Αγγελία ΕΛΙΣΜΕ 30.11.2020

Ομιλία Γιάννη Μάζη, Καθηγητή Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στις 10.12.2020, 6μμ

 

Πατήστε επάνω στην εικόνα για να συνδεθείτε μέσω ΖΟΟΜ

Ο σύνδεσμος εισόδου στην πλατφόρμα ΖΟΟΜ ( Join Zoom Meeting ) είναι:  

https://zoom.us/j/2463957163?pwd=SmY2Vk5XblRwSVRuRjZvajI3eHRTQT09

Έπειτα πατήστε το κουμπί 

Εναλλακτικά μπορείτε να μπείτε και με χρήση της ιστοσελίδας www.zoom.us και προσδιορίζοντας ότι θέλετε να παρακολουθήσετε

το Meeting ID: 246 395 7163   και με Passcode: 12345

Επίσης, μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία και μέσω του συνδέσμου YouTube Live Streaming: https://youtu.be/hsODETE_FCw

Όσοι παρακολουθήσουν την ομιλία δικαιούνται πιστοποιητικό παρακολούθησης από τη Γραμματεία ΕΛΙΣΜΕ

Παρακαλούμε πολύ να εισέρχεστε στο ΖΟΟΜ με χρήση του αληθινού σας ονόματος και όχι ψευδωνύμου.

Μέσω ΖΟΟΜ υπάρχει περιορισμός στην παρακολούθηση μόνο 100 ατόμων. 

 

Ομιλία Προκόπη Παυλόπουλου, τέως Προέδρου Δημοκρατίας

 

Πατήστε επάνω στην εικόνα για να συνδεθείτε μέσω ΖΟΟΜ

Ο σύνδεσμος εισόδου στην πλατφόρμα ΖΟΟΜ ( Join Zoom Meeting ) είναι:  

https://zoom.us/j/2463957163?pwd=SmY2Vk5XblRwSVRuRjZvajI3eHRTQT09

Έπειτα πατήστε το κουμπί 

Εναλλακτικά μπορείτε να μπείτε και με χρήση της ιστοσελίδας www.zoom.us και προσδιορίζοντας ότι θέλετε να παρακολουθήσετε

το Meeting ID: 246 395 7163  και με Passcode: 12345

Επίσης, μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία και μέσω του συνδέσμου YouTube Live Streaming: https://youtu.be/................

Όσοι παρακολουθήσουν την ομιλία δικαιούνται πιστοποιητικό παρακολούθησης από τη Γραμματεία ΕΛΙΣΜΕ

Παρακαλούμε πολύ να εισέρχεστε στο ΖΟΟΜ με χρήση του αληθινού σας ονόματος και όχι ψευδωνύμου.

Μέσω ΖΟΟΜ υπάρχει περιορισμός στην παρακολούθηση μόνο 100 ατόμων. 

Εθνική Στρατηγική

 1  2  3 

Συμμαχίες - διπλωματία - δύναμη, η απάντηση στην Τουρκία!...

ΑΜΥΝΑ & ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ Παρασκευή 26 Ιουνίου 2020, 00:03 Συμμαχίες - διπλωματία - δύναμη, η απάντηση στην Τουρκία! Παναγιώτης Μπαλακτάρης         Γαλλία Στις 18 Ιουνίου η γαλλική φρεγάτα «Le Courbet» έγινε αποδέκτης μιας «εξαιρετικά επιθετικής ενέργειας» σύμφωνα με τη δήλωση της Γαλλίδας Υπουργού Αμύνης Φλωρένς Παρλύ. Η Υπουργός αποκάλυψε στην Γερουσία ότι η ανωτέρω φρεγάτα, η οποία εκτελούσε καθήκοντα στο πλαίσι...

27-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Ο επικείμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος και οι αθηναϊκές ελίτ...

Ο επικείμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος και οι αθηναϊκές ελίτ (Αντιγραφή από το άρθρο της εφημερίδας "Καθημερινή": https://www.kathimerini.gr/1082699/opinion/epikairothta/politikh/ka8ara-mhnymata-me-a8oryvo-tropo του Κώστα Κουτσουρέλη* Όταν ο Αλέξης Παπαχελάς διαπιστώνει αίφνης ότι απέναντι στην Τουρκία έφτασε η «στιγμή της αλήθειας», καταλαβαίνει κανείς πλέον ότι τους ανθρώπους που μας κυβερνούν τούς λούζει κρύος ιδρώτας. Όταν ο διευθυντής...

18-06-2020   Εθνική Στρατηγική

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ). ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ;...

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ). ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ;   Εισαγωγή:Με μια πρώτη ανάγνωση και  μελέτη βιβλίων, συγγραμμάτων και αναλύσεων, στην προσπάθεια κατανόησης της έννοιας της στρατηγικής, συναντούμε πολλές και  διαφορετικές απόψεις. Παράλληλα η συνεχιζόμενη φιλολογία γύρω από την σημασία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) καθιστά την έννοια αυτή όλο και πιο επίκαιρη, δεδομένων των εξελίξεων στην περιοχή μας αλλ...

16-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Η ερμηνεία της Επανάστασης ως διαμορφωτικός παράγων πολιτικής...

 Η ερμηνεία της Επανάστασης ως διαμορφωτικός παράγων πολιτικής   Η (αυθ)υπέρβαση της ιστορίας, ως μέσο εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων που διαλαλούν ορισμένοι, δεν συνάδει με τον καλπάζοντα τουρκικό αναθεωρητισμό. Δρ. Χρήστος Ζιώγας Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Παν/μιου Αιγαίου και εντεταλμένος Λέκτορας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων   NASTASIC VIA GETTY IMAGESΗ ναυμαχία του Ναυαρίνο...

14-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Η στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδας...

  Η στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδας     Μάνος Καραγιάννης Αναπληρωτής Καθηγητής στο King's College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Μάνος Καραγιάννης Αναπληρωτής Καθηγητής στο King's College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας AddThis Sharing Buttons Share to Facebook1.1KShare to TwitterShare to E-mailShare to Περισσότερα...45 -A +A Η δημόσια συζήτηση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε μεγάλο βαθμό επικεντρώνεται στην...

11-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Χρήστος Μηνάγιας: Τα μηνύματα της επίσκεψης Erdoğan, που δεν έτυχαν προσοχής!...

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο liberal.gr ο Ταξίαρχος ε.α., ειδικός σε θέματα Τουρκίας, κ. Χρήστος Μηνάγιας, μας αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του παρασκηνίου που προηγήθηκε της επίσκεψης του Τούρκου Προέδρου Tayyip Erdoğan στην Ελλάδα, καθώς και των όσων είπε στην Κομοτηνή απευθυνόμενος σε Έλληνες Μουσουλμάνους της εκεί μειονότητας. Τα όσα μας είπε είναι εξόχως διαφωτιστικά για το που οδηγούνται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις! Συνέντευξη στον Βασ...

13-12-2017   Εθνική Στρατηγική

Ευριπίδης Στ. Στυλιανίδης*: «Η τουρκική παρεμβατικότητα στην Θράκη: Από την ισλαμοδημοκρατία στον νε...

Η πολιτική εκκίνηση του Ταγίπ Ερντογάν ως ευρωπαϊστή μεταρρυθμιστή ηγέτη που επεδίωκε την εδραίωση ενός νέου τύπου «Ισλαμοδημοκρατίας» (κατά την αντιστοιχία με την «Χριστιανοδημοκρατία») στην Τουρκία, πρότυπο και για άλλα μουσουλμανικά κράτη, δημιούργησε μετρημένη αισιοδοξία, τόσο στην ΕΕ όσο και στην Ελλάδα. Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣΗ «εμπιστοσύνη» υπήρξε το κλειδί για την βελτίωση των διμερών σχέσεων και για την...

13-12-2017   Εθνική Στρατηγική

8/12/2016. ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ-ΙΣΡΑΗΛ: ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΜΑΖΟΥΝ!!!! ...

Η δεύτερη τριμερής διάσκεψη των ηγετών Ελλάδος , Κύπρου και Ισραήλ,  λαμβάνει χώρα σήμερα , Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου  στην Ιερουσαλήμ. Είναι   η δεύτερη τριμερής συνάντηση των ηγετών των τριών χωρών, Τσίπρα, Αναστασιάδη και Νετανιάχου , που πραγματοποιείται 11 μήνες μετά τη στρατηγική συμμαχία,  που ανακοινώθηκε στη Λευκωσία και αποδεικνύει τις άριστες σχέσεις μεταξύ των τριών χωρών, η οποία κρίνεται σημαντική, λόγω αφενός των εξελίξεων στο κυπριακό,...

08-12-2016   Εθνική Στρατηγική

7/12/2016. ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ...

      Είναι πλέον γεγονός ότι το σύνολο του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας συναγωνίζεται σε εθνικισμό και στην αύξηση της έντασης με την Ελλάδα και την συντήρηση αυτής. Είναι επίσης αλήθεια ότι αυτή η έξαρση του τουρκικού εθνικισμού έναντι της Χώρας μας, δεν είναι άμοιρη των εσωτερικών προβλημάτων που η χώρα αυτή αντιμετωπίζει, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της 15ης Ιουλίου, αλλά και των σε εξέλιξη ανακατατάξεων στη Συρία και το Ιράκ.   Με αυτή τ...

07-12-2016   Εθνική Στρατηγική

29/11/2016. Εθνική άμυνα – Στρατηγική χωρίς αποτίμηση...

Γράφει ο Γεώργιος Νικολάκος*Η στρατηγική είναι ένας όρος που ετυμολογικά έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα και η αρχική της έννοια ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την στρατιωτική ορολογία, την τέχνη της στρατιωτικής διοίκησης και την απαραίτητη σχεδίαση έτσι ώστε να υπάρχει βέλτιστη χρησιμοποίηση των έμψυχων και άψυχων πόρων με απώτερο σκοπό την επίτευξη των τεθέντων στόχων.Αναφερόμενοι κυρίως στην εθνική άμυνα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στρατηγικ...

29-11-2016   Εθνική Στρατηγική

16/11/2016. ΟΙ ΚΡΙΣΙΜΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ"Η κρίση δεν είναι αφηρημένη έννοια, ανέτρεψε τις ζωές των πολιτών της χώρας. Συζητήσαμε για τις μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν τη χώρα πιο ελκυστική στις επενδύσεις και θα περιορίσουν τις ανισότητες. Η ελληνική οικονομία χρειάζεται χώρο. Η λιτότητα δεν μπορεί να είναι συνταγή ανάπτυξης, οι Έλληνες πρέπει να δουν αλλαγή στην καθημερινή τους ζωή. Το ΔΝΤ είπε πως η ελάφρυνση είναι ζωτικής σημασίας και προσωπικά θα συνεχίσω να πιέζω προς...

16-11-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

31/7/2016. Οι Καλόγεροι της Άνδρου...

Οι Καλόγεροι της Άνδρου Μοναχικοί βράχοι στη μέση του Αιγαίου ή νησίδες ζωτικής εθνικής σημασίας;Οι νησίδες Καλόγεροι βρίσκονται στο Κεντρικό Αιγαίο. Πρόκειται για δύο "μοναχικούς βράχους", που απέχουν 26 ναυτικά μίλια από την Άνδρο και 24 ναυτικά μίλια από τα Αντίψαρα. Διοικητικά, υπάγονται στα Ψαρά.Ο Μεγάλος Καλόγερος έχει έκταση 6 στρέμματα και ύψος 36,5 μέτρα. Σε απόσταση 1400 μέτρων βορειοανατολικά, βρίσκεται ο Μικρός Καλόγερος, με έκταση 1,...

31-07-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική
 1  2  3 

Articles tagged with: ΙΣΤΟΡΙΑ

Αρης Διαμαντόπουλος: Φιλοσοφία Ηγεσίας

on Saturday, 16 March 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Εισαγωγικά

Αποτελεί γεγονός αναμφισβήτητο στον φιλοσοφικό κόσμο ότι ο Πλάτων υπήρξε ο κορυφαίος των φιλοσόφων της αρχαίας και σύγχρονης εποχής, ο οποίος τόσον βαθιά ενέπνευσε την μεταγενέστερη Φιλοσοφία1.
Με την μέθοδο του διαλόγου και με την διαλεκτική τέχνη, ο Πλάτων ερεύνησε, σχεδόν, όλα τα φιλοσοφικά θέματα.
Μίλησε για την Γνωσιολογία, την Οντολογία και Κοσμογονία, για τη Δικαιοσύνη και τους Φύλακες, για την Επιστήμη της Ηγεσίας και την Αρετή και για τόσα άλλα θέματα των οποίων η ανάπτυξη εκφεύγει των ορίων της παρούσας εργασίας.
Σε όλες τις φιλοσοφικές του απόψεις ο Πλάτων υπήρξε δυναμικά εξελικτικός φιλόσοφος, εκεί όμως που παρέμεινε διά βίου σταθερός στις φιλοσοφικές του απόψεις, ήταν η σημαντική αξία της Αρετής για την ύπαρξη του κοινωνικού ανθρώπου.
Όσον αφορά για τον Ηγέτη και την Επιστήμη του, θεωρείται αυτή ως πρώτη των άλλων επιστημών και μάλιστα ανήκουσα στην «Επιτακτική» τοιαύτη2.
Στο ερώτημα, εάν ο ηγέτης γεννιέται ή γίνεται, ο Πλάτων υπήρξε εξελικτικός, υποστηρίζοντας κατ' αρχάς τον χαρισματικό ηγέτη για να καταλήξει στην παιδευτική αρχή της ηγεσίας ότι «εκείνος ο οποίος θα κατορθώσει ν' άρχει πρώτα τον εαυτό του, θα έχει μάθει και τους άλλους ν' άρχει»3.
Απόψεις διάφορες απ’ αυτές του μαθητή του Αριστοτέλη, ο οποίος υποστήριζε, ότι η φύση γεννά Δούλους και Δεσπότες4.
Ως επιτυχέστερο ήθος ηγέτη θεωρεί και προτείνει αυτό του «Φιλόσοφου - Βασιλιά», το οποίο δίπτυχο εκφράζει την σοφία και την δύναμη αντίστοιχα, αποτελεί βασικό εμπράγματο σύμβολο συνύπαρξης και συλλειτουργίας στις αποφάσεις και στις πράξεις του Ηγέτη.
Βεβαίως, με την αμοιβαία προϋπόθεση της αυτοπειθαρχίας της δύναμης στην ευνομία της σοφίας, αλλά και αντιστρόφως της αυτοπειθαρχίας της σοφίας στη δύναμη, ώστε τελικά να υπάρχει ευβουλία και ευπραξία.
Συνδετικός κρίκος της σοφίας και της δύναμης είναι η Αρετή του Ηγέτη.

2. Σκοπός

Το κεφάλαιο αυτό της Φιλοσοφίας της Ηγεσίας αποβλέπει να παρουσιάσει τις θεμελιώδεις αρχές αυτής, οι οποίες είναι οι πλέον αναγκαίες για την κοινωνία των ανθρώπων.
Αρχές εμπνευσμένες από το συμπαντικό γίγνεσθαι, τις οποίες ο Πλάτων, ως συνήθως, προβάλλει να ισχύουν και στο ανθρώπινο γίγνεσθαι.

3. Φιλοσοφικές Αρχές Ηγεσίας

Η ουσία της Φιλοσοφίας της Ηγεσίας, κατά Πλάτωνα, αποκαλύπτεται από τις αρχές αυτής, οι οποίες εν συντομία είναι:

α. Ωθούν το Αρχηγόν

Η Θεά Εστία έχει σχέση με τη λέξη «έστιν», δηλαδή εκείνου που μετέχει στην ουσία της ύπαρξης των πραγμάτων.
Γι' αυτό και στα παλιότερα χρόνια η εστία ελέγετο και «εσσία», που σημαίνει ουσία5.
Ενώ αυτοί που υποστήριζαν την γνώμη του Ηράκλειτου, ότι όλα τα όντα κινούνται και τίποτε δεν μένει στάσιμο, την ουσία ονόμαζαν και «ωσία», δηλαδή ώθηση και κίνηση, διότι αιτία και αρχηγός όλων αυτών των πραγμάτων είναι το «ωθούν»6.
Αλλά πέραν από τις αρχηγικές αυτές δυνάμεις, που ωθούν τον κόσμο σε μια αέναη αυτοτέλεια, υπάρχουν ο έρωτας και η κίνηση, που συντελούν στο διαρκές «γίγνεσθαι» αυτού του κόσμου.
Άρα η ώθηση γεννά την κίνηση των όντων˙ προϋπόθεση όμως και αιτία της ώθησης είναι ο έρωτας, ο οποίος δημιουργεί και την κορυφαία των κινήσεων που είναι αυτή που θέτει τον εαυτόν της σε κίνηση.
Για την αυτοκινούμενη κίνηση, ο Πλάτων υποστηρίζει ότι είναι η πρώτη κίνηση, που εμφανίσθηκε στο Σύμπαν και η οποία έθεσε σε κίνηση όλα τ' άλλα είδη κινήσεων.
Θα συνεχίσει δε ο Πλάτων να υποστηρίζει ότι εκεί που υπάρχει αυτοκινησία, υπάρχει και ζωή.
Είναι δε ακόμα αποδεκτόν ότι εκεί που υπάρχει ζωή, υπάρχει και ψυχή.
Επομένως η ψυχή που έχει ζωή, έχει και αυτοκινησία.
Άρα η ψυχή είναι το «εαυτό κινούν» και τέλος η ψυχή αποτελεί την πρωτογέννηση και την πρωταρχική κίνηση των όντων7, δηλαδή την ουσία του κόσμου8.
Πιο πριν, λοιπόν, από την Ψυχή και την Κίνηση γεννήθηκε ο Έρωτας, ο οποίος, κατά τη γνώμη του Ερυξίμαχου, είναι μεγάλος και
αξιοθαύμαστος και απλώνει την ενέργειά του στο σύμπαν και στ' ανθρώπινα και στα θεία πράγματα.
Αυτός ο έρωτας κατορθώνει την διαφοροποίηση ή τη συμφιλίωση του «ενός με τον εαυτόν του», όπως ακριβώς συμβαίνει με την αρμονία που βγαίνει από το δοξάρι και τη λύρα. 2
Έχει μεγάλη και πολλαπλή δύναμη ο έρωτας και ιδιαίτερα αυτός που συντελεί στ' αγαθά με σωφροσύνη και δικαιοσύνη και μας προξενεί κάθε ευδαιμονία και μας κάνει ικανούς να επικοινωνούμε και να είμαστε φίλοι και με τους εαυτούς μας και με τους Θεούς9.
Ενώ κατά τον Αγάθωνα, ο έρωτας ούτε αδικεί, αλλά ούτε αδικείται από ανθρώπους και θεούς και τούτο διότι ο έρωτας δεν υπηρετεί και δεν ενεργεί με τη βία, αλλά θεληματικά.
Επί πλέον ο έρωτας, εκτός από δίκαιος, είναι και φρόνιμος, διότι εξουσιάζει όλες τις ηδονές και τις επιθυμίες.
Όσον αφορά για την ανδρεία του, στον έρωτα ούτε ο Άρης δεν μπορεί να αντισταθεί, άρα ο νικητής είναι πιο αντρειωμένος από τον νικημένο.
Εφόσον δε νικά τον πιο αντρειωμένο από τους άλλους (δηλαδή τον Άρη), φυσικά είναι (ο έρωτας) ο πιο αντρειωμένος απ' όλους.
Ο έρωτας δεν είναι μόνον δίκαιος, φρόνιμος και ανδρείος, είναι συγχρόνως και σοφός, θα συνεχίσει ο Αγάθων να υποστηρίζει.
Η σοφία του έρωτα αποδεικνύεται από τη δύναμη που έχει να κάνει κάποιον άλλον ποιητή μόλις αυτόν αγγίξει, έστω κι αν ήταν άμουσος πρωτύτερα.
Αλλά μήπως δεν είναι του έρωτα σοφία η ζωντανή των όντων δημιουργία;
Επίσης δεν γίνεται περίφημος και λαμπρός τεχνίτης, όποιος πάρει για δάσκαλό του αυτόν τον Θεό ή δεν μένει στο σκοτάδι όποιον ο έρωτας δεν αγγίξει;
Είναι γεγονός ότι και ο θεός Απόλλων είχε τον Έρωτα ως δάσκαλό του που ανακάλυψε την τοξευτική, την ιατρική και μαντική του ικανότητα, οι Μούσες της μουσική τους, ο Ήφαιστος την μεταλλουργία, η Αθηνά την υφαντουργία και ο Ζευς τέλος την διακυβέρνηση θεών και ανθρώπων.
Ο Έρωτας, λοιπόν, αρχηγός και στρατηγός μας10!
Εάν η φύση έχει τον Έρωτα αρχηγό και στρατηγό, πολύ περισσότερο η κοινωνία των ανθρώπων.
Ως δημιούργημα της φύσης, έχει ανάγκη από αρχηγό και στρατηγό.
Ο αρχηγός και ο στρατηγός είναι εκείνος ο οποίος κινεί, δημιουργεί,
μεριμνά και συντηρεί την κοινωνία των ανθρώπων στην ύπαρξη και στην ευπραξία.
Από τον Έρωτα πρέπει ο αρχηγός και ο στρατηγός να κυριευθεί για να προσφέρει στην κοινωνία των ανθρώπων, διότι μόνον όταν αγαπά την κοινωνία των ανθρώπων κινείται και δημιουργεί για το αγαθό αυτής.
Όταν αγαπά την κοινωνία τότε ο αρχηγός και ο στρατηγός είναι φρόνιμος, σώφρονας, δίκαιος, ανδρείος, σοφός και άριστος τεχνίτης της ηγεσίας. 3

