημερινές τιμές μεταξύ 13 μεχρι 422 δις ευρώ,  ακόμη και με απειλή κατάσχεσης γερμανικών περιουσιακών στοιχείων που βρίσκονται στην Ελλάδα.

4. Να ανακοινώσει επισήμως ότι δεν θα συμφωνήσει στην επέκταση των κυρώσεων κατά της  Ρωσίας όταν είναι να ανανεωθούν και γενικά να τηρεί αρνητική στάση σε θέματα κυρώσεων κατά άλλων τρίτων χωρών.

Τα ανωτέρω θα πρέπει να τεθούν ταυτόχρονα στην ΕΕ και στό Βερολίνο από την Ελλάδα και με τον τρόπο αυτό θα ασκηθεί από την Αθήνα αφόρητη πίεση που ίσως καταλήξει στην επιβολή ουσιαστικών κυρώσεων στην Τουρκία. Διαφορετικά δεν έχει νόημα η παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ.

Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος 

Πρέσβης επί τιμή – Μέλος του ΙΗΑ

11.12.2020

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ

ΠΗΓΗ: International Hellenic Association

Πολιτική ανοικτών συνόρων επιβάλλει η ΕΕ στην Ελλάδα

on Tuesday, 01 December 2020. Posted in Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

Του Αναστάσιου Λαυρέτζου, από το SLPRESS

Πολιτική ανοικτών συνόρων επιβάλλει η ΕΕ στην Ελλάδα

Λαυρέντζος Αναστάσιος
7737
Πολιτική ανοικτών συνόρων επιβάλλει η ΕΕ στην Ελλάδα, Αναστάσιος Λαυρέντζος
 

Στα τέλη Οκτωβρίου η Κομισιόν και η Επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ, Ίλβα Γιόχανσον, ζήτησαν να συγκληθεί έκτακτο διοικητικό συμβούλιο της FRONTEX, προκειμένου «να συζητηθούν οι ισχυρισμοί για παράνομες επαναπροωθήσεις μεταναστών στην Ελλάδα και η προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων». Παρά τις εξηγήσεις που δόθηκαν και τη διαβεβαίωση από ελληνικής πλευράς ότι δεν γίνονται επαναπροωθήσεις, η κ. Γιόχανσον επανήλθε, ζητώντας οι σχετικές καταγγελίες «να διερευνηθούν επαρκώς, για να γνωρίζουμε τί ακριβώς έχει συμβεί».

Οι παραπάνω πρωτοβουλίες, αν και φαινομενικά αποσπασματικές, έχουν ως προφανή στόχο να ασκήσουν πίεση στην Ελλάδα, προκειμένου να μην εκφεύγει από το πλαίσιο της μεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ. Μια πολιτική η οποία αποτυπώθηκε τον Δεκέμβριο του 2018 στη Σύνοδο του ΟΗΕ στο Μαρρακές, όταν έγινε θριαμβευτικά αποδεκτό από τις περισσότερες χώρες της ΕΕ, με προεξάρχουσα τη Γερμανία, το νέο Παγκόσμιο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση.

 

Πρόκειται ουσιαστικά για μια πολιτική "ανοικτών συνόρων" η οποία χρησιμοποιεί ως όχημά της την παραδοχή ότι οι μεταναστευτικές ροές που καταφθάνουν στην Ευρώπη είναι κατ’ αρχήν προσφυγικές. Άρα, βάσει του διεθνούς δικαίου κανένα κράτος δεν μπορεί να τις ανακόψει. Στην πράξη όμως η υποχρέωση αυτή βαρύνει μόνο τα κράτη της περιφέρειας που έχουν εξωτερικά σύνορα.

Διότι τα κράτη του ευρωπαϊκού πυρήνα έχουν ελέω της Συνθήκης του Δουβλίνου την ευχέρεια να εξετάζουν αιτήματα ασύλου μόνο όταν αυτά το θελήσουν. Σε κάθε άλλη περίπτωση έχουν το δικαίωμα να επιστρέφουν στην αρχική χώρα εισόδου τους αιτούμενους ασύλου, ή τους παράνομους μετανάστες που θα ανακαλύψουν στην επικράτειά τους.

Λίγοι πρόσφυγες, πολλοί παράνομοι μετανάστες

Πόσο προσφυγικές είναι, όμως, οι ροές των μεταναστών που καταφθάνουν στην Ευρώπη και ειδικότερα στην Ελλάδα; Κατ’ αρχάς θα έπρεπε κανείς να δυσπιστεί για τον προσφυγικό χαρακτήρα αυτών των ροών και μόνο από το απλό γεγονός ότι μετά το 2015 άρχισαν να καταφθάνουν μαζικά στην Ελλάδα παράνομοι μετανάστες, προερχόμενοι από δεκάδες διαφορετικές χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Χώρες στις οποίες ως επί το πλείστον δεν διεξάγεται πόλεμος.

 

Οι άνθρωποι αυτοί στο σύνολό τους έρχονται από την Τουρκία, όπου επίσης δεν διεξάγεται πόλεμος. Για την Ευρώπη, η Τουρκία θεωρείται μια ασφαλής χώρα, όπως δείχνει το μέγεθος των ευρωπαϊκών επενδύσεων που κατευθύνονται σε αυτήν. Είναι, λοιπόν, τουλάχιστον αντιφατικό η ΕΕ να ζητά από την Ελλάδα, να κρατά ανοικτά τα ανατολικά σύνορά της, επικαλούμενη "ανθρωπιστικούς λόγους".

Υπάρχουν όμως και επίσημα στατιστικά δεδομένα που καταδεικνύουν ότι οι παράνομες μεταναστευτικές ροές που φθάνουν στην Ελλάδα δεν είναι στην πλειονότητά τους προσφυγικές. Αυτό φαίνεται από το ποσοστό των θετικών απαντήσεων που δίνονται πρωτοβαθμίως στα αιτήματα ασύλου. Το ποσοστό αυτό στην Ελλάδα το 2020 μειώθηκε περίπου στο 40% ως αποτέλεσμα και της κυβερνητικής αλλαγής. Σε ακόμη χαμηλότερα επίπεδα βρίσκεται ο ευρωπαϊκός μέσος όρος, αφού σύμφωνα με την Eurostat το 2019 το ποσοστό των θετικών απαντήσεων σε αιτήματα ασύλου ήταν 38%.

Το ηλικιακό προφίλ

Το γεγονός ότι αυτοί που έρχονται στην Ευρώπη από την Ασία και την Αφρική δεν έχουν και τόσο προσφυγικό προφίλ, φαίνεται από ένα άλλο στοιχείο. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat, το 2019 σε αυτούς που υπέβαλαν για πρώτη φορά αίτηση ασύλου οι άρρενες ήταν περίπου το 62%. Από αυτούς, αν εξαιρέσει κανείς τα παιδιά, στα οποία τα πράγματα είναι κάπως μοιρασμένα, θα διαπιστώσει ότι στους έχοντες ηλικία 14-17 ετών, οι άρρενες αποτελούσαν το 68%. Αντίστοιχα, στη "στρατεύσιμη" ηλικία των 18-34 ετών, οι άνδρες ήταν το 69%.

 

Από όλα αυτά προκύπτει ότι από τους μετανάστες που καταφθάνουν στην Ευρώπη, οι έχοντες προσφυγικό προφίλ αποτελούν μειονότητα. Επίσης, λίγο μπορούν να εισφέρουν στο δημογραφικό πρόβλημα της Ευρώπης, αφού δεν είναι πληθυσμοί ισορροπημένοι κατά φύλο. Δηλαδή, κατά κανόνα δεν μας έρχονται οικογένειες ή ζευγάρια, αλλά νεαροί άνδρες, οι οποίοι στην πραγματικότητα επιδιώκουν να μεταναστεύσουν παράνομα στην Ευρώπη, προσποιούμενοι τους "πρόσφυγες". Κάνουν δηλαδή αυτό που τους έχει δασκαλέψει ένα ολόκληρο σύστημα διακίνησης, το οποίο έχει θεριέψει και τρέφεται από τη νέα "μεγάλη μπίζνα" της παράνομης μετανάστευσης.

Πρόκειται, λοιπόν, εν πολλοίς για ένα μαζικό φαινόμενο παράνομης μετανάστευσης, το οποίο εκμεταλλεύεται καταχρηστικά τη Σύμβαση της Γενεύης για τους Πρόσφυγες του 1951. Μια Σύμβαση την οποία σημειωτέον η Τουρκία δεν έχει επικυρώσει. Όμως, η Σύμβαση της Γενεύης όταν έγινε, είχε υπ’ όψιν της κυρίως τη διαχείριση ατομικών περιπτώσεων και την παροχή προστασίας σε άτομα που διώκονταν από ανελεύθερα ή δικτατορικά καθεστώτα. Δεν είχε υπ’ όψιν της μια βιομηχανία παράνομων μεταναστευτικών ροών που ξεκινούν από τη Γουϊνέα, το Κογκό και τη Σομαλία, έως το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και το Μπαγκλαντές.

Ανθρωπισμός με ξένες πλάτες

Και βέβαια δεν είναι τυχαίο ότι όσον αφορά την Ελλάδα, οι άνθρωποι αυτοί μας έρχονται από την Τουρκία, όπου φυσικά δεν πάνε με τα πόδια. Φτάνουν εκεί αεροπορικώς, εκμεταλλευόμενοι τα πολύ φθηνά εισιτήρια που τους παρέχονται. Αντί λοιπόν η ΕΕ να ασκεί τις πιέσεις της στην Τουρκία, η οποία εκβιάζει την Ευρώπη με το μεταναστευτικό, εγκαλεί την Ελλάδα. Και ούτε λίγο ούτε πολύ της ζητά να ανοίξει τα σύνορά της για λόγους "ανθρωπιστικούς". Μάλιστα αυτό το ζητά εν μέσω υγειονομικής καραντίνας λόγω κορονοϊού και στον απόηχο των τρομοκρατικών ενεργειών στο Παρίσι και στη Βιέννη που έγιναν στα τέλη Οκτωβρίου.

 

Την ίδια στιγμή όμως που η ΕΕ απαιτεί από την Ελλάδα να κρατάει ανοιχτά τα ανατολικά σύνορά της, λαμβάνει μέτρα για να σφραγίσει τα βόρεια σύνορά της. Γιατί στην πράξη αυτό κάνει, έχοντας τοποθετήσει δυνάμεις της FRONTEX επί αλβανικού και σκοπιανού εδάφους ήδη από τον Μάιο του 2019. Η επίσημη δικαιολογία είναι βέβαια ότι οι δυνάμεις αυτές τοποθετήθηκαν με σκοπό να ελέγξουν το διασυνοριακό έγκλημα, αλλά στην πράξη σκοπός τους είναι να αναχαιτίσουν τυχόν διαρροές μεταναστών προς την Κεντρική Ευρώπη. Τον Ιούλιο του 2020 δημιουργήθηκε μάλιστα και μια δεύτερη "γραμμή αμύνης" με εγκατάσταση κλιμακίων της FRONTEX στο Μαυροβούνιο.

Εν πάση περιπτώσει, αν η ΕΕ ενδιαφέρεται τόσο πολύ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν έχει παρά να δημιουργήσει ευρωπαϊκά προξενεία στην Τουρκία, όπου θα μπορούν να προσέρχονται με τα χαρτιά τους όσοι επιθυμούν να λάβουν άσυλο. Με αυτό τον τρόπο δεν θα κινδυνεύουν, διασχίζοντας τη θάλασσα με φουσκωτά, ούτε θα ταλαιπωρούνται σε καταυλισμούς στα ελληνικά νησιά. Έτσι βέβαια μπορεί οι ΜΚΟ και οι δουλέμποροι να μην έχουν πλέον "αντικείμενο εργασιών", αλλά το κέρδος από την καθαρά ανθρωπιστική σκοπιά θα είναι μεγάλο.

Εκεί λοιπόν, στα ευρωπαϊκά προξενεία που θα δημιουργηθούν επί τουρκικού εδάφους, θα κρίνει η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ασύλου αν οι αιτούμενοι διεθνή προστασία θα μπορούν να λάβουν άσυλο. Και όσοι από αυτούς θα λαμβάνουν θετική απάντηση, θα μπορούν να πηγαίνουν αεροπορικώς σε όποια χώρα της Ευρώπης επιθυμούν. Όχι όπως τώρα που εγκλωβίζονται στην Ελλάδα, αφού και αυτοί που λαμβάνουν επίσημα άσυλο δεν μπορούν να μεταβούν σε κάποια άλλη χώρα της Ευρώπης. Φαίνεται έτσι για μια ακόμη φορά η ανακολουθία της ΕΕ, η οποία δίνοντας μερικά χρήματα στην Ελλάδα φροντίζει να κρατά το πρόβλημα έξω από την πόρτα της.

