Εθνική Στρατηγική

 1  2 

Μήπως οι μίζες στα εξοπλιστικά εξηγούν το "φοβικό σύνδρομο" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής;...

    Οι αποκαλύψεις γιά τα εξοπλιστικά στην πραγματικότητα επιβεβαίωσαν την κοινή  πεποίθηση: ότι στην διαδικασία παραγγελιών στρατιωτικού υλικού εμφιλοχωρούσε εδώ και χρόνια αθρόος χρηματισμός των αρμοδίων αξιωματούχων. "Ο κόσμος το είχε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι", κατά την λαϊκή παροιμία. Η τεραστίων διαστάσεων, όπως αποδεικνύεται τώρα, διαφθορά, ήταν διακομματική. Στην ουσία, το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης χρησιμοποίησε τις μίζες α...

18-01-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-03-17. Η γεωστρατηγική αξία του ελληνικού θαλάσσιου χώρου ...

«H κατάκτησις της Ελλάδος υπό μιας Μεγάλης Χερσαίας Δυνάμεως θα δώσει πιθανότατα εις αυτήν την Δύναμιν την δυνατότητα ελέγχου ολοκλήρου της Παγκοσμίου Νήσου». Sir Halford J. Mackinder ΕΔΩ! ολόκληρο το άρθρο....

17-03-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. Εξωτερική πολιτική ντροπής...

Η σημερινή μέρα είναι άλλη μια μέρα που οι Έλληνες θα την θυμόμαστε με θλίψη. Ο λόγος είναι η κατάντια της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας που την απογυμνώνει από τα τελευταία ίχνη αξιοπρέπειάς της.Μετά το απίθανο ότι «η μουσουλμανική, η οθωμανική κληρονομιά είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς», το οποίο ξεστόμισε ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος πριν από λίγες μέρες, υφιστάμεθα σήμερα την ταπεινωτική επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού και...

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

2015-02-20. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων...

ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση ΚρίσεωνΑναδημοσίευση από το περιοδικό ‘Νέα Πολιτική’, Τεύχος 12, Νοε-Δεκ 2014Η διαχείριση κρίσεων πρέπει να θεσμοθετηθεί και να γίνει μέρος μίας ριζικής πολιτικής μεταρρύθμισης.Η διαχείριση κρίσεων αντιμετωπίζεται, σύμφωνα με την διεθνή πρακτική και εμπειρία, σε πολλαπλά επίπεδα. Στο επίπεδο της πρόληψης, της πρόγνωσης και της εκτίμησης κινδύνου το έργο αυτό είναι καθήκον ενός Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, που είναι ανύπαρκτο...

20-02-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-06. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ!...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! Θα ακολουθήσουν:-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας κ...

06-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-18. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

18-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-01. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΚΡΙΣΕΩΝ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

01-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-17. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνο...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσίασε σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσμ...

17-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-12-05. «Μηδείς αγεωγράφητος και ανιστόρητος εισίτω»....

Αυτή πρέπει να είναι η επιγραφή που θα πρέπει να τοποθετηθεί στην είσοδο του κοινοβουλίου, ώστε να αποτρέπεται η είσοδος σε κάθε πολιτικό πρόσωπο που στερείται βασικών γνώσεων Ιστορίας και Γεωγραφίας! Δυστυχώς φαίνεται πως οι απουσίες (κατά κόσμον «κοπάνες») που έκανε κάποτε στα προαναφερόμενα μαθήματα ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, μεταγενέστερα δεν επέδρασαν μόνο αρνητικά στη δημόσια εικόνα του ως πρωθυπουργού της χώρας, αλλά προκάλεσαν σε επίπεδο γε...

05-12-2015   Εθνική Στρατηγική

11/4/2016. “Είναι η Ειδομένη περιοχή μειωμένης εθνικής κυριαρχίας”; ...

Αναδημοσίευση από το 'MILITAIRE' Στις εικόνες που είδαμε, στα  γεγονότα στην Ειδομένη, φάνηκε οι Σκοπιανοί ένοπλοι (ένοπλοι λέμε) αστυνομικοί, να έχουν προχωρήσει μπροστά από τον φράχτη, προς την Ελληνική πλευρά!! Όμως, ο Υπουργός Άμυνας, μας διαβεβαίωσε (sic) ότι «δεν μπήκαν σε Ελληνικό έδαφος …. και όλα είναι υπό έλεγχο»!!!Ας το δεχθούμε αυτό που λέει ο Υπουργός και που το επιβεβαιώνει και η Κυβέρνηση (αν και επανειλημμένα έχουν συλληφθεί ψευδ...

11-04-2016   Εθνική Στρατηγική

6/5/2016. Δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών για το Αιγαίο...

Προειδοποίηση ότι η ανοχή και η «συνενοχή» των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου από την Τουρκία μπορεί να  έχουν «κακό τέλος», απηύθηνε ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών Sergey Lavrov σε συνέντευξή του χθες, στην οποία εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον της Τουρκίας για την «επεκτατική» πολιτική που ακολουθεί, η οποία αποκαλύπτει τις «νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες της». Μιλώντας στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων...

06-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. H Εθνική Αξιοπρέπεια...

Υπάρχει ένα άυλο αγαθό, απαραίτητο για την επιβίωση και την ιστορική συνέχεια των λαών, ιδίως αυτών που δεν διαθέτουν άφθονους υλικούς πόρους και πλούτο. Το αγαθό αυτό είναι η Εθνική Αξιοπρέπεια, που διασώζει ατομικά και συλλογικά τους πολίτες μίας χώρας από την απαξίωση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό, το ψυχικό σκότιος, και μεσοπρόθεσμα από την δουλεία και μακροπρόθεσμα από τον εκμηδενισμό τους.  Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια....

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική
 1  2 

Articles tagged with: ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

25/11/2016. Παρουσιάσεις ' Του Φακέλου Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής& Πολιτικής Ασφάλειας ΕΕ. Της Σφαιρικής Στρατηγικής Εξωτερικής Πολιτικής & Πολιτικής Ασφάλειας της ΕΕ & της Έκθεσης της ΚΕΠΠΑ του 2016'

on Friday, 25 November 2016. Posted in Ανακοινώσεις

Ισμήνη Πάττα, Δρ Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ, Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

25/11/2016. Παρουσιάσεις ' Του Φακέλου Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής& Πολιτικής Ασφάλειας ΕΕ. Της Σφαιρικής Στρατηγικής Εξωτερικής Πολιτικής & Πολιτικής Ασφάλειας της ΕΕ & της Έκθεσης της ΚΕΠΠΑ του 2016'

Την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου  2016 έγινε στα γραφεία του ΕΛΙΣΜΕ (Νίκης 11-Αθήνα, 4ος όροφος),

από τον Αναστάσιο Μπασαρά, Αντιπρόεδρο του ΕΛΙΣΜΕ η παρουσίαση του:


Φακέλου Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής & Ασφάλειας της ΕΕ,
(Συντάκτες του Φακέλου είναι:
Αναστάσιος Μπασαράς, Συντονιστής/Συντάκτης
Ισμήνη Πάττα, Συντάκτρια
Δημήτριος Στεργίου, Συντάκτης
Αχιλλέας Λέλας, Συντάκτης
Νικόλαος Δενιόζος, Συντάκτης
Χρήστος Ζιώγας, Συντάκτης
Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Συντάκτης).

Η παρουσίαση ΡΡΤ ΕΔΩ!
Το κείμενο του κειμένου θα γίνει διαθέσιμο σε όλους τους αναγνώστες μετά την 15/12/2016. Τώρα είναι διαθέσιμο μέσω της Αρχειοθήκης της ιστοσελίδας (ΕΔΩ!) μόνο στα μέλη και το ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ για σχολιασμό.

Ακολούθησαν οι παρουσιάσεις από την κυρία Ισμήνη Πάττα, Διδάκτωρ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ:

'Σφαιρική Στρατηγική Εξωτερικής Πολιτικής & Πολιτικής Ασφάλειας '&
'Έκθεση της ΚΕΠΠΑ 2016'

Η παρουσίαση ΡΡΤ ΕΔΩ!
Η Εκθεση ΕΔΩ!

Η όλη εκδήλωση, μέσα σε μια κατάμεστη αίθουσα, ήταν πολύ ενδιαφέρουσα με μια πληθώρα ανοικτών και ειλικρινών ερωτο-απαντήσεων από το ακροατήριο, τους παρουσιαστές και συντάκτες του φακέλου!

28/12/2016. Η δημόσια συζήτηση για τον επανακαθορισμό των αμερικανο-ϊσραηλινών σχέσεων

on Wednesday, 28 December 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

28/12/2016. Η δημόσια συζήτηση για τον επανακαθορισμό των αμερικανο-ϊσραηλινών σχέσεων

Όταν ο John Mearsheimer και o Stephen Walt συνέγραψαν το άρθρο The Israel Lobby (London Review of Books, Vol. 28 No. 6 • 23 March 2006, p. 3-12) και κατόπιν εξέδωσαν το γνωστό βιβλίο The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy, προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων στο πολιτικό και ακαδημαϊκό κατεστημένο των Ηνωμένων Πολιτειών καθώς και στις αμερικανο-εβραϊκές οργανώσεις. Η βασική προβληματική και των δύο κειμένων εστιαζόταν στον ρόλο και την επιρροή που ασκεί το εβραϊκό λόμπυ στην χάραξη και στην εφαρμογή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Χρησιμοποιώντας στην ανάλυσή τους τα θεωρητικά εργαλεία του πολιτικού ρεαλισμού, της κυρίαρχης θεωρίας των Διεθνών Σχέσεων, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η ανεπιφύλακτη υποστήριξη των ΗΠΑ προς το κράτος του Ισραήλ, ιδίως μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, υπονομεύει τα αμερικανικά συμφέροντα στην Μέση Ανατολή, και όχι μόνο. Η προσέγγισή τους βασίστηκε στην ορθολογική συμπεριφορά που ακολουθούν ή οφείλουν να ακολουθούν τα κράτη εντός του άναρχου διεθνούς συστήματος. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, πριν από κάθε δράση τα κράτη υπολογίζουν πάντα το εν δυνάμει κόστος ή όφελος έτσι ώστε να επιτύχουν τον αντικειμενικό τους σκοπό που είναι η εξυπηρέτηση των εθνικών τους συμφερόντων.

Είναι γεγονός πως κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πόλεμου το Ισραήλ παρείχε πραγματικά πολύτιμες γεωπολιτικές υπηρεσίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, στον, πολλών επιπέδων, ανταγωνισμό τους με τη Σοβιετική Ένωση, στο βαθμό που συνέβαλε στην επιδίωξη της Ουάσιγκτον για στρατηγική εποπτεία της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Η αντιπαράθεση του Ισραήλ με τα αραβικά κράτη και οι νικηφόροι πόλεμοι ενίσχυσαν τη θέση των ΗΠΑ στην περιοχή, περιορίζοντας ταυτόχρονα τον ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης, οδηγώντας σε  αναθεώρηση των συμμαχικών επιλογών σημαντικών αραβικών κρατών της περιοχής, όπως συνέβη με την Ιορδανία μετά το 1967 και με την Αίγυπτο μετά το 1973.

Οι δύο κορυφαίοι θεωρητικοί των Διεθνών Σχέσεων ισχυρίστηκαν πως μετά την λήξη του Ψυχρού Πολέμου δεν δικαιολογείται η αμερικανική πολιτική της αναφανδόν διπλωματικής, οικονομικής και στρατιωτικής στήριξης του Ισραήλ, διότι δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Θεωρούν τη συνέχιση της εν λόγω πολιτικής ανορθολογική και ανέφικτη σε βάθος χρόνου. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου οι Ηνωμένες Πολιτείες κυριάρχησαν πολιτικά, οικονομικά, ιδεολογικά και στρατιωτικά στο διεθνές σύστημα αποτελώντας τη μοναδική χώρα, που ακόμη και σήμερα, δύναται να ασκήσει πολιτική πλανητικών διαστάσεων.