β. Νους Άρχει

Αλλά αν για τον έρωτα μίλησε ως πρωταρχική και άρχουσα του σύμπαντος κόσμου δύναμη, ο ίδιος ο Πλάτων στην κοσμογονία του αποφαίνεται, ότι χωρίς την «αρχή του Νου» δεν μπορεί να υπάρξει νόμος και τάξη, αρμονία και ισορροπία σ' αυτόν τον κόσμο.
Επίσης, εάν ο κόσμος αυτός εδώ είναι καλός, σημαίνει ότι και ο δημιουργός πατέρας του είναι αγαθός και ότι, επιπλέον, με αυτό το αιώνιο πρότυπο του αγαθού έφτιαξε αυτόν τον κόσμο.
Ήταν ο δημιουργός αγαθός˙ στον αγαθό δε κανείς φθόνος δεν γεννιέται για κανένα πράγμα.
Επειδή λοιπόν ήταν χωρίς φθόνο, θέλησε να γίνουν όλα όσο το δυνατόν όμοια με τον εαυτό του.
Αφού θέλησε ο Θεός και Δημιουργός όλα να είναι αγαθά και τίποτε να μην είναι ατελές, παρέλαβε την άτακτη μάζα του σύμπαντος κόσμου και από την αταξία την έφερε στην τάξη, ως προτιμότερη κατάσταση από την άλλη.
Ακόμα, διαλογιζόμενος ο Θεός και Δημιουργός, βρήκε ότι κανένα από τα φυσικά και ορατά πράγματα, εάν δεν έχει νουν, δεν θα είναι ποτέ σαν σύνολο ωραιότερο και τελειότερο έργο από ένα άλλο σύνολο τ' οποίο έχει νου και ότι νους πάλι είναι αδύνατο να γεννηθεί σε κανένα πράγμα χωρίς την ψυχή, δηλαδή την από έρωτα αυτοκίνηση.
Λόγω αυτών των σκέψεων, αφού έθεσε τον νου στην ψυχή και την ψυχή στο σώμα, δημιούργησε τον σύμπαντα κόσμο, προκειμένου αυτός να είναι των πάντων ο ωραιότατος και ο άριστος.
Η τοποθέτηση, όμως, αυτή της ψυχής στο σώμα δεν πρέπει να δημιουργεί σύγχυση, ότι το σώμα έγινε πριν από την ψυχή, καθόσον ο Θεός και Δημιουργός έφτιαξε την ψυχή προτέρα και πρεσβυτέρα από το σώμα κατά την ηλικία μας και την αρετή, διότι έμελλε να είναι δεσπότης και κυβερνήτρια του σώματος, το οποίον έμελλε να υπακούει.
Ο Πλάτων, όπως είδαμε, εξυμνεί τον έρωτα ως δημιουργό αιτία του
σύμπαντος κόσμου, αλλά δεν παραλείπει στις φιλοσοφικές του απόψεις να τονίζει, ότι είναι φύση του έρωτα η έλλειψη, δηλαδή η ανάγκη.
Έτσι η γέννηση του κόσμου αυτού έγινε μικτή με συνένωση της ανάγκης και του νου.
Ο νους δηλαδή κυβερνούσε την ανάγκη, με το να την πείθει και να την κατευθύνει προς το άριστο.
Η ανάγκη, λοιπόν, υποχωρούσε στη φρόνιμη πειθώ του νου, ώστε να λάβει το σύμπαν ολόκληρο τη σύσταση αυτή ευθύς εξ αρχής11.
Απ' όλα όσα μέχρι τώρα εκτέθηκαν, παρατηρείται ότι ο Πλάτων θεωρεί τη φύση του Θεού και Δημιουργού αγαθή και ενάρετη και ως εκ τούτων και τα δημιουργήματά του «κατ' εικόνα και καθ’ ομοίωση», σε διαφοροποίηση προς τον Όμηρο, που τόσο στην «Ιλιάδα» όσο και στην «Οδύσσεια», θέλει την ανάμειξη των θεών στις διαμάχες των ανθρώπων και στη συνύπαρξη των αρετών και των παθών σε θεούς και ανθρώπους12.
Ακόμα δε συναντήσαμε τον Πλάτωνα να θέτει την έλλειψη σαν ανάγκη, κίνηση του έρωτα προς την δημιουργία και την αρμονία, τα οποία αμφότερα, ανάγκη και έρωτας, είναι δυνάμεις της ψυχής στην οποία τελικά έχει τοποθετηθεί ο νους, προκειμένου το σώμα του σύμπαντος κόσμου να πειθαρχεί στο νου και να πορεύεται διαρκώς προς το άριστο.
Έτσι ο Πλάτων αποκλείει την διακυβέρνηση του όλου κόσμου από την δύναμη του αλόγου, του τυχαίου και του συμπτωματικού και συμφωνεί κατ’ αρχάς, όπως και ο Αριστοτέλης, με τον Αναξαγόρα, ότι ο νους είναι ο «βασιλιάς» του ουρανού και της γης και με την προϋπόθεση βέβαια, ότι η σοφία του νου συνυπάρχει με την ερωτική δύναμη της ψυχής.
Αυτή ακριβώς η συνύπαρξη συμβαίνει και στη φύση του Δία, αρχηγού των θεών, δηλαδή ενυπάρχει η βασιλική ψυχή με τον βασιλικό νου13.
Εφόσον στον αρχηγό των θεών συμβιώνουν ο έρωτας με τον νου, γιατί να μην συμβαίνει το ίδιο και στον αρχηγό των ανθρώπων, να ενυπάρχει στη φύση του η δύναμη με τη σοφία;
Η απάντηση δόθηκε πάλι από τον Πλάτωνα με την πρόταση του «Φιλοσόφου-Βασιλιά» στην «Πολιτεία» αρχικά, αλλά και στους «Νόμους» τελικά, όπου κυρίαρχοι είναι οι άριστοι νόμοι, τους οποίους καλούνται να εφαρμόζουν οι καθημερινά εναλλασσόμενοι κυβερνήτες.
Αλλά και σήμερα, οι απόφοιτοι Αξιωματικοί, από τις Ανώτατες Στρατιωτικές Ακαδημίες, φέρουν το έμβλημα της Θεάς Αθηνάς, σύμβολο της σοφίας και της δύναμης, διότι ο μύθος την φέρει να γεννιέται πάνοπλη από την κεφαλή του Δία.

γ. Η Αρμονία του Δυϊσμού

Αγαθό, λοιπόν, αποτελεί η συμβίωση του δυϊσμού του έρωτα και του νου, της δύναμης και της σοφίας και είναι αγαθόν διότι κάνει την ύπαρξη πληρέστερη και τελειότερη.
Με αυτό το οντολογικό περιεχόμενο οδηγείται ο Πλάτων να διατυπώσει τον λόγο, ότι συντίθεται το αδιαίρετο με το διαιρετό, το άπειρο με το πεπερασμένο, για να φτιάξουν τη ζώσα ψυχή, την ψυχή της κίνησης και της δημιουργίας η οποία με τέχνη άρχει ως νους, επιμέλεια και νόμος, ενώ τα σώματα άρχονται απ' αυτήν.
Όλον τον κόσμο διοικεί η ψυχή μέσω του νου!
Αναφύεται, όμως, το ζήτημα, αν υπάρχει μία μόνο ψυχή ή περισσότερες που προκαλούν την κίνηση και ο Πλάτων απαντά, ότι είναι αδύνατον να υπάρχουν λιγότερες από δύο ψυχές.
Η μία πρέπει να είναι η «ευεργέτις ψυχή» και η δεύτερη, η ψυχή η οποία κάνει έργα αντίθετα προς τα εκείνα που εκτελεί η «ευεργέτις ψυχή».
Η άριστη ψυχή, λέει ο Πλάτων, επιμελείται ώστε το σύμπαν να εκτελεί τις αρμονικές κινήσεις, η δε άλλη ψυχή είναι υπεύθυνη για κάθε αποκλίνουσα κίνηση στο σύμπαν, αλλά με διακριτούς ρόλους μεταξύ τους.
Συντονιστής όμως για την αρμονία αυτών των αντιθέτων είναι συνολικά ο νους της ψυχής.
Ο Πλάτων όμως δεν παραλείπει να τονίζει, ότι στην διοίκηση και στη μέριμνα του θεού οφείλεται αυτή η εντελέχεια όλων των πραγμάτων14.
Αυτό το αγαθόν της επάρκειας, της αυτάρκειας και της τελειότητας όλου του κόσμου, έχει ως επιδίωξη και σκοπό τη σύνθεση του δυϊσμού της φύσης, προκειμένου ο κόσμος όλος να είναι σε αρμονία και ευδαιμονία.
Όπως είναι σκοπός και η «εντελέχεια», κατά τον Αριστοτέλη, από την δράση των εναντίων «δυνάμει» και «ενεργεία» στα φυσικά πράγματα, αλλά και χάριν της «ευδαιμονίας» των ανθρώπων από τις δυνάμεις του νου και της ψυχής., κατά τις πράξεις αυτών.
Επίσης και ο Ηράκλειτος, ο κατ’ εξοχήν φιλόσοφος των αντιθέτων, που θεωρεί αυτά ως υπεύθυνα των πολεμικών συγκρούσεων, αυτά πάλι τα αντίθετα θέτει να λειτουργούν μεταξύ τους αρμονικά, υπό τον έλεγχο του «Λόγου» 15.
Αυτόν τον σκοπό της αρμονικής συνύπαρξης εξυπηρετούν οι αμοιβαίως συντιθέμενες και συγχρόνως αναιρούμενες δυνάμεις της «Φιλότητας» και του «Νείκους» του Εμπεδοκλή, συνεπεία των οποίων (δυνάμεων) ο κόσμος δημιουργείται, γεννιέται και πεθαίνει, αλλά συγχρόνως υπάρχει αρμονικά16.
Αυτήν την διαίρεση και συγχρόνως τη σύνθεση εκφράζει και ο μύθος του Αριστοφάνη, σύμφωνα με τον οποίον αρχικά ο άνθρωπος ήταν μία ενιαία αυτάρκης ολότητα, ως αρρενοθήλυς οντότητα, η οποία αποσχίσθηκε και διαιρέθηκε, επειδή θέλησε να ανέβει στους Θεούς και από τότε ο Δίας δίχασε αυτή την ενιαία ολότητα σε αρσενικό και θηλυκό, τα οποία έκτοτε ο Έρωτας διαρκώς ζητά να επανενώσει.
Αλλά και αυτός ο Έρωτας, σύμφωνα με το μύθο της Διοτίμας, είναι καρπός της ένωσης της Πενίας (σύμβολο της έλλειψης και της ανάγκης) και του Πόρου (σύμβολο της πληρότητας και της αρμονίας)17.
Τέλος και αυτός ο Ζευς - Δίας (που σημαίνει αρρενοθήλυς) ο αρχηγός των θεών, αποτελεί σύνθεση του αγαθού, του δυϊσμού, σε μια ενιαία θεϊκή προσωπικότητα, χάριν της ευδαιμονίας θεών και ανθρώπων18.
Η ευδαιμονία των αρχομένων είναι ο τελικός και καθοριστικός σκοπός κάθε αρχής, κάθε ηγέτη.
Αυτός, όμως, ο ωραίος σκοπός του ηγέτη επιτυγχάνεται μόνον με τον έρωτα αυτόν προς τους αρχομένους.
Έρωτας, λοιπόν, είναι και η σύνθεση αρχής και αρχομένων και ο οποίος είναι αποτελεσματικός μόνον με την εφαρμογή, εκ μέρους του σοφού ηγέτη, της τέχνης του «στιμονιού» και του «υφαδιού», όπως ο ίδιος ο Πλάτων υποστηρίζει19.
Άρα ο δυισμός δεν είναι μόνον οντολογικό, υπαρξιακό και ηγετικό αγαθό μέσω της αρμονίας, είναι συγχρόνως και τέχνη ηγεσίας και κυβέρνησης των αρχομένων, χάριν της ενότητας και της ευδαιμονίας αυτών.
Αυτήν την τέχνη του «στημονιού» και του «νυφαδιού», ο Αριστοτέλης μετατρέπει σε πράξη με την εφαρμογή του «μέτρου της μεσότητας» στις αντικρουόμενες καταστάσεις των διαλόγων, προκειμένου να καταλήξουν σε κάποιο αμοιβαία αποδεκτό συμπέρασμα20.
Γι αυτόν τον λόγο, ο Πλάτων καταγγέλλει τους επαγγελματίες Σοφιστές, οι οποίοι, με τέχνη, διαστρεβλώνουν πλαστογραφώντας την αλήθεια με σκοπό την απάτη προς ίδιον όφελος21.
Τελικά, τη συμμετρία των αντιθέτων της ουσίας του κόσμου αναζητούν οι σύγχρονοι Φυσικοί επιστήμονες, τόσο στο όλον του σύμπαντος όσο και στα ελάχιστα σωματίδια στο μεγάλο εργαστήριο του CERN.
Αυτή η συμμετρία των αντιθέτων είναι που διατηρεί και την αρμονία στη Φύση.

4. Συμπέρασμα

Με άνεση, από τις παραπάνω σκέψεις του Πλάτωνος, εξάγεται το συμπέρασμα, ότι τόσο ο πολιτικός όσο και ο στρατιωτικός ή και οποιασδήποτε άλλης μορφής ηγέτης, πρέπει να διακατέχεται από ουσιαστική αγάπη προσφοράς προς τους πολίτες χάριν της ευδαιμονίας αυτών.
Ως επίσης να έχει τα προσόντα ώστε να λαμβάνει αποφάσεις με σωφροσύνη και τόλμη, εναρμονίζοντας αντιτιθέμενα προς επίλυση προβλήματα προς την ορθή κατεύθυνση.

Σημειώσεις - Σχόλια

1. Μεταξύ των άλλων για τον Πλάτωνα έχουν μιλήσει:
- Κωνσταντίνος Γεωργούλης. Εισαγωγή - Μετάφραση «Πολιτείας» του Πλάτωνα.
- Δημήτριος Γληνός. Εισαγωγή - Μετάφραση του «Σοφιστή» του Πλάτωνα.
- George Sabine. Η Ιστορία των Πολιτικών Επιστημών.
- Α.Ε. Ταylor. Πλάτων. Ο Άνθρωπος και το έργο του.
2. Πλάτων, «Πολιτεία» Περί Φυλακικής Τέχνης. 428β - 429α.
Πλάτων, «Πολιτικός». Περί Πολιτικής Επιστήμης 460 c.
3. Πλάτων, «Πολιτεία» 412c.
4. Αριστοτέλης «Πολιτικά» 1252 α/30 – 1252b.
5. Πλάτων, «Μένων», «Λάχης», «Πολιτεία», «Πολιτικός», «Νόμος». Η εξελικτικότητα των απόψεων του Πλάτωνα για το Ήθος του Ηγέτη.
Άρης Διαμαντόπουλος, Φιλοσοφία Ηγεσίας, Το Ήθος του Ηγέτη στον Πλάτωνα. Η Εξελικτική Πλατωνική Δυναμική. Σελίδες 6 - 8.
6. Πλάτων, «Κρατίλος» 401d.
7. Πλάτων, «Νόμος» 893β - 894ε, 895b, 89d.
8. Άρης Διαμαντόπουλος. Κύματα ο κόσμος. Η ζωή και κατ' επέκταση η ψυχή σύμφωνα με προσωπική θεωρία τοποθετείται στο Ηλεκτρικό Δυναμικό των Κυττάρων, τ' οποίον παρουσιάζει το γνώρισμα της αυτοκινησίας σύμφωνα με τις απόψεις του Πλάτωνα.
9. Πλάτων, «Συμπόσιο» 186α, 187α, 188d, 195c.
10. Πλάτων, «Συμπόσιο», 193d, 196b - 197b, 200ε.
11. Πλάτων, «Τίμαιος», 29α, 29ε, 30α, 34c, 48α.
Πράγματι, ο Πλάτων στο έργο του «Τίμαιος», το οποίον είναι το κατ’ εξοχήν «Περί Φύσεως» έργο του, ομιλεί για την δημιουργία του κόσμου και για τα φυσικά όντα, με έμφαση τονίζει τον Θεό ως Δημιουργό τους.
Θα μπορούσε να υποστηριχθεί, ότι κάτι ανάλογο μπορεί να συμβαίνει και με τον Αριστοτέλη, παρ’ όλα τα πολλά στοιχεία που ελλείπουν γι’ αυτό το θέμα, πλην όμως στα «Φυσικά» του έργα, τα οποία διασώθηκαν, δεν παραλείπει να σημειώνει την ύπαρξη του Θεού.
Η δε καταχώρηση στην παρούσα εργασία αποσπασμάτων, από έργα του Πλάτωνος,+ έστω και κατά μυθικόν τρόπον, καταδεικνύουν όχι μόνο τις σκέψεις του για την δημιουργία του κόσμου και τις αρχές λειτουργίας αυτού, αλλά συγχρόνως και την προέκταση ισχύος αυτού και στην στην κοινωνία των ανθρώπων.
12. Ήλιος. Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό. Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα. Όμηρος Κ.Δ. Γεωργούλης.
Σελίδες λ' - λδ'.
13. Πλάτων. «Φίληβος», 28d, 28c, 30α - 31α.
Ήλιος. Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό. Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα. Αναξαγόρας. Σελίδες 226
- 230.
Άρης Διαμαντόπουλος. «Οι Έλληνες Φιλόσοφοι και η Φυσική». 6 ο Τόμος.
Ο Αναξαγόρας. Υπό έκδοση από «Δεσμός».
Οι Προσωκρατικοί φιλόσοφοι. G.S. Kirk - J.E. Raven - M. Schofield.
Μετάφραση Δημοσθένης Κούρτοβικ. Αναξαγόρας ο Κλαζομένιος. Σελίδες 369 - 376.
Σημείωση 264.
14. Πλάτων, «Νόμοι» 892α, 896 b-d, 896ε, 899α, 905ε.
15. Πλάτων, «Τίμαιος» 33d και Αριστοτέλης: «Φυσικά», Μεταφυσικά» και «Περί
Ψυχής».
Άρης Διαμαντόπουλος. Οι Έλληνες Φιλόσοφοι και η Φυσική». 3ο Τόμος.
Ο Ηράκλειτος. Υπό έκδοση από «Δεσμός».
16. Ήλιος. Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό. Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα. Εμπεδοκλής.
Αποσπάσματα 8 - 16.
Άρης Διαμαντόπουλος. Οι Έλληνες Φιλόσοφοι και η Φυσική».5ο Τόμος.
Ο Εμπεδοκλής. Υπό έκδοση από «Δεσμός».
Οι Προσωκρατικοί Φιλόσοφοι, G.S. Kirk - J.E. Raven - M. Schofield.
Μετάφραση Δημοσθένης Κούρτοβικ. Εμπεδοκλής ο Ακραγαντινός. Σελίδες 297 - 302.
17. Πλάτων, «Συμπόσιο». Ο Μύθος του Αριστοφάνους. 189c - 193d. Ο Μύθος της
Διοτίμιας 202ε = 212.
18. Αποσυμβολισμός της Ελληνικής Μυθολογίας. Νικόλαος Μαργιωρής. Ζευς –
Δίας. Σελίδες 133 - 166.
19. Πλάτων, «Πολιτικός» 309d, 309 ε, 310α
Φιλοσοφία Ηγεσίας. Το Ήθος του Ηγέτη στον Πλάτωνα.
Άρης Διαμαντόπουλος. Αρχές και Τέχνη Ηγεσίας. Η Τέχνη της Ενότητας.
Σελίδες 175 - 177.
20. Αριστοτέλης. «Ηθικά Νικομάχεια».Μετάφραση-Σχόλια Ανδρέας Δαλέζιος.
Εκδόσεις Πάπυρος. Αθήνα 1975.
Μπαρμπαρούση Χριστίνα. Η θεωρία των Παγνίων. Περιοδικό «Προβληματισμοί» του
ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. 93ο Τεύχος. Αθήνα 2018.
21 Α.Ε. Τaylor. Πλάτων, ο Άνθρωπος και το Έργο του. Σοφιστής. Σελίδα 448.
Μετάφραση Ιορδάνης Αρζόγλου. Εκδόσεις Μορφωτικό ΄Ιδρυμα Εθνικής Τραπέζης.
Αθήνα 2009.
22. Το παρόν κεφάλαιο, οι Αρχές Φιλοσοφίας Ηγεσίας, αποτελεί συμπληρωμένο κείμενο
από το σύγγραμμα του ιδίου με τίτλο: «Ο Πλατωνικός Ηγέτης». Εκδόσεις «Δεσμός».
Πειραιάς 2012.