Υποχρέωση της κυβέρνησης

Η ελληνική κυβέρνηση έχει ως συνταγματική υποχρέωση να μεριμνά για την ευημερία και την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών. Από αυτή την άποψη η Ελλάδα ήδη έχει σηκώσει στο μεταναστευτικό πολύ μεγαλύτερο βάρος από αυτό που της αναλογεί. Όσοι άλλοι έχουν τις δικές τους και απολύτως σεβαστές ευαισθησίες, καλόν θα ήταν να τις δείξουν έμπρακτα και όχι μέσω τρίτων.

Διότι δεν μπορεί η ΕΕ επειδή μας δίνει κάποια χρήματα να μετατρέπει την Ελλάδα σε έναν κλειστό θάλαμο υποδοχής των παράνομων μεταναστευτικών ροών που καταφθάνουν στην Ευρώπη. Ούτε η ελληνική κοινωνία μπορεί να δεχτεί τον αναγκαστικό εποικισμό που της επιβάλλει η Τουρκία με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Στο κάτω-κάτω της γραφής έχουν και οι Έλληνες τα δικαιώματά τους και ανάμεσα σε αυτά, έχουν το δικαίωμα να αποφασίσουν σε ποια χώρα θα ζήσουν αύριο τα παιδιά τους.

Ενισχύεται ραγδαία ο ενεργειακός ρόλος της Ελλάδας στην ΝΑ Ευρώπη

on Thursday, 12 November 2020. Posted in Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

Του Κωνσταντινου Ν. Σταμπολη

Ενισχύεται ραγδαία ο ενεργειακός ρόλος της Ελλάδας στην ΝΑ Ευρώπη

Πώς η Τουρκία θα χάσει το προβάδισμά της και στην αγορά φυσικού αερίου

Η επίσκεψη του Αμερικανού ΥΠΕΞ, Μάικ Πομπέο, στην χώρα μας τον περασμένο Σεπτέμβριο έφερε ξανά στην επικαιρότητα τον κρίσιμο ρόλο που διαδραματίζει η Ελλάδα στα ενεργειακά δρώμενα της ΝΑ Ευρώπης. Μπορεί η Ελλάδα να μην διαθέτει τα ενεργειακά κοιτάσματα που θα την καθιστούσαν βασικό ενεργειακό προμηθευτή της ευρύτερης περιοχής, όμως έχει καταφέρει την τελευταία δεκαετία να αξιοποιήσει τα συγκριτικά πλεονεκτήματά της και να εδραιώσει την θέση της ως ένας από τους βασικούς περιφερειακούς παίκτες.

02112020-1.jpg

Ένας υπάλληλος της ΔΕΗ μπαίνει στην αίθουσα ελέγχου εντός του σταθμού ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο στο Λαύριο, στις 13 Μαΐου 2011. REUTERS/Yiorgos Karahalis
--------------------------------------------------------------------

Αυτήν την διάσταση ήθελε εξ άλλου με την επίσκεψη του στην Θεσσαλονίκη να υπογραμμίσει ο Μάικ Πομπέο ο οποίος φαίνεται ότι είναι από τους λίγους Δυτικούς πολιτικούς που έχουν αντιληφθεί τον κομβικό ρόλο που παίζει η χώρα μας, και αναμένεται να τον παίξει ακόμα πιο ενεργά, στο υπό διαμόρφωση νέο ευρωπαϊκό ενεργειακό τοπίο.

Όμως, εάν εξετάσουμε προσεκτικά τον χάρτη με τις ενεργειακές υποδομές και ενεργειακές ροές της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής θα διαπιστώσουμε ότι η Τουρκία αποτελεί τον μεγάλο ενεργειακό περιφερειακό κόμβο. Με έξι διεθνείς διασυνδετήριους αγωγούς φυσικού αερίου (Blue Stream, South Caucasus, Iraninterconnector, κλπ), δύο διεθνείς αγωγούς μεταφοράς (TANAP, Turk Stream) τέσσερις τερματικούς σταθμούς LNG και δυο διεθνείς αγωγούς πετρελαίου (Baku-Tbilisi-Ceyhan, Iraq-Turkey) και επιπλέον τον έλεγχο του στενού των Δαρδανελίων απ´ όπου διέρχεται καθημερινά σχεδόν το 4% της παγκόσμιας πετρελαϊκής τροφοδοσίας και τις ανάλογες υψηλές καταναλώσεις σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, η Τουρκία αποτελεί αναμφίβολα μια υπολογίσιμη ενεργειακή δύναμη και τον μεγάλο ενεργειακό παίκτη της περιοχής.

Τελευταία, ο ρόλος της γείτονος έχει αναβαθμιστεί ακόμα περισσότερο, ιδίως μετά τον Ιανουάριο 2020, οπότε και ξεκίνησε την λειτουργία του ο τεράστιος Τουρκο-ρωσικός αγωγός Turk Stream που μέσω της Μαύρης Θάλασσας μεταφέρει αέριο σε Τουρκία αλλά και ΝΑ Ευρώπη, έχοντας υποκαταστήσει τον αγωγό Trans Balkan που επί 33 χρόνια μετέφερε ρωσικό αέριο, μέσω Ρουμανίας και Βουλγαρίας, αρχικά στην Τουρκία και αργότερα σε Ελλάδα, Βουλγαρία και Β. Μακεδονία. Οι ανωτέρω χώρες και πολύ σύντομα η Σερβία, θα εξαρτώνται πλέον σε πολύ μεγάλο βαθμό από την Τουρκία μέσω της οποίας η Ρωσία προμηθεύει αποκλειστικά το αέριό της στην περιοχή βάσει μακροχρόνιων συμβάσεων (oil indexed).

Η δε Ελλάδα εξαρτάται σήμερα ακόμα περισσότερο από την Τουρκία για τις εισαγωγές της σε φυσικό αέριο αφού τρεις βασικές αρτηρίες τροφοδοσίας της ( δηλ. ο ελληνο-τουρκικός διασυνδετήριος αγωγός, ο Turk Stream και ο ΤΑΝΑΡ) ελέγχονται απόλυτα από την Τουρκία. Εάν εξαιρέσουμε τους τελευταίους 18 μήνες, όπου λόγω πολύ χαμηλών τιμών υπήρξαν αυξημένες εισαγωγές LNG, η Ελλάδα κάλυπτε παραδοσιακά το 70% των εισαγωγών φυσικού αερίου από την Ρωσία. Η κατάσταση αυτή, όμως, μέλλει να διαφοροποιηθεί λόγω αυξημένων εισαγωγών LNG, κυρίως λόγω χαμηλών τιμών, αλλά και της επικείμενης λειτουργίας του αγωγού ΤΑΡ –που αποτελεί συνέχεια του τουρκικού αγωγού ΤΑΝΑΡ– η βασική διαδρομή του οποίου διέρχεται μέσω Ελλάδας. Αν και το μεγαλύτερο μέρος των ποσοτήτων αερίου, που προέρχονται από το Αζερμπαϊτζάν, τις οποίες θα μεταφέρει ο ΤΑΡ προορίζονται για τις ευρωπαϊκές αγορές, μέσω Ιταλίας, η Ελλάδα θα παραλαμβάνει 1,0 δισεκ. κυβ. μέτρα τον χρόνο που αντιστοιχεί περίπου στο 1/5 της τρέχουσας κατανάλωσής της ενώ 1,0 δισεκ. κυβ. μέτρα ακόμα θα προμηθεύεται η Βουλγαρία, μέσω Ελλάδας.

Παράλληλα, εκτιμάται ότι θα βαίνουν αυξανόμενες οι εισαγωγές LNG στην Ελλάδα, ενώ από το 2023 θα λειτουργούν δύο ακόμα τερματικοί σταθμοί LNG. Η πλωτή μονάδα FSRU της Gastrade στην Αλεξανδρούπολη και η επίσης πλωτή εγκατάσταση LNG του ομίλου Μοτορόιλ στους Αγίους Θεόδωρους. Έτσι, μέσω αυξημένων εισαγωγών LNG η Ελλάδα θα προσπαθήσει τα επόμενα χρόνια να απεγκλωβιστεί από τον ρωσικό εναγκαλισμό και τον έλεγχο της Τουρκίας διαφοροποιώντας τις πηγές προμήθειας, με τις ΗΠΑ να αποτελούν μια από αυτές.

Με τρία ακόμα σημαντικά έργα υποδομών στην περιοχή, τον υπό κατασκευή διασυνδετήριο αγωγό φυσικού αερίου Ελλάδας-Βουλγαρίας (IGB), τον υπό μελέτη αγωγό Θεσσαλονίκης–Σκοπίων και την μέλλουσα να δημοπρατηθεί μονάδα υπόγειας αποθήκευσης South Kavala (εντός της παραχώρησης της Energean στην Θάσο), η Ελλάδα διασφαλίζει την θέση της ως βασικού εναλλακτικού προμηθευτή αερίου στην ΝΑ Ευρώπη.

Η θέση αυτή πολύ σύντομα θα ενισχυθεί περαιτέρω με την λειτουργία από τα τέλη 2021 του Gas Trading Hub που θα λειτουργεί από κοινού από τον ΔΕΣΦΑ και το Χρηματιστήριο Ενέργειας, μόλις ξεκινήσει η διαπραγμάτευση παραγώγων φυσικού αερίου. Σήμερα, ήδη λειτουργεί με επιτυχία το Hellenic Trading Point από τον ΔΕΣΦΑ έχοντας εξασφαλίσει την υψηλότερη βαθμολογία (EFET benchmarking) της περιοχής, υψηλότερη ακόμα και από εκείνη του Χρηματιστηρίου Ενέργειας της Κωνσταντινούπολης. Με αυξημένες ποσότητες και ροές φυσικού αερίου μέσω Ελλάδος (liquid market) και μια αγορά που θα λειτουργεί με απόλυτη διαφάνεια και άμεση διασύνδεση με τις ευρωπαϊκές αγορές και τα αντίστοιχα gas hubs, η ελληνική αγορά φυσικού αερίου διαθέτει όλα τα εχέγγυα για να εξελιχθεί ιδιαίτερα δυναμικά μέσα στα επόμενα χρόνια και να αναδειχθεί ως η πρωτεύουσα αγορά της περιοχής σε άμεση αντιπαράθεση με την πολύ μεγαλύτερη, πλην όμως περίκλειστη και κρατικά ελεγχόμενη, αγορά της Τουρκίας.

Αναγνωρίζοντας τον κομβικό ρόλο της Ελλάδας στην περιφερειακή αγορά ηλεκτρισμού, ο Οργανισμός Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας (ACER) ανέθεσε στην χώρα μας την δημιουργία του περιφερειακού κέντρου ελέγχου ηλεκτρικής ενέργειας, με έδρα την Θεσσαλονίκη, το οποίο θα ξεκινήσει την λειτουργία του στις αρχές του 2022. Στις ανωτέρω απόλυτα θετικές εξελίξεις θα πρέπει να προστεθεί και η μεγάλη συμβολή της Ελλάδας στην προμήθεια προϊόντων πετρελαίου των περισσότερων χωρών της ΝΑ Ευρώπης μέσω των τεσσάρων σύγχρονων διυλιστηριακών μονάδων που διαθέτει και οι οποίες εξάγουν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής τους καλύπτοντας σχεδόν το 60% των πετρελαϊκών αναγκών της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου και του 25% των αναγκών της Τουρκίας. Χωρίς το ελληνικό διυλιστηριακό προβάδισμα θα ήταν δύσκολο να λειτουργήσει στον βαθμό που έχει αναπτυχθεί σήμερα η οικονομία της ευρύτερης περιοχής.

Εάν ληφθούν υπ´ όψη όλα τα ανωτέρω είναι προφανές ότι ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών είχε περισσότερους από έναν λόγους να θέλει να επισκεφθεί την Ελλάδα, και μάλιστα την Θεσσαλονίκη, την συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Όπως έγινε γνωστό από κύκλους του State Department, η αποτίμηση της επίσκεψης του Μάικ Πομπέο στην Ελλάδα, ως προς το ενεργειακό της σκέλος, υπήρξε ιδιαίτερα θετική έχοντας αξιολογήσει την δυνατότητα της χώρας μας, μέσω των υφιστάμενων και μελλοντικών ενεργειακών διασυνδέσεων και συνεργασιών της με όλες τις χώρες της περιοχής (δηλ. Δυτικά Βαλκάνια, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ισραήλ, Κύπρος), να εξελιχθεί πολύ σύντομα, έως το 2023, ως το ενεργειακό αντίβαρο έναντι της Τουρκίας.

