Εθνική Στρατηγική

 1  2 

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Χρήστος Μηνάγιας: Τα μηνύματα της επίσκεψης Erdoğan, που δεν έτυχαν προσοχής!...

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο liberal.gr ο Ταξίαρχος ε.α., ειδικός σε θέματα Τουρκίας, κ. Χρήστος Μηνάγιας, μας αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του παρασκηνίου που προηγήθηκε της επίσκεψης του Τούρκου Προέδρου Tayyip Erdoğan στην Ελλάδα, καθώς και των όσων είπε στην Κομοτηνή απευθυνόμενος σε Έλληνες Μουσουλμάνους της εκεί μειονότητας. Τα όσα μας είπε είναι εξόχως διαφωτιστικά για το που οδηγούνται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις! Συνέντευξη στον Βασ...

13-12-2017   Εθνική Στρατηγική

Ευριπίδης Στ. Στυλιανίδης*: «Η τουρκική παρεμβατικότητα στην Θράκη: Από την ισλαμοδημοκρατία στον νε...

Η πολιτική εκκίνηση του Ταγίπ Ερντογάν ως ευρωπαϊστή μεταρρυθμιστή ηγέτη που επεδίωκε την εδραίωση ενός νέου τύπου «Ισλαμοδημοκρατίας» (κατά την αντιστοιχία με την «Χριστιανοδημοκρατία») στην Τουρκία, πρότυπο και για άλλα μουσουλμανικά κράτη, δημιούργησε μετρημένη αισιοδοξία, τόσο στην ΕΕ όσο και στην Ελλάδα. Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣΗ «εμπιστοσύνη» υπήρξε το κλειδί για την βελτίωση των διμερών σχέσεων και για την...

13-12-2017   Εθνική Στρατηγική

8/12/2016. ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ-ΙΣΡΑΗΛ: ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΜΑΖΟΥΝ!!!! ...

Η δεύτερη τριμερής διάσκεψη των ηγετών Ελλάδος , Κύπρου και Ισραήλ,  λαμβάνει χώρα σήμερα , Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου  στην Ιερουσαλήμ. Είναι   η δεύτερη τριμερής συνάντηση των ηγετών των τριών χωρών, Τσίπρα, Αναστασιάδη και Νετανιάχου , που πραγματοποιείται 11 μήνες μετά τη στρατηγική συμμαχία,  που ανακοινώθηκε στη Λευκωσία και αποδεικνύει τις άριστες σχέσεις μεταξύ των τριών χωρών, η οποία κρίνεται σημαντική, λόγω αφενός των εξελίξεων στο κυπριακό,...

08-12-2016   Εθνική Στρατηγική

7/12/2016. ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ...

      Είναι πλέον γεγονός ότι το σύνολο του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας συναγωνίζεται σε εθνικισμό και στην αύξηση της έντασης με την Ελλάδα και την συντήρηση αυτής. Είναι επίσης αλήθεια ότι αυτή η έξαρση του τουρκικού εθνικισμού έναντι της Χώρας μας, δεν είναι άμοιρη των εσωτερικών προβλημάτων που η χώρα αυτή αντιμετωπίζει, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της 15ης Ιουλίου, αλλά και των σε εξέλιξη ανακατατάξεων στη Συρία και το Ιράκ.   Με αυτή τ...

07-12-2016   Εθνική Στρατηγική

29/11/2016. Εθνική άμυνα – Στρατηγική χωρίς αποτίμηση...

Γράφει ο Γεώργιος Νικολάκος*Η στρατηγική είναι ένας όρος που ετυμολογικά έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα και η αρχική της έννοια ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την στρατιωτική ορολογία, την τέχνη της στρατιωτικής διοίκησης και την απαραίτητη σχεδίαση έτσι ώστε να υπάρχει βέλτιστη χρησιμοποίηση των έμψυχων και άψυχων πόρων με απώτερο σκοπό την επίτευξη των τεθέντων στόχων.Αναφερόμενοι κυρίως στην εθνική άμυνα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στρατηγικ...

29-11-2016   Εθνική Στρατηγική

16/11/2016. ΟΙ ΚΡΙΣΙΜΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ"Η κρίση δεν είναι αφηρημένη έννοια, ανέτρεψε τις ζωές των πολιτών της χώρας. Συζητήσαμε για τις μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν τη χώρα πιο ελκυστική στις επενδύσεις και θα περιορίσουν τις ανισότητες. Η ελληνική οικονομία χρειάζεται χώρο. Η λιτότητα δεν μπορεί να είναι συνταγή ανάπτυξης, οι Έλληνες πρέπει να δουν αλλαγή στην καθημερινή τους ζωή. Το ΔΝΤ είπε πως η ελάφρυνση είναι ζωτικής σημασίας και προσωπικά θα συνεχίσω να πιέζω προς...

16-11-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

31/7/2016. Οι Καλόγεροι της Άνδρου...

Οι Καλόγεροι της Άνδρου Μοναχικοί βράχοι στη μέση του Αιγαίου ή νησίδες ζωτικής εθνικής σημασίας;Οι νησίδες Καλόγεροι βρίσκονται στο Κεντρικό Αιγαίο. Πρόκειται για δύο "μοναχικούς βράχους", που απέχουν 26 ναυτικά μίλια από την Άνδρο και 24 ναυτικά μίλια από τα Αντίψαρα. Διοικητικά, υπάγονται στα Ψαρά.Ο Μεγάλος Καλόγερος έχει έκταση 6 στρέμματα και ύψος 36,5 μέτρα. Σε απόσταση 1400 μέτρων βορειοανατολικά, βρίσκεται ο Μικρός Καλόγερος, με έκταση 1,...

31-07-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

6/5/2016. Δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών για το Αιγαίο...

Προειδοποίηση ότι η ανοχή και η «συνενοχή» των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου από την Τουρκία μπορεί να  έχουν «κακό τέλος», απηύθηνε ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών Sergey Lavrov σε συνέντευξή του χθες, στην οποία εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον της Τουρκίας για την «επεκτατική» πολιτική που ακολουθεί, η οποία αποκαλύπτει τις «νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες της». Μιλώντας στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων...

06-05-2016   Εθνική Στρατηγική

11/4/2016. “Είναι η Ειδομένη περιοχή μειωμένης εθνικής κυριαρχίας”; ...

Αναδημοσίευση από το 'MILITAIRE' Στις εικόνες που είδαμε, στα  γεγονότα στην Ειδομένη, φάνηκε οι Σκοπιανοί ένοπλοι (ένοπλοι λέμε) αστυνομικοί, να έχουν προχωρήσει μπροστά από τον φράχτη, προς την Ελληνική πλευρά!! Όμως, ο Υπουργός Άμυνας, μας διαβεβαίωσε (sic) ότι «δεν μπήκαν σε Ελληνικό έδαφος …. και όλα είναι υπό έλεγχο»!!!Ας το δεχθούμε αυτό που λέει ο Υπουργός και που το επιβεβαιώνει και η Κυβέρνηση (αν και επανειλημμένα έχουν συλληφθεί ψευδ...

11-04-2016   Εθνική Στρατηγική

2015-12-05. «Μηδείς αγεωγράφητος και ανιστόρητος εισίτω»....

Αυτή πρέπει να είναι η επιγραφή που θα πρέπει να τοποθετηθεί στην είσοδο του κοινοβουλίου, ώστε να αποτρέπεται η είσοδος σε κάθε πολιτικό πρόσωπο που στερείται βασικών γνώσεων Ιστορίας και Γεωγραφίας! Δυστυχώς φαίνεται πως οι απουσίες (κατά κόσμον «κοπάνες») που έκανε κάποτε στα προαναφερόμενα μαθήματα ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, μεταγενέστερα δεν επέδρασαν μόνο αρνητικά στη δημόσια εικόνα του ως πρωθυπουργού της χώρας, αλλά προκάλεσαν σε επίπεδο γε...

05-12-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-17. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνο...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσίασε σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσμ...

17-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-01. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΚΡΙΣΕΩΝ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

01-04-2015   Εθνική Στρατηγική
 1  2 

Articles tagged with: ΑΜΥΝΑ

25/11/2016. Παρουσιάσεις ' Του Φακέλου Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής& Πολιτικής Ασφάλειας ΕΕ. Της Σφαιρικής Στρατηγικής Εξωτερικής Πολιτικής & Πολιτικής Ασφάλειας της ΕΕ & της Έκθεσης της ΚΕΠΠΑ του 2016'

on Friday, 25 November 2016. Posted in Ανακοινώσεις

Ισμήνη Πάττα, Δρ Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ, Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

25/11/2016. Παρουσιάσεις ' Του Φακέλου Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής& Πολιτικής Ασφάλειας ΕΕ. Της Σφαιρικής Στρατηγικής Εξωτερικής Πολιτικής & Πολιτικής Ασφάλειας της ΕΕ & της Έκθεσης της ΚΕΠΠΑ του 2016'

Την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου  2016 έγινε στα γραφεία του ΕΛΙΣΜΕ (Νίκης 11-Αθήνα, 4ος όροφος),

από τον Αναστάσιο Μπασαρά, Αντιπρόεδρο του ΕΛΙΣΜΕ η παρουσίαση του:


Φακέλου Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής & Ασφάλειας της ΕΕ,
(Συντάκτες του Φακέλου είναι:
Αναστάσιος Μπασαράς, Συντονιστής/Συντάκτης
Ισμήνη Πάττα, Συντάκτρια
Δημήτριος Στεργίου, Συντάκτης
Αχιλλέας Λέλας, Συντάκτης
Νικόλαος Δενιόζος, Συντάκτης
Χρήστος Ζιώγας, Συντάκτης
Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Συντάκτης).

Η παρουσίαση ΡΡΤ ΕΔΩ!
Το κείμενο του κειμένου θα γίνει διαθέσιμο σε όλους τους αναγνώστες μετά την 15/12/2016. Τώρα είναι διαθέσιμο μέσω της Αρχειοθήκης της ιστοσελίδας (ΕΔΩ!) μόνο στα μέλη και το ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ για σχολιασμό.

Ακολούθησαν οι παρουσιάσεις από την κυρία Ισμήνη Πάττα, Διδάκτωρ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ:

'Σφαιρική Στρατηγική Εξωτερικής Πολιτικής & Πολιτικής Ασφάλειας '&
'Έκθεση της ΚΕΠΠΑ 2016'

Η παρουσίαση ΡΡΤ ΕΔΩ!
Η Εκθεση ΕΔΩ!

Η όλη εκδήλωση, μέσα σε μια κατάμεστη αίθουσα, ήταν πολύ ενδιαφέρουσα με μια πληθώρα ανοικτών και ειλικρινών ερωτο-απαντήσεων από το ακροατήριο, τους παρουσιαστές και συντάκτες του φακέλου!

7/12/2016. Η Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) της ΕΕ μεταξύ ευκταίου και εφικτού

on Wednesday, 07 December 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

7/12/2016. Η Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) της ΕΕ μεταξύ ευκταίου και εφικτού

Η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διαχρονικά τάσσεται υπέρ της ολοκλήρωσης στα πεδία της εξωτερικής πολιτικής, της ασφάλειας και της άμυνας. Η μέχρι τώρα πορεία του φιλόδοξου ευρωπαϊκού εγχειρήματος στους συγκεκριμένους τομείς εξακολουθεί να υλοποιείται σε αμιγώς διακυβερνητικό επίπεδο, τουτέστιν οι αποφάσεις λαμβάνονται στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κατόπιν ομοφωνίας των αρχηγών των εθνικών κυβερνήσεων.

Η εν εξελίξει επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων συνίσταται στην αξίωση της Άγκυρας να διευρύνει την αναθεωρητική της ατζέντα. Οι θέσεις του Ερτογάν και των λοιπών τούρκων θεσμικών παραγόντων, προφανώς, δεν συνάδουν με το διεθνές δίκαιο, την κρατοκεντρική διεθνή και φυσικά την, θεσμικά και κανονιστικά πιο αναπτυγμένη, ευρωπαϊκή τάξη. Η εν λόγω κατάσταση αναδεικνύει την αδυναμία της ΕΕ να συγκροτήσει και να ασκήσει μια πραγματικά κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική. Η συγκεκριμένη ευρωπαϊκή δυσπραγία γίνεται εμφανέστερη όταν αφορά ζητήματα, τα οποία άπτονται των ζωτικών συμφερόντων ενός κράτους –μέλους.

Η ύπατη εκπρόσωπος για την ΚΕΠΠΑ Φεντερίκα Μογκερίνι, δήλωσε μεταξύ άλλων: «Οι σχέσεις μας με την Τουρκία έχουν φθάσει σε ένα κρίσιμο σημείο». Είναι γεγονός ότι σε αρκετά κράτη και σε κοινοτικό επίπεδο γίνεται λόγος για «προσωρινό πάγωμα» των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, ενώ οι υπουργοί εξωτερικών των κρατών – μελών της ΕΕ επανέλαβαν τον προβληματισμό τους για τις πρόσφατες εξελίξεις στην Τουρκία. Επίσης, τόνισαν τις ανησυχίες τους για την υποβολή νομοθετικής πρότασης στο τουρκικό κοινοβούλιο για την επαναφορά της θανατικής ποινής. Παράλληλα υπογράμμισαν ότι η Τουρκία αποτελεί σημαντικό εταίρο της Ένωσης στους τομείς της οικονομίας, της ασφάλειας, της μετανάστευσης και της εξωτερικής πολιτικής, ιδίως όσον αφορά την Συρία και το Ιράκ. Οι υπουργοί υπενθύμισαν ότι η Τουρκία, ως υποψήφια χώρα, αναμένεται να τηρήσει τα αυστηρότερα δυνατά πρότυπα δημοκρατίας, συμπεριλαμβανομένου του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου, των θεμελιωδών ελευθεριών και του δικαιώματος όλων σε δίκαιη δίκη. Τέλος συμφώνησαν ότι είναι σημαντικό να συνεχισθεί ο πολιτικός διάλογος με την Τουρκία σε όλα τα επίπεδα.

Σε απάντηση των συνεχόμενων τουρκικών δηλώσεων, οι οποίες  αμφισβητούν την ελληνική κυριαρχία και τα, εκπορευόμενα από το διεθνές δίκαιο, κυριαρχικά δικαιώματα, η εκπρόσωπος της Επιτροπής για θέματα εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Μάγια Κοτσιγιάντσιτς δήλωσε: «Η ΕΕ υπογραμμίζει ότι η Τουρκία πρέπει να δεσμευθεί απερίφραστα για σχέσεις καλής γειτονίας και την καλεί να αποφύγει κάθε είδους πηγή προστριβών, απειλής ή ενέργειας που στρέφεται κατά κράτους-μέλους, πλήττει τις σχέσεις καλής γειτονίας και την ειρηνική διευθέτηση των διαφορών» καθώς και: « η ΕΕ τονίζει την ανάγκη να γίνει σεβαστή η κυριαρχία των κρατών-μελών επί των χωρικών υδάτων τους και του εναέριου χώρου τους». Οι προαναφερθείσες δηλώσεις καλύπτουν διπλωματικά την χώρα μας, σίγουρα όμως δεν της παρέχουν ρητώς τις διασφαλίσεις που αρμόζουν σε μία ένωση κρατών που επιθυμεί, συν τω χρόνω, να συγκροτήσει μια ενιαία πολιτική οντότητα˙ κοινώς δεν προσδιορίζεται παρευθύς το ζήτημα ως ευρωτουρκικό.

Ακολούθως, η προβληματική λειτουργία της ΚΕΠΠΑ δυσχεραίνει την άσκηση της Κοινής Πολιτικής Ασφαλείας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) ως ανεξάρτητης από τις ατλαντικές δεσμεύσεις. Η εν λόγω κατάσταση δεν συνιστά θεσμική αλλά μια δομική αδυναμία του ευρωπαϊκού χώρου, λόγω στρατηγικών αποκλίσεων και ιεραρχήσεων των ευρωπαϊκών κρατών. Η Ελλάδα δεν έχει την δυνατότητα να παρακάμψει αυτή την διττή πραγματικότητα, αφ’ ενός τον κλιμακούμενο  τουρκικό ηγεμονισμό και αφ’ ετέρου τον διακυβερνητικό χαρακτήρα της ΚΕΠΠΑ. Οι προοπτικές για υπερεθνική ολοκλήρωση στον τομέα της άμυνας, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δεν είναι τόσο ευοίωνες όσο ορισμένοι επιθυμούν ή προσβλέπουν, ακόμη και μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ. Ειδικότερα για την Ελλάδα, οι προσδοκίες ότι θα διασφαλιστούμε από τον τουρκικό αναθεωρητισμό, μέσω μίας μελλοντικής θεσμικής συγκρότησης στον τομέα της άμυνας, εκτός ότι αυτή είναι εν τη γενέσει της δεν μας διασφαλίζει για την τελική μορφή που θα λάβει, ούτε αν και πώς θα προσεγγίζει την Τουρκία. Για την Ελλάδα και την Κύπρο θα είναι επωφελέστερο να επιδιώκουν την υλοποίηση πιο εφικτών στόχων όπως, χρηματοδότηση, μέσω πόρων που φαίνεται πως θα διοχετευθούν για την άμυνα, την βιομηχανική συνεργασία και πιθανόν την παροχή στρατιωτικού υλικού, ως αντιστάθμισμα της αδυναμίας της Ένωσης να παράσχει συλλογικά και ομοιόμορφα το αγαθό της ασφάλειας προς όλα τα μέλη της, πόσο μάλλον αυτών που το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη.

Αντί λοιπόν να διερωτώμεθα ασκόπως, ιδιαίτερα σε περιόδους όξυνσης των ελληνοτούρκικων σχέσεων, γιατί δεν έχει καταλήξει στο επιθυμητό επίπεδο η ΚΕΠΠΑ και ακολούθως η ΕΠΑΑ, θα ήταν αποτελεσματικότερο για εμάς και αποδεκτότερο από τους εταίρους μας, αν προσαρμοζόμασταν στην τωρινή κατάσταση προσποριζόμενοι αυτά τα οποία είναι πρόθυμοι να μας προσφέρουν, παρά να αξιώνουμε διασφαλίσεις τις οποίες δεν επιθυμούν να μας παράσχουν. Εφ’ όσον προχωρήσει η συγκρότηση μιας κοινής στρατιωτικής δομής, η χώρα μας οφείλει να πρωτοστατήσει στο όλο εγχείρημα και να μην αναμένει ότι θα ενεργήσουν τα ευρωπαϊκά στρατιωτικά τμήματα άμεσα ή θα δύναται να τα χρησιμοποιήσει αυτοβούλως, έναντι μιας πιθανής τουρκικής ενέργειας. 

Βέβαια η μέχρι τώρα στάση συνάδει με την κυρίαρχη αντίληψη μιας κοινωνίας, με χαμηλό αίσθημα ατομικής ευθύνης, της οποίας το βιοτικό επίπεδο ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα υψηλότερο των παραγωγικών της επιδόσεων, θεωρώντας το εν λόγω γεγονός οριακά συσχετιζόμενο με την εμφάνιση της κρίσης του 2010. Κατόπιν επιθυμούσε να διατηρήσει την καταναλωτική της ευμάρεια με έξωθεν βοήθεια και ακολούθως απαιτεί να διαγραφούν τα χρέη της. Συνιστά επομένως λογική συνέπεια να επιζητά, εκτός από να την συντηρούν, και να την προστατεύουν.

Κλείνοντας ας πραγματοποιήσουμε ένα άλμα στο μέλλον, όπου η ΚΕΠΠΑ θα έχει υπερεθνικά χαρακτηριστικά, τίθεται λοιπόν, ως υπόθεση εργασίας, το εξής ερώτημα: αλήθεια τί μας διασφαλίζει πως μια απόφαση του υπερεθνικού οργάνου δεν θα «συμμερίζεται» μέρος των τουρκικών «ανησυχιών»; Η περίπτωση της υπερεθνικής ΟΝΕ είναι αρκούντως διδακτική!   