BESA, By Dr. Spyridon N. Litsas: Is Erdoğan Solely Responsible for Turkish Foreign Policy?

on Monday, 23 September 2019. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

BESA Center Perspectives Paper No. 1,293, September 18, 2019

EXECUTIVE SUMMARY: Many believe Turkey will return to “Western normality” as soon as Recep Tayyip Erdoğan finishes his political career. But Turkey’s behavior is influenced by the systemic restructuring of the international arena after the end of the Cold War more than it is by Erdoğan’s aura, as was apparent in the 1990s prior to his advent. It is unwise to anticipate a significant change in Turkish foreign policy once Erdoğan leaves the scene.


Turkey’s moves in the Mediterranean have been marked for some time by zigzagging. On the one hand, Ankara seems willing to sacrifice its credibility as a NATO member in order to obtain the Russian S-400 Triumph and safeguard RUSATOM’s help in constructing nuclear power plants. On the other hand, it has distanced itself from Moscow’s Syria policy and champions every armed Sunni group operating there. In Libya, too, Turkey supports the local branch of the Muslim Brotherhood. Ankara’s rhetoric continually undermines the status of the Kurdish autonomous region in northern Iraq, which deeply irritates the US State Department, to put it mildly.

To all this must be added Turkey’s anti-Israel position, which reflects a trendy antisemitism among next-generation officials of AKP who seem to have neither the religious clarity nor the political acumen of their ideological forefathers. Nor can we ignore the harassment of Greece and Cyprus in the eastern Mediterranean, which is a fundamental destabilizing factor in the regional balance of power.

It is reasonable to wonder what Ankara is trying to accomplish. It is creating new points of friction at a time when the Turkish economy is showing the fiscal fragility of the 1980s – but this time without the security of American economic solidarity.

Some analysts believe this state of affairs reflects Erdoğan’s personal views regarding Turkey’s international power position. Because of this, they anticipate a spectacular U-turn from Ankara as soon as Erdoğan leaves the scene.

But if we are to understand Turkey’s moves in the 21st-century geostrategic arena, we must ask whether Erdoğan’s foreign policy is the direct result of the defeat of Kemalism in Turkey – or the product of systemic changes that occurred in the post-Cold War polarity structure of the international environment. If Erdoğan’s foreign policy is solely a product of his personality and belief system, the problem is soluble, because no politician lasts forever. But what constituted “normal” Turkish foreign policy in the pre-Erdoğan era?

Relations between Ankara and Washington deteriorated considerably for the first time in 1996-97, when Turkey refused to allow the Americans to use Incirlik Air Base as a point from which to strike targets in Iraq. This was the first time Washington was faced with the reality that Ankara’s relationship with it was not unconditional.

A serious military episode with Greece – the most ominous after the Turkish invasion of Cyprus in 1974 – occurred during the Imia Crisis of 1996, which almost resulted in direct conflict in the Aegean Sea. Turkish-Israeli relations, which had been strong since the Ottoman era, slowly began to deteriorate during the mid 1990s due to Ankara’s decision to champion the Palestinians as a means of making diplomatic gains in the event of a resolution to the conflict. Furthermore, after the end of the Cold War, Ankara and Moscow returned to the harmonious cooperation they had enjoyed in the mid-war period. They established the Black Sea Economic Cooperation Zone, and Russia became the largest export partner for Turkish goods. Moscow did not object to Ankara’s attempts to establish close soft-power ties with the ex-Soviet republics of the Caucasus.

In view of these events, it is reasonable to conclude that it is not Erdoğan who steered Turkey away from the west but systemic changes that occurred in the international arena with the rise of a new multipolar system after the end of the Cold War – changes that predated his rise to power.

Turkey sees itself as a Great Power in the making, not just another part of the western world. This sense of greatness has led Ankara to abandon the European integration process, gravely undermine relations with Washington, and consider Russia and China as equals in terms of international power. But Turkey’s view of itself does not comport with the facts. The country is deeply divided domestically between political Islam and the secularists, and the Kurdish Question grows larger by the day. Turkish prestige has been deeply wounded among western governments and citizens, with the hashtag #WorstAllyEver going viral for weeks on Twitter. The Turkish economy seems trapped in a primitive economic spiral based on small agricultural units and a mediocre tourism market that is negatively affected by the volatility of the region. Turkey is far from technologically advanced, and its involvement in innovative international IT schemes and robotics is almost nil.

Analysts who believe a new dawn will break in Turkey when Erdoğan leaves the stage are mistaken. Nationalism and narcissism are deeply rooted in the collective subconscious of the Turkish state, and the multipolar system is helping those flaws come to the surface. They will continue to dictate domestic developments and the state’s international conduct, with or without Erdoğan.

Note that the two new stars in Turkish politics, Meral Aksener and Ekrem Imamoglu, appear unwilling to break away from the traditional Turkish egotism that moves the crowds. It does, after all, afford political victories in both local and national elections.

Turkish megalomania will produce more instability in the Eastern Mediterranean even as it pushes Ankara deeper into the arms of revisionist systemic actors.

To guard against this, strong political and defensive links between Jerusalem, Nicosia, and Athens should be supplemented by academic cooperation and technological synergies. This strong tripartite bond – which too is the product of new systemic developments in the post-Cold War Eastern Mediterranean and not just a result of the deterioration of Israeli-Turkish relations after Davos 2009 – together with continued productive US involvement in the region will be the best strategic components with which to face down Turkey’s narcissistic self-misperceptions in the decades to come.

View PDF

Dr. Spyridon N. Litsas is Associate Professor of International Relations at the University of Macedonia and Visiting Professor of International Relations at the Institute of Political Science at the University of Grenoble, France. 

Ιωάννης Μπαλτζώης: Οι Κουίσλινγκ της Ελλάδος, χθες και σήμερα

on Monday, 11 March 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Η σχέση Ελλάδος και Γερμανίας αρχίζει μετά την δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια (1831). Οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) εκτιμώντας ότι η αναρχία που επικρατούσε στην Ελλάδα απειλούσε και την ειρήνη των ευρωπαϊκών κρατών παρέδωσαν το 1833, την εξουσία του νεοπαγούς κράτους στον Όθωνα (γιο του Λουδοβίκου, βασιλιά της Βαυαρίας). Ταυτόχρονα, τον προικοδότησαν με νέο δάνειο ύψους 60.000.0000 χρυσών φράγκων. Έκτοτε, η σχέση της Ελλάδας-Γερμανίας ήταν μια σχέση αγάπης-μίσους, παρεμβατισμών, ελέγχου, τιμωριών, καταστροφών (εις βάρος της Ελλάδος), φιλίας και στήριξης, εχθρότητας. Μιας κατάστασης που μας παραπέμπει στην εικόνα κακιάς μητριάς.
Στο παρόν θα εξετάσουμε την συμπεριφορά Ελλήνων πολιτικών προς την μητριά «προστάτιδα» και δη κατά την διάρκεια της Κατοχής, καθόσον είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα που μας παραπέμπει ακόμη και στην σημερινή περίοδο των επαίσχυντων Μνημονίων, που όπως αποκαλύπτεται σήμερα, επιβλήθηκαν από την κυριαρχούσα, στην Ευρώπη,  Γερμανία.
Οι Κουίσλινγκ της Ελλάδος, χθες και σήμερα, Ιωάννης Μπαλτζώης
 
Ο Βίντκουν Κουίσλινγκ (Vidkun Abraham Lauritz Jonssøn Quisling), (18871945) ήταν Νορβηγός αξιωματικός και πολιτικός φασιστικών πεποιθήσεων. Κατά την εκστρατεία των Ναζιστικών στρατευμάτων στη Νορβηγία, τον Απρίλιο του 1940, υποστήριξε την εισβολή τους και, ως ανταμοιβή, διορίστηκε πρωθυπουργός στην κατεχόμενη Νορβηγία, από τον Φεβρουάριο του 1942 μέχρι τα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όσο η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Γιόχαν Νύγκαρντσβολντ ήταν εξόριστη στο Λονδίνο. Ως πρωθυπουργός δεν ήταν καθόλου αγαπητός στους Νορβηγούς, οι οποίοι τον θεωρούσαν προδότη και συνεργάτη των δυνάμεων Κατοχής στη χώρα τους.
Με το τέλος του πολέμου και την επάνοδο της νόμιμης Κυβέρνησης, ο Κουίσλιγκ συνελήφθη και δικάστηκε για εσχάτη προδοσία. Εκτελέστηκε από απόσπασμα στις 24 Οκτωβρίου 1945. Το επώνυμό του χρησιμοποιείται σε πολλές γλώσσες (και στην Eλληνική) για να δηλώσει προδότες, συχνά δωσίλογους, εξ ου και η αναφορά του. Και τούτο γιατί είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε ιδιαίτερα  σήμερα την ιστορία μας και φυσικά την γερμανική κατοχή και την στάση που κράτησε  τότε ένα μεγάλο τμήμα, στην κυριολεξία η πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού και μεγάλος μέρος του αστικού κόσμου της Ελλάδος (1941-1944).

Οι Έλληνες Κουίσλιγκ στην Κατοχή

Ήταν αυτοί που ο ελληνικός λαός, αλλά και η ιστορία ονόμασε «Κουίσλινγκ», οι πολιτικοί της πατρίδας μας που τότε επέλεξαν την ανοιχτή συνεργασία με τους κατακτητές, σχηματίζοντας μάλιστα τρεις κατοχικές κυβερνήσεις. Πρόκειται για τις κυβερνήσεις του στρατηγού Γεώργιου Τσολάκογλου, του Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου και του Ιωάννη Ράλλη. Οι τρεις αυτή «πρωθυπουργοί» δεν εκτελέστηκαν μεταπολεμικά, όπως συνέβη με τον Κουίσλινγκ, λόγω της μεγαλοψυχίας του Στρατάρχη Παπάγου.
 
Οι δωσιλογικές αυτές κυβερνήσεις, σε πλήρη και αγαστή συνεργασία με τις κατοχικές δυνάμεις της πατρίδας οργάνωσαν φασιστικούς σχηματισμούς, δημιούργησαν τα περίφημα «Τάγματα Ασφαλείας» και συνέχισαν την λειτουργία της Αστυνομίας Πόλεων, της Χωροφυλακής και της Ειδικής Ασφάλειας, στην οποία μάλιστα βασανίζονταν σε καθημερινή βάση αντιστασιακοί αγωνιστές, όπως η Ηλέκτρα Αποστόλου και η πιο γνωστή Λέλα Καραγιάννη.
Τώρα αν κάποιος διερωτηθεί ποιος ο σκοπός και ποιους υπηρετούσε η Αστυνομία και η Χωροφυλακή, η απάντηση είναι απλή και εύκολη: Φυσικά τους κατακτητές της πατρίδας, καθόσον τα κατοχικά στρατεύματα μπορούσαν όχι μόνο να αυτοπροστατευθούν, αλλά και να προβούν σε πράξεις τιμωρίας και αντεκδίκησης με φοβερές και ομαδικές σφαγές αθώων Ελλήνων.
Τα παραδείγματα των ομαδικών σφαγών είναι τόσα πολλά που δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ονόματα χωριών, όπως το Δίστομο, τα Καλάβρυτα, στις Λυγκιάδες Ιωαννίνων, το όχι τόσο γνωστό Κομμένο Άρτας (τόπος καταγωγής μου) με 317 εκτελεσθέντες ακόμη μικρά παιδιά και βρέφη και τόσα άλλα χωριά και κωμοπόλεις της πατρίδας, που γνώρισαν την γερμανική ιδιαίτερα θηριωδία και εκδίκηση, καθόσον είναι γνωστά σε όλους και έχουν καταγραφεί και καταδικαστεί από την ιστορία.
Η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα, μας αναγκάζει να επαναφέρουμε στη μνήμη ιστορικά γεγονότα με τη δράση και τη στάση των τριών κατοχικών κυβερνήσεων και την συνεργασία τους με τους Γερμανούς. Στην πραγματικότητα δεν ήταν αμέτοχες για όσα γίνονταν εις βάρος του ελληνικού λαού, αλλά υπεύθυνες και συνένοχες όπως ακριβώς και οι σύγχρονες ελληνικές κυβερνήσεις που συνεργάζονται με τους Γερμανούς, με σκοπό «δήθεν» για να σώσουν τον ελληνικό λαό. Και εδώ θα αναφερθούμε σε γεγονότα που αφορούν το πολιτικό προσωπικό της χώρας, που δεν είναι και τόσο γνωστά στους πολλούς και μετά σκεφθείτε, συγκρίνετε και κάντε τους συνειρμούς με τον σημερινό οικονομικό εφιάλτη που ακόμη βιώνουμε.

Η στάση του πολιτικού κόσμου

Μετά την κατάληψη της Ελλάδος από τα γερμανικά και ιταλικά στρατεύματα σχηματίστηκε με εντολή των Γερμανών η πρώτη κατοχική κυβέρνηση υπό τον δωσίλογο Τσολάκογλου (σκόπιμα δεν χρησιμοποιώ τον τιμητικό τίτλο του στρατηγού), που τόλμησε και έστειλε ακόμη και τον Αρχιστράτηγο των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, τον Στρατάρχη Παπάγο, με δική του υπογραφή, στο στρατόπεδο του Νταχάου.
Μάλιστα, οι περισσότεροι κοινοβουλευτικοί ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν με τις κατοχικές δυνάμεις της πατρίδας και θα το έκαναν αν δεν υπήρχαν οι Άγγλοι και η διορατικότητα του Τσώρτσιλ που το απέτρεψε, καθόσον βλέποντας πολύ μπροστά, ήθελε να «διασώσει» το ελληνικό πολιτικό συντηρητικό σύστημα και κατεστημένο από την προδοσία και την ταπείνωση, ώστε να έχει η Βρετανική πολιτική κοινοβουλευτικά στηρίγματα μετά τον πόλεμο, όπως και έγινε τελικά, ώστε η Ελλάδα να βρεθεί υπό Βρετανική επιρροή, όπως και τελικά στην αρχή έγινε.
Για να αντιληφθούμε τι έγινε και ποια η στάση που επέδειξαν, ας δούμε τι έγραφαν οι αθηναϊκές εφημερίδες της 8ης Μαΐου του 1941, λίγες μόνο ημέρες μετά την κατάρρευση του μετώπου και τον σχηματισμό της κυβέρνησης Τσολάκογλου:
«Ο πρωθυπουργός κ. Τσολάκογλου εδέχθη χθες τους πολιτικούς ηγέτες της χώρας, κ. κ. Πάγκαλον, Γονατάν, Οθωναίον, Κ. Τσαλδάρην, Γ. Παπανδρέου, Π. Κανελλόπουλον, Β.Δηλιγιάννην, Γ. Πεσματζόγλου, Γ. Μερκούρην, Βελέτζαν και Περ. Ράλλην. Μετά τας συνομιλίας εδόθη εις τον Τύπον η κάτωθι επίσημος ανακοίνωσις:Ο κ. Πρωθυπουργός ήκουσε μετά προσοχής τας γνώμας των ανδρών τούτων, αφού εξέθεσε την κατάστασιν και τας ακολουθητέας κατευθύνσεις της κυβερνήσεως. Πάντες ανεγνώρισαν ότι η κυβέρνησις Εθνικής Ανάγκης είναι επιβεβλημένον να υποστηριχθή εκ μέρους πάντων των Ελλήνων άνευ επιφυλάξεων και ειλικρινώς.
«Επίσης πάντες ανεγνώρισαν το σφάλμα του εκπεσόντος καθεστώτος να κηρύξει τον πόλεμον κατά της Γερμανίας και διακήρυξαν το χάσμα, το οποίον χωρίζει την Ελλάδα από την κυβέρνησιν των εν Κρήτη εγκατασταθέντων φυγάδων. Πολλοί εξ αυτών εξεδήλωσαν τον ζωηρόν αποτροπιασμόν των, διότι οι φυγάδες ούτοι δεν συνεταύτισαν τας τύχας των με τον Ελληνικόν λαόν, τον οποίον εκτός της συμφοράς του πολέμου, απεγύμνωσαν δια της αφαιρέσεως του Δημοσίου Χρήματος» (Κ. Πυρομάγλου, «Ο Γεώργιος Καρτάλης και η εποχή του», εκδόσεις «Ιστορική Έρευνα», σελ. 136-137).

Ακόμη και ο Πλαστήρας

Ακόμη και ο στρατηγός Πλαστήρας, ο «Μαύρος Καβαλάρης» και ήρωας κατά τις επιχειρήσεις στην Μικρά Ασία, καλούσε τον λαό με επιστολή του να συνεργαστεί με τους κατακτητές της πατρίδος, αν είναι δυνατόν. Συγκεκριμένα έγραφε: «Είμαι της γνώμης ότι πρέπει να γίνει κυβέρνησις φιλογερμανική, για να καταστήσωμεν ολιγώτερον οδυνηράν την ήτταν. Αυτό θα πρέπει να γίνει και αν ακόμη θα ηξεύραμε ότι ο πόλεμος θα ετελείωνε και μετά τινας μόνο μήνας με τελείαν ήτταν του Άξονος (όπερ απίθανον)» (Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14 Σεπτέμβρη 1998).
Βέβαια, εδώ θα πρέπει να μνημονεύσουμε την μετέπειτα πολιτική στάση κάποιων εκ των προαναφερθέντων, οι οποίοι αργότερα αναθεώρησαν την στάση των και διαχώρισαν την θέση των και βρέθηκαν στην Εθνική Αντίσταση, όπως ο Γεώργιος Παπανδρέου και ο στρατηγός Πλαστήρας, που ανέλαβε την πολιτική ηγεσία του ΕΔΕΣ.
Όλα τα παραπάνω, που είναι εξόχως αποκαλυπτικά της στάσης και της συμπεριφοράς του πολιτικού κόσμου της Ελλάδος κατά την κατάληψη της από τα στρατεύματα του άξονα το 1941. Ταυτόχρονα, τα γεγονότα αυτά αποτελούν και ένα ισχυρό σοκ που προκύπτει από τη στάση και τις αντιλήψεις των εν λόγω προσώπων όταν αποκαλούσαν την επίσημη κυβέρνηση [αν και μη εκλεγμένη] που κατέφυγε προσωρινά στην Κρήτη και μετά στην Μέση Ανατολή «φυγάδες».
Επίσης σοκαριστικό ήταν όταν σε αυτή τη λεγόμενη και «κυβέρνηση του Καΐρου» καταλόγιζαν ευθύνες για την «κήρυξη του πολέμου κατά της Γερμανίας», όπως αποκαλούσαν την ιταμή γερμανοϊταλική επίθεση κατά της Ελλάδας ενώ καλούσαν τον ελληνικό λαό να στηρίξει την κυβέρνηση των δωσίλογων, άνευ επιφυλάξεων και ειλικρινώς.

