Εθνική Στρατηγική

 1  2 

Μήπως οι μίζες στα εξοπλιστικά εξηγούν το "φοβικό σύνδρομο" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής;...

    Οι αποκαλύψεις γιά τα εξοπλιστικά στην πραγματικότητα επιβεβαίωσαν την κοινή  πεποίθηση: ότι στην διαδικασία παραγγελιών στρατιωτικού υλικού εμφιλοχωρούσε εδώ και χρόνια αθρόος χρηματισμός των αρμοδίων αξιωματούχων. "Ο κόσμος το είχε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι", κατά την λαϊκή παροιμία. Η τεραστίων διαστάσεων, όπως αποδεικνύεται τώρα, διαφθορά, ήταν διακομματική. Στην ουσία, το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης χρησιμοποίησε τις μίζες α...

18-01-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-03-17. Η γεωστρατηγική αξία του ελληνικού θαλάσσιου χώρου ...

«H κατάκτησις της Ελλάδος υπό μιας Μεγάλης Χερσαίας Δυνάμεως θα δώσει πιθανότατα εις αυτήν την Δύναμιν την δυνατότητα ελέγχου ολοκλήρου της Παγκοσμίου Νήσου». Sir Halford J. Mackinder ΕΔΩ! ολόκληρο το άρθρο....

17-03-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. Εξωτερική πολιτική ντροπής...

Η σημερινή μέρα είναι άλλη μια μέρα που οι Έλληνες θα την θυμόμαστε με θλίψη. Ο λόγος είναι η κατάντια της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας που την απογυμνώνει από τα τελευταία ίχνη αξιοπρέπειάς της.Μετά το απίθανο ότι «η μουσουλμανική, η οθωμανική κληρονομιά είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς», το οποίο ξεστόμισε ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος πριν από λίγες μέρες, υφιστάμεθα σήμερα την ταπεινωτική επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού και...

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

2015-02-20. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων...

ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση ΚρίσεωνΑναδημοσίευση από το περιοδικό ‘Νέα Πολιτική’, Τεύχος 12, Νοε-Δεκ 2014Η διαχείριση κρίσεων πρέπει να θεσμοθετηθεί και να γίνει μέρος μίας ριζικής πολιτικής μεταρρύθμισης.Η διαχείριση κρίσεων αντιμετωπίζεται, σύμφωνα με την διεθνή πρακτική και εμπειρία, σε πολλαπλά επίπεδα. Στο επίπεδο της πρόληψης, της πρόγνωσης και της εκτίμησης κινδύνου το έργο αυτό είναι καθήκον ενός Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, που είναι ανύπαρκτο...

20-02-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-06. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ!...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! Θα ακολουθήσουν:-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας κ...

06-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-18. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

18-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-01. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΚΡΙΣΕΩΝ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

01-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-17. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνο...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσίασε σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσμ...

17-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-12-05. «Μηδείς αγεωγράφητος και ανιστόρητος εισίτω»....

Αυτή πρέπει να είναι η επιγραφή που θα πρέπει να τοποθετηθεί στην είσοδο του κοινοβουλίου, ώστε να αποτρέπεται η είσοδος σε κάθε πολιτικό πρόσωπο που στερείται βασικών γνώσεων Ιστορίας και Γεωγραφίας! Δυστυχώς φαίνεται πως οι απουσίες (κατά κόσμον «κοπάνες») που έκανε κάποτε στα προαναφερόμενα μαθήματα ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, μεταγενέστερα δεν επέδρασαν μόνο αρνητικά στη δημόσια εικόνα του ως πρωθυπουργού της χώρας, αλλά προκάλεσαν σε επίπεδο γε...

05-12-2015   Εθνική Στρατηγική

11/4/2016. “Είναι η Ειδομένη περιοχή μειωμένης εθνικής κυριαρχίας”; ...

Αναδημοσίευση από το 'MILITAIRE' Στις εικόνες που είδαμε, στα  γεγονότα στην Ειδομένη, φάνηκε οι Σκοπιανοί ένοπλοι (ένοπλοι λέμε) αστυνομικοί, να έχουν προχωρήσει μπροστά από τον φράχτη, προς την Ελληνική πλευρά!! Όμως, ο Υπουργός Άμυνας, μας διαβεβαίωσε (sic) ότι «δεν μπήκαν σε Ελληνικό έδαφος …. και όλα είναι υπό έλεγχο»!!!Ας το δεχθούμε αυτό που λέει ο Υπουργός και που το επιβεβαιώνει και η Κυβέρνηση (αν και επανειλημμένα έχουν συλληφθεί ψευδ...

11-04-2016   Εθνική Στρατηγική

6/5/2016. Δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών για το Αιγαίο...

Προειδοποίηση ότι η ανοχή και η «συνενοχή» των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου από την Τουρκία μπορεί να  έχουν «κακό τέλος», απηύθηνε ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών Sergey Lavrov σε συνέντευξή του χθες, στην οποία εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον της Τουρκίας για την «επεκτατική» πολιτική που ακολουθεί, η οποία αποκαλύπτει τις «νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες της». Μιλώντας στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων...

06-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. H Εθνική Αξιοπρέπεια...

Υπάρχει ένα άυλο αγαθό, απαραίτητο για την επιβίωση και την ιστορική συνέχεια των λαών, ιδίως αυτών που δεν διαθέτουν άφθονους υλικούς πόρους και πλούτο. Το αγαθό αυτό είναι η Εθνική Αξιοπρέπεια, που διασώζει ατομικά και συλλογικά τους πολίτες μίας χώρας από την απαξίωση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό, το ψυχικό σκότιος, και μεσοπρόθεσμα από την δουλεία και μακροπρόθεσμα από τον εκμηδενισμό τους.  Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια....

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική
 1  2 

Articles tagged with: ΙΣΙΣ

21/11/2016. Operation Mosul: The Fear of a New Humanitarian Crisis

on Monday, 21 November 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ευθυμίου, Αναλυτής

21/11/2016. Operation Mosul: The Fear of a New Humanitarian Crisis

By Konstantinos Efthymiou
1.    The Operation
The campaign for the recapture of Mosul, in Iraq was launched on the early morning of the 10th October while airstrikes and heavy artillery fire gave the signal for the first clashes to occur. Based on Turkish as well as Iraqi field sources, more than 30,000 troops from 36 countries have already joined this venture – as members of the international coalition against the IS (Islamic State) and the rebel militant groups affiliated to the jihadist group. More specifically, almost whole the Iraqi army, the Kurdish Peshmerga militant group - military forces of the autonomous region of Iraqi Kurdistan, estimated to be more than 200,000 troops – the Shiite militia and the so-called “Order of Nineveh Christians” have already made their appearance on the region. Furthermore, there are approximately 2,000 Sunni fighters involved in the venture. They have been trained by the Turkish military in the Bashiqa camp in Northern Iraq, Bashiqa was an Assyrian town before its capture by the jihadists. Western states’ participation has been noteworthy, with more than 700 members of the US Special Forces, British and French army already included in the operational projection.

Continue Reading!

26/6/2016. Σχέδια αποδόμησης του Χαλιφάτου

on Sunday, 26 June 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος, Γεωστρατηγικός αναλυτής, Ταξίαρχος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

26/6/2016. Σχέδια αποδόμησης του Χαλιφάτου

Αν και από τα μέσα του 2015 το Ισλαμικό Κράτος έχει απωλέσει μεγάλες περιοχές, εντούτοις εξακολουθεί να κατέχει και να ελέγχει εδάφη του βορειοδυτικού Ιράκ καθώς και της βόρειας και ανατολικής Συρίας. Βραχυπρόθεσμα δε ενδέχεται να υποστεί περαιτέρω συρρίκνωση και άλλων εδαφών, ένεκα των αντι-τζιχαντιστικών επιχειρήσεων που διεξάγουν οι δυνάμεις τόσο του υπό αμερικανική διοίκηση Δυτικού συνασπισμού στη Συρία και το Ιράκ, όσο και του ρωσο-σιιτικού συνασπισμού στη Συρία.

Πράγματι, τους τελευταίους 12 μήνες, το Ισλαμικό Χαλιφάτο απώλεσε περίπου το 50% του κατοικήσιμου εδάφους που  κατείχε στο Ιράκ και περίπου το 20% του αντίστοιχου εδάφους στη Συρία. Επιπρόσθετα, κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, χιλιάδες μαχητές του Abu Bakr al-Baghdadi έχασαν τη ζωή τους και ο αριθμό τους μειώνεται με ταχείς ρυθμούς. Αντίστοιχα, μειώνεται τόσο το ηθικό των μαχητών, όσο και τα έσοδα του Χαλιφάτου.

Πέραν αυτών, στοιχεία των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών καταδεικνύουν ότι όλο και λιγότεροι ξένοι μαχητές επιχειρούν να ταξιδέψουν προς τη Συρία και το Ιράκ. Αντίθετα, περισσότεροι ταξιδεύουν προς τη Λιβύη, ενώ ένας αριθμός ξένων μαχητών προσπαθεί να εκμεταλλευθεί τις μεταναστευτικές-προσφυγικές ροές, προκειμένου να μετακινηθεί προς την Ευρώπη. Σύμφωνα με την εκτίμηση (Φεβρουάριος 2016) του Γραφείου του Διευθυντή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών (Office of the Director of National Intelligence - ODNI), από το 2012, περίπου 36.500 άτομα από περισσότερες από 100 χώρες ταξίδεψαν στη Συρία για να πολεμήσουν ως μέλη διαφόρων ένοπλων ομάδων. Ο αριθμός αυτός περιλάμβανε περίπου 6.600 άτομα από Δυτικές χώρες (Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες). [1]

Οι δεκάδες τρομοκρατικές επιθέσεις που διαπράχθηκαν από εκπαιδευμένους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους ή από «μοναχικούς λύκους» καταδεικνύουν τη μείζονα ασύμμετρη απειλή της οργάνωσης και μετριάζουν την αισιοδοξία της διεθνούς κοινότητας, σχετικά με την πιθανή αποδόμησή της σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μάλιστα, ο διευθυντής της CIA, John Brennan, αναφερόμενος δημόσια στο Ισλαμικό Κράτος, δήλωσε ότι η οργάνωση εφαρμόζει μια ατζέντα διεξαγωγής τρομοκρατικών ενεργειών στο εξωτερικό (εκτός Συρίας και Ιράκ), με αποτέλεσμα τη πρόκληση σημαντικού αριθμού ανθρώπινων απωλειών. [2] Από την πλευρά της, η κοινότητα των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών χαρακτήρισε το Ισλαμικό Κράτος ως «μείζονα παγκόσμια τρομοκρατική απειλή».


Τρέχουσες και επικείμενες επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ

Στα βορειοανατολικά της Συρίας, το Χαλιφάτο έχασε εδάφη από τον κουρδο-αραβικό συνασπισμό δυνάμεων που υποστηρίζεται από τις αεροπορικές δυνάμεις του Δυτικού συνασπισμού, ενώ στην περιοχή του Χαλεπίου και της Παλμύρας απώλεσε εδάφη από τις ρωσο-σιιτικές δυνάμεις. Τον Ιούνιο του 2016, χερσαίες τοπικές δυνάμεις υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ διεξάγουν επιχειρήσεις με αντικειμενικό σκοπό την πλήρη αποκοπή της πρόσβασης των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους στα τουρκικά σύνορα και την αποδυνάμωση του θύλακα, γνωστού ως “Manbij pocket”, που διατηρούν στη βορειοδυτική Συρία. Επιπρόσθετα, οι εν λόγω τοπικές δυνάμεις προετοιμάζονται για την επικείμενη επίθεση στην πόλη Raqqah, που ελέγχεται από τους τζιχαντιστές του Baghdadi.
 
Στο Ιράκ, το Ισλαμικό Κράτος έχει υποστεί ήττες από τις ιρακινές δυνάμεις στο Tikrit, το Baiji, το Sinjar, το Ramadi, το Hit, τη Haditha, το Rutbah και τις γύρω περιοχές. Ωστόσο, οι μαχητές του εξακολουθούν να κατέχουν τη δεύτερη μεγαλύτερη ιρακινή πόλη, τη Μοσούλη, και να ελέγχουν περιοχές των επαρχιών Salahuddin, Νινευή και Anbar, από τις οποίες διεξάγουν επιδρομές. Στην παρούσα φάση, διεξάγονται επιχειρήσεις που αποσκοπούν στην εκδίωξη των τζιχαντιστών από την πόλη Fallujah της επαρχίας Anbar και εφαρμόζεται σχέδιο απομόνωσης της Μοσούλης, με απώτερο στόχο την κατάληψή της στο άμεσο μέλλον. [3]

Γίνεται αντιληπτό ότι αφενός προετοιμάζεται η εφαρμογή σχεδίων αποδόμησης του Χαλιφάτου, αφετέρου συνεχίζονται οι προσπάθειες εξεύρεσης λύσης για τη συριακή κρίση, παρότι η εύθραυστη συμφωνία τερματισμού των εχθροπραξιών έχει καταρρεύσει. Ανατολικότερα, το Ιράκ παραμένει βυθισμένο σε μια πολιτικο-δημοσιονομική κρίση, με τους Ιρακινούς πολιτικούς και φατρίες να ανταγωνίζονται και να υπόσχονται την ικανοποίηση των λαϊκών αιτημάτων για βελτίωση της εσωτερικής ασφάλειας, της παροχής υπηρεσιών, αλλά και την εξάλειψη της διαφθοράς.

Ενώ πράγματι έχει σημειωθεί πρόοδος στη συρρίκνωση των εδαφών που κατέχει και ελέγχει το Ισλαμικό Κράτος, εντούτοις ο ανταγωνισμός και η διχόνοια μεταξύ των τοπικών φορέων και στις δύο χώρες, καθώς και η παρεμβατική συμπεριφορά κρατικών και μη κρατικών περιφερειακών δρώντων, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, του Ιράν, της Τουρκίας, της Hezbollah, των Ιρακινών και Σύριων Κούρδων, του Δυτικού στρατιωτικού συνασπισμού και χωρών του Κόλπου, έχουν δημιουργήσει επιπλοκές και καθυστέρηση στην εξεύρεση λύσης. Η κάθε πλευρά ενεργεί σχεδόν μονομερώς, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της, να εξουδετερώσει τις απειλές που στρέφονται εναντίον της και να καθορίσει στο βαθμό του δυνατού το μέλλον των περιοχών που εγκαταλείπει το Χαλιφάτο.