Παρέμβαση 10 επίτιμων: Εθνική Άμυνα & Ασφάλεια – Υπογράφουν δέκα επίτιμοι αρχηγοί άρθρο στην Καθημερινή

on Monday, 08 April 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

«Ισχυρές Ενοπλες Δυνάμεις κάνουν τη χώρα ευυπόληπτη στους φίλους και σεβαστή στους αντιπάλους» γράφουν δέκα απόστρατοι ανώτατοι αξιωματικοί κρούοντας κώδωνα κινδύνου. Η παρέμβασή τους για την Εθνική Άμυνα έρχεται με χρονοκαθυστέρηση, σχολιάζουν απόστρατοι αξιωματικοί.

Γράφουν οι:
Επίτιμοι Αρχηγοί ΓΕΣ:
Κωνσταντίνος Ζιαζιάς Στρατηγός (ε.α., Α/ΓΕΣ 2011-2012)
Κωνσταντίνος Γκίνης Στρατηγός (ε.α., Α/ΓΕΣ 2012-2013)
Αθανάσιος Τσέλιος Στρατηγός (ε.α., Α/ΓΕΣ 2013-2014)
Βασίλειος Τελλίδης Στρατηγός (ε.α., Α/ΓΕΣ 2015-2017)

 

   

Επίτιµοι Αρχηγοί ΓΕΝ:
Κοσµάς Χρηστίδης Ναύαρχος (ε.α., Π.Ν., Α/ΓΕΝ 2011-2013)
Γεώργιος Γιακουµάκης Ναύαρχος (ε.α., Π.Ν., Α/ΓΕΝ 2015-2017)

Επίτιµοι Αρχηγοί ΓΕΑ:
Βασίλειος Κλόκοζας Πτέραρχος (ε.α., Α/ΓΕΑ 2009-2011)
Αντώνιος Τσαντηράκης Πτέραρχος (ε.α., Α/ΓΕΑ 2011-2013)



Επίτιµος Αρχηγός Στόλου:
Κωνσταντίνος Μαζαράκης-Αινιάν Αντιναύαρχος (ε.α., Π.Ν., Α.Σ. 2011-2013)
Επίτιµος Υπαρχηγός Στόλου:
Σπυρίδων Κονιδάρης Αντιναύαρχος (ε.α., Π.Ν., Υ.Σ. 2013-2014)

Εθνική Άμυνα & Ασφάλεια
Το αγαθό της εθνικής άμυνας και της ασφάλειας είναι βασική προϋπόθεση για την ευημερία της χώρας, ωστόσο σπανίως μας απασχολεί ως κοινωνία.

Θεωρείται βασικό κεκτημένο, χωρίς να αξιολογείται η ποιότητα αλλά και η επάρκειά του.
Πάντοτε απασχολεί τις κοινωνίες αν οι επενδύσεις στον παράγοντα εθνική άμυνα και ασφάλεια και ειδικότερα η σχέση κόστους – οφέλους,
είναι παραγωγικές και προσφέρουν το ανάλογο ανταποδοτικό όφελος.
Λογικό και επιβεβλημένο είναι να απασχολεί και την ελληνική κοινωνία και ειδικά τη δεκαετή αυτή περίοδο της οικονομικής κρίσεως.
Αν για άλλες κοινωνίες αυτό αποτελεί θέμα προβληματισμού, για την ελληνική συνιστά υπαρξιακό ζήτημα και αυτό γιατί έχει να αντιμετωπίσει την αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας.
Η τουρκική επεκτατικότητα δεν είναι ένα θεωρητικό ή ιδεολογικό κατασκεύασμα, αλλά εδράζεται στην πρακτική της γείτονος και σε απτά γεγονότα.

Δεν επέτρεψε στην Κύπρο να προσδιορίσει μόνη της τη μετά-αποικιακή πορεία της, εκδίωξε το σύνολο των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης από τις πατρογονικές εστίες τους, κατέλαβε το 37% του κυπριακού εδάφους, άλλαξε την πληθυσμιακή σύνθεση της Κύπρου
και αμφισβητεί το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αξιοποιήσει τους πλουτοπαραγωγικούς της πόρους. Παρεμποδίζει συστηματικά την Ελλάδα να ενασκήσει τα δικαιώματά της που απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο, ακόμη και με την απειλή πολέμου από τη δεκαετία του 1970 και ιδίως μετά τα Iμια αμφισβητεί κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο και έχει θέσει επί τάπητος με τον πλέον εμφατικό τρόπο, από τον ίδιο τον πρόεδρο Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα τον Δεκέμβριο 2017, την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Σε αυτή την αντιπαράθεση η επίκληση από ελληνικής πλευράς διαρκώς του διεθνούς δικαίου δεν είναι επαρκής για την αντιμετώπιση της επιθετικότητας της Τουρκίας, η οποία με τη στάση και τη συμπεριφορά της στην ευρύτερη περιοχή δείχνει να αντιλαμβάνεται μόνο τη γλώσσα της ισχύος.

«Δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν». (Θουκυδίδης, Ε΄ 89)

Ο Θουκυδίδης, στον περίφημο διάλογο Αθηναίων – Μηλίων διατυπώνει μια μεγάλη αλήθεια: «Το επιχείρημα της δικαιοσύνης έχει αξία μόνο μεταξύ ίσων.

Αλλιώς, ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του».

Δυστυχώς οι δυνατότητες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων την τελευταία δεκαπενταετία βρίσκονται σε συνεχή διολίσθηση, η οποία διαρκώς επιταχύνεται κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσεως.

Αποτέλεσμα αυτού είναι η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας να μεταβάλλεται σταθερά υπέρ της δεύτερης.

Η υποχώρηση της σχετικής μαχητικής ικανότητας των Ενόπλων Δυνάμεων μπορεί να οδηγήσει σε εθνικές απώλειες που μπορεί να φθάσουν μέχρι και το επίπεδο της εθνικής καταστροφής με τον πιο άμεσο και απόλυτο τρόπο, όπως έγινε το 1897.

Αποτελεί ευτύχημα ότι αντίθετα από το 1897, παρά τις αναλογίες σε ό,τι αφορά τη χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας, οι διεθνείς συγκυρίες συνδυαζόμενες και με κατάλληλες πολιτικές των ελληνικών κυβερνήσεων τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, έχουν δημιουργήσει συνθήκες σύγκλισης των εθνικών συμφερόντων με εκείνα αρκετών χωρών της ευρύτερης περιοχής, καθώς και με ζωτικά συμφέροντα ισχυρών διεθνών παραγόντων.

Αυτό όμως δυστυχώς από μόνο του δεν αρκεί, καθώς δεν υπάρχουν ακόμη αμυντικές συμμαχίες με συγκεκριμένες δεσμεύσεις και αμοιβαίες υποχρεώσεις. Κανείς δεν εξασφαλίζει απόλυτα την άμυνά του μέσα από διεθνείς συμμαχίες που συνάπτονται στη βάση κυρίως ή αποκλειστικά οικονομικών συμφερόντων. Επίσης, οι εταίροι μας είναι αμφίβολο κατά πόσον μπορούν να συμπήξουν σταθερή και μακροχρόνια εταιρική και κυρίως αμυντική σχέση με μια χώρα που δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί να συνεισφέρει θετικά στην κοινή υπόθεση. Πρέπει να είμαστε στρατιωτικά ισχυροί.

Απαιτείται ιδιαίτερα υψηλή ετοιμότητα και αποτελεσματικότητα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς η πρωτοβουλία της πρώτης ενέργειας αφήνεται στον αντίπαλο. Για την επιτυχία της αποτροπής, πρέπει εκείνος να έχει πεισθεί είτε ότι η όποια επιθετική του ενέργεια δεν έχει τύχη ή ότι ακόμη και σε περίπτωση που την αποτολμήσει, θα πληρώσει βαρύ τίμημα και θα τον οδηγήσει στην αποτυχία του τελικού του στόχου.

Η παρατεταμένη οικονομική κρίση, το δημογραφικό πρόβλημα, μα πάνω από όλα οι πολιτικές αποφάσεις που έχουν ληφθεί από διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν οδηγήσει τις Ενοπλες Δυνάμεις σε υποστελέχωση, γήρανση του προσωπικού, υποχρηματοδότηση και μείωση του επιπέδου κρίσιμων εφοδίων και υλικών.

Αποτέλεσμα αυτών είναι ο περιορισμός της λειτουργικότητας των μονάδων, της διαθεσιμότητας των μέσων, της επιχειρησιακής εκπαιδεύσεως,
της προωθημένης εθνικής παρουσίας και της υποστηρίξεως των δυνάμεων και δραστηριοτήτων.

Η άμυνα χρηματοδοτείται για το 2019 μόλις με το 1,7% του ΑΕΠ έναντι του προβλεπομένου 2%.

Τα αναφερόμενα για 2% του ΑΕΠ και πλέον, προβαλλόμενα ενίοτε με στόμφο και με υπερηφάνεια, είναι πλασματικά και γίνονται για να καλυφθεί η υποχρέωση προς το ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβάνοντας τις συντάξεις των αποστράτων στελεχών και συνταξιούχων πολιτικών υπαλλήλων των Ενόπλων Δυνάμεων.

Το δραματικότερο όμως είναι ότι και αυτό το ποσοστό είναι κατανεμημένο λόγω της οικονομικής κρίσεως με τρόπο ανορθολογικό. Το 70% περίπου καλύπτει αποδοχές του προσωπικού και μόλις από 15% καλύπτουν λειτουργικές και αναπτυξιακές ανάγκες.

Η συνέχιση αυτού του μοντέλου χρηματοδότησης οδηγεί τις Ενοπλες Δυνάμεις επιταχυνόμενα στο χείλος του γκρεμού και στην ελεύθερη πτώση με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την άμυνα της χώρας.

Πρέπει κατ’ ελάχιστο το επόμενο οικονομικό έτος η χρηματοδότηση να ανέλθει στο 2% του ΑΕΠ σε πραγματικούς αριθμούς και να εκπονηθεί ένα βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα που θα οδηγήσει τη χρηματοδότηση σε 50% αποδοχές και από 25% σε λειτουργικό και αναπτυξιακό προϋπολογισμό.

Επειδή οι αρνητικές επιπτώσεις της οικονομικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια στην άμυνα είναι μεγάλες, καλό θα ήταν την προσεχή τετραετία να διατεθεί εκτός του προϋπολογισμού των Ε.Δ. ένα σημαντικό ποσό ετησίως από τα πρωτογενή πλεονάσματα, αποκλειστικά για τη συντήρηση των οπλικών συστημάτων και τη συμπλήρωση εφοδίων και υλικών υπό αυστηρό διακομματικό έλεγχο και προτεραιότητα και με ταχείες διαδικασίες προμηθειών.

Εκείνο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι δεν υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω περικοπής των αποδοχών του προσωπικού, το οποίο έχει πληρώσει βαρύτατο τίμημα, και έχει οδηγήσει σημαντικό μέρος αυτού στα όρια της επιβίωσης με τις όποιες συνέπειες στην προσήλωση στο επιχειρησιακό του έργο.

Σε ό,τι αφορά τη στελέχωση των Ενόπλων Δυνάμεων και τα θέματα που σχετίζονται με αυτήν, αποτελεί ευθύνη των κυβερνήσεων όπως και η άμυνα συνολικά, οι οποίες έχουν αναλάβει την υποχρέωση να διαθέσουν στις Ενοπλες Δυνάμεις συγκεκριμένο αριθμό προσωπικού, με την έγκριση από το ΚΥΣΕΑ της δομής δυνάμεων σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο.

Δυστυχώς στο πλέγμα των πελατειακών σχέσεων λαμβάνονται από τις κυβερνήσεις αποφάσεις μειώσεως του προσωπικού, χωρίς αυτές να αντισταθμίζονται ή να αναπροσαρμόζονται τα έργα, οι αποστολές και η δομή των Ενόπλων Δυνάμεων.

Βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια των Ε.Δ. αποτελούν σειρά διοικητικών αποφάσεων που ελήφθησαν ειδικά στην περίοδο της οικονομικής κρίσεως,
οι οποίες αποδυναμώνουν τη λειτουργικότητα και δημιουργούν κλίμα και αίσθημα αδικίας, ανισότητας αλλά και αντίληψης στελεχών πολλαπλών ταχυτήτων.

Πέραν αυτών πρέπει να τεθούν επί τάπητος θέματα εθνικής στρατηγικής, οργάνων (Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας) και διαδικασιών διαχειρίσεως αυτής, δόγματος, δομής και καταλληλότητας των δυνάμεων, διαδικασιών προμηθειών, διαχειρίσεως του δημοσίου χρήματος, διαφάνειας και λογοδοσίας και να γίνουν ευρείες μεταρρυθμίσεις.

Θεμελιώδης παράγοντας για την άμυνα είναι η λειτουργία της αμυντικής βιομηχανικής και ερευνητικής βάσεως της χώρας.

Χρειάζεται χάραξη στρατηγικής με όραμα για την ανάπτυξη σε βάθος χρόνου τεχνογνωσίας με τη συνεπή υποστήριξη των πανεπιστημίων, της εγχώριας βιομηχανικής, ναυπηγικής και αεροναυπηγικής, ιδιωτικής και δημόσιας επιχειρηματικότητας, με όρους πραγματικής και όχι πλασματικής βιωσιμότητας, με διεθνείς συνεργασίες στη βάση διακρατικών συμφωνιών και με τη συνδρομή μη κρατικών φορέων όπως η εμπορική ναυτιλία και η βιομηχανική καινοτομία που αποτελούν αδιαμφισβήτητους πολλαπλασιαστές ισχύος.

Μέχρι σήμερα, δυστυχώς, δεν έχει γίνει ποτέ τέτοια ευρεία προσπάθεια.

Οι αποφάσεις σχετίζονται με όρους μυωπικής κομματικής και μικροπολιτικής σκοπιμότητας και όχι με όρους στρατηγικής ανάπτυξης, βιωσιμότητας και ανταγωνιστικού αποτελέσματος.

Τα θέματα αυτά λόγω έλλειψης θάρρους ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν σε μια ενιαία στρατηγική μετεξέλιξης, με στόχο τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας σε σχέση με το κόστος στην εθνική άμυνα.

Επείγουν θαρραλέες αποφάσεις.

Τα θέματα εθνικής άμυνας και ασφάλειας απαιτούν ευρύτατη κοινωνική αποδοχή και συνεκτική – συλλογική προσπάθεια όλων των κρατικών φορέων και κοινωνικών δυνάμεων.

Η εμπειρία έχει δείξει ότι οι κυβερνήσεις χωρίς ευρεία συναίνεση από την εκάστοτε αντιπολίτευση δεν είναι ικανές να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά το ζήτημα.

Κατανοούμε ότι η παρούσα χρονική συγκυρία δεν επιτρέπει συγκλίσεις και συναινέσεις για αντιμετώπιση μεγάλων θεμάτων,

όμως όποια κυβέρνηση προκύψει από τις επόμενες εθνικές εκλογές απαιτείται να θέσει ως εθνικό ζήτημα άμεσης προτεραιότητας την άμυνα και την ασφάλεια της πατρίδας και να εφαρμόσει άμεσες λύσεις με εποικοδομητική συμβολή και ευθύνη από το σύνολο του πολιτικού συστήματος, της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, της ακαδημαϊκής κοινότητας και της κοινωνίας ευρύτερα.

Η ελληνική κοινωνία και εν προκειμένω η μεταπολιτευτική, πρέπει να αποφασίσει αν θα προχωρήσει προς ένα καλύτερο μέλλον με ορμητικότητα και ζωντάνια ή θα περιέλθει στην ύφεση, τη συρρίκνωση και την παρακμή.

Αν θέλουμε μια Ελλάδα η οποία να εξασφαλίζει ειρήνη και συνθήκες σταθερότητας, ασφάλειας, οικονομικής προκοπής και ευημερίας στους πολίτες της, πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της άμυνας της χώρας. Ισχυρές Ενοπλες Δυνάμεις κάνουν τη χώρα ευυπόληπτη στους φίλους και σεβαστή στους αντιπάλους.

Η συνειδητή επιμονή στην αντιμετώπιση του ζητήματος της εθνικής άμυνας και ασφάλειας με τους σημερινούς όρους, σημαίνει ένα εκ των δύο: είτε έχουμε αποφασίσει υποχώρηση σε αυτά που αποκαλούνται «ζωτικά συμφέροντα» της χώρας, ή παίζουμε με τη φωτιά, ελπίζοντας ότι όπως άλλα προβλήματα και αυτό θα «σκάσει» στα χέρια των επομένων.

«Αἴσχιον δὲ ἔχοντας ἀφαιρεθῆναι ἢ κτωμένους ἀτυχῆσαι» (Θουκυδίδης Β΄ 62)

«Είναι πολύ μεγαλύτερη ντροπή να χάσει κανείς κάτι που έχει στην κατοχή του παρά ν’ ατυχήσει ενώ αγωνίζεται να το κατακτήσει». 

25/8/2016. Κορυφαίο γεωπολιτικό σφάλμα: Θα εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ τους Κούρδους;

on Thursday, 25 August 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος, Δημοσιογράφος-Αμυντικός αναλυτής

25/8/2016. Κορυφαίο γεωπολιτικό σφάλμα: Θα εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ τους Κούρδους;

25/08/2016
Η απόλυτη ρευστότητα κυριαρχεί στο συριακό θέατρο επιχειρήσεων καθώς όλοι σχεδόν μάχονται με όλους.
Η διαφαινόμενη κουρδική ανυπακοή μετά από την προτροπή Μπάϊντεν στην Άγκυρα περιπλέκει σοβαρώς τα δεδομένα. Οι Κούρδοι μέσω των SDF και του PYD/YPG αρνούνται να αποσυρθούν ανατολικώς του Ευφράτου. Η κατάσταση είναι συγκεχυμένη καθώς οι Τούρκοι θέτουν ως δεύτερο Αντικειμενικό Σκοπό (ΑΝΣΚ) της επιχειρήσεως «Ασπίδα του Ευφράτου» την βίαιη εκδίωξη των τρομοκρατικών οργανώσεων – στις οποίες συμπεριλαμβάνουν κυρίως το YPG/PYD – μετά από την κατάληψη της Τζαραμπουλούς.

Αναδημοσίευση από: defence-point.gr/news/

ΕΔΩ! η συνέχεια!

HELLENIC AEROSPACE INDUSTRY (HAI) S.A., Aithon Narlis*: HELLENIC ARMED FORCES MODERNIZATION CHALLENGE: MAKING THE IMPOSSIBLE POSSIBLE

on Monday, 07 January 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

After 8 years of continuous austerity Hellenic Armed Forces need to face challenging decisions if they want to continue operating efficiently in order to preserve peace, stability and prosperity in the East Mediterranean. For these reasons the Hellenic Armed Forces and particularly the Hellenic Navy and the Hellenic Air Force must continue to preserve their deterrence capability before Turkey, a rogue state which started challenging the superiority of the Hellenic Armed Forces after more than 20 years of continuous armament acquisition program and massive local development and production of weapon system.

Basically what Turkey wants is to rebuild the Ottoman Empire by occupying progressively those territories which had lost during the XIXth and the beginning of the XXth century. That has become more imperative as the possibility of exploiting energy resources from the sea turned to be a realistic potential. That, beside any geopolitical influence, brings also wealth, something which has triggered the “looting DNA” of the Turkish / Neo Ottoman leadership, a tradition they seemingly carry until today from their Ottoman ancestors, from which all the nations who had lived under the Ottoman rule had suffered a lot. That is not a fantasy but a conclusion, which must awaken Greece’s leadership, Europe and the US, from the fact of the recently disclosed maps by the Turkish Ministry of Defense about the EEZs they are considering as rightfully theirs [1]. Moreover retired Colonel Ümit Yalım who was TMoD’s former Secretary General has recently published a paper with a map claiming that that 3/4 of the Crete Island and the surrounding rocks and islets and Gavdos Island belong to Turkey [2 - 4].