Το Ισραήλ λόγω της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης δεν ήταν τόσο απαραίτητο στους αμερικανικούς σχεδιασμούς. Η επιρροή των εβραϊκών οργανώσεων στην Ουάσιγκτον σκοπό είχε να καλύψει το έλλειμμα στρατηγικής αναγκαιότητας στη διαδικασία διαμόρφωσης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Ένας επίσης ταγός της διεθνολογικής σκέψης, ο Kenneth Waltz -που με το έργο του συνέβαλε στην επιστημονική πληρότητα του γνωστικού αντικειμένου, καταδεικνύοντας τον τρόπο που αλληλεπιδρούν η δομή του διεθνούς συστήματος με τους κρατικούς δρώντες- υποστήριξε πως ένα κράτος για ορισμένους λογούς δύναται να ακολουθεί ανορθολογική εξωτερική πολιτική, όχι όμως σε βάθος χρόνου και όχι δίχως κόστος.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες στην παρούσα συγκυρία βρίσκονται σε μια μεταβατική κατάσταση. ‘Έχοντας σπαταλήσει μεγάλο μέρος του διπλωματικού, οικονομικού, στρατιωτικού και ηθικού πλεονεκτήματος, ιδιαίτερα μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, δεν έχουν την πολυτέλεια να υιοθετούν ανορθολογικές επιλογές ακόμη και σε δευτερεύοντα, για εκείνες, στρατηγικά ζητήματα. Η συνέχιση δράσεων και πολιτικών που τα πιθανά αποτελέσματά τους δεν υποβάλλονται στη βάσανο του υπολογισμού του κόστους/οφέλους δεν αποτελούν ρεαλιστικές επιλογές των Ηνωμένων Πολιτειών στην προσπάθειά τους να παραμείνουν ο κυρίαρχος δρων του άναρχου και ανταγωνιστικού διεθνούς συστήματος. Εντός αυτού του πλαισίου η εξακολουθητική αμερικανική βοήθεια προς το Ισραήλ θα έχει ενδεχομένως ένα συνεχώς διευρυμένο κόστος για τις ΗΠΑ.

Η κρίση στις αμερικανοϊσραηλινές σχέσεις, επ’ αφορμή του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, είναι συνέπεια των προκλήσεων που αντιμετωπίζει πλέον η αμερικανική διπλωματία από τις υπόλοιπες Μεγάλες Δυνάμεις. Ο ανταγωνισμός με την Κίνα και τη Ρωσσία και η εξ’ αντικειμένου σημαίνουσα θέση του Ιράν στους περιφερειακούς συσχετισμούς πιθανώς θα διαφοροποιήσει σε κάποιο βαθμό για το State Department  εκ των πραγμάτων και την ιεράρχηση της ειδικής σχέσης με το Ισραήλ.

Σταδιακά, στους μηχανισμούς σχεδίασης και άσκησης της αμερικανικής στρατηγικής σκέψης, οι εβραϊκές οργανώσεις θα δαπανούν περισσότερο χρόνο, χρήμα και διασυνδέσεις για να συνεχιστεί η υποστήριξη του Τελ Αβίβ από την Ουάσιγκτον που μεσοπρόθεσμα θα γίνεται μια διαδικασία ολοένα και πιο δύσκολη και μη ανεκτή για το αμερικανικό πολιτικό σύστημα. Η πρόσφατη άκομψη επίσκεψη του Πρωθυπουργού Νετανιάχου στην Αμερική, παρακάμπτοντας τον Πρόεδρο Ομπάμα, αποτυπώνει μια νέα πραγματικότητα.
Δημοσιεύθηκε και στη Νέα Πολιτική.

 

7/12/2016. Η Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) της ΕΕ μεταξύ ευκταίου και εφικτού

on Wednesday, 07 December 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

7/12/2016. Η Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) της ΕΕ μεταξύ ευκταίου και εφικτού

Η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διαχρονικά τάσσεται υπέρ της ολοκλήρωσης στα πεδία της εξωτερικής πολιτικής, της ασφάλειας και της άμυνας. Η μέχρι τώρα πορεία του φιλόδοξου ευρωπαϊκού εγχειρήματος στους συγκεκριμένους τομείς εξακολουθεί να υλοποιείται σε αμιγώς διακυβερνητικό επίπεδο, τουτέστιν οι αποφάσεις λαμβάνονται στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κατόπιν ομοφωνίας των αρχηγών των εθνικών κυβερνήσεων.

Η εν εξελίξει επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων συνίσταται στην αξίωση της Άγκυρας να διευρύνει την αναθεωρητική της ατζέντα. Οι θέσεις του Ερτογάν και των λοιπών τούρκων θεσμικών παραγόντων, προφανώς, δεν συνάδουν με το διεθνές δίκαιο, την κρατοκεντρική διεθνή και φυσικά την, θεσμικά και κανονιστικά πιο αναπτυγμένη, ευρωπαϊκή τάξη. Η εν λόγω κατάσταση αναδεικνύει την αδυναμία της ΕΕ να συγκροτήσει και να ασκήσει μια πραγματικά κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική. Η συγκεκριμένη ευρωπαϊκή δυσπραγία γίνεται εμφανέστερη όταν αφορά ζητήματα, τα οποία άπτονται των ζωτικών συμφερόντων ενός κράτους –μέλους.

Η ύπατη εκπρόσωπος για την ΚΕΠΠΑ Φεντερίκα Μογκερίνι, δήλωσε μεταξύ άλλων: «Οι σχέσεις μας με την Τουρκία έχουν φθάσει σε ένα κρίσιμο σημείο». Είναι γεγονός ότι σε αρκετά κράτη και σε κοινοτικό επίπεδο γίνεται λόγος για «προσωρινό πάγωμα» των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, ενώ οι υπουργοί εξωτερικών των κρατών – μελών της ΕΕ επανέλαβαν τον προβληματισμό τους για τις πρόσφατες εξελίξεις στην Τουρκία. Επίσης, τόνισαν τις ανησυχίες τους για την υποβολή νομοθετικής πρότασης στο τουρκικό κοινοβούλιο για την επαναφορά της θανατικής ποινής. Παράλληλα υπογράμμισαν ότι η Τουρκία αποτελεί σημαντικό εταίρο της Ένωσης στους τομείς της οικονομίας, της ασφάλειας, της μετανάστευσης και της εξωτερικής πολιτικής, ιδίως όσον αφορά την Συρία και το Ιράκ. Οι υπουργοί υπενθύμισαν ότι η Τουρκία, ως υποψήφια χώρα, αναμένεται να τηρήσει τα αυστηρότερα δυνατά πρότυπα δημοκρατίας, συμπεριλαμβανομένου του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου, των θεμελιωδών ελευθεριών και του δικαιώματος όλων σε δίκαιη δίκη. Τέλος συμφώνησαν ότι είναι σημαντικό να συνεχισθεί ο πολιτικός διάλογος με την Τουρκία σε όλα τα επίπεδα.

Σε απάντηση των συνεχόμενων τουρκικών δηλώσεων, οι οποίες  αμφισβητούν την ελληνική κυριαρχία και τα, εκπορευόμενα από το διεθνές δίκαιο, κυριαρχικά δικαιώματα, η εκπρόσωπος της Επιτροπής για θέματα εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Μάγια Κοτσιγιάντσιτς δήλωσε: «Η ΕΕ υπογραμμίζει ότι η Τουρκία πρέπει να δεσμευθεί απερίφραστα για σχέσεις καλής γειτονίας και την καλεί να αποφύγει κάθε είδους πηγή προστριβών, απειλής ή ενέργειας που στρέφεται κατά κράτους-μέλους, πλήττει τις σχέσεις καλής γειτονίας και την ειρηνική διευθέτηση των διαφορών» καθώς και: « η ΕΕ τονίζει την ανάγκη να γίνει σεβαστή η κυριαρχία των κρατών-μελών επί των χωρικών υδάτων τους και του εναέριου χώρου τους». Οι προαναφερθείσες δηλώσεις καλύπτουν διπλωματικά την χώρα μας, σίγουρα όμως δεν της παρέχουν ρητώς τις διασφαλίσεις που αρμόζουν σε μία ένωση κρατών που επιθυμεί, συν τω χρόνω, να συγκροτήσει μια ενιαία πολιτική οντότητα˙ κοινώς δεν προσδιορίζεται παρευθύς το ζήτημα ως ευρωτουρκικό.

Ακολούθως, η προβληματική λειτουργία της ΚΕΠΠΑ δυσχεραίνει την άσκηση της Κοινής Πολιτικής Ασφαλείας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) ως ανεξάρτητης από τις ατλαντικές δεσμεύσεις. Η εν λόγω κατάσταση δεν συνιστά θεσμική αλλά μια δομική αδυναμία του ευρωπαϊκού χώρου, λόγω στρατηγικών αποκλίσεων και ιεραρχήσεων των ευρωπαϊκών κρατών. Η Ελλάδα δεν έχει την δυνατότητα να παρακάμψει αυτή την διττή πραγματικότητα, αφ’ ενός τον κλιμακούμενο  τουρκικό ηγεμονισμό και αφ’ ετέρου τον διακυβερνητικό χαρακτήρα της ΚΕΠΠΑ. Οι προοπτικές για υπερεθνική ολοκλήρωση στον τομέα της άμυνας, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δεν είναι τόσο ευοίωνες όσο ορισμένοι επιθυμούν ή προσβλέπουν, ακόμη και μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ. Ειδικότερα για την Ελλάδα, οι προσδοκίες ότι θα διασφαλιστούμε από τον τουρκικό αναθεωρητισμό, μέσω μίας μελλοντικής θεσμικής συγκρότησης στον τομέα της άμυνας, εκτός ότι αυτή είναι εν τη γενέσει της δεν μας διασφαλίζει για την τελική μορφή που θα λάβει, ούτε αν και πώς θα προσεγγίζει την Τουρκία. Για την Ελλάδα και την Κύπρο θα είναι επωφελέστερο να επιδιώκουν την υλοποίηση πιο εφικτών στόχων όπως, χρηματοδότηση, μέσω πόρων που φαίνεται πως θα διοχετευθούν για την άμυνα, την βιομηχανική συνεργασία και πιθανόν την παροχή στρατιωτικού υλικού, ως αντιστάθμισμα της αδυναμίας της Ένωσης να παράσχει συλλογικά και ομοιόμορφα το αγαθό της ασφάλειας προς όλα τα μέλη της, πόσο μάλλον αυτών που το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη.

Αντί λοιπόν να διερωτώμεθα ασκόπως, ιδιαίτερα σε περιόδους όξυνσης των ελληνοτούρκικων σχέσεων, γιατί δεν έχει καταλήξει στο επιθυμητό επίπεδο η ΚΕΠΠΑ και ακολούθως η ΕΠΑΑ, θα ήταν αποτελεσματικότερο για εμάς και αποδεκτότερο από τους εταίρους μας, αν προσαρμοζόμασταν στην τωρινή κατάσταση προσποριζόμενοι αυτά τα οποία είναι πρόθυμοι να μας προσφέρουν, παρά να αξιώνουμε διασφαλίσεις τις οποίες δεν επιθυμούν να μας παράσχουν. Εφ’ όσον προχωρήσει η συγκρότηση μιας κοινής στρατιωτικής δομής, η χώρα μας οφείλει να πρωτοστατήσει στο όλο εγχείρημα και να μην αναμένει ότι θα ενεργήσουν τα ευρωπαϊκά στρατιωτικά τμήματα άμεσα ή θα δύναται να τα χρησιμοποιήσει αυτοβούλως, έναντι μιας πιθανής τουρκικής ενέργειας. 

Βέβαια η μέχρι τώρα στάση συνάδει με την κυρίαρχη αντίληψη μιας κοινωνίας, με χαμηλό αίσθημα ατομικής ευθύνης, της οποίας το βιοτικό επίπεδο ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα υψηλότερο των παραγωγικών της επιδόσεων, θεωρώντας το εν λόγω γεγονός οριακά συσχετιζόμενο με την εμφάνιση της κρίσης του 2010. Κατόπιν επιθυμούσε να διατηρήσει την καταναλωτική της ευμάρεια με έξωθεν βοήθεια και ακολούθως απαιτεί να διαγραφούν τα χρέη της. Συνιστά επομένως λογική συνέπεια να επιζητά, εκτός από να την συντηρούν, και να την προστατεύουν.

Κλείνοντας ας πραγματοποιήσουμε ένα άλμα στο μέλλον, όπου η ΚΕΠΠΑ θα έχει υπερεθνικά χαρακτηριστικά, τίθεται λοιπόν, ως υπόθεση εργασίας, το εξής ερώτημα: αλήθεια τί μας διασφαλίζει πως μια απόφαση του υπερεθνικού οργάνου δεν θα «συμμερίζεται» μέρος των τουρκικών «ανησυχιών»; Η περίπτωση της υπερεθνικής ΟΝΕ είναι αρκούντως διδακτική!   





18/11/2016. Η Προεδρική Εκλογή Trump και οι Δυνητικές Επιπτώσεις της στoν Κόσμο και στην Ελλάδα

on Friday, 18 November 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφουν οι: Αλεξάνδρα Τόμπρα, Δημήτρης Στεργίου, Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Χρήστος Ζιώγας

18/11/2016. Η Προεδρική Εκλογή  Trump και οι Δυνητικές Επιπτώσεις της στoν Κόσμο και στην Ελλάδα

Οι προεδρικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες προκάλεσαν πολλές συζητήσεις και αναλύσεις για τα αίτια της απρόσμενης νίκης του Donald Trump, αλλά ακόμη περισσότερα ερωτηματικά για την υλοποίηση των συχνά αντιφατικών και ενίοτε «εμπρηστικών» προεκλογικών του δηλώσεων. Αναμφισβήτητο είναι το γεγονός ότι κατόρθωσε να κινητοποιήσει ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος που αισθάνεται απογοητευμένο με την αυξανόμενη οικονομική ανισότητα και την «υφαρπαγή» του πολιτικού συστήματος από τις θεσμοθετημένες και καλά οργανωμένες ομάδες συμφερόντων, όπως αναλύει και ο Francis Fukuyama σε πρόσφατο άρθρο του στο Foreign Policy. Οι αντιλήψεις και θέσεις του Trump, καίτοι έρχονται σε αντιπαράθεση με αυτές των ελίτ των ευρωπαϊκών χωρών και των \συμμάχων τους, εντούτοις συναντούν μια αυξανόμενη αποδοχή από τις πλατιές μάζες των αποκαλούμενων «απλών ανθρώπων», οι οποίοι ως επί το πλείστον κατατάσσουν (σωστά ή λάθος) τον εαυτό τους στην πλευρά των χαμένων του αμερικανογενούς φαινομένου της  παγκοσμιοποίησης. Είναι αλήθεια ότι η οικονομικές ανισότητες έχουν διευρυνθεί διότι η οικονομική παγκοσμιοποίηση έχει πλήξει τα μικρομεσαία οικονομικά στρώματα, την περίφημη «μεσαία τάξη» την οποία τόσο πολύ «μόχθησε» να δημιουργήσει και να καταξιώσει η μεταπολεμική οικονομική πραγματικότητα.