Πάντως, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η απώλεια εδαφών στη Συρία και το Ιράκ δεν οδηγεί απαραίτητα στη διάλυση του Ισλαμικού Κράτους. Οδηγεί όμως στην αποδόμηση της de facto κρατικής οντότητας που συνιστά το Χαλιφάτο και στην αποδυνάμωσή του ως τρομοκρατική οργάνωση. Ωστόσο, στην παρούσα φάση θα πρέπει να θεωρείται σχεδόν δεδομένος ο πολλαπλασιασμός τρομοκρατικών ενεργειών κυρίως στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και η διεξαγωγή παρατεταμένων εκκαθαριστικών επιχειρήσεων κατά των μαχητών της οργάνωσης στη Λιβύη. Η ηγεσία του Χαλιφάτου, αντιλαμβανόμενη την επερχόμενη ήττα στα συρο-ιρακινά εδάφη, επιχειρεί να δημιουργήσει νέα μέτωπα, προκειμένου να μην απογοητεύσει τους μαχητές και υποστηρικτές του και κατ’ αυτόν τον τρόπο να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία του στον παγκόσμιο τζιχάντ. 

[1] James R. Clapper, Director of National Intelligence, “Statement for the Record, Worldwide Threat Assessment of the US Intelligence Community, Senate Armed Services Committee”, February 9, 2016, p. 5
[2] Damian Paletta, The Wall Street Journal, “CIA Chief: Islamic State Has Developed ‘External Operations Agenda’”, November 16, 2015
[3] The White House, Office of the Press Secretary, “Press Briefing by Press Secretary Josh Earnest and Special Presidential Envoy for the Global Coalition to Counter ISIL, Brett McGurk”, June 10, 2016

2016-03-28. Η γεωπολιτική στάση της Ευρώπης στον ισλαμικό κόσμο και το χτύπημα στις Βρυξέλλες

on Tuesday, 29 March 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ευαγγελος Βενέτης, Δρ, Συνεργάτης μας

2016-03-28. Η γεωπολιτική στάση της Ευρώπης στον ισλαμικό κόσμο και το χτύπημα στις Βρυξέλλες

Άλλο ένα χτύπημα σε μεγάλο αστικό κέντρο της Ευρώπης, αυτή την φορά στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Απρόσμενο; Καθόλου, αν λάβει κανείς υπόψη το γεγονός ότι μόλις δύο εικοσιτετράωρα πριν είχε συλληφθεί ο Σαλάχ Αμπντεσλάμ. Ήταν αναμενόμενο ότι το δίκτυο του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) στο Βέλγιο αλλά και σε άλλες χώρες ήταν πιθανό να αποκαλυφθεί κατά την διάρκεια των ανακρίσεων του Αμπντεσλάμ. Η χρονική εγγύτητα μεταξύ της σύλληψης Αμπντεσλάμ και του χτυπήματος στις Βρυξέλλες υποδηλώνει την απόφαση του δικτύου του ΙΚ να δράσει αποτελεσματικά πριν αυτό αποκαλυφθεί και τελικά εξουδετερωθεί. Παράλληλα έστειλε το μήνυμα της ανταπόδοσης της επιχειρησιακής επιτυχίας με τόσο μεγάλους και σημαντικούς στόχους: το διεθνές αεροδρόμιο των Βρυξελλών και το μετρό κοντά στην γραφειοκρατική καρδιά της ΕΕ. Ο αντίκτυπος; Ο ίδιος και χειρότερος για την Ευρώπη.
Τα σχόλια των ηγετών των χωρών της ΕΕ και της διεθνούς κοινότητας αλλά και των ΜΜΕ αποτελούν αντίλαλο των προηγούμενων σχολίων τους στο Σαρλί Εμπντό, το Μπατακλάν κλπ: «καταδικάζουμε..., αποδοκιμάζουμε..., συνιστούμε... μπλα μπλα μπλα.» Τίποτε δεν άλλαξε, ή μάλλον κάτι άλλαξε: η Ευρώπη είναι σε χειρότερη κατάσταση. Είναι πιο αδύναμη. Κάθε χτύπημα φέρνει την ΕΕ πιο κοντά στην διάλυση, και σε αυτό συμβάλλουν ο συνδυασμός των χτυπημάτων του ΙΚ με την οικονομική κρίση, το προσφυγικό και τα κλειστά σύνορα. Όσο περνάει ο χρόνος η ΕΕ χάνει την όποια συνοχή της και επανέρχεται στην κατάσταση που ήταν προπολεμικά: μια ήπειρος συντηρητικών και ξενοφοβικών εθνών κρατών τα οποία δρουν κατά μόνας για να υπονομεύσουν αλλήλους. Η Ένωση έγινε διαίρεση και συνιστώσες κρατών εντός της, συμμορίες κρατών δηλαδή με εφήμερες και μυωπικές βλέψεις.
Αυτή την φορά το χειρότερο για τους Ευρωπαίους ηγέτες είναι ότι δεν έχουν να πουν τίποτε στους πολίτες τους. Και αυτό διότι όχι μόνο δεν έχουν κάνει τίποτε για να βελτιώσουν τις αδυναμίες της ΕΕ (λάθος γεωπολιτικές επιλογές στον ισλαμικό κόσμο, επιδείνωση του Παλαιστινιακού, οικονομική κρίση, κοινωνική περιθωριοποίηση μουσουλμάνων) αλλά διότι δεν έχουν αποφασίσει να προβούν στην αναγκαία ενδοσκόπηση και ψυχογράφημά τους. Αυτό θα τους βοηθούσε να αντιληφθούν τα λάθη τους, να αποκτήσουν αυτογνωσία και να βελτιωθούν. Χωρίς αυτήν την ενδοσκόπηση τίποτε δεν θα βελτιωθεί. Αντίθετα θα επιδεινωθούν τα πράγματα ραγδαία και ανεξέλεγκτα.
Αντ’ αυτού οι ηγεσίες των ισχυρών χωρών της ΕΕ συνεχίζουν να κρατούν τους πολίτες τους στο σκοτάδι της άγνοιας και να δαιμονοποιούν το Ισλάμ, προωθώντας την μισαλλοδοξία στο όνομα «του ευρωπαϊκού πολιτισμού». Παράλληλα συνεχίζουν να βλέπουν τον ισλαμικό κόσμο με μισό μάτι, με διάφορες φωνές στην Ευρώπη να υποστηρίζουν ότι οι μουσουλμανικές κοινότητες της Ευρώπης στηρίζουν τα ασύμμετρα χτυπήματα στις Βρυξέλλες με το δήθεν σκεπτικό ότι ο Αμπντεσλάμ στηριζόταν από 3-4 άτομα της πόλης για να διασφαλίσει το κρησφύγετό του για 4 μήνες στις Βρυξέλλες. Οι υποστηρικτές τέτοιων ξενοφοβικών θεωριών ξεχνούν ότι είναι πολύ εύκολο να κρυφτεί κάποιος σε αστικό περιβάλλον με την βοήθεια μόνο 2-3 ανθρώπων χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλη η κοινότητα τους στηρίζει. Παράλληλα ξεχνούν ότι μουσουλμάνοι και Ευρωπαίοι ζούσαν μαζί στο ευρωπαϊκό έδαφος μεταπολεμικά για δεκαετίες χωρίς αυτή την βία. Δεν φταίνε, λοιπόν, οι μουσουλμανικές κοινότητες της Ευρώπης αλλά η γεωπολιτική παρεμβατική και νέο-αποικιοκρατική στάση της Ευρώπης και της Δύσης στον ισλαμικό κόσμο. Τί έγινε και άρχισαν αυτά τα χτυπήματα, λοιπόν;
Αντί να θεωρήσουν τις κυβερνήσεις τους οι ηγεσίες των ισχυρών χωρών της ΕΕ υπόλογες για τις λάθος επιλογές τους να ανατρέψουν τον Σαντάμ Χουσέιν και τον Μοαμάρ Καντάφι, εξακολουθούν να σιωπούν επ’ αυτού και να απεργάζονται σχέδια για την διαίρεση της Συρίας και την πτώση του Ασσάντ. Αντί να διορθώσουν τις λάθος επιλογές τους στο Παλαιστινιακό με την ουσιαστική ίδρυση παλαιστινιακού κράτους, ανέχονται την αρπαγή παλαιστινιακών εδαφών και την επέκταση των παράνομων εποικισμών από το Τελ Αβίβ.
Παράλληλα τόσο σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσο και σε επίπεδο ηγεσιών των ισχυρών χωρών της Ευρώπης η εν λόγω ενδοσκόπηση και αυτοκριτική αφορά και στην στάση της Δύσης στην δημιουργία του Ισλαμικού Κράτους στην Μέση Ανατολή, η οποία έλαβε χώρα τουλάχιστον με την πολιτική ανοχή της, αν όχι με την επιχειρησιακή στήριξή της, λόγω της πολιτικής του «διαίρει και βασίλευε» σε σχέση με την σουνιτο-σηιτική έριδα των μουσουλμάνων. Στην αρχή το ΙΚ ευνόησε τα δυτικά σχέδια περί επαναχάραξης των συνόρων στη Μεσοποταμία, όμως μετά κατέστη αντιληπτό ότι το κάθε πράγμα έχει το τίμημά του και ότι η δράση του ΙΚ δεν περιορίζεται στον ισλαμικό κόσμο αλλά είναι παγκοσμιοποιημένη. Το πάθημα των Ταλιμπάν-Αλ-Κάιντα και των Δίδυμων Πύργων δεν έγινε μάθημα ακόμη στη Δύση.
Συνεπώς η ηγεσία της Ευρώπης συνεχίζει να εθελοτυφλεί συστηματικά και να αρνείται να ενατενίσει ρεαλιστικά τον κόσμο, ούσα όμηρος κρατικών μικροσυμφερόντων και χωρίς πολιτιστική γνώση για τον ισλαμικό κόσμο. Όσο η Ευρώπη, λοιπόν, δεν προβαίνει στην αναγκαία για αυτήν ενδοσκόπηση και αναθεώρηση της στάσης της απέναντι στο Ισλάμ, τόσο θα εκπλήσσεται διαρκώς από αυτό.

Πηγή: http://www.cnn.gr/opinions/arthra/story/26349/h-geopolitiki-stasi-tis-eyropis-ston-islamiko-kosmo-kai-to-xtypima-stis-vryxelles#ixzz43tBKOlwz

2016-03-28. Η επίθεση στις Βρυξέλλες και τα κλειστά σύνορα της Ευρώπης

on Tuesday, 29 March 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ευαγγελος Βενέτης, Δρ, Συνεργάτης μας