Η Αντίσταση

Ενώ η ελληνική κυβέρνηση του Καΐρου, αυτή που οι δωσίλογοι αποκαλούσαν «φυγάδες» ήταν σχεδόν αποκομμένη από τη χώρα, οι υπόδουλοι Έλληνες άρχισαν να αναζητούν τρόπους αντίστασης στον κατακτητή. Η πάλη για την επιβίωση του λαού ήταν ήδη μια πρώτη αυθόρμητη αντιστασιακή πράξη. Τα λαϊκά συσσίτια, που άρχισαν να λειτουργούν με την πρωτοβουλία των πιο δραστήριων στοιχείων των διαφόρων επαγγελματικών οργανώσεων και συλλόγων των εργαζομένων αποτέλεσαν την πρώτη νίκη που απόσπασε ο Ελληνικός λαός από τους κατακτητές.
Η πρώτη αντιστασιακή οργάνωση «Ελευθερία» ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη (ήταν και πρώτη στην Ευρώπη επίσης), στις 15 Μαΐου 1941, περίπου ένα μήνα μετά την κατάληψη της πόλης από τα Γερμανικά στρατεύματα. Εντυπωσιακό ράπισμα στα στρατεύματα κατοχής δόθηκε με το κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη. Τη νύχτα της 30ης Μαΐου 1941 δύο νέοι φοιτητές, ο εν ζωή Μανώλης Γλέζος της Ανώτατης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών και ο Απόστολος Σάντας της Νομικής, εκφραστές της ψυχικής διάθεσης του Ελληνικού λαού, σκαρφαλώνουν στον Ιερό Βράχο από τη βορειοδυτική πλευρά και χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τη γερμανική φρουρά πλησιάζουν τον ιστό και κατεβάζουν τη σβάστικα.
Σιγά σιγά η αντίσταση του λαού κατά των κατακτητών άρχισε να απλώνεται και να οργανώνεται. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1941 ανακοινώθηκε η ίδρυση του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου (ΕΔΕΣ). Την πολιτική ηγεσία του ΕΔΕΣ διεύθυνε ο στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας (ευτυχώς ανένηψε γρήγορα), ενώ στρατιωτικός αρχηγός του ανέλαβε ο στρατηγός Ναπολέων Ζέρβας. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1941 ιδρύθηκε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) με την συνεργασία των κομμάτων Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος, Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας, Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος.
Τον Οκτώβριο του 1942 ιδρύθηκε η οργάνωση Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση. Άλλες αντιστασιακές ομάδες που αναγνωρίζονται επίσημα από το ελληνικό κράτος είναι η Εθνική Αλληλεγγύη, η Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζόμενων Νέων (ΠΕΑΝ), η Εθνική Δημοκρατική Ένωση Ελληνοπάιδων (ΕΔΕΕ), τα ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ, η Έφεδρων Αξιωματικών Πατριωτική Οργάνωση (ΕΑΠΟ), η Ιερή Ταξιαρχία και η Ομοσπονδία Ελληνικών Ναυτεργατικών Οργανώσεων (ΟΕΝΟ).
Άλλες οργανώσεις υπήρξαν επίσης η Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας, το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας, η οργάνωση Μπουμπουλίνα, ο ΕΣΕΑ (Ένωσις Συμπολεμιστών Εθνικού Αγώνος) και η ΠΑΟ (Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωση). Περισσότερο μαζική από τις αντιστασιακές οργανώσεις κατάφερε να γίνει το ΕΑΜ.

Ομοιότητες με σήμερα

Η Εθνική Αντίσταση κατά την περίοδο της Κατοχής οργανώθηκε και αναπτύχθηκε έγκαιρα, δυναμικά και εντυπωσιακά από τον ελληνικό λαό. Κάνοντας μια σύντομη ιστορική αναδρομή διαπιστώνουμε την πληθώρα των αντιστασιακών οργανώσεων, όλων των πολιτικών αποχρώσεων που δημιουργήθηκαν αμέσως μετά την τριπλή κατοχή (Γερμανική, Ιταλική και Βουλγαρική στην Μακεδονία), δείγμα της θέλησης του Ελληνικού λαού για αντίσταση.
Σήμερα, που η κατάσταση συνεχίζει να είναι ακόμη δραματική για τον λαό μετά από εννέα χρόνια Μνημονίων, σήμερα που η πατρίδα πλέον είναι υπό κατοχή, όχι μόνο οικονομικά, αλλά και ουσιαστικά, αφού οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται στην Αθήνα από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση, αλλά στο Βερολίνο, από το εκεί Διευθυντήριο όπως τότε, που είναι η αντίδραση και η αντίστασή του σε αυτά που μας επέβαλε η Γερμανική ηγεμονία; Τι συμβαίνει σε αυτόν τον υπερήφανο και «απείθαρχο», ανυπότακτο λαό, που επελέγη να είναι το (οικονομικό) πειραματόζωο της Ευρώπης και δεν αντιδρά στην επιβαλλόμενη οικονομική εξαθλίωση, αλλά στωικά υφίσταται τις κυρώσεις;
Η χώρα έχει ξεπουληθεί και η εθνική περιουσία έχει μπει ενέχυρο στους δανειστές μας. Και το χειρότερο όλων είναι η φυγή των Ελλήνων (τα καλύτερα μυαλά) στο εξωτερικό, για αναζήτηση καλύτερης τύχης. Εκτιμάται ότι είναι περίπου 500.000, που σημαίνει ότι έχουν χαθεί δύο γενιές Ελλήνων. Αν συνδυαστεί και με το μείζων εθνικό μας ζήτημα το δημογραφικό και την επερχόμενη δημογραφική συρρίκνωση της πατρίδας, τότε θα πρέπει να μιλάμε για εθνική καταστροφή, χειρότερη της Μικρασιατικής καταστροφής, στα όρια ενδεχομένως ενός μελλοντικού μας εθνικού αφανισμού.
* Ο Ιωάννης Αθαν. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος ε.α., πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), με Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ).

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: Πικρές αλήθειες για τα ελληνοτουρκικά

on Saturday, 08 June 2019. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Η τουρκική πολιτική, εκπορεύεται από το στόχο ανάδειξης της σε μεγάλη δύναμη.

Η γειτονική μας Τουρκία έχει επιδοθεί τα τελευταία 3 χρόνια σε μια άνευ προηγουμένου κλιμάκωση των διεκδικήσεων σε βάρος μας και των αντίστοιχων προκλήσεων. Η συμπεριφορά αυτή δεν είναι ευκαιριακή και οφείλεται στην ωρίμανση συνθηκών και προϋποθέσεων που δημιουργήθηκαν κατόπιν συστηματικών σχεδιασμών και πολύχρονων βημάτων της Άγκυρας. Ως εκ τούτου οποιαδήποτε δική μας συσχέτιση των προκλήσεων, με δημόσια πρόσωπα, κόμματα, πολιτικές ισορροπίες και διεθνείς σχέσεις της Άγκυρας είναι λανθασμένη και επικίνδυνη. Αναμφισβήτητα ο χρόνος εκδήλωσης ορισμένων εξ’ αυτών των προκλήσεων, επηρεάζεται από τις εσωτερικές και εξωτερικές περιστάσεις αλλά η γενικότερη σχεδίαση και εκτέλεση τους, εξυπηρετούν τους σταθερούς και μακροχρόνιους στόχους της γείτονος.

Η έξαρση των, σε βάρος μας διεκδικήσεων, ενισχύεται και από την αίσθηση που διακατέχει την Άγκυρα σχετικά με την εκατέρωθεν του Αιγαίου, ισορροπία ισχύος. Οποιαδήποτε σκέψη περί αυτόβουλης τουρκικής αναδίπλωσης και επιστροφής σε σχέσεις καλής γειτονίας με βάση το διεθνές δίκαιο, αποτελεί επικίνδυνη ματαιοπονία. Πλέον, η τουρκική πολιτική, εκπορεύεται από το στόχο ανάδειξης της σε μεγάλη δύναμη, ανάλογη της Βρετανίας-Γαλλίας και με κυρίαρχο περιφερειακό ρόλο σε Ανατολική Μεσόγειο-Βαλκάνια-Καύκασο και Μέση Ανατολή. Ο στόχος αυτός -αλλά και οι απαιτούμενες θυσίες- είναι αποδεκτός από τον τουρκικό λαό και ταυτίζεται με τις επιδιώξεις των ελίτ της χώρας.Βασική προϋπόθεση για την επίτευξη αυτών των στρατηγικών επιδιώξεων είναι η συντριβή της Ελλάδος (ελληνισμού με την ευρύτερη έννοια). Συντριβή όχι μόνο με την έννοια μιας συντριπτικής στρατιωτικής ήττας και απώλειας εδαφών αλλά και ως αποτέλεσμα αναγκαστικής παραχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων -υπό την απειλή χρήσεως βίας- και μιας «φινλανδοποίησης» της Ελλάδος.

Η παραπάνω πραγματικότητα έπρεπε να έχει γίνει κατανοητή στην Αθήνα από τα τραγικά γεγονότα του 1955 και να έχει επιλέξει και κυρίως να εφαρμόζει σταθερά, μια κατάλληλη στρατηγική αντιμετώπισης της Άγκυρας. Είναι γεγονός, ότι με εξαίρεση ορισμένων περιόδων (κυρίως 1963-1974), η ελληνική (ελλαδική) πολιτική έτυχε μιας ευρείας συγκατάθεσης του συνόλου των κυβερνήσεων και κομμάτων. Παρά ταύτα τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά και η ελληνική αποτροπή δεν υπήρξε αξιόπιστη σε αρκετές περιπτώσεις. Οι προσεκτικές ελληνικές επιλογές απέτρεπαν προσωρινά την όξυνση, χωρίς να διευθετούν οριστικά τα προβλήματα, μεταφέροντας αυτά στο απώτερο μέλλον και υπό δυσμενέστερες συνθήκες ανισορροπίας με την πρωτοβουλία κινήσεων πάντα στην απέναντι πλευρά. Επιπλέον και παρά τη σχετική ομοφωνία στην ελλαδική πλευρά, οι ενέργειες αντιμετώπισης της τουρκικής προκλητικότητας ήταν ασυντόνιστες, ενίοτε ευκαιριακές και σπασμωδικές, βασιζόμενες συχνά σε μια μη ρεαλιστική ανάγνωση της διεθνούς πραγματικότητας και των διεκδικήσεων της γείτονος. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι θυσίες αλλά ακόμη και επιτυχημένες κινήσεις του ελληνισμού, δεν μπορούσαν να επιφέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα καθόσον δεν εντάσσονταν σε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο εξισορρόπησης της Τουρκίας, στους ποικίλους και αλληλένδετους τομείς ανταγωνισμού. Επιπρόσθετα, συχνά καλλιεργήθηκαν αβάσιμες ελπίδες για σωτήρια εμπλοκή τρίτων δυνάμεων υπέρ ημών, ενώ υπερτονίστηκε η σημασία του διεθνούς δικαίου. Η παραπάνω ουτοπική και συνάμα καταστροφική επιλογή, ουσιαστικά απορρίπτει τη βασική αρχή του ρεαλισμού, την αυτοβοήθεια και συγχρόνως δημιουργεί μια βολική δικαιολογία μη αντίδρασης και εν συνεχεία απόρριψης των ευθυνών σε τρίτους.

Δικαιολογημένη η επί δεκαετίες προσπάθεια αποφυγής πολεμικής σύγκρουσης με την Τουρκία, εμπλοκή που ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων θα οδηγούσε σε σημαντική οπισθοδρόμηση αμφότερες τις χώρες. Επιλογή που γίνεται περισσότερο καταφανής και αναπόφευκτη την τελευταία δεκαετία καθώς η ουσιαστική οικονομική χρεοκοπία της Ελλάδος την έχει καταστήσει αιχμάλωτη πιστωτικών ιδρυμάτων, κρατικών τραπεζών, εταίρων, θεσμών, δημοσιονομικών περιορισμών και των απρόβλεπτων αγορών. Ακόμη και ένα μεμονωμένο στρατιωτικό επεισόδιο είναι ικανό να αναστρέψει οποιαδήποτε κίνηση ανάτασης της οικονομίας και να εκμηδενίσει τα πολύτιμα έσοδα του τουρισμού. Φυσικά τα παραπάνω δεν αποτελούν αιτία αδράνειας αλλά μόνο βάση κατανόησης της πραγματικότητας, ρεαλιστικού σχεδιασμού και μιας επίμονης εθνικής προσπάθειας ανατροπής της δυσμενούς κατάστασης.

Ορθά οι κυβερνήσεις έχουν εστιάσει στη δημιουργία πολυμερών επαφών-συνεργασιών σε διαφόρους τομείς στην Ανατολική Μεσόγειο ελπίζοντας όμως ότι έχουν επίγνωση των πραγματικών δυνατοτήτων και ορίων αυτών. Ορθά η Ελλάδα, έχοντας απολέσει ανεπιστρεπτεί τις ευκαιρίες δυναμικών αντιδράσεων, επιλέγει μια πολιτική αυτοσυγκράτησης που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε ακόμη και κατευναστική. Δεν πρέπει όμως να διαφεύγει της προσοχής μας ότι ο κατευνασμός, όπως και οι υποχωρητικές επιχειρήσεις στον στρατιωτικό ελιγμό, είναι αποδεκτές ενέργειες -συγκεκριμένου χρονικού ορίζοντα- μόνο όταν εξυπηρετούν το βασικό αντικειμενικό μας στόχο και δεν αποτελούν μια συνεχιζόμενη επιλογή εν αναμονή του «από μηχανής θεού». Στην τελευταία περίπτωση, η κατευναστικές κινήσεις αποτελούν την εγγύηση επέλευσης του χείριστου αποτελέσματος.

Ευρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε μια σύντομη προεκλογική περίοδο. Θέματα που αφορούν την άμυνα και την αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας προφανώς δεν θα τεθούν στο τραπέζι των συζητήσεων. Οποιαδήποτε ενδεχόμενη αναφορά σε αμυντικά θέματα θα εστιάζεται σε σκανδαλολογία, αδράνεια περί την αναδιοργάνωση των ενόπλων δυνάμεων και ρουσφετολογικές επιλογές. Η ουσία του προβλήματος δεν πρόκειται να τεθεί. Μια αισιόδοξη απάντηση επί της ουσιαστικής αποφυγής παρόμοιων πολιτικών συζητήσεων έχει να κάνει με την ευαισθησία αυτών των θεμάτων και την προσπάθεια διατήρησης τους εκτός της ατζέντας της πολιτικής «κοκορομαχίας».

Μια άλλη θέση υποστηρίζει την έλλειψη συγκεκριμένων θέσεων των κομμάτων και κυρίως της θέλησης τους να καταστήσουν το λαό, κοινωνό του μεγέθους του προβλήματος και να θέσουν υπόψη του την ανάγκη λήψεως ριζικών αποφάσεων με πολύπλευρο κόστος. Βεβαίως υπάρχει και η τρίτη άποψη που υποστηρίζει ότι οι μακροχρόνια κυβερνούσες ελίτ των Αθηνών έχουν αποδειχθεί την αναγκαιότητα αποφυγής σύγκρουσης, με οποιοδήποτε κόστος και δικές μας σημαντικές υποχωρήσεις σε πληθώρα θεμάτων και έχουν εμπιστευθεί «φίλους και συμμάχους» να προβούν στις κατάλληλες διευθετήσεις σε τόπο, χρόνο και μέθοδο. Δύο τα μεγάλα προβλήματα αυτής της -απευκταίας κατά την εκτίμηση μου- περίπτωσης, αφενός η Τουρκία δεν υπόκειται πλέον στον επιθυμητό βαθμό ελέγχου των μεγάλων δυνάμεων και αφετέρου, οποιαδήποτε παραχώρηση σε βάρος μας απλά θα επιτείνει τις «ορέξεις» της, μη διασφαλίζουσα την πολυπόθητη ειρηνική συμβίωση. Σε μια τέτοια εξέλιξη η ετεροβαρής για εμάς, Συμφωνία των Πρεσπών, φοβάμαι ότι θα αποτελέσει μια απλή παρανυχίδα. Φυσικά σε κάθε ερώτηση πολλαπλής επιλογής υπάρχει και η απάντηση «άπαντα τα ανωτέρω» που μάλλον επιβεβαιώνει τη σύγχυση και ατολμία των ελίτ αυτής της χώρας.

Το αμείλικτο ερώτημα που τίθεται είναι αν υπάρχουν υλοποιήσιμες προτάσεις εξόδου από τη δύσκολη αυτή θέση. Ουδείς είναι σε θέση να εγγυηθεί την επιτυχία μιας πολιτικής μακροχρόνιας στόχευσης που εξαρτάται από πολλούς και μη ελεγχόμενους παράγοντες. Ουδείς αμφισβητεί ότι η οικονομία είναι ο κινητήριος μοχλός που θα επιτρέψει την πραγματοποίηση των αναγκαίων εξοπλιστικών προγραμμάτων σε στενή όμως ισορροπία με την εξασφάλιση της κοινωνικής ευημερίας άρα και συνοχής. Αναμφίβολα οι διακρατικές κινήσεις συνεργασίας σε όλους του τομείς και προς κάθε κατεύθυνση, πρέπει να συνεχιστούν και ενταθούν. Είναι όμως απόλυτη προτεραιότητα να εξασφαλιστεί η όσο το δυνατόν, ταχύτερη αναβάθμιση της μαχητικής ισχύος και μερική εξισορρόπηση ισχύος Ελλάδος-Τουρκίας. Παρά το κόστος, πρέπει να προχωρήσουν άμεσα επιλεγμένες προμήθειες υλικών και ανταλλακτικών για ανανέωση βασικών πολεμικών μονάδων και μερική άρση ακινησίας που έχει ανέλθει σε απαράδεκτα ποσοστά.

Έχει αποδεχθεί ότι η συμμετοχή σε διακρατικά προγράμματα μεγάλου μεγέθους και συμμετοχών, με ικανό αριθμό προς απόκτηση οπλικών συστημάτων και σε βάθος χρόνου, εξασφαλίζει (συνήθως) την ομαλή εκτέλεση τους, τη μεταφορά τεχνογνωσίας, τη στήριξη της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας και την εν συνεχεία υποστήριξη. Ομοίως είναι ζωτική ανάγκη να επέλθουν σημαντικές αλλαγές στη δομή δυνάμεων, στη θητεία, στην εκπαίδευση, στην εφεδρεία και στην εξέλιξη των στελεχών. Ο αντίπαλος εκπαιδεύεται σε πολεμικές συνθήκες στα διάφορα πολεμικά μέτωπα και εμείς έχουμε εστιάσει στο κοινωνικό έργο του στρατεύματος και στην «επίδειξη εξωστρέφειας». Άπαντα αποδεκτά και απαραίτητα αλλά συχνά χάνουμε την αίσθηση του μέτρου και για διαφόρους λόγους αδυνατούμε να αποδεχτούμε τα αναπόφευκτα κόστη της απόκτησης και διατήρησης ετοιμοπόλεμων και αποτελεσματικών ενόπλων δυνάμεων. Σίγουρα υπάρχουν οι επαγγελματίες εκείνοι, στον ευρύτερο αμυντικό χώρο, που μπορούν να προχωρήσουν στη σχεδίαση και εφαρμογή των απαραίτητων βημάτων.