Με την έμφαση να δίνεται στην ελεύθερη και ανταγωνιστική λειτουργία της αγοράς, και στην διασυνδεσιμότητα των περιφερειακών αγορών (εκτός Τουρκίας), και λιγότερο στο μέγεθος των υποδομών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν οι απαραίτητες υποδομές, πλην όμως η αντιπαράθεση με την Τουρκία εκτιμάται ότι θα εξελιχθεί στην σφαίρα του εμπορίου και των αγορών. Για αυτό μια στενότερη συνεργασία με την Ελλάδα, και η υποστήριξή της με κάθε τρόπο, μόνο οφέλη μπορεί να αποφέρει για την Ουάσιγκτον καθώς η χώρα μας ευρίσκεται στο επίκεντρο ενός τάχιστα μεταβαλλόμενου ενεργειακού παιγνίου.

Copyright © 2020 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Η πομφόλυξ της «κλειστής ελληνικής λίμνης» του Αιγαίου-

on Wednesday, 28 October 2020. Posted in Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

Του Ιωάννη Θ. Μάζη, Καθηγητή Γεωπολιτικής, ΕΚΠΑ 2 Oκτωβρίου 2020

Η πομφόλυξ της «κλειστής ελληνικής λίμνης» του Αιγαίου-

Militaire News

 

Υπό Καθηγητού Ι. Θ. Μάζη, ΕΚΠΑ 20/10/2020

 

Πολλά και υπό πολλών ελλήνων διανοουμένων, πολιτικών, δημοσιογράφων και ακαδημαϊκών ελέχθησαν σχετικώς με την δήθεν άστοχον και άδικον δια την Τουρκίαν επέκτασιν της Αιγιαλίτιδος Ζώνης της Χώρας η οποία «θα εξοργίσει δικαίως την γείτονα νεο-οθωμανικήν χώραν» διότι δήθεν την στραγγαλίζει μεταρέποντας το Αιγαίον Πέλαγος εις «κλειστήν ελληνικήν λίμνην» αλλά και ότι η «αβλαβής διέλευσις» και οι «θαλάσσιοι δίαυλοι» δεν είναι επαρκείς για την νόμιμον επίλυσιν του «δραματικού», δια την Τουρκίαν, αυτού προβλήματος. Και ότι όλοι εμείς οι εισηγούμενοι την επέκτασιν της αιγιαλίτιδος εις τα 12nm δια την προστασίαν των εθνικών συμφερόντων έναντι του τουρκοϊσλαμικού φασισμού, είμεθα καταδικασμένοι – ως “Ελληνάρες αγράμματοι και φανατικοί” – εις το “πυρ το εξώτερον” το κατακαίον και πυρπολόν τα πάντα εις την Γέενα της κολάσεως των “αντιδραστικών”! Αλλά τα πράγματα, εξεταζόμενα από την καθαρώς νομικήν των πλευράν, και όχι από την ιδεοληπτικήν τοιαύτην, δεν φαίνεται να είναι έτσι!

Πόσοι γνωρίζομεν επίσης ότι το δήθεν «ελληνικόν παράδοξον» δεν είναι καθόλου παράδοξον, απλούστατα διότι έxoμε από το έτος 1913 (!) “ειδικήν αιγιαλίτιδα ζώνη” …10nm και συνεπώς και τον – αντιστοίχου εύρους – εθνικόν εναέριον χώρον;

Πάντως, τα 12νμ οφείλουν να ανακηρυχθούν ακόμα και τώρα, σήμερα, ώστε το ORUÇ REIS το οποίο σύντομα θα ευρεθεί στον χώρο του κυριαρχικού δικαιώματος της Ελλάδος μεταξύ 6 και 12nm (μπορεί και να έχει εισέλθει σήμερα 20/10/2020) να θεωρείται και για έναν ακόμη ισχυρότατο και ισχύοντα νομικώς λόγο, ως καταφανώς και αναντιρήτως παράνομον. Τότε, ακόμα και η «θερμή ελληνική αντίδρασις» δικαιολογείται απολύτως. Διότι εάν εισέλθει εις τον χώρον 6-12 το τουρκικόν ερευνητικόν σκάφος και κατόπιν ανακοινωθεί η διεύρυνσις, κάποιοι, και πρώτοι οι Τούρκοι θα το θεωρήσουν – τότε – ως δολία παγίδευσιν εκ μέρους των Αθηνών διότι ο χώρος αυτός δεν υφίστατο ως κεκηρυγμένος και ισχύων κατά την ώραν της εισόδου του σκάφους και σε συνδυασμόν με τις διακηρυχθείσες «κόκκινες γραμμές» του κου Γεραπετρίτη δεν όφειλαν να λάβουν υπόψιν τον συγκεκριμένον χώρον ως απηγορευμένον δια τον πλούν του σκάφους των! Τότε, η Ελλάς θα οφείλει να αντιδράσει έως και θερμώς αλλά χωρίς έξωθεν καλήν μαρτυρίαν, ενώ είχε τα νομικά εργαλεία για να τα χρησιμοποιήσει και δεν το έπραξε. Ολιγωρία; Ηττοπάθεια; Εθνικόν έγκλημα;

Ερωτάται: τί περισσότερον θα πράξει η Τουρκία από αυτό που ήδη πράττει μη έχουσα μάλιστα η Ελλάδα φροντίσει να εξασφαλίσει νομικώς τα νώτα της εις το διεθνές “blame game” (παίγνιον ενοχής) ;

Μέχρι πότε η Ελλάς θα λειτουργεί ως φοβική και ηττοπαθής εθνοκρατική οντότης και όχι ως ορθολογικόν υποκείμενον του Διεθνούς Δικαίου, ασκών καθ’ολοκληρίαν τα δικαιώματά του;

Tο μόνον που έχει επιτύχει μέχρι σήμερα με την στάσιν αυτήν είναι να ευρίσκεται λόγω της συνεπαγομένης εκ της στάσεώς της αυτής, τουρκικής εξαχρειωθείσης συμπεριφοράς, εις τα πρόθυρα του πολέμου. Και μάλιστα νομικώς ακάλυπτος!

Ας εξετάσομε λοιπόν, χωρίς κραυγές, πώς είναι ποιά είναι στο σημείον της διευρύνσεως της αιγιαλίτιδος ζώνης τα νομικά όπλα «τα αποδεσμεύοντα τας χείρας» της ελληνικής διπλωματίας.

Α. Ο περιφρονηθείς από τις Ελληνικές Κυβερνήσεις Νόμος (ΔΡΜΑ’) 4141/1913, (ΦΕΚ Α’ 68 της 26 Μαρτίου/11 Απριλίου 1913)

Αναφορικώς με το αντίστοιχον εύρος της Αιγιαλίτιδος ζώνης, έχομε να παρατηρήσομε ότι ήδη έχει ορισθεί το εύρος των 10νμ από το έτος 1913, με τον Νόμο (ΔΡΜΑ’) 4141/1913, (ΦΕΚ Α’ 68 της 26 Μαρτίου/11 Απριλίου 1913) ο οποίος εισέτι ισχύει και περιέργως, περιφρονείται από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα να δίδομεν δικαίωμα να ομιλεί η Τουρκία (αλλά καί τινες αμερικανοί επίσημοι αγνοούντες τα νομικά δεδομένα και ισχύοντα εφόσον, άλλωστε, και η ελληνική πλευρά ουδέποτε τα επεκαλέσθη από το 1973 και εντεύθεν):  1) για «Ελληνικόν νομικόν παράδοξον», υπονοούντες την διαφοράν μεταξύ εθνικού εναερίου χώρου των 10νμ και αιγιαλίτιδος ζώνης των 6νμ». Ας δούμε όμως τί λέγει ο ως άνω Νόμος:

Εις το Άρθρον 1, παρ. 2 του Νόμου (ΔΡΜΑ’) 4141/1913, (ΦΕΚ Α’ 68 της 26 Μαρτίου / 11 Απριλίου 1913) με τίτλο: «Περί διάπλου και διαμονής εμπορικών πλοίων παρά τας Ελληνικάς Ακτάς και περί Αστυνομίας λιμένων και όρμων εν καιρώ πολέμου» ορίζεται σαφώς ότι: «Ειδικώς διά την εφαρμογήν του παρόντος νόμου, ως ελληνική θάλασσα εννοείται η από της ακτής μέχρις αποστάσεως δέκα ναυτικών μιλλίων περιλαβανομένη θαλασσία ζώνη. Προκειμένου περί κόλπων και όρμων η ζώνη των δέκα ναυτικών μιλίων μετρείται απ’ ευθείας γραμμής, συρομένης κατά πλάτος της εισοχής και εις το μάλλον εξωτερικόν μέρος αυτής, όπου το άνοιγμα δεν έχει πλάτος μείζον των είκοσι μιλίων». Δια της ανωτέρω διατάξεως, είναι απολύτως εμφανές ότι ιδρύεται αιγιαλίτις ζώνη 10 ν.μ., εφόσον η μέτρησις της αποστάσεως των 10νμ διενεργείται από της ακτής. Και τον όρον Αιγιαλίτις Ζώνη των 10 ν.μ. αντικαθιστά σαφώς και επακριβώς ο όρος «ελληνική θάλασσα». Η  εν λόγω διάταξις όμως, δηλούσα την «ευθείαν γραμμήν» από της οποίας μετρούνται τα 10 ν.μ. «…προκειμένου περί κόλπων και όρμων…» την οποίαν καθορίζει i) αφενός χαρασσομένην εις  «το μάλλον εξωτερικόν μέρος αυτής» δηλαδή εις τα πλέον ακραία προς το θαλάσσιον μέτωπον σημεία του κόλπου/όρμου και ii) προσδιοριζομένου του “ανοίγματος” του κόλπου/όρμου ως μή έχον «πλάτος μείζον των είκοσι μιλίων», είναι σημαντικότατον ότι προσομοιάζει και προβλέπει σχεδόν επακριβώς τα αναφερόμενα εις το μετά ενενήντα εννέα (99)! έτη, μεταγενέστερον άρθρον 10 της Συμβάσεως του Montego Bay (1982/1986). Το εν λόγω άρθρο της Άρθρο 10 της Συμβάσεως των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας (Σύμβαση UNCLOS ΙΙΙ (1982)) αναφέρει εις το αντίστοιχον σημείον του «πλάτους της γραμμής» τα εξής:

«4. Εάν η απόσταση μεταξύ των σημείων της κατώτατης ρηχίας των άκρων της φυσικής εισόδου ενός κόλπου δεν υπερβαίνει τα 24 ναυτικά μίλια μπορεί να χαραχθεί κλείουσα γραμμή μεταξύ των δύο σημείων κατώτατης ρηχίας, τα δε ύδατα στο εσωτερικό της γραμμής αυτής θεωρούνται εσωτερικά ύδατα.

5. Στις περιπτώσεις που η απόσταση μεταξύ των σημείων κατώτατης ρηχίας των άκρων της φυσικής εισόδου ενός κόλπου υπερβαίνει τα 24 ναυτικά μίλια, ευθεία γραμμή βάσεως εικοσιτεσσάρων μιλίων χαράσσεται στο εσωτερικό του κόλπου κατά τρόπο ώστε να περικλείει την μέγιστη υδάτινη έκταση η οποία είναι δυνατόν να περικλείεται από γραμμή τέτοιου μήκους

Εκ της συγκρίσεως των δύο άρθρων μάλιστα, προκύπτει ο Νόμος του 1913 αρκετά φειδωλός ως προς αυτόν του 1982 του Δ.τ.Θ., διότι ο δεύτερος μας δίδει την δυνατότητα για γραμμή πλάτους 24νμ ήτοι, τεσσάρων (4)νμ περισσοτέρων από αυτόν του 1913!

Πάντως ο 4141/1913 προέβλεπε τη δυνατότητα απαγορεύσεως του διάπλου και παραμονής εμπορικών σκαφών εις την θαλασσίαν ζώνην την οποίαν όριζε «όταν τα συμφέροντα της εθνικής αμύνης απαιτώσι την τοιαύτην απαγόρευσιν».