2016-03-28.  Η επίθεση στις Βρυξέλλες και τα κλειστά σύνορα της Ευρώπης

Φαίνεται ότι τα …άστρα δεν ευνοούν την Ευρώπη τους τελευταίους μήνες. Στα όσα λογής προβλήματα αντιμετωπίζει με την οικονομία, το προσφυγικό και τα κλειστά σύνορα ήρθε να προστεθεί και το χτύπημα στις Βρυξέλλες.
Το αποτρόπαιο και καταδικαστέο χτύπημα στο Βέλγιο προκάλεσε την αποστροφή της διεθνούς κοινότητας αλλά έκανε κάποιους στην Ευρώπη να αισθανθούν ικανοποίηση, όχι βέβαια για τα θύματα, αλλά για την …προνοητική πολιτική που ακολουθούν στο θέμα του κλεισίματος των ευρωπαϊκών συνόρων. Αναφερόμαστε βέβαια στην ακροδεξιά ανά την Ευρώπη, και ιδιαίτερα την αυστριακή κυβέρνηση και τους παραδουνάβιους συμμάχους της Βίζεγκραντ οι οποίοι έχουν παραβιάσει κατάφορα την Συνθήκη Σένγκεν, κλείνοντας  τα σύνορα της κεντρικής Βαλκανικής οδού και «τιμωρώντας» την Ελλάδα για την δήθεν μη επαρκή φύλαξη των δικών της συνόρων με την Τουρκία.
Αυτή την στιγμή σε κάποια από τα καλοδιατηρημένα αυτοκρατορικά κτήρια των Αψβούργων ο Αυστριακός Καγκελάριος και οι υπουργοί του τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση για την πολιτική κλειστών συνόρων που έχουν υιοθετήσει και αισθάνονται δικαιωμένοι από την εξέλιξη των γεγονότων.
Παράλληλα διατηρώντας άσβεστη στο μυαλό τους την παράδοση των πολιορκιών της Βιέννης από τους Οθωμανούς τον 16ο και 17ο αι. φαίνεται να θεωρούν εμμέσως τους εαυτούς τους προασπιστές μιας Ευρώπης Καρλομάγνειου χαρακτήρα και συνεχιστές της αυτοκρατορικής πολιτικής ασφαλείας των Αψβούργων για την κεντρική Ευρώπη, αυτή την φορά έναντι όχι ενός μουσουλμανικού στρατού, αλλά της ήπιας ισχύος των αμάχων μουσουλμάνων προσφύγων που συνωστίζονται στα Βαλκάνια και τις παραδουνάβιες χώρες για ένα καλύτερο μέλλον.
Στην κονίστρα της αυστριακής διπλωματίας αυτή την στιγμή διακυβεύεται το μέλλον της Σένγκεν, της Ευρωζώνης και εν τέλει της Ενωμένης Ευρώπης.
Η καρλομάγνεια θεώρηση των Ευρώπης από την Βιέννη δεν περιλαμβάνει τα Βαλκάνια, τα οποία βλέπει ως πεδίο ξένο και κατάλληλο για πειραματισμούς  κάθε είδους. Τα Βαλκάνια με το κυρίως βυζαντινό παρελθόν τους αντιμετωπίζονται όχι ως Ευρώπη αλλά ως …εξωτική περιφέρεια της Ευρώπης, εξ’ου και η πολιτική των κλειστών συνόρων.
Στην περίπτωση της Ελλάδας κατά την παρούσα κρίση φαίνεται να βλέπουν την Αθήνα όχι μέσω του αρχαιοελληνικού προτύπου, το οποίο μάλιστα διατηρούν ως πολιτιστικό κληρονομικό δικαίωμα για τον εαυτό τους μέσω του κεντροευρωπαϊκού νεοκλασσικισμού, αλλά ως Βυζάντιο. Οι καθυστερημένα ενταχθέντες στην ΕΕ Αυστριακοί κυβερνώντες φαίνεται να λησμονούν τον εποικοδομητικό ρόλο της Ελλάδας στην ένταξή τους στην ενωμένη Ευρώπη αλλά και την θεμελιώδη πολιτιστική σημασία των Ελλήνων για την ΕΕ.
Το μεγαλύτερο όμως επιχειρησιακό λάθος της αυστριακής πολιτικής είναι ότι με τα κλειστά σύνορα δεν θα πετύχει παρά τις αντίθετες προσδοκίες της. Ο ερχομός της άνοιξης ήδη ανοίγει τα ορεινά περάσματα των Βαλκανίων και οι συνωστισμένοι πρόσφυγες θα ξεχυθούν στα Βαλκάνια προς βορρά.
Εάν οι Αυστριακοί συμπτύξουν τους φράχτες τους βορειότερα θα έχουν επιτύχει το χειρότερο, δηλ. την μετάδοση της κρίσης σε όλη την χερσόνησο με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια της χερσονήσου από την δράση του Ισλαμικού Κράτους. Τότε στο κατώφλι τους δεν θα δουν απελπισμένους άμαχους πρόσφυγες να αναζητούν ένα καλύτερο οικονομικό μέλλον αλλά μαχητές του Ισλαμικού Κράτους οι οποίοι θα είναι περισσότερο δημοφιλείς και θα αναζητούν επικοινωνιακά εκδίκηση για ακόμη έναν λόγο, την ανθρωπιστική κρίση και δυστυχία στην οποία έχουν περιπέσει οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες στα Βαλκάνια σήμερα λόγω των κλειστών συνόρων.
Έχοντας αυτά υπόψη οι βαλκανικές χώρες καλούνται να μην παρασυρθούν από την αυστριακή πολιτική αλλά να συμπράξουν με την Ελλάδα στην ευέλικτη διαχείριση των προσφύγων, την σύμφωνη με τις αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την αντικειμενική θεώρηση της πραγματικότητας, αποφεύγοντας να μετατρέψουν τα Βαλκάνια, τον κοινό μας πολιτιστικά χώρο, σε καταυλισμό δυστυχίας για χάρη κάποιων χωρών της ΒΔ Ευρώπης.
Οι Αυστριακοί, και εκείνοι που σιωπηρά τους στηρίζουν στην ΕΕ, πρέπει να καταλάβουν εγκαίρως ότι τα κλειστά σύνορα είναι παλιομοδίτικη τακτική και εξαιρετικά ανεπαρκής στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο  περιβάλλον του διαδικτύου.
Η Ευρώπη χρειάζεται σύγχρονες μεθόδους ασφάλειας προσαρμοσμένες στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων ανεξαρτήτως φύλου θρησκείας και καταγωγής. Ας κατανοήσουν στη Βιέννη ότι με την επιπόλαιη πολιτική τους το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να διακυβεύουν το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης μέσω της κατάργησης της  Σένγκεν και του Ευρώ. Κάτι τέτοιο δεν πρέπει να συμβεί σε καμία περίπτωση, διότι τότε οι συνέπειες για την Ευρώπη θα είναι ολέθριες και οι ίδιοι θα λογοδοτήσουν στην ιστορία.
ς

2016-03-24. Η Ανθρωποσφαγή των Βρυξελλών, οι Zωντανοί Tρομοκράτες και το Σχέδιο του ISIS

on Thursday, 24 March 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ

2016-03-24. Η Ανθρωποσφαγή των Βρυξελλών, οι Zωντανοί Tρομοκράτες και το Σχέδιο του ISIS

Αυτό που αναμένετο τελικά έγινε. Μετά το Παρίσι, όλες οι υπηρεσίες πληροφοριών της Ευρώπης είχαν ενδείξεις ότι οι Βρυξέλλες θα ήταν  ο επόμενος στόχος. Ο λόγος είναι προφανής και συνάμα συμβολικός. Ένα κτύπημα στην καρδιά της Ευρώπης και δη στην πρωτεύουσα της Ευρώπης θα ήταν η μεγάλη επιτυχία των τζιχαντιστών και το σοκ και δέος  για όλο τον δυτικό κόσμο. Μάλιστα, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις  ο στόχος – Βρυξέλλες ήταν “easy and soft target”, για δύο λόγους: Αφενός γιατί στις Βρυξέλλες υπάρχουν περιοχές – γκέτο Ισλαμιστών όπως η συνοικία Σαρλερουά, με κήρυκες του μίσους κατά της Δύσης, του πολιτισμού της και της χριστιανικής θρησκείας, άρα πολλοί υποστηρικτές του ISIS και ως εκ τούτου εν δυνάμει τρομοκράτες. Ακόμη το Βέλγιο έχει τους περισσότερους  τζιχαντιστές στην Συρία από όλες τις χώρες της Ευρώπης. Και κατά δεύτερον οι υπηρεσίες ασφαλείας του Βελγίου και η Αστυνομία είναι για κλάματα, ανίκανες να εκτιμήσουν απειλές, να σχεδιάσουν αποτρεπτικές επιχειρήσεις, να προστατεύσουν ευαίσθητες περιοχές  και τους κατοίκους των. Αν δεν είχαν την συνδρομή της Γαλλικής υπηρεσίας πληροφοριών και ιδιαίτερα της εξαιρετικής και μιας από τις καλύτερες στον κόσμο της Γερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών (BND), να τους ενημερώνουν και να τους παροτρύνουν για λήψη μέτρων, τότε οι Βρυξέλλες θα θύμιζε Ράκα της Δύσης.

Η συνέχεια ΕΔΩ! 

2016-03-24. Πρώτες εκτιμήσεις από τις επιθέσεις στις Βρυξέλλες

on Thursday, 24 March 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος, Γεωστρατηγικός αναλυτής, Ταξίαρχος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2016-03-24. Πρώτες εκτιμήσεις από τις επιθέσεις στις Βρυξέλλες

Τροποποίηση της στρατηγικής του Ισλαμικού Κράτους
Από τα μέσα του 2015, τα εδάφη που ελέγχει η οργάνωση του AbuBakral-Baghdadi στη Συρία και το Ιράκ συρρικνώνονται βαθμιαία. Καθώς λοιπόν αντιλαμβάνεται ότι στο άμεσο μέλλον είναι πολύ πιθανόν να απωλέσει και άλλα εδάφη και προκειμένου να διατηρήσει και να μην απογοητεύσει τους απανταχού υποστηρικτές του και ιδιαίτερα τους μαχητές του που μάχονται στο συρο-ιρακινό θέατρο επιχειρήσεων, έχει τροποποιήσει τη στρατηγική του. Συγκεκριμένα, αποφάσισε να εντείνει τη διεξαγωγή θεαματικών τρομοκρατικών επιθέσεων κατά της Δύσης (μετωπική σύγκρουση με το δυτικό κόσμο) και κατά των μουσουλμανικών χωρών (πλην της Τουρκίας και θα εξηγήσουμε στη συνέχεια τι ακριβώς εννοούμε),που συμμετέχουν στην «Επιχείρηση Εγγενής Αποφασιστικότητα» (Operation Inherent Resolve - OIR), η οποία έχει ως κύρια αποστολήτης την αποδόμηση του Ισλαμικού Κράτους. Επιπρόσθετα, αποφάσισε να μεταφέρει ένα μέρος της δύναμής του σε άλλες περιοχές, όπως για παράδειγμα τη Λιβύη, όπου «σιωπηρά» έχουν εμπλακεί οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ, της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Αιγύπτου, του Κατάρ, της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και άλλων χωρών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η ηγεσία του Ισλαμικού Κράτους ευελπιστεί ότι θα ικανοποιήσει τους υποστηρικτές της και τα στελέχη της και θα τους αποτρέψει από το να ενταχθούν στην αντίπαλη τζιχαντιστική οργάνωση, την Αλ-Κάιντα.

Πρώτες εκτιμήσεις
Μια τέτοια θεαματική τρομοκρατική ενέργεια κατά του δυτικού κόσμου πραγματοποιήθηκε στις 22 Μαρτίου στις Βρυξέλλες, στην καρδιά της Ευρώπης, «μια ανάσα» από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και το στρατηγείο του ΝΑΤΟ, που προκάλεσε δεκάδες ανθρώπινες απώλειες και εκατοντάδες τραυματίες. Πριν επιχειρήσουμε να αναλύσουμε και να καταλήξουμε σε εκτιμήσεις, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι επιθέσεις που συνδέονται με το Ισλαμικό Κράτος χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Πρώτον, σε αυτές που σχεδιάζονται από την ηγεσία της οργάνωσης, οι οποίες είναι καλοσχεδιασμένες, μεσαίας έως υψηλής κλίμακαςκαι πολύνεκρες. Δεύτερον, σε αυτές οι οποίες πραγματοποιούνται από άτομα που δεν είναι στελέχη του Ισλαμικού Κράτους, αλλά εμπνέονται από την τζιχαντιστική προπαγάνδα και αποφασίζουν να δράσουν αυτοβούλως (μοναχικοί λύκοι), πραγματοποιώντας συνήθως τρομοκρατικές επιθέσεις μικρής κλίμακας, χωρίς προηγουμένως να τους δοθεί σχετική εντολή από την ηγεσία της οργάνωσης.

Παρότι είναι προφανές ότι τα μέχρι στιγμής δεδομένα μας οδηγούν στην παρούσα φάση σε μη ασφαλείςεκτιμήσεις, εντούτοις δεν θα μπορούσαμε να μην χαρακτηρίσουμε τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες ως «καλοσχεδιασμένες μεσαίας έως υψηλής κλίμακας», οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από έμπειρα στελέχη του Ισλαμικού Κράτους. Η εκτίμηση ότι η οργάνωση του Baghdadi διαθέτει την επιχειρησιακή δυνατότητα και την πρόθεση για τη διεξαγωγή τρομοκρατικών επιθέσεων μεσαίας ως υψηλής κλίμακας επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά. Επομένως, η διεξαγωγή και άλλων παρόμοιων τρομοκρατικών επιθέσεων στην Ευρώπη συνιστά το πλέον πιθανό σενάριο.

Δεν θα πρέπει να θεωρούμε ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν ως απάντηση στη σύλληψη του Σαλάχ Αμπντεσλάμ, όπως ισχυρίσθηκαν αρκετά ΜΜΕ και αναλυτές, διότι απλούστατα οι τέσσερις ημέρες από τη σύλληψή του δεν ήταν αρκετός χρόνος για τη λήψη απόφασης, σχεδίασης, προετοιμασίας και διεξαγωγής αυτών των πολλαπλών και καλοσχεδιασμένων τρομοκρατικών ενεργειών. Ωστόσο, δεν είναι απίθανο να συνδέονται με τον Αμπντεσλάμ και να πραγματοποιήθηκαν από συνεργάτες του, επειδή είχαν προαποφασισθεί και σχεδιασθεί από την ηγεσία του Ισλαμικού Κράτους. Ήδη, δημοσιεύματα των προηγούμενων ημερών έκαναν λόγο για συνεργασία του Αμπντεσλάμ με τις δικαστικές αρχές του Βελγίου. Δηλαδή, υπήρχε ο κίνδυνος για τους συνεργούς του να εντοπισθούν και να συλληφθούν. Επομένως, έπρεπε να επιλέξουν ή να διαφύγουν ή να επισπεύσουν τη διεξαγωγή της τρομοκρατικής ενέργειας που προετοίμαζαν. Και μάλλον, αποφάσισαν να δράσουν νωρίτερα.

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να συγκρίνουμε τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους στην Ευρώπη με τις αντίστοιχες επιθέσεις στην Τουρκία. Διακρίνουμε σημαντικές διαφορές. Στην Ευρώπη (Παρίσι και Βρυξέλλες), στη διετία 2015-2016 πραγματοποιήθηκαν από στελέχη του Ισλαμικού Κράτους συντονισμένες πολλαπλές τρομοκρατικές ενέργειες, οι οποίες προκάλεσαν μεγάλο αριθμό ανθρώπινων απωλειών, προφανώς μετά από εντολή της ηγεσίας της οργάνωσης, η οποία στη συνέχεια ανέλαβε και την ευθύνη. Την ίδια χρονική περίοδο και συγκεκριμένα από τις 5 Ιουνίου 2015 έως τις 19 Μαρτίου 2016, στην Τουρκίαπραγματοποιήθηκαν συνολικά πέντε τρομοκρατικές επιθέσεις που συνδέονται με το Ισλαμικό Κράτος (Diyarbakir, Suruk, Άγκυρα και δύο στην Κωνσταντινούπολη). Εκτός από τις επιθέσεις στο Suruk (20 Ιουλίου 2015) και την Άγκυρα (10 Οκτωβρίου 2015), οι οποίες στοχοποίησαν Κούρδους πολίτες και συνολικά προκάλεσαν περισσότερες από 160 ανθρώπινες απώλειες, οι υπόλοιπες εκτιμάται ότι πραγματοποιήθηκαν από μοναχικούς λύκους, που στοχοποίησαν Τούρκους και ξένους πολίτες, προκαλώντας συνολικά μόνο 16 ανθρώπινες απώλειες (5 Ιουνίου 2015 στο Diyarbakir, 12 Ιανουαρίου και 19 Μαρτίου 2016 στην Κωνσταντινούπολη). Με άλλα λόγια, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι η ηγεσία του Ισλαμικού Κράτους μάλλον δεν έδωσε ποτέ εντολή για τη διεξαγωγή τρομοκρατικών επιθέσεων στην Τουρκία. Εξάλλου, δεν ανέλαβε ποτέ την ευθύνη αυτών των επιθέσεων.