Προέχει όμως να υπάρξει, η εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας και με ευρύτερη κομματική συγκατάθεση, αποδοχή της αναγκαιότητας αμυντικής αναβάθμισης και ανάληψης του κόστους που αυτή συνεπάγεται (πάντα στα όρια των οικονομικών μας δυνατοτήτων), εξασφάλιση ευρείας λαϊκής αποδοχής (συνυπολογίζοντας τη μακροχρόνια κόπωση της κοινωνίας), ανακατανομή κονδυλίων του προϋπολογισμού με μακροχρόνιο καθορισμό ποσών για την άμυνα και αυστηρή υιοθέτηση και εφαρμογή των προτάσεων που θα υποδειχθούν από τους εμπειρογνώμονες, πάντα στο πλαίσιο των αρχών και κατευθύνσεων που θέτει η εκλεγμένη κυβέρνηση. Οι παραπάνω αρχές θα πρέπει να συγκεκριμενοποιηθούν και συντονιστούν κάτω από μια ρεαλιστική πολιτική εθνικής άμυνας που θα εξυπηρετεί τους μακροχρόνιους εθνικούς στόχους και θα γίνει κτήμα των κομμάτων εξουσίας, οδηγός των ενεργειών τους και με τις απαραίτητες αποφάσεις να λαμβάνονται με μια συναινετική διαδικασία και με δικλείδες ασφαλείας. Βεβαίως επανερχόμαστε στα θέματα της ύπαρξης πολιτικής κουλτούρας συνεννόησης, υπεροχής της μακροχρόνιας στόχευσης έναντι της βραχυχρόνιας και πρωτοκαθεδρίας του εθνικού έναντι του κομματικού-ατομικού συμφέροντος, δηλαδή σε θέματα ευρύτερης παιδείας!

Επιπλέον, ο περήφανος ελληνικός λαός θα πρέπει να κατανοήσει ότι για την εξασφάλιση των ελληνικών ζωτικών συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο, Αιγαίο και οπουδήποτε αλλού, θα απαιτηθούν σημαντικές και σε βάθος χρόνου επενδύσεις, σε μέσα και προσωπικό, τα οποία παρά την καλή θέληση των οποιοδήποτε κυβερνώντων θα επιβαρύνουν τα ήδη μειωμένα οικονομικά των νοικοκυριών. Ενδεικτική όμως των προθέσεων, όλων σχεδόν των κομμάτων, είναι η αποστροφή αναφορών σε δυσάρεστα αντικείμενα -όπως της άμυνας- και εστίαση σε παραχολογίες και ανούσιες αλληλοκατηγορίες. Καίτοι έχουμε καταστεί -συλλογικά και ατομικά- ικέτες «επιδομάτων» πρέπει να κατανοήσουμε τα κρίσιμα διλήμματα και να λάβουμε τις ανάλογες αποφάσεις. Δυστυχώς μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν και ουδείς ξένος πρόκειται να διακινδυνεύσει τα παιδιά του για τα δικά μας συμφέροντα.

Αλληλένδετα λοιπόν όλα τα θέματα και αλληλοεπηρεαζόμενα. Εφικτή λοιπόν η αλλαγή κατευθύνσεως; Η ιστορία του λαού μας ευτυχώς αποδεικνύει το ανεξάντλητο των ανακλαστικών και δυνατοτήτων επιβίωσης του αλλά δυστυχώς και την ενεργοποίηση τους μετά από μια καταστροφή. Έχοντας γευθεί αρκετές την τελευταία εκατονταετία, παράλληλα όμως και με αρκετές επιτυχίες, ας ελπίσουμε να αποφύγουμε τη οδυνηρή δοκιμασία άλλης μιας καταστροφής για ενεργοποίηση των σωτήριων ανακλαστικών μας. 

Ανδρέας Ματζάκος: Ο καυτός μήνας Ιούνιος για την Τουρκία

on Thursday, 06 June 2019. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές στην Τουρκία, οι υποψήφιοι δήμαρχοι του κυβερνώντος κόμματος του προέδρου Ερντογκάν, δεν κατάφεραν να κερδίσουν το χρίσμα στις μεγαλύτερες πόλεις της Τουρκίας. Μεταξύ αυτών και στην Κωνσταντινούπολη (Κων/πολη).

Πλέον αυτού, εδώ και μήνες ευρίσκεται σε εξέλιξη η ακροβασία του προέδρου Ερντογκάν μεταξύ Ρωσίας και Αμερικής με τις δυο μεγάλες αγορές στρατιωτικού υλικού, των S-400 και των F-35. Αυτή η ακροβασία φαίνεται να πλησιάζει στο τέλος της εντός του μηνός Ιουνίου, ενώ και στην Συρία, η Τουρκία πρέπει να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει έναντι της Ρωσίας στην επαρχία της Idlib. (Βλέπε Χάρτη - Ζώνη Αποκλιμακώσεως Idlib).


 

Οι έως τώρα χειρισμοί του, στο θέμα των S-400 με την απαίτηση των ΗΠΑ για μη πραγματοποίηση της αγοράς, του έδωσαν πράγματι πολιτικό χρόνο και χώρο για να ελιχθεί μέχρι τις δημοτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου. Όμως οι επαναληπτικές εκλογές στην Κων/πολη, η επικείμενη παραλαβή των ρωσικών S-400 και οι καθημερινές εξελίξεις στο σίριαλ της μη παραλαβής των αμερικανικών μαχητικών F-35, κρίνονται μέσα στον Ιούνιο. Το άρθρο χαρακτηρίζει ως ‘’καυτό’’ τον μήνα Ιούνιο για την Τουρκία, αλλά και για τον Ερντογκάν προσωπικά, γιατί εντός του μηνός, ο πρόεδρος της Τουρκίας πρέπει να πάρει αποφάσεις.
Στην πρώτη παράγραφο του άρθρου θα αναλυθεί το θέμα των επαναληπτικών εκλογών στην Κωνσταντινούπολη, στην επομένη το διακύβευμα των εκλογών, θα ακολουθήσει η ανάλυσητης δεινής θέσεως της Τουρκίας μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ και το άρθρο θα κλείσει με επίλογο.

 

Επαναληπτικές εκλογές

Στις 23 Ιουνίου θα γίνουν οι επαναληπτικές εκλογές για τον δήμο της Κων/πολεως, κατόπιν αποφάσεως της Ανωτάτης Εκλογικής Επιτροπής (ΑΕΕ). Ο υποψήφιος του ΑΚΡ Μπιναλί Γιλντιρίλ είχε πάρει το 48,6% των ψήφων έναντι 46,8% του Εκρέμ Ιμάμογλου του CHP. Ο Ερντογκάν μην μπορώντας να συμφιλιωθεί με την ήττα στην Κων/πολη, προσέφυγε στην ΑΕΕ με το επιχείρημα ότι σε μερικά εκλογικά κέντρα στην Κων/πολη, τα μέλη των εφορευτικών επιτροπών δεν ήταν όλα δημόσιοι υπάλληλοι όπως ορίζει ο νόμος. Γιατί όμως ο Ερντογκάν δεν μπορεί να δεχθεί ήττα στην Κωνπολη; Το ΑΚΡ ηττήθηκε και στην Άγκυρα και στην Σμύρνη. Οι λόγοι είναι αρκετοί, για την οικονομία του χώρου θα αναφερθούν οι τρεις κυριότεροι:

- Η Κων/πολη είναι η βιτρίνα της σύγχρονης Τουρκίας. Πόλη με μεγάλη ιστορία, με μνημεία, με τα μεγαλύτερα έσοδα για τον τουρκικό τουρισμό. Από το 1994, ο δήμαρχος ανήκε πάντοτε σε ισλαμικό κόμμα. Τότε την δημαρχία είχε κερδίσει ο Ερντογκάν με το Κόμμα της Ευημερίας (Welfare Party-WP), γεγονός που δημιούργησε την απαραίτητη δυναμική για την νίκη του ισλαμιστή Ερμπακάν στις βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν το επόμενο έτος.

- Στην ευρύτερη περιοχή της Κων/πολεως, διεξάγεται το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας της Τουρκίας. Η Κων/πολη συνεισφέρει το 31% του ΑΕΠ της χώρας, το 29% της βιομηχανικής παραγωγής, ενώ στις διάφορες βιομηχανίες και επιχειρήσεις της ευρύτερης περιοχής της, απασχολείται το 20% του βιομηχανικού εργατικού δυναμικού. Η απασχόληση και η καλή πορεία της οικονομίας, ήταν και τα κλειδιά για τις συνεχείς εκλογικές νίκες του ΑΚΡ. Δεν μπορεί να αφήσει ο Ερντογκάν να πλανάται η ιδέα της ήττας σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που επί σειρά ετών στηρίζουν το ΑΚΡ.

- Στην Κων/πολη ζει και δραστηριοποιείται το 15% εκ των 57 εκατομμυρίων των Τούρκων ψηφοφόρων. Αν χαθεί οριστικά ο δήμος της Κων/πολεως, κατά πάσα πιθανότητα, θα δημιουργηθούν ρωγμές στην συμμαχία του ΑΚΡ με το Εθνικιστικό Κόμμα (ΜΗΡ) του Μπαχτσελί. Σε μια τέτοια περίπτωση, ενδεχομένως ο Μπαχτσελί να ξανασκεφτεί, είτε την στήριξη που παρέχει στο ΑΚΡ, είτε τους όρους με τους οποίους το στηρίζει.
Προχωρώντας στην επομένη παράγραφο, θα δούμε το διακύβευμα των επαναληπτικών εκλογών.

Ποιο το διακύβευμα των επαναληπτικών εκλογών;

Το διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο για τον Ερντογκάν. Κατά πρώτον με την προσφυγή στην ΑΕΕ, με την συγκεκριμένη αιτιολογία, σε περίπτωση ήττας στην Κων/πολη, διακυβεύεται η εικόνα του ως απόλυτου ηγέτη, στο ίδιο επίπεδο με τον Μουσταφά Κεμάλ. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι, κατά την διάρκεια των δημοτικών εκλογών, οι Τούρκοι πολίτες ψήφιζαν για δημάρχους μητροπολιτικών δήμων, δημάρχους μικροτέρων διαμερισμάτων, δημοτικούς συμβούλους και διαχειριστές συνοικιών. Οι ίδιες επιτροπές ήταν υπεύθυνες για την διεξαγωγή και των τεσσάρων ψηφοφοριών, αλλά μόνο την εκλογή δημάρχου στον μητροπολιτικό δήμο της Κων/πολεως προσέβαλε η ΑΕΕ. Δηλαδή για όλες τις άλλες ψηφοφορίες τα μέλη των επιτροπών ήταν νόμιμα, αλλά όχι για την εκλογή δημάρχου Κων/πολεως.
Κατά δεύτερον, σε περίπτωση νίκης του Ιμάμογλου, θα έρθει στην επιφάνεια η επιρροή που ασκεί η προεδρία σε μια υποτίθεται ανεξάρτητη αρχή όπως πρέπει είναι η ΑΕΕ, η οποία υπέκυψε στην θέληση του προέδρου για προσβολή του αποτελέσματος. Μάλιστα 7 από τα 11 μέλη της ΑΕΕ, ψήφισαν υπέρ των επαναληπτικών εκλογών. Εκεί που οδηγήθηκε η κατάσταση με τις επιλογές του Ερντογκάν, η κατάσταση θα χειροτερέψει γι’ αυτόν τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό σε περίπτωση ήττας του υποψηφίου του ΑΚΡ. Ας δούμε στην συνέχεια, την δεινή θέση της Τουρκίας έναντι Ρωσίας και ΗΠΑ.

Η Τουρκία μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας

Στο εξωτερικό, η Τουρκία υφίσταται πίεση και από την Ρωσία και από την Αμερική. Θα εξεταστούν εν συντομία, τα ζητήματα που πιέζουν την Τουρκία στις σχέσεις της με τις δυο αυτές χώρες.

- Ρωσία

- Όπως είναι γνωστό, είναι σε εξέλιξη η αγορά του αντιαεροπορικού συστήματος (Α/Α) S-400. Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, οι πρώτες παραλαβές αναμένονται εντός του μηνός Ιουλίου. Όμως στην αγορά αυτή αντιδρούν οι ΗΠΑ, οι οποίες επ’ ουδενί θέλουν μια χώρα του ΝΑΤΟ να αποκτήσει ένα τόσο εξελιγμένο Α/Α σύστημα, το ραντάρ του οποίου μπορεί να καταγράφει τις κινήσεις δυτικών αεροσκαφών σε ακτίνα 400 χλμ από την βάση του και να βοηθήσει στην αποκάλυψη τρόπου αντιμετωπίσεως των F-35.

- Για την Συρία, η Τουρκία είχε συμφωνήσει με την Ρωσία τον περασμένο Σεπτέμβριο στο Sochi, να δημιουργήσει μια αποστρατικοποιημένη ζώνη πλάτους 15-20 χλμ γύρω από την επαρχία της Idlib, αφοπλίζοντας τους τζιχαντιστές και αφαιρώντας τους τον βαρύ οπλισμό. (Βλέπε Χάρτη – Ζώνη Αποκλιμακώσεως Idlib) Στους τζιχαντιστές περιλαμβάνεται και η ομάδα Hayat Tahrir al-Sham (HTS) που προέρχεται από την al-Qaida, μετά από διαδοχικές αλλαγές του ονόματος της. Ο αφοπλισμός και η απομάκρυνση των τζιχαντιστών έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί, μέχρι 15 Οκτωβρίου του 2018. Έναντι αυτής της υποχρεώσεως της Τουρκίας, η Ρωσία είχε δεσμευτεί να μην επιτρέψει στα κυβερνητικά στρατεύματα να επιτεθούν για κατάληψη της επαρχίας. Αν η Ρωσία δώσει το πράσινο φως στον Ασαντ για επίθεση στην επαρχία Idlib, θα τεθεί σε κίνδυνο και η κατοχή του κουρδικού καντονιού του Αφρίν.

-ΗΠΑ

- Η Τουρκία συμμετέχει στην παραγωγή των F-35, έχει δώσει προκαταβολή 1 δις δολαρίων και έπρεπε ήδη να έχει παραλάβει τα πρώτα αεροσκάφη. Με την επιλογή της για αγορά των S-400, όχι μόνο δεν παρέλαβε τα αεροσκάφη, αλλά η όλη συμφωνία αγοράς, τέθηκε υπό επανεξέταση.

- Στις 21 Μαΐου, το δίκτυο CNBC έγραψε ότι σύμφωνα με πληροφορίες του, ‘’Η Τουρκία πρέπει μέχρι το τέλος της πρώτης εβδομάδας του Ιουνίου, να ακυρώσει την αγορά των S-400 και, ότι αυτή η προσφορά είναι και η τελευταία για το θέμα’’.
- Την Παρασκευή 31 Μαΐου, ο εκτελών χρέη ΥΕΘΑ Patrick Sanahan, δήλωσε σε δημοσιογράφους στην Σιγκαπούρη, ότι ‘’δεν είναι δυνατόν η Τουρκία να αγοράσει ένα σύστημα που σχεδιάστηκε για να καταρρίπτει τα F-35’’.
- Το χειρότερο είναι ότι οι ΗΠΑ είναι αποφασισμένες να επιβάλλουν οικονομικές κυρώσεις στην Τουρκία, μέσω του νόμου που έχει ψηφισθεί ειδικώς για κράτη που επιδεικνύουν εχθρική συμπεριφορά προς τις ΗΠΑ [Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA)] Σε μια τέτοια περίπτωση, θα επιδεινωθεί η ήδη κακή οικονομική κατάσταση στην Τουρκία, οκτώ εταιρείες της οποίας συμμετέχουν στην κατασκευή των F-35, και είχαν προϋπολογίσει κέρδη άνω των 10 δις δολαρίων.

Ακόμη και αν ο πρόεδρος Τραμπ, παρά την αντίθετη γνώμη της αμερικανικής γραφειοκρατίας, δεχθεί την πρόταση του Ερντογκάν για σύσταση μικτής ομάδας εργασίας για επί τόπου εξέταση των αμερικανικών ανησυχιών προ της παραλαβής των S-400, όπως γράφεται τελευταία, αυτό δεν σημαίνει ότι η ομάδα αυτή θα συσταθεί τελικώς, ή ότι τα συμπεράσματα της ομάδας θα συμφωνούν με τις τουρκικές θέσεις.

Επίλογος

Ο Ερντογκάν γνωρίζει πολύ καλά ότι όσο πιο μεγάλη εσωτερική νομιμοποίηση απολαμβάνει ένας ηγέτης, τόσο ισχυρότερος είναι στο εξωτερικό. Και στην νομιμοποίηση αυτή, συμβάλλει χωρίς αμφιβολία η κατάκτηση του δήμου της μεγαλύτερης πόλεως της Τουρκίας. Την νομιμοποίηση αυτή δε, την έχει απολύτως ανάγκη, αφού στο εξωτερικό όπως αναλύθηκε, η Τουρκία βάλλεται και από την Ρωσία και από τις ΗΠΑ.

Η επιλογή της Τουρκίας για την αγορά των S-400, είναι φανερό ότι έγινε καθαρά με πολιτικά κριτήρια και ότι δεν υπαγορεύτηκε από στρατιωτικές επιχειρησιακές ανάγκες. Άλλωστε αντιαεροπορικά συστήματα με τα χαρακτηριστικά των S-400, μπορούσε να αγοράσει και από πολεμικές βιομηχανίες δυτικών χωρών. Το ζήτημα όμως είναι ότι ο Ερντογκάν ήθελε να περάσει το μήνυμα ότι ήρθε η ώρα η Τουρκία να πορεύεται στο διεθνές σύστημα ως ένας ανεξάρτητος πόλος. Ότι η Τουρκία μπορεί να κάνει επιλογές στην εξωτερική πολιτική χωρίς να λαμβάνει υπόψιν της τις προτιμήσεις της ηγετικής δυνάμεως στην δυτική συμμαχία. Μάλλον όμως δεν ήρθε ακόμα η ώρα, η Τουρκία να μην αποτελεί ανάχωμα για την δυτική συμμαχία σε πιθανή επέκταση της Ρωσίας προς νότο. Και η ώρα αυτή δεν άλλαξε από την υπογραφή της Συνθήκης του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, το 1774, με την οποία έληξε ο Α’ Ρωσο-τουρκικός πόλεμος. Τόσο τα Στενά του Ελλησπόντου, όσο και το Αιγαίο, η οδός που οδηγεί από την Μαύρη Θάλασσα στην Μεσόγειο δηλαδή, είναι ανάγκη να ελέγχονται από το ΝΑΤΟ.

Τέλος, στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας όλοι γνωρίζουν ένα ρητό που λέει ότι, ‘’Όποιος κερδίζει την Κων/πολη, κερδίζει και την Τουρκία’’. Φαίνεται πως η μόνη ώρα που ήρθε, είναι να διαπιστώσουμε τι γίνεται αν κάποιος χάσει την Κων/πολη. Χάνει πράγματι και την Τουρκία;


* Ο κ. Ανδρέας Ματζάκος είναι Απόστρατος Αξκος του ΣΞ και κατέχει MSc στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές.

Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών. 

Γρηγόριος Δ. Νούσιας: ‘‘Εδώ Πολυτεχνείο’’ . . .

on Monday, 19 November 2018. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Μετσόβιον Πολυτεχνείον.
Μετσόβιο. Προς τιμήν των μεγάλων ευεργετών, Γ. Αβέρωφ, Ν. Στουρνάρη, Ε. Τοσίτσα από το Μέτσοβο. Ναι, αυτών των Ηπειρωτών, οι οποίοι χρηματοδότησαν το έργο, που ολοκληρώθηκε το 1878, όταν η Ήπειρος ήταν ακόμη υπό Τουρκικό ζυγό. Δεν γνωρίζω τι έγραψαν στις διαθήκες τους οι συγκεκριμένοι Ηπειρώτες, ευεργέτες του Ελληνικού έθνους, για το συγκεκριμένο ίδρυμα. Πάντως, μέχρι πριν κάποιες δεκαετίες ήταν αρχιτεκτονικό κόσμημα της Αθήνας και, από ιδρύσεώς του, ήταν πνευματικό λίκνο ευκλείδειας και όχι μόνον αναζητήσεως.