Undoubtedly wherever Turkey sees potential wealth she is ready to loot it by claiming the relevant territory or rights, by advancing whatever incredible and unbelievable argument, unless the balance of power does not weight in her favor, since the only language Turkey obviously understands is the language of power. To deter Turkey’s expansionism, adventurism and recklessly playing with the fire, Greece needs to undergo an extensive military modernization program which is seemingly unrealistic under the budgetary restrictions of today. However one shall not forget that at the end Greece’s territorial integrity and the freedom a part of Greek population is in stake, which must be of highest priority.

Greece and Turkey have pursued so far different acquisition policies. Greece continued to procure as recipient country while Turkey progressively converted from a recipient country to an almost a self-sustained in defense equipment manufacturing and supplier country with successful exports. Turkey has succeeded in that by following a very consistent long term policy in terms of acquiring technology and assuring local production and local development in critical building blocks, by binding the foreign suppliers with such contractual obligations in any international procurement. The most important structural reform in sustaining successfully that policy was the Turkish Government’s decision in conceding the majority of the shares of the state owned defense industries to the Turkish Armed Forces Foundation, and make their military staff to have financial interest in supporting and keeping wealthy their own industries. By this the Turkish government also reduced drastically the corruption cases usually referred to the famous “bahshish’.

Recently Fabrice Wolf, a former Pilot of the Aéronavale, has published a series of papers [5 - 7] in demonstrating the real possibilities in reducing the nominal cost for the acquisition of the Belhara frigates from the Hellenic Navy and similarly the cost for the acquisition of advance air systems by the Armee de l’ Air and l’ Aeronavale. In both cases the concept Wolf was proposing is that the French state can subsidize the acquisition cost since this subsidy will be paid back by the incomes to the treasury through taxes generated by jobs which will be created in the development and production phases. Following F. Wolf, such subsidy will bring a discount of almost 50% in the acquisition price. The same reasoning applies to the Greek case, if Greece participates in the European common development and co-production projects.

Greece had already participated in the development and production of the nEUROn UCAV. Greece’s only aerospace industry, the state owned Hellenic Aerospace Industry (HAI), has designed and manufactured nEUROn’s exhaust assembly, the surrounding aft fuselage assembly, and finally the vehicle monitoring system and the avionics test rig. Thru this activity the company has developed unique skills, knowhow and technology which will bring added value to Europe’s new aircraft projects, those which F. Wolf calls UCAV-1G (as the nEUROn’s operational offspring), SCAF-6G (alias FCAS, a piloted 6th generation aircraft along with the UCAV-1G, which are under discussions between Dassault Aviation and Airbus) and MALE-RPAS.

The case of the MALE – RPAS:

The MALE-RPAS is a medium altitude long endurance UAV project under study and France, Germany, Italy and Spain have already signed an agreement. Being the most mature project, it will be probably the first to enter in service, in 3034, if the negotiations result to a happy end and therefore it will be also the first to be considered as a case study in the analysis, in order to investigate what would be the acquisition cost for Greece for 10 aircraft.

F. Wolf in [7] estimates the value of the aircraft to 85M€. If Greece wants to buy 10 aircraft she will need to pay 850M€ between 2034 and 2044 during the aircraft’s production period, let’s say 85M€ per year.

However considering that France’s needs are for 50 aircraft (following F. Wolf, 40 for Armee de l’ Air and 10 for l’ Aeronavale) and assuming that Germany, Italy and Spain need 40 aircraft then the total production will raise to 100 aircraft, including those aircraft needed by Greece. Therefore in the case that Greece decides to participate to the project instead of a direct purchase, and accordingly to finance the 10% of the development cost, thus 500M€ (=10% of the estimated 5,000M€ R&D cost as given by F. Wolf), then the country would need to pay 1,350M€. It will be demonstrated in the following paragraphs that interestingly though the real cost for Greece will be only 686M€ for the period of design and production of the aircraft (2026 – 2044), significantly lower than the cost of a direct purchase, because Greece’s participation will create jobs and these jobs will bring a total estimated income of 664M€ to the Greek treasury thru taxes, imposts and savings of unemployment allowances.

The estimated costs and schedule for MALE – RPAS as given by F. Wolf are: 5,000M€ for development in a period of 9 years (2026 – 2034) and a 10 years long production period, 2034 – 2044, which will bring an income of 8.500M€ to the industry for a sale batch of 100 aircraft. Greece participating by 10% in the project she will need to pay:

55.5M€/year for the design and development of the aircraft for the first 9 years and 85M€/year for purchasing 10 aircraft for the next 10 years, a total amount of 1,350M€.
The Greek aerospace industry will get therefore contract of an amount of 55,5M€/year for the design and development for the first 9 years and contracts of an amount of 85M€/year for manufacturing the 10% of the 100 aircraft, during the next 10 years.
The investment to the defense industry will create 1667 jobs for the first 9 years and 2550 jobs for the last 10 years. Greek defense industry is not a large sector to have statistical data, however considering that being less competitive than the European average where every job generates an average income of 100.000€, it is fair to expect that each 1M€ of investment to the Greek aerospace and defense sector will create 12 jobs (direct employment positions to the aerospace industry with an income per employee in the order of 83,000€) and these 12 jobs will open 6 additional positions to the subcontractors (indirect employment). Finally these 18 positions will bring 12 additional positions to the auxiliary sectors of the economy, mainly consumption and services like transport. Therefore each 1M€ of investment will create 30 jobs, so 55,5M€ x 30 = 1665 jobs and 85M€ x 30 = 2550 jobs.
The average wage in Greece is 1,200€/month = 16,800€/y year (14 months) and each job creates an average income to the state of 11,000€ in terms of taxes, imposts, AVT and employer’s share. Therefore for the first 9 years the 1667 employees will return to the state treasury 1667 x 11,000€ = 18.3M€/y and for the second period of 10 years the 2550 employees will return 2550 x 11,000€ = 28M€/y. Additionally the industry will get 8% profit from yearly investment and contracts from which they will pay to the state the 15% as enterprise profit tax, thus 0.6M€/y and 1.020M€/y for the periods of 9 years and 10 years respectively. Finally and most important the jobs will remove from the unemployment pool equal number of people who receive actually unemployment allowances of 5,040€/y/person minimum for a period of one year. Therefore the state will save 5,000€/y for each job opening and by continuously keeping these people employed. Basically 1,000,000 of unemployed cost to the state 5,000N€/y. This equals a saving for the state of 8.4M€/y and 12.8M€/y for the periods of 9 years and 10 years respectively.
Following the above calculations the total income + savings for the state for the state is 9y x (18.3M€ + 0.6M€ + 8.4M€) + 10y x (28M€ + 1M€ + 12.8M€) = 9y x 27.3M€/y + 10y x 41.8M€/y ≈ 664M€. Therefore the real cost for Greek state to procure 10 aircraft is expected to be reduced to (500M€ of R&D investment + 850M€ acquisition payments) – 664M€ = 686M€ in a period of 19 years.
It has to be noted that the advantage for the Greek state is expected to be much higher for several other reasons which are difficult to be accounted in numbers:

The above calculation does not take into account the increased profit in the relevant sectors such as the consuming and transport which will bring additional profit tax to the national treasury from the companies of the supporting sector.
Greece loses every year young technicians and engineers and other professionals who immigrate seeking better jobs. Though the state and families have already invested for their education and training and the country does not profit from their productivity.
Other sectors which are initially considered to be independent to the defense industry will grow since everything is really interrelated. One of those is the construction sector which will push also the industry related to it (paints, cement, etc…). That will bring a raise in the land and housing values and will draw up the taxes.
The 10% of production of the total aircraft batch will be exported to the final integrator. The export among the other activities (consumption, private investment etc…) will have positive impact to the GDP.
Finally the geopolitical advantages are also difficult to account since increase of stability and security will draw up the overall economic activity.
The case of UCAV-1G

The UCAV-1G is the operational offspring of the nEUROn demonstrator project. Dassault Aviation and British Aerospace were under discussions some years ago to join the nEUROn and the British Taranis together into a common operational stealth UCAV. Though there are fog and doubts about the outcome regarding the Brexit and seemingly UK has decided to focus in partnership with Italy on its own future aircraft, the Tempest project, with a target to enter in service in 2035. In this regard it is fair to assume that the UK will invite also Turkey to participate in the project since UK is helping Turkey to develop her own stealth manned aircraft (the TAI TFX project). Therefore there is a real possibility that the Turkish aircraft project and the Tempest will probably join together at some point.

France at the other hand is working with Germany on another FCAS project where France brings the technology acquired throughout the nEUROn project and the Rafale and Germany brings the technology from the Eurofighter Typhoon. The Franco-German project will be a composition of manned aircraft and UCAVs and seemingly it will enter in service in the very late of the 2030s, perhaps in 2039.

Two things are worthy to be noted though: (a) The RAF has filled the gap between the Typhoon and the Tempest by acquiring the F-35 as BAe is a partner to the project. Equally if the US decides to allow the delivery of F-35s to Turkey, the Turkish Air Force will be equipped with F-35s while waiting for their new home built aircraft or what the Tempest will become. (b) France and Germany rely on the Rafale and Typhoon so far and they have no option to fill the gap since they have to wait 20 years for a new aircraft, and that if and only if everything goes as been planned. Under these circumstances the only option for Germany would be to acquire F-35s and fill the gap. So, questions will naturally arise what France will do about that.

The situation for Greece is similar to France’s. Hellenic Air Force is equipped with M2000 and F-16 aircraft. If Turkey persuades at the end the US to allow the F-35 aircraft to be delivered to TAF, despite the S-400 deal, then the HAF will face a very serious dilemma: Then HAF will need an aircraft which will counter and eventually outmatch the superiority that F-35 brings to TAF. Greece cannot wait for more than 20 years for the FCAS to enter in service. Therefore if she will not find a viable interim solution she will need to fill her needs with the F-35s to only gain some balance of power since F-35s cannot be countered by F-35s. Yet this decision will be a political suicide for the government, because the acquisition of the F-35 from Greece, with Turkey partnering in the project, it will be equivalent to funding the Turkish defense industry with the money of the Greek taxpayer and in turn to feed further the Turkish expansionism, aggressiveness and bellicosity, unless other countermeasures will be proposed from the US side. It will be also a geopolitical suicide for Greece because of obvious reasons.

The only alternative for Greece right now comes from the UCAV-1G project because despite being bonded right now to the Franco-German FCAS project it can be developed in a parallel path and generate an operational system in 2027. This could supply the HAF with an aircraft capable to deter Turkey against any hostile action or invasion they plan against Greece and Cyprus because it is a suitable vector for conducting powerful punitive actions.

If such an option comes to be true then Greece would like very much to participate, at least that would be a rational decision, because beyond the military and geopolitical advantages, she would like also to safeguard the intellectual property and to take profit of the added value generated from her participation in the demonstrator phase. The restraining force in this case is the budgetary constraints for one more time.

The defense valorization doctrine as named by F. Wolf applies to this particular case as well. Not been aware of the needs from other potential recipient countries, only France’s and Greece’s needs will be taken into account for this purpose, thus 175 total aircraft, 40 for the Hellenic Air Force (2 squadrons) and 135 for France [7].

F. Wolf has predicted the schedule of the UCAV-1G program in two phases, R&D phase for a duration of 7 years (2020-2026) and production for a duration of 10 years (2026-2035). The estimated R&D cost is 7,000M€ and the cost of the aircraft 75M€. Therefore taking into account a procurement decision of 40 aircraft from Greece, that will cost to the state 3,000M€ for a period of 10 years or 300M€/y. At the other hand if Greece responds positively to an invitation from France to participate into the program by funding the 10% of the R&D cost then the total payments for Greece will raise to 3,700M€ for a period of 17 years. These costs are out of the reach for the nation’s economy as she is today. A more careful consideration though will show that things are not so desperate as they seem at first place since the participation to the program will bring money to the treasury and therefore lower the total program cost for Greece down to only 2,710M€. This is a “discount” of 27% over the total program and a cost 9% lower than the cost of a direct purchase.

If Greece participates in the UCAV-1G program for 10% she will need to pay 100M€/y for the first 7 years and 300M€ for the last 10 years for purchasing 40 aircraft, which result to the following calculations:

The Greek aerospace industry will get contracts of an amount of 100M€/year for the design and development for the first 7 years and contracts of an amount of 131M€/year for manufacturing the 10% of the batch of 175 aircraft, during the next 10 years.
The investment to the defense industry will create 3000 jobs for the first 7 years and 3930 jobs for the last 10 years, considering again that every 1M€ of investment to the Greek aerospace sector will create30 jobs, thus 12 jobs (direct employment positions to the aerospace industry) and these 12 jobs will open 6 additional positions to the subcontractors (indirect employment). Finally these 18 positions will bring 12 additional positions to the auxiliary sectors of the economy, mainly consumption and services like transport.
For the first 7 years the 3000 employees will return to the state treasury 3000 x 11,000€ = 33M€/y and for the second period of 10 years the 3930 employees will return 3930 x 11,000€ = 43.23M€/y. Additionally the industry will get 8% profit from yearly investment and contracts from which they will pay to the state the 15% as enterprise profit tax, thus 1.2M€/y and 1.6M€/y for the periods of 7 years and 10 years respectively. Finally and most important the jobs will remove from the unemployment pool equal number of people who receive unemployment allowances of 5,040€/y/person minimum for a period of one year and continuously keeping then employed. This equals a saving for the state of 15M€/y and 19.65M€/y for the periods of 7 years and 10 years respectively.
Following the above calculations the total income + savings for the state for the state is 7y x (33M€ + 1.2M€ + 15M€) + 10y x (43.23M€ + 1.6M€ + 19.65M€) = 7y x 49.2M€/y + 10y x 64.5M€/y ≈ 990M€. Therefore the real cost for Greek state to procure 40 UCAV-1G aircraft is expected to be reduced to (700M€ of R&D investment + 3,000M€ acquisition payments) – 990M€ = 2,710M€ in a period of 17 years.
It has to be noted that the above calculations didn’t take into account the aircraft which will probably be sold to Italy, Spain and Sweden if these countries decide to participate. A second scenario would be that the three countries purchase a total of 100 aircraft. Then the total aircraft to be produced would raise to 275. In this case the total income and savings for the Greek state will increase to 1,360M€ and lower the program cost for Greece down to (700M€ of R&D investment + 3,000M€ acquisition payments) – 1,360M€ = 2,340M€.
The FoS (Follow on Support) cost for Greece has not been taken into account. Yet, considering the involvement of the local industry for the maintenance, repairs and mid-life updates of the Greek aircraft and also at some percentage of the aircraft of our partners in the programs it is fair to consider that this cost will be covered by great extent by the incomes to the state this activity will generate.
The above calculations do not take into account the increased profits in the relevant sectors such as the consuming and transport which will bring additional profit tax from the companies of the supporting sector. Also other sectors which initially are considered independent to the defense industry will grow since everything is really interrelated. One of those is the construction sector which will push also the industry related to it (paints, cement, etc…). That will bring a raise in the land and housing values and will draw up the taxes. Moreover the 10% of the production of the total aircraft batch will be exported to the final integrator. The exports among the other activities (consumption, private investment etc…) will have positive impact to the GDP.

Greece loses every year young technicians and engineers and other professionals who immigrate seeking better jobs. Though the state and families have already invested for their education and training and the country does not profit from their productivity. That will progressively change, though it is difficult to calculate the positive impact. The medium and long term impacts of the technology to the Greek economy and competitiveness, although certainly positive after 8 years and beyond, have not been taken into account, neither the psychological impact to the economy overall.

Finally the geopolitical advantages are also difficult to account since increase of stability and security will draw up the overall economic activity.

Conclusions:

This article aims to show that the modernization of the Hellenic Air Force is a complex operational, political and economic puzzle involving the developments in Europe about the common development of production of aircraft, along with Greece’s participation itself in the EU. Certainly if Turkey wasn’t the regional bully and was behaving like any European country, then the situation would be much more different. Unfortunately though Greece has to live in this particular neighborhood and spend huge amount of money to defend herself from being territorially and geopolitically mutilated in the foreseen future. The participation in international projects which aim to the development and co-production of defense systems is the only way to significantly reduce the acquisition cost and convert the purchase of defense equipment to an investment which will bring economic growth and create important employment opportunities.

At the end what seems to be an impossible task at first place, the modernization of the Hellenic Air Force, can only be possible and affordable by substituting the policy of direct purchases of weapon systems with the systematic participation to the European common development and production of defense systems.

* Electronics Engineer - Avionics at Hellenic Aerospace Industry

References:

[1] https://www.yenisafak.com/gundem/libyada-bu-harita-acildi-3408025 

[2] https://www.sozcu.com.tr/2017/gundem/girit-adasinin-dortte-ucu-turkiyeye-aittir-2121425/ 

[3] http://www.mehmetciktv.com.tr/haber/22853/girit-adasinin-dortte-ucu-turkiyeye-aittir.html#.XBp17Vwza1s 

[4] https://odatv.com/girit-tartismasi-basladi-0712171200.html 

[5] https://www.linkedin.com/pulse/la-demande-grecque-concernant-les-fremm-pourrait-%C3%AAtre-fabrice-wolf/ 

[6] https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:6476850750969516032/?  

[7] https://www.linkedin.com/pulse/scaf-la-france-peut-elle-d%25C3%25A9velopper-le-syst%25C3%25A8me-de-combat-fabrice-wolf/   

Παναγιώτης Νάστος*: Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΟΔΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΡΙΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΑΣΗ-ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

on Thursday, 19 December 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Οι τούρκοι πέτυχαν την υπογραφή Memorandum of understanding (Μνημονίου κατανόησης) με την κυβέρνηση της Λιβύης. Η Τουρκία μέσω του εν λόγω μνημονίου πέτυχε την χάραξη ΑΟΖ μεταξύ αυτής και της Λιβύης καθώς και τη δυνατότητα να παρέμβει στρατιωτικά υπέρ της Λιβυκής κυβέρνησης βοηθώντας την να επικρατήσει στον εμφύλιο πόλεμο που διεξάγεται στη χώρα κατά του Στρατηγού Χαφτάρ.
Ο Erdogan στη συνέχεια, χωρίς χρονοτριβή, έφερε προς επικύρωση στην τουρκική βουλή το παραπάνω μνημόνιο, το οποίο τελικά επικυρώθηκε και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως της Τουρκίας. Έτσι έγινε νόμος του τουρκικού κράτους, δημιουργώντας ένα τετελεσμένο γεγονός και μία αυτοδέσμευση για τήρησή του από τον Erdogan, έναντι του τουρκικού πολιτικού συστήματος και του τουρκικού λαού. Αυτό θέλει ιδιαίτερη προσοχή , αφού καταδεικνύει ότι η πρόθεση της Τουρκίας είναι, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις που θα υπάρξουν από την ΕΕ και από άλλα κράτη, να υιοθετηθεί πλήρως το μνημόνιο που υπέγραψε με την κυβέρνηση της Λιβύης, υφαρπάζοντας ένα μεγάλο κομμάτι της Ελληνικής ΑΟΖ στη ΝΑ Μεσόγειο .
Η Τουρκία στηρίζεται οικονομικά πάρα πολύ από το Κατάρ και γιαυτό δεν την ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τυχόν οικονομικές κυρώσεις από την ΕΕ.
Τέλος το εν λόγω μνημόνιο απεστάλει από την Τουρκία στον ΟΗΕ.
Η Τουρκία γνωρίζει ότι αυτό το μνημόνιο είναι παντελώς αίολο και άκυρο. Επίσης γνωρίζει ότι η Ελληνική κυβέρνηση θα αντιδράσει διπλωματικά και θα προσπαθήσει να ακυρώσει το εν λόγω μνημόνιο, πράγμα το οποίο ήδη γίνεται με πολύ γρήγορες και σωστές κινήσεις από πλευράς Κυβέρνησης.
Σίγουρα η πιθανότητα ακύρωσης του εν λόγω Μνημονίου είναι πάρα πολύ μεγάλη αφού το Δίκαιο της Θάλασσας καλύπτει πλήρως τις ελληνικές ενστάσεις. Επιπλέον είναι εξόφθαλμο η Τουρκία να έχει ΑΟΖ σε απόσταση 500 χιλιομέτρων από τις ακτές της και να μην έχει η Κρήτη ΑΟΖ , μόλις 50 χιλιόμετρα νοτιότερα αυτής. Το τουρκικό επιχείρημα είναι ότι Καστελόριζο, Ρώ, Στρογγύλη, Ρόδος, Κάρπαθος, Κάσος, Κρήτη δεν έχουν ΑΟΖ. Φυσικά αυτό είναι πλήρως παράνομο και ανυπόστατο.
Οι τούρκοι όμως έχουν στο μυαλό τους και το μοίρασμα του Αιγαίου. Εάν και εφόσον καταφέρει η Τουρκία να περάσει τη θέση της αναφορικά με την οριοθέτηση της ΑΟΖ της με την Λιβύη βάσει του Μνημονίου που υπέγραψαν πρόσφατα οι δύο χώρες ,είτε διπλωματικά ,είτε στρατιωτικά σε βάρος της Ελλάδας, είτε με διαιτησία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης , είτε με διαιτησία τρίτων χωρών-χώρας-οργανισμών, για την υφαρπαγή της ελληνικής ΑΟΖ στην περιοχή Ανατολικά Ρόδου-Καρπάθου-Κάσου και Νότια της Κρήτης, τότε συνέχεια θα έχει το μοίρασμα του Αιγαίου , αφού τα νησιά κατά την τουρκική άποψη δεν έχουν ΑΟΖ.


ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ
Εκτιμώ ότι
1.Η Τουρκία θα προσπαθήσει να δολοφονήσει τον Στρατηγό Χαφτάρ , με χρήση UAV ,ειδικής ομάδας την οποία διαθέτει προς τούτο, και μαχητικών αεροσκαφών της, κατά τα αμερικανικά πρότυπα της πρόσφατης εξόντωσης του αρχηγού του ISSIS στη Συρία. Με αυτόν τον τρόπο θα κάνει ένα πολύ θετικό βήμα για την ήττα των στρατευμάτων του εν λόγω Στρατηγού και για την τελική νομιμοποίηση του υπογραφέντος Μνημονίου με την Λιβυκή κυβέρνηση. Ωστόσο για να συμβεί κάτι τέτοιο θα πρέπει η Τουρκία να «παρακάμψει» και άλλα κράτη τα οποία στηρίζουν τον Χαφτάρ και αυτό πρέπει να τύχει «επεξεργασίας» από την Τουρκία.
Η ΕΥΠ πρέπει να «αναμιχθεί» ενεργά και μυστικά μαζί με τις Ξένες υπηρεσίες των κρατών που στηρίζουν τον Χαφτάρ.
2.Παράλληλα η Τουρκία θα εφοδιάζει την Λιβυκή κυβέρνηση με πολυάριθμο στρατιωτικό υλικό δια θαλάσσης , αλλά και με μισθοφόρους της μέσω της τουρκικής οργάνωσης SADAT και με άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων του Τουρκικού ΓΕΕΘΑ (Bordo Berelli) ,βοηθώντας την να νικήσει τον Στρατηγό Χαφτάρ.
Εδώ διαφαίνεται η αναγκαιότητα της δημιουργίας μιάς ιδιωτικής μισθοφορικής εταιρείας, που πίσω της μυστικά θα ήταν το ελληνικό κράτος, η οποία θα εμπλεκόταν κατά τα τουρκικά πρότυπα στη Λιβύη, χωρίς να φαίνεται καθόλου η Ελλάδα.
3.Η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει επίσης την πολεμική της αεροπορία η οποία θα ενεργεί αρχικά από τουρκικά αεροδρόμια και με διαδοχικούς ανεφοδιασμούς μαχητικών αεροσκαφών της εν πτήσει με τα ιπτάμενα τάνκερ που διαθέτει, θα προσβάλει θέσεις του Στρατηγού Χαφτάρ, μειώνοντας την ισχύ του και βοηθώντας σημαντικά στην ήττα των στρατευμάτων του. Όταν τελικά κατορθώσει η Τουρκία να έχει εξασφαλίσει στο απυρόβλητο ένα Λιβυκό αεροδρόμιο τότε θα μετασταθμεύσει εκεί τουλάχιστον μία μοίρα μαχητικών αεροσκαφών της, δημιουργώντας θανάσιμο κίνδυνο για την Κρήτη.
Ενδεχομένως αναγκαιοί σε πρώτο χρόνο, η ενίσχυση της υπάρχουσας Μοίρας μαχητικών μας αεροσκαφών που εδρεύουν στην Κρήτη και με μαχητικά αεροσκάφη άλλων μοιρών τα οποία να μετασταθμεύσουν εκεί.
4. Το τουρκικό πολεμικό ναυτικό θα εξασφαλίσει την ασφαλή ροή στρατιωτικού υλικού προς την κυβέρνηση της Λιβύης δια θαλάσσης, ενώ ενδέχεται να συμμετέχει και στις στρατιωτικές επιχειρήσεις προσβάλλοντας από ασφαλή περιοχή στόχους του στρατού του Χαφτάρ.
Ενίσχυση της ελληνικής ναυτικής παρουσίας στην περιοχή Κρήτης –Δωδεκανήσων.
5. Παράλληλα με τα παραπάνω η Τουρκία ΣΙΓΟΥΡΑ θα στείλει ερευνητικό πλοίο εντός της ελληνικής ΑΟΖ στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου-Κρήτης ,υπό αεροναυτική προστασία, προκαλώντας ακόμη περισσότερο την Ελλάδα να αντιδράσει. Το επόμενο βήμα θα είναι να σταλεί πλωτή εξέδρα στην παραπάνω περιοχή.
Η Ελληνική αντίδραση θα πρέπει να είναι μέσω πολυεθνικής συμμαχικής δύναμης , η οποία πρέπει να δημιουργηθεί στην ΝΑ Μεσόγειο και η οποία λεπτομερειακά αναλύεται παρακάτω.
6. Η Τουρκία θα δημιουργεί συνεχώς θέματα με την Ελλάδα , όπως υπερπτήσεις αεροσκαφών της από ελληνικές νησίδες, βραχονησίδες και νησιά, αύξηση των μεταναστευτικών ροών, προβλήματα κυριαρχίας νησίδων στον Εβρο ποταμό και διασυνοριακές διαφορές, απόπειρα αιχμαλωσίας ή προσβολής ελληνικού στρατιωτικού προσωπικού στον Εβρο, προβοκατόρικες ενέργειες σε Θράκη, Ρόδο, Κώ με σκοπό την ανάδειξη «καταπίεσης» των μουσουλμάνων που διαβιούν εκεί.
Λήψη αναγκαίων μέτρων από ΕΛΑΣ-ΕΥΠ για αποφυγή προβοκατόρικων ενεργειών σε Θράκη-Ρόδο-Κω και λήψη επιπρόσθετων μέτρων στρατιωτικής επαγρύπνησης
7. Απώτερος σκοπός της Τουρκίας θα είναι η πρόκληση θερμού επεισοδίου με την Ελλάδα , προσπαθώντας να μας σύρει σε διαιτησία με οποιοδήποτε τρόπο. Ωστόσο δεν εκτιμώ ότι επιθυμεί η Τουρκία να υπάρξει διαιτησία πρίν την επιβολή τετελεσμένων σε σχέση με τη χώρα μας, όπως λόγου χάρη η αιφνιδιαστική κατάληψη μικρονησίδων πχ. Στρογγύλης, Ρώ, την οποία θα διασυνδέσει χρονικά με το θερμό επεισόδιο το οποίο ΣΙΓΟΥΡΑ θα γίνει σε άλλη εδαφική περιοχή. Γιαυτό τα μάτια μας και η προσοχή μας πρέπει να είναι στραμμένα σε Καστελόριζο, Ρω, Στρογγύλη. Όλες οι άλλες κινήσεις της Τουρκίας θα είναι παραπλανητικές προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή μας από τα παραπάνω τρία νησιά μας.
8. Κλείνω λέγοντας ότι μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Αν δούμε την σχετικά φωτογραφία του τούρκου ΥΠΑΜ Ακάρ στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων της Τουρκίας, όπου πίσω του φαίνεται ο χάρτης της «Γαλάζιας Πατρίδας», φαίνεται η τουρκική ΑΟΖ να είναι νοτίως της Κρήτης και ανατολικά της Ρόδου όπως ακριβώς διαμορφώνεται μετά το Μνημόνιο κατανόησης που υπέγραψε η Τουρκία με τη Λιβύη , στο δε Αιγαίο φαίνεται το μισό(ανατολικότερα του 25ου Μεσημβρινού) να ανήκει στην τουρκική ΑΟΖ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ
Πέραν των διπλωματικών ενεργειών της Κυβέρνησης που ορθά και γρήγορα λαμβάνει για την κατάργηση του Μνημονίου κατανόησης μεταξύ Τουρκίας και κυβέρνησης της Λιβύης, θα πρέπει να ληφθεί και μία σειρά από στρατιωτικά μέτρα, αφού εκτιμώ ότι ο Erdogan θα προχωρήσει περαιτέρω κλιμακώνοντας και οδηγώντας την κατάσταση στα άκρα. Αυτά είναι τα εξής:
1. Άμεση λήψη μέτρων από την Κυβέρνηση για μεταναστευτικό, θητεία, επιστράτευση , στρατοχωροφυλακή , όπως ανάλυσή μου στο e-mail μου προς εσάς με τίτλο για «METANAΣΤΕΥΤΙΚΟ-ΘΗΤΕΙΑ-ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ».(28 Νοεμβρίου 2019)
2. Δημιουργία Διακλαδικής Δύναμης EAST MED, η οποία να περιλαμβάνει αεροναυτικές δυνάμεις από Ελλάδα-Ισραήλ-Αίγυπτο-Γαλλία-Κύπρο-Ιταλία και ΗΠΑ. Η δύναμη αυτή να έχει Διοίκηση και επιτελείο με έδρα την ανατολική Κρήτη και αποστολή της ο έλεγχος και η ασφάλεια της θαλάσσιας περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Σε περίπτωση προσβολής των παραπάνω δυνάμεων από Τρίτη χώρα, συλλογική αντίδραση των παραπάνω κρατών κατά τα πρότυπα του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ.
3. Επίσπευση εξοπλιστικών προγραμμάτων

α/ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ
- Οπωσδήποτε αγορά ή μέσω leasing (Γαλλία-Ισραήλ) απόκτηση 2 αεροσκαφών ανεφοδιασμού μαχητικών αεροσκαφών με καύσιμα (ιπτάμενα tanker). Η παραπάνω αγορά θα αποτελούσε μεγάλο πολλαπλασιαστή ισχύος της Πολεμικής μας αεροπορίας, ενώ παράλληλα θα επέτρεπε στην πολεμική μας αεροπορία να ενεργεί μέχρι και την Κύπρο για σημαντικό χρονικό διάστημα.Η Ελλάδα λόγω Κρήτης, στο οποίο θα έδρευαν τα παραπάνω 2 ιπτάμενα tanker, θα μπορούσε να ανεφοδιάζει τα μαχητικά αεροσκάφη της σε περιοχή της Μεσογείου στην κατεύθυνση νοτίως Χανίων, μακριά από τα τουρκικά αεροδρόμια και ραντάρ, με δυνατότητα ενέργειας τόσο στην Κύπρο για μεγάλο χρονικό διάστημα όσο και στην ευρύτερη περιοχή της NA Mεσογείου, από αυτή τη νέα κατεύθυνση , από Δυτικά πρός τα Ανατολικά .(Μεσόγειος-Κύπρος-ΝΑ Μεσόγειος).Συνεπώς η Κύπρος δεν θα τελούσε υπό την άτυπη τουρκική αεροπορική ομηρία στην οποία τελεί τώρα .Επιπλέον η τουρκική αεροπορία θα αναγκαζόταν να προβεί σε μερική αναδιάταξη, αποφορτίζοντας έστω και λίγο την περιοχή του Αιγαίου. Τέλος σε μια πιθανή ελληνοτουρκική αεροναυμαχία στην περιοχή Κρήτης-Ρόδου-Καστελόριζου-Κύπρου, χάρη στα 2 αυτά αεροσκάφη η Πολεμική μας αεροπορία θα πολλαπλασίαζε το χρόνο εμπλοκής της στο υπόψη Θέατρο επιχειρήσεων , με πολλαπλά οφέλη .
Κλείνοντας θα έλεγα ότι η προσθήκη αυτών των 2 αεροσκαφών, θα αποτελούσε πονοκέφαλο για την τουρκική αεράμυνα, αφού οι τουρκικοί S-400 θα μπορούσαν να παρακαμφθούν από την ελληνική αεροπορία, ενεργώντας αιφνιδιαστικά μέσω περιοχής την οποία αυτοί δεν θα κάλυπταν.
- Οπωσδήποτε αγορά ή μέσω leasing (Ισραήλ) απόκτηση τουλάχιστον 4 αεροσκαφών F-35. Αυτή η κίνηση εφόσον γίνει θα μας δώσει τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε «διάδρομο» μέσω των F-35 στην τουρκική αεράμυνα , προκειμένου να εισχωρήσουν τα F-16 –MIRAGE 200 μας ,σε δεύτερο χρόνο.
Σημειώνω ότι οι δύο παραπάνω αγορές απομειώνουν σε σημαντικό βαθμό την ισχύ της τουρκικής αεράμυνας ,ιδίως μετά την απόκτηση των S-400 από τους τούρκους.
Παράλληλα , και αυτό είναι σημαντικότατο ,η απόκτηση των F-35 από την Ελλάδα, «υποθηκεύει» την αμερικανική υποστήριξη πρός την χώρα μας σε καιρό επιχειρήσεων κατά της Τουρκίας για ευνόητους λόγους(F-35 vs S-400).

β/ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ
- Αγορά ή μέσω leasing απόκτηση 2-4 φρεγατών με δυνατότητες αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής. Θα είναι ιδιαίτερα χρήσιμες για την θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης-Ρόδου-Καστελορίζου-Κύπρου
- Απόκτηση προηγμένων τορπιλών για τα Υ/Β τύπου Παπανικολής, οι οποίες θα είναι ένας σημαντικότατος πολλαπλασιαστής ισχύος για το ΠΝ μας
- Απόκτηση 2-4 αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας .Θα είναι ιδιαίτερα χρήσιμα για την θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης-Ρόδου-Καστελορίζου-Κύπρου
- Απόκτηση και τοποθέτηση ιδώς σε ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ-ΡΩ-ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ, υλικών αποτροπής υποθαλάσσιας διείσδυσης-προσέγγισης τούρκων βατραχανθρώπων SAT, οι οποίο διαθέτουν μίνι υποβρύχια προς τούτο
- Αγορά-τοποθετηση αντιπλοικών πυραύλων σε νησιά μας, δημιουργώντας άρνηση πρόσβασης σε εκτενείς θαλάσσιους χώρους στο Αιγαίο για το τουρκικό πολεμικό ναυτικό.

γ/ ΣΤΡΑΤΟΣ ΞΗΡΑΣ
- Αγορά συστημάτων πυραυλικού πυροβολικού μεγάλου βεληνεκούς, τύπου ΑΤΤΑCMs
- Αγορά των αμερικανικών Α/Τ JAVELLIN και προώθησή τους πρωτίστως στον Έβρο. Ιδίως μετά από το «ντύσιμο» των τουρκικών αρμάτων LEOPARD με ουκρανικά συστήματα αυτοπροστασίας , αυτό είναι επιτακτικότατο. Τα παραπάνω αμερικανικά Α/Τ πλήτουν τα άρματα από πάνω, αφού τα βλήματά τους διαγράφουν καμπύλη τροχιά σχεδόν εφάμιλλη με εκείνη των όλμων στο τελικό στάδιο πτήσης τους και πλητουν το άρμα από πάνω πρός τα κάτω, κτυπώντας τον πύργο του αρχικά , ο οποίος έχει και την ελαφρότερη θωράκιση.
- Νέα Αμυντική οργάνωση Εβρου ποταμού. Συνδυασμός υπάρχουσας τάφρου με διανοιξη μεγάλων κρατήρων στο έδαφος όπισθεν αυτής και τοποθέτηση διαφορετικού ύψους οδόντων δράκοντος μετά από τους κρατήρες. Ένα τέτοιο «πλέγμα» οχύρωσης δεν θα μπορεί να ξεπεραστεί από τις μεγάλου μήκους γέφυρες ζεύξης του ποταμού που διαθέτουν τα 2-5 ΣΜΧ των τούρκων στην περιοχή .
- Εξωτερική διαμόρφωση αρμάτων –ΤΟΜΠ μας πρός αποφυγή απωλειών από βολές Α/Τ και κατασκευή και τοποθέτηση πύργου για προστασία του πολυβολητή στα ΤΟΜΠ
- Μετεγκατάσταση πεζοναυτών από Βόλο σε Σαλαμίνα (δίπλα στο στόλο)
- Μετεγκατάσταση 21ΤΘΤ από Κομοτηνή στο Μέγα Δέρειο ως εφεδρεία 16ης ΜΜΠΖ και αντίστοιχα 25ΤΘΤ από Ξάνθη σε Κομοτηνή. Τέλος μετεγκατάσταση 20ΤΘΜ από Καβάλα σε Ξάνθη.
- Προώθηση Ε/Π KAIOVA σε κύρια νησιά μας
- Προώθηση στα κύρια και ενδιάμεσα νησιά μας, αρμάτων από αρματικό δυναμικό Ηπείρου-Δυτικής Μακεδονίας
- Δημιουργία 3 ΛΑΤ ειδικής σύνθεσης ,με 10ΜΙLAN-6TOW έκαστος, χωρίς οχήματα, οι οποίοι να μπορούν λόγω μικρού όγκου και βάρους των συστημάτων και των πυρομαχικών τους , να μετακινηθούν είτε με ελικόπτερα είτε με μεταγωγικά αεροσκάφη εκεί όπου θα υπάρξει επιχειρησιακή ανάγκη.

Παναγιώτης Νάστος
Σχης (ε.α)-Αναλυτής-Συγγραφέας 

BESA, By Prof. Louis René Beres*: How Sun Tzu Might Approach US Nuclear Strategy

on Sunday, 08 July 2018. Posted in Διάφορα Θέματα


EXECUTIVE SUMMARY: Although nuclear strategy must, by definition, be shaped without historical precedent, it should contain certain ancient core concepts. The strategic postulates first laid down by Sun Tzu could be referenced usefully by the current architects of US nuclear strategy, especially with reference to an already nuclear North Korea, and to a plausibly future nuclear adversary in Iran. These first principles could be applied to US ally Israel, in consequence of their direct impact on US policies, and to ongoing North Korean military activity in Syria or the wider Middle East.

Ancient Chinese general and military strategist Sun Tzu’s The Art of War should be studied by US President Donald Trump’s senior military advisors. Their examination of the text ought to focus on maximizing the credible range of America’s nuclear deterrent and on shaping the Pentagon’s correlative order of battle.

Any nuclear war would obviously be unprecedented. The August 1945 US bombings of Japan were not instances of nuclear war, but rather singular and non-replicable atomic attacks in a conventional war. Because there has never been an actual nuclear war, nothing can reliably be said about determining such a conflict’s probability. In science and mathematics, proper assessments of event probability must be based upon the determinable frequency of relevant past events.

President Trump could learn from Sun Tzu’s “Tao of Warfare” that the military world, like the world in general, is what it is.” Any contrived reduction in analytic complexity could result in a too risky distortion of strategic choices. To deal correctly with such inevitable complexity, what is needed is not attitude but preparation.

Ultimately, the US summit imbroglio with North Korea was about implementing necessary dissuasions from future war, conventional as well as nuclear. Preventing a conventional conflict with Pyongyang is imperative not only because such an engagement could prove starkly injurious to US forces and nationals in South Korea and also to certain US regional allies, but because it could quickly escalate towards the nuclear threshold. Such an escalation could prove uncontrollable.