Έχοντας ορθά εντοπίσει αυτές τις τάσεις ο Trump προχώρησε στην υιοθέτηση μιας λαϊκιστικής ηγετικής φυσιογνωμίας και πραξεολογίας, υποσχόμενος με ένα μαγικό τρόπο να ανατρέψει όλες αυτές τις (αποτυχημένες συνταγές) αλυσιτελείς, για τον μέσο αμερικάνο πολίτη, καταστάσεις και τα οργανωμένα συμφέροντα. Μέχρι σήμερα ο Trump δεν έχει επιδείξει ένα ξεκάθαρο ανάλογο σχέδιο αλλά εξελισσόμενης της προεκλογικής του εκστρατείας κατέγραψε σημαντικές αναδιπλώσεις από σκληροπυρηνικές και αντισυμβατικές θέσεις του, χωρίς αυτή η κίνηση από μόνη της να αποτελεί οπωσδήποτε μειονέκτημα.

Παρά την σχετική άμβλυνση αρκετών θέσεων του και την ύπαρξη πολλαπλών εξισορροπητικών δομών του αμερικανικού πολιτικού συστήματος (τα γνωστά «checks and balances» παρότι το καθιστούν ιδιαίτερα πολύπλοκο και δυσνόητο εξασφαλίζουν τη σταθερότητα), η εκλογή του Trump εξακολουθεί να προκαλεί ανησυχία σε σημαντική μερίδα πολιτών στο εσωτερικό και εξωτερικό και κυρίως στις ηγεσίες συμμαχικών και μη κρατών. Αναλύσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας θέλουν ορισμένες χώρες μέλη του ΝΑΤΟ να ανησυχούν από μια ενδεχόμενη αμερικανική στροφή στον απομονωτισμό ή ακόμη και από την επιλογή μιας πιο περιοριστικής ερμηνείας του αμερικανικού συμφέροντος. Συγχρόνως λεκτικές αναφορές για αναβίωση πρακτικών προστατευτισμού στο διεθνές εμπόριο δημιουργούν κλίμα αβεβαιότητος και κλονίζουν το βασικό συντελεστή της οικονομίας, την εμπιστοσύνη. Ρωσία και Κίνα φαίνεται να αποδέχονται, για διαφορετικούς λόγους εκάστη, με ικανοποίηση την εκλογή Trump, λόγω της εκλογικής αποτυχίας της καθεστηκυίας ελίτ και ευελπιστώντας να υλοποιήσει την μερική, έστω, αναδίπλωση των Ηνωμένων Πολιτειών από διάφορα σημεία του πλανήτη. Εν τούτοις, η επικράτηση ενός «αγνώστου» και ενδεχομένως απρόβλεπτου παράγοντα στο τιμόνι της υπερδύναμης, δημιουργεί προβληματισμούς στις ηγεσίες των χωρών που ενίοτε προτιμούν τη σταθερότητα του δοκιμασμένου, ίσως και ισχυρού, αντιπάλου. Όμως η επιλογή Trump έχει εν μέρει τις ρίζες της και στις παραδοσιακές σχολές σκέψης που εναλλασσόμενα κυριαρχούν ή επηρεάζουν έντονα το πολιτικό σκηνικό των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στο επίπεδο της θεωρίας εξωτερικής πολιτικής και ειδικά σε σχέση με την αμερικανική πολιτική πραγματικότητα, προφανώς ο Trump εκπροσωπεί κυρίως την «τζακσονική» και ως ένα βαθμό την «τζεφερσονιανή» παράδοση των Ηνωμένων Πολιτειών. Η πρώτη αντιπροσωπεύει μια εσωστρεφή και συντηρητική πολιτική κουλτούρα με αναφορές στην τιμή, την ανεξαρτησία, το θάρρος και την στρατιωτική υπερηφάνεια. Χαρακτηριστικά παραδείγματα της «τζακσονιανής» επιρροής στο αμερικανικό  πολιτικό γίγνεσθαι αποτελούν οι περιπτώσεις στις οποίες επιτυχημένοι στρατηγοί αναδείχθηκαν ως σημαίνουσες πολιτικές προσωπικότητες. Οι αξίες του «τζακσονισμού» επενεργούν σημαντικό στη διαμόρφωση  της αμερικανικής  πολιτικής και συνέβαλαν στην εκλογή προέδρων όπως οι Robert Nixon και Ronald Reagan. Ο «τζακσονισμός» επανέκαμψε μεταψυχροπολεμικά ως μια περιορισμένη τάση προς το νεοαπομονωτισμό και την απεμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών από τις πολυμερείς δεσμεύσεις, υποστηρίζοντας την υπεράσπιση των αμερικανικών εθνικών συμφερόντων μέσω μονομερών ενεργειών. Η «τζεφερσονιανή» σχολή ιεραρχεί ως το πλέον ζωτικό συμφέρον για τις Ηνωμένες Πολιτείες την διατήρηση της αμερικανικής δημοκρατίας στα πλαίσια ενός επισφαλούς κόσμου. Εντός αυτού του πλαισίου αναζητά πάντοτε μεθόδους για την υπεράσπιση της αμερικανικής ανεξαρτησίας με το μικρότερο δυνατό κόστος.

Συνηθίζεται όταν αναφερόμαστε στην κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να μιλάμε για την  «administration» του συγκεκριμένο προέδρου και όχι για τον πρόεδρο μόνο. Αυτό διότι όπως είναι φυσικό ο πρόεδρος, ο οποίος στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων είναι προϊόν του πολιτικού και του κομματικού συστήματος,  περιστοιχίζεται από στρατιές συμβούλων οπότε στην ουσία οι αποφάσεις ίσως να λαμβάνονται από αυτόν όμως στην ουσία η πολιτική ασκείται από μία ομάδα. Ο κ. Trump θα είναι ένας πρόεδρος ο οποίος λόγω ιδιοσυγκρασίας, αλλά βασικά λόγω προέλευσης από τον σκληρό πυρήνα των επιχειρηματιών όπου πρυτανεύει η ρήση: «The bussines of bussines is bussines», πιθανόν να ασκεί περισσότερο ηγεσία και «decision making» από προηγούμενους προέδρους.

Η αλήθεια είναι ότι η εκλογή Trump, τουλάχιστον στο επίπεδο των μέχρι τώρα διακηρύξεων επαναθέτει μια σειρά ζητημάτων εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής καθώς και της θεωρίας των διεθνών σχέσεων. Από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει ένα πολιτικό σύστημα με σημαντικά θεσμικά αντίβαρα και ασφαλιστικές δικλείδες, οι οποίες δεν επιτρέπουν προσωποπαγείς πρακτικές και πόσο μάλλον θεσμικές εκτροπές.  Επομένως δεν θα «κινδυνεύσει» η δημοκρατία στην χώρα επειδή εξελέγη ο Trump, ούτε επίσης αναμένονται δραματικές αλλαγές στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Εύλογες αμφιβολίες προκαλεί η διακηρυκτική πρόθεση της αμερικανικής αποστασιοποίησης από το διεθνές σύστημα, όταν διακηρυγμένος στόχος τους είναι η διατήρηση της αμερικάνικης ηγεμονίας. Στο σημερινό αλληλοεξαρτώμενο διεθνές σύστημα η παραπάνω πρόταση ηχεί τουλάχιστον αντιφατική. Το πιθανότερο ενδεχόμενο είναι οι διάφορες αντισυμβατικές διακηρύξεις να χρησιμοποιηθούν ως εργαλείο συνδιαλλαγής με συμμάχους και εχθρούς. Αναμφισβήτητα τροποποιήσεις σε διάφορα θέματα, τακτικής, κυρίως φύσεως, θα λάβουν χώρα προκαλώντας όμως ασύμμετρα αποτελέσματα στις επιδιώξεις και σχέσεις των μικροτέρων χωρών.

Οι αμερικανορωσικές σχέσεις θα εξακολουθήσουν, τουλάχιστον για την επόμενη τετραετία, να αποτελούν την σημαντικότερη πρόκληση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Η άναρχη φύση του διεθνούς συστήματος και ανατροφοδοτούμενες αξιώσεις ισχύος (αναλύεται σαφώς στο έργο «Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων» του John Mearsheimer, στα ίχνη του πάντα επικαίρου Θουκυδίδη), θα εξακολουθήσουν να προσδιορίζουν τις σχέσεις Ουάσιγκτόν-Μόσχας οι οποίες, παρά τις επιμέρους συγκλίσεις, θα είναι ανταγωνιστικές και αποκλίνουσες στα περισσότερα και σημαντικότερα ζητήματα. Η ενδεχόμενη μερική συναντίληψη των δυο ηγετών δεν αρκεί για να  υπερκεραστούν στρατηγικές αναγκαιότητες, χρόνιες διαφοροποιήσεις και αμοιβαία καχυποψία. Ούτε φυσικά και η πρώτη, μετά τις εκλογές, τηλεφωνική επικοινωνία Trump και Putin και η εκφρασθείσα αμοιβαία ανησυχία για τη μη ικανοποιητική κατάσταση των διμερών σχέσεων σηματοδοτεί την άμεση βελτίωσή τους. Με αυτήν την έννοια ίσως είναι υπερβολικοί οι φόβοι ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών για μια απομονωτική πολιτική που θα εγκαταλείψει την Ευρώπη (να αποτρέψει  αφ’ εαυτού της τον ρωσικό αναθεωρητισμό) στα «νύχια της ρωσικής αρκούδας».

Τοιουτοτρόπως και η πολυσυζητημένη, εδώ και χρόνια, ανάσχεση της Κίνας στον Ειρηνικό, διέρχεται μέσα από μια σειρά συνεργασιών με φιλικές προς την Ουάσινγκτον χώρες (Ιαπωνία, Νότιος Κορέα, Σιγκαπούρη κλπ). Ορισμένες όμως από τις ασιατικές χώρες, σήμερα αισθάνονται άβολα και αναζητούν διαύλους επικοινωνίας και προς το Πεκίνο. Η φυσιολογική αυτή, για τις διεθνείς σχέσεις, αντίδραση δε συνεπάγεται την κατάρρευση της αμερικανικής παρουσίας και ενδιαφέροντος για την περιοχή αλλά καταδεικνύει την ανασφάλεια, την κινητικότητα και την προσαρμοστικότητα που επιδεικνύουν όλοι οι διεθνείς «παίκτες». Η μεταψυχροπολεμική κινέζική εξωτερική πολιτική χρησιμοποίησε επιτυχώς τις πολιτικές και οικονομικές διευθέτησης της αμερικανοβαρούς διεθνούς τάξης, την εν λόγω περίοδο, βελτιώνοντας καίρια τους συντελεστές ισχύος της.  Μέχρι την τρέχουσα συγκυρία η Κίνα προδίδει μεγαλύτερη έμφαση στην οικονομική της ανάπτυξη και ιεραρχώντας ως σημαντικότερα τα εσωτερικά θέματα, που άπτονται της συνοχής και νομιμοποίησης προς την κρατική εξουσία, θα αποφύγει, βραχυπρόθεσμα, την άμεση αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Από την άλλη πλευρά, ριζοσπαστικές προεκλογικές δηλώσεις του νέου Προέδρου, παραδείγματος χάριν  για αύξηση των δασμών των προϊόντων από την Κίνα, αφενός απαιτούν έγκριση των νομοθετικών σωμάτων και αφετέρου, οδηγούν σε μια σειρά δικαστικών προσφυγών (στην καλύτερη περίπτωση) και σε αλυσιδωτή ανεξέλεγκτη σειρά αντιποίνων.