Τα πρόσφατα τρομοκρατικά κτυπήματα στις Βρυξέλλες αναμένεται να διαμορφώσουν ένα νέο statusσχεδόν στο σύνολο της γηραιάς ηπείρου. Η αύξηση του ελλείμματος ασφάλειας είναι πλέον δεδομένη και ως ένα βαθμό θα επηρεάσει αρνητικά την εφαρμογή της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, για την επίλυση της προσφυγικής κρίσης, και ιδιαίτερα τη μετεγκατάσταση των προσφύγων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Επίσης, όσο οι Ευρωπαίοι πολιτικοί θα πιέζουν τις αρχές για περισσότερη αποτελεσματικότητα στον τομέα της ασφάλειας, τόσο περισσότερα μέτρα θα εφαρμόζονται, τα οποία θα οδηγούν σε δημοκρατικό έλλειμμα.

Να επισημάνουμε ότι η τζιχαντιστική απειλή δεν είναι κοινή για τα 28 κράτη-μέλη της ΕΕ, ούτε ως προς το μέγεθος ούτε ως προς την πιθανότητα εκδήλωσης. Επομένως, δεν θα πρέπει να αναμένουμε τη χάραξη και την εφαρμογή μιας κοινής πολιτικής ασφαλείας των 28 κρατών-μελών. Αντίθετα, θα πρέπει να αναμένουμε ότι οι προσεχείς εξελίξεις θα ταλανίσουν περαιτέρω την εξασθενημένη συνοχή της ΕΕ, καθώς η όλη κατάσταση ενδέχεται να δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την αναστολή της Συνθήκης Σένγκεν, γεγονός που είναι δυνατόν να σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους της ενωμένης Ευρώπης.
Τέλος, να προσθέσουμε ότι, από την πλευρά της, η Αλ-Κάιντα δεν αποκλείεται να οδηγηθεί στη λήψη απόφασης για τη διεξαγωγή παρόμοιων θεαματικών τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον δυτικών στόχων, προκειμένου να προσελκύσει και να εντάξει στις θυγατρικές της οργανώσεις τους απογοητευμένους τζιχαντιστές του Baghdadi (λόγω της απώλειας εδαφών στη Συρία και το Ιράκ), αλλά κυρίως να ανακτήσει την απολεσθείσα πρωτοκαθεδρία της στον παγκόσμιο τζιχάντ. Η εκατέρωθεν έναρξη ατέρμονων τρομοκρατικών επιθέσεων κατά στόχων δυτικών συμφερόντων συνιστά ένα εφιαλτικό σενάριο, το οποίο ωστόσο δεν απέχει μακριά από την πραγματικότητα.

2016-03-23. Που στοχεύουν οι τρομοκράτες

on Wednesday, 23 March 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών ΕΛΙΣΜΕ

2016-03-23.  Που στοχεύουν οι τρομοκράτες

Photo by Christopher Furlong / Getty Images/ Ideal Image – Η είσοδος του σταθμού Maelbeek στο μετρό των Βρυξελλών, ο οποίος αποτέλεσε στόχο των τρομοκρατικών χτυπημάτων της 22ας Μαρτίου.

Αναμενόμενο και αναπόφευκτο το τρομοκρατικό κτύπημα στις Βρυξέλλες, το διοικητικό κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Παρά τον αυξημένο βαθμό αντιτρομοκρατικού συναγερμού, η πόλη δεν απέφυγε το αιματηρό πλήγμα αυξάνοντας τον αριθμό των χωρών που γνώρισαν τη βαρβαρότητα των τυφλών κτυπημάτων. Αποτελεί πλέον έργο των αρχών ασφαλείας να επανεξετάσουν τα μέτρα περιφρούρησης και τα δίκτυα πληροφοριών σε μια αέναη -αλλά συνάμα και απέλπιδα- προσπάθεια για επίτευξη της απόλυτης ασφάλειας.
Οι τρομοκράτες μπορούν να ισχυριστούν ότι πέτυχαν να προσβάλλουν ένα από τα καλύτερα προστατευόμενα και συμβολικά σημεία της Ευρώπης σκορπίζοντας τον τρόμο στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Οι ισλαμιστές εξτρεμιστές απέδειξαν ότι παρά τις πρόσφατες συλλήψεις των αρχών ασφαλείας είναι σε θέση να εξαπολύσουν συντονισμένες επιθέσεις ακόμη και σε αυστηρά ελεγχόμενες περιοχές. Πρέπει όμως να κατανοήσουμε ότι ο αντικειμενικός στόχος των τρομοκρατών δεν είναι μόνο η πρόκληση φόβου και κλίματος ηττοπάθειας στους Ευρωπαίους πολίτες. Οι αρρωστημένοι εγκέφαλοι της τρομοκρατίας επιδιώκουν να προξενήσουν μια φοβική και συνάμα αντεκδικητική αντίδραση των δυτικών κοινωνιών κατά του μουσουλμανικού κόσμου αδιακρίτως. Η σύγκρουση των πολιτισμών είναι για αυτούς η επιδιωκόμενη και νομοτελειακή εξέλιξη που θα οδηγήσει στη συντριβή των «απίστων» και την παγκόσμια επικράτηση της ιδεολογίας τους. Απόλυτα νοσηρή και απλοϊκή σκέψη που νοηματοδοτεί όμως την ύπαρξη απελπισμένων και περιθωριοποιημένων ανθρώπων. Δυστυχώς άνθρωποι πρόθυμοι να ακολουθήσουν το μονοπάτι της απόλυτης και αντιπαραγωγικής σύγκρουσης των «πολιτισμών» υπάρχουν αρκετοί σε όλες τις πλευρές.
Εδώ ακριβώς έγκειται και η ικανότητα της «πολιτισμένης» δύσεως να αποφύγει ένα θανάσιμο ενδεχόμενο εξασφαλίζοντας την απαιτούμενη προστασία στους πολίτες της μέσα από τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών αλλά και διατηρώντας την ταυτότητα και πολιτιστικά χαρακτηριστικά των επιμέρους εθνοτήτων που την αποτελούν. Όλα αυτά τα αλληλένδετα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται μόνο με ανέγερση φρακτών, ούτε μόνο με βομβαρδισμούς στη Ράκκα, ούτε η αύξηση των αστυνομικών μέτρων μπορεί να προσφέρει την επιδιωκόμενη ασφάλεια. Οι κλασσικοί πόλεμοι έχουν κατά πολύ μειωθεί αλλά η συσσωρευμένη ενέργεια, η αδικία, οι ανισότητες και η καταπίεση αναζητούν τρόπους εκδήλωσης και αναπόφευκτα εφευρίσκουν νέες μορφές εκτόνωσης. Τα προβλήματα αυτά δεν επιλύονται ούτε μονομερώς ούτε άμεσα, απαιτούν μακροχρόνιο σχεδιασμό, πολυμερή συνεργασία, υψηλό κόστος, πολιτική βούληση και υπεύθυνη ενημέρωση των πληθυσμών.
Ερχόμενοι στην ελληνική πραγματικότητα και στο καίριο ερώτημα που βασανίζει τους Έλληνες πολίτες: εάν και κατά πόσο κινδυνεύει η ήδη καταρρακωμένη οικονομικά (και όχι μόνο) κοινωνία μας από την τυφλή ισλαμιστική τρομοκρατία και τις προσφυγικές ροές. Οι κίνδυνοι υπαρκτοί και πολύπλευροι, όπως και η αγωνία. Αγωνία βωβή, δικαιολογημένη καίτοι πολλάκις δεν εκδηλώνεται υπό το φόβο της ρατσιστικής «ρετσινιάς». Η ανησυχία δεν προέρχεται από τη διαφορετικότητα του άλλου, αλλά κυρίως από τη δικαιολογημένη ανησυχία της ανασφάλειας, της εξέλιξης των εθνικών μας ζητημάτων, της οικονομικής αντοχής αλλά και της διαφύλαξης της (λοιδορούμενης ενίοτε αλλά βαθειά ριζωμένης) εθνικής ταυτότητας μας. Η αγωνία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη καθώς διαβλέπουμε την περιχαράκωση άλλων ευρωπαϊκών κρατών και την αδυναμία άρθρωσης κοινής πολιτικής. Ήδη θεωρείται βέβαιο ότι ευρωπαϊκά κράτη, σε απάντηση της τρομοκρατικής ενέργειας, θα προχωρήσουν σε περαιτέρω μονομερείς ενέργειες με αρνητικές επιπτώσεις στη χώρα μας. Αναμφισβήτητες όμως και οι ευθύνες της Ελλάδος που μέσα από μια ανεδαφική πολιτική ανοικτών συνόρων οδήγησε (συνεπικουρουμένων και άλλων παραγόντων) στον υπερδεκαπλασιασμό των προσφυγικών ροών το 2015 και έλλειμμα εμπιστοσύνης εκ μέρους των «εταίρων» μας. Ευθύνες που αναλογικά επιμερίζονται σε μια μακροχρόνια ελλειμματική και εθελοτυφλούσα μεταναστευτική πολιτική και πολιτική ασφάλειας.
Η χώρα μας μέχρι σήμερα δεν έχει στοχοποιηθεί από τους εξτρεμιστές, ίσως επειδή δε διαβλέπουν όφελος από παρόμοια ενέργεια και όχι για… «για ιστορικούς λόγους»! Πιθανόν, η όλη κατάσταση με τους εγκλωβισμένους πρόσφυγες, την ενδοευρωπαϊκή ασυνεννοησία και την απομόνωση της χώρας μας να εξυπηρετεί τους στόχους τους.
Μονόδρομος πλέον για την Ελλάδα είναι η αυστηρή τήρηση των εθνικών νόμων, των διεθνών συμβάσεων και των ευρωπαϊκών συμφωνιών συγχρόνως με μια ανθρώπινη αντιμετώπιση όλων των ταλαιπωρημένων ψυχών που συσσωρεύονται στα σύνορα μας. Διάσωση, καταγραφή, προσωρινή διαμονή προσφύγων, περιορισμός και επαναπροώθηση των παράτυπων μεταναστών. Η χώρα δεν μπορεί να είναι «ξέφραγο» αμπέλι εν ονόματι ενός απροσδιόριστου και μονόπλευρου ανθρωπισμού και ιδεολογικών ακροβασιών. Φυσικά η απόφαση αυτή έχει σοβαρό οικονομικό κόστος και δυνατόν να προκαλέσει χαμηλής-μεσαίας έντασης αντιδράσεις καθώς θα απαιτήσει τη δημιουργία κλειστών δομών διαμονής (για τους παράτυπους μετανάστες) και ελεγχόμενους (για τους πρόσφυγες). Είναι όμως η μοναδική μέθοδος που μακροπρόθεσμα, ενδεχομένως να μειώσει τις ροές δρώντας αποτρεπτικά, να οδηγήσει σε αποκατάσταση της αξιοπιστίας της χώρας και σε εμπέδωση του αισθήματος ασφαλείας.
Ο χρόνος λιγοστεύει επικίνδυνα και πρέπει να λάβουμε άμεσα τα ενδεικνυόμενα μέτρα. Κάθε καθυστέρηση ενέχει πολλαπλάσιο κόστος στο μέλλον. Η διαχείριση του οίκου μας δεν αναιρεί τις διεθνείς υποχρεώσεις συντονισμού και ανάληψης αποφασιστικών ενεργειών για την αντιμετώπιση του πολυσύνθετου φαινόμενου. Πίσω από τις τρομοκρατικές πράξεις υπάρχουν κράτη που καταρρέουν και πίσω από τις ορδές των Σύρων και Ιρακινών προσφύγων έπονται εκατομμύρια απελπισμένων ανθρώπων από προβληματικές περιοχές. Εδώ θα κληθούμε ως «πολιτισμένα» κράτη να βρούμε τη βέλτιστη ισορροπία μεταξύ ασφάλειας, ανθρωπισμού και διαφύλαξης της ταυτότητος και τρόπου ζωής μας. Σε αυτές τις λεπτές γραμμές και υπό τη σκιά της τρομοκρατίας θα διεξαχθεί ο «αγώνας» της γενιάς μας. Μέχρι όμως να υπάρξει μια συντονισμένη, ρεαλιστική και αποτελεσματική ευρωπαϊκή πολιτική η Ελλάδα, βασισμένη και στις εμπειρίες των άλλων κρατών, πρέπει να είναι προετοιμασμένη και για το χειρότερο δυνατό σενάριο.