Παρατηρήσεις: 1) Ο Νόμος αυτός εξακολουθεί να ισχύει εφόσον ουδέποτε κατηργήθη 2) Εφόσον προσδιορίζει την ισχύ του εις τας περιπτώσεις όπου «… τα συμφέροντα της εθνικής αμύνης απαιτώσι την τοιαύτην απαγόρευσιν», αυτονοήτως ισχύει όταν το Κράτος κρίνει ότι ισχύουν αυτές οι συνθήκες, όπως και μπορεί να κρίνει και έχει ήδη κρίνει δια πολλαπλών προσφυγών της η Ελλάς με ΝΟΤΑΜ και Επιστολές προς τον ΓΓ του ΟΗΕ και προς τα θεσμικά όργανα της Συνόδου Κορυφής και Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ και 3) Επ’ αυτού (10νμ “ελληνική θάλασσα”) συνηγορεί και η άποψις του αείμνηστου Καθηγητού και Ακαδημαϊκού Ι. Σπυροπούλου ο οποίος και σχολιάζει τον σχετικόν νόμον.

Β. Η Επαναβεβαίωσις (!) των 10νμ ως Αιγιαλίτιδος Ζώνης της Ελλάδος εκ του Π.Δ 618/31 (ΕτΚ), αριθμός φύλλου 328 / «Τεύχος Πρώτον» / 18 Σεπτεμβρίου 1931

1) Επίσης, για τις ανάγκες του «καθορισμού πλάτους χωρικών υδάτων, όσον αφορά τα ζητήματα Αεροπορίας και Αστυνομίας αυτής» εξεδόθη και σχετικόν Προεδρικόν Διάταγμα της 18-09-1931, (Εφημερίς της Κυβερνήσεως, αριθμός φύλλου 328 / «Τεύχος Α’» / 18 Σεπτεμβρίου 1931), το οποίον αναφερόμενον εις τους Νόμους 5017/31 και Νόμο 2569/1921 ορίζει… μεγαλοφώνως (!) το εύρος των χωρικών υδάτων της Επικρατείας εις τα 10 ναυτικά μίλια! Ποιός Έλλην, Υπουργός ή μη τολμά να τα “μειώνει” εις τα 6nm; Άγνοια Νόμων της Ελληνικής Δημοκρατίας εις τοιούτου είδους ζητήματα δεν επιτρέπεται!

2) Το πλήρες κείμενο του Προεδρικού Διατάγματος, δημοσιευμένου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως με τίτλο «Περί καθορισμού πλάτους χωρικών υδάτων, όσον αφορά τα ζητήματα Αεροπορίας και Αστυνομίας αυτής», που ορίζει «το πλάτος ζώνης των χωρικών υδάτων εις δέκα ναυτικά μίλια από των ακτών της επικρατείας», έχει ως εξής: «Εχοντες υπ’ όψιν τα άρθρα 2 και 9 του νόμου 5017 “περί Πολιτικής Αεροπορίας”, δημοσιευθέντος εις το υπ’ αρ. 158 της 13.6.31 φύλλον της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως (τεύχος Α), ως και το άρθρον 1 του νόμου 2569 της 19.4.21 “περί κυρώσεως της Διεθνούς Συμβάσεως Αεροπορίας”, δημοσιευθέντος εις το υπ’ αρ. 68 φύλλον της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως της 26.4.21, προτάσσει του Ημετέρου της Αεροπορίας υπουργού, αποφασίσαμε και διατάσσομεν: Ορίζομεν το πλάτος της ζώνης των Χωρικών Υδάτων της αναφερομένης εν τω άρθρων 2 του νόμου 5017 εις δέκα ναυτικά μίλια από των ακτών της Επικρατείας. Εις τον Ημέτερον επί της Αεροπορίας Υπουργόν ανατίθεμεν την δημοσίευσιν και εκτέλεσιν του παρόντος.

Εν Δεκελεία τη 6η Σεπτ. 1931

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αλέξανδρος Ζαΐμης

Ο επί της Αεροπορίας Υπουργός Α. Ζάννας».

Tο εν λόγω Προεδρικό Διάταγμα, μετά την δημοσίευσή του, απεστάλη αμέσως από την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου στη Γραμματεία τής τότε Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ), που ήταν διεθνής οργανισμός προκάτοχος του ΟΗΕ, και έλαβε αριθμό πρωτοκόλλου.

3) όπως αναφέρει επίσης ο Καθηγητής Ι. Σπυρόπουλος η νομική πραγματικότης αυτή ενισχύθη περαιτέρω και πάλιν, το έτος 1936, διότι, όπως γράφει: «Παρ’ ημίν ο Νόμος 230 (1936) “Περί καθορισμού της αιγιαλίτιδος της Ελλάδος” ορίζει ότι “η έκτασις της αιγιαλίτιδοςζώνης καθορίζεται εις έξ (6) ναυτικά μίλια από της ακτής, μή θιγομένων των εν ισχύϊ διατάξεων, των αφορωσών εις ειδικάς περιπτώσεις, καθ’άς η αιγιαλίτις ζώνη ορίζεται μείζων ή ελλάτων των των έξ ναυτικών μιλίων». Τί μας λέγει λοιπόν ο Νόμος αυτός του Ιωάννου Μεταξά; Μας λέγει ότι οι Νόμοι: i)  (ΔΡΜΑ’) 4141/1913, (ΦΕΚ Α’ 68 της 26 Μαρτίου/11 Απριλίου 1913), ii)  5017/31 iii) 2569/1921 και το ΠΔ 618/31 (ΕτΚ), αριθμός φύλλου 328/«Τεύχος Πρώτον»/18 Σεπτεμβρίου 1931 ισχύουν κανονικά! Άρα και η «ειδική αιγιαλίτις των 10nm», άρα και ο ίσου εύρους Εθνικός Εναέριος Χώρος!

Γ. Η επέκτασις της Αιγιαλίτιδος Ζώνης στα 12nm και η τουρκική ανάγνωσις του Αιγαίου ως «κλειστής ελληνικής λίμνης» σε αυτήν την περίπτωση

α) Ειδικές παρατηρήσεις επί της Αβλαβούς διελεύσεως.

Η επέκτασις των 12nm σε όλη την Ελληνική Επικράτεια ήτο ένα μέτρον το οποίον έπρεπε η Ελληνική Πολιτεία να υιοθετήσει εδώ και καιρόν. Ήδη αμέσως μετά την εισβολήν και κατοχήν της Κύπρου από τον Τουρκικό στρατό, συμβαλλούσης και της ευήθους και προδοτικής «ιωαννιδικής χούντας» αλλά και του κισσιγκεριανού μηχανισμού του US Dept of State με ελλαδικές και κυπριακές πολιτικές “απολήξεις”. Εάν το μέτρον αυτό ελαμβάνετο, σήμερα δεν θα είχαμε αυτά τα προβλήματα με την τουρκικήν προκλητικότητα και επεκτατικήν/αναθεωρητικήν έκνομον διάθεση και πρακτική.

Από το παντελώς παράνομο “casus belli” του 1995, το συμβάν των Ιμίων του Ιανουαρίου του 1996, το Κοινόν Ανακοινωθέν της Μαδρίτης (Σημίτη-Ντεμιρέλ) του Ιουλίου 1997 και τα Συμπεράσματα του Ελσίνκι του Δεκεμβρίου του 1999  (Κυβερνήσεως Σημίτη) η Ελλάς έχασε κάθε επιθυμίαν, υποτασσομένη εις έξωθεν κελεύσματα και ηττοπαθείς προσεγγίσεις, να προβεί εις την επέκτασιν της αιγιαλίτιδος ζώνης.

Επίσης, διατηρούσε και τον αστικόν μύθον «ότι πρώτη η ΕΣΣΔ θα διαφωνούσε με το “κλείσιμο αυτό” του Αιγαίου, ως εάν η ΝΑΤΟϊκή Ελλάς ενδιεφέρθη αίφνης για τα “δικαιώματα” της “Μέκκας του υπαρκτού”! Και ο μύθος αυτός κατέρρευσε με το tweet του Οκτωβρίου 2020 της Πρεσβείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας εν Αθήναις το οποίον ανεγνώριζε πλήρως το δικαίωμα της Ελλάδος, όπως και κάθε παρακτίου κράτους να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνην της στα 12nm σε όλην την επικράτειάν της!  Αυτό οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι η Μόσχα γνωρίζει πολύ καλά το «δικαίωμα» το οποίον διατηρεί εκ της UNCLOS (ΙΙΙ) περί αβλαβούς διελεύσεως (innocent passage) στα Χωρικά Ύδατα (Τμήμα 3, Άρθρο 17, Δικαίωμα αβλαβούς διελεύσεως). Αυτή η ερμηνευτική αντίληψις έχει υποστηριχτεί από εξέχοντες διεθνοδικαϊστές, πριν ακόμη της υπογραφής της UNCLOS (III) 1982. Συγκεκριμμένα, ο αείμνηστος Καθηγητής, Διεθνής Δικαστής και Ακαδημαϊκός Ιωάννης Σπυρόπουλος αναφέρει σχετικώς με την Αιγιαλίτιδα Ζώνη: «Η αιγιαλίτις Ζώνη υπάγεται εις την κυριαρχίαν του παρακτίου κράτους, αποτελούσα αναπόσπαστον μέρος του εδάφους του, της γενικής αρμοδιότητος του κράτους υφισταμένης μόνον περιορισμούς τινας υπέρ του δικαιώματος της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας των άλλων μελών της Διεθνούς κοινότητος» η οποία και προεκρίθη από την «περί κωδικοποιήσεως συνδιάσκεψιν της Χάγης το 1930, αφομοιώσασα ρητώς τα χωρικά ύδατα προς το έδαφος του παρακτίου κράτους». Εξίσου ρητώς υπεστηρήχθη, αντιστικτικώς με τις τελευταίες θέσεις του, και εκ μέρους του διατελέσαντος Αντιπροέδρου στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Καθηγητή Χρ. Ροζάκη. ως ακολούθως:

«Η αιγιαλίτιδα ζώνη ενός παρακτίου κράτους κι η υπαγωγή ενός τμήματος της θάλασσας στο νομικό καθεστώς που τη διέπει δεν μπορεί «κατ’ αρχήν» να δημιουργήσει θέμα περιορισμού της ελευθερίας των θαλασσών. Και τούτο γιατί από ορισμό η ανοιχτή θάλασσα – πάνω στην οποία, και μόνο, ισχύει η παραδοσιακή ελευθερία – είναι το τμήμα εκείνο των θαλασσών, που αρχίζει εκεί που  σταματάει η αιγιαλίτιδα ζώνη. Θεωρητικά, λοιπόν, οποιαδήποτε  επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης  και νόμιμη μετατόπιση των ορίων της προς τις ανοικτές θάλασσες δεν γεννάει κανένα θέμα επιβάρυνσης  της ελευθερίας. Απλώς προσδιορίζει τα νέα όρια αυτής της ελευθερίας

Η ίδια προσέγγιση υιοθετείται και από άλλους εγκρίτους διεθνοδικαϊστάς μεταγενεστέρως της υιοθετήσεως της Συμβάσεως του 1982, τις τοποθετούμενες ειδικώς περί της απροσκόπτου δυνατότητος επεκτάσεως (και μάλιστα ως πράξη ασκήσεως δικαιώματος απορρέοντος εξ αυτής) εκ μέρους του παράκτιου κράτους, όπως ο διαπρεπής Καθηγητής και Ακαδημαϊκός Εμμανουήλ Ρούκουνας, κατά τον οποίον «τα κράτη εκείνα που όπως η Ελλάς έχουν αιγιαλίτιδα ζώνη  μικρότερη των 12 μιλίων, δικαιούνται, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, να επεκτείνουν την αιγιαλίτιδα ζώνη τους ως το ανώτατο όριο που προβλέπει το άρθρο 3 [της Σύμβασης του 1982], δηλ. στα 12νμ.». Εξίσου εμφατική είναι και η θέσις της Μαρίας Κλάδη-Ευσταθοπούλου, η οποία εις το πλαίσιο του σημαντικοτέρου, ιστορικώς, Συνεδρίου για το Δίκαιο της Θαλάσσης και τα θαλάσσια ζητήματα της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής που έλαβε χώρα εις την Νήσο Ρόδο το 1996, υπεστήριξε ρητώς ότι «Η δυνατότητα επέκτασης των Ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. αποτελεί σήμερα νόμιμο δικαίωμα που αναγνωρίζεται από το συμβατικό δίκαιο, τον εθιμικό κανόνα και τη γενική πρακτική

Συνεπώς, εις το σημείον αυτό, καθίσται απολύτως εμφανής από πλευράς Δ.τ.Θ, ο “αναγκαστικός χαρακτήρας” της προβλέψεως από το παράκτιον κράτος του σεβασμού του “δικαιώματος” της ελευθερίας ναυσιπλοΐας των άλλων [κρατών] μελών της Διεθνούς κοινότητος. Ιδιαιτέρως, επίσης, σημασίαν έχει η παρ. 4 του Άρθρου 17 της UNCLOS ΙΙΙ (1982) η οποία ομοίως, τονίζει το ότι «τα ξένα πλοία ασκούν το “δικαίωμα” της αβλαβούς διελεύσεως εντός της αιγιαλίτιδος ζώνης».