Whatever the results of the Singapore summit (a meeting that Donald Trump felt would be best managed through attitude rather than preparation), America’s general strategy will remain embedded in various forms of deterrence, including nuclear deterrence. Going forward, whatever the ultimate outcomes of the summit, this basic strategy must remain rooted in one or several of the following six national security functions:

  1. deterrence of large-scale conventional attacks by enemy states;
  2. deterrence of all levels of unconventional attack by enemy states;
  3. preemption of enemy-state nuclear attacks;
  4. support of conventional preemptions against enemy-state nuclear assets;
  5. support of conventional preemptions against enemy-state non-nuclear assets; and
  6. nuclear war-fighting.

At some point in the future, President Trump may need to leverage US nuclear weapons in order to support certain forms of American conventional preemption. To proceed rationally in any such uncharted strategic territory, he would first need to determine whether any non-nuclear expressions of “anticipatory self-defense” could succeed operationally. In turn, this vital determination would then depend upon a number of critical, interpenetrating and possibly synergistic security factors, including:

  1. expected probability of North Korean first-strikes;
  2. expected costs of North Korean first-strikes;
  3. expected schedule of North Korean nuclear weapons deployment;
  4. expected efficiencies of North Korean active defenses over time;
  5. expected efficiencies of US active defenses over time;
  6. expected efficiencies of US hard-target or “counterforce” operations over time;
  7. expected reactions of unaffected regional enemies; and
  8. expected US and world community reactions to any considered American preemptions.

“Weighing strength,” reminds Sun Tzu, “gives birth to victory.” But any such prescribed measurement is exceedingly difficult to detach from subjective calculation. This means an American president ought never to assume he harbors an incomparably great capacity to maintain full control over unfolding events.

For President Trump and his counselors, other connections will need to be examined. Several would concern relationships between nuclear threat functions, primarily deterrence, and pertinent binding law. Contrary to conventional wisdom on law and geopolitics, nuclear deterrence does not function outside the ambit of international law. Since the Peace of Westphalia in 1648, international law (however regrettably) has had to rely upon assorted threat system dynamics of threat and counter-threat.

This candid appraisal concerns even preemption, which can sometimes be construed as “anticipatory self-defense” under customary international law. This judgment of legal correctness includes an 8 July 1996 advisory decision of the International Court of Justice. The summary assessment concludes, “…in view of the current state of international law, and of the elements of fact at its disposal, the Court cannot conclude definitively whether the threat or use of nuclear weapons would be lawful or unlawful in an extreme circumstance of self-defense, in which the very survival of a State would be at stake.”

In some respects, at least, this ICJ Advisory Opinion should concern US ally Israel even more urgently than the US directly. After all, nuclear deterrence, whether ambiguous or openly declared, remains indispensable to Israel’s core survival needs.

The adequacy of international law in preventing both nuclear and conventional war in Northeast Asia – a war that could conceivably “spill over” to other regions, plausibly the Middle East – will depend upon more than formal treaties, customs, or the so-called “general principles of law recognized by civilized nations.” Among other perils, North Korea has continued to send advanced weapons to Syria, including outlawed chemical weapons, thereby strengthening not only the openly criminal Damascus regime, but also the Shiite terrorist group Hezbollah, as well as Iran. The injurious consequences of any such arms transfers could be most consequential for Israel as it seeks to prepare for an expanding Iranian military presence within Syria. It will also be contingent upon the success or failure of any competing US and North Korean military strategies in the region.

If President Trump’s selected nuclear strategy should serve to reduce the threat and/or seriousness of future war, either because of successfully implemented forms of nuclear deterrence or because of “no alternative” preemptive strikes launched against an illegally nuclearizing North Korea, this strategy could be counted as an authentic component of international law enforcement.

How should Washington proceed? Initially, President Trump would do well to consider Sun Tzu’s principles concerning diplomacy. To be sure, suitable military preparations should never be neglected, but diplomacy must also preserve its place. By fusing power and diplomacy, says Sun Tzu, the objective of every state to weaken its enemies without engaging in armed combat can better be realized.

Sun Tzu’s overriding objective always links the ideal of complete victory to reciprocal strategies for planning offensives.

Today, this advice may seem obvious enough, yet current US strategic posture will depend heavily upon various forms of ballistic missile defense (BMD). In principle, at least, by placing too much faith in its active defense systems, the US could become willing to accept certain excessive risks, and also to disavow any still remaining preemption options.

There is really no good reason to believe that the US nuclear deterrent could ever suitably reduce all conceivable nuclear threats from North Korea. In spite of America’s advanced deterrent postures, there could still come a time when the power of Washington’s implicit nuclear threat would be immobilized by enemy miscalculation, inadvertence, mechanical accident, false warnings, unauthorized firings (e.g., coups d’état), hacking, or even outright irrationality. Furthermore, a calculated US willingness to make such threats more conspicuous need not necessarily be matched by any greater likelihood of operational success.

Assuming operational rationality in the White House and in the Pentagon, the single most compelling factor in any US presidential decision on preemption against North Korea will likely be the perceived rationality of Kim Jung-un. If, after all, Kim were expected to strike at America or certain US allies with nuclear weapons irrespective of any anticipated US counterstrikes, American deterrence could fail altogether. This means that North Korean nuclear strikes could be expected even if Kim Jung-un had already understood that President Trump was willing and able to respond to Pyongyang’s aggressions with devastating nuclear reprisals.

Any North Korean decision to strike in these circumstances would have been made in spite of US deployment of nuclear weapons in recognizably survivable modes, and in spite of the fact that those American rockets and bombs were able to penetrate North Korea’s most sophisticated, effective, and widespread active defenses.

Some might argue, more or less persuasively, that the US has already lost any preemption option it once had with respect to North Korean nuclear weapons. As a result of enemy multiplication, dispersal, and hardening of infrastructures, goes this argument, President Trump can now only wait until the time comes for an after-the-fact response; that is, for inflicting punishment or retaliation. If this purely retributive argument is correct, any such total US reliance upon deterrence and certain corollary active defenses could represent a fatal indifference to enduring general principles of classic Chinese military strategy.

Another section of The Art of War that could help President Trump compensate for any disproportionate reliance on nuclear deterrence and ballistic missile defense is the one in which Sun Tzu emphasizes the “unorthodox.” Drawn from the school of thought that had crystallized as Taoism, the ancient strategist observes: “…in battle, one engages with the orthodox, and gains victory through the unorthodox.”

In another complex passage, Sun Tzu discusses how the orthodox may be used in unorthodox ways, while an orthodox attack may still be unorthodox, at least when it is unexpected. Taken with appropriate seriousness by American strategic planners, this nuanced passage could prove a useful tool for meaningful tactical implementation, one that might exploit Kim Jung-un’s presumed matrix of identifiable military objectives.

For President Trump, the “unorthodox” should be fashioned not only on the battlefield but also before the battle. To prevent the most dangerous forms of battle, or those military engagements that could subsequently descend into all-out unconventional warfare, Washington should fashion a number of new military postures. These advanced postures would focus on a reasoned shift from “orthodox” rationality to “unorthodox” irrationality. This sort of thinking is what the late American nuclear strategist Herman Kahn had earlier called the “rationality of pretended irrationality.”

On several occasions, President Trump has demonstrated a quirky affection for postures of feigned irrationality. Such calculated pretense has to be performed with considerable finesse, however, to avoid its becoming a double-edged sword. Also worth noting is that any strategy of pretended irrationality would represent the diametric opposite of Sun Tzu’s more general counsel. In Chapter One, entitled “Initial Estimations,” he remarks that military success must always be based upon “rationality and self-control.”

President Trump requires a pattern of thinking adapted not only by Sun Tzu, but also by some of his classic contemporaries in ancient Greece. To create a nuclear doctrine, he will need to fashion a genuinely usable “strategic dialectic.” Any such interrogative method would ask and answer intersecting questions, sequentially, again and again, until all core security problems had been productively confronted head-on.

Following Sun Tzu’s prescriptions on the “unorthodox,” US strategists should approach the challenging North Korea security problem as an interrelated series of thoughts, one in which each thought necessarily presents a complication that then moves inquiry onward. Contained in this strategic dialectic, as Sun Tzu himself was no doubt aware, is a relentless obligation to continue thinking. (Logically, this imperative can never be satisfied entirely because of what philosophers call an “infinite regress problem,” but it must be attempted as completely and competently as possible.)

Armed with such an explicitly dialectical form of military strategy, Trump could then focus not only on discrete threats and situations (most plausibly, North Korean nuclear weapons and ballistic missile development), but also on multiple dynamic interactions between particular threats (“synergies”).

Sun Tzu can offer Trump the still timely wisdom that strategy and war planning are fundamentally intellectual activities. Especially because Kim Jung-un already commands a nuclear arsenal, one he will most assuredly refuse to destroy, America’s emphasis must be on using its combined military assets to create stable deterrence rather than to wage war. “Subjugating the enemy’s army without fighting,” says Sun Tzu in The Art of War, “is the true pinnacle of excellence.”

The ancient Chinese strategist also devotes a good deal of attention to the necessary “ruler’s qualifications.”

From this listing, Trump could be reminded that “The ruler cannot mobilize the army out of any personal anger.” He could also learn the following leadership strengths: wisdom; knowledge; benevolence; unconcern for fame; tranquility; and righteousness. Correspondingly, leaders’ weaknesses can include: obsession with achieving fame; quickness to anger; haste to act; inability to fathom the enemy; and personal arrogance.

In complex military affairs, generality is an indispensable trait of explanatory and predictive meaning. Strategic theory represents an important net with which both planners and policy-makers can catch whatever is most vital. To think otherwise, or to approach every major military crisis as somehow analytically discrete or ad hoc, would represent nothing less than a form of national surrender.

To avoid such a surrender, it would profit President Trump to heed the timeless strategic principles of Sun Tzu.

View PDF

*Louis René Beres is Emeritus Professor of International Law at Purdue and the author of 12 books and several hundred articles on nuclear strategy and nuclear war. The second edition of his Surviving Amid Chaos: Israel’s Nuclear Strategy (Rowman & Littlefield) was published in 2018.

 

Φοίβος Κλόκκαρης*: Κίνδυνοι από την Συνεχιζόμενη Αποδυνάμωση της Εθνικής Φρουράς

on Friday, 05 January 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Η εθνική φρουρά (ΕΦ), λόγω της παρατεταμένης συμπίεσης των προϋπολογισμών της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) για την άμυνα, που συνεχίζεται από εμφανίσεως του σχεδίου Ανάν, δεν βρίσκεται στο απαιτούμενο επίπεδο μαχητικής ισχύος στη ξηρά, την θάλασσα και τον αέρα. Ο νέος προϋπολογισμός που εγκρίθηκε πρόσφατα από τη βουλή για το έτος 2018 συνεχίζει να είναι ανεπαρκής παρά το γεγονός ότι:


• Η Τουρκική απειλή όχι μόνο δεν μειώθηκε, αλλά επεκτάθηκε και στη θαλάσσια ΑΟΖ της ΚΔ, η οποία δεν διαθέτει τα αναγκαία μέσα αποτροπής και προστασίας. Η Τουρκία επιδιώκει να σφετερισθεί το φυσικό αέριο της ΚΔ και να ανατρέψει τους ενεργειακούς σχεδιασμούς της, με παράνομες διεκδικήσεις, απειλές και δυναμικές ενέργειες (ερευνητικές δραστηριότητες, αγορά εξέδρας εξόρυξης, προβολή αεροναυτικής ισχύος, ασκήσεις χωρίς να τηρούνται οι προβλεπόμενες διαδικασίες έκδοσης NAVTEX και ΝΟΤΑΜ κ.α.). Εξαιρετικά ανησυχητικό είναι και το γεγονός ότι εντός του 2017 οι Τουρκικές Δυνάμεις Κατοχής (ΤΔΚ) σύμφωνα με πληροφορίες από τον ημερήσιο τύπο της 3 Ιουνίου 2017, που δεν έχουν διαψευσθεί από την κυβέρνηση, είχαν σημαντική υλική ενίσχυση. Το γεγονός πρέπει να αξιολογηθεί υπό το πρίσμα των σχεδιασμών και δραστηριοτήτων της Άγκυρας την περίοδο αυτή και δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το τεράστιο στρατιωτικό προγεφύρωμα, που έχει εγκαταστήσει στο έδαφος της ΚΔ, με τις ΤΔΚ να έχουν επιθετικό προσανατολισμό. Να αξιολογηθεί, ποιό σκοπό εξυπηρετεί η σημαντική ενίσχυση των ισχυρών ΤΔΚ.
• Η Τουρκία εκδηλώνει την επιθετικότητα της κατά του Ελληνισμού με αυξανόμενη ένταση στον πολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό τομέα. Επιδιώκει να συρρικνώσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο, με την ανατροπή του statusquo και να επιβάλει και προβάλει την κυριαρχία της στην ΑΟΖ της Κύπρου, την οποία ελέγχει στρατιωτικά. Αμφισβητεί ευθέως τις διατάξεις της συνθήκης της Λωζάνης, δεν συμμορφώνεται προς τις διατάξεις της σύμβασης για το δίκαιο της θάλασσας (UNCLOS) και δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη του κράτους της ΚΔ. Κατά τα άλλα εμμένει να έχει εγγυητικά δικαιώματα σε ένα κράτος, την ύπαρξη του οποίου δεν αναγνωρίζει. Είναι η αλαζονεία του ηγεμόνα. Κατά τον Θουκυδίδη, για μια πολιτεία που ασκεί ηγεμονία, τίποτα δεν είναι παράλογο αν είναι συμφέρον (ΣΤ85).
• Η ΕΦ αντιμετωπίζει προβλήματα παλαιότητας, ελλείψεων και αναγκών εκσυγχρονισμού των μέσων και οπλικών συστημάτων της, που οξύνονται συνεχώς με δυσμενείς επιπτώσεις στις επιχειρησιακές δυνατότητες της στη ξηρά (έγκαιρη προειδοποίηση, προωθημένη γραμμή άμυνας, ταχεία αντίδραση) και στη θάλασσα και τον αέρα (αποτρεπτική και αμυντική ικανότητα). Παράλληλα η απότομη μείωση της στρατιωτικής θητείας, χωρίς να έχει μειωθεί η απειλή και η βεβιασμένη αναδιοργάνωση, χωρίς να έχουν υλοποιηθεί εξοπλιστικά προγράμματα, προκάλεσαν αποσυντονισμό της δύναμης.
• Το Κυπριακό βρίσκεται σε στασιμότητα, λόγω των απαιτήσεων της Τουρκίας για λύση Τουρκικών όρων, με παράλληλη δράση πλήρους εξάρτησης και ισλαμοποίησης των κατεχομένων, τα οποία έχουν μετατραπεί σε οιονεί επαρχία της Τουρκίας (ΤΔΚ, εποικισμός, διμερείς συμφωνίες εξάρτησης σε όλους τους τομείς, εποικιστικές δραστηριότητες, περιλαμβανομένης και της μεταφοράς νερού με αγωγό από την Τουρκία, επίκειται και ηλεκτρικού ρεύματος κ.ά.).

Με δεδομένο ότι, η Τουρκική επεκτατική πολιτική σε βάρος της Κύπρου υλοποιείται αδίστακτα και μεθοδικά, βάση μακροχρόνιου στρατηγικού σχεδιασμού, με στόχο τον έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου και με δεδομένο ότι η μαχητική ισχύς της ΕΦ είναι υποβαθμισμένη, επιβάλλεται να ενισχυθεί τάχιστα η αμυντική ικανότητα της ΚΔ (ηθική και υλική) ως ύψιστη προτεραιότητα εθνικής ασφάλειας.
Ακόμα πιο επικίνδυνο και από την υποβάθμιση της άμυνας μας, είναι η υποτίμηση της Τουρκικής απειλής και η προσπάθεια μερικών να ωραιοποιήσουν την κατάσταση και να υποβάλουν στο λαό, ότι όλα βαίνουν καλώς στον τομέα της άμυνας, ενώ θα έπρεπε όλοι να έχουμε χάσει τον ύπνο μας για την κατάσταση που επικρατεί. Προσφέρουν χείριστη υπηρεσία, γιατί αποκοιμίζουν τον λαό, ο οποίος θα υποστεί αιφνιδιασμό σε μια κρίση ή σύρραξη, που απευχόμεθα, αλλά δεν πρέπει να αποκλείουμε, με βάση την γεωπολιτική ανάλυση και την εκτίμηση των απειλών.
Οι Ένοπλες δυνάμεις (ΕΔ) ενός κράτους είναι ο θεμέλιος λίθος στον οποίο οικοδομείται οποιοδήποτε σύστημα ασφάλειας. Οι στρατηγικές συνεργασίες και οι συμμαχίες του είναι καταδικασμένες σε κατάρρευση, αν δεν υπάρχουν αξιόπιστες ΕΔ, που υλοποιούν την πιο βασική απαίτηση ασφάλειας. Την δυνατότητα αυτοάμυνας (άρθρο 51 καταστατικού χάρτη των ΗΕ).
Πρώτιστη ενέργεια για την αντιμετώπιση της απαράδεκτης και εξόχως επικίνδυνης κατάστασης, είναι η διάθεση όλων των εισπράξεων του Ταμείου Αμυντικής Θωράκισης, για τους εξοπλισμούς της ΕΦ, παράλληλα με την αναζωογόνηση του δόγματος του ΕΑΧ Κύπρου- Ελλάδας, τη σφυρηλάτηση του εθνικού φρονήματος και του αγωνιστικού πνεύματος καθώς και την απόρριψη λύσης τουρκικών όρων στο Κυπριακό.
Η εθνική ασφάλεια και αμυντική επάρκεια της ΚΔ, πρέπει να αποτελεί κυρίαρχο και πρωτίστως εθνικό θέμα. Να αποτελεί την κορωνίδα της εθνικής στρατηγικής μας και να διαπερνά τις κομματικές περιχαρακώσεις, σε μια ημικατεχόμενη πατρίδα. Όσο μεγαλύτερη είναι η προετοιμασία για πόλεμο τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες ειρήνης.

*αντιστράτηγος ε.α.

12/5/2017. Αγώνες σε κατοικημένους τόπους: οι συγκρούσεις του μέλλοντος

on Friday, 12 May 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

12/5/2017. Αγώνες σε κατοικημένους τόπους: οι συγκρούσεις του μέλλοντος

Αγώνας σε κατοικημένο τόπο, ο εφιάλτης κάθε στρατιωτικού διοικητή αλλά και μια αναπόφευκτη πραγματικότητα σήμερα. Μπορεί οι αριστοτεχνικοί ελιγμοί να κατορθώνουν να υπερκεράσουν τους κατοικημένους τόπους αλλά η σύγχρονη εμπειρία αποδεικνύει ότι τελικά δεν μπορούμε να αποφύγουμε την εμπλοκή μας σε αιματηρούς αγώνες μέσα σε αυτούς. Ο κυριότερος λόγος είναι η ραγδαία αύξηση του αστικού πληθυσμού και κατά συνέπεια των κατοικημένων τόπων, που περιορίζουν όλο και περισσότερο τους διαθέσιμους για κλασσικούς ελιγμούς και συγκρούσεις χώρους. Είναι πλέον δεδομένο ότι οποιαδήποτε κίνηση στρατιωτικών μονάδων θα συναντήσει στο δρόμο της, μεγαλύτερους ή μικρότερους κατοικημένους τόπους, με τις δυνατότητες υπέρβασης τους να ελαχιστοποιούνται. Η αναγκαιότητα εμπλοκής σε αγώνες εντός κατοικημένων τόπων πηγάζει επίσης και από πολιτικούς στόχους που θέτουν ως απόλυτη προτεραιότητα τον έλεγχο τους, ενίοτε και σε βάρος των απωλειών, ημετέρων και αμάχων.