2016-01-05. Βιβλιοπαρουσίαση: το «Ισλαμικό Κράτος»

on Tuesday, 05 January 2016. Posted in Βιβλιοπαρουσιάσεις

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

2016-01-05.  Βιβλιοπαρουσίαση: το «Ισλαμικό Κράτος»

Πρόλογος Σωτήρη Ρούσσου*
Το βιβλίο του Βασίλη Γιαννακόπουλου για το «Ισλαμικό Κράτος» έρχεται σε μια ιστορική στιγμή για τη Μέση Ανατολή, ανάλογη ίσως με αυτήν της κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το σύστημα κρατών και συνόρων στη Μέση Ανατολή είναι στο μεγαλύτερο μέρος του αποτέλεσμα των αποικιακών και ηγεμονικών σχεδιασμών και επιδιώξεων των δυτικών δυνάμεων. Παρόλα αυτά, αυτή η χάραξη των κρατικών συνόρων παρέμεινε σχεδόν ανέπαφη τα τελευταία ενενήντα χρόνια. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν και δεν συνεχίζουν να υπάρχουν αξιώσεις για αλλαγή του συνοριακού καθεστώτος. Για τους παναραβιστές και το πολιτικό Ισλάμ, η Μέση Ανατολή διαιρείται σε περισσότερα κράτη από ό,τι θα έπρεπε, εφ’ όσον και οι δύο οραματίζονται είτε ένα μεγάλο παναραβικό κράτος είτε την αναβίωση του ένδοξου Ισλαμικού Χαλιφάτου.
Στην αντίθετη πλευρά, για τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα των Παλαιστινίων και των Κούρδων, η περιοχή αριθμεί λιγότερα κράτη από όσα θα έπρεπε αφού δεν υπάρχουν τα ανεξάρτητα κράτη της Παλαιστίνης και του Κουρδιστάν. Συνεπώς υπήρχαν και υπάρχουν κράτη, κινήματα και ιδεολογίες που αποζητούν είτε την διατήρηση του συνοριακού/κρατικού status quo είτε την αλλαγή του.
Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν άλλαξε τη συνοριακή/κρατική δομή της Μέσης Ανατολής καθώς η ένταξη κάθε κράτους στο συνασπισμό της μιας ή της άλλης υπερδύναμης θα οδηγούσε κάθε προσπάθεια για αλλαγή συνόρων σε αναμέτρηση μεταξύ των υπερδυνάμεων.
Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ (για πρώτη φορά στη Μέση Ανατολή) εναντίον της ιρακινής εισβολής στο Κουβέιτ ανέτρεψε τα δεδομένα στην περιοχή. Η πολιτική της βίαιης «αλλαγής καθεστώτος» (regime change) και η αμερικανική κατοχή του Ιράκ οδήγησε σε απονομιμοποίηση και τελικά στην καίρια αμφισβήτηση του κρατικού συστήματος στην περιοχή. Επιπροσθέτως, την περίοδο αυτή, μη κρατικοί δρώντες όπως η Χεζμπολλάχ και τζιχαντιστικές οργανώσεις αύξησαν αλματωδώς την επιρροή τους στο περιφερειακό ισοζύγιο ισχύος.
Οι πρόσφατες αραβικές εξεγέρσεις και η εξέλιξή τους σε χώρες όπως η Συρία, η Λιβύη και η Υεμένη, κατέστρεψαν το μείγμα νεωτερικών αυταρχικών κρατικών μηχανισμών και προνεωτερικών δικτύων και ιεραρχιών που συνείχαν αυτά τα κράτη. Οι επεμβάσεις περιφερειακών κυρίως δυνάμεων στις τρεις αυτές χώρες μετέτρεψαν τις εμφύλιες διαμάχες σε περιφερειακή σύγκρουση που τελικά αφορά το κρατικό/συνοριακό καθεστώς της περιοχής.
Το ποια δύναμη είναι σήμερα «σταθεροποιητής» ή «αποσταθεροποιητής» συνδέεται χωρίς αμφιβολία με τη θέση τους ως προς το κρατικό/συνοριακό καθεστώς και όχι με την μέχρι σήμερα εικόνα τους ως αναθεωρητικές/επαναστατικές δυνάμεις. Το Ιράν για παράδειγμα, παρά τη φήμη του ως εξαγωγέα της ισλαμικής επανάστασης, αποτελεί «σταθεροποιητή». Το Ιράν επιθυμεί ένα ενιαίο Ιράκ υπό την σιιτική πλειονότητα, μια ενιαία Συρία υπό το ασαντικό καθεστώς και έναν ενιαίο Λίβανο με τη Χεζμπολλάχ σε κεντρικό ρόλο επιρροής. Συνεπώς το Ιράν έχει κάθε λόγο να επιθυμεί τη διατήρηση του συνοριακού status quo. Το ίδιο και η Χεζμπολλάχ επιθυμεί την ακεραιότητα της Συρίας υπό τον Άσαντ, αφού έτσι διασώζεται η απρόσκοπτη σύνδεσή της με την μεγάλη σύμμαχό της, την Τεχεράνη. Το ασαντικό καθεστώς, τέλος, είναι φυσικό να επιθυμεί ακέραια τη Συρία υπό τον έλεγχο του παρά ένα αλαουϊτικό «πριγκιπάτο» σε ένα συριακό χάος υπό τη διαρκή απειλή των σουνιτών τζιχαντιστών.
Η Σαουδική Αραβία και οι μοναρχίες του Κόλπου, μέσω της άμεσης ή έμμεσης υποστήριξης τους προς τους τζιχαντιστές στη Συρία και το Ιράκ, μπορούν να θεωρηθούν ως «αποσταθεροποιητές» του συνοριακού καθεστώτος. Tα κράτη αυτά και οι ηγεσίες τους θεωρούνται παραδοσιακά εξαιρετικά συντηρητικά και υποστηρικτές του status quo. O φόβος όμως της εξάπλωσης της ιρανικής επιρροής, από τη μια πλευρά, και η άνοδος των Αδελφών Μουσουλμάνων από την άλλη, τους ώθησε να αναζητήσουν συμμάχους στο δογματικά εγγύτερο σαλαφιστικό, τζιχαντιστικό Ισλάμ ενθαρρύνοντας εκούσια ή ακούσια τις αποσχιστικές τάσεις αυτών των οργανώσεων στη Συρία και το Ιράκ.
Είναι προφανές ότι το Ισλαμικό «Χαλιφάτο» είναι ένας «αποσταθεροποιητής» του συνοριακού/κρατικού καθεστώτος στην περιοχή της Μεσοποταμίας. Με τη στρατηγική των «κυλιόμενων» συνόρων εξαπλώνεται σε περιοχές του Ιράκ και της Συρίας ενώνοντάς τις σε ένα υβριδικό κράτος που στηρίζεται ιδεολογικά και κοινωνικά σε μια σύνθεση του εξτρεμιστικού σαλαφιστικού Ισλάμ, του μπααθικού εθνικισμού και των προνεωτερικών δικτύων των φυλών.
Τα κουρδικό εθνικό κίνημα στη Συρία, και βέβαια το κατ’ ουσίαν κουρδικό κράτος στο βόρειο Ιράκ, αποτελούν εκ των πραγμάτων «αποσταθεροποιητές αφού αμφισβητούν την κυριαρχία τριών κρατών, του Ιράκ, της Συρίας και ίσως και έμμεσα της Τουρκίας.
Η Τουρκία και το Ισραήλ παραμένουν στην γκρίζα ζώνη μεταξύ σταθεροποίησης και αποσταθεροποίησης του συνοριακού/κρατικού status quo. Η Τουρκία, παρότι υποστήριξε την ακεραιότητα της Συρίας, με τη βοήθεια της προς τζιχαντιστικές οργανώσεις ουσιαστικά υπονόμευε το συνοριακό καθεστώς. Επιπροσθέτως, η τουρκική επιλεκτική βοήθεια προς το Ιρακινό Κουρδιστάν και τους σουνίτες του Ιράκ απέναντι στην κυριαρχούμενη από σιίτες κυβέρνηση της Βαγδάτης κατατάσσει την Άγκυρα στην πλευρά της αποσταθεροποίησης μάλλον παρά της σταθεροποίησης.
Το Ισραήλ θα περίμενε κανείς ότι θα ήταν μια από εκείνες τις περιφερειακές δυνάμεις που θα επέλεγαν με σαφή και κατηγορηματικό τρόπο την πλευρά της σταθερότητας του συνοριακού καθεστώτος. Η επιλογή του Τελ Αβίβ να οξύνει την διαμάχη του με την Χεζμπολλάχ οδηγεί την οργάνωση αυτή σε υπερέκταση των ανθρώπινων και υλικών πόρων της και εκ του αποτελέσματος η όξυνση αυτή βοηθά τους τζιχαντιστές που αμφισβητούν ευθέως τα «σύνορα της αποικιοκρατίας».
Η Ουάσιγκτον θέλει οπωσδήποτε να αποφύγει μια στρατιωτική επέμβαση. Στέλνει όμως λανθασμένα ή αλληλοσυγκρουόμενα μηνύματα και προς τους «σταθεροποιητές» και προς τους «αποσταθεροποιητές». Εί-ναι σαφές ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επιθυμούν μια ιρανική ηγεμονία στη Μεσοποταμία και τη Μείζονα Συρία αλλά, από την άλλη πλευρά, δεν διαθέτουν αυτήν την στιγμή ένα «κράτος-αντιπρόσωπό» τους στην περιοχή. Η ερντογανική Τουρκία είναι απρόβλεπτη και η σαουδαραβική μοναρχία διατηρεί μια ανήσυχη δυσπιστία για την αμερικανική στάση στη Μέση Ανατολή. Η συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν φέρνει εγγύτερα την Τεχεράνη με την Ουάσιγκτον αλλά πολλαπλασιάζει τις ανησυχίες στο Τελ Αβίβ και τη Ριάντ.
H μελέτη του Βασίλη Γιαννακόπουλου για το «Ισλαμικό Κράτος» αποτελεί ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο και σημαντική συμβολή για την κατανόηση αυτών των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή. Αυτό που ξεχωρίζει το βιβλίο αυτό είναι μια χαμηλόφωνη, συστηματική συλλογή στοιχείων από εκατοντάδες πηγές που τοποθετούνται σε έναν σαφή αναλυτικό καμβά. Η παραγωγή στοιχείων, ειδήσεων και αναλύσεων για τη Μέση Ανατολή είναι φρενήρης και περιέχει μια μεγάλη ποσότητα άχρηστων και παραπειστικών δεδομένων. Για αυτό είναι πολύ σημαντική η ικανότητα κάποιου να επιλέγει εκείνες τις πληροφορίες που ευσταθούν και να τις οργανώνει με τέτοιον τρόπο ώστε να τους δίνει νόημα, να τις βγάζει δηλαδή από την αποσπασματικότητα τους και να τις εντάσσει σε ένα ευρύτερο εξηγητικό σχήμα. Αυτήν την ικανότητα τη διαθέτει ο συγγραφέας και είναι έκδηλη σε όλο το βιβλίο, ιδιαίτερα μάλιστα στους εξαιρετικά επεξηγηματικούς πίνακες και χάρτες.
Ο Γιαννακόπουλος δεν σπεύδει να υιοθετήσει άκριτα εντυπωσιακές θεωρίες, κυρίως συνωμοσίας, για να υφαρπάξει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Τον βάζει σε μια σταδιακή διαδικασία μάθησης και του δίνει τις ρίζες των φαινομένων, ιδιαίτερα μάλιστα του πολύπλοκου και πολυσχιδούς τζιχαντιστικού κινήματος χωρίς να παραμελεί και το ευρύτερο πλαίσιο των περιφερειακών ισορροπιών και επιδιώξεων. Το βιβλίο αυτό έρχεται σε μια στιγμή που ο «θόρυβος» των πληροφοριών και των φωνασκούντων αδαών τείνει να σκεπάσει κάθε ψύχραιμη και συγκροτημένη ανάλυση για την Μέση Ανατολή και το τζιχαντιστικό φαινόμενο. Έρχεται να βοηθήσει ουσιωδώς την γνώση.
*Σωτήρης Ρούσσος, Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και επιστημονικός υπεύθυνος του Κέντρου Μεσογειακών, Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών, www.cemmis.edu.gr

Βιβλιοπωλείο Πολιτεία
http://www.politeianet.gr/books/9789609377331-giannakopoulos-basilis-idiotiki-islamiko-kratos-253486

Εσπερίδα συνδιοργανωμένη από το ΙΔΙΣ και ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. Διάλεξη: ΝΕΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ, ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ'

on Sunday, 06 December 2015. Posted in Ημερίδες

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

Το απόγευμα της 04 Δεκεμβρίου έλαβε χώρα συνδιοργάνωση του ΕΛΙΣΜΕ με το ΙΔΙΣ στο κτίριο του τελευταίου στην Πλάκα.

Το θέμα της εκδήλωσης ήταν: Το φαινόμενο του Ισλαμικού Κράτους και οι επιπτώσεις στην Ελλάδα και Ευρώπη.

Συντονιστής ήταν ο καθηγητής και Διευθυντής του ΙΔΙΣ Χαράλαμπος Παπασωτηρίου και ομιλητές ο καθηγητής Κωνσταντίνος Φίλης, Διευθυντής Ερευνητικών Προγραμμάτων του ΙΔΙΣ, ο Συνταγματάρχης εα Δημήτρης Στεργίου, υποψήφιος Δρ Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και μέλος του ΕΛΙΣΜΕ, ο Υποστράτηγος εα Ιπποκράτης Δασκαλάκης ΜΑ στις Διεθνείς Σχέσεις και μέλος του ΕΛΙΣΜΕ και η Μαρίνα Ελευθεριάδου, Δρ Διεθνών Σχέσεων.

Η εκδήλωση ήταν απόλυτα επιτυχημένη και η αίθουσα του ΙΔΙΣ ήταν ασφυκτικά γεμάτη με δεκάδες άτομα να παρακολουθούν την εκδήλωση ακόμη και όρθιοι.

Επoικοδομητική και η συζήτηση που ακολούθησε με πλήθος ερωτημάτων να κατευθύνονται προς τους τέσσερις ομιλητές. Την εκδήλωση παρακολούθησαν μέλη και φίλοι του ΕΛΙΣΜΕ, της πανεπιστημιακής κοινότητας και δεκάδες φοιτητές του Παντείου Πανεπιστημίου και του ΙΔΙΣ. 

Η εκδήλωση κάλυψε θέματα που αναφέρονται στη δομή, οργάνωση, ιδεολογία και χρηματοδότηση του Ισλαμικού Κράτους, τις πρόσφατες εξελίξεις στην περιοχή, την έξαρση της τρομοκρατίας και των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών και προχώρησε σε μια ψύχραιμη αποτίμηση των συνεπειών και τρόπων αντιδράσεων για την Ευρώπη και την Ελλάδα.

Ενδεικτικό της προσοχής που προσέλκυσε η εκδήλωση υπήρξε και η μεμονομένη αντίδραση ορισμένων ατόμων έξωθεν του κτιρίου με αναγραφή συνθημάτων και ρίψη προκηρύξεων. Χαρακτηριστική είναι  μια φωτογραφία με τα συνθήματα των "φίλων" μας έξω από το Πάντειο (ο ομιλητής και ο πόλεμος που ετοιμάζει το Πάντειο !!!).

Ωστόσο, πρέπει να τονιστεί η τόλμη του διευθυντή του ΙΔΙΣ κ. Παπασωτηρίου να μη ματαιώσει την εκδήλωση παρά τις επίμονες συστάσεις πολλών για την ματαίωση της.