Είναι λοιπόν απολύτως ατυχής η θέσις ότι προεκτεινομένης της αιγιαλίτιδος ζώνης της Χώρας στα 12nm το Αιγαίον μετατρέπεται σε «ελληνική λίμνη». Άλλωστε θα το επέτρεπε, επι τέλους, ο διεθνής Νομοθέτης δηλαδή η ιδία η Διεθνής Κοινότης. Ακόμη και δια του Δικαστηρίου της Χάγης.

β) Ειδική παρατήρησις επί των Θαλασσίων διαδρόμων τους οποίους το παράκτιον κράτος ως κυρίαρχον επί της Αιγιαλίτιδος Ζώνης δύναται να ορίζει επί των υδάτων αυτών

Εις το Άρθρον 22, παρ. 1 της UNCLOS (ΙΙΙ) περί: «Θαλασσίων διαδρόμων και σχεδίων διαχωρισμού κυκλοφορίας στην Χωρική Θάλασσα» (εντασσόμενον και πάλιν εις το “Τμήμα 3” πράγμα που δηλώνει ακόμη μίαν φοράν και δια της θεωρητικής οδού, τον αναγκαστικό – άμα δε και συγχρονικό με την διεύρυνση – χαρακτήρα των προβλεπομένων στην διάταξη), αναφέρεται ρητώς η δυνατότης του παρακτίου κράτους (πχ της Ελλάδος) να «…δύναται, όπου παρίσταται αναγκαίο, και λαμβάνοντας υπόψη την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, να ζητά από τα ξένα πλοία που ασκούν το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης από τη χωρική του θάλασσα, να χρησιμοποιούν εκείνους τους θαλάσσιους διαδρόμους και τους κανόνες διαχωρισμού της θαλάσσιας κυκλοφορίας τους οποίους τούτο δύναται να καθορίσει ή υποδείξει για την ρύθμιση της διέλευσης των πλοίων». Εις δε την παρ. 4 αναφέρει ότι: «Το παράκτιο κράτος προσδιορίζει με σαφήνεια τους θαλάσσιους αυτούς διαύλους και τα σχέδια διαχωρισμού της κυκλοφορίας σε χάρτες στους οποίους δίνει την δέουσα δημοσιότητα.».

Άρα υπάρχει υποχρέωση της Ελλάδος να προσδιορίζει και θαλασσίους διαδρόμους που όμως έχει την δυνατότητα να τους χαράξει η ιδία, αλλά τους οποίους – αφ’ ής χαράξεώς των – οφείλει να δημοσιοποιεί δια χαρτών ώστε να εξυπηρετούνται τα ξένα πλοία.

Συνεπώς και εις αυτήν την περίπτωση καταρρέει το προπαγανδιστικό τουρκικό μύθευμα ότι το Αιγαίο «καθίσταται κλειστή ελληνική λίμνη» δια της επεκτάσεως της Αιγιαλίτιδος Ζώνης της Ελλάδος εις τα 12nm.

Συμπερασματικώς, δυνάμεθα να καταλήξομε στο ότι η προοπτική επεκτάσεως της ελληνικής Αιγιαλίτιδος Ζώνης εις τα 12 nm, με παράλληλον σύγχρονον θέσπισιν των αναγκαίων ρυθμίσεων διευκολύνσεως της οδεύσεως της συναφούς ναυσιπλοΐας εις τις θαλάσσιες περιοχές του Αιγαίου, αποτελεί συνθήκην απολύτως συνάδουσα και με το γράμμα, αλλά και με το πνεύμα του νέου Δικαίου της Θαλάσσης, όπως αυτό έχει αποτυπωθεί στην Σύμβαση UNCLOS (IΙI) του 1982. Ειδικώς δε, η ναυτιλιακή κυκλοφορία η διερχομένη από τις δύο γεωπολιτικώς κρισιμότατες οδούς διεθνούς ναυσιπλοΐας, τις διερχόμενες δια του Αιγαίου Πελάγους και την εγγύς θαλασσία περιοχή του εις την Ανατολικήν Μεσόγειον, ήτοι «Σουέζ – Γιβραλτάρ» και «Δαρδανέλια – Γιβραλτάρ», κάθε άλλο παρά θα παρεμποδίζοντο από μίαν ανάλογον εξέλιξιν, η οποία θα εδρομολογείτο από μια χώρα κατ’ εξοχήν και παραδοσιακώς ναυτικήν, όπως η Ελλάδα. Πολύνησος χώρα, με αυτονόητον ενδιαφέρον και αντίστοιχα εθνικά συμφέροντα, συναρτώμενα άλλωστε, κατά μείζονα λόγον και με δεσμούς αιώνων με τον εμπορικό στόλο ελληνικών συμφερόντων, τον δεσπόζοντα παραδοσιακώς εις την διεθνή Ναυτιλίαν. Τουναντίον, η ενεργοποίησις των εν λόγω συμπληρωματικών προβλέψεων των αφορουσών εις την χάραξιν θαλασσίων διαδρόμων εις το πλαίσιο εκπονήσεως σχεδίων διαχωρισμού της κυκλοφορίας της ναυσιπλοΐας, εντός της προτεινομένης προς επέκτασιν Αιγιαλίτιδος Ζώνης της Ελλάδος, συμφώνως προς τις προβλέψεις του Άρθρου 22 της UNCLOS ΙΙΙ (1982), τις αναλυθείσες ανωτέρω, αποσκοπεί ακριβώς εις την διευκόλυνσιν της ναυσιπλοΐας, στην επαύξησιν της ασφαλείας των ναυτιλομένων, αλλά και στην διευκόλυνσιν και άλλων θαλασσίων δραστηριοτήτων (εμπορικών και μη) δυναμένων να λαμβάνουν χώρα στην ιδία θαλασσίαν περιοχήν (π.χ. αλιεία, θαλασσία επιστημονική έρευνα, εκμετάλλευσις/προστασία θαλάσσιων πόρων κλπ.). Αυτή άλλωστε ήτο και η πρόνοια, η ουσιαστικώς αποτυπωθείσα εις το πρωτοποριακόν κείμενον της Συμβάσεως UNCLOS ΙΙΙ (1982) αποσκοπούσα εις τον συγκερασμόν δύο φαινομενικώς αντικρουομένων προτεραιοτήτων: αφενός της παραδοσιακής ανάγκης δι’ επέκτασιν της κυριαρχίας του κράτους εντός του θαλασσίου χώρου (μέσω της αιγιαλίτιδος ζώνης), και αφετέρου την εξίσου αυτονόητον διευκόλυνσιν της ναυσιπλοΐας εις τον κοινόν θαλάσσιον χώρον. Ως εκ τούτου, αιτιάσεις παρουσιάζουσες το ενδεχόμενον της τάχα …δυσχερείας/παρακωλύσεως («κλείσιμο του Αιγαίου») της διερχομένης ναυσιπλοΐας, και, ειδικώς της  προερχομένης από και προς τα Στενά του Ελλησπόντου, ως πρόσχημα δια την υπονόμευσιν της προοπτικής επεκτάσεως της Αιγιαλίτιδος Ζώνης της Ελλάδος κατά τις προβλέψεις της Συμβάσεως UNCLOS ΙΙΙ (1982), συνιστούν είτε άγνοια των νομικών και γεωπολιτικών παραμέτρων του ζητήματος, είτε συνειδητήν παρερμηνείαν και διαστρέβλωσή των με αδήλους στόχους μη υπηρετούντες το εθνικόν συμφέρον.

1.Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 179 της 23/06/1998 σ. 0003 – 0134

2. Γ. Σπυροπούλου, Δημόσιον Διεθνές Δίκαιο. Σύστημα της Θεωρίας και Πρακτικής του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου, Εκδόσεις “Το Νομικόν”, Δ’ έκδοσις, Αθήναι 1954, σ. 144.

3.Το πρωτότυπο του ανωτέρω Διατάγματος φυλάσσεται αρχειοθετημένο στον επίσημο τόμο των νομικών πράξεων του κράτους, στο Αρχείο της Βουλής των Ελλήνων, στο κεντρικό κτίριο της Ολομέλειας.[https://iellada.gr/ellada/apokalypsi-xehasmeno-diatagma-poy-allazei-ta-dedomena-sto-aigaio-poioi-kai-giati-kryvoyn]

4. Γ. Σπυροπούλου, Δημόσιον Διεθνές Δίκαιο. Σύστημα της Θεωρίας και Πρακτικής του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου, Εκδόσεις “Το Νομικόν”, Δ’ έκδοσις, Αθήναι 1954, σ. 144.

5.σ.σ.: Το tweet της 15ης/10/2020 έγραφε τα εξής: «Η θέση της Ρωσίας ως μόνιμου μέλους του ΣΑ του ΟΗΕ είναι η θέση αρχής. Θεωρούμε τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 «ακρογωνιαίο λίθο» του διεθνούς καθεστώτος των θαλασσών. Η Σύμβαση προβλέπει ρητά το κυρίαρχο δικαίωμα όλων των κρατών για χωρικά ύδατα έως 12 ναυτικά μίλια και ορίζει τις αρχές και τους τρόπους της οριοθέτησης ΑΟΖ. Αυτό αφορά και τη Μεσόγειο».

6.Χρήστου Λ. Ροζάκη, Το Δίκαιο της Θάλασσας και η διαμόρφωση του από τις διεκδικήσει των παρακτίων κρατών, Εκδ. Παπαζήση, Αθήνα, 1976, σελ. 48. Η εν λόγω έκδοση αν και προηγείται της συνάψεως της Συμβάσεως του 1982, εν τούτοις περιλαμβάνει ειδική ανάλυση για τις διαβουλεύσεις που έλαβαν χώρα κατά τις εργασίες της Γ’ Συνδιασκέψεως για το δίκαιο της Θαλάσσης. Συνεπώς ο Συγγραφέας, όπως ο ίδιος αναφέρει στον πρόλογό του, ήτο ενήμερος «για τις ζυμώσεις που συντελούνται μέσα στο χώρο της Συνδιάσκεψης» καθόσον «το προχωρημένο στάδιο κοινής συμφωνίας στο οποίο βρίσκεται επιτρέπει μία εκτίμηση του νομικού πλαισίου – και αρκετών νομικών κανόνων – το οποίο διαμορφώνεται από τις εργασίες της».

7.Εμμανουήλ Ρούκουνας, Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο, 2η έκδοση, Νομική βιβλιοθήκη, Αθήνα, 2015, σελ. 264.

8.Μ. Κλάδη-Ευσταθοπούλου, «Ελληνική Αιγιαλίτιδα Ζώνη: Ισχύον καθεστώς και δικαίωμα επέκτασης στα 12 ν.μ. σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1982, στο Στ. Περράκη (επιμ.), Το Αιγαίο Πέλαγος και το Νέο Δίκαιο της Θάλασσας, πρακτικά Συμποσίου, Ρόδος 4-6 Νοε. 1994, Ελληνικό Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών, Εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα, 1996, σσ. 53-64, σελ. 62.