Μια πρώτη ένδειξη των ευρωπαϊκών ανησυχιών αλλά και θέσεων αποτυπώθηκε στη συγχαρητήρια επιστολή της καγκελαρίου Merkel που επαναλαμβάνει τη σταθερή γερμανική δέσμευση στις αρχές και αξίες του ΝΑΤΟ και της κοινής πορείας των τελευταίων 70 ετών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν τη δημιουργία των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ως μια από τα πιο επιτυχημένες μεταπολεμικές στρατηγικές τους. Τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαδραμάτισαν πολύ σημαντικό ρόλο στη αίσια έκβαση του ψυχρού πολέμου, την ειρηνική μετάβαση στην μεταψυχροπολεμική εποχή και την εμπέδωση της τάξης στην ευρωπαϊκή Ήπειρο, μέσω της ενσωμάτωσης στους κόλπους της κρατών που άνηκαν στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης. Συγχρόνως εμφανίζονται και οι πρώτες φωνές που αναζητούν «περισσότερη Ευρώπη» καλώντας διστακτικά το Βερολίνο να αναλάβει τις υποχρεώσεις που το μέγεθος και η οικονομία της χώρας επιβάλλουν. Δεν είναι λίγοι οι Ευρωπαίοι οι οποίοι θεωρούν την περαιτέρω ενοποίηση ως τη μοναδική λύση στα προβλήματα της εποχής: τη ρωσική απειλή, την τουρκική αδιαλλαξία, το BREXIT και την οικονομική στασιμότητα της γηραιάς ηπείρου. Θέσεις πλήρους σύγκρουσης ή πλήρους χειραγώγησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τις ΗΠΑ δεν αποτελούν αξιόλογες ερμηνευτικές προσέγγισης ούτε του ευρωπαϊκού εγχειρήματος εν γένει ούτε των διατλαντικών σχέσεων. Η αδυναμία πολιτικής ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα. Επίσης τυχόν ηγεμονικές αξιώσεις εντός της Ένωσης με σκοπό την αποτελεσματικότερη λειτουργία της, θα προκαλέσει εντάσεις εντός της Κοινότητας, αναβαθμίζοντας ακόμη περισσότερο τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας. Ας μη παρασυρόμαστε όμως, η αμερικανική αναδίπλωση, παρά τις δηλώσεις, φαντάζει ως ένα αρκετά μακρινό ενδεχόμενο. Όμως οι προεκλογικές δηλώσεις του Trump έχουν ήδη, μετά από αρκετό διάστημα, παρακινήσει ξανά τους Ευρωπαίους να συζητούν για κοινή άμυνα, πολιτική ασφάλειας και δυνάμεις ταχείας αντίδρασης!

Έχοντας ακροθιγώς αναλύσει το διεθνές περιβάλλον, ας προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε και τις συνέπειες της εκλογής Trump στη χώρα μας και φυσικά στη γεωπολιτική μας σημασία και στις τριβές με μια αναθεωρητική και απρόβλεπτη Τουρκία καθώς και τις εξελίξεις στα φλέγοντα οικονομικά μας προβλήματα. Στην παρούσα συγκυρία υπάρχουν σημαντικές συγκλίσεις συμφερόντων μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ελλάδος ενώ η σταθεροποίηση και ανάκαμψη της Ελλάδας φαίνεται να αποτελεί βασικό ενδιαφέρον της Ουάσινγκτον. Η αξίωση της Άγκυρας για μια πιο ανεξάρτητη, σε σχέση με τα δυτικά στρατηγικά προστάγματα, και αξίες εσωτερική και εξωτερική πολιτική είχε ως αποτέλεσμα την επιδείνωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων.

Είναι γεγονός πως η αντιδυτική ρητορική του κυβερνόντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) προσδίδει στην Ελλάδα τη δυνατότητα περαιτέρω και εντονότερης προσέγγισης με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η προσπάθεια της Άγκυρας να καταστεί περιφερειακός ηγεμόνας στην Aνατολική Μεσόγειο και μάλιστα σχετικά αυτονομημένος από τις στρατηγικές επιλογές της Δύσης και κυρίως των Ηνωμένων Πολιτειών διαφοροποιεί σταδιακά τον τρόπο που προσεγγίζει το State Department τις διμερείς τους, και κατά συνέπεια και τις ελληνοαμερικανικές, σχέσεις.

Μέχρι την ανάληψη της διακυβέρνησης της Τουρκίας από το ΑΚΡ, ο τουρκικός αναθεωρητισμός, στα πλαίσια διακυβέρνησης των κεμαλικών κομμάτων, ήταν ενταγμένος στις  στρατηγικές προτεραιότητες της Δύσης. Συνέπεια αυτού του γεγονότος ήταν οι τουρκικές διεκδικήσεις να έχουν μεγαλύτερα περιθώρια αποδοχής από τις δυτικές πρωτεύουσες. Μια αναβαθμισμένη γεωπολιτικά και ισχυρότερη Τουρκία θα καταστεί ακόμη πιο αυτονομημένη από τις αμερικανικές στρατηγικές επιλογές.  Στην παρούσα συγκυρία ο περιορισμός του τουρκικού ηγεμονισμού φαίνεται να συνάδει όλο και περισσότερο με τον αμερικανικό παράγοντα, στο βαθμό υπονομεύει τα συμφέροντά του.

Υπό αυτό το πρίσμα οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις θα εξακολουθούν να είναι προβληματικές.  Η ξεχωριστή ιδιοσυγκρασία  του Trump  εκτιμάται ότι θα τον δυσκολέψει να κατανοήσει τις ιδιομορφίες και αντιπαλότητες στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου και Αιγαίου. Ενδεχόμενη αρχική καλή διάθεση επαναπροσέγγισης με την Τουρκία μάλλον θα προσκρούσει στον «ιδιαίτερο» χαρακτήρα του τούρκου προέδρου και την μαξιμαλιστική πολιτικής της Αγκύρας. Ο παρορμητισμός του νέου Προέδρου θα προβληματιστεί από το κοσμοθεωρητικό χάσμα που θα διαγνώσει στον Τούρκο ομόλογό του. Θα είναι δύσκολο ενώ ο Τrump θα βάλλεται στο εσωτερικό ως απειλή για τον δημοκρατικό χαρακτήρα του αμερικανικού πολιτικού συστήματος να υποστηρίζει τον Erdogan στο «μεταρρυθμιστικό» του έργο. Φυσικά η ελληνική εξωτερική πολιτική θα πρέπει να διαχειριστεί την αρχική περίοδο μέλιτος μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών-Τουρκίας. (Θυμηθείτε τις «επαινετικές» προς την Τουρκική Δημοκρατία δηλώσεις του νεοεκλεγμένου Obama το 2008).

Περνώντας και στις οικονομικές συνέπειες υπενθυμίζουμε ότι ο Trump είχε στο παρελθόν δηλώσει ότι δεν θα ήθελε να αναμειχθεί στο ελληνικό ζήτημα. Μάλιστα στο παρελθόν είχε ισχυριστεί ότι το ευρώ δημιουργήθηκε για να ανταγωνιστεί τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ πρόσφατα υπέδειξε στη Γερμανία να αναλάβει την επίλυση του προβλήματος του ελληνικού χρέους. Με αυτόν τον τρόπο ο Trump έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν σκοπεύει να επέμβει άμεσα στο ελληνικό ζήτημα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι η χώρα μας δεν θα επηρεαστεί άμεσα και έμμεσα από τις πολιτικές και τις κινήσεις του.

Ένα από τα σενάρια που πρόσφατα εμφανίστηκε, αφορά μια ευνοϊκότερη  -χαμηλού profile- ρύθμιση του ελληνικού χρέους ώστε να ενισχυθεί η προσπάθεια υπέρβασης της κρίσης.  Άλλωστε, το μήνυμα που έχουν λάβει οι Ευρωπαίοι από τις αμερικανικές εξελίξεις και σε συνδυασμό με το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος, είναι ότι ο κίνδυνος της ισχυροποίησης του λαϊκισμού είναι σοβαρός ενώ η απειλή της ύφεσης από την ευρωζώνη δεν έχει εξοστρακιστεί. Τα μηνύματα και οι ανησυχίες έρχονται σε μια χρονική στιγμή που η Ελλάδα φαίνεται «κουρασμένη» από τη χρόνια λιτότητα ενώ τέσσερις χώρες (Ιταλία, Αυστρία, Γαλλία, Γερμανία) προσέρχονται στις κάλπες μέσα στο επόμενο 12μηνο.

Ενδεχομένως, η αποτελεσματικότητα της «αυστηρής» και σε αρκετές περιπτώσεις οπορτουνιστικής, στάσης των ευρωπαίων πιστωτών έναντι της Ελλάδας, να τεθεί υπό συζήτηση κάτω από το πρίσμα της αβεβαιότητας που δημιουργούν τα προαναφερθέντα γεγονότα και εξελίξεις. Στο «καλό» αυτό σενάριο, η δρομολόγηση κοινά αποδεκτής βραχυπρόθεσμης-μεσοπρόθεσμης λύσης θα απαλλάξει τους Ευρωπαίους από ένα χρονίζον πρόβλημα καθώς νέα «μέτωπα» εμφανίζονται απειλητικά. Βεβαίως υπάρχει και ο αντίλογος, ο οποίος θέλει τους Ευρωπαίους να μην υποχωρούν, σε μια προσπάθεια να δώσουν το μήνυμα της υπεράσπισης των «political correct» (μονεταριστικών) επιλογών της αυστηρής δημοσιοοικονομικής πολιτικής και της διασφάλισης των χρημάτων των φορολογουμένων τους, καθόσον η υποστηριζόμενη χώρα (Ελλάδα) δεν έχει κατορθώσει να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της.

Την τελική επικράτηση του κάθε σεναρίου πιθανόν να κρίνει η στάση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το οποίο αν και ασκεί τις μεγαλύτερες πιέσεις για τη λιτότητα και τις μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα, δεν έχει παραλείψει ούτε σε μία έκθεσή του από το 2014 να τονίζει την ανάγκη ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους. Μάλιστα, δεδομένης της ανάγκης της Γερμανίας να συμμετάσχει το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, οι Ευρωπαίοι δεν αποκλείεται να υποκύψουν στον όρο της συμμετοχής του, ο οποίος δεν είναι άλλος από την εξασφάλιση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους.

Ωστόσο, στο περίπλοκο αυτό μείγμα, θα πρέπει να τεθεί υπόψη ένας ακόμη παράγων που μπορεί –μεσοπρόθεσμα- να επιδράσει καταλυτικά στη στάση των Ευρωπαίων έναντι των ευάλωτων  εταίρων, όπως η Ελλάδα. Ο εμπορικός προστατευτισμός και η έμφαση στις εγχώριες επενδύσεις υποδομών στα οποία στοχεύει ο Trump μπορεί να προκαλέσουν επιστροφή των παραγωγικών δραστηριοτήτων των αμερικανικών επιχειρήσεων σε εθνικά εδάφη, στήριξη της τοπικής αγοράς εργασίας και συνεπακόλουθα ενίσχυση των φορολογικών εσόδων της χώρας. Τα κίνητρα που προφανώς θα δοθούν για την επιχειρηματική αναδίπλωση (εάν το εγχείρημα επιτύχει), θα καταφέρουν ένα σημαντικό πλήγμα στις ευρωπαϊκές εξαγωγές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και στις θέσεις εργασίας αυτών των χωρών. Η εξέλιξη αυτή θα αποδυναμώσει σημαντικά τις ευρωπαϊκές χώρες, ειδικά εκείνες που έχουν καθαρό εξαγωγικό προσανατολισμό, όπως είναι η Γερμανία, οι οποίες ταυτόχρονα αποτελούν και τους βασικούς πιστωτές της Ελλάδας, δυσχεραίνοντας έτι περαιτέρω τη μεσοπρόθεσμη στήριξη της ελληνικής οικονομίας. Επίσης, θα αποδυναμώσει ασιατικές χώρες, όπως η Κίνα, η οποία θεωρείται ένας εκ των μεγαλύτερων επενδυτών στις ελληνικές υποδομές.

Τέλος, στις εξαγγελίες του Trump περιλαμβάνεται ένα λεπτομερές σχέδιο σταδιακής ενεργειακής απεξάρτησης της αμερικανικής οικονομίας από τρίτες χώρες, εξέλιξη που αναμένεται από τους περισσότερους αναλυτές να ασκήσει πιέσεις στην τιμή του πετρελαίου και άλλων ενεργειακών εμπορευμάτων. Σε περίπτωση επιβεβαίωσης του σεναρίου αυτού, εκτιμάται ότι θα δοθεί αφενός ώθηση στην παγκόσμια οικονομία και αφετέρου θα καθυστερήσει τις πληθωριστικές πιέσεις, συντηρώντας τις «διευκολυντικές» νομισματικές πολιτικές για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σε αυτήν την περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να επωφεληθεί από την ανάκαμψη των μεγάλων οικονομιών στις οποίες στηρίζεται πολλαπλά, τόσο προσελκύοντας κεφάλαια, όσο και απολαμβάνοντας ευνοϊκότερη μεταχείριση από τους εταίρους, που θα γευθούν υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης.