 

Οπωσδήποτε, αυτοί οι ευπατρίδες δεν διέθεσαν τα χρήματά τους (για μαύρα χρήματα, θα μιλήσουν ορισμένοι) για να γίνει κάποτε το νεοκλασικό αυτό περίτεχνο, η μαύρη κηλίδα της πρωτεύουσας της Ελλάδος. Ναι, δυστυχώς, αποτελεί το σύγχρονο όνειδος του Ελληνικού κράτους και της Ελληνικής κοινωνίας.

Δεν θα είχαν φανταστεί ποτέ, οι Ηπειρώτες οραματιστές, ότι εκεί μέσα, στις πολυτεχνικές αίθουσες, που λάμπρυναν με τη συνεισφορά τους διακεκριμένοι δάσκαλοι, στις αίθουσες από όπου βγήκαν οι μηχανικοί της νεώτερης Ελλάδος, ότι κάποτε θα στηνόταν το άντρο θρασύδειλων φρικιών και η γιάφκα θολο-αναρχο-μαρξιστών, διεκδικώντας, τάχα μου, δημοκρατικές διεξόδους, προβάλλοντας ως πειθώ και χρησιμοποιώντας ως αντικλείδι, τι άλλο, την ‘‘επαναστατική βία’’, σπάζοντας τα ‘‘τζάμια της πολιτείας’’, ξηλώνοντας τα ‘‘θεμέλια μάρμαρα’’ της κοινωνίας και ‘‘απαλλοτριώνοντας’’ περιουσίες νοικοκυραίων. Και αυτό, κατ’ εξακολούθηση μεν, εδώ και δεκαετίες, αλλά με σισύφεια τακτική και κατάληξη. Αγώνας για αναρρίχηση στα ύψη μόνον και μόνον για να ριχθούν στα τάρταρα. Ποτέ δεν θα πιούν νερό από την πηγή της ακρόπολης της πόλεως του Ασωπού.

Δεν θα είχαν φανταστεί ποτέ, οι ξενιτεμένοι Ηπειρώτες, ότι από το αρχοντικό αυτό που δώρισαν στο Ελληνικό κράτος, θα ξεκινούσε κάποτε μια εξέγερση για την αποκατάσταση δήθεν των δημοκρατικών ελευθεριών, τύπου 1965, που θα οδηγούσε σε ακρωτηριασμό του ελληνισμού, για να εξαργυρώσουν οι ‘‘πρωταγωνιστές’’ της τις ‘‘εθνικές τους υπηρεσίες’’ γινόμενοι αμετάθετοι ένοικοι σε πορφυρένια μεταπολιτευτικά σαλόνια, εγχώρια και αλλοδαπά.

Δεν θα διανοούντο ποτέ, αυτοί οι πρωτοπόροι Ηπειρώτες, ότι οι προτομές τους, ως εθνικών ευεργετών, θα περιθωριοποιούντο, και στο προσκήνιο θα ήρχετο η κεφαλή, προσβάλλοντας ακόμη και την κοινή αισθητική, κάποιου Σβορώνου, που το 1955 του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια, για να καταθέτουν, την σκοπίμως ανερμάτιστη μεταπολιτευτική εποχή, στεφάνια σε ένδειξη τιμής, ποιοί σε ποιούς και για ποιόν συγκεκριμένο εθνικό λόγο!

Ας αφήσουμε στην ησυχία τους, τους εθνικούς χρηματοδότες εκείνης της εποχής, και ας διερωτηθούμε, γιατί τιμάται το ‘‘Πολυτεχνείο’’; Επειδή είχε ως συνέπεια να αντικατασταθεί η προηγούμενη δικτατορία από μια επόμενη και μάλιστα πιο στυγνή; Επειδή απετέλεσε ‘‘το κινούν αίτιο’’ για την Κυπριακή τραγωδία; Επειδή μεταπολιτευτικά απετέλεσε την κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να ξεπλένονται όλα τα πολιτικά ανομήματα, που συνιστούν μορφή δικτατορίας; Σε ποια θύματα αποδίδεται τιμή; Δίπλα στην κεφαλή / ‘‘μνημείο’’ του Σβορώνου υπάρχει μαρμάρινη στήλη με τα ονόματα δέκα οκτώ σπουδαστών του ΕΜΠ που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της Κατοχής από Ιταλούς και Γερμανούς. Πού είναι η στήλη με τα θύματα του Πολυτεχνείου; Όλα τα επίσημα πορίσματα βεβαιώνουν, κανένας νεκρός μέσα στο Πολυτεχνείο, και μόνον δώδεκα (σε σχέση με τις προπαγανδιστικά φημολογούμενες εκατοντάδες . . . ) στην ευρύτερη περιοχή από αδέσποτες σφαίρες. Τους οποίους και τιμούμε. Πού είναι ο ‘‘Σύλλογος των θυμάτων του Πολυτεχνείου’’;

Πόσες πολιτικές καριέρες στήθηκαν στο όνομα του τότε ‘‘Πολυτεχνείου’’; Ανθρώπων που στη συνέχεια επέδειξαν ακατανόητη ανθελληνική στάση, με προδοτικές συμπεριφορές και με αποφάσεις που διαπερνούν την πολιτική αθλιότητα της μεταπολιτευτικής περιόδου. Και ποιοι είναι οι ένοικοι του σημερινού Πολυτεχνείου; Ναι, είναι οι κατά περίσταση αντι-εξουσιαστές, καταληψίες, μπαχαλάκηδες, όλων των αριστερών ιδεοληψιών, που αύριο, μεταμορφωμένοι, θα ζητήσουν κρατική στέγαση, με αναθεωρημένες τις απόψεις τους, από το θολό μυαλό στο καθαρό, από το go back madam Merkel στο come back, από το όχι του δημοψηφίσματος στο ναι. Και, οποία υποκρισία!

Ναι, οι διαχειριστές του Ιδρύματος, των τελευταίων ετών, έξω και μέσα από αυτό, στο προσκήνιο ή στο παρασκήνιο, ακτιβιστές ή μέντορες, να θεωρούν, μαρξιστικό δικαιώματι, δική τους υπόθεση το πώς, πότε και ποιοι θα ‘‘τιμήσουν’’ την ‘‘εξέγερση’’. Φασισμός νέας κοπής. Μόνον ‘‘εμείς’’! ‘‘Εσείς’’ δεν δικαιούσθε. Αλλά στο Εσείς συγκαταλέγεται η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, που, από την άνεση του καναπέ, να το ομολογήσομε, απαιτεί να σταματήσει αυτή η μακρόσυρτη κοινωνικοπολιτική κατάντια. Αυτή η κηλίδα πρέπει να εκλείψει.
18 Νοε. 2018 Γρηγόριος Δημ. Νούσιας 

Τι διδαχθήκαμε 100 Χρόνια από τη Λήξη του «Μεγάλου Πολέμου»

on Sunday, 11 November 2018. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

11 Νοεμβρίου 2018, η επέτειος των 100 ετών από το τέλος του «Μεγάλου Πολέμου» όπως αποκλήθηκε η σφαγή της περιόδου 1914-1918. Μια ιστορική ημερομηνία που σήμανε τη λήξη μιας πρωτόγνωρης αιματοχυσίας παγκοσμίων διαστάσεων και που συνοδεύθηκε από την ουτοπική ελπίδα διαμόρφωσης νέων δεδομένων και επικράτησης του διεθνούς δικαίου που θα καθιστούσαν άχρηστη ως και απαγορευτική τη διεξαγωγή ενός νέου πολέμου.


Ελπίδες που τραγικά διαψεύστηκαν πολύ γρήγορα καθώς οι ατελείς, ίσως και τιμωρητικές προβλέψεις των συνθηκών που ακολούθησαν, σε συνδυασμό με ουτοπιστικές προσδοκίες και τις αναπόφευκτες μεταβολές ισχύος, οδήγησαν στα δεινά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και στις συνεπακόλουθες συνέπειες της ψυχροπολεμικής αναμέτρησης.
Ακόμη και σήμερα οι ιστορικοί αδυνατούν να συμφωνήσουν για την ιεράρχηση των αιτίων που οδήγησαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά και να απαντήσουν στο θεωρητικό ερώτημα εάν αυτός ο πόλεμος ήταν αναπόφευκτος ή όχι. Ερώτημα φιλολογικό αλλά ενδεχομένως όχι και άνευ πρακτικής εφαρμογής καθώς καθημερινά πληθαίνουν οι φωνές εκείνες που ισχυρίζονται ότι η σημερινή διεθνή κατάσταση ομοιάζει όλο και περισσότερο με τις παραμονές του «Μεγάλου Πολέμου» και κατά συνέπεια η άντληση ορθών συμπερασμάτων είναι επιβεβλημένη. Χαρακτηριστική και η απάντηση ενός εκ των πρωταγωνιστών του δράματος, του Γερμανού καγκελάριου Bethmann-Hollweg (1909-1917), που όταν ρωτήθηκε πως άρχισε ο πόλεμος σηκώνοντας τα χέρια του ψηλά μονολόγησε: «Μακάρι να ήξερα».
Ο ιστορικός Turner στο έργο του «Origins of the First World War» αποδίδει την έκρηξη του πολέμου σε μια «τραγωδία κακών υπολογισμών». Ανάλογες επισημάνσεις οδήγησαν τους στρατηγικούς αναλυτές στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου να μελετήσουν επισταμένως τις συνθήκες έναρξης του «Μεγάλου Πολέμου» στην προσπάθεια των δύο συνασπισμών να αποφύγουν μια ανάλογη -αλλά περισσότερο μοιραία- κατάσταση δημιουργώντας δικλείδες ασφαλείας. Αυτές οι δικλείδες λειτούργησαν ικανοποιητικά στο ανταγωνιστικό περιβάλλον των δύο μεγάλων συνασπισμών του Ψυχρού Πολέμου. Σήμερα όμως, η αύξηση των ανερχόμενων περιφερειακών δυνάμεων με ηγεμονικές διαθέσεις αλλά με προβληματικές δομές εξουσίας μαζί με την παράλληλη εμφάνιση ανεξέλεγκτων τάσεων μιας «παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας», δημιουργούν ανησυχίες για την σταθερότητα και ειρήνη, κυρίως σε προβληματικές περιοχές της υδρογείου.
Η έκρηξη του «Μεγάλου Πολέμου», που εκ των υστέρων εμφανίσθηκε ως μη επιθυμητή σε κανένα εκ των εμπλεκομένων, αποδίδεται σε ένα άκαμπτο σύστημα συμμαχιών, σε αισθήματα «περικύκλωσης» και διλήμματα «ανασφάλειας», σε αυτοματοποιημένες διαδικασίες επιστράτευσης και κινητοποίησης, σε ανεξέλεγκτους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, σε αποικιακούς ανταγωνισμούς, σε μακροχρόνιες αντιπαλότητες, σε πραγματικές ή μη μεταβολές της σχετικής ισχύος και φυσικά σε οικονομικούς ανταγωνισμούς, συμφέροντα και κοινωνικά φαινόμενα. Η επιλογή και ιεραρχική τοποθέτηση των αιτίων συναρτάται φυσικά με την ιδεολογική αντίληψη εκάστου αλλά και τις ομαδικές εμπειρίες του χώρου από τον οποίο προέρχεται. Ο μεγάλος αριθμός και η πολυπλοκότητα των αιτίων μάλλον ενισχύουν τη θεωρία του συνδυασμού των πολλαπλών εσφαλμένων εκτιμήσεων, άρα και λανθασμένων αποφάσεων, εκ μέρους των κρατικών «ορθολογικών» δρώντων της εποχής εκείνης.
Συγχρόνως, καμιά άλλη πολεμική περίοδος δεν επικρίθηκε τόσο πολύ όσο ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος για έλλειψη στρατιωτικής στρατηγικής ή καλύτερα για την αδυναμία της τελευταίας να παράγει αποτελέσματα. Υπόλογος εμφανίστηκε η ταχύτατη εξέλιξη της τεχνολογίας που ανέτρεψε όλες τις γνωστές αρχές διεξαγωγής του πολέμου, η εφαρμογή των οποίων αποδείχθηκε ανίκανη να εξουδετερώσει τα φονικά αμυντικά πυρά και τις πρωτόγνωρες απώλειες που τα τελευταία επέφεραν. Η μεγαλύτερη όμως αδυναμία της (δυτικής) στρατιωτικής στρατηγικής ήταν να εντοπίσει και να εκμεταλλευθεί τις νέες στρατιωτικές δυνατότητες και τεχνικές που δημιουργήθηκαν και εμφανίστηκαν στο τέλος της τετραετούς σύγκρουσης. Το σφάλμα αυτό πληρώθηκε πολύ πικρά μόλις είκοσι χρόνια αργότερα όταν οι πρώην ηττημένοι αποδείχθηκαν πολύ καλύτερα προετοιμασμένοι και σάρωσαν τους αντιπάλους τους. Αμφότεροι όμως οι παγκόσμιοι πόλεμοι απέδειξαν ότι η υπεροχή στο πεδίο της μάχης (επικαλούμενη συνήθως ως «τακτική»), ακόμη και η υπεροχή στο θέατρο των επιχειρήσεων, δεν επαρκούσαν για να καλύψουν τα σφάλματα στα ανώτερα κλιμάκια της στρατιωτικής στρατηγικής και της υψηλής στρατηγικής, δηλαδή της συνολικής πολυδιάστατης πολεμικής προσπάθειας του κάθε κράτους. Πληθώρα σφαλμάτων στο επίπεδο της υψηλής στρατηγικής διέγραψαν τις αρχικές λαμπρές επιτυχίες στα πεδία των μαχών των κεντρικών δυνάμεων και κατέστησαν τη συντριβή αναπόφευκτη. Αποδείχθηκε επίσης και η σημασία όχι μόνο της οικονομικής και τεχνολογικής διάστασης αλλά της ικανότητας αποτελεσματικής κινητοποίησης όλων των πλουτοπαραγωγικών δυνάμεων ενός κράτους στην πολεμική προσπάθεια.
Για εμάς του Έλληνες ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, παρά τη νικηφόρα -και κερδοφόρα- εθνικά κατάληξη, αποτελεί σχετικά «αδίδακτο» αντικείμενο. Ενδεχομένως, οι βαθύτατα αντικρουόμενες απόψεις και συγκρούσεις, για την είσοδο ή μη της Ελλάδος στον πόλεμο, που οδήγησαν στο μεγάλο διχασμό, ασυναίσθητα μας οδηγούν στην αποφυγή εντρύφησης στα δραματικά γεγονότα εκείνης της περιόδου. Μια αντιμετώπιση όχι μόνο άδικη για τους αγωνιστές εκείνης της εποχής αλλά κυρίως επικίνδυνη για τη μη άντληση διδαγμάτων, κυρίως πολιτικής μορφής. Σήμερα 100 χρόνια μετά, μπορούμε και πρέπει, άφοβα και χωρίς προκαταλήψεις, να ενσκήψουμε στη βαθύτερη εξέταση των γεγονότων για εξαγωγή συμπερασμάτων με σκοπό την πρόληψη διχαστικών καταστάσεων και των τραγικών εθνικών συνεπειών που αυτές επιφέρουν. Στην πολυτάραχη ιστορία μας, υπαρκτά διλήμματα δεν αντιμετωπίσθηκαν με τη δέουσα ψύχραιμη και αντικειμενική προσέγγιση αλλά κυρίως χάρη πολιτικών και προσωπικών σκοπιμοτήτων, οδήγησαν στη δαιμονοποίηση και δίωξη των (πολιτικών) αντιπάλων μας, εκτόξευση ανυπόστατων κατηγοριών, αδυναμία ανταλλαγής ορθολογικών επιχειρημάτων, επικράτηση ανεύθυνης και αντιπαραγωγικής συνθηματολογίας και «λαϊκίστικων» στείρων προτάσεων. Ανάλογα διλήμματα, μεγαλύτερης ή μικρότερης εμβέλειας, εμφανίζονται και πάλι σήμερα μπροστά μας.
Ταυτόχρονα, ενώ διεθνώς γίνεται λόγος (ίσως κάπως υπερβολικά) για επανεμφάνιση των συνθηκών που προηγήθηκαν του «Μεγάλου Πολέμου», εμείς εξακολουθούμε να διατηρούμε ουτοπικές ψευδαισθήσεις και να εθελοτυφλούμε έναντι των αλληλένδετων κινδύνων που προέρχονται από μια υπαρκτή εξ ανατολών απειλή και της οικονομικής, δημογραφικής, πολιτικής και κοινωνικής αδυναμίας μας να παρουσιάσουμε αξιόπιστες λύσεις. Ας ελπίζουμε ότι μια προσεκτική ανάγνωση, εκ μέρους όλων μας, των ιστορικών γεγονότων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου -και μάλιστα ελληνικού ενδιαφέροντος- θα μας οπλίσει με περισσότερο κριτικό πνεύμα αλλά και συγκαταβατική διάθεση έναντι των επιχειρημάτων των συντοπιτών μας πολιτικών αντιπάλων. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, η συνομολόγηση μιας κοινής εθνικής πορείας ίσως να καταστεί ευκολότερη και η έκβαση της ενδεχομένως επιτυχέστερη.

ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ*- Υποστράτηγος (εν αποστρατεία)
• Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών - Πάντειο Πανεπιστήμιο.
• Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις & Στρατηγικές Σπουδές - Πάντειο Πανεπιστήμιο.
• Υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων.
• Διευθυντής Μελετών στο Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ).
• Συνεργάτης της Σχολής Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ) και του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ).
• 0030-210-6543131, 0030-6983457318
This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Γρηγόρης Νούσιας: ΕPIRE du NORD - Βόρειος  Ήπειρος.

on Sunday, 11 November 2018. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Ουδέποτε έχασε την επωνυμία της και την ταυτότητά της!

Παραμένει τμήμα της ιστορικής Ηπείρου, ΑΠΕΙΡΩΤΑΝ, από τη δεύτερη χιλιετία π.χ. , με κατοίκους τα ελληνικά φύλλα, Θεσπρωτούς, Χάονες και Μολοσσούς. Απετέλεσε, αργότερα, τμήμα πολιτικής οντότητας υπό τον βασιλέα της δυναστείας των Αιακιδών, Αλκέτα, των Μολοσσών, με πρωτεύουσα την Πασσαρώνα, έξω από τα Γιάννενα. Και αργότερα, τμήμα του αβασίλευτου Κοινού των Ηπειρωτών, με πρωτεύουσα τη Φοινίκη, πλησίον των Αγίων Σαράντα, με σύμβολο τον ταύρο στεφανωμένον με κλάδο ελαίας. Το Κοινό των Ηπειρωτών παρέμεινε ως ενιαίο κράτος μέχρι τη ρωμαϊκή κατάκτηση, το 167 π.χ.

Μετά από δύο χιλιετίες, ας όψονται οι Ιταλο-Αυστριακοί, που με τις ενέργειές τους και τις απαιτήσεις τους αναγκάστηκαν οι Μεγάλες Δυνάμεις να παραχωρήσουν τη Βόρειο Ήπειρο με τον ελληνικό της πληθυσμό στην Αλβανία, με το κατάπτυστο, και εν πολλοίς προδοτικό (για εμάς), Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, καθ’ ήν στιγμή ο Ελληνικός στρατός είχε ελευθερώσει τη Β. Ήπειρο από τον Τουρκικό ζυγό και την κατείχε από τις αρχές του Οκτωβρίου  1913. Είχε προηγηθεί το Μπιζάνι και η απελευθέρωση των Ιωαννίνων, Φεβρουάριος 1913, στα πλαίσια των Βαλκανικών Πολέμων.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος συμφώνησε στην απόσυρση του Ελληνικού στρατού. Οι Βορειοηπειρώτες εγκαταλείφθηκαν στη μοίρα τους. Θα ακολουθήσουν συγκρούσεις μεταξύ Βορειοηπειρωτών και Αλβανών. Θα εγκατασταθεί κυβέρνηση Β. Ηπείρου με πρόεδρο τον Γεώργιο Χριστάκη-Ζωγράφο. Θα ανακηρυχθεί η περιοχή αυτόνομη, με τις ελληνικές πόλεις Αργυρόκαστρο, Χειμάρα, Δέλβινο, Άγιοι Σαράντα, Πρεμετή, Κορυτσά, Τεπελένι, Αυλώνα, Μοσχόπολη και υπέρ τα εκατό χωριά. Θα αναγκαστούν τελικά οι Αλβανοί να υπογράψουν το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, 17 Μαρτίου 1914, με το οποίο δεσμεύονταν για τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και την θρησκευτική ελευθερία του ελληνικού πληθυσμού.