 

Προτεραιότητα έχει η Διαχείριση της Ελληνοτουρκικής Κρίσης

on Monday, 26 October 2020. Posted in Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

Του Δημήτριου Μ. Πετρίδη, Υποπτέραρχος (ΜΑ) ε.α., Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

Προτεραιότητα έχει η Διαχείριση της Ελληνοτουρκικής Κρίσης

 

Το θέμα που δεσπόζει τον τελευταίο καιρό σε όλα τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, είναι η συνεχώς αυξανόμενη προκλητικότητα της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας παρά τις παραινέσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ για αποκλιμάκωση της έντασης που επί τούτου δημιουργεί,  με σκοπό να μας αναγκάσει να καθίσουμε σε τράπεζα διαπραγματεύσεων μαζί της, με την ατζέντα που εκείνη επιδιώκει και όχι μόνο για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου όπως εμείς επιθυμούμε, και επειδή παρατήρησε ότι η στάση της ΕΕ και των ΗΠΑ, ήταν να αρχίσουν διμερείς διαβουλεύσεις με βάση το Διεθνές Δίκαιο, πράγμα που δεν την συμφέρει μολονότι συνεχώς το επικαλείται.

Και ενώ όλοι αναρωτιούνται από τον απλό Λαό μέχρι πάμπολλους Στρατηγούς, Ναυάρχους και Πτεράρχους που ετίμησαν με την παρουσία τους τις ΕΔ της Χώρας για περισσότερα από 40 συναπτά έτη, έχοντας αντιμετωπίσει σωρεία καταστάσεων έκτακτης ανάγκης και γνωρίζουν πολύ καλά να λαμβάνουν  δύσκολες αποφάσεις, Καθηγητές Πανεπιστημίων, Πρέσβεις επί τιμή, ε.ε Βουλευτές και έγκριτοι γεωπολιτικοί Αναλυτές,  γιατί η Ελλάδα δεν προβαίνει στην μονομερή ενέργεια επέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 μίλια (που σίγουρα αποτελεί ένα πολύπλοκο πρόβλημα εφάμιλλο ενός Γόρδιου Δεσμού) όπως προβλέπεται από την σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας που έχουμε προσυπογράψει, παραθέτοντας αδιάσειστα στοιχεία γιατί αυτό είναι πλέον επιβεβλημένο, παρατηρούμε έκπληκτοι να συμβαίνουν τα εξής παράδοξα:

  1. Η Αξιωματική Αντιπολίτευση κάνοντας μια ακόμη στροφή 180 μοιρών ζητεί να γίνει επέκταση των χωρικών μας υδάτων σε όρισμένες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου στα 12 ναυτικά μίλια, από εκεί που υποστήριζε ότι δεν μπορούν να διασφαλισθούν τα θαλάσσια σύνορά μας και μή έχοντας αναλάβει την πρωτοβουλία που τώρα καταθέτει κατά την διάρκεια της 4ετούς διακυβέρνησής της. (Παράδοξο Νο.1 πλήν όμως ποτέ δεν είναι αργά να βλέπει κανείς τα πράγματα καθαρότερα).
  2. Η Κυβέρνηση όμως, αντί να αδράξει αυτήν την ευκαιρία και να αποφασίσει το μείζον αυτό ζήτημα να συζητηθεί επίσημα στην Βουλή των Ελλήνων (ΒτΕ) διεξοδικά, ή σε ένα άλλο Θεσμικό Όργανο όπως η Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας της ΒτΕ, ή ακόμη και σε σύσκεψη των Πολιτικών Αρχηγών υπό τη Πρόεδρο της Δημοκρατίας, λόγω της ιδιάζουσας φύσης του ζητήματος, ακούγοντας την γνώμη όχι μόνον τών Πολιτικών Κομμάτων αλλά και των κατά τεκμήριο ειδικών που έχουν ήδη καταθέσει σωρεία προτάσεων και τεκμηρίωσης για το επίμαχο αυτό ζήτημα, όχι μόνον αφήνει την ευκαιρία να πάει χαμένη αλλά δια των κ.κ. Γεραπετρίτη & Μπακογιάνη μας εξηγεί ότι:
    1. τα χωρικά μας ύδατα είναι στα 6 ναυτικά μίλια και ότι
    2. είναι στη διακριτική μας ευχέρεια το πότε θα αποφασίσουμε να τα επεκτείνουμε στα 12 ναυτικά μίλια που αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμά μας και το οποίο μπορεί να εξασκηθεί μονομερώς.
    3. Αυτό όμως που δεν μας εξηγεί είναι, ποιοί είναι οι λόγοι που αυτήν ειδικά την περίοδο δεν πρέπει να προχωρήσουμε σε μιά τέτοια κίνηση, παρά το γεγονός ότι έχουμε κινητοποιήσει τον στόλο μας για να παρακολουθεί το ORUC REIS και τα συνοδευτικά του πολεμικά πλοία, να αλωνίζουν για δεύτερη φορά ανάμεσα στη Ρόδο και το Καστελόριζο. Παράληλα υποστηρίζει πολύ σωστά μεν, ότι αυτό το μείζον Εθνικό ζήτημα δεν πρέπει να συζητείται στα ΜΜΕ, χωρίς όμως να αποφασίζει το ζήτημα αυτό μαζί με όλο το πλέγμα της τρέχουσας Ελληνοτουρκικής κρίσης να συζητηθεί στο κατάλληλο επίπεδο κατά την κρίση της με τη ευκαιρία της πρότασης της Μείζονος Αντιπολίτευσης. Τέλος επιδίδεται σε έναν διπλωματικό Μαραθώνιο αποστέλλοντας επιστολές διαμαρτυρίας στον ΓΓ του ΟΗΕ, στην ΕΕ για το εμπάργκο Όπλων στην Τουρκία, τις Κυβερνήσεις ΗΠΑ, Γερμανίας, Ισπανίας & Ιταλίας αναλύοντας την αφερεγγυότητα της Άγκυρας από την συνέχιση των προκλήσεών της, επιδιώκοντας να συνεγείρει τούς Διεθνείς Παράγοντες να κινητοποιηθούν στοιχειωδώς για την αναστολή του Ταραξία της περιοχής, που η χάρη του πρόσφατα έφτασε και μέχρι τον Ναγκόρνο Καραμπάχ, χωρίς όμως να δείχνει την ίδια ζέση για τα καθ΄ημάς με εξαίρεση την παραγγελία των Α/Φ Rafale) αν κρίνει κανείς από το ότι ανέκρουσε πρύμνα στην Στρατηγική Συμφωνία με την Γαλλία με ρήτρα Στρατιωτικής Συνδρομής. (Παράδοξο Νο.2. Τι άραγε να κρύβει αυτή η ηθελημένη άρνηση της Κυβέρνησης να χυθεί άπλετο φως στο κατάλληλο επίπεδο, για το πώς πρέπει τελικά να εξοπλισθούμε και από ποιούς και γιατί τώρα δεν πρέπει να εξασκήσουμε το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών μας υδάτων ώστε να σταματήσει η επιχειρηματολογία περί του αντιθέτου?)
    4. Η Αξιωματική Αντιπολίτευση ως μή όφειλε, αντί να επιμείνει στο θέμα των 12 ναυτικών μιλίων, ή έστω στο ζήτημα του Κορονοιού που ήδη καλπάζει και στη Χώρα μας και αποτελεί άλλο ένα μείζον ζήτημα επιβίωσης της Ελληνικής Κοινωνίας με τις ελάχιστες δυνατές απώλειες που καθημερινά αυξανονται με απρόβλεπτους ρυθμούς, αίφνης αλλάζει την ατζέντα της πολιτικής αντιπαράθεσης από τα μείζονα αυτά ζητήματα στο ζήτημα του Πτωχευτικού Κώδικα, καταθέτοντας μάλιστα και πρόταση μομφής κατά του ΥΠΟΙΚ. Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι τίποτε δεν πρόκειται να επιτύχει, προβαίνει σε αυτήν την κίνηση τακτικής προκειμένου να στρέψει την κοινή γνώμη από την εσωστρέφεια που την διακατέχει τον τελευταίο καιρό και τις αρνητικές δημοσκοπήσεις, σε ένα Κοινωνικό ζήτημα. Και βέβαια εδώ η Κυβέρνηση σηκώνει το γάντι και έτσι μέχρι την Κυριακή το βράδυ θα τρώγονται στη Βουλή ας μου επιτραπεί η έκφραση «περί όνου σκιάς» αντί να προσπαθούν απο κοινού να βρουν την χρυσή τομή στο δέον γενέσθαι με την εκθετική αύξηση της Τουρκικής προκλητικότητας. Κάποιος μάλιστα κακόπιστος θα έλεγε ότι Κυβέρνηση και Μείζων Αντιπολίτευση είναι συνεννοημένοι να εκτρέψουν την κοινή γνώμη από το τί θα κανουμε με την Τουρκία. (Παράδοξο Νο.3. Άγνοια κινδύνου λόγω πλημελλούς παιδείας των Ταγών του Έθνους θα υποστήριζε ο συντάκτης με βάση τη ρήση του Θουκιδίδη « Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν» που έδειξε την αδυναμία της Πολιτείας να καταλάβει τους πραγματικούς κινδύνους για την ίδια).

 

  1. Την 23.10.2020 ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι υποστηρίζει τις Κυβερνητικές θέσεις, παρουσίασε μιά Πανελλαδική δημοσκόπηση που δείχνει ότι το ενδιαφέρον της Ελληνικής Κοινωνίας είναι πρωτίστως τα Ελληνοτουρκικά, μετά το πρόβλημα του Κορονοιού και τρίτον η ετοιμηγορία για την καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Θα περίμενε λοιπόν κάθε πολίτης αυτής της Χώρας λογικά, η ΒτΕ να ασχολείται εντατικά με αυτό το ζήτημα που έντονα προβληματίζει την Ελληνική Κοινωνία και όχι με αλότρια όπως το θέμα του Πτωχευτικού Κώδικα. (Παράδοξο Νο.4).

Όλα τα ανωτέρω παράδοξα δείχνουν εμφανέστατα μιά διάσταση απόψεων και προτεραιοτήτων μεταξύ των απαιτήσεων της Ελληνικής Κοινωνίας και των Ταγών του Έθνους, που δεν πρέπει να συνεχισθεί, γιατί πρώτα πρέπει να ασχολούμαστε με τα επείγοντα θέματα επιβίωσης και ασφάλειας της Πατρίδας μας και στην συνέχεια με τα άλλα ζητήματα ήσσονος προτεραιότητας όπως επιβάλλεται από την κλίμακα του MASLOW που θέλει να βάζουμε πάντα τις σωστές προτεραιότητες στις κινήσεις μας, ώτσε να ασχολούμεθα κατά σειρά σπουδαιότητας πρώτα με την Επιβίωση, ύστερα με την Ασφάλεια, τρίτον με τις Κοινωνικές Ανάγκες, τέταρτον με εξασφάλιση της Εκτίμησής μας από τους άλλους και τέλος με το Μεράκι μας (Αυτοπραγμάτωση).

 

Ενώ η Τουρκία μή έχοντας ερείσματα στο Διεθνές Δίκαιο προσπαθεί τεχνηέντως να τα αποκτήσει, ψηφίζοντας από την Εθνική της Αντιπροσωπεία σωρεία παραλόγων απαιτήσεων ώστε να τους προσδώσει χαρακτήρα νομιμότητας και προχωρεί σε κατάρτιση παρανόμων Μνημονίων όπως το Τουρκολιβυκό πρωτοκολλώντας το στον ΟΗΕ, εμείς, ενώ φαίνεται ότι διαθέτουμε πολύ σοβαρή επιχειρηματολογία (Εφημερίδα Δημοκρατία και ιστότοποι militaire.gr & infognomon.gr 22.10.2020 «Η πομφόλυξ της κλειστής ελληνικής λίμνης του Αιγαίου» του Καθηγητού Γεωπολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Ι.Μάζη), αδυνατούμε να ισχυροποιήσουμε έτι περαιτέρω τις θέσεις μας, αποφεύγοντας να θέσουμε το ζήτημα στο επίπεδο που επιβάλλεται και με υπερκομματική διάθεση, ώστε να τις επικαιροποιήσουμε με βάση όλα τα σύγχρονα δεδομένα, να δούμε σε βάθος τα συν και τα πλήν κάθε πιθανής λύσης και να ξέρουμε επί τέλους τί μας γίνεται δηλαδή, τί έχουμε, τί διεκδικούμε, με ποιούς τρόπους και γιατί. Τα φοβικά σύνδρομα και η εγωπάθεια όλων των Κυβερνήσεων να θέλουν να λύσουν αυτόν τον Γόρδιο Δεσμό από μόνες τους, παραπέμποντάς τον σε ευθετότερο χρόνο και στον από μηχανής θεό είναι παθογένειες από τις οποίες πρέπει πολύ σύντομα να απαλλαγούμε αν θέλουμε να μακροημερεύσουμε σαν Έθνος.