Συνοψίζοντας, οι παράγοντες που θα επηρεάσουν τα φλέγοντα προβλήματα της χώρας μας είναι πολύπλοκοι, αντιφατικοί, απρόβλεπτοι και κάθε εκτίμηση εμπεριέχει κινδύνους. Παράλληλα, αυξάνεται στην διεθνή πολιτική σκηνή ο αριθμός των «μαθητευόμενων μάγων» που σαγηνεύουν και προσελκύουν τις ψήφους των συνεχώς αυξανομένων απογοητευμένων ανθρώπων. Η εκλογή Trump δημιουργεί περαιτέρω αβεβαιότητες αναφορικά με τις πολιτικές και οικονομικές επιλογές των Ηνωμένων Πολιτειών που αναμφισβήτητα επηρεάζουν όλο τον κόσμο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρακολουθεί τις εξελίξεις προβληματισμένη και αμήχανη. Εμείς εδώ στην Ελλάδα ανησυχούμε για τις συνέπειες του κενού που θα δημιουργήσει μια ενδεχόμενη αμερικανική αναδίπλωση. Ταυτόχρονα ευελπιστούμε σε μια «επιστροφή» στην εποχή των «πατέρων της Ευρώπης» και της κοινοτικής αλληλεγγύης. Συγχρόνως όμως η ιδέα  της γερμανικής πρωτοκαθεδρίας στη γηραιά ήπειρο μας τρομάζει. Το διεθνές γίγνεσθαι είναι αρκετά ρευστό και υπό διαμόρφωση. Όμως ακόμη και η προ εικοσιπενταετίας κατάρρευση του σοβιετικού συνασπισμού απέδειξε την ύπαρξη αρκετών «σταθερών σημείων» στις διεθνείς σχέσεις και τη γεωστρατηγική. Στα χέρια λοιπόν της ελληνικής κυβέρνησης είναι να αναδείξει αυτά τα «σταθερά σημεία» προβάλλοντας τα κοινά συμφέροντα και έχοντας αφουγκραστεί τις νέες τάσεις να προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί τη δυναμική τους. Σε τελευταία ανάλυση, μια κατάλληλη στρατηγική μπορεί να μην είναι πάντα ικανή να δημιουργήσει από μόνη της ευνοϊκές προϋποθέσεις τουλάχιστον όμως οφείλει να αποφύγει τα ολέθρια σφάλματα και να είναι έτοιμη να εκμεταλλευτεί τα σφάλματα των άλλων και τις συγκυρίες. Και η αρχή γίνεται τακτοποιώντας τα του οίκου της.

Το παρόν κείμενο ολοκληρώθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2016 και αποτελεί μια συλλογική προσπάθεια των:
Αλεξάνδρα Τόμπρα, Δημοσιογράφου, Πολιτικού Επιστήμονα, ΜΒΑ
Δημήτρη Στεργίου, Γεωοικονομικού Αναλυτή, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Ιπποκράτη Δασκαλάκη, Υποστρατήγου εα, Διευθυντού Μελετών ΕΛΙΣΜΕ
Χρήστου Ζιώγα, Μεταδιδακτορικού Ερευνητού και Διδάσκοντα Διεθνών  Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

31/7/2016. Πούτιν vs. Rimland και το ρωσικό δίλημμα… ώρα της κρίσεως για όλους

on Sunday, 31 July 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος, Δημοσιογράφος-Αμυντικός αναλυτής

31/7/2016. Πούτιν vs. Rimland και το ρωσικό δίλημμα… ώρα της κρίσεως για όλους

28/07/2016
Ένα γεωπολιτικό φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρασία και δημιουργεί έντονη ανησυχία στις δυνάμεις που προσπαθούν να αποτρέψουν μια πιθανή κατάρρευση του αγγλοσαξονικού γεωγραφικού συστήματος ασφαλείας ανασχέσεως της ρωσικής ισχύος ή Rimland, κατά N. Spykman. Ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας βρίσκεται ενώπιον μιας ιστορικής αποφάσεως από την εξέλιξη της οποίας θα κριθεί εν πολλοίς η ειρήνη σε παγκόσμια κλίμακα. Πρόκειται για ένα μέγιστο και κρίσιμο γεωστρατηγικό ερώτημα, το οποίο αφορά στο εάν και κατά πόσον θα παρακινηθεί ή απλώς θα υποστηριχθεί από την Μόσχα, η γεωπολιτική αποστασία της Άγκυρας από την αγγλοσαξονική αμυντική αγκάλη, δηλαδή το ΝΑΤΟ.
ΕΔΩ! η συνέχεια.

29/06/2016. BREXIT: Αιτια, Ζητηματα και Διδαγματα

on Wednesday, 29 June 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Νίκος Ι. Μέρτζος

29/06/2016. BREXIT: Αιτια, Ζητηματα και Διδαγματα

    Το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο θέτει καίρια ερωτήματα, ανανεώνει ανεπίλυτα ζητήματα και επιδεινώνει την ρευστότητα του διεθνούς συστήματος ασφαλείας και οικονομίας.

Ερωτήματα:
    Δικαιούται η οριακή πλειοψηφία να δεσμεύει τελεσίδικα την ζωή και το μέλλον της μειοψηφίας;
    Πόσο ώριμοι και ενημερωμένοι ήσαν οι εκατέρωθεν ψηφοφόροι; Γνώριζαν τις συνέπειες της ψήφου τους και είναι έτοιμοι να τις δεχθούν;
    Πόσο Ηνωμένο Βασίλειο και πόση Ευρωπαϊκή ΄Ενωση θα μείνει Αύριον;
    Απέμειναν Ηγέτες στην Ευρώπη, είναι Ευρωπαίοι και οδηγούν ή οδηγούνται;

Ζητήματα ανεπίλυτα:
    *Είκοσι εκατομμύρια πολίτες της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης μένουν άνεργοι και περίπου άλλοι τόσοι Ασιάτες και Αφρικανοί μετανάστες/πρόσφυγες ζουν σε γκέτο. Πολλά Κράτη της Ευρώπης αρνούνται να δεχθούν νέους πρόσφυγες.
    Τα 28 Κράτη της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης εξεχώρησαν στις Βρυξέλλες μέρος της εθνικής κυριαρχίας τους την οποία, όμως, ασκεί στην πράξη η δαιδαλώδης γραφειοκρατία. Τα αιρετά μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εκδίδουν Ψηφίσματα δίχως αποτέλεσμα αλλά καρπώνονται παχυλότατες αμοιβές.
    Τις πολιτικές αποφάσεις λαμβάνει και εισηγείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή την οποία, όμως, δεν εκλέγουν οι πολίτες. Πολιτικά αποφασίζουν τελικά το Συμβούλιο Κορυφής και τα Συμβούλια Υπουργών που, όμως, επηρεάζουν διαδοχικά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Γερμανία, το εθνικό συμφέρον κάθε μέλους και οι κομματικές ισορροπίες στη χώρα  αυτών.
    Η στρατιωτική ασφάλεια της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης εξαρτάται απόλυτα από τις Ηνωμένες Πολιτείες που ορίζουν το ΝΑΤΟ και η ενεργειακή επάρκειά της κατά κύριον λόγον από την Ρωσία με την οποίαν, όμως, αντιπαρατίθεται.

Διεθνές σύστημα ασφαλείας:
    Η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση δεν απέκτησε ποτέ στρατηγική ασφαλείας ούτε αυτόνομη στρατιωτική δύναμη ούτε έλεγχο των συνόρων της. Τα πιο ισχυρά Κράτη της διαθέτουν κατά περίπτωση εθνικές στρατιωτικές δυνάμεις τους όπου τους υπαγορεύει το κοσμοκρατορικό σχέδιο της Ουάσιγκτον, η οποία απέτυχε παντού προκαλώντας σεισμικές μεταβολές στην Οικουμένη: Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρία, Αίγυπτος, Λιβύη, Ουκρανία και νωρίτερα Βαλκάνια.
    Πλήττει τα συμφέροντα και την ασφάλεια της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης η επιδίωξη της Ουάσιγκτον να απομονώσει, να περικυκλώσει και να διαλύσει την Ρωσία αλλά, παρά ταύτα, η Ε.Ε. συμμετέχει αναγκαστικά.
    Το Ηνωμένο Βασίλειο ανέκαθεν είναι ο θερμότερος σύμμαχος των Η.Π.Α. και αντιπροσωπεύει την αμερικανική στρατηγική στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.

Διεθνές σύστημα οικονομίας:
    Η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση προχώρησε στην νομισματική και στην οικονομική ένωσή της αλλά δεν μπόρεσε, ή δεν τόλμησε, την πολιτική ένωσή της. ΄Ετσι έζεψε τα βόδια πίσω από το κάρο: η οικονομία υπαγορεύει τις πολιτικές αποφάσεις διότι δεν έχει πολιτικούς θεσμούς να ασκούν οικονομική πολιτική.
    Η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση ανακήρυξε διεθνές νόμισμα το Euro της, παρ’ ότι δεν το αποδέχονται όλα τα Κράτη μέλη της. Έτσι εντάχθηκε στην παγκοσμιοποίηση, δέχθηκε εκατομμύρια Μουσουλμάνους μετανάστες για να μειώσει το κόστος της και εφήρμοσε τον πολυπολιτισμό για να τους κάνει πολίτες της. Συνέπεια:  νόθευσε τον πολιτισμό της, θυσίασε την κοινή ευρωπαϊκή ταυτότητα των Λαών της, επέτυχε τον διχασμό της προσωπικότητάς της και έφερε τους τρομοκράτες στις ιστορικές πρωτεύουσές της.

Πικρία με την Ιστορία:
    Αυτά τα δεδομένα δεν επιτρέπουν μεγάλη έκπληξη για το Brexit. Ανέκαθεν οι πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν ένα αίσθημα υπεροχής απέναντι στην Ευρώπη, νιώθουν διαφορετικοί, αντιτάχθηκαν στα πρώτα βήματα της ΕΟΚ και δημιούργησαν την Ζώνη Ελευθέρων Συναλλαγών, έχασαν και αναγκάσθηκαν να ενταχθούν στην Ε.Ε. αλλά κράτησαν την στερλίνα τους που σέβονται ιδιαίτερα. Πιστεύουν ότι η Ευρώπη τους χρωστάει τα πάντα και ότι η Ιστορία τους αδίκησε.
    Πράγματι. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι οι μόνοι που δεν υπετάγησαν, πολέμησαν σκληρά παντού και, μαζί με τους ομόγλωσσούς τους Αμερικανούς παλαιούς αποίκους τους, απελευθέρωσαν την Ευρώπη.   Νίκησαν στον Πόλεμο αλλά ηττήθηκαν κατά κράτος στην Ειρήνη. Η έως τότε κραταιά Αυτοκρατορία τους έχασε σταδιακά όλες τις κτήσεις της, τις αποικίες της και τα προτεκτοράτα της: Ινδία, Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Βιρμανία, Σιγκαπούρη, Αφγανιστάν, Ιράν, Ιράκ, Συρία, Παλαιστίνη, Αίγυπτος, Σουδάν, Νιγηρία, Κένυα, Ροδεσία, Κύπρος.
    Με το Δημοψήφισμά τους, όμως, δεν έλυσαν κανένα πρόβλημά τους. Αντίθετα, προκάλεσαν νέο παγκόσμιο πρόβλημα και, αντί να πάρουν πίσω το αίμα τους, κινδυνεύουν άμεσα να χάσουν την Σκωτία και την Βόρειο Ιρλανδία. Γι’ αυτό, όσοι έχουν μέλλον και όσοι έχουν Παιδεία ψήφισαν σαρωτικά την παραμονή στην Ε.Ε.: οι νέοι έως 25 ετών και οι Πανεπιστημιουπόλεις, Κέμπριτζ και Οξφόρδη, όπου γνωρίζουν ότι με την Ιστορία και την Δημοκρατία δεν μπορεί να παίξει κανείς.