Πολλαπλά τα πρόσφατα παραδείγματα συγκρούσεων μέσα σε, περισσότερο ή λιγότερο, πολυπληθή αστικά συγκροτήματα. Γκρόζνυ-Τσετσενία, Λωρίδα της Γάζας, Χαλέπι, Μοσούλη και Ράκκα είναι τα πλέον προβεβλημένα πεδία συγκρούσεων των τελευταίων 20 ετών. Πολλά τα κοινά σημεία αλλά σημαντικές και οι διαφορές σε κάθε περίπτωση. Ως ένα πρώτο κοινό σημείο διακρίνουμε τη σύγκρουση ενός τακτικού στρατού με ανταρτικές ομάδες καλά οργανωμένες και εξοπλισμένες. Επιπλέον, οι ανταρτικές ομάδες διαπνέονται από υψηλό ηθικό και αίσθημα αυταπάρνησης και αυτοθυσίας που πηγάζουν από μια βαθιά προσήλωση σε εθνοτική ή θρησκευτική ιδεολογία. Η τελευταία περίπτωση καθιστά την αντιμετώπιση τους ακόμη δυσκολότερη καθόσον διακατέχονται από πλήρη περιφρόνηση έναντι του θανάτου σε συνέπεια της «ιεραποστολικής» τους αποστολής. Καθώς μεγάλο μέρος αυτών των ομάδων προέρχονται από το γηγενή πληθυσμό, γνωρίζουν πολύ καλά τη διαμόρφωση και ιδιαιτερότητες της περιοχής που δραστηριοποιούνται, σε αντίθεση με τα τακτικά στρατεύματα που συνήθως ουδεμία εμπειρία έχουν με το περιβάλλον της σύγκρουσης. Επιπλέον οι ανταρτικές ομάδες είναι ευκίνητες, ευέλικτες, διαθέτουν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού και έχουν τη δυνατότητα της απόκρυψης τους μέσα στον τοπικό πληθυσμό. Συνήθως δεν δεσμεύονται με τη διατήρηση συγκεκριμένων εδαφικών σημείων και εύκολα επανεμφανίζονται σε περιοχές από τις οποίες εκδιώχθηκαν μετά από αιματηρούς αγώνες. Με κλασσικούς όρους στρατηγικής θα λέγαμε ότι επιδιώκουν ένα αγώνα «φθοράς» έναντι του ισχυροτέρου αντιπάλου αποφεύγοντας τις μετωπικές αντιπαραθέσεις που πιθανόν να οδηγήσουν στην εκμηδένιση τους. Ζωτικότατης σημασίας και η στάση του τοπικού πληθυσμού έναντι των ανταρτών και η υποστήριξη που παρέχουν σε αυτούς. Φυσικά από καθαρά στρατιωτικής απόψεως, υπεισέρχονται και πολλοί άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την εξέλιξη των επιχειρήσεων όπως η μορφολογία του αστικού κέντρου και του περιβάλλοντος χώρου, οι υπάρχουσες κατασκευές, η αμυντική οργάνωση που έχουν επιφέρει οι αμυνόμενοι, ο οπλισμός και ανεφοδιασμός τους, η εξωτερική τους ενίσχυση, το επίπεδο της εκπαίδευσης τους και η ηγεσία τους.

Αντίστοιχα και ο επιτιθέμενος τακτικός στρατός βασίζεται στα μέσα που διαθέτει, στην ορθή αρχική του συγκρότηση, στην ηγεσία και στο σχέδιο ενέργειας και κυρίως στο επίπεδο της εκπαίδευσης και του ηθικού των στρατευμάτων. Χαρακτηριστικότατες οι περιπτώσεις της Τσετσενίας όπου ανεπαρκώς εκπαιδευμένα ρωσικά μηχανοκίνητα στρατεύματα οδηγήθηκαν στη σφαγή στους δρόμους του Γκρόζνυ (1994-5). Παρά όμως τη σημαντική σταδιακή βελτίωση όλων των παραπάνω αδυναμιών, οι σκληροτράχηλοι Ρώσοι πολεμιστές διαπίστωσαν τις δυσκολίες της κατάκτησης ενός κατοικημένου τόπου και το αναπόφευκτο των σημαντικών απωλειών τους. Στους αγώνες αυτούς δοκιμάστηκαν διάφορες τακτικές και μέθοδοι αλλά τελικά όλοι οι επιτιθέμενοι δεν απέφυγαν τη χρήση συντριπτικών και μαζικών πυρών υποστηρίξεως που μετέτρεψαν τις πόλεις σε σωρούς ερειπίων με σημαντικές απώλειες αμάχων. Αποδείχθηκε επικίνδυνη αυταπάτη, ακόμη και για τις ικανότητες ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ, η πεποίθηση ότι είναι δυνατή η κατάκτηση ενός πυκνοκατοικημένου αστικού περιβάλλοντος με χαμηλές για τον επιτιθέμενο απώλειες.
Τα σύγχρονα κράτη, κατανοώντας τα χαρακτηριστικά των σύγχρονων αγώνων στα αστικά περιβάλλοντα, έχουν προχωρήσει σε ανάλογη συγκρότηση καταλλήλων και ειδικά εκπαιδευμένων και εξοπλισμένων μονάδων. Έχουν μάλιστα αντιληφθεί ότι κομβικής σημασίας είναι η έγκαιρη πρόληψη δημιουργίας ανεπιθύμητων καταστάσεων μέσα στον αστικό ιστό μέσω της εκκόλαψης θυλάκων ανομίας. Αποφασιστικό ρόλο, για άλλη μια φορά, έχουν οι πληροφορίες αλλά και η ορθή εκτίμηση της καταστάσεως που θα οδηγήσει στην επιλογή της χρονικά κατάλληλης στιγμής της επέμβασης. Μπορεί τελικά, ο τακτικός στρατός να κατορθώσει να ελέγξει τον κατοικημένο τόπο, αλλά η διατήρηση της τάξεως και η εξασφάλιση των βασικών υπηρεσιών και ενός ανεκτού επιπέδου ασφάλειας του πληθυσμού μετακυλύετε στους ώμους των αστυνομικών  δυνάμεων και του κρατικού μηχανισμού. Για αυτό ας μην μας προκαλεί εντύπωση ότι διαχρονικά δημόσιοι λειτουργοί , αστυνομικοί και δημοτικοί υπάλληλοι, αποτελούν τους βασικούς στόχους των ανταρτικών ομάδων στην προσπάθεια τους να εγκαταστήσουν τους δικούς τους «παράλληλους μηχανισμούς».

Το μέλλον των σύγχρονων πολέμων φαίνεται ότι αναπόφευκτα περνάει μέσα από πυκνοκατοικημένους τόπους, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, κυβερνητικά συγκροτήματα και παραγκουπόλεις. Ο παράγοντας άνθρωπος για άλλη μια φορά αναβαθμίζεται σε σχέση με τη σημασία των μέσων και το ηθικό και εκπαίδευση αποκτούν πρωταρχική σημασία. Δυστυχώς ο αγώνας εντός των κατοικημένων τόπων επιφέρει σημαντικές απώλειες σε όλους τους εμπλεκομένους και φέρνει στα όρια του τις ανθρώπινες αντοχές και κατά συνέπεια επαναφέρει στην επιφάνεια και τα χειρότερα ένστικτα. Ας τα έχουμε όλα αυτά υπόψη μας όταν παρακολουθούμε τις εξελίξεις σε Μοσούλη και Ράκκα αλλά και όταν ως πολυπολιτισμικοί προοδευμένοι Ευρωπαίοι πολίτες επιτρέπουμε τη δημιουργία γκέτο στις μεγαλουπόλεις μας.
ΥΓ: Άρα γιατί ακούγαμε καθημερινά για τους πραγματικά σφοδρούς και βάρβαρους βομβαρδισμούς στο Χαλέπι ενώ σήμερα Ράκκα και Μοσούλη υστερούν σε προβολή;

Βενετία Λιάκου: ΤΑ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

on Wednesday, 24 October 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Τα υποβρύχια 214 το 2017 εντοπίζονται στο Αιγαίο, μετά από πολλές διαδικασίες και πολιτικές διαβουλεύσεις. Τα υποβρύχια “έπεσαν στη θάλασσα”, όταν το ΠΝ με Αρχηγό τότε τον Β.Αποστολάκη, πήρε το μεγάλο ρίσκο να ολοκληρώσει το πρόγραμμα με αρωγούς τους εργαζόμενους στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά.



Τα υποβρύχια 214 κόστισαν πολύ ακριβά στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία πλήρωσε την σχεδίαση και την ανάπτυξη του προγράμματος. Όταν υπογράφτηκαν οι “χρυσές” συμβάσεις, παραλήφθηκε να τεθεί ως όρος στην Γερμανική κυβέρνηση η στέρηση δικαιώματος ναυπήγησης του ίδιου υποβρυχίου στην Τουρκία.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Οι Γερμανοί εγκατέλειψαν τα δικά μας υποβρύχια μισοτελειωμένα, έχοντας εισπράξει δις και βρέθηκαν στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου για να “χτίσουν” ακριβώς τα ίδια υποβρύχια στους Τούρκους με συγκριτικά πολύ χαμηλότερο κόστος!
Τα τουρκικά υποβρύχια θ΄ αρχίσουν να παραδίνονται το 2018 και είναι ένα θέμα που απασχολεί καίρια το ΠΝ, το οποίο μέχρι και ένα χρόνο πρίν σαφώς και είχε υπεροχή στο Αιγαίο με τα υποβρύχια 214. Αρα, μπορούμε να πούμε ότι βρισκόμαστε απέναντι σε μια ανατροπή της ισορροπίας στο Αιγαίο; Χαρακτηριστική απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα δίνεται στο εξαιρετικά επίκαιρο και ενήμερο ρεπορτάζ του mignatiou.com.
Σύμφωνα με το συγκεκριμένο ρεπορτάζ, η κατασκευή του πρώτου τουρκικού υποβρυχίου Type-214TN AIP εντάχθηκε το 2018 στον στόλο ως TCG Piri Reis, ολοκληρώθηκε, δηλαδή τρία χρόνια μετά την έναρξη της κατασκευής του. Σημειώνεται ότι το 2015 η Τουρκία ξεκίνησε την κατασκευή του νέου τύπου υποβρυχίου κλάσης REIS (το οποίο είναι φυσικά το Type 214 που διαθέτει και το Πολεμικό Ναυτικό), στα ναυπηγεία του Golcuk. Με την ολοκήρωση της κατασκευής το 2018, ακολούθηκε πρόγραμμα δοκιμών, με ορίζοντα ένταξης στο τουρκικό ναυτικό περί το 2020. Μέχρι το 2025 αναμένεται η κατασκευή ενός ακόμη υποβρυχίου ανά έτος, το οποίο σημαίνει ότι σε μια επταετία από σήμερα, (εάν φυσικά τηρηθεί κατά γράμμα το χρονοδιάγραμμα κατασκευής και δοκιμών) το τουρκικό ναυτικό θα έχει ενσωματώσει στην δύναμη του τουλάχιστον έξι νέα υποβρύχια. Υπενθυμίζεται αν και η βασική δομή του υποβρυχίου είναι όπως και των αντίστοιχων ελληνικών, το γεγονός ότι στην ανάπτυξη – κατασκευή του συμμετέχουν οι τουρκικές εταιρίες STM, ASELSAN, HAVELSAN, AYESAS, MILSOFT,KOC και ΤUBITAK, οι οποίες έχουν αναλάβει τον ηλεκτρονικό τους εξοπλισμό, το διαφοροποιούν αρκετά. Εκτός όμως από τα εγχώριας κατασκευής ηλεκτρονικά, τα οποία δεν είναι κατ’ ανάγκη πανάκεια, εκτός φυσικά της τεχνογνωσίας που υποδηλώνει το γεγονός από μόνο του, θα είναι εξοπλισμένα με αμερικανικού τύπου τορπίλες Mark 48, γερμανικούς πυραύλους IDAS για την αυτοάμυνα τους από ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα και ενδεχομένως πυραύλους cruise Gezgin-D. Επίσης, οι μπαταρίες των υποβρυχίων θα κατασκευαστούν στις αντίστοιχες εγκαταστάσεις για την ανάπτυξη συστοιχιών που λειτουργεί στις εγκαταστάσεις του Golcuk. Εν κατακλείδι, σε λιγότερο από μια δεκαετία η ναυτική δύναμη της Τουρκίας θα διαθέτει υποβρύχια ίδιου τύπου με το ΠΝ, γεγονός που συνεπάγεται ότι η ελληνική πλευρά θα χάσει ένα τακτικό πλεονέκτημα που στην σημερινή ισορροπία ναυτικών δυνάμεων θα λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής ισχύος στο πεδίο της αντιπαραθέσεως.
Δεν μπορεί να παραληφθεί επίσης ότι η ανάπτυξη της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, οφείλετε στο εμπάργκο που επιβλήθηκε στην Τουρκία μετά από τα γεγονότα του 1974 στην Κύπρο. Ως εκ τούτου οι εγχώριες λειτουργίες αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν σε τροχιά ανάπτυξης ή όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση να έχει φθάσει στο επίπεδο να ενσωματώνει σε υπάρχοντες και δοκιμασμένους σχεδιασμούς οπλικών συστημάτων, εγχώρια υποσυστήματα με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τον τομέα της υποστήριξης. 

23/1/2017. Η Περιφερειακή Τάξη υπό την εν εξελίξει Καθεστωτική Επικράτηση του Erdoğan και την Εκλογή Τrump

on Monday, 23 January 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

23/1/2017.  Η Περιφερειακή Τάξη υπό την εν εξελίξει Καθεστωτική Επικράτηση του Erdoğan και την Εκλογή Τrump

Ως τάξη, γενικά, ορίζουμε την κατάσταση -εσωτερική, περιφερειακή ή διεθνής- κατά την οποία  ελέγχεται το φαινόμενο της βίας.

Η εσωτερική τάξη είναι σαφώς πιο αναπτυγμένη κανονιστικά, και συνίσταται στην ύπαρξη ενός συστήματος διακυβέρνησης είτε με τη μορφή της διάκρισης εξουσιών, είτε με την ύπαρξη ενός φορέα εξουσίας, όπου και στις δύο περιπτώσεις έχει εξαλειφθεί το φαινόμενο της αναρχίας  Στο εσωτερικό των κρατών, όχι όλων, έχει επιλυθεί το ζήτημα της βίας με την μονοπώλησή του από τα αρμόδια κρατικά όργανα. Επίσης έχουν ένα σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης, με ενιαίες και καθολικές διαδικασίες εφαρμογής.

Το σύγχρονο διεθνές σύστημα, παρ’ όλη την κανονιστική ανάπτυξη των δύο τελευταιών αιώνων, χαρακτηρίζεται από αναρχία – δηλαδή, την απουσία μίας υπερκρατικής μορφής διακυβέρνησης.

H διεθνής τάξη διαφέρει δομικά από τις αντίστοιχες ενδοκρατικές, και συνίσταται στην απουσία συγκρούσεων τέτοιας έντασης και βαθμού που οδηγούν στην κατάρρευσή της. Η διεθνής τάξη αποτελεί το υποκατάστατο της δομικής αδυναμίας του συστήματος να δημιουργήσει συνθήκες διεθνούς ειρήνης – δηλαδή, εθελούσιας αποχής από πολιτικές πρόκτησης ισχύος.

Η περιφερειακή τάξη ενδέχεται να είναι -θεσμικά και κανονιστικά- πιο αναπτυγμένη (χαρακτηριστικό παράδειγμα συνιστά η Ευρωπαϊκή Ένωση).

Η περιφερειακή τάξη στην ανατολική Μεσόγειο είναι συνυφασμένη με την παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών κατά την τελευταία εβδομηκονταετία, ως αναπόσπαστο τμήμα της αμερικανικής ηγεμονικής σφαίρας, η οποία συστάθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και διευρύνθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Γενικότερα, οι εκάστοτε ηγεμονικοί διακανονισμοί στο διεθνές σύστημα είναι, λόγω πολιτικών, οικονομικών, τεχνολογικών και λοιπών παραγόντων, καταστάσεις που επηρεάζουν καίρια την διεθνή τάξη. Τους τελευταίους αιώνες παρατηρείται πως τα ηγεμονικά σχήματα διαχειρίζονται αποτελεσματικότερα τις αποσταθεροποιητικές επενέργειες των αιτιών πολέμου, διατηρώντας αποτελεσματικότερα την διεθνή τάξη κυρίως στο κέντρο (όχι με γεωγραφικούς, αλλά με όρους κατανομής ισχύος) του διεθνούς συστήματος, αλλά ταυτόχρονα, από ένα σημείο και μετά, οι ηγεμονικοί ανταγωνισμοί οδήγησαν σε ηγεμονικούς πολέμους και κατάρρευση της διεθνούς τάξης.

Μέχρι την ανάληψη της διακυβέρνησης της Τουρκίας το 2002 από το ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης), ο τουρκικός αναθεωρητισμός, στα πλαίσια διακυβέρνησης των κεμαλικών κομμάτων, ήταν ενταγμένος στις στρατηγικές προτεραιότητες της Δύσης. Συνέπεια αυτού του γεγονότος ήταν οι τουρκικές διεκδικήσεις να έχουν μεγαλύτερα περιθώρια αποδοχής από τις δυτικές πρωτεύουσες  Στην παρούσα συγκυρία, η Τουρκία  επιδιώκει την βελτίωση της θέσεως και του ρόλου της στην ανατολική Μεσόγειο, μέσω της μεγιστοποίησης της ισχύος της (power maximizer state).

Ο Tayyip Erdogan, μετά την εναντίον του απόπειρα πραξικοπήματος, επιδιώκει να θέσει υπό τον πλήρη έλεγχο το κράτος και, ακολούθως, να ελέγξει την πολιτική και κοινωνική ζωή της Τουρκίας, γεγονός που δημιουργεί προστριβές με τις δυτικές πρωτεύουσες.

Είναι γεγονός πως η εκλογή Donald Trump, τουλάχιστον σε διακηρυκτικό επίπεδο, επαναθέτει μια σειρά ζητημάτων εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Ο Trump εκφράζει την «τζακσονική» και ως ένα βαθμό την «τζεφερσονιανή» σχολή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Η πρώτη αντιπροσωπεύει μια εσωστρεφή και συντηρητική πολιτική κουλτούρα, με αναφορές στην τιμή, την ανεξαρτησία, το θάρρος και τη στρατιωτική υπερηφάνεια, ενώ η δεύτερη ιεραρχεί ως το πλέον ζωτικό συμφέρον για τις Ηνωμένες Πολιτείες – τη διατήρηση της αμερικανικής δημοκρατίας εντός ενός επισφαλούς κόσμου. Υπό αυτές τις συνθήκες η εκάστοτε κυβέρνηση αναζητά πάντοτε μεθόδους για την υπεράσπιση της αμερικανικής ανεξαρτησίας, με το μικρότερο δυνατό κόστος.

Ένα από τα πολλά ερωτήματα που έχουν ανακύψει μετά τις προεδρικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες, αφορά την τροπή που θα λάβουν οι προβληματικές αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Η ξεχωριστή ιδιοσυγκρασία του Trump εκτιμάται ότι θα τον δυσκολέψει να κατανοήσει τις ιδιομορφίες και αντιπαλότητες στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου. Η, ενδεχομένως, καλή αρχικώς διάθεση επαναπροσέγγισης με την Τουρκία μάλλον θα προσκρούσει στον «ιδιαίτερο» χαρακτήρα του τούρκου προέδρου, και την μαξιμαλιστική πολιτικής της Αγκύρας. Ο παρορμητισμός του νέου αμερικανού Προέδρου θα προσκρούσει στο κοσμοθεωρητικό χάσμα που θα διαγνώσει στον Τούρκο ομόλογό του. Θα είναι δύσκολο, ενώ ο Τrump θα βάλλεται στο εσωτερικό ως απειλή για τον δημοκρατικό χαρακτήρα του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, να υποστηρίζει τον Erdogan στο «μεταρρυθμιστικό» του έργο. Φυσικά η ελληνική εξωτερική πολιτική θα πρέπει να διαχειριστεί την αρχική περίοδο μέλιτος μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών-Τουρκίας. (Θυμηθείτε τις «επαινετικές» προς την Τουρκική Δημοκρατία δηλώσεις του νεοεκλεγμένου Obama το 2008). Παρά τις προεκλογικές δηλώσεις για σημαντικές αλλαγές, δεν αναμένονται δραματικές μεταβολές, παρά διαφοροποιήσεις στην αμερικανική εξωτερική πολιτική υπό την ηγεσία του Donald Trump.