  

Δεν είναι δυνατόν η Τουρκία να δημιουργεί εντυπώσεις επίπλαστων τετελεσμένων κάθε μέρα με τις παράνομες ενέργειές της γκριζάροντας όλο και περισσότερες περιοχές του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου με συνεχείς NAVTEXs και εμείς να μην αντιδρούμε δυναμικά, γιατί σε λίγο κανείς δεν θα μας παίρνει στα σοβαρά. Πρέπει να πάψουμε να είμαστε οι «χρήσιμοι μικροί» που ικανοποιούμαστε με κάθε φιλικό χτύπημα στην πλάτη και υποσχέσεις χωρίς πραγματικό αντίκρυσμα. Πού είναι οι αυτοματοποιημένες Κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας που ελπίζαμε ότι θα πάρουμε από την ΕΕ και η αλληλεγγύη της, όταν βάναυσα και απροκάλυπτα προσβάλλονται τα κυριαρχικά δικαιώματα 2 Κρατών Μελών της? Και γιατί ενώ εμείς κάναμε την υπομονή που μας συνέστησαν προκειμένου να αρχίσουν διερευνητικές επαφές με την Τουρκία, αντί αυτές να ξεκινήσουν έχουμε νέες και εντονότερες προκλήσεις χωρίς καμμία πρακτική αντίδραση των Συμμάχων μας?

Ενώ συμμορφοθήκαμε με όλες τις υποδείξεις ΗΠΑ, Γερμανίας & ΕΕ, σε αντίθεση με την άλλη πλευρά που άλλα υπόσχεται και άλλα πράττει, οι Σύμαχοί μας παραπέμπουν από την μιά σύνοδο στην άλλη και επιδεικτικά αποφεύγουν να πάρουν θέση στα δίκαια αιτήματά μας ασχολούμενοι πρωτίστως με τις δικές τους στρατηγικές και οικονομικές προτεραιότητες, που είναι δεδομένο ότι δεν είναι πρός το συμφέρον μας. Είναι λοιπόν καιρός να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας και να αποφασίσουμε ότι η Εθνική μας Ανεξαρτησία δεν κερδίζεται χωρίς θυσίες. Πρώτα έρχονται οι θυσίες όπως έγινε το 1821, το 1912, το 1940 και μετά ακολουθεί η αναγνώριση από τις Μεγάλες Δυνάμεις της κάθε εποχής και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε, πρώτα γιατί πλησιάζουν τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση κατά του Οθωμανικού ζυγού, και ύστερα γιατί βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο 1940 που φαίνεται να προέρχεται από τα νεο-οθωμανικά όνειρα της Τουρκίας, όπου η Εθνική Ομοψυχία είναι απαραίτητη για την τόνωση του φρονήματος του Ελληνικού Λαού με πράξεις ανδρείας και σοφρωσύνης (πως θα πορευτούμε στα Ελληνοτουρκικά) και όχι με λόγια του αέρα (Πτωχευτικός Κώδικας).

Και όπως κατά το πρώτο κύμα του Κορονοιού συμβουλευτήκαμε τους ειδικούς και τα πήγαμε περίφημα, καλόν θα είναι να συμβουλευτούμε πάλι τους ειδικούς και στο επίπεδο που πρέπει, οι οποίοι έχουν και εμπειρία και ισχυρές προσλαμβάνουσες παραστάσεις από την υπερ-τεσσαρακονταετή ευδόκιμη θητεία τους στο Διπλωματικό Σώμα για το σωστό Timing κάθε απόφασής μας και στις ΕΔ για τον βέλτιστο τρόπο χρησιμοποίησης της Στρτατιωτικής μας ισχύος για την αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης όπως η παρούσα, γιατί οι καιροί ού μενετοί !

 

Υποπτέραρχος (ΜΑ) ε.α. Δημήτριος Μ. Πετρίδης (22ας ΣΜΑ, τάξη 1974)

-Μηχανολόγος Μηχανικός Πανεπιστημίου Πατρών (1981)

-Αεροναυπηγός Μηχανικός US NAVAL Postgraduate School (1986)

-Εκπρόσωπος Ελλάδος στο Δ.Σ της NAMSA (νυν NSPA 2001-2004)

-Aviation Programme Manager NATO Support & Procurement Agency (NSPA 2009-2017) –

-Μέλος: της Αεροπορικής Ακαδημίας Ελλάδος (ΑΑΚΕ), του Επιστημονικού Συλλόγου Μηχανικών Αεροπορίας (ΕΣΜΑ), του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων (ΣΑΣΙ), του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ) της Κιβωτού Ολιστικής Παιδείας Ε.Δ.

-Μέλος ΔΣ: της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Στρατιωτικών (ΠΟΣ)

ΧΑΜΕΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ Ο ΕΛΛΗΝΟ -ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

on Sunday, 04 October 2020. Posted in Εθνικά Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

Του Γεωργίου Κασσαβέτη Επισμηναγού (Ι) ε.α. - τ. Κυβερνήτου Ο.Α.

ΧΑΜΕΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο ΕΛΛΗΝΟ -ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

 

Του Γεωργίου Κασσαβέτη

Επισμηναγού (Ι) ε.α. - τ. Κυβερνήτου Ο.Α.

 

          Λέγεται ότι “μετά από κάθε χειραψία με Τούρκους πρέπει να μετράς τα δάκτυλά σου”. Προφανώς η ρήση είναι συμβολική και σημαίνει, ότι σε κάθε συναλλαγή με τους Τούρκους κάτι χάνεις. Όταν λοιπόν κάθε δοσοληψία με απλούς Τούρκους πολίτες καθίσταται ζημιογόνος, εύκολο είναι να αντιληφθεί κανείς, πόσο επιζήμιο είναι να διαπραγματεύεται κανείς με τους κληρονόμους του Φαναρίου Τούρκους διπλωμάτες.

          Ο  Υπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας Λόρδος Κώρζον, ο οποίος προήδρευε της Επιτροπής επί  “των εδαφικών και στρατιωτικών ζητημάτων” κατά τις διαπραγματεύσεις της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης, έγραφε σχετικά τα εξής. “Οι Τούρκοι καθίστανται ανυπόφοροι και αναιδείς… Ευρίσκομαι εδώ πέραν των τριών εβδομάδων και ούτε έν σημείον έχει τελικώς ρυθμιστεί. Η ημέρα παρέρχεται με συνεχείς έριδας. Εκάμαμεν κάθε δυνατήν παραχώρησιν, αλλ’ οι Τούρκοι μάχονται επί παντός σημείου, ως να ήσαν οι κατακτηταί του κόσμου….. Οι Τούρκοι γίνονται ημέραν με την ημέραν πλέον αναιδείς και ατίθασοι και αρχίζω να απελπίζομαι. Από συνομιλία μου με τον Ισμέτ Πασά, η εντύπωση που απεκόμισα, ήτο ως να ομιλούσα με την πυραμίδα του Χέοπος”. Το θράσος του Ισμέτ Ινονού, ο οποίος προΐστατο της τουρκικής αντιπροσωπίας στη Λωζάνη, τον οδήγησε στο έσχατο σημείο αποθράσυνσης να ζητήσει την προεδρία μιας των επιτροπών, παρά το γεγονός ότι αυτή ανετίθετο εναλλάξ μόνο στους εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων, ήτοι των χωρών που είχαν συγκαλέσει τη Διάσκεψη.

          Ανάλογη εμπειρία του τρόπου με τον οποίο διαπραγματεύονται οι Τούρκοι έχομε κι από την τριμερή Διάσκεψη στο Λάγκαστερ Χάουζ του Λονδίνου στα τέλη Αυγούστου του 1955, μεταξύ Ελλάδος, Τουρκίας και Μεγάλης Βρετανίας, λίγο πριν “Τα Σεπτεμβριανά”, με την έναρξη της οποίας ο Τούρκος Υπουργός των Εξωτερικών Φατίν Ζορλού, με τηλεγράφημά του ζήτησε από την κυβέρνηση της χώρας του, να διοργανώσει συλλαλητήρια , προκειμένου να ενισχυθούν οι θέσεις της χώρας του στη Διάσκεψη. Η παμπόνηρη τουρκική διπλωματία, η οποία είτε μας αρέσει, είτε όχι, είναι μια από τις καλύτερες διπλωματίες του κόσμου, αναλόγως της περιστάσεως εμφανίζεται με δύο εντελώς αντίθετα πρόσωπα. Άλλοτε μεν κρατώντας “κλάδον ελαίας”, κι άλλοτε κραδαίνοντας “τα τύμπανα του πολέμου”, ή διαφορετικά, άλλοτε “ως περιστερά”, κι άλλοτε ως “ιέραξ”.

          Κρατώντας “κλάδον ελαίας” εμφανίζονται τις τελευταίες ημέρες οι εκπρόσωποι της Τουρκίας, ώστε να διερωτώνται ορισμένοι αδαείς. Τι άλλαξε ξαφνικά και η Τουρκία εμφανίζεται με την επιμελημένη και σύμφωνη με το savoir vivre συμπεριφορά της; Άλλαξε ξαφνικά πρόσωπο η εξωτερική της πολιτική; Ασφαλώς όχι.  Η πολιτική “του μαστιγίου και του καρότου”, την οποία ακολουθεί η Τουρκία και η οποία έχει αποδειχθεί λίαν αποτελεσματική, είναι πάγια και διαχρονική. Απλώς αυτή προσαρμόζεται κάθε φορά στις κρατούσες συνθήκες. Και οι συνθήκες, οι οποίες αυτή τη στιγμή  επιβάλλουν τη γραμμή της “περιστεράς”, είναι αφ’ ενός μεν η έναρξη των  διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο χωρών, εν όψει των οποίων η Τουρκία επιθυμεί να κερδίσει τη μάχη των εντυπώσεων, αφ’ ετέρου δε οι επαπειλούμενες κυρώσεις εναντίον της από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Βέβαια οι τουρκόφιλοι μανδαρίνοι της Ευρωπαϊκής Ενώσεως φρόντισαν να αναβάλουν τη Σύνοδο Κορυφής για τη 1 και 2 Οκτωβρίου, θέτοντας  σε “καραντίνα”, λόγω ενδεχομένης μολύνσεώς του από τον κορονοϊό, τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σάρλ Μισέλ, ώστε να αποφύγουν, προς το παρόν τουλάχιστον, το πικρόν ποτήριον των κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας.

          Αλλά κι αν δεν ανεβάλλετο η διάσκεψη, υπάρχει νουνεχής Έλληνας που πιστεύει, ότι θα άφηνε η Γερμανία με τους Σκανδιναβούς δορυφόρους της να επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία, η οποία είναι παραδοσιακή σύμμαχός της και στην οποία έχει επενδύσεις δισεκατομμυρίων ευρώ; Ή πιστεύει κανείς ακόμη, ότι σε περίπτωση που οι κυρώσεις αυτές δεν επιβληθούν,  η Τουρκία θα συνεχίσει να συμπεριφέρεται ως “περιστερά”; Ασφαλώς όχι. Κι αυτό αποδεικνύεται από τη μακραίωνα αρπακτική ιστορία της. Άλλωστε κι αν θέλαμε να ξεχάσουμε την παλαιότερη ιστορία της, τη διαχρονική πολιτική πρακτική της μας θυμίζει η σημερινή της. Η πολιτική της “Γαλάζιας Πατρίδας”, την οποία έχει υιοθετήσει και ακολουθεί πιστά ο Πρόεδρος Ερντογάν και δια της οποίας αποβλέπει στον σφετερισμό 460.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων θαλασσίας εκτάσεως, η οποία ανήκει στην ελληνική και κυπριακή ΑΟΖ, αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