Έτσι εισήλθαν, Βόρειος Ήπειρος και Αλβανία, και στην Κοινωνία των Εθνών, τον Οκτώβριο του 1921. Και εκεί, η ηγεσία των Αλβανών δεσμεύτηκε να σεβαστεί τα πολιτικά, κοινωνικά, εκπαιδευτικά και θρησκευτικά δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών. Η γαλανόλευκη θα κυματίζει ελεύθερα στη Βόρειο Ήπειρο.

Σε αυτό το καθεστώς, για να μην σας ταλαιπωρώ, εμμένουμε, εμείς οι Ηπειρώτες, αφού, δυστυχώς, δεν πραγματοποιήθηκε η ένταξη της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα.

Ο εικονιζόμενος χάρτης είναι του 1920, με βάση το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας. Διακρίνεται η διαχωριστική γραμμή της Βορείου Ηπείρου με την υπόλοιπη Αλβανία. Και δίπλα η φίλη Σερβία. Πουθενά κράτος των Σκοπίων. Πουθενά χώρα Βόρειος Μακεδονία. Ουδέποτε και από κανέναν έγινε λόγος για ‘‘Νότια Αλβανία’’. Μόνον από τον Νίκο Φίλη και την παρέα του. Αιδώς Αργείοι!  (επιπλήττονται οι Αργείοι από τον Αίαντα γιατί έδειχναν ότι είχαν φοβηθεί τους Τρώες). Εμείς ποιόν φοβηθήκαμε!

Δυστυχώς, ούτε η εκτέλεση  του  έλληνα της Βορείου Ηπείρου, του 35χρονου Κωνσταντίνου Κατσίφα, αιωνία του η μνήμη, που πέφτοντας από τις σφαίρες της Αλβανικής αστυνομίας φώναξε, ‘‘Ζήτω η Ελλάδα’’, ‘‘Ζήτω ο ελληνισμός’’, ούτε αυτό το εθνικό πλήγωμα  μας έκανε να μιλήσουμε την ίδια εθνική και πατριωτική γλώσσα. Ξεθώριασε και το ηπειρώτικο μοιρολόϊ!

Αλλά να μην ξεχνάμε, «Πάτριον εστι τοις Ηπειρώταις μη μόνον επί της ιδίας πατρίδος αγωνίζεσθαι, αλλά και υπέρ των φίλων και συμμάχων κινδυνεύειν» (Διόδωρος). Πόσο μάλλον για τους αδερφούς Βορειοηπειρώτες!

10 Νοεμβρίου 2818. Γρηγόριος Δημ. Νούσιας. 

Γρηγόρης Νούσιας: Η Πολεμική Αεροπορία γιορτάζει . . .

on Thursday, 08 November 2018. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Η Πολεμική Αεροπορία γιορτάζει . . .

<< Των ουρανίωv στρατιών Αρχιστράτηγοι, δυσωπούμεv υμάς ημείς οι ανάξιοι, ιvα ταίς υμώv δεήσεσι, τειχίσητε ημάς, σκέπη των πτερύγωv, της αύλου υμών δόξης, φρουρούvτες ημάς προσπίπτοντας, εκτεvώς και βοώντας, Εκ των κινδύνων λυτρώσασθε ημάς, ως Ταξιάρχαι των άνω Δυνάμεων>>.

Η Πολεμική Αεροπορία επέλεξε τον Μιχαήλ, της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, τον ισχυρότερον των Αρχαγγέλων, ως Προστάτην της.
Βέβαια, στον Πρόλογο του Φάουστ, ο Γκαίτε δίνει ‘‘ισότιμο’’ λόγο και στους τρείς, για να δοξάσουν την απόλυτη ευδαιμονία που βασιλεύει μέσα στη Δημιουργία, που όλα τα συντονίζει μιά αιώνια Αρμονία. Και ο ποιητής να υπαινίσσεται, ότι το μεγαλείο της ομορφιάς βρίσκεται στην απλότητα και τη γαλήνη!

Ραφαήλ: <<Ο ήλιος (η αιώνια ευδαιμονία) ηχεί με τον παλιό του σκοπό // Μεσ’ των αδελφικών σφαιρών το ανταγωνιστικό τραγούδι. // . . . . . // Τα ακατάληπτα υπέροχα έργα // Είναι εξαίσια όπως την πρώτη ημέρα>>.
Γαβριήλ: <<Και γρήγορα, και ακατάληπτα γρήγορα // Περιφέρεται της γής η ομορφιά. // Αλλάζει η παραδείσια φωτεινάδα // . . . . . // Στην αιώνια γρήγορη της σφαίρας τροχιά>>.
Μιχαήλ: <<Και θύελλες συναγωνίζονται // Και λυσσαλέες σχηματίζουν μιάν αλυσίδα // . . . . . // Όμως οι άγγελοί σου, Κύριε, δοξάζουν // το ήρεμο πέρασμα της ημέρας σου>>.

ΣΧΟΛΗ ΙΚΑΡΩΝ – Τατόϊ, 8 Νοεμβρίου 2018, 12 μ.μ. ώρα.

Πώς προσέρχονται οι Veterans στο λίκνο της αεροπορικής τους καριέρας; Ναί,
Με το συναίσθημα, ότι <<Άμμες ποκ’ ήμες άλκιμοι νεανίαι>> (εμείς ήμασταν κάποτε ρωμαλαίοι νέοι).

Με τον στοχασμό, ότι <<Η ζωή το μάκρος τής κλωστής γυρίζει και στ’ αδράχτι το τυλίγει>>.

Με την αναγκαία στωϊκή απάθεια, που ξεθωριάζει τη φρίκη που μπορεί να αισθάνεται κάποιος για το πέρασμα του χρόνου!

Πρόλογος καριέρας, λοιπόν, η Σχολή από το 1931, με πολλές προϋποθέσεις και περισσότερες αβεβαιότητες. Με μεσουρανήματα και συντρίμμια. Με πολύ ιδρώτα, αλλά και με πολύ πόνο. Ναι, πριν δύο ημέρες εγκαινιάσαμε το μνημείο αυτών που δεν ‘‘επέστρεψαν’’. Πεντακόσια και πλέον ονόματα αεροπόρων στις μαρμάρινες πλάκες, με την επιγραφή, ‘‘Υψώθηκαν Πέφτοντας’’! Κ’ ένα δάκρυ . . . Αιωνία η μνήμη αυτών!
Ποιος καλός δαίμων, άραγε, οδήγησε, τότε, μέχρις εδώ τα βήματά μας; Προσβλέπαμε, τότε, ενσυνείδητα, στο απροσδιόριστο ‘‘εύ’’ της ζωής ή απλώς στον βιοπορισμό; Ήταν η ιδέα ή ο ρεαλισμός; Ο ρομαντισμός ή η σκληρή πραγματικότητα; Ανεξιχνίαστο! Γιατί, όπως λέει ο ποιητής, ο άνθρωπος πάσχει αενάως να βρεί τον πραγματικό του εαυτόν. Και οι αποφάσεις του ανθρώπου δεν προσδιορίζονται πάντοτε από ‘‘μια σπίθα θείου φωτός’’.

Ναι, και πάλι στο πλακόστρωτο, μετά από πέντε δεκαετίες, με την ηχώ των χρόνων εκείνων της Σχολής παρούσα, διαυγή και αποκωδικοποιημένη. Και οι συνειρμοί, διακριτοί κρίκοι ατέρμονης αλυσίδας. Ηχεί ακόμα, εκείνο το αβάσταχτο καρδιοχτύπι στα αποκαλυπτήρια της Έκθεσης, τελευταίο μάθημα των εισαγωγικών εξετάσεων, <<Η ελληνική επαρχία το θεμέλιο του εθνικού μας οικοδομήματος>>. Ζώσα πραγματικότητα για μένα. Ερχόμουν από την επαρχία. Λίγο καιρό πριν είχα κρεμάσει τη γκλίτσα! Είχαν αφήσει το γραπτό μου τελευταίο. ‘‘Και τώρα να σηκωθεί ο αρχηγός’’, θα αναφωνήσει ο πρόεδρος της επιτροπής. Λυτρώθηκα όταν άκουσα το όνομά μου. Αύγουστος, 1963. Και, πλέον,. . . ‘‘Οι Ουρανοί είναι δικοί μας’’! (Το αεροπορικό σύνθημα, τότε, Πανεπιστημίου και Αμερικής γωνία).

Ναι, ο ήχος της ελευθερίας, και το θρυλικό Harvard. Η πρώτη πτήση, σε σχηματισμό επιδείξεως τριών τετράδων εκπαιδευτικών αφών, ανήμερα της εορτής της Αεροπορίας, μόλις 40 ημερών Ίκαροι, θα έρθει απροσδόκητα και απρογραμμάτιστα. Και τα στήθη θα φουσκώσουν, λίγο πρώιμα. Άγγελος Κατζιλιεράκης , ο εκπαιδευτής μου εκείνης της πρώτης φοράς. Και μετά από έξι χρόνια, θα κάνω μαζί του και την πρώτη πτήση με TF-104G. Με τελείως, βέβαια, διαφορετικές παραμέτρους. Ημέρα που είναι, Άγγελε, ήσουν ο τέταρτος αρχάγγελος στην πορεία μου την αεροπορική! Έρρωσο!

Ο απόηχος της ανταποδοτικής ‘‘νίλας’’. Η ταχεία κατάκλιση, και οι μηχανικές κινήσεις. Η εμφάνιση, η αισθητική, η έκφραση, και η αυτοεκτίμηση. Η στέρηση εξόδου, και ο εθισμός της καρτερίας. Τα πρώτα σφυρηλατήματα του χαρακτήρα. Κόσμημα η παρουσία μας, αποδεκτοί στην κοινωνία, πολλά τα χτυποκάρδια τρίτων. Στρατηγική, τακτική και μέθοδος, δόγματα και επιχειρησιακές σχεδιάσεις, τα ψιμύθια του αξιωματικού. H σφαλιάρα του solo και την επόμενη ώρα, ανώτερα μαθηματικά. ‘‘Μην πετάτε πέτρες στα τζάμια της Πολιτείας’’, επιμένει ο καθηγητής της Κοινωνιολογίας. Πάσχα ένδον, κάποιοι επεχείρησαν να αντιγράψουν. Το ground effect, οι ακραίες τιμές της θερμοδυναμικής, η φυσιολογία της πτήσεως, πρωτόγνωροι όροι, εντυπωσιάζουν. Πόσα, πράγματι, είχε να μας πεί ο καθηγητής της Φυσικής, όμως, ακριβοθώρητος. Τελετές και παρελάσεις. Κόκκας – Λυμπουσάκης, ιεραρχικά προϊστάμενοι, πρότυπα αξιωματικών! Και το Starfighter για πρώτη φορά στους ελληνικούς ουρανούς, πάνω από τον Άγνωστο Στρατιώτη, με ζαλιστικό θόρυβο και μεθυστική ταχύτητα., σε κατακόρυφη επίδειξη. Και εμείς, Ίκαροι, μπρός από τα τιμώμενα πρόσωπα. Απόλυτος συγχρονισμός. Ηθικό, ακμαιότατο! Παρέλαση, 25ης Μαρτίου 1964.

Κόπωση πνευματική και απροσδιόριστος ιδρώτας. Πολλές οι απαιτήσεις για τη θεωρητική εκπαίδευση και περισσότερες για την εκπαίδευση αέρος. Πολλοί δεν θα ‘‘μπορέσουν’’. Και ο Ψυχίατρος να σε κοιτάζει βαθειά στα μάτια, ‘‘είσαι σίγουρος γι’ αυτό που πάς να κάνεις . . .’’ Στην επίδοση του ξίφους, με βασιλική παρουσία, τελευταία πράξη στο πλακόστρωτο της Σχολής, παρούσα και η μάνα-κουράγιο. Τι να σκεφτόταν! Αύγουστος, 1966. Και αμέσως, αναχώρηση για τους χώρους της αποφασιστικής πράξης, εκεί που ακουμπάει η άμυνα της χώρας, στα πολεμικά αεροδρόμια. Και ‘‘ως αν δαίμων βουληθεί’’. Χωρίς τυραννικούς δισταγμούς και άκαιρες αμφιβολίες.

Δεν βλέπαμε τότε, στο ξεκίνημα, την αεροπορική καριέρα/σταδιοδρομία ως ένα ‘‘κεφάλαιο’’ που μπορούσαμε να το αποκτήσουμε. Απλώς, ήταν μια αφετηρία, με μεγάλες προσδοκίες. Έφτασε, τύχη αγαθή, να ολοκληρωθεί. Και σήμερα, πληρότητα αλλά και δέος για την εθνική προσφορά και το αεροπορικό ίχνος. Νοσταλγία για την εκτέλεση της ‘‘αποστολής’’. Μια αποστολή, με πατριωτική ανιδιοτέλεια, απαύγασμα σύμπνοιας και αγαστής συνεργασίας ιπταμένων, μηχανικών και των άγρυπνων διακόνων του εθνικού συστήματος αεροπορικού ελέγχου. Μια αποστολή με σχεδιασμό και ιεραρχική απόφαση. Μια αποστολή που έπρεπε να γίνει με νού και με διάνοια, με αίσθημα και πάθος, αλλά και με ψήγματα τρέλας. Αγγίζοντας ενίοτε το ατμοσφαιρικό επέκεινα, είδος πραγματικής ελευθερίας. Μια αποστολή, σαν ποιητική τέχνη, με αρμονία, ρυθμό και μέτρο, μέσα στην ευδαιμονισμένη μοναξιά του μαχητικού, που, αλλοίμονο, δεν ταίριαζε σε όλους. Και ένα πεπρωμένο . . . στην άκρη του ορίζοντα.

‘‘Τύχη τα μέγιστα των πραγμάτων παρά λόγον είωθε κρίνειν’’. Ναι, το αίσιμον ήμαρ (ολέθρια ημέρα) δεν είναι το ίδιο σε όλους μας.

Μετά από τρείς δεκαετίες στις εθνικές επάλξεις, τιμώντας και τιμώμενος, και με δυό κλάρες, μόλις στα 49, Μάρτιος του .93, νέα ρότα για τον ιδιωτικό και πρωτογενή τομέα. Ευγνώμoνες προς την Πατρίδα. Και το θείον εγκολπούμενοι, με ταπεινοφροσύνη και ευλάβεια.

Η σημερινή τελετή έκλεισε με υπέρπτηση τριάδος αεροσκαφών F-4 Fantom της 338 Μοίρας (Μοίραρχος, Παναγιώτης Ι. Νούσιας), και ο πραγματικός ‘‘ήχος της ελευθερίας’’ παραμέρισε την ηχώ των χρόνων εκείνων!

Καλή δύναμη στα ε.ε. στελέχη της Πολεμικής Αεροπορίας και Αιέν Υψικρατείν!

Χρόνια Πολλά σε όλους! Γρηγόριος Δημ. Νούσιας – Αεροπόρος. 

Παναγιώτης Μητρόπουλος: Μηχανή του Χρόνου. Σούδα 1989-1997: Αναμνήσεις ενός Μηχανικού Α-7Η (στα παρασκήνια των πτήσεων)

on Saturday, 01 February 2020. Posted in Διάφορα Θέματα

Ο έρωτάς μου για την Αεροπορία γεννήθηκε ταυτόχρονα με την αγάπη μου για τα Α-7 και συγκεκριμένα περί τα 1980-81 (πήγαινα τότε Β’ Γυμνασίου στα Χανιά με συμμαθητές τον Θανάση Μπινιάρη, γιο του τότε μοιράρχου της 340ΜΒ και μετέπειτα συμμαθητή μου και στην ΣΙ, και την Κλαίρη Τζογάνη, κόρη του τότε μοιράρχου της 345ΜΒ και αργότερα Α/ΓΕΑ & ΑΓΕΕΘΑ).

PDF

Βίντεο ομιλίας Άγγελου Συρίγου για το ΕΛΙΣΜΕ στις 19.11.2020

on Thursday, 19 November 2020. Posted in Βίντεο

Του Άγγελου Συρίγου, Βουλευτή και Καθηγητή Παντείου Παν/μίου

Νικόλαος Ζαρκάδας*: IΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΠΕΤΕΙΟΙ - “ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ”

on Friday, 30 August 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

Νικόλαος Ζαρκάδας*: IΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΠΕΤΕΙΟΙ  - “ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ”ΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΠΕΤΕΙΟΙ “ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ”Αύγουστος 2019. Συμπληρώθηκαν εβδομήντα χρόνια από την ενδοξότερη ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, την 29ην Αυγούστου 1949. Την ημέρα, κατά την οποίαν, ο Ελληνικός Στρατός κατέλαβε και τα τελευταία οχυρωμένα υψώματα του όρους Γράμμου, νίκησε και απέτρεψε τις πεγνωσμένες προσπάθειες των ξενοκίνητων ανταρτικών δυνάμεων να υποδηλώσουν την Πατρίδα μας στο ανελεύθερο κομμουνιστικό καθεστώς.

Περισσότερα από τρία χρόνια, Απρίλιος 1946 – Αύγουστος 1949, διήρκησε ο αδελφοκτόνος σπαραγμός με εκατόμβες Έλληνες νεκρούς και αγνοούμενους και από τις δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές. Η ύπαιθρος ερήμωσε και η αγροτικοκτηνοτροφική παραγωγή καταστράφηκε ολοσχερώς. Χωριά πυρπολήθηκαν και βιοτεχνικές επιχειρήσεις εξοντώθηκαν.

Η ιστορία μας διδάσκει ότι στην Ελλάδα υπήρξαν πάντοτε διαιρέσεις και διχασμοί, οι οποίοι στην ιστορούμενη εποχή κατέληξαν σ’ ένα εμφύλιο αδελφοκτόνο πόλεμο, που είχε τα περισσότερα θύματα από οποιονδήποτε άλλον πόλεμο που έκανε η Πατρίδα μας.

Σήμερα, εβδομήντα χρόνια μετά δεν επιδιώκουμε, ούτε επιθυμούμε να ξύσουμε πληγές ή να ανασκαλέψουμε τα φρικτά γεγονότα της εποχής, αλλά να υπενθυμίσουμε την ιστορική πορεία, τα κίνητρα και τα αίτια του εμφυλίου πολέμου και να τονίσουμε την τραγική διάσταση μιας μεγάλης ανθρώπινης και εθνικής καταστροφής. Δεν πρέπει να παραποιούμε ή να απλοποιούμε την πραγματικότητα και να την μετατρέπουμε σε μισαλλοδοξία και φανατική πολιτική συναισθηματολογία και προπαγάνδα.

Η γενιά που έζησε τον εμφύλιο και έκτισε την ειρηνική, την ελεύθερη και δημοκρατική Ελλάδα σιγά – σιγά φεύγει από τη ζωή και δεν ακούγεται πλέον η φωνή της. Αντ’ αυτής ακούγονται οι φωνές που θέλουν την συντήρηση ενός χάσματος για ιδιοτελείς σκοπούς και ως μέσον ανασύρουν μνήμες και το μίσος.

Κάθε χρόνο στην κορυφή του όρους Βίτσι και στο χωριό Βούρμπιανη του Γράμμου με πρωτοβουλία, μέριμνα και την ευγενική φροντίδα της Ε.Α.Α.Σ. τελείται μια απλή και απέριττη θρησκευτική επιμνημόσυνη δέηση και κατατίθεται δάφνινο στεφάνι μνήμης, τιμής και ευγνωμοσύνης προς τους πεσόντες και αγνοουμένους του εμφυλίου Δυστυχώς όμως, οι πολιτειακές και πολιτικές αρχές απουσιάζουν και μόνον η Εκκλησία παρίσταται και συμπροσεύχεται για την ανάπαυση των ψυχών αυτών. Για όλους τους αγωνιστές του εμφυλίου, που πότισαν με το αίμα
τους το χώμα της Πατρίδας μας, και πολλών τα οστά είναι διασκορπισμένα στις βουνοπλαγιές και τις χαράδρες της Ηπείρου και της Μακεδονίας “ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος”, είναι υποχρέωση και καθήκον όλων μας να ενθυμούμεθα, να μνημονεύσουμε και να τιμούμε για τον ηρωισμό και τον πόνο τους.