Το ΕΛΙΣΜΕ θα προχωρήσει σε ανάρτηση των εισηγήσεων των ομιλητών αρχίζοντας σήμερα με την διάλεξη του Ιπποκράτη Δασκαλάκη 'ΝΕΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ, ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ', όπου ο διαλέκτης κατένειμε την ομιλία του σε 12 σύντομες υποενότητες ορισμένες εκ των οποίων με μορφή ερωτήσεων και απαντήσεων για μια απλούστερη κατανόηση του αντικειμένου. Στο κείμενό του ενσωματώθηκαν και ορισμένες από τις ερωτήσεις και ανησυχίες που εκφράστηκαν στη διάρκεια της εκδήλωσης...

ΕΔΩ η συνέχεια!

2016-01-04. ΤΟ ΣΥΡΙΑΚΟ ΖΗΤΗΜΑ , ΟΙ ΑΝΤΙΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΤΩΝ ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΕΞΕΥΡΕΣΗΣ ΛΥΣΕΩΣ.

on Monday, 04 January 2016. Posted in Μελέτες

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

2016-01-04. ΤΟ ΣΥΡΙΑΚΟ ΖΗΤΗΜΑ , ΟΙ ΑΝΤΙΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΤΩΝ ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΕΞΕΥΡΕΣΗΣ ΛΥΣΕΩΣ.

Το πρώτο εξάμηνο του 2014 η έκρυθμη κατάσταση στην περιοχή της Ουκρανίας και οι συνέπειες της μεσουρανούσαν στα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Η ουκρανική κρίση, η προσάρτηση της Κριμαίας και οι συγκρούσεις στις εξεγερμένες ουκρανικές ρωσόφωνες επαρχίες βύθισαν στο ναδίρ τις προβληματικές σχέσεις Δύσεως-Ρωσίας. Σύντομα όμως, οι φλόγες της συριακής κρίσης αλλά και της ευρύτερης αναταραχής στη Μέση Ανατολή που είχαν αναζωπυρωθεί από το ξέσπασμα της Αραβικής Άνοιξης, το 2011, απέσπασαν και πάλι την προσοχή μας. Στα μέσα λοιπόν του παρελθόντος έτους, μια άγνωστη ισλαμιστική οργάνωση, η Islamic State of Iraq and Syria-ISIS ή Islamic State in Iraq and the Levant-ISIL που ξεπήδησε στο Ιράκ από μια απρόσμενη συνεργασία σουνιτικών καταπιεσμένων στοιχείων και υπολειμμάτων τρομοκρατικών οργανώσεων και ανδρώθηκε στη Συρία, υπήρξε ο πρωταγωνιστής των γεγονότων.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

1/8/2016. Το Ι. Κ. (ΙΣΙΣ) προσφέρει την ευκαιρία της ψυχωσικής έκρηξης μιας προ-θρησκευτικής και προ-ιδεολογικής, ριζοσπαστικής βίας

on Monday, 01 August 2016. Posted in Διάφορα Θέματα

του Μάσιμο Ρεκαλκάτι *, Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

1/8/2016. Το Ι. Κ. (ΙΣΙΣ) προσφέρει την ευκαιρία της ψυχωσικής έκρηξης μιας προ-θρησκευτικής και προ-ιδεολογικής, ριζοσπαστικής βίας

Οι τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Νίκαια και στο Αμβούργο εντάσσονται σε ένα διαφορετικό πλαίσιο από εκείνο των επιθέσεων στο Παρίσι και τις Βρυξέλλες. Είναι προφανές ότι στον ήδη γνωστό, και ακραία βίαιο, πρωταγωνιστή, δηλαδή το Ισλαμικό Κράτος και τους φανατικούς του «μάρτυρες», προστίθεται ένας άλλος πρωταγωνιστής, που έχει όνομα και επώνυμο. Είναι η τρέλα, η μετάβαση σε μια καθαρά ψυχωσική πράξη. Αυτή είναι η ψυχοπαθολογία των ανθρώπων που διέπραξαν τις τελευταίες επιθέσεις.
Για μία ακόμη φορά, η Δύση βρίσκεται αντιμέτωπη με το πρόβλημα της κοινωνικής περιθωριοποίησης που χαρακτηρίζει αυτούς τους δράστες. Και με δεδομένο το νεαρό της ηλικίας αυτών των δολοφόνων, αναδεικνύεται μια νέα, σοβαρή απειλή: Πώς να ξαναδώσουμε νόημα στη ζωή των παιδιών μας, πώς να τους ξαναδώσουμε μέλλον, ελπίδα, εμπιστοσύνη, δουλειά;
Η ανάδυση αυτής της πλευράς στη μάχη κατά της τρομοκρατίας δεν πρέπει βέβαια να μετατρέψει το φαινόμενο του Ισλαμικού Κράτους σε ένα ψυχοπαθολογικό φαινόμενο. Δεν υπάρχει αμφιβολία, όμως, ότι το επεκτείνει σε πιο επισφαλείς πτυχές της κοινωνικής μας ζωής.
Η κήρυξη πολέμου του Ισλαμικού Κράτους κατά της Δύσης έχει δημιουργήσει μια σοβαρή παρενέργεια: Η ακραία πράξη του τρομοκράτη γίνεται μεταδοτική, μετατρέπεται σε μοντέλο, αποκτά μιμητές ακόμη και μεταξύ εκείνων που δεν ανήκουν σε αυτή την πολιτικο-θρησκευτική ταυτότητα. Είναι νέοι, απελπισμένοι και ψυχωσικοί. Και όπως έλεγε ο θεωρητικός της ψυχανάλυσης Ουίλφρεντ Μπίον, ο ψυχωσικός «στερείται νου και στερείται σκέψης».
Γνωρίζουμε καλά τη μαζική ψυχολογία που βρίσκεται πίσω από αυτό το φαινόμενο: Όταν κάτι που θεωρούνταν ως τώρα απίθανο - η βίαιη αφαίρεση της ζωής αγνώστων ανθρώπων που το μόνο έγκλημά τους είναι ότι ήταν πιο ευτυχισμένοι από εμάς - γίνεται όχι μόνο πιθανό, αλλά αποκτά και ιδεολογικό περιεχόμενο, τότε προσφέρει σε νέους εύθραυστους, χωρίς προοπτικές, αλλά καθαρά ψυχωσικούς, την ευκαιρία να δώσουν νόημα στη ζωή τους.
Μια πράξη που προκαλεί τρόμο μπορεί έτσι να επιτρέψει σε μια ανώνυμη ζωή να αποκτήσει όνομα και μία θέση στην ιστορία. Με τον τρόπο αυτό, άνθρωποι που έχουν τεθεί στο περιθώριο της κοινωνίας και αισθάνονται αποτυχημένοι και ανίκανοι δίνουν επιτέλους ένα νόημα στη ζωή τους - ακόμη και αφαιρώντας την. Νιώθοντας θύματα ενός συστήματος που τους απορρίπτει, κτυπούν αυτό ακριβώς το σύστημα για να το εκδικηθούν. Αυτό συνέβη με τον νεαρό δράστη του Μονάχου, ο οποίος υποστήριξε ότι είχε υπάρξει θύμα bullying.
Το Ισλαμικό Κράτος προσφέρει έτσι την ευκαιρία της ψυχωσικής έκρηξης μιας ριζοσπαστικής βίας που είναι προ-θρησκευτική και προ-ιδεολογική. Οι αρχηγοί του εκμεταλλεύονται πολιτικά αυτή την έκρηξη, προσεταιριζόμενοι νέους που δεν ανήκουν σε κανέναν εκτός από το δικό τους παραλήρημα. Με τον τρόπο αυτό, οι τρομοκράτες ενισχύουν, πάντα με την ακούσια συνδρομή των μέσων ενημέρωσης, τη στρατιωτική τους εικόνα και την ισχύ τους. Γι' αυτό πρέπει να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και τη διαύγειά μας, κάνοντας διάκριση ανάμεσα στις καθαρά τρομοκρατικές πράξεις και στις ψυχωσικές ενέργειες. Σε αντίθετη περίπτωση, θα παίξουμε το παιχνίδι του Ισλαμικού Κράτους που θέλει να καταστρέψει τη ζωή μας και τον πολιτισμό μας.
Δεν πρέπει τέλος να ξεχνάμε το μεγάλο θέμα της νεότητας. Αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε δεν είναι μόνο η στρατιωτική και πολιτική πλευρά της σύγκρουσης με τους τρομοκράτες και τον στρατό τους. Είναι και η απελπισμένη κραυγή από τις νέες γενιές, που πρέπει να την ακούσουμε και να την ερμηνεύσουμε. Το να δώσουμε νόημα, περιεχόμενο και προοπτική στη ζωή των παιδιών μας αποτελεί το πραγματικό αντίδοτο σε κάθε μορφή βίας.
Το μοιραίο μίγμα της οικονομικής κρίσης, της τρομοκρατίας και της ψυχοπαθολογίας μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την ενίσχυση της ευρωπαϊκής μας ταυτότητας. Κάποτε ο Σαρτρ έγραψε ότι αυτοί που έκαναν τους Γάλλους να καταλάβουν το πραγματικό νόημα της ελευθερίας ήταν οι Ναζί, όταν κατέλαβαν τη χώρα τους. Μπορούμε να πούμε σήμερα το ίδιο για την τρομοκρατία; Θα μας δώσει άραγε η τρομοκρατία την ευκαιρία να οικοδομήσουμε επιτέλους, χωρίς αναστολές και δισταγμούς, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης;
(Πηγή: La Repubblica), http://bit.ly/2aiYpSP
 
Ο Μάσιμο Ρεκαλκάτι είναι Ιταλός ψυχαναλυτής, συγγραφέας και πανεπιστημιακός (http://www.massimorecalcati.it/)


13/4/2016- Πιθανολογώντας το τέλος του Ισλαμικού Κράτους!

on Wednesday, 13 April 2016. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Γράφει ο Βασίλης Κοψαχείλης, διεθνολόγος, σύμβουλος εκτίμησης γεωπολιτικών κινδύνων.

13/4/2016- Πιθανολογώντας το τέλος του Ισλαμικού Κράτους!

(Φωτ.: Ράκκα, Συρία - 25 Νοεμβρίου 2014. Καπνοί βγαίνουν από ένα κτίριο μετά τους βομβαρδισμούς των δυνάμεων του Προέδρου της Συρίας, Bashar al-Assad, κατά στόχων του ISIS, επιθέσεις που στίχοισαν τη ζωή 130 ανθρώπων. Δεν είναι η Ράκκα η πηγή της ισχύος του Ισλαμικού Κράτους και σε καμία περίπτωση η πτώση της Ράκκα δεν θα σήμαινε και το τέλος του. Από την Άπω Ανατολή μέχρι τη Λατινική Αμερική, το ΙΚ διατηρεί φρούρια και πυρήνες.)
Photo by Anadolu Agency / Contributor / Getty Images / Ideal Image

Το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) παραμένει ισχυρό, παρά τα πλήγματα που έχει δεχθεί τον τελευταίο χρόνο και παρά τις εδαφικές του απώλειες στη Μεσοποταμία. Αυτό το οφείλει στη στρατηγική του, στη δομή του και κυρίως στην ευρεία «νομιμοποίηση» που εξακολουθεί να απολαμβάνει δυστυχώς από τους πνευματικούς ηγέτες του σουνιτικού Ισλάμ.
Ο ιερός πόλεμος που διεξάγει εναντίον αποστατών και απίστων συνεχίζει να προσελκύει οπαδούς, πλούτο, πολιτική εύνοια και θρησκευτική στήριξη μεταξύ των Σουνιτών Μουσουλμάνων, κάνοντας ακόμη πιο εύκολη την εξάπλωσή του εναντίον των σύγχρονων Σταυροφόρων της Δύσης.
Ωστόσο, ανατρέχοντας πίσω στην ιστορία και τηρουμένων πάντα των αναλογιών, παρατηρούμε ότι το ΙΚ παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με τους Σταυροφόρους και συγκεκριμένα με το Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών. Η μελέτη του τέλους των Ναϊτών μας βοηθάει να πιθανολογήσουμε ενδεχομένως και το τέλος του ΙΚ.

Το Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών
Η κατάληψη των Αγίων Τόπων το 1070 από τους Σελτζούκους Τούρκους ήταν ένα ισχυρό σοκ για τη χριστιανική Ευρώπη. Εικοσιπέντε χρόνια μετά αποφασίζεται η 1η Σταυροφορία. Με την ολοκλήρωση της το 1099, οι Άγιοι Τόποι περνούν στον έλεγχο των Σταυροφόρων, όμως η κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή του Λεβάντε κάθε άλλο παρά ασφαλής είναι για τους Χριστιανούς προσκυνητές που έρχονται από την Ευρώπη να προσκυνήσουν τον Πανάγιο Τάφο. Το 1119, ένας μικρός πυρήνας Γάλλων ιπποτών ιδρύει, με έδρα την Ιερουσαλήμ, το Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών, με σκοπό τη προστασία της ζωής και της περιουσίας των Χριστιανών προσκυνητών.
Γρήγορα απέκτησαν μεγάλη ισχύ. Ο Πάπας της Ρώμης ευλόγησε το Τάγμα, δίνοντάς του την απαραίτητη και αναγκαία «νομιμοποίηση». Αυτό εξασφάλισε στους Ναΐτες ισχυρές πολιτικές διασυνδέσεις, πλούτο και προσέλκυσε την αφρόκρεμα των νέων Χριστιανών στην υπηρεσία του Τάγματος. Στην πραγματικότητα, ξεκίνησαν ως ένα Τάγμα μοναχών - στρατιωτών και εξελίχθηκαν σε ρυθμιστές της πολιτικής και οικονομικής ζωής της Ευρώπης.
Η στρατηγική των Ναϊτών δεν επικεντρώθηκε στην Ιερουσαλήμ. Αντίθετα, δημιούργησαν ένα πολύ πυκνό δίκτυο «καταστημάτων» στην Ευρώπη και φρουρίων στο Λεβάντε, έχοντας αποκεντρωμένη διοικητική λειτουργία και επιχειρησιακή ευελιξία. Έτσι, όταν το 1244 καταλήφθηκε ξανά και οριστικά η Ιερουσαλήμ από τους Τούρκους, οι Ναΐτες εύκολα μετέφεραν την έδρα τους στο επόμενο φρούριό τους στην Άκρα. Και όταν έχασαν και την Άκρα, μετέφεραν την έδρα τους στη Λεμεσό της Κύπρου.