Η Δημοκρατία:
    Το Δημοψήφισμα θεωρείται άμεση Δημοκρατία. Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης, που με τα έργα του διεμόρφωσε τον κοινό ευρωπαϊκό πολιτισμό μας, διδάσκει και συνοψίζει την Δημοκρατία στα ακόλουθα:
    Όταν οι άρχοντες δεν έχουν ήθος, τα πολιτεύματα γίνονται τυραννία. Τυραννία είναι και η Δημοκρατία όταν επικρατεί οχλοκρατία και δημαγωγία. Προέχει, συνεπώς, το ήθος των πολιτικών και των πολιτών. Ήθος είναι ο εθισμός στην αρετή και ιδίως στην άσκηση της αρετής που σκοπεύει στην εξυπηρέτηση του κοινού συμφέροντος. Η Παιδεία διδάσκει την αρετή και την άσκησή της. Γι’ αυτό η Παιδεία είναι το παν. Στην Δημοκρατία οι πολίτες ασκούν την αρετή την οποία οι πολιτικοί οφείλουν να ασκούν και συνάμα να διδάσκουν με το παράδειγμά τους σε κάθε πολίτη. Πρώτος ο Σωκράτης είπε στον μαθητή του Αλκιβιάδη:   «Για να ευδαιμονήσουν οι πόλεις δεν χρειάζονται τείχη ούτε καράβια ούτε πλήθος ούτε μέγεθος, αλλά αρετή. Και συ, αν πρόκειται να κυβερνήσεις την πόλη σωστά, έχεις χρέος να μεταδώσεις ήθος στους πολίτες. Πριν κυβερνήσεις, πρέπει να αποκτήσεις αρετή».
    Δημοκρατία υπάρχει όταν όλοι οι πολίτες είναι ελεύθεροι και ίσοι.
Η ελευθερία πραγματώνεται όταν όλοι οι πολίτες και οι πολιτικοί είναι ίσοι απέναντι στον Νόμο, έχουν ίσα δικαιώματα να μετέχουν στα κοινά της Πολιτείας και ίσα καθήκοντα να πειθαρχούν στις αποφάσεις της πλειοψηφίας.
Ο πολίτης πρέπει να μάθει να κυβερνάται ώστε να κυβερνά καλά ως πολιτικός.
Ο Λαός είναι κυρίαρχος όταν η πλειοψηφία του ασκεί την εξουσία, αλλά την Δημοκρατία κυβερνά ο Νόμος.
Ο Νόμος, όμως, πρέπει να είναι ίσος προς όλους να είναι ορθός και να εφαρμόζεται έναντι όλων.
Δεν επιτρέπεται να υπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα της πλειοψηφίας ούτε των ισχυρών ούτε των φτωχών που διαμορφώνουν την πλειοψηφία.
Οι πολίτες είναι ελεύθεροι και ίσοι αλλά δεν είναι όλοι όμοιοι. Διακρίνονται κατ’ αξίαν και οι άξιοι «μετέχουν των τιμών», δηλαδή εκλέγονται στα αξιώματα. Κοινό καθήκον όλων είναι να φυλάττουν την Δημοκρατία, όπως το πλήρωμα φυλάγει το καράβι που υπηρετούν κατ’ αξίαν πολλοί ανόμοιοι με πειθαρχία και συνεργασία. Αλλιώς χάνεται το καράβι της Δημοκρατίας. Για να τραβάει μπροστά και να ωφελούνται όλοι, οι πολίτες και οι πολιτικοί πρέπει να εκφέρουν ορθή κρίση. Και ορθή κρίση σημαίνει ότι η ισότητα και η ελευθερία έχουν όρια. Όποιοι τα παραβούν, βλάπτουν το κοινό συμφέρον και τότε έχουμε φαύλη Δημοκρατία. Ορθή γνώμη, σύμφωνα με τον Σωκράτη, έχουν μόνον οι επαΐοντες, οι γνώστες ειδικοί.
    Όπου δεν κυριαρχούν οι Νόμοι, κυριαρχούν οι δημαγωγοί και τότε ο Λαός γίνεται συρφετός, πιο δεσποτικός από Μονάρχη, οπότε η Δημοκρατία γίνεται τυραννία, παρ’ ότι υπάρχει λαϊκή πλειοψηφία-αλλά εκμαυλισμένη.

Αναδημοσίευση από Ρουκουμουκου!

 

20/6/2016. ΝΕΑ «ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ» ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ;

on Monday, 20 June 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

20/6/2016. ΝΕΑ «ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ» ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ;

            Είναι το θέμα που συζητείται  για πολύ καιρό, αναμένεται, αλλά ακόμη δεν έχει καταλήξει στην επίτευξη συμφωνίας συμφιλίωσης Ισραήλ και Τουρκίας. Ένα θέμα που άπτεται σε κάποιο βαθμό και με τα εθνικά μας θέματα, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές.  Οι τελευταίες πληροφορίες  και ιδιαίτερα ένα  δημοσίευμα της ε/φ Yedioth Ahronoth, αναδεικνύει το θέμα και αποκαλύπτει ότι  πριν προσχωρήσει στην
κυβέρνηση το (δεξιό) κόμμα Yisrael Beytenu, προηγήθηκε μια «διακριτική συνεννόηση» μεταξύ του Π/Θ Νετανιάχου και του νυν Υπουργού Άμυνας  και αρχηγού  του Yisrael Beytenu, Λίμπερμαν  και συμφώνησαν, ότι ο τελευταίος δεν θα αντιταχθεί δημοσίως σε μια  συμφωνία συμφιλίωσης Ισραήλ - Τουρκίας. Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών για την κυβέρνηση συνασπισμού, αναφέρει το δημοσίευμα, ο Νετανιάχου φοβόταν ενδεχόμενη υπονόμευση της μη οριστικοποιημένης ακόμη  συμφωνίας με την Τουρκία από τον (σκληροπυρηνικό ) Λίμπερμαν, ο οποίος είχε εκφραστεί στο παρελθόν εναντίον της συμφωνίας συμφιλίωσης. Μεταξύ άλλων, ο Λίμπερμαν είχε δηλώσει ότι η επαναπροσέγγιση με τον Ερντογάν ήταν «διπλωματική ανοησία», ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι ο διάδοχος του Γκέμπελς και ότι [η Τουρκία] χρησιμοποιείται ως έδρα ανώτερων τρομοκρατικών κλιμακίων, όπως  της Χαμάς και ότι φιλοξενεί το κέντρο διοίκησης της οργάνωσης, που ήταν υπεύθυνη για την απαγωγή και δολοφονία των τριών [εβραίων] εφήβων στον οικισμό Etzion. Χαρακτηριστικά, ο Λίμπερμαν είχε δηλώσει: «Μιλάτε σοβαρά; Αυτή η Τουρκία θα αλλάξει ξαφνικά το ‘πετσί’ της και θα γίνει σύμμαχος του Ισραήλ;»

            Έτσι πρόσφατα ,  σημειώθηκε νέα, όπως αφήνεται να εννοηθεί,  πρόοδος στις συνομιλίες μεταξύ των δύο χωρών και σύμφωνα με ανώτερους αξιωματούχους της ισραηλινής κυβέρνησης, οι δύο πλευρές βρίσκονται πολύ κοντά – εκτός δραματικού απροόπτου – στην επίτευξη πλήρους συμφωνίας συμφιλίωσης. Εξάλλου, σύμφωνα με πρόσφατο  δημοσίευμα, o Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου δήλωσε ότι μετά από μία ή δύο συναντήσεις θα έχει επιτευχθεί συμφωνία συμφιλίωσης με το Ισραήλ. Επίσης, ο Ισραηλινός Υπουργός Εθνικών Υποδομών, Ενέργειας και Υδάτινων Πόρων, Γιουβάλ Στάινιτς (του κόμματος Likud), είχε δηλώσει στις αρχές του τρέχοντος μήνα ότι οι δύο πλευρές έχουν συμφωνήσει για «το 90% των θεμάτων».

            Και γιατί δεν έχει επιτευχθεί ακόμη η περιβόητη συμφωνία, αφού όπως λένε και οι δύο πλευρές είναι πολύ κοντά; Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Yedioth Ahronoth, το τελευταίο «αγκάθι» στις διαπραγματεύσεις είναι το θέμα της Χαμάς στην Τουρκία. Το Ισραήλ δεν θέτει πλέον ως προϋπόθεση την απομάκρυνση της Χαμάς, και προτίθεται να συμβιβαστεί με την υπόσχεση των Τούρκων ότι η Χαμάς δεν θα ενεργήσει εναντίον του Ισραήλ από τουρκικό έδαφος. Επιπλέον, οι Τούρκοι έχουν αποσύρει το αίτημά τους για άρση του εμπάργκο στην Γάζα, και έχει συμφωνηθεί να κατασκευάσουν μια μονάδα ηλεκτροπαραγωγής στη Λωρίδα της Γάζας, καθώς και ότι θα συνεχίσουν να έχουν τη δυνατότητα μεταφοράς αγαθών στους κατοίκους της Γάζας. Όπως αναφέρει ακόμη το δημοσίευμα, οι συνομιλίες μεταξύ των δύο χωρών συνεχίζονται τηλεφωνικά και έχει προγραμματιστεί μια συνάντηση των διαπραγματευτικών ομάδων στο εγγύς μέλλον, στην οποία αναμένεται να οριστικοποιηθούν οι τελευταίες λεπτομέρειες, πριν από την επίσημη ανακοίνωση για την πλήρη αποκατάσταση των σχέσεων Ισραήλ-Τουρκίας, η οποία θα συνεπάγεται και τον επαναδιορισμό πρέσβεων στις δύο χώρες.

            Αναλύοντας τα παραπάνω, διαπιστώνουμε ότι και οι δύο πλευρές έχουν βάλλει νερό στο κρασί των και έχουν υποχωρήσει  από τις κόκκινες γραμμές που είχαν θέσει  και ιδιαίτερα η Τουρκία, με την παράλογη για τους Ισραηλινούς απαίτησή των, δηλαδή της άρσης του αποκλεισμού της Γάζας, που εδώ και δεκαετίες εφαρμόζουν πιστά οι Ισραηλινοί, παρά τις διεθνείς πιέσεις που δέχονται. Αν τελικά η συμφωνία  επιτευχθεί, καθόσον πολλές φορές στο παρελθόν ακούσαμε τα «ίδια νέα», σίγουρα θα ικανοποιήσει παλιούς και νέους φίλους και συμμάχους που έχουν προσπαθήσει επί αυτού. Οι παλιοί φίλοι του Ισραήλ  είναι οι ΗΠΑ, που διακαώς επιμένανε και προσπαθήσανε  για την συμφιλίωση (δεν είναι σίγουρο για σήμερα)  και οι νέοι φίλοι  (η ανίερη και απίστευτη φιλία  και για τις δύο πλευρές) είναι η Σαουδική Αραβία, η οποία σίγουρα συνέβαλλε στην προσέγγιση αυτή και στην μείωση των απαιτήσεων και από τις δύο πλευρές (και επιθυμεί σίγουρα σήμερα). 

 Σε ότι αφορά, το αν η συμφωνία αυτή, όταν και αν επιτευχθεί θα επηρεάσει τα εθνικά μας θέματα και την υψίστης σημασίας στρατηγική συμφωνία Ελλάδος – Ισραήλ, εκτιμούμε ότι δεν θα επηρεάσει άμεσα. Και τούτο καθόσον  για το Ισραήλ  ο άξονας  (και οι επιμέρους συμφωνίες) Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος αποτελεί σημαντικό γεωπολιτικό παράγοντα, που αφορά και τους τέσσερις  πυλώνες ισχύος ενός κρατικού δρώντος, Άμυνα -Ασφάλεια, Οικονομία, Πολιτική και Πολιτισμός-Πληροφορίες, καθώς το ίδιο ισχύει και για Ελλάδα και Κύπρο. Η δε συμφωνία με την Τουρκία   αποτελεί  (προς το παρόν και όσο κυβερνά ο Ερντογάν) μια αναγκαιότητα και μια αναγκαστική  ηθική και πολιτική υποχρέωση που πρέπει να κλείσει, ώστε να μην αφήσει εκκρεμότητες (ιδιαίτερα δικαστικές), καθώς  και απροστάτευτους Ισραηλινούς πολίτες και στρατιωτικούς, στα νύχια της Τουρκίας (δικαστική απόφαση κατά Ισραηλινών Αξκών και πολιτικών), από την  ατυχή (Τουρκικής έμπνευσης και υλοποίησης)  επιχείρηση  «Στολίσκος Ελευθερίας»  για την Γάζα  και τους  δέκα νεκρούς  Τούρκους στο πλοίο ΜΑΒΙ ΜΑΡΜΑΡΑ, από την στρατιωτική επιχείρηση  των Ισραηλινών κομάντος , τον Μάιο του 2010 . Οπότε ίδωμεν.

2015-10-15. ME MIA MATIA: H EΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ. 11/6/2015-10/9/2015

on Wednesday, 14 October 2015. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. ΧΡ. ΜΟΥΣΤΑΚΗΣ, Επίτιμος Διοικητής 1ης Στρατιάς, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2015-10-15. ME MIA MATIA: H EΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ. 11/6/2015-10/9/2015

Γεγονότα και εξελίξεις στο διάστημα

11 Ιουνίου 2015 – 10 Σεπτεμβρίου 2015

Διαβάστε ΕΔΩ! ολόκληρο το κείμενο

2015-05-05. OI EΛΛΗΝΕΣ, Ο ΑΛ ΣΙΣΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΑΝΕΣ ΙΣΡΑΗΛ: ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΚΑΙ ISIS.

on Tuesday, 05 May 2015. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2015-05-05. OI EΛΛΗΝΕΣ, Ο ΑΛ ΣΙΣΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΑΝΕΣ ΙΣΡΑΗΛ:  ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΚΑΙ ISIS.