Σήμερα, σ’ ένα κόσμο, που διαρκώς εμπλουτίζεται με νέα στοιχεία, σε μια κοινωνία, που συνεχώς μεταλλάσσεται και μάλιστα με ταχύτατους ρυθμούς, ένας τρόπος υπάρχει να κρατήσουμε την ιστορία μας ζωντανή, τις ρίζες μας και τις παραδόσεις μας, να αντλήσουμε δυνάμεις από τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση των θυσιασθέντων και να προχωρήσουμε με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση προς το μέλλον.

Η 29η Αυγούστου δεν είναι μια κοινή ημερομηνία του έτους, είναι η ημέρα κατά την οποίαν αναβιώνουν οι μνήμες των ημερών του εμφυλίου πολέμου, μας δείχνει το δρόμο της σύμπνοιας και της ενότητας και μας προτρέπει να αφήσουμε πίσω μας και να εγκαταλείψουμε τις διαχωριστικές γραμμές του αίματος και του μίσους και τις αγκυλώσεις που μας οδηγούν σε στείρες αντιπαραθέσεις. Μας θυμίζει την υποχρέωση να τιμούμε, να διασώζουμε και να αποκαταστήσουμε την μνήμη των πεσόντων αξιωματικών και οπλιτών.

Καιρός είναι να επανασυνδεθεί το νήμα και να αποκατασταθεί η ιστορική πραγματικότητα του έθνους μας. Η ιστορία, η οποία γράφηκε με το αίμα των παιδιών της Ελλάδας δεν είναι δυνατόν να διαγραφεί και να αποσιωπάται με το να αφαιρούνται οι μαρμάρινες πλάκες “Βίτσι” και “Γράμμος” από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη ή να μετονομάζονται οι οδοί και οι πλατείες των πόλεων και κωμοπόλεων για την εξυπηρέτηση ιδεολογιών και λόγων πολιτικής σκοπιμότητας.

Η 29η Αυγούστου είναι και θα παραμείνει ιστορική επέτειος μνήμης και υπερηφάνειας. Η Πολιτεία θα πρέπει να την επανεντάξει στο ιστορικό και επετειακό ημερολόγιο της Πατρίδας μας. Αποτελεί την συσσώρευση της επιθυμίας όλων αυτών, οι οποίοι θυσίασαν την ζωή τους στα πεδία των μαχών του εμφυλίου πολέμου και αυτών, που σήμερα αγωνίζονται να εξαφανισθεί το φάντασμα του πολέμου.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
Με Τιμή
*ικόλαος Ζαρκάδας
Υποστράτηγος ε.α 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Φανούλα Αργυρού: Έγγραφο της CIA 1964 εν μέρει βασισμένο στα βρετανικά σενάρια διχοτόμησης 1956-57

on Wednesday, 05 September 2018. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Αναφέρομαι στο άρθρο του δημοσιογράφου κ. Νίκου Μελέτη 31.8.2018 που αναρτήθηκε εδώ: http://www.onisilos.gr/?p=19824 από www.apopseis.com (αλλά και σε άλλες ιστοσελίδες)  με τίτλο «Απόρρητο έγγραφο: Η CIA σχεδίαζε διχοτόμηση και ανταλλαγή πληθυσμών σε Κύπρο και Θράκη». το οποίο ξεκινά με τα εξής:

«Τα σενάρια διχοτόμησης της Κύπρου ή ακόμη και ανταλλαγής πληθυσμών με αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων και παραχώρηση για την εγκατάσταση τους είτε στη Θράκη, είτε σε μεγάλα νησιά του Αιγαίου, περιλαμβάνονταν σε μακροσκελή απόρρητη ανάλυση της CIA.

Tο έγγραφο, με ημερομηνία Ιούνιος 1964 αποχαρακτηρίστηκε πρόσφατα και έχει όχι μόνο ιστορικό ενδιαφέρον, καθώς αποτυπώνονται χρήσιμα στοιχεία τόσο για την Κύπρο, όσο και για τα ελληνικά νησιά και την Θράκη, ενώ βεβαίως δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η ομοιότητα ορισμένων σχεδίων διχοτόμησης με την γραμμή του Αττίλα δέκα χρόνια αργότερα…
Σοκαριστικός όμως είναι και ο κυνισμός με τον οποίο υιοθετούνται λογικές μαζικής μετακίνησης πληθυσμών και αλλαγής ουσιαστικά συνόρων, εις βάρος μόνον της Ελλάδας, καθώς φυσικά η Τουρκία δεν είχε τίποτε να χάσει παρά μόνο να κερδίσει…»
.
Λυπάμαι να επισημάνω ότι ο τίτλος  του άρθρου είναι παραπλανητικός.
Καταρχήν το έγγραφο αυτό δεν αποχαρακτηρίστηκε «πρόσφατα», αλλά online από τον Δεκέμβριο του 2016 έχοντας ήδη αποφασιστεί η αποδέσμευσή του από τις 18 Σεπτεμβρίου 2012. Οι πηγές εδώ:
https://www.cia.gov/library/readingroom/document/cia-rdp08c01297r000500110003-4
https://www.cia.gov/library/readingroom/docs/CIA-RDP08C01297R000500110003-4.pdf
Δεύτερον,  αν διαβάσει ένας το έγγραφο στο σύνολό του (21 σελίδες) θα δει ότι αυτό αποτελούσε ένα «support study» και ότι η CIA είχε τις επιφυλάξεις της για διχοτόμηση παρόλο ότι δεν την απέκλειε.
Τρίτον, ορισμένοι από τους χάρτες που περιλαμβάνει το έγγραφο έχουν μεγάλη ομοιότητα με εκείνους που σχεδίασε η αποικιακή κυβέρνηση στην Κύπρο  το 1956 και το 1957 (κατ΄εντολή της βρετανικής κυβέρνησης) και έστειλε στο Λονδίνο. Ένας ειδικά, είναι μια αντιγραφή θα έλεγα, του διαβόητου χάρτη (κάθετου Αττίλα τον χαρακτηρίσαμε εμείς ανά την δημοσίευσή του στην Σημερινή το 1989/90) του βρετανού αξιωματούχου του Φόρειν ΄Οφις Sir Ivone Kirkipatrick αρχές του 1957. Ο σχεδιασμός του οποίου  ακολούθησε τους πρώτους χάρτες που έφθασαν στο Λονδίνο το Νοέμβριο του 1956 από το κυβερνείο της αποικίας Κύπρου (ακολούθησε δεύτερη αποστολή αρχές του 1957.) Και οι οποίοι (χάρτες) τότε εστάλησαν στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ  από το Φόρειν ΄Οφις ευελπιστώντας στην υποστήριξη της διχοτόμησης της Κύπρου.  Προς μεγάλη απογοήτευση του Λονδίνου, όμως, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ διενέργησε την δική του έρευνα τότε και αποφάνθηκε και απάντησε στο Φόρειν ΄Οφις, στις 20 Μαΐου 1957 μέσω της αμερικανικής πρεσβείας στο Λονδίνο,  με ένα δυνατό ΟΧΙ απορρίπτοντας τα βρετανικά σχέδια. (Βιβλίο γράφουσας «Έτσι κατέστρεψαν την Κύπρο»   Λευκωσία 1992  σε συνεργασία με την εφημερίδα «Σημερινή»).
Τέταρτον, και πολύ σημαντικό σε λεπτομέρεια,  στο Πρόλογό τους οι συγγραφείς τονίζουν « Ο σκοπός αυτής της σύντομης μελέτης είναι για να περιγράψει γνωστά και πιθανά σχέδια για τον διαχωρισμό του Ελληνικού και Τουρκικού πληθυσμού στη Κύπρο.   Το report δεν αξιολογεί την πιθανότητα διαχωρισμού per se,  ούτε εισηγείται τον διαχωρισμό του κυπριακού πληθυσμού, αν προκύψει, και αν θα είναι βασισμένος μόνο πάνω σε γεωγραφικά, κοινωνιολογικά και οικονομικά στοιχεία».
«FOREWORD
The purpose of this brief study is to describe known and potential schemes for the separation of the Greek and Turkish populations on Cyprus. The report does not assess the likelihood of separation per se,  nor does it suggest that separation of the Cypriot populations, should it come about, would or could be based only on geographic, sociological, and economic facts».
Πέμπτον,  πρέπει να ληφθεί υπόψη η χρονική συγκυρία της ετοιμασίας αυτού του report της CIA, δηλαδή Ιούνιος 1964. ΄Ηταν ο καιρός που ο Αμερικανός Πρόεδρος Λίντον Τζόνσον είχε αποφασίσει να διορίσει τον Ντίν Άτσεσον μεσολαβητή για λύση του Κυπριακού και είναι λογικότατο να ετοιμάστηκαν διάφορες μελέτες για ενημέρωση των αμερικανών αξιωματούχων με ότι είχαν ήδη στα αρχεία τους.
Γι΄αυτό ακριβώς στο πρόλογό τους οι συγγραφείς τονίζουν «Ο σκοπός αυτής της σύντομης μελέτης είναι για να περιγράψει γνωστά και πιθανά σχέδια για τον διαχωρισμό του Ελληνικού και Τουρκικού πληθυσμού στη Κύπρο».  Γνωστά και πιθανά σχέδια για τον διαχωρισμό είχε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ από το 1956/57 όταν τους τα έστειλε το Φόρειν ΄Οφις για να εισπράξει το αρνητικό ΟΧΙ.  (Βλέπε βιβλία της γράφουσας « Ετσι κατέστρεψαν την Κύπρο», «Από την Ένωση στην Κατοχή», «Top Secret», «Διζωνική Εκτέλεση της Κυπριακής Δημοκρατίας 1955-2011», “Conspiracy or Blunder?”)
Το Φόρειν ΄Οφις και το Γραφείο Αποικιών μαζί με το Κυβερνείο στην Λευκωσία είχαν διεξάγει λεπτομερέστατες μελέτες υπολογίζοντας το κάθε τι στο νησί για τον διαχωρισμό. Μέχρι και τον τελευταίο πολίτη και το τελευταίο χωριουδάκι και δρομάκι!  Πάνω σε εκείνες τις μελέτες ήταν που είχε ετοιμάσει η CIA το εν λόγω έγγραφό της.
Έκτον, και αφού δόθηκε η εντολή  στο Φόρειν ΄Οφις από τις 3.1.1964 να μελετηθούν σχέδια ανασύστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δύο συνιστώντα ομόσπονδα κράτη (ένα ελληνικό και ένα τουρκικό) τα τμήματα σχεδιασμού (του Φ.Ο) προχώρησαν και μελέτησαν εκ νέου τα διάφορα σενάρια λύσης (μεταξύ Ιανουαρίου– Ιουνίου 1964)  όπως ανταλλαγή πληθυσμών σε νησιά όπως το Καστελόριζο, Ρόδο ακόμα μελέτη και για τη Θράκη, μετακίνηση των Τούρκων της Κύπρου στην Τουρκία (παρεμπιπτόντως μια λύση που είχε προταθεί από βρετανό αξιωματούχο και κατά τις διαπραγματεύσεις της Λωζάννης αλλά απερρίφθη από το Λονδίνο)  ανταλλάγματα στην Τουρκία κτλ και όλα αυτά που αναφέρει η αμερικανική έκθεση του 1964. Και  που σίγουρα στάλθηκαν και εκείνες οι μελέτες  στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ όπως και οι προηγούμενες του 1956/57.
Ο κάθετος  επώνυμος διχοτομικός χάρτης του Sir I. Kirkpatrick στο Φόρειν ΄Οφις, ένας από τους πολλούς χάρτες που ετοίμασαν οι Βρετανοί και απέρριψαν το 1957 οι Αμερικανοί, κυρίως βασισμένοι σ΄αυτόν το χάρτη.  Δέστε την ομοιότητά του με τον εναλλακτικό χάρτη διχοτόμησης C στο αμερικανικό έγγραφο της CIA.

Τώρα δέστε όλους τους χάρτες του εγγράφου της CIA μαζί  σε πρώτο πλάνο και μετά σε δεύτερο πλάνο τους χάρτες των Βρετανών του 1956-57 που στάλθηκαν στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ για διχοτόμηση και η οποία απορρίφθηκε από τους Αμερικανούς.
Χάρτες εγγράφου CIA 1964


(Ο χάρτης Partition Alternative A – μάλλον παρομοιάζει με εκείνο με τα έξι αυτόνομα καντόνια του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Γκιουνές, τον οποίο κατέθεσε στη δεύτερη Γενεύη τον Αύγουστο του 1974 την ίδια μέρα που κατέθεσε και ο Ραούφ Ντενκτάς τον δικό του διζωνικό χάρτη.)  
Μερικοί από τους χάρτες των Βρετανών 1956-57 για Διχοτόμηση



Επίσης προσθέτω και τον διχοτομικό χάρτη της Κύπρου με την γραμμή διχοτόμησης στον 35ο παράλληλο,  που είχε στο εξώφυλλο του βιβλίου του ο Δρ. Φαζίλ Κουτσιούκ (μετέπειτα αντιπρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας) με τίτλο « A permanent Solution» που εξέδωσε το 1957 παράλληλα με τους βρετανικούς διχοτομικούς χάρτες και το ΟΧΙ των Αμερικανών. Ο χάρτης Κουτσιούκ έχει κάποια ομοιότητα με τον χάρτη Β του εγγράφου της CIA αλλά και με τον χάρτη D του κυβερνείου της αποικιακής κυβέρνησης σε σχέση με την γραμμή Αττίλα ΙΙ. Όμως, σίγουρα,  τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί σε εγκυρότητα και λεπτομέρεια με την γραμμή Αττίλα ΙΙ με τον χάρτη του Δώρου Άλαστου στο βιβλίο του «Cyprus-What now?» που εκδόθηκε επίσης το 1964 στο Λονδίνο.
Ο συγγραφέας αναφέρει πως η διχοτόμηση και η ομοσπονδία με δύο χωριστά κράτη με το 38% του κυπριακού εδάφους να δοθεί στους Τούρκους, συζητείτο έντονα για οκτώ χρόνια στο Λονδίνο (Φόρειν ΄Οφις)  1956-1964. Την ομοσπονδία την αποκαλεί συγκαλυμμένη διχοτόμηση.
Η διστακτικότητα της CIA να υποστηρίξει ένθερμα την διχοτόμηση αντικατοπτρίζεται και με την έντονη και έμπρακτη αντίδραση του τότε Αμερικανού Προέδρου Λίντον Τζόνσον και Υπουργού Εξωτερικών Ντίν Ράσκ  προς την Τουρκία εμποδίζοντας την τελευταία to 1964, να προχωρήσει με εισβολή, κάτι που δεν το χώνεψαν οι Τούρκοι, και το παραδέχθηκε και ο Δρ. Νιχάτ Ερίμ. Βλέπε άρθρο μου «Ο LBJ ματαίωσε την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το 1964»  –  http://www.onisilos.gr/?p=5649  (και σε άλλες ιστοσελίδες όπως , www.olympia.gr , www.tanea-diaspora.net, www.agora-dialogue.com).  

Η μελέτη των Αμερικανών 30.4.1957 απορρίπτοντας την διχοτόμηση του Sir Ivone  Kirkpatrick στο σημείο 11 της οποίας τονίζεται « IT WOULD BE A SERIOUS ERROR TO ESPOUSE A SOLUTION WHICH THE MAJORITY OF THE PEOPLE CONCERNED – THE CYPRIOTS – WOULD REJECT».
Μετάφραση στα ελληνικά «Θα ήταν σοβαρό λάθος να υποστηριχτεί μια λύση την οποία η πλειοψηφία του ενδιαφερόμενου λαού – οι Κύπριοι- θα απορρίψουν».
Το έγγραφο αυτό πρωτο-δημοσίευσα (μαζί με τον χάρτη Kirkpatrick) στο δεύτερο μου βιβλίο « ‘Ετσι κατέστρεψαν την Κύπρο» που εκδόθηκε σε συνεργασία με την εφημερίδα «Σημερινή» το 1992.  Παρμένο από τα αποδεσμευμένα επίσημα βρετανικά έγγραφα στο Βρετανικό Δημόσιο Αρχείο (σήμερα Εθνικό Αρχείο) και από φάκελο με αριθμό FO 371/130101. Η απάντηση των Αμερικανών με συναπτόμενα έγγραφα κατέγραφε λεπτομερώς τις αντιδράσεις των για διχοτόμηση και που περιλαμβάνονται στο πιο πάνω βιβλίο μου.
Αξίζει να αναφέρω μόνο μια αναφορά τους « Είναι παραδεκτό ότι οι Τουρκοκύπριοι, σχεδόν με βεβαιότητα, θα προτιμήσουν το διαμελισμό. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει υποκινήσει τους Τουρκοκύπριους να φοβούνται για τη θέση τους κάτω από μια κυπριακή κυβέρνηση στην οποία θα κυριαρχούν οι Έλληνες…»
Επομένως, με όλα αυτά υπόψη,  ο τίτλος ότι «Η CIA σχεδίαζε διχοτόμηση και ανταλλαγή πληθυσμών σε Κύπρο και Θράκη» είναι παραπλανητικός.
Η αξία των εγγράφων της CIA
 
Όμως, εκείνο που το έγγραφο αναμφίβολα δείχνει και επιβεβαιώνει είναι ότι οι δύο τουρκικές εισβολές το 1974, δεν ήλθαν από το πουθενά. Η κάθε εισβολή ήταν προϊόν προμελέτης και  προπαρασκευής. Η οποία ξεκίνησε από το 1955 στο Λονδίνο με το θεμέλιο λίθο που έβαλε ο τότε Υπουργός Αποικιών Λέννοξ Μπόυτ,  με την υπόσχεση/δήλωσή του προς τους Τούρκους, στη Βουλή των Κοινοτήτων στις 19 Δεκεμβρίου 1956,  ότι σε τελική λύση η ξεχωριστή αυτοδιάθεση του 18% των Τούρκων της Κύπρου και η ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ δεν θα αποκλείονται. Αφού τα συμφώνησε με την τουρκική κυβέρνηση Α. Μεντερές στη μυστική συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη στις 16 Δεκεμβρίου 1956.
Και ο λόγος που η βρετανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να μασκαρέψει το διχοτομικό «Σχέδιο Μακμίλλαν»  του  Αυγούστου 1958 σε σχέδιο ‘Ανεξαρτησίας’ (εξασφαλίζοντας και την μεταστροφή του Αρχ. Μακαρίου από την Ένωση στην Ανεξαρτησία) ήταν ακριβώς γιατί οι Αμερικανοί δεν δεχόντουσαν να υποστηρίξουν τέτοιο σχέδιο. Με αποτέλεσμα το Λονδίνο να πείσει τον Δρ. Νιχάτ Ερίμ να ικανοποιείτο με ότι μπορούσαν να του δώσουν (με το δι-κοινοτικό Σύνταγμα στο οποίο και ο ίδιος συμμετείχε στην διαμόρφωσή του επικεφαλής της τουρκικής ομάδας) και αφήνοντας τα περαιτέρω για το μέλλον…
Τα αποδεσμευμένα έγγραφα της CIA είναι μια πολύ καλή ιστορική πηγή για μελέτη, αλλά στην περίπτωση της Κύπρου, για να φθάσει ένας σε σωστά συμπεράσματα,  αυτά πρέπει να μελετώνται και να αξιολογούνται σε συνδυασμό με τα πρωτογενή βρετανικά έγγραφα.  Απομονωμένα, τα έγγραφα δυστυχώς, αδικούν και αδικούνται όπως και η ιστορική συνέχεια του Κυπριακού.
Φανούλα Αργυρού
Ερευνήτρια/δημοσιογράφος/συγγραφέας
Λονδίνο 3.9.2018  
<<  1 2 [34 5 6 7  >>