          Διαπορούμε ειλικρινά με τη λογική της κ. Μέρκελ. Πιστεύει στ’ αλήθεια, ότι υπάρχει λύση στις ελληνο – τουρκικές διαφορές, όταν στη μεν ελληνική ατζέντα υπάρχει μόνο το πρόβλημα“του ορισμού των θαλασσίων ζωνών – ΑΟΖ και Υφαλοκρηπίδος”, στη δε τουρκική “ η Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ των νήσων, η στρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, η αμφισβήτηση της ελληνικότητος  27 νησιών και βραχονησίδων του Αιγαίου, το εύρος της  Αιγιαλίτιδος Ζώνης, ο Εναέριος Χώρος και το FIR” ; Πιστεύει, ότι η Τουρκία θα διαγράψει από την ατζέντα της όλα αυτά τα θέματα, στα οποία στηρίζει την αναβίωση της αλήστου μνήμης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και με “το δίκαιο” των οποίων έχει διαπλάσει τις νέες γενιές; Αλλά κι αν έστω δεχθούμε, εντελώς υποθετικά, ότι η Τουρκία δεχόταν  την ελληνική ατζέντα, ποιος μας διασφαλίζει ότι θα τηρούσε  τα συμφωνηθέντα και δε θα επανερχόταν αργότερα με τις ίδιες απαιτήσεις; Ξεχνούμε τη συμφωνία Καραμανλή – Ντεμιρέλ στις Βρυξέλλες, τον Μάιο του 1975, για την παραπομπή του προβλήματος της Υφαλοκρηπίδος στη Χάγη και την υπαναχώρηση της Άγκυρας; Ή τη συμφωνία της Βουλιαγμένης το 1988, περί μη εκτελέσεως ασκήσεων κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου και θρησκευτικών εορτών, την οποία η Τουρκία γράφει κυριολεκτικά στα παλαιότερα των υποδημάτων της;

          Ούτως λοιπόν εχόντων των πραγμάτων η περίπτωση της αποτυχίας των διαπραγματεύσεων φαίνεται η επικρατέστερη. Αλλά τότε υπάρχει εναλλακτική λύση; Η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποτελεί ενδεχόμενη λύση; Τη θεωρώ ουτοπία, για ένα και μόνο απλούστατο λόγο. Κατ’ αρχάς η προσφυγή στη Χάγη προϋποθέτει την αμοιβαία βούληση αμφοτέρων των διαδίκων και την υπογραφή του “συνυποσχετικού”, στο οποίο θα αναγράφονται τα αμοιβαίως συμφωνηθέντα προβλήματα, τα οποία θα τεθούν υπό την κρίση  του Διεθνούς Δικαστηρίου και τη δέσμευσή τους, ότι θα αποδεχθούν και θα εφαρμόσουν την απόφασή του. Ο λόγος λοιπόν για τον οποίο πιστεύω ότι η προσφυγή στη Χάγη είναι ανέφικτη, είναι ο εξής. Υπάρχει περίπτωση η Ελλάδανα υπογράψει “συνυποσχετικό”, με το οποίο θα παραπέμπονται στη Χάγη τα προβλήματα της ελληνικότητος των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου, της αποστρατιωτικοποίησης των νήσων αυτών, του Εναερίου Χώρου του Αιγαίου και του FIR Αθηνών; Υπάρχει Έλληνας Υπουργός ή Πρωθυπουργός που αμφισβητεί την ελληνικότητα των νησιών, τα οποία με τις Συνθήκες της Λωζάνης του 1923 και των Παρισίων του 1947 έχουν δικαίως και νομίμως αποδοθεί στην Ελλάδα και θα την παραπέμψει στη διαιτησία; Κι ακόμη θα βρεθεί Έλληνας αξιωματούχος που θα  δεχθεί, ότι τα ελληνικά αεροπλάνα της Πολιτικής μας Αεροπορίας για να πετάξουν στη Σάμο, στη Χίο, στη Λέσβο, ή στη Σαντορίνη, θα πρέπει να παίρνουν άδεια από τον τουρκικό Έλεγχο Εναερίου Κυκλοφορίας της Κωνσταντινουπόλεως (Istanbul Air Traffic Control Center) ; Δηλαδή το FIR (Περιοχή Πληροφοριών Πτήσεων) Αθηνών, το οποίο σήμερα με απόφαση του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO) συμπίπτει με τα ελληνοτουρκικά σύνορα, θα περιοριστεί στο μέσο του Αιγαίου, όπως επιζητεί η τουρκική Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας;

          Σύμφωνα με πληροφορίες πηγών του ΝΑΤΟ, η καταφανώς πλέον τουρκόφιλη ηγεσία του Γενικού Γραμματέα της Συμμαχίας κ. Γενς Στόλτενμπεργκ, για να διευκολύνει δήθεν τις ελληνοτουρκικές συνομιλίες έριξε στο τραπέζι την πρόταση “της μερικής αποστρατικοποίησης ορισμένων νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, με αντάλλαγμα τη μεταφορά από τα παράλια της Μικράς Ασίας στην ενδοχώρα ορισμένων στρατιωτικών μονάδων του τουρκικού στρατού”. Με την πρόταση αυτή η οποία αδιαμφισβήτητα είναι υπέρ των τουρκικών συμφερόντων, κατά την άποψη των “φίλων” διαμεσολαβητών “απομακρύνεται η πιθανότητα ελληνοτουρκικής συρράξεως”.

           Η πρόταση αυτή πρέπει ασυζητητί να απορριφθεί. Πρώτον διότι κρύβει ολισθηρές παγίδες εις βάρος της αμυντικής θωράκισις της χώρας μας και δεύτερον διότι αποτελεί έναν δόλιο τρόπο προκειμένου να αποστρατιωτικοποιηθούν τα νησιά αυτά, τα οποία νομίμως έχουν οργανώσει την άμυνά τους. Η μεταφορά ορισμένων “αμφιβίων ταγμάτων”΄του τουρκικού Στρατού στην ενδοχώρα, όπως αναφέρει η πρόταση, επ’ ουδενί λόγο μειώνει τη μαχητική ικανότητα της πανίσχυρης “Στρατιάς του Αιγαίου”, η οποία εδρεύει στη Σμύρνη, κατέναντι, και σε απόσταση αναπνοής από τα νησιά Λέσβο, Χίο, Σάμο και η οποία ενισχυθείσα τελευταία από αρκετές αμφίβιες μονάδες, έχει μετονομαστεί σε “4η Στρατιά”. Άλλωστε το παράδειγμα  της Κύπρου είναι πολύ πρόσφατο, ώστε να παραβλέψουμε τις αρπακτικές διαθέσεις της Τουρκίας, πολλώ δε μάλλον όταν αυτές ομολογούνται από τους ίδιους τους πολιτικούς της, οι οποίοι κυνικότατα αμφισβητούν την ελληνικότητα των είκοσι επτά (27) Νησιών και Βραχονησίδων του Αιγαίου.

          Περαίνοντας θα αποτελούσε σοβαρή παράλειψη, αν δεν αναφερόμαστε στην αποστομωτική απάντηση του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου, στις αιτιάσεις της Τουρκίας,τόσο όσον αφορά στην ατζέντα των προς συζήτηση θεμάτων των επικειμένων συνομιλιών, όσο και στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, στη βαρυσήμαντη ομιλία του στο Συνέδριο των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας στο Καστελλόριζο, στις 19 Σεπτεμβρίου. Αναλυτικότερα ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Παυλόπουλος κατά την εν λόγω περισπούδαστη και νομικά τεκμηριωμένη ομιλία του είπε τα εξής:

          α. “Αδιαπραγμάτευτη Εθνική μας Θέση είναι ότι μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας υφίσταται μια, και μόνη, διαφορά, εκείνη της οριοθέτησης της νησιωτικής υφαλοκρηπίδος και των αντίστοιχων θαλασσίων ζωνών. Ουδένα δε ζήτημα υφίσταται, ως προς την αμυντική θωράκιση των Ελληνικών νησιών του Αιγαίου”.

          β. “Η Ελλάδα έχει το δικαίωμα – αλλά και την υποχρέωση, αφού τούτο αφορά στην προστασία της Ελληνικής Επικράτειας – τόσο για δικό της λογαριασμό, όσο και απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως πλήρες Κράτος – Μέλος της, να θωρακίζει αμυντικώς όλα ανεξαιρέτως τα Νησιά της στο Αιγαίο, ανεξαρτήτως της έκτασης του εδάφους τους και του αν κατοικούνται ή όχι. Το δικαίωμα αυτό στηρίζεται στις διατάξεις του άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, οι οποίες κατοχυρώνουν το δικαίωμα Κράτους – Μέλους “περί νόμιμης άμυνας”, όχι μόνο σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης εναντίον του, αλλά και σε περίπτωση “απειλής χρήσης βίας”, ή ακόμη και “επικείμενης απειλής”, όπως προκύπτει από την πρακτική αυτού τούτου του ΟΗΕ. Και είναι δεδομένο ότι η Τουρκία, ιδίως μετά την εισβολή στην Κύπρο το 1974, το εντελώς αυθαίρετο “casusbelli”, ως προς την επέκταση της Αιγιαλίτιδος Ζώνης και τον σχηματισμό της “Στρατιάς του Αιγαίου”, απειλεί διαχρονικώς και ευθέως την Ελλάδα, και με τη χρήση βίας – όπως αποδεικνύει, επιπροσθέτως, η πρόσφατη στάση της, μετά τη “σύναψη” του λεγόμενου “τουρκολυβικού μνημονίου” - παραβιάζοντας ευθέως το Διεθνές Δίκαιο” και κατ’ εξοχήν, το Δίκαιο της Θάλασσας κατά την Συνθήκη του  MontegoBayτου 1982”.

          γ. “Το ίδιο δικαίωμα – άρα και την ίδια υποχρέωση -  αντλεί η Ελλάδα  και με βάση το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και το αντίστοιχο Ευρωπαϊκό Κεκτημένο, υπό τα δεδομένα της διαρκώς εντεινόμενης προκλητικής και επιθετικής συμπεριφοράς της Τουρκίας απέναντί της, η οποία, κατά τα συμπεράσματα της Ευρωμεσογειακής Διάσκεψης της 10ης Σεπτεμβρίου 2020 στο Αιάκειο της Κορσικής, παραβιάζει ευθέως την Κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος”

          δ. “ Η Τουρκία ουδόλως και καθ’ οιονδήποτε τρόπο μπορεί να επικαλείται τη Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων του 1947, δια της οποίας παραχωρήθηκαν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα. Και αυτό επειδή η Τουρκία δεν υπήρξε συμβαλλόμενο μέρος στην ως άνω Συνθήκη, η οποία έχει συναφθεί μεταξύ των Συμμάχων νικητών του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και της Ιταλίας. Afortiori, η Τουρκία οφείλει να σέβεται στο ακέραιο την Συνθήκη Ειρήνης, η οποία συνιστά έναντι αυτής ,“ resinteraliosacta”.

          ε. “ Επί πλέον, και εν όψει της κατάφωρης τουρκικής προκλητικότητος και ευθείας απειλής εναντίον της, η Ελλάδα δικαιούται, ανά πάσα στιγμή να ζητήσει, ως Κράτος – Μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, την ενεργοποίηση της ρήτρας “Αμοιβαίας Άμυνας” κατά τις διατάξεις του άρθρου 42 παρ. 7 της ΣΕΕ”.

          Κλείνοντας εκφράζουμε και πάλι τη βεβαιότητά μας για την αποτυχία των συνομιλιών, στις οποίες , τη επεμβάσει εξωγενών παραγόντων, έχουμε οδηγηθεί,   για τους λόγους που λεπτομερώς αναπτύξαμε ανωτέρω.

 

          Υ.Γ. Την ώρα που εγράφοντο αυτές οι γραμμές ανακοινώθηκε η απόφαση του “Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (ΣΕΑ)” της Τουρκίας, το οποίο συνεδρίασε στις 24.9.2020, υπό την προεδρία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Σύμφωνα λοιπόν με την απόφαση του ανωτάτου αυτού οργάνου του τουρκικού κράτους, η οποία ευθέως οδηγεί στο προβλεφθέν ανωτέρω αποτέλεσμα των επικείμενων συνομιλιών : “ Η Τουρκία προτρέπει τις χώρες, που ενεργούν κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, ιδίως για την στρατιωτικοποίηση των νησιών, να ενεργήσουν με κοινή λογική. Δεν θα κάνουμε κανέναν συμβιβασμό και καμία υποχώρηση σε ότι αφορά τα δικαιώματα του τουρκικού έθνους σε ξηρά, θάλασσα και αέρα”. Κατά τα άλλα η απόφαση του ΣΕΑ της Τουρκίας “τάσσεται πάγια υπέρ του διαλόγου για δίκαιη – κατά τη λογική του Καραγκιόζη – κατανομή των φυσικών πόρων στην περιοχή και ζητεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους άλλους οργανισμούς να σεβαστούν τα δικαιώματα της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων”.

[12 3 4  >>  

Εκδηλώσεις για τα 200 Χρόνια από την Επανάσταση του 1821

    

Γερμανός φιλέλληνας