Αυτός ο περιφερειακός συνασπισμός, που σκόπιμα δεν προβάλλεται, έχει μέλλον και διάρκεια και στηρίζεται στα αμοιβαία συμφέρονται και στην έντιμη και ειλικρινή στάση των πολιτικών ηγεσιών των τριών χωρών, που στην πραγματικότητα είναι τέσσερις. Μιλάμε φυσικά για την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αίγυπτο και φυσικά το Ισραήλ, που δεν συμμετέχει
φανερά, αλλά η πολιτική του και οι θέσεις του είναι παρούσες και συνυπολογίζονται στις αποφάσεις των τριών. Έτσι όπως είδαμε για δεύτερη φορά μέσα σε έξι μήνες, συναντήθηκαν οι ηγέτες της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Κύπρου για να συζητήσουν τα θέματα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας και της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων  της Μεσογείου. Στο φόντο  η κοινή ανησυχία για την Τουρκία και ο εντεινόμενος συντονισμός και η συνεργασία  με το Ισραήλ.        
Έτσι λοιπόν οι ηγέτες της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Κύπρου,  συναντήθηκαν στην Κύπρο στις 29/4/15 με στόχο τον συντονισμό των τριών μεσογειακών χωρών στους τομείς της ασφάλειας, της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, της οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής. Εκτιμάται ότι  μέρος της προσπάθειάς τους είναι να  δημιουργήσουν ένα ενιαίο μέτωπο κατά της Τουρκίας, η οποία έχει μετατραπεί σε αντίπαλο και σχεδόν εχθρό των τριών αυτών χωρών. Ανώτερος Έλληνας διπλωμάτης δήλωσε στην ιστοσελίδα Walla News, που αναφέρεται με άρθρο στην τριμερή αυτή συνάντηση, ότι ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης μεταξύ των ηγετών αφορούσε σε θέματα που σχετίζονται με το Ισραήλ.
Η τριμερής σύνοδος κορυφής, που επιμένουμε ότι στην πράξη είναι τετραμερής, με την συμμετοχή του Ισραήλ σε όλους τους τομείς,   πραγματοποιήθηκε στη Λευκωσία Ο Αιγύπτιος Πρόεδρος Αμπτνέλ Φατάχ Ελ Σίσι, και ο νέος Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, σε μονοήμερη επίσκεψή τους, συναντήθηκαν με τον Πρόεδρο της Κύπρου, Νίκο Αναστασιάδη. Η συζήτηση μεταξύ των ηγετών επικεντρώθηκε σε περιφερειακά θέματα, ιδίως στην καταπολέμηση της απειλής της τρομοκρατίας του Ισλαμικού Κράτους (Ι.Κ.), με έμφαση στις δραστηριότητες της οργάνωσης στην περιοχή της Μεσογείου - από το Σινά μέχρι τη βόρεια ακτή της Λιβύης, όπου οι δραστηριότητες του ΙΚ έχουν δημιουργήσεις έντονες ανησυχίες στις συνορεύουσες χώρες και ιδιαίτερα στις νότιες χώρες της Ευρώπης. Το πρόσφατο τραγικό ναυάγιο με τον θάνατο άνω των 800 λαθρομεταναστών στα χωρικά ύδατα της Ιταλίας είναι ακόμη νωπό και  οι συνεχείς εισβολές δυστυχισμένων προσφύγων και  τζιχαντιστών σε αποστολή στις χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα καθιστούν το πρόβλημα ακόμη πιο περίπλοκο και παρομοιάζεται σαν μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί. .  Το Ισλαμικό κράτος εκλαμβάνεται ως άμεση απειλή για την Αίγυπτο, αλλά οι δραστηριότητές του στα ανοικτά των ακτών της Μεσογείου είναι επίσης πολύ ανησυχητικές και για την Ελλάδα και την Κύπρο. Για τους Έλληνες ο κίνδυνος είναι διπλός, δεδομένου ότι η Τουρκία - γείτονας της Ελλάδας – επιτρέπει στα ενεργά μέλη της οργάνωσης να την διασχίσουν ανεμπόδιστα, στον δρόμο τους προς τη Συρία και το Ιράκ και αντίστροφα
Σε ότι αφορά στο Ισραήλ, οι ηγέτες συζήτησαν δύο θέματα: την ανανέωση της ειρηνευτικής διαδικασίας με τους Παλαιστίνιους και την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην περιοχή της Μεσογείου για την προώθηση νέων οικονομικών ευκαιριών στην περιοχή. Οι τρεις ηγέτες, ζήτησαν ακόμη την  επανέναρξη των διαπραγματεύσεων γύρω από την ισραηλινο-παλαιστινιακή διένεξη, με στόχο τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους με βάση τα σύνορα του 1967 και με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Στο τελικό ανακοινωθέν της συνάντησης τονίστηκαν επίσης οι προσπάθειες της Αιγύπτου για την προώθηση μια μακροπρόθεσμης και σταθερής κατάπαυσης του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας. 
   Η τριμερής συνεργασία η οποία ξεκίνησε στα τέλη του 2014, έχει ως στόχο να επιτρέψει στις τρεις χώρες να δημιουργήσουν ένα αντίβαρο στις αρνητικές επιδράσεις της Τουρκίας στην περιοχή. Η Κύπρος έχει υποστεί με τον πιο βάναυσο τρόπο την ιμπεριαλιστική πολιτική της Τουρκίας με την εισβολή και κατάληψη και κατοχή επί 41 χρόνια  της βόρειας Κύπρου. Η Ελλάδα υφίσταται επί δεκαετίες μια επιθετική πολιτική  εκ μέρους της Τουρκίας  καθώς και μια πολιτική  εκφοβισμού και αμφισβήτησης της εθνικής της κυριαρχίας, στον θαλάσσιο, εναέριο και χερσαίο χώρο της. Τελευταία    ανησυχεί ακόμη περισσότερο σχετικά με τις νέο-οθωμανικές αντιλήψεις και  ιμπεριαλιστικές βλέψεις του Προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν,καθώς  και της (εμφανούς σε πολλές περιπτώσεις) υποστήριξης του στις τρομοκρατικές οργανώσεις στην περιοχή. Από την άλλη πλευρά, ο Πρόεδρος Αλ-Σίσι θεωρεί την Τουρκία πραγματική απειλή για τη σταθερότητα της χώρας του, μετά την εμφανή υποστήριξη του Ερντογάν στην "Μουσουλμανική Αδελφότητα", που είχε αναλάβει την εξουσία μετά την πτώση του πρώην προέδρου Μουμπάρακ.  Οι αρνητικές επιρροές της Άγκυρας οδήγησαν τις τρεις αυτές χώρες να προσπαθήσουν να δράσουν από κοινού για την προώθηση της σταθερότητας στην περιοχή, παράλληλα με την προώθηση των κοινών οικονομικών συμφερόντων και των τριών. Επίσης, η Ελλάδα και η Κύπρος θεωρούνται οι πιο σημαντικοί υποστηρικτές της Αιγύπτου στην ΕΕ. Όταν άλλες χώρες της ΕΕ θέλησαν να επιβάλουν κυρώσεις στο καθεστώς του αλ-Σίσι μετά την ανατροπή της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας» και του Προέδρου Μόρσι, οι δύο χώρες εργάστηκαν από κοινού με άλλες χώρες για να αποφευχθεί αυτή η εξέλιξη. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το Ισραήλ έπαιξε παρόμοιο ρόλο για την Αίγυπτο επηρεάζοντας την κυβέρνηση των ΗΠΑ και το Αμερικανικό Κογκρέσο. Επίσης, το Ισραήλ συμμερίζεται την επιθυμία των τριών αυτών χωρών για την ανάπτυξη της αγοράς φυσικού αερίου στην περιοχή και τα τελευταία χρόνια εξετάζονται εκτεταμένες συνεργασίες στον τομέα αυτό.
Από άποψη ασφάλειας, οι σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και της Αιγύπτου διέρχονται μια περίοδο άνθησης, ενώ το Ισραήλ και η Ελλάδα διεξήγαγαν από κοινού στρατιωτικές ασκήσεις μεγάλης κλίμακας κατά τα τελευταία χρόνια. Επισήμως, το Ισραήλ δεν είναι εταίρος στην τριμερή συμμαχία που έχει σχηματιστεί μεταξύ της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Κύπρου, για ευνόητους λόγους εσωτερικής πολιτικής. Η εκτίμηση είναι ότι συμμετέχει μη εμφανώς, αλλά ουσιαστικώς καθόσον όλα τα μέρη συμφωνούν ότι άπαντες ωφελούνται  από τον σχηματισμό αυτής της συμμαχίας και ότι το Ισραήλ   συμβάλει στην ενίσχυση των μελών της συμμαχίας αυτής, έστω και δια της μη εμφανούς παρουσίας του. Εξάλλου είναι γνωστό από την ιστορία, ότι οι ισχυρότερες στρατηγικές (και στρατιωτικές) συμμαχίες είναι αυτές που δεν προβάλλονται και δεν αποκαλύπτουν τα σημαντικά.
 Έτσι να θεωρούμε βέβαιο ότι αυτός ο τριμερής μεσογειακός συνασπισμός των Ελλήνων και  των Αιγυπτίων είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι τετραμερής με την συμμετοχή  και των (αφανών)   Ισραηλινών. Δηλαδή οι τρεις αρχαιότεροι λαοί της Μεσογείου, Έλληνες, Αιγύπτιοι και Εβραίοι συνασπίζονται για τα κοινά τους συμφέροντα και την ασφάλειά των, κατά των σύγχρονων απειλών, των νέων λαών και των  ακραίων θρησκοληψιών και αντιλήψεων που επικρατούν στην περιοχή της Αν. Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Και θεωρούμε βέβαιο ότι ο υγιής και έντιμος  αυτός συνασπισμός θα αποτελέσει το κύριο μέσο επιβολής της ειρήνης και της ασφάλειας στην περιοχή και τον μηχανισμό της οικονομικής ανάπτυξης των τεσσάρων κρατών και των τριών αρχαίων εθνών, που δικαιούνται την ειρηνική συνύπαρξη και την οικονομική ανάπτυξη, σε πείσμα των μισαλλόδοξων, των ιμπεριαλιστικών αρχών και αντιλήψεων, των θρησκευτικών εξτρεμισμών, των σκοτεινών σχεδίων, των διαφόρων λαών και οργανώσεων που τους επιβουλεύονται

2015-04-26. Ευδαίμων Αραβία και Μεσοποταμία: τα συγκοινωνούντα δοχεία

on Sunday, 26 April 2015. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Δρ Ευάγελος Βενέτης, Συνεργάτης μας.

2015-04-26. Ευδαίμων Αραβία και Μεσοποταμία: τα συγκοινωνούντα δοχεία

Ηδη από τον Οκτώβριο 2014 με το άρθρο «Η Κρίση στην Ευδαίμονα Αραβία» είχαμε αναδείξει την δυναμική που είχε το κίνημα των Χούδι για το μέλλον της Υεμένης και την σταθερότητα της αραβικής χερσονήσου καθώς και την αναλογία αυτού του μετώπου με εκείνο της Μεσοποταμίας στο πλαίσιο της σηιτο-σουνιτικής σύγκρουσης στην Μ. Ανατολή. Η εξέλιξη των γεγονότων επιβεβαιώνει την ανωτέρω προοπτική και στέλλει μηνύματα αποσταθεροποίησης όχι μόνο στην αραβική χερσόνησο αλλά και την Αφρική.
Η συμμαχία των Ισλαμιστών Σηιτών Χούδι με τον Σηίτη εκκοσμικευμένο πρώην πρόεδρο Αλ-Σάλεχ ήταν απρόσμενη εξέλιξη και χαρακτηρίζεται καιροσκοπική και για τι δύο πλευρές, καθώς πριν από την Αραβική Άνοιξη οι Χούδι και ο αλ-Σάλεχ ήταν πρωταγωνιστές αντίπαλοι στο εσωτερικό σκηνικό πολιτικού ανταγωνισμού μιας χώρας που χαρακτηρίζεται από τριμερή διαίρεση πολιτικών δυνάμεων: τους Σηίτες ισλαμιστές αντάρτες με κύριους εκφραστές τους Χούδι, τους Σουνίτες Ουαχαβίτες Ισλαμιστές αντάρτες με την Αλ-Κάιντα-Χαλιφάτο και τους μετριοπαθείς-εκκοσμικευμένους Σηίτες-Σουνίτες στην διακυβέρνηση ης χώρας. Η μέχρι πρότινος ισορροπία του τρόμου βασιζόταν στο υπόστρωμα της φυλαρχίας σε αλληλεπίδραση με την σύγκρουση του πολιτικού Ισλάμ και της εκκοσμίκευσης.
Η σύγκρουση στην Υεμένη, παρά την ιδιαίτερη μορφολογία της χώρας έχει τα ίδια γεωπολιτικά χαρακτηριστικά με εκείνα της Συρίας και του Ιράκ: τον σουνιτο-σηϊτικό συγκρουσιακό δίπολο και την ανάγκη των δύο κόσμων για αύξηση του ζωτικού χώρου μετά την αποσταθεροποίηση της Μ. Ανατολής που επέφερε η πτώση του Σαντάμ το 2003 στο Ιράκ. Είναι εμφανές ότι στο μέτωπο της Υεμένης οι Σηίτες της Μ. Ανατολής στέλλουν ένα μήνυμα στρατηγικού συμβιβασμού στους Σουνίτες για την περιοχή της Μεσοποταμίας. Αν η Μεσοποταμία είναι πολύ σημαντική για τους Σηίτες, το ίδιο σημαντική είναι η Υεμένη για την ασφάλεια των σουνιτικών κρατών της Αραβικής Χερσονήσου, και ιδιαίτερα την σουνιτική τοποτήρηση των ιερών τόπων του Ισλάμ: την Μέκκα και την Μεδίνα.
Παράλληλα το μέλλον της σύγκρουσης στην Υεμένη θα καθορίσει πολλές από τις στρατηγικές παραμέτρους της δράσης του σουνιτικού πολιτικού Ισλάμ στην Βόρεια, Ανατολική αλλά και την Υποσαχάρεια Αφρική. Τα Στενά του Άντεν παίζουν καθοριστικό ρόλο στην διακίνηση ανταρτών, χρημάτων, εφοδίων και γενικά σουνιτικών-ουαχαβιτικών δικτύων στην Λιβύη, Τυνησία, Σομαλία, Μάλι, Νιγηρία κλπ. Μέσω αυτών των δικτύων το η πουριτανική Σχολή Σκέψης των Ουαχαβιτών της Αραβικής  Χερσονήσου αποκτά ερείσματα στην αφρικανική ήπειρο όπου παραδοσιακά επικρατεί η μετριοπαθής Σχολή Σκέψης των Μάλεκι. Το Ριάντ γνωρίζει ότι εάν η Υεμένη περάσει στην σφαίρα επιρροής του σηιτικού πολιτικού Ισλάμ τότε η ουαχαβιτική ισχύς θα τεθεί εν αμφιβόλω όχι μόνο στην Αφρική, αλλά και στην Αραβική Χερσόνησο. Πλησιάζει ο καιρός για μία ισλαμική Γιάλτα…