Ταυτόχρονα η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ συνιστούν κράτη που επιδιώκουν να μεγιστοποιήσουν την ασφάλειά τους (security maximizer states), εν αντιθέσει με την στρατηγική της Τουρκίας που επιθυμεί, μέσω πολιτικών ισχύος, να αναδιαμορφώσει προς όφελός της την περιφερειακή τάξη. Η αμερικανική εξωτερική πολιτική, στην τωρινή περίσταση, επιδιώκει την διατήρηση του status quo στην περιοχή – κατάσταση που θα διαιωνίσει την αμερικανική ηγεμονία.

Η εκλογή Trump και ο αναθεωρητισμός της μετακεμαλικής Τουρκίας επηρεάζουν την αρχιτεκτονική ασφαλείας της περιοχής. Μια αναβαθμισμένη γεωπολιτικά και ισχυρότερη Τουρκία θα καταστεί ακόμη πιο αυτονομημένη από τις αμερικανικές στρατηγικές επιλογές, καθώς επίσης θα είναι και πιο απρόβλεπτη για την περιφερειακή τάξη.

Στην παρούσα συγκυρία υπάρχουν σημαντικές συγκλίσεις συμφερόντων μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ελλάδος, ενώ η σταθεροποίηση και οικονομική ανάκαμψη της χώρας μας φαίνεται να αποτελεί βασική επιλογή της Ουάσινγκτον. Η περαιτέρω αξίωση της Άγκυρας για μία πιο ανεξάρτητη, σε σχέση με τα δυτικά στρατηγικά προστάγματα και αξίες, εσωτερική και εξωτερική πολιτική θα είχε ως αποτέλεσμα την περαιτέρω επιδείνωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων.

Συμπερασματικά, στην παρούσα συγκυρία, ο περιορισμός του τουρκικού ηγεμονισμού φαίνεται να συνάδει όλο και περισσότερο με τον αμερικανικό παράγοντα, στον βαθμό που δεν υπονομεύει τα συμφέροντά του. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και η Ελλάδα και η Κύπρος, επιθυμούν τη διατήρηση της περιφερειακής τάξης, ενώ η Τουρκία την αναμόρφωσή της, με σκοπό να αναβαθμίσει τη θέση της και τον ρόλο της στην περιοχή.

Η Άγκυρα φαίνεται να εισέρχεται σε διαδικασία υλοποίησης των στοχεύσεών της. Ακόμη, όμως, και αν η Τουρκία αποτύχει στις στοχοθεσίες της, το ζήτημα που ανακύπτει συνίσταται: Τί συνέπειες θα επιφέρει στην περιφερειακή τάξη, κυρίως για την Ελλάδα και την Κύπρο, και αν θα αφορά ολική ή μερική αποτυχία; Η Ουάσιγκτόν θα περιορίζει, κατά περίπτωση και κατά το δοκούν, και δεν θα αποτρέπει πλήρως τον τουρκικό ηγεμονισμό.

Η Ελλάδα και η Κύπρος οφείλουν να προβούν σε στρατηγικές κινήσεις, εσωτερικής και εξωτερικής εξισορρόπησης της τουρκικής ηγεμονικής αξίωσης. Η παρούσα συγκυρία προσφέρει δυνατότητες εξισορρόπησης του τουρκικού ηγεμονισμού μέσω της διεύρυνσης των πολιτκο-στρατιωτικών σχέσεων με άλλα κράτη της περιοχής (Ισραήλ, Αίγυπτος, Λίβανος, Ιορδανία).

Από το POWER POLITICS

Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος: ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΡΑΜΠ ΓΙΑ "ΠΑΓΩΜΑ" ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΩΝ ΑΦΩΝ F- 35 ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

on Monday, 20 August 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Παρακολουθούμε όλοι με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από χθες την υπογραφή της απόφασης από τον Πρόεδρο Ν. Τραμπ του νομοσχεδίου για την εθνική άμυνα των ΗΠΑ, ύψους 716 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που εγκρίνει την προμήθεια εκατοντάδων νέων αεροπλάνων, πλοίων και τεθωρακισμένων, ενισχύει την αριθμητική δύναμη των στρατευμάτων, αυξάνει τις αμοιβές για το προσωπικό, εκσυγχρονίζει το πυρηνικό οπλοστάσιο των ΗΠΑ και ενισχύει τον έλεγχο των κρατικών συμβάσεων με τις κινεζικές εταιρείες τεχνολογίας, ενώ ταυτόχρονα παγώνει την παράδοση των αεροσκαφών F - 35 στην Τουρκία.
Τι σημαίνει η απόφαση αυτή για τις σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία και την Αμυντική Βιομηχανία της Τουρκίας;

PDF

 

2016-02-13. Η Τουρκία κλιμακώνει τις προκλήσεις της στο Αιγαίο.

on Saturday, 13 February 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Χρήστος Μηνάγιας, Ταξίαρχος ε.α., Συγγραφέας, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

2016-02-13. Η Τουρκία κλιμακώνει τις προκλήσεις της στο Αιγαίο.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Γεωγραφικής-Υδρογραφικής-Ωκεανογραφικής Διεύθυνσης των Τουρκικών Ναυτικών Δυνάμεων που δημοσιεύθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της, στις 10 και 11-02-2016, το πλοίο επιστημονικών ερευνών TCG ÇEŞME θα πραγματοποιήσει επιστημονικές εργασίες  ...

Διαβάστε ΕΔΩ τη συνέχεια!

Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος: Αποτίμηση της επικαιρότητας για το Πρόγραμμα Αναβάθμισης των Αεροσκαφών F–16 της Πολεμικής Αεροπορίας, μετά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Λευκό Οίκο, 19 Οκτωβρίου 2017)

on Thursday, 19 October 2017. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Αντιπτέραρχος ε.α (Μ) Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος ΕΔ Γ’ Κλάδου ΓΕΑ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ, Αντιπρόεδρος ΣΑΣΙ

Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος: Αποτίμηση της επικαιρότητας για το Πρόγραμμα Αναβάθμισης των Αεροσκαφών F–16  της Πολεμικής Αεροπορίας, μετά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Λευκό Οίκο, 19 Οκτωβρίου 2017)

Ακούσαμε πάρα πολλά και διαβάζουμε διάφορα για τις δηλώσεις της Αμερικανικής πλευράς και του Προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump, καθώς επίσης και τις ανακοινώσεις των αρμοδίων Αμερικανικών αρχών, δηλαδή της Υπηρεσίας Συνεργασίας Ασφαλείας του Υπουργείου Άμυνας (DSCA), σχετικά με το επικείμενο πρόγραμμα της αναβάθμισης των αεροσκαφών F 16 της Πολεμικής μας Αεροπορίας. Ουσιαστικά δηλαδή με το τι θα περιλαμβάνει και τι ΔΕΝ θα περιλαμβάνει η απάντηση της Αμερικανικής Κυβέρνησης στο ελληνικό αίτημα της ΓΔΑΕΕ ( Letter of Request – LOR ), που εκκρεμεί από τις 7 Φεβρουαρίου 2017.


Επιγραμματικά, εκμαιεύω από τις ανακοινώσεις και παραθέτω ως Τεχνικο-οικονομικά στοιχεία και Νομικό πλαίσιο, σχετικά με τι θα περιλαμβάνει το συγκεκριμένο πρόγραμμα αναβάθμισης:

α.Το επικείμενο πακέτο αναβάθμισης των αεροσκαφών F – 16 της Πολεμικής μας Αεροπορίας, που ζήτησε η ΓΔΑΕΕ ως αρμόδια υπηρεσία του ΥΠΕΘΑ, σύμφωνα με την τυποποιημένη ανακοίνωση της Υπηρεσίας Συνεργασίας Ασφαλείας του υπουργείου Άμυνας (DSCA), φαίνεται ότι περιλαμβάνει τα ακόλουθα συστήματα ως μέγιστες ποσότητες (έως … ως μέγιστο αριθμό):
• 125 συστήματα ραντάρ APG-83 Active Electronically Scanned Array (AESA), περιλαμβανομένων 2 εφεδρικών
• 123 υπολογιστές αποστολής (Modular Mission Computers: MMCs)
• 123 τερματικά ζεύξης δεδομένων Link-16
• 123 συστήματα ναυτιλίας LN260 Embedded Global Navigation Systems (EGI) /Inertial Navigation Systems (INS)
• 123 προηγμένες γεννήτριες παραγωγής συμβολογίας οθονών (iPDGs)
• 123 προηγμένα συστήματα Αναγνώρισης Φίλου ή Εχθρού (AIFF) APX-126
• Έναν εξομοιωτή πτήσεων F-16V και αναβάθμιση των δύο υφισταμένων
• Αναβάθμιση και ολοκλήρωση Συστήματος Αυτοπροστασίας Advanced Self-Protection Integrated Suite (ASPIS) I σε ASPIS II για 26 αεροσκάφη F-16
• Συστήματα ασφάλειας και κρυπτογράφησης επικοινωνιών, εξοπλισμός ναυτιλίας, σταθμός δοκιμών ηλεκτρονικών AVIONICS, Σύστημα Επίγειας Υποστήριξης (GBS), συστήματα ολοκλήρωσης και δοκιμών, ανταλλακτικά, εξοπλισμός υποστήριξης, παροχή εκπαίδευσης προσωπικού και σχετικός εξοπλισμός, βιβλιογραφία, υπηρεσίες τεχνικής και εφοδιαστικής υποστήριξης καθώς και λοιπά συναφή στοιχεία.

β.Σύμφωνα με δήλωση του Αμερικανού Προέδρου Donald Trump με τη συμφωνία αναβάθμισης « θα δημιουργηθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας για τους Αμερικανούς πολίτες στις ΗΠΑ ».

γ.Το εκτιμώμενο κόστος αναβάθμισης θα ανέλθει στα $2.404 εκατ. (€2,04 δισ. με την τρέχουσα ισοτιμία) κατά δήλωση του Αμερικανού Προέδρου Donald Trump. Ο ΥΕΘΑ Πάνος Καμμένος μίλησε για οροφή 1,1 δις δολαρίων για τον εκσυγχρονισμό, ενώ έκανε λόγο για Αντισταθμιστικά Ωφελήματα (ΑΩ) και προγράμματα βοήθειας ύψους σχεδόν €1,1 δις, προκειμένου να καλύψει τη διαφορά και να πέσει η τιμή από τα 2,4 δις του Trump στο 1,1 δις . Επιπλέον στην ανακοίνωση, στον ιστότοπο της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Υπουργείου Άμυνας ( DSCA ) των ΗΠΑ, αναφέρεται ότι ακόμα δεν έχουν συμφωνηθεί τα αντισταθμιστικά ωφελήματα (ΑΩ) μεταξύ της χώρας και της κατασκευάστριας εταιρείας και πως η Ελλάδα, όπως συνηθίζει, θέτει θέμα αντισταθμιστικών ωφελημάτων.

δ.Από τις μέχρι σήμερα ενημερώσεις είναι γνωστό ότι το αίτημα της ΓΔΑΕΕ προωθήθηκε για να υλοποιηθεί το πρόγραμμα ως προαίρεση « Option » της συμφωνίας για την τελευταία προμήθεια των αεροσκαφών F – 16 CD Block 52+ Advanced επί Κυβέρνησης Καραμανλή.

Δηλαδή μία απαίτηση αναβάθμισης θα υλοποιηθεί ως επέκταση μιας σύμβασης προμήθειας Κύριου Αμυντικού υλικού, που υλοποιήθηκε προ της θέσπισης και έγκρισης από τη Βουλή των Ελλήνων του Νόμου Βενιζέλου περί προμηθειών Αμυντικού Υλικού, με τον οποίο μεταξύ άλλων και ως πλέον σημαντικό καταργούνται τα ΑΩ και επιβάλλονται οι Βιομηχανικές Συνεργασίες, με κύριο επιχείρημα τις μέχρι τότε «αμαρτωλές ιστορίες» και υπέρογκες και ανεξέλεγκτες υπερκοστολογήσεις των ΑΩ, καθώς επίσης, και στη ΜΗ υλοποίηση πολλών από αυτά, όπως μπορεί να δει κάποιος και στην αιτιολογική έκθεση του Νόμου.

Επιπλέον από πρώτη εξέταση τις όλης διαδικασίας φαίνεται ότι συμβαίνει και το ακόλουθο «παράνομο», κατά τα ισχύοντα περί προμηθειών Νομικά πλαίσια, το κόστος της σύμβασης αναβάθμισης ως προαίρεση « option», να υπερβαίνει κατά πολύ το ύψος της κύριας σύμβασης ακόμη και κατά 100 %, ενώ όλοι οι γνώστες επί του αντικειμένου γνωρίζουν ότι ΔΕΝ μπορεί να υπερβαίνει το 30 %.

Σε ανοικτή Επιστολή – Ερώτηση που έστειλα στον Πρόεδρο της Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων της Βουλής των Ελλήνων –και κ. ΥΕΘΑ ως Αντιπτέραρχος (ΜΗ) ε.α., Επίτιμος Διευθυντής Γ' Κλάδου του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας και Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Αποφοίτων της Σχολής Ικάρων (ΣΑΣΙ), στο πλαίσιο ενημέρωσης της επιτροπής από τον κ. ΥΕΘΑ, ενημέρωσα για πολύ σημαντικά θέματα τόσο επιχειρησιακά, όσο και εξασφάλισης της εργοστασιακής υποστήριξης των Ηλεκτρονικών συστημάτων των υπόψη αεροσκαφών, όπως αυτά διαμορφωθούν μετά την αναβάθμισή τους, από την Αμυντική Βιομηχανία της Χώρας μας, προκειμένου να πράξουν τα δέοντα ως μέλη της υπόψη επιτροπής προτείνοντας, μεταξύ άλλων πολύ σημαντικών, μια ολιστική προσέγγιση του θέματος και όχι αποσπασματικά, τα ακόλουθα:

α.Ένταξη στο επικείμενο πακέτο αναβάθμισης των Α/Φ F-16 και της πλήρους ενσωμάτωσης (συνεργασία με ραντάρ – Link – όπλα) ενός συστήματος IRST και χρήση πυραύλων IR, όπου είναι δυνατόν, σύμφωνα με την ανάλυση που παρουσιάζεται στο άρθρο μου στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων (http://www.ikaros.net.gr/images/giakeimena/062017/Giannitsopoulos-F16-UPGRADE-IRST.pdf ).

β.Διασφάλιση της εργοστασιακής συντήρησης όλων των Ηλεκτρονικών συστημάτων του τελικού πακέτου αναβάθμισης των αεροσκαφών, για όλο το όριο ζωής τους, από την Αμυντική Βιομηχανία της Χώρας μας, σύμφωνα με πλήρη ανάλυση που παρουσιάζεται στο άρθρο μου που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Αποφοίτων της Σχολής Ικάρων (http://www.ikaros.net.gr/images/giakeimena/062017/ Giannitsopoulos-anavathmiseis-eklisi-pros-ypetha-pa.pdf ), με ότι αυτό συνεπάγεται για την διασφάλιση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητας των αεροσκαφών μας .

Από το σύνολο των προαναφερομένων στοιχείων, διαφαίνονται τα ακόλουθα:
α.Δεν γνωρίζουμε ακόμη το σύνολο και τους ακριβείς τύπους των αεροσκαφών F – 16, που θα αναβαθμισθούν αν και στην προαναφερόμενη ανακοίνωση, από τις ποσότητες των επί μέρους συστημάτων, εκλαμβάνεται ως μέγιστος αριθμός 123 αεροσκάφη. Αυτό δείχνει δυστυχώς ότι για τη συγκεκριμένη απαίτηση ΔΕΝ αποτελεί αποκλειστικό κριτήριο απόφασης η επιχειρησιακή ανάγκη, όπως αυτή καθορίζεται από τα αρμόδια όργανα της ΠΑ και του ΥΠΕΘΑ αλλά από άλλους άσχετους παράγοντες και συμφέροντα, που το μόνο που επιτυγχάνουν είναι η εξακόντιση του κόστους στο υπερδιπλάσιο ύψος από το ρεαλιστικό και μάλιστα χωρίς την αναβάθμιση όλων των επιχειρησιακά αναγκαιούντων αεροσκαφών, ένεκα αντικειμενικής Οικονομικής αδυναμίας της Χώρας μας.

β.Στο επικείμενο πακέτο αναβάθμισης των Α/Φ F-16 ΔΕΝ συμπεριλαμβάνεται και η πλήρης ενσωμάτωση (συνεργασία με ραντάρ – Link – όπλα) ενός συστήματος IRST, γεγονός που σημαίνει ότι τα αναβαθμισμένα F – 16 ΔΕΝ θα βλέπουν έστω και ως θερμή πηγή τα αεροσκάφη F – 35, σύμφωνα με την ανάλυσή μου στο προαναφερόμενο άρθρο. Επομένως ΔΕΝ περιλαμβάνεται ένα σύστημα που θα αιτιολογούσε σημαντικά την επιχειρησιακή ανάγκη αναβάθμισης των αεροσκαφών για αντιμετώπιση της απειλής των F–35.


Το σύστημα Skyward G-IRST (Infra-RedSearch&Track) του Α/Φ Gripen NG, ένα από τα πιο εξελιγμένα συστήματα σήμερα, της Finmeccanica – Selex ES (http://www.leonardocompany.com/en/-/skyward-g-irst)

Α/Φ F-16 εκτελεί πτήση δοκιμής με το σύστημα IRST LegionPod της LockheedMartin, ενώ πρόσφατα και η NorthropGrumman πρότεινε το ανάλογο σύστημα OpenPod (http://www.lockheedmartin.com/us/news/press-releases/2015/june/mfc-063015-lockheed-martin-legion-pod.html)

γ.Από τη δήλωση του Αμερικανού Προέδρου Donald Trump, φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι εργασίες αναβάθμισης των εργασιών θα υλοποιηθούν στις ΗΠΑ και ΟΧΙ στη Χώρα μας, δηλαδή ΟΧΙ στην ΕΑΒ Α.Ε με εμπλοκή και των υπολοίπων αξιόλογων Αμυντικών Βιομηχανιών, τόσο για την υλοποίηση της αναβάθμισης όσο και για την εξασφάλιση της εργοστασιακής υποστήριξης όλων των Ηλεκτρονικών Συστημάτων για όλο το όριο ζωής τους από εργοστασιακούς φορείς της Αμυντικής Βιομηχανίας της χώρας μας, με ότι αυτό συνεπάγεται τόσο για την Επιχειρησιακή διαθεσιμότητα των αεροσκαφών όσο και για την οικονομία. Επομένως με αποδοχή της Ελληνικής Κυβέρνησης και του ΥΠΕΘΑ εμπαίζεται το σύνολο της Αμυντικής μας Βιομηχανίας αλλά και ο Ελληνικός Λαός, που θα περίμενε τα αυτονόητα στη σημερινή εποχή της οικονομικής δυσπραγίας που μαστίζει τη Χώρα μας, δηλαδή εξασφάλιση θέσεων εργασίας αλλά και ουσιαστική συμβολή της Αμυντικής μας Βιομηχανίας στην Άμυνα της χώρας μας.

δ.Η υλοποίηση του προγράμματος σχεδιάζεται να γίνει ως προαίρεση « option» προηγούμενης σύμβασης FMS και μάλιστα με κόστος, που υπερβαίνει το επιτρεπόμενο από τη Νομοθεσία ποσοστό του 30 %, υπερβαίνοντας ακόμη και το 100 % της κύριας σύμβασης, αυτής της προμήθειας της τελευταίας παρτίδας αεροσκαφών F – 16 από την Κυβέρνηση κ. Καραμανλή. Είναι εμφανές λοιπόν ότι η πράξη – σύμβαση αυτή είναι παράνομη και φαίνεται ότι εξυπηρετεί άλλους σκοπούς και αυτοί ΔΕΝ είναι άλλοι από την ένταξη της αναβάθμισης στον προηγούμενο Νόμο, προ του Νόμου Βενιζέλου, για να δικαιολογήσουν έτσι την παροχή ΑΩ και μάλιστα με το τεράστιο κόστος του 1,1 δις Ευρώ, προκειμένου να «βολευθούν κάποιοι επιτήδειοι», επιτρέποντας ακόμη και σήμερα την υπογραφή αμαρτωλών συμβάσεων, που καμία σχέση ΔΕΝ θα έχουν με τις επιχειρησιακές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων και ιδιαίτερα της Πολεμικής Αεροπορίας μας και ιδιαίτερα αυτών της εξασφάλισης της επιχειρησιακής διαθεσιμότητας του στόλου των F – 16 με άμεση εμπλοκή της Αμυντικής Βιομηχανίας της Χώρας μας.