Η πολιορκία του Arwad και η αρχή του τέλους των Ναϊτών
Το φρούριο Arwad, που βρίσκεται στο ομώνυμο νησάκι ακριβώς απέναντι από την Ταρσό της Συρίας, ήταν το τελευταίο οχυρό των Ναϊτών στην περιοχή του Λεβάντε. Η βάση τους αυτή δικαιολογούσε την ύπαρξής τους και συντηρούσε την ελπίδα ανάκτησης της Ιερουσαλήμ.
Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΦΡΟΥΡΙΟΥ ARWAD ΣΤΟΝ ΧΑΡΤΗ


 
Το 1303, οι Αιγύπτιοι Μαμελούκοι πολιόρκησαν και κατέλαβαν το φρούριο Arwad. Με την πτώση του Arwad, οι Ναΐτες χάνουν κάθε εδαφικό έρεισμα στη Μ. Ανατολή και περιορίζονται στη Μεσόγειο και την Ευρώπη. Αυτό σηματοδοτεί και την αρχή του τέλους τους, διότι ο περιορισμός τους στην Ευρώπη, σε συνδυασμό με τη στρατιωτική και οικονομική τους ισχύ, ήταν απειλή για τις μεγάλες μοναρχίες της Γηραιάς Ηπείρου.
Τέσσερα χρόνια μετά την πτώση του Arwad, ο Βασιλιάς της Γαλλίας, Φίλιππος IV, διατάσσει τη σύλληψη και εκτέλεση των ηγετών των Ναϊτών, αναγκάζει τον Πάπα να τους αφορίσει, και μοιράζει την περιουσία τους στο ελεγχόμενο από εκείνον Τάγμα των Ιπποτών Νοσοκόμων. Δίχως «νομιμοποίηση», αρχηγούς, περιουσία και μετά από συνεχείς διώξεις, το Τάγμα των Ναϊτών διαλύεται.
Η πτώση του μικρού οχυρού Arwad, και όχι η Ιερουσαλήμ, η Άκρα ή το τελευταίο τους στρατηγείο στη Λεμεσό, ήταν τελικά το «κλειδί» για την αρχή του τέλους τους!

Ιστορικό déjà vu;
Τηρουμένων των αναλογιών, πολλά στοιχεία που οδήγησαν στη συγκρότηση και εξάπλωση των Ναϊτών τα βρίσκουμε και στην περίπτωση των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους.
Ένα πρώτο κοινό στοιχείο βρίσκεται στα αίτια της εμφάνισής τους. Όπως η κατάληψη των Αγίων Τόπων από τις ορδές του Ισλάμ ανάγκασε τους Χριστιανούς της Ευρώπης να επέμβουν ώστε να τους απελευθερώσουν και στη συνέχεια να δημιουργηθεί το Τάγμα των Ναϊτών για να προστατεύει τα καραβάνια των προσκυνητών, αντίστοιχα, για πολλούς, η εμφάνιση του ΙΚ είναι το αποτέλεσμα της αντίδρασης του σουνιτικού Ισλάμ ενάντια στις δυτικές επεμβάσεις στην περιοχή, ενάντια στην επιρροή του δυτικού μοντερνισμού μέσα στις συντηρητικές μουσουλμανικές κοινωνίες και ενάντια στην αύξηση της ισχύος των Σιιτών στη Μέση Ανατολή.
Ένα δεύτερο κοινό στοιχείο σχετίζεται με τη «νομιμοποίηση» της ύπαρξης και δράσης, τότε των Ναϊτών και σήμερα του ΙΚ. Στα μάτια των Χριστιανών, οι Ναΐτες ήταν ήρωες. Αντίστοιχα σήμερα, για πολλούς Σουνίτες ανά τον κόσμο και ιδιαίτερα για τους Σουνίτες που έχασαν δικούς τους ανθρώπους στο Ραμάντι και τη Φαλούτζα το ΙΚ εκφράζει το ιστορικό ανάλογο των Σταυροφόρων.
Ένα τρίτο στοιχείο σύγκλισης βρίσκεται στο πάντρεμα της θρησκευτικής με την πολιτική, την οικονομική και τη στρατιωτική ισχύ, καλυπτόμενων πίσω από μια μεγάλη «ιδέα»: την επικράτηση του σουνιτικού Ισλάμ επί των εχθρών του με παράλληλη παλιννόστηση του ισλαμικού Χαλιφάτου. Η μεγάλη αυτή «ιδέα» νομιμοποιεί το ΙΚ και δυστυχώς κανένας από τους μεγάλους θρησκευτικούς ηγέτες του Ισλάμ δεν το έχει θεσμικά αποκηρύξει. Άρα στο ιδεολογικό πεδίο εξακολουθούν να απολαμβάνουν της απαραίτητης και αναγκαίας «νομιμοποίησης» που τους εξασφαλίζει μαχητές, μέσα και πόρους για τη συνέχιση του «αγώνα».
Επίσης, η στρατηγική και η δομή του ΙΚ μοιάζει σε πολλά με την αποκεντρωμένη δομή και στρατηγική των Ναϊτών. Δεν είναι η Ράκκα η πηγή της ισχύος τους και σε καμία περίπτωση η πτώση της Ράκκα δεν θα σήμαινε και το τέλος τους. Από την Άπω Ανατολή μέχρι τη Λατινική Αμερική, το ΙΚ διατηρεί φρούρια και πυρήνες. Την ώρα που χάνει έδαφος στη Μεσοποταμία, ενισχύει τις δυνάμεις του στη Λιβύη και κάνει θεαματικά χτυπήματα στο κέντρο της Ευρώπης. Η στρατολόγηση φανατικών οπαδών φαίνεται αμείωτη, όπως ισχυρή παραμένει και η ικανότητά του να παράγει πλούτο για να συντηρεί την πολεμική του προσπάθεια.
Ένα τελευταίο στοιχείο στο οποίο Ναΐτες και ΙΚ συγκλίνουν είναι ότι έφτιαχναν «κράτη» μέσα σε κράτη. Στο απόγειο της ισχύος τους, οι Ναΐτες όριζαν τα πολιτικά και οικονομικά δεδομένα σε μεγάλο τμήμα της Ευρώπης. Ομοίως, το ΙΚ κυριαρχεί μεταξύ Συρίας και Ιράκ, ενώ επηρεάζει σχεδόν όλες τις ηπείρους.

Σχεδιάζοντας το τέλος του Ισλαμικού Κράτους
Θα μπορούσε το τέλος των Ναϊτών να λειτουργήσει ως οδηγός συμπερασμάτων ώστε να πιθανολογήσουμε, νομοτελειακά ή με σχέδιο, το τέλος του ΙΚ; Ενδεχομένως, ναι!
Το Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών κατέστη ευάλωτο, όταν έχασε τη στρατιωτική του υπεροχή στην περιοχή του Λεβάντε, αλλά παρέμενε αρκετά ισχυρό ώστε να επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη από την οποία αντλούσε «νομιμοποίηση», πόρους και ανθρώπινο δυναμικό. Το στοιχείο αυτό τους έκανε εύκολο στόχο και είναι χαρακτηριστικό ότι το τελικό χτύπημα εναντίον τους δεν ήρθε από άλλα αντίπαλα Τάγματα –όπως των Νοσοκόμων ή των Τευτόνων– αλλά από τον ίδιο τον Γάλλο μονάρχη και τον Πάπα.
Αν πράγματι η Δύση θέλει να τελειώσει με το ΙΚ, δεν έχει παρά να σχεδιάσει μια στρατηγική βασισμένη στα διδάγματα που προκύπτουν από το τέλος των Ναϊτών.
Σημαντικό και καθοριστικό στοιχείο σε αυτήν τη στρατηγική θα είναι ο εντοπισμός του αντίστοιχου Arwad του ΙΚ. Ενδεχομένως μια δυτική επιχείρηση εναντίον της Ράκκα να φέρει τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, αναγκάζοντας τους Ισλαμιστές να μεταφέρουν την έδρα τους εγγύτερα της Ευρώπης, για παράδειγμα στη Derna της Λιβύης. Και ακόμα και αν πέσει η Derna, υπάρχουν δεκάδες άλλα προπύργιά τους για να καταληφθούν. Μέχρι τότε, οι πυρήνες τους στην Ευρώπη, τη Ρωσία, στην Αυστραλία και τις ΗΠΑ θα έχουν σκορπίσει τον τρόμο και τον θάνατο, αποσταθεροποιώντας την καρδιά της Δύσης και διαλύοντας το δυτικό οικοδόμημα εκ των έσω.
Μάλιστα μια στρατηγική, που θα άφηνε τους τζιχαντιστές του ΙΚ περιορισμένους αλλά ανενόχλητους στη Ράκκα, τότε θα τους καθιστούσε μεγαλύτερη απειλή για τους περιφερειακούς τους πάτρωνες παρά για την ίδια τη Δύση.
Επίσης, μια αποτελεσματική στρατηγική εναντίον του ΙΚ θα πρέπει να βασιστεί σε στοιχεία απομόνωσης και από-νομιμοποίησής του. Θα πρέπει από τη μία να εξαναγκαστούν οι θρησκευτικοί ηγέτες του σουνιτικού Ισλάμ να το αποκηρύξουν έμπρακτα, ενώ από την άλλη να δοθεί το τελειωτικό χτύπημα εναντίον τους από τις ίδιες ισλαμικές μοναρχίες που τους εξέθρεψαν, ώστε ο κύκλος της «θρησκευτικής τρομοκρατίας» να κλείσει ως μια εσωτερική υπόθεση του Ισλάμ, χωρίς να αφήνει εκκρεμότητες για διευθέτηση στο μέλλον. Παράλληλα η Δύση θα πρέπει να προετοιμάσει το διάδοχο σχήμα το οποίο θα κληρονομήσει την «περιουσία» του ΙΚ, όπως ιστορικά συνέβη και με την περίπτωση των Ναϊτών.
Όπως διδάσκει και ο Θουκυδίδης, η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά όσο η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει, τόσο τα γεγονότα θα ακολουθούν παρόμοια εξέλιξη!

13/7/2017. Το «Ισλαμικό Κράτος» χωρίς ηγέτη μπορεί να γίνει ακόμη πιο επικίνδυνο

on Thursday, 13 July 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Του Βασίλη Κοψαχείλη*

13/7/2017. Το «Ισλαμικό Κράτος» χωρίς ηγέτη μπορεί να γίνει ακόμη πιο επικίνδυνο

Σύμφωνα με πληροφορίες από αμφιλεγόμενες πηγές, ο ηγέτης του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ), της Ισλαμικής τρομοκρατικής οργάνωσης που έχει αποσταθεροποιήσει το παγκόσμιο σύστημα ασφάλειας σε πρωτοφανή βαθμό, ο Abu Bakr al-Baghdadi, φέρεται να έχει πέσει νεκρός από Ρωσικά πυρά στην επαρχία Nineveh στο βόρειο τμήμα του Ιράκ όπου βρίσκεται και η Μοσούλη.
Ορισμένες πηγές μέσα από την οργάνωση του ΙΚ φέρεται να επιβεβαιώνουν την πληροφορία, ωστόσο τα πράγματα είναι ακόμη συγκεχυμένα. Αν ωστόσο η πληροφορία επιβεβαιωθεί, τίθενται δύο ζητήματα. Ποιος θα τον διαδεχθεί και ποια θα είναι η στρατηγική της οργάνωσης το επόμενο διάστημα.
Ο θάνατος του Al Baghdadi δεν σημαίνει το τέλος του ΙΚ
Τον τελευταίο χρόνο, το ΙΚ έχασε πόρους, εδάφη, έχει χάσει πιθανότατα τον ηγέτη του, όμως αυτό δεν σημαίνει και το τέλος του. Ελέγχει εδαφικά το τρίγωνο που ορίζουν η περιοχή νότια της Μοσούλης στο Ιράκ, η πόλη Deir ez Zohr στη Συρία και το φράγμα Haditha στο Ιράκ. Εξακολουθεί επίσης να ελέγχει ομάδες αντικαθεστωτικών σε Συρία και Ιράκ ενώ δεν είναι αμελητέα η ισχύς του σε Λιβύη και στις χώρες του Σαχέλ.
Τζιχαντιστικές οργανώσεις της Κεντρικής και Ανατολικής Ασίας έχουν δηλώσει υποταγή στους σκοπούς του. Κυρίως όμως ελέγχει πυρήνες μαχητών του στην Ευρώπη, στην Αμερικανική ήπειρο αλλά ακόμα και στην Ωκεανία. Το ΙΚ εξακολουθεί να έχει κατά περίπτωση και περιοχή επιρροή και ισχύ και εκτιμάται ότι μπορεί να εξελιχθεί σε ακόμα μεγαλύτερη απειλή διεθνώς.
Ο αγώνας για τη διαδοχή θα αυξήσει τον βαθμό της απειλής
Εάν όντως είναι ακριβείς οι πληροφορίες για τον θάνατο του Al Baghdadi, είναι βέβαιο ότι θα αρχίσει ένας εσωτερικός αγώνας για την διαδοχή του στην ηγεσία του ΙΚ.
Οι διάφοροι μικροί και τοπικοί ηγέτες της οργάνωσης εκπαιδεύτηκαν να λειτουργούν αυτόνομα λαμβάνοντας εντολές από το κέντρο. Τώρα που το κέντρο βρίσκεται σε αναταραχή και δεν υπάρχει κεντρική κεφαλή να κατευθύνει τις κινήσεις, ο βαθμός της απειλής αυξάνει υπέρμετρα, κυρίως για δύο λόγους:
Οι διάφοροι ηγέτες των μικρότερων ομάδων και οργανώσεων θα επιδοθούν σε ένα εσωτερικό αγώνα, συνασπιζόμενοι ή ανταγωνιζόμενοι, υποψήφιους διαδόχους του Baghdadi. Πιθανότατα θα εντατικοποιήσουν τις προσπάθειές τους να αποκτήσουν περισσότερους πόρους, εδάφη και εντυπώσεις. Καταλληλότερος στόχος τους προς τούτο θα είναι η Δύση και τα αδύναμα σημεία στα υφιστάμενα πεδία μαχών της Μεσοποταμίας.
Ο στενότερος πυρήνας διαδόχων του Baghdadi στην εξουσία του ΙΚ θα επιχειρήσει και εκείνος με την σειρά του να κερδίσει εντυπώσεις, εξωτερικεύοντας θεαματικά τη ρητορική και την πολεμική προσπάθεια απέναντι στη Δύση και τους συμμάχους της. Θα πρέπει να περιμένουμε λοιπόν πιθανή κλιμάκωση της έντασης και αιφνιδιασμούς σε τακτικό και στρατηγικό επίπεδο. Δεν θα πρέπει να αποκλειστεί η πιθανότητα, κράτη που από τη μία εμφανίζονται να μάχονται το ΙΚ ενώ από την άλλη να το στηρίζουν, να θέλουν και αυτά να παίξουν τον δικό τους ρόλο στον αγώνα της διαδοχής, με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της τρομοκρατικής οργάνωσης.
Χωρίς τον Baghdadi, και μέχρι να προκύψει νέα ηγεσία στο ΙΚ, εκτιμάται ότι πιθανότατα αυτή απεχθής τρομοκρατική οργάνωση θα επιδιώξει να δοκιμάσει τα όρια της ισχύος της πάνω σε ευαίσθητους στόχους στη Δύση, σε Δυτικούς στόχους στον υπόλοιπο κόσμο και φυσικά στη Μεσοποταμία.
*Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής

2/5/2017. ΒΟΜΒΑ ΑΠΟ ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΓΙΑΛΟΝ: ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΕΧΕΙ ΕΠΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟ ISIS.

on Tuesday, 02 May 2017. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

2/5/2017. ΒΟΜΒΑ ΑΠΟ ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΓΙΑΛΟΝ: ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΕΧΕΙ ΕΠΑΦΕΣ  ΜΕ ΤΟ  ISIS.