2014-10-17. ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ: Αναδρομή – Επιρροές - Εξελίξεις

on Friday, 17 October 2014. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Πρόδρομος Εμφιετζόγλου

2014-10-17. ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ: Αναδρομή – Επιρροές - Εξελίξεις

Ομιλία στο Ελληνικό Κέντρο Ευρωπαϊκών και Διεθνών Αναλύσεων, "Παλαιά Βουλή", Αθήνα, Οκτώβριος 2012

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Ι . ΑΝΑΔΡΟΜΗ
ΙΙ. ΕΠΙΡΡΟΕΣ
  1. Ενδοκουρδικές
  2. Χώρες Περιοχής
  3. Υπερδυνάμεις
ΙΙΙ. ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ
IV. ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ – ΕΛΛΑΣ - ΚΥΠΡΟΣ

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια της ενδιαφέρουσας μελέτης.

2016-02-02. Για μια καλύτερη Δευτέρα Παρουσία: Η ΜΑΥΡΗ ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ

on Tuesday, 02 February 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Σπύρος Κίκερης, Ταξίαρχος (Ι) ΠΑ ε.α.

2016-02-02. Για μια καλύτερη Δευτέρα Παρουσία: Η ΜΑΥΡΗ ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ

Η ΜΟΙΡΑΙΑ ΠΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟΥ
ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ ΝΥΧΤΑ!
 
«Τούτο το Έγκλημα Έχει Υπεύθυνους!»

Δεν πρόκειται ν’αποδυθώ σε ατέρμονες αναφορές και παραλειπόμενα, θα είμαι σύντομος και περιεκτικός, όσο επιβάλλεται! Σκοπός μου δεν είναι να θίξω πρόσωπα και πράγματα! Σκοπός μου είναι να μεταφέρω στις νυν Ηγεσίες και τις μελλοντικές, κυρίως τις Στρατιωτικές, κάποιες μου απόψεις προς αποφυγή δογματισμών, απολυταρχισμών, βλακειών και εν γένει λαθών!
Ο παραπάνω τεθείς σκοπός απορρέει στη δική μου ιδιοσυστασία από το ότι πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει η απαράδεκτη εκδοχή και παραδοχή του ότι «Η Διαταγή μπορεί να ταπεινώνει ασύστολα τη Λογική!» Αυτό που η κοινή γνώμη, έχει καθιερώσει στο μυαλό και τη γλώσσα της να περιέχεται σε όλο του το μεγαλείο, στη φράση «Εκεί που σταματά η Λογική, αρχίζει ο Στρατός!»

Κατεβάστε και διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

Πρέπει να τονίσουμε ότι 'ο συνάδελφος Σπύρος Κίκερης επιχειρεί μία αξιόλογη προσέγγιση στο φιάσκο των Ιμίων που παρά την Θυσία Των Ηρωικών Συναδέλφων κατέληξε σε μία ακόμη χαίνουσα πληγή για τα Εθνικά μας Θέματα! Εκτιμούμε πως τόσο από Ιστορική άποψη όσο και από την άποψη του Ειδικού Εμπειρογνώμονα η όλη ανάλυση παρουσιάζει ενδιαφέρον για όλους όσους προσπαθούν να μάθουν τι ακριβώς έγινε τη Μοιραία εκείνη νύκτα και φθάσαμε σε μία ακόμη Εθνική Τραγωδία. Το γεγονός δε ότι ο Αναλυτής δεν καταλήγει σε τελικό συμπέρασμα για το πως "έπεσε" το ελικόπτερο το θεωρούμε θετικό της όλης αναλύσεως αφού επιτρέπει στην κοινή συλλογική μνήμη να πιστεύει αυτό που την ικανοποιεί. Αξίζει λοιπόν να προστεθεί και αυτή η ανάλυση/προσέγγιση στα τόσα που έχουμε ακούσει και διαβάσει για αυτή την Ηρωική Θυσία! '

20140508- ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ- ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΑΟΥΔΙΚΗΣ ΑΡΑΒΙΑΣ

on Wednesday, 07 May 2014. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

20140508- ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ- ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΑΟΥΔΙΚΗΣ ΑΡΑΒΙΑΣ

 Η κατάσταση στην Ουκρανία και στην Συρία μπορεί να θεωρηθεί πολύ μικρότερη απειλή για την ανθρωπότητα από αυτό που εξελίσσεται στην Μέση Ανατολή και πολλοί αγνοούν.  Συγκεκριμένα μια απρόσμενη και επικίνδυνη εξέλιξη παρουσιάστηκε πρόσφατα  στην Μέση Ανατολή, που  στην κυριολεξία αποσιωπήθηκε πλήρως από τα διεθνή ΜΜΕ, με αποτέλεσμα να μην αξιολογηθεί η πραγματική απειλή που υποκρύπτεται.

Διαβάστε ΕΔΩ! όλο το άρθρο! 

2015-07-03. FOREIGN POLICY

on Friday, 03 July 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

By James Stavrides

2015-07-03. FOREIGN POLICY

At the moment, it is unclear how Greece will ultimately fare in the current duel of wills with the Troika over its technical default, the upcoming referendum, and the possibility of a continuation of the long-running bailout drama. The two sides are locked in acrimonious finger-pointing, Greek banks are shuttered for the week, and the logical but ever elusive diplomatic and economic solution — a reasonable negotiation between the parties — seems further away than ever. As a proud Greek-American, I am saddened by the situation.

Continue Reading Here!

2014-03-18. ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΜΑΙΑ ΤΙ;

on Tuesday, 18 March 2014. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Σπυρίδων Κουρκούμπας, Υπτγος ε.α. Μέλος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

2014-03-18. ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΜΑΙΑ ΤΙ;

Κατεβάστε ΕΔΩ! το άρθρο με τους χάρτες!

Υπάρχει μια  χώρα φάντασμα . Μια χώρα που ενώ  δεν αναγνωρίζεται από κανένα κράτος και δεν την αναφέρει κανένας χάρτης, συνεχίζει να  υπάρχει από το 1992 με δική της  κυβέρνηση, βουλή, στρατό, αστυνομία, σημαία κλπ. Αυτή είναι η  Υπερδνειστερία,  μια στενή λωρίδα μεταξύ Μολδαβίας και Ουκρανίας εκτάσεως  περίπου όση είναι η Εύβοια,  με πληθυσμό μισό εκατομμύριο   Μολδαβών, Ουκρανών, Ρώσων,   Ρομά κλπ. Μια περιοχή που κατά τη διάρκεια του    Β’ ΠΠ επελέγη από το φιλοναζί  δικτάτορα της Ρουμανίας Αντονέσκου,  ως τόπος εκτοπισμού των Ρομά της χώρας του, για  έμμεση ανέξοδη εξόντωσή τους, μια και δε χρησιμοποιήθηκαν λουτρά αερίων και κλίβανοι αλλά οι  φοβερά χαμηλές επικρατούσες θερμοκρασίες, η  μη ύπαρξης καμιάς υποδομής διαβίωσης,  η πείνα και οι λοιμοί. 
       Το 1990 τοπικοί κάτοικοι με τη βοήθεια εθελοντών, ρωσόφωνων Ουκρανών, Κοζάκων, Ρώσων και Ρωσικού στρατού νίκησαν τις Μολδαβικές δυνάμεις και ανακηρύξαν ντε φάκτο  την ανεξαρτησία της χώρας. Με το δημοψήφισμα του 2006 και   με ποσοστό 93,1% οι ψηφοφόροι της αυτοανακηρυγμένης Δημοκρατίας της Υπερδνειστερίας ψήφισαν υπέρ της οριστικής ανεξαρτητοποίησής τους από τη Μολδαβία και της ένωσης με τη Ρωσία (με την οποία η περιοχή δε συνορεύει).
         Από το 1992 που  υπάρχει κατάπαυση του πυρός, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αναγνωρίζει την Υπερδνειστερία ως περιοχή «παγωμένης διαμάχης». Σήμερα στην Υπερδνειστερία  υπάρχουν μερικές χιλιάδες Ρώσων στρατιωτών, είναι  η έδρα της 14ης  Ρωσικής Στρατιάς και  έχει μια σχετικά αναπτυγμένη βιομηχανία με εξαγωγές κυρίως προς την Ρωσία
       Αυτή λοιπόν η λωρίδα, μήκους 400 και μέγιστου πλάτους έως  20  χιλιομέτρων, αποτελεί στην ουσία την προέκταση της Ρωσίας προς την Ευρώπη και της δίνει ταυτόχρονα ένα στρατηγικό βάθος,  θα αποτελέσει στο εγγύς μέλλον το μήλον της έριδος μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ, για την απομάκρυνσή της από την αγκαλιά της Μόσχας.
      Η Ρωσία όμως φαίνεται ότι   σε καμιά περίπτωση δε θα υποχωρήσει στις αναμενόμενες   πιέσεις της Δύσεως και κυρίως των ΗΠΑ για να εγκαταλείψει την Υπερδνειστερία και θα αντιδράσει με κάθε τρόπο οικονομικό, πολιτικό αλλά και με στρατιωτικές κινήσεις. Ήδη στέλνει, κατά δημοσιογραφικές πληροφορίες, 4.000 επίλεκτους αλεξιπτωτιστές  με βαρύ οπλισμό και έχει θέσει σε πολεμική ετοιμότητα τις τοπικές στρατιωτικές της δυνάμεις 
       Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός  ότι  η Υπερδνειστερία  μαζί με τη παραθαλάσσια  περιοχή της Βαλτικής  Καλίνινγκραντ, η οποία  περικλείεται από την Πολωνία (Ν) και Λιθουανία (ΒΑ), είναι δύο περιοχές   με κοινά χαρακτηριστικά και ενδιαφέροντα για τη Ρωσία. Δεν έχουν κοινά σύνορα με τη «μητέρα πατρίδα»,  είναι Ρωσόφωνες και αποτελούν τα προωθημένα «μάτια», «αυτιά» αλλά και την «αιχμή του δόρατος» των Ρώσων  έναντι της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.   
       Η Ρωσία στην επιδίωξή της να επαναφέρει στην αγκαλιά της όλους τους ρωσόφωνους πληθυσμούς, μια τακτική που είχε  υιοθετήσει η χιτλερική Γερμανία  ξεκινώντας από τους Σουδίτες,   φαίνεται ότι  θα επιδιώξει τη δημιουργία εδαφικού διαδρόμου μέσω των ρωσόφωνων πληθυσμών Ντόνετσκ, Χάρκοβο και Οδησσού, ώστε  να αποκτήσει εδαφική συνέχεια με την Υπερδνειστερία και ταυτόχρονα να έχει πλήρη επικράτεια στη Βόρεια ακτή της Μαύρης Θάλασσας.  
     Οι εξελίξεις αυτές νομίζω ότι  δημιουργούν νέα δεδομένα στις σχέσεις των κρατών και  ο  όρος  «ομο και  πληθυσμός», όπως   ομό-θρησκος, ομό-εθνος ομό-φωνος και δεν ξέρουμε αύριο τι άλλο θα βρεθεί, θα αποτελέσει τη δικαιολογία αλλαγής συνόρων  με ανάλογα τοπικά δημοψηφίσματα, γεγονός που ξεκίνησε από το κοντινό μας Κόσσοβο με την  υποστήριξη της Δύσεως και παρά την αντίδραση της Ρωσίας.   

[12 3 4 5  >>