Ακόμη θέλω να προλάβω σκέψεις κάποιων και να πω ότι ακόμη και η δικαιολογία ότι αυτό το κάναμε για να απορροφήσουμε το υπόλοιπο των $300 εκατ. που υπάρχουν στη σύμβαση προμήθειας προκειμένου να ΜΗ χαθούν, φαντάζει ως ανεπαρκής δεδομένου ότι τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν κάλλιστα να καλύψουν άκρως επείγουσες απαιτήσεις σε ανταλλακτικά και υπηρεσίας συντήρησης του στόλου προκειμένου να βελτιώσουμε τα πολύ κακά ποσοστά της σημερινής επιχειρησιακής τους διαθεσιμότητας.

Επιπλέον, παρουσιάζεται το παράλογο, από τη μια να συμπιέζεται το κόστος του προγράμματος της πραγματικής αναβάθμισης στο 1,1 δις ευρώ, λόγω αντικειμενικής αδυναμίας εξεύρεσης των απαιτουμένων πιστώσεων για κάλυψη του συνόλου των αεροσκαφών, που χρήζουν επιχειρησιακής αναβάθμισης και εμφανίζεται από την Ηγεσία του ΥΕΘΑ, με περίσσεια θράσους, ως δικαιολογία ότι το άλλο 1,1 δις θα καλύψει ΑΩ, δηλαδή άσχετα πράγματα με αυτά της επιχειρησιακής απαίτησης, επαναλαμβάνοντας και δημιουργώντας τις προϋποθέσεις των «αμαρτωλών » συμβάσεων ΑΩ του παρελθόντος, διασπαθίζοντας ασύστολα τα χρήματα του Ελληνικού Λαού.

ε.Καταστρατηγείται τελείως η αρχή που διακηρύσσει χρόνια τώρα το ΥΕΠΑΘΑ και μάλιστα με Νόμο, αυτόν του Βενιζέλου για την προμήθεια Αμυντικού Υλικού, που ΔΕΝ προβλέπει ΑΩ αλλά Βιομηχανικές Συμμετοχές της Εγχώριας Αμυντικής Βιομηχανίας διασφαλίζοντας το “ Security of Supply and Information ”, δίδοντας έτσι το ίδιο το Κράτος το κακό παράδειγμα καταστρατήγησης των Νόμων, κατά το γνωστό « ο σκοπός αγιάζει τα μέσα » .

στ.Δεν διασφαλίζεται η εργοστασιακή συντήρηση όλων των Ηλεκτρονικών συστημάτων του τελικού πακέτου αναβάθμισης των αεροσκαφών, για όλο το όριο ζωής τους, με μεταφορά τεχνογνωσίας και άμεση εμπλοκή της Αμυντικής Βιομηχανίας της Χώρας μας, σύμφωνα με πλήρη ανάλυση που παρουσιάζεται στο άρθρο μου, που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Αποφοίτων της Σχολής Ικάρων (http://www.ikaros.net.gr/images/giakeimena/062017/ Giannitsopoulos -anavathmiseis- eklisi-pros-ypetha-pa.pdf ), με ότι αυτό συνεπάγεται για την διασφάλιση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητας των αεροσκαφών μας αλλά και της οικονομίας της χώρας μας ειδικότερα.

Αντιλαμβάνομαι ότι έχω γίνει δυσάρεστος με όλα τα προαναφερόμενα, που ΔΕΝ αποτελεί αυτοσκοπό μου στην παρούσα προσπάθειά μου για αποτίμηση της επικαιρότητας. Ωστόσο, σας διαβεβαιώνω, ότι ο μόνος σκοπός μου είναι να σας καταστήσω κοινωνούς των πολύ σημαντικών αποφάσεων και των επιπτώσεων, που θα επιφέρουν αυτές για το συγκεκριμένο πρόγραμμα, μήπως και την τελευταία στιγμή αντιληφθεί ο Πρωθυπουργός μας, ο ΥΕΘΑ, ο ΑΓΕΕΘΑ και ο ΑΓΕΑ, τις σοβαρότατες επιπτώσεις που θα επιφέρουν αν τυχόν υλοποιηθούν, τόσο στις επιχειρησιακές ετοιμότητες της Πολεμικής μας Αεροπορίας όσ, και στην Οικονομία και τους Επιχειρηματικούς φορείς της Χώρας μας, που τόσα πολλά έχουν επενδύσει στο πρόγραμμα αυτό.

Μετά τιμής
Αντιπτέραρχος (ΜΗ) ε.α. Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος

Επίτιμος Διευθυντής Γ’ Κλάδου του ΓΕΑ
Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων (ΣΑΣΙ)

ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΗΓΕΣΙΑ ΥΕΘΑ - ΠΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΕΚΣΥΓΡΟΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ F – 16 ΠΡΟΣΟΧΗ – ΟΧΙ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΛΑΘΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ

on Sunday, 24 September 2017. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Αντιπτέραρχος ε.α (Μ) Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος ΕΔ Γ’ Κλάδου ΓΕΑ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΗΓΕΣΙΑ ΥΕΘΑ - ΠΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΕΚΣΥΓΡΟΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ F – 16 ΠΡΟΣΟΧΗ – ΟΧΙ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΛΑΘΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ

ΕΔΩ! η συνέχεια της ενδιαφέρουσας έκκλησης.

Παρατίθεται στη συνέχεια το e-mail του πτεράρχου ε.α.

-------- Original Message --------
Subject: Πρόγραμμα Αναβάθμισης Αεροσκαφών F 16 - Προτάσεις Αντιμετώπισης της Απειλής ( F 35 - S 400 )
Date: 2017-09-21 17:56
 From: GIANNITSOPOULOS THEODOROS <>
To: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
Cc: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
Reply-To:

Αξιότιμε κ. Πρόεδρε της Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων της Βουλής των Ελλήνων - κ. ΥΕΘΑ, είναι ο Αντιπτέραρχος (ΜΗ) ε.α. Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος, Επίτιμος Διευθυντής Γ' Κλάδου του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας και αισθάνομαι την Ηθική υποχρέωση ως ενεργό στέλεχος των ΕΔ και ως απλός φορολογούμενος Έλληνας πολίτης, με πλήρη και απόλυτη ανιδιοτέλεια, δράττοντας την ευκαιρία,  από την επικείμενη πρόσκληση που έχει απευθύνει ο κ. ΥΕΘΑ προς την  επιτροπή της Βουλής για ενημέρωσή της στις 29 Σεπτεμβρίου 2017,  να σας ενημερώσω για πολύ σημαντικά θέματα τόσο επιχειρησιακά όσο και εξασφάλισης της εργοστασιακής υποστήριξης των Ηλεκτρονικών συστημάτων των υπόψη αεροσκαφών όπως αυτά διαμορφωθούν μετά την αναβάθμισή τους, από την Αμυντική Βιομηχανία της Χώρας μας.

Πολλές και σημαντικές αποφάσεις από την Ηγεσία του ΥΠΕΘΑ έχουν δρομολογηθεί τελευταία, όπως η αναβάθμιση των αεροσκαφών Ναυτικής Συνεργασίας P 3, που ξεκίνησε ήδη στην ΕΑΒ Α.Ε., η αναβάθμιση των αεροσκαφών F -16, για τα οποία αναμένεται η απάντηση από την Αμερικανική Κυβέρνηση σε σχετική LOR που έχει σταλεί από το ΥΕΘΑ εδώ και αρκετούς μήνες καθώς επίσης δηλώσεις για αναβάθμιση των αεροσκαφών Μ 2000, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε την επερχόμενη απειλή των αεροσκαφών F –35 αλλά και το σύνολο της απειλής, όπως ραγδαία μετεξελίσσεται βελτιούμενη.

Αρκούν άραγε αυτά από μόνα τους για την επιτυχή αντιμετώπιση της απειλής, χωρίς την βοήθεια ενός Συστήματος Αεροπορικού Ελέγχου ( ΣΑΕ ) και συστήματος Αεράμυνας, ικανού να αποκαλύψει έγκαιρα την απειλή και να ενεργοποιήσει σύμφωνα με την επικρατούσα αμυντική αντίληψη όλα τα βήματα της « αλύσου κατάρριψης » ενός στόχου εισβολέα ( X-Ray ) ?

Η ανάλυση που παρουσιάζεται σε άρθρο μου στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων ( ΣΥΝΗΜΜΕΝΟ 1, http://www.ikaros.net.gr/.../gianitsopoulos-stealth.pdf ) δείχνει ότι ΔΕΝ αρκούν από μόνα τους .

Σε κάθε περίπτωση, για την επιτυχή αντιμετώπιση των νέων απειλών απαιτείται μία νέα, ολιστική προσέγγιση, η οποία θα λαμβάνει υπόψη όλα τα στάδια της αλύσου αντιμετώπισής τους. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να κάνουμε μία σημαντική επένδυση για την αναβάθμιση των Α/Φ F-16 με τους κόπους του ελληνικού λαού, η οποία όμως δεν θα αποδώσει, αν δεν υπάρχει η κατάλληλη υποδομή κατ' αρχάς για την αποκάλυψη και στοχοποίηση της απειλής. Χωρίς έγκαιρη προειδοποίηση, τα αναβαθμισμένα F-16 θα παραμείνουν στο έδαφος αναξιοποίητα και εκτεθειμένα.

Επιπλέον αν ΔΕΝ ληφθεί μέριμνα από τώρα για εμπλοκή του συνόλου της Αμυντικής Βιομηχανίας της χώρας μας όχι μόνο στην υλοποίηση του προγράμματος αναβάθμισης των αεροσκαφών F - 16 από την ΕΑΒ Α.Ε. αλλά και για την διασφάλιση της εργοστασιακής συντήρησης όλων των Ηλεκτρονικών συστημάτων του τελικού πακέτου αναβάθμισης των αεροσκαφών , για όλο το όριο ζωής τους, εκτιμώ ότι θα έχουμε μια ανάλογη κακή κατάσταση με τη σημερινή, όσον αφορά στην επιχειρησιακή διαθεσιμότητα των αεροσκαφών μας και μετά την αναβάθμιση, με σοβαρότατες επιπτώσεις στην κάλυψη των επιχειρησιακών αναγκών των ενόπλων μας δυνάμεων. Ας ΜΗ επαναλάβουμε και τούτη τη φορά δραματικά λάθη του παρελθόντος και ας προβληματισθούμε με ότι κάνει η Τουρκία.

Δυστυχώς από την μέχρι σήμερα πορεία του θέματος και το σύνολο των δράσεων που έχουν δρομολογηθεί από το ΥΠΕΘΑ, φαίνεται ότι γίνεται μία αποσπασματική προσέγγιση του όλου θέματος αντιμετώπισης της απειλής και επιπλέον στο πακέτο αναβάθμισης των F - 16 ΔΕΝ έχει συμπεριληφθεί κανένα σύστημα IRST, έτσι ώστε τα αναβαθμισμένα αεροσκάφη μας να είναι τουλάχιστο ικανά να εντοπίζουν τα F 35, έστω και ως θερμή πηγή, που ομολογουμένως αναμένεται πολύ μεγάλη.  Πέραν τούτου ΔΕΝ διαφαίνεται η πρόθεση από την εταιρεία και να μεταφερθεί η τεχνογνωσία στην εγχώρια Αμυντική Βιομηχανία για να αναπτυχθεί η ικανότητα εργοστασιακής συντήρησης όλων των Ηλεκτρονικών τους συστημάτων για όλο το όριο ζωής τους.

Τα προαναφερόμενα θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικά θέματα και θα πρέπει να   τεθούν στην επικείμενη ενημέρωση της επιτροπής σας από τον κ.ΥΕΘΑ.

Προς διευκόλυνσή σας παραθέτω τις πλέον σημαντικές προτάσεις - θέσεις που θα πρέπει να υλοποιηθούν έστω και σταδιακά προκειμένου να κάνουμε κάτι έστω και τώρα για αντιμετώπιση της απειλής, όπως αυτή μετεξελίσσεται επιδυνούμενη.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Συνοψίζοντας και λαμβάνοντας υπόψη :
     • Την απειλή εξ ανατολών, όπως αυτή μετεξελίσσεται με τα Α/Φ stealth F – 35 και το Πυραυλικό σύστημα S 400.
    • Τις δυνατότητες των συστημάτων IRST για μεγαλύτερες αποστάσεις αποκάλυψης και εμπλοκής στόχων stealth, σε σχέση με τα ραντάρ των Α/Φ (είτε τα υφιστάμενα, είτε AESA), με παθητική λειτουργία, χωρίς να “προδίδουν” το φέρον Α/Φ.
    • Τις μέχρι σήμερα επιτυχείς προσπάθειες εγκατάστασης και επιχειρησιακής αξιοποίησης των συστημάτων IRST στα Μαχητικά αεροσκάφη , συμπεριλαμβανομένων και των αεροσκαφών F – 16. για την αντιμετώπιση των νέων απειλών, συμπεριλαμβανομένου (και κυρίως) του Α/Φ F-35, προτείνονται τα ακόλουθα :
    α. Εγκατάσταση κατάλληλου δικτύου ραντάρ χαμηλών συχνοτήτων, τα οποία θα λειτουργούν στις μπάντες VHF/UHF/L (κατά προτίμηση σε V/UHF), με τη μέγιστη δυνατή εγχώρια συμμετοχή στην προμήθεια και εν συνεχεία υποστήριξη, τα οποία μπορούν να αντικαταστήσουν αντίστοιχα υφιστάμενα ραντάρ της ΠΑ.
    β. Ανάπτυξη και εγκατάσταση δικτύου παθητικών – πολυστατικών ραντάρ για κάλυψη χαμηλών και μεσαίων υψών, πράγμα το οποίο εκτιμάται ότι βρίσκεται εντός των δυνατοτήτων της εγχώριας βιομηχανίας, σε συνεργασία βέβαια με την ΠΑ και το ΥΠΕΘΑ.
   γ. Διασύνδεση στο ΣΑΕ όλων των αντιαεροπορικών πυραυλικών συστημάτων και εγκατάσταση συστήματος SAMOC - GBADOC (Ground Base Air Defense Operating Center), με σκοπό την αξιοποίηση των Α/Α συστημάτων με αυτόματο και αλληλοκαλυπτόμενο τρόπο, για τη μέγιστη επιχειρησιακή απόδοσή τους.
  δ. Επιχειρησιακή αξιολόγηση όλων των πρόσφατων αναβαθμίσεων του συστήματος PATRIOT, προκειμένου να ληφθούν σοβαρά υπόψη τόσο στο πλαίσιο αντικατάστασης των HAWK, όσο και στον έγκαιρο προγραμματισμό εξασφάλισης όλων των απαιτήσεων υποστήριξης καθώς και στην αξιολόγηση των δυνατοτήτων των εξελιγμένων συστημάτων και της συμβατότητάς τους με αυτά της ΠΑ.
   ε. Διασύνδεση όλων των Α/Φ (συμπεριλαμβανομένων των Μ2000) μέσω Tactical Data Link, με σκοπό την παροχή εικόνας και την εμπλοκή στόχων που θα παρέχεται από το ΣΑΕ, ακόμα και χωρίς “επιβεβαίωση” από το ραντάρ του Α/Φ.
   στ. Επιβάλλεται η ένταξη στο επικείμενο πακέτο αναβάθμισης των Α/Φ F-16 και η πλήρης ενσωμάτωση (συνεργασία με ραντάρ – Link – όπλα) ενός συστήματος IRST και χρήση πυραύλων IR, όπου είναι δυνατόν, σύμφωνα με την ανάλυση που παρουσιάζεται στο άρθρο μου στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων ( Συνημμένο 2, http://www.ikaros.net.gr/images/giakeimena/062017/Giannitsopoulos-F16-UPGRADE-IRST.pdf )
   ζ. Ανάπτυξη κατάλληλων τεχνικών για αντιμετώπιση του αντιπάλου, με σκοπό την βέλτιστη εκμετάλλευση των πλεονεκτημάτων των φίλιων Α/Φ (μεγαλύτερος αριθμός πυραύλων, σφαιρική εικόνα μέσω του Data Link κλπ) και ελαχιστοποίηση των δυνατοτήτων του αντιπάλου.
   η. Διασφάλιση της εργοστασιακής συντήρησης όλων των Ηλεκτρονικών συστημάτων του τελικού πακέτου αναβάθμισης των αεροσκαφών , για όλο το όριο ζωής τους, από την Αμυντική Βιομηχανία της Χώρας μας, σύμφωνα με πλήρη ανάλυση που παρουσιάζεται στο άρθρο μου που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Αποφοίτων της Σχολής Ικάρων ( Συνημμένο 3, http://www.ikaros.net.gr/images/giakeimena/062017/Giannitsopoulos-anavathmiseis-eklisi-pros-ypetha-pa.pdf
), με ότι αυτό συνεπάγεται για την διασφάλιση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητας των αεροσκαφών μας .

***Επισήμανση
Με σκοπό τη μεγιστοποίηση του επιχειρησιακού οφέλους του προγράμματος αναβάθμισης των F-16, θα πρέπει να επισημανθεί η σημασία του Συστήματος Αεροπορικού Ελέγχου και των ασύρματων τακτικών δικτύων, όπως το Link16.
Από όλες τις διαθέσιμες αναλύσεις, προκύπτει ότι κανένας αισθητήρας (ραντάρ, IR, σύστημα αυτοπροστασίας ή ο,τιδήποτε άλλο) δεν επιτρέπει σε ένα μαχητικό Α/Φ να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά από μόνο του μία απειλή stealth. Αντιθέτως, ο συνδυασμός κατάλληλου Συστήματος Αεροπορικού Ελέγχου, δικτυοκεντρικού περιβάλλοντος (για μετάδοση της ευρύτερης επιχειρησιακής εικόνας στα μαχητικά) και η χρήση IRST / ραντάρ (ιδανικά IRST + AESA), εννοείται με την εφαρμογή κατάλληλων τακτικών, παρέχει σημαντικές δυνατότητες αποτελεσματικής αντιμετώπισης της απειλής.

Τα μέλη των Κομμάτων της Επιτροπής, που λαμβάνουν ως κοινοποίηση το παρόν E mail, παρακαλούνται όπως απαιτήσουν την τοποθέτηση του κ ΥΕΘΑ επί του συνόλου των προαναφερομένων προτάσεων, ως μια ολιστική προσέγγιση αντιμετώπισης της απειλής.

Τέλος επισημαίνω ότι για το σύνολο των προτάσεων αυτών έχει ενημερωθεί ο κ. ΥΕΘΑ προ πολλού, χωρίς να λάβω δυστυχώς καμία ενημέρωσή από μέρους για την τύχη των προτάσεων αυτών.

Θέτω τον εαυτό μου στη διάθεση της Διαρκούς Επιτροπής της Βουλής για ότι επιπλέον απαιτηθεί από μέρους μου επί των προαναφερομένων.

Μετά τιμής
Αντιπτέραρχος (ΜΗ) ε.α. Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος
Επίτιμος Διευθυντής Γ’ Κλάδου του ΓΕΑ
Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων (ΣΑΣΙ)

ΣΥΝΗΜΜΕΝΑ :
"1"  :  Η ΕΓΚΑΙΡΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ENANTI  ΑΠΕΙΛΩΝ STEALTH
"2"  : Ένταξη Συστήματος  InfraRed Search & Track (IRST)  Στα Συστήματα
Επικείμενης Αναβάθμισης Αεροσκαφών F – 16
"3"  : ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΗΓΕΣΙΑ ΥΕΘΑ ΓΕΑ

[12 3 4 5  >>