    Ολόκληρος ο κόσμος συνειδητοποιεί πλέον  την απειλή της Ισλαμικής τρομοκρατίας για την παγκόσμια ασφάλεια. Σε ότι αφορά το Ισραήλ, που συνορεύει με την Συρία η αντίληψη είναι εντονότερη, αν και ο πρωθυπουργός Μπίμπι Νετανιάχου , «ξεχνά» και δεν αναφέρει τίποτε για τις  μυστικές  και σιωπηρές επαφές του Ισραήλ με το ISIS. Και όσο και αν φαίνεται απίστευτο, το Ισραήλ δεν διστάζει να δημιουργεί «ανίερες συμμαχίες» με πρώην ορκισμένους εχθρούς του, όπως η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και οι χώρες του Κόλπου. Σκοπός  πάντα το συμφέρον, η ασφάλεια  και οι γεωστρατηγικές επιδιώξεις του Ισραήλ, που δεν διστάζει να συμμαχήσει ακόμη και με τον διάβολο για την εξυπηρέτηση των εθνικών του επιδιώξεων. Και αυτή την φορά ο «διάβολος» είναι ο χειρότερος διάβολος της περιοχής, η εξτρεμιστική ισλαμική οργάνωση ISIS ή Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ).

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-11-20. Πριν και μετά το Παρίσι

on Friday, 20 November 2015. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος, Γεωστρατηγικός αναλυτής, Ταξίαρχος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2015-11-20. Πριν και μετά το Παρίσι

Το Ισλαμικό Κράτος συνιστά μια πολυπληθή διεθνή ένοπλη οργάνωση εξτρεμιστών σουνιτών, η οποία διεξάγει τρομοκρατικές ενέργειες από τον Ειρηνικό Ωκεανό (Αυστραλία) έως τον Ατλαντικό (Γαλλία, Καναδάς και Ηνωμένες Πολιτείες ), με άτομα τα οποία ανήκουν στη δύναμή του ή εμπνέονται από την ιδεολογία του. Ενεργεί ως δύναμη ανταρτών στη Συρία και το Ιράκ, με σκοπό την κατάληψη εδαφών για τη δημιουργία και τη διατήρηση του Ισλαμικού Χαλιφάτου, αλλά δραστηριοποιείται και ως εγκληματική οργάνωση, κυρίως στη Συρία, το Ιράκ και τις γειτονικές χώρες, για την εξεύρεση κεφαλαίων χρηματοδότησης του αγώνα του. Επιπρόσθετα, συνιστά μια νεοσύστατη defacto κρατική οντότητα (Ισλαμικό Χαλιφάτο) από τον Ιούνιο του 2014, της οποίας το κέντρο βάρους εντοπίζεται στο δυτικό Ιράκ και την κεντρο-ανατολική Συρία (περιοχή με περισσότερα από έξι εκατομμύρια κατοίκους, στη συντριπτική τους πλειοψηφία σουνίτες μουσουλμάνους), ενώ ταυτόχρονα, επιδιώκει να επεκταθεί σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες και όχι μόνον, τις οποίες ονομάζει βιλαέτια (Wilayats).
Τον Ιανουάριο και το Φεβρουάριο του 2015, η στρατηγική του Ισλαμικού Κράτους για τη Δύση εισήλθε σε μια νέα φάση. Επικεντρώθηκε στην τιμωρία των ευρωπαϊκών χωρών που συμμετείχαν στον υπό αμερικανική διοίκηση πολυεθνικό αντι-τζιχαντιστικό στρατιωτικό συνασπισμό και επιδίωξε να εκμεταλλευθεί την αδυναμία χάραξης και εφαρμογής κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας της ΕΕ. Αρχικά, ενθάρρυνε τις τρομοκρατικές επιθέσεις όσων εμπνέονταν από το Ισλαμικό Χαλιφάτο, των «μοναχικών λύκων», ενώ στη συνέχεια έστειλε «ξένους μαχητές» στην Ευρώπη, προκειμένου να διεξάγουν θεαματικές τρομοκρατικές επιθέσεις. Κατέστησε σαφές ότι θα στοχοποιήσει κάθε χώρα, η οποία επιτίθεται στο Ισλαμικό Χαλιφάτο. Επιδίωξε επίσης να προκαλέσει λαϊκές αντιδράσεις για την τρομοκρατική απειλή των τζιχαντιστών, και κατά συνέπεια για την αύξηση του ελλείμματος εσωτερικής ασφάλειας που θα επέφερε στη γηραιά ήπειρο. Ταυτόχρονα, ευελπιστούσε ότι όλα αυτά θα ικανοποιούσαν τους δυσαρεστημένους και περιθωριοποιημένους νεαρούς Ευρωπαίους μουσουλμάνους, αυξάνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την πιθανότητα να τους εντάξει στη δύναμή του. Κατά κάποιο τρόπο, άφηνε να εννοηθεί ότι προετοιμάζεται για μια ολομέτωπη μάχη με τη Δύση.
Η ανάδυση της ασύμμετρης απειλής του Ισλαμικού Κράτους προκάλεσε τον έντονο προβληματισμό ολόκληρης της Ευρώπης και ιδιαίτερα των χωρών της ΕΕ. Ως γνωστόν, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Δανία, η Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο συμμετέχουν στις αεροπορικές επιδρομές του υπό αμερικανική διοίκηση πολυεθνικού αντι-τζιχαντιστικού στρατιωτικού συνασπισμού στο πλαίσιο της επιχείρησης «Εγγενής Αποφασιστικότητα» (Operation Inherent Resolve), για την αποδόμηση και τη διάλυση του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Ειδικά μετά την 21η Σεπτεμβρίου του 2014, όταν ο εκπρόσωπός του Ισλαμικού Κράτους, Muhammadal-Adnani,  με μήνυμά του παρότρυνε τους μουσουλμάνους να σκοτώνουν τους πολίτες των χωρών που συμμετείχαν στον εν λόγω στρατιωτικό συνασπισμό, η έναρξη ενός παρατεταμένου κύκλου βίας, υπό τη μορφή τρομοκρατικών επιθέσεων χαμηλής έως μεσαίας κλίμακας, ήταν πλέον αναμενόμενη. Ακόμη και μετά την πρώτη τρομοκρατική ενέργεια στο Παρίσι (9 Ιανουαρίου 2015), το Ισλαμικό Κράτος συνέχιζε να ενθαρρύνει τις τρομοκρατικές επιθέσεις κατά της Γαλλίας, με τη δημοσίευση σχετικών βίντεο στη γαλλική γλώσσα (14 Ιανουαρίου, 3 και 7 Φεβρουαρίου 2015).
Πράγματι, εντός του 2015, διεξήχθησαν τρεις τρομοκρατικές επιθέσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος, εκ των οποίων δύο χαμηλής κλίμακας (Παρίσι και Κοπεγχάγη τον Ιανουάριο και το Φεβρουάριο του 2015, αντίστοιχα) και μια μεσαίας κλίμακας στο Παρίσι, πριν λίγες ημέρες. Στα θύματα αυτών των τρομοκρατικών επιθέσεων ίσως θα πρέπει να προστεθούν και οι 224 επιβάτες του αεροσκάφους των ρωσικών Kogalymavia Airlines, που συνετρίβη στο Σινά, αν τελικά επαληθευθεί η ανάληψη της ευθύνης από το Ισλαμικό Κράτος.

Γιατί στο Παρίσι;
Η Γαλλία, ως μέλος του πολυεθνικού αντι-τζιχαντιστικού στρατιωτικού συνασπισμού, έχει αναπτύξει έξι μαχητικά αεροσκάφη Rafale πολλαπλού ρόλου στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και έξι Mirage 2000 στην Ιορδανία. Μέχρι τα πρόσφατα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι, είχε πραγματοποιήσει περίπου 1.300 αποστολές, εκ των οποίων 271 αεροπορικές επιδρομές στο Ιράκ και ελάχιστες στη Συρία, καταστρέφοντας περισσότερους από 450 στόχους του Ισλαμικού Κράτους.
Το Φεβρουάριο και τον Απρίλιο του 2015, το γαλλικό πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο CharlesdeGaulle, που φέρει περίπου 40 μαχητικά αεροσκάφη και ελικόπτερα, είχε αναπτυχθεί στον περσικό Κόλπο, απ’ όπου διεξήγαγε επιχειρήσεις κατά των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ. Στις 5 Νοεμβρίου 2015, η Γαλλία ανακοίνωσε την εκ νέου ανάπτυξη του CharlesdeGaulle στον Περσικό Κόλπο, για την έναρξη ενός δεύτερου κύκλου αντι-τζιχαντιστικών επιχειρήσεων. Ο απόπλους του αεροπλανοφόρου από τη ναυτική βάση της Toulon προγραμματίσθηκε για τις 18 Νοεμβρίου και η άφιξή του στον Περσικό Κόλπο αναμένεται στα μέσα Δεκεμβρίου.
Πέρα από την αντι-τζιχαντιστική της δραστηριότητα, θα πρέπει να τονίσουμε ότι στη Γαλλία κατοικεί η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή μουσουλμανική κοινότητα (5-6 εκατομμύρια). Μια κοινότητα στη συντριπτική της πλειοψηφία περιθωριοποιημένη, με υψηλά ποσοστά ανεργίας και υψηλή εγκληματικότητα. Μια κοινότητα που συνιστά την πηγή του μεγαλύτερου αριθμού Ευρωπαίων τζιχαντιστών,οι οποίοι μάχονται στη Συρία και το Ιράκ. Μάλιστα, οι περισσότεροι εξ αυτών ανήκουν στο Ισλαμικό Κράτος. Περίπου 1.200 από τους 4.000 Δυτικοευρωπαίους, που υπολογίζονται ότι μάχονται στο συρο-ιρακινό θέατρο επιχειρήσεων, είναι Γάλλοι πολίτες. Όσοι από αυτούς επιστρέφουν χαρακτηρίζονται από τη γαλλική κυβέρνηση ως «η μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίζει η χώρα τα τελευταία χρόνια». 

Και μετά το Παρίσι;
Αναμφισβήτητα, η «επόμενη μέρα» απασχολεί έντονα τόσο τους Ευρωπαίους, όσο και ολόκληρη την παγκόσμια κοινότητα. Πολλά και σημαντικά τα αναπάντητα ερωτήματα. Ωστόσο, με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε ότι η λήψη απόφασης για τη διεξαγωγή χερσαίων επιχειρήσεων κατά του Ισλαμικού Κράτους και της Al-Nusrah (θυγατρική της Αλ-Κάιντα) είναι περισσότερο πιθανή σε σχέση με το παρελθόν. Μάλιστα, πολύ πιθανή είναι και η συνεργασίαή συντονισμός των αντι-τζιχαντιστικών επιχειρήσεων μεταξύ του δυτικού πολυεθνικού στρατιωτικού συνασπισμού και της ρωσικής δύναμης, που έχει αναπτυχθεί στη Συρία.
Από την πλευρά του, το Ισλαμικό Κράτος είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα αντιδράσει δυναμικά. Θα επιδιώξει να πολλαπλασιάσει τις τρομοκρατικές του ενέργειες -μικρής έως μεσαίας κλίμακας-σε δυτικές και αραβικές χώρες. Ιδιαίτερα στις πρωτεύουσες των χωρών που στοχοποίησε πρόσφατα με μήνυμά του, όπως το Λονδίνο, το Βερολίνο και τη Ρώμη. Αναμενόμενες θεωρούνται επίσης και τρομοκρατικές επιθέσεις στην Τουρκία, τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και οπουδήποτε αποφασίσει κάποιος «μοναχικός λύκος» να δραστηριοποιηθεί.
Σε χώρες του ευρωπαϊκού νότου, αναμένεται η λήψη μέτρων για τη διακοπή της προσφυγικής ροής προς την κεντρική Ευρώπη, γεγονός το οποίο θα οδηγήσει σε συσσώρευση των προσφύγων στη βόρεια Ελλάδα. Ταυτόχρονα, κυρίως σε χώρες της κεντρικής Ευρώπης θα σημειωθεί έντονη δραστηριοποίηση ακροδεξιών οργανώσεων κατά των μουσουλμάνων μεταναστών.

[12  >>