Εθνική Στρατηγική

 1  2 

Μήπως οι μίζες στα εξοπλιστικά εξηγούν το "φοβικό σύνδρομο" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής;...

    Οι αποκαλύψεις γιά τα εξοπλιστικά στην πραγματικότητα επιβεβαίωσαν την κοινή  πεποίθηση: ότι στην διαδικασία παραγγελιών στρατιωτικού υλικού εμφιλοχωρούσε εδώ και χρόνια αθρόος χρηματισμός των αρμοδίων αξιωματούχων. "Ο κόσμος το είχε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι", κατά την λαϊκή παροιμία. Η τεραστίων διαστάσεων, όπως αποδεικνύεται τώρα, διαφθορά, ήταν διακομματική. Στην ουσία, το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης χρησιμοποίησε τις μίζες α...

18-01-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-03-17. Η γεωστρατηγική αξία του ελληνικού θαλάσσιου χώρου ...

«H κατάκτησις της Ελλάδος υπό μιας Μεγάλης Χερσαίας Δυνάμεως θα δώσει πιθανότατα εις αυτήν την Δύναμιν την δυνατότητα ελέγχου ολοκλήρου της Παγκοσμίου Νήσου». Sir Halford J. Mackinder ΕΔΩ! ολόκληρο το άρθρο....

17-03-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. Εξωτερική πολιτική ντροπής...

Η σημερινή μέρα είναι άλλη μια μέρα που οι Έλληνες θα την θυμόμαστε με θλίψη. Ο λόγος είναι η κατάντια της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας που την απογυμνώνει από τα τελευταία ίχνη αξιοπρέπειάς της.Μετά το απίθανο ότι «η μουσουλμανική, η οθωμανική κληρονομιά είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς», το οποίο ξεστόμισε ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος πριν από λίγες μέρες, υφιστάμεθα σήμερα την ταπεινωτική επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού και...

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

2015-02-20. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων...

ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση ΚρίσεωνΑναδημοσίευση από το περιοδικό ‘Νέα Πολιτική’, Τεύχος 12, Νοε-Δεκ 2014Η διαχείριση κρίσεων πρέπει να θεσμοθετηθεί και να γίνει μέρος μίας ριζικής πολιτικής μεταρρύθμισης.Η διαχείριση κρίσεων αντιμετωπίζεται, σύμφωνα με την διεθνή πρακτική και εμπειρία, σε πολλαπλά επίπεδα. Στο επίπεδο της πρόληψης, της πρόγνωσης και της εκτίμησης κινδύνου το έργο αυτό είναι καθήκον ενός Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, που είναι ανύπαρκτο...

20-02-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-06. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ!...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! Θα ακολουθήσουν:-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας κ...

06-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-18. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

18-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-01. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΚΡΙΣΕΩΝ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

01-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-17. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνο...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσίασε σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσμ...

17-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-12-05. «Μηδείς αγεωγράφητος και ανιστόρητος εισίτω»....

Αυτή πρέπει να είναι η επιγραφή που θα πρέπει να τοποθετηθεί στην είσοδο του κοινοβουλίου, ώστε να αποτρέπεται η είσοδος σε κάθε πολιτικό πρόσωπο που στερείται βασικών γνώσεων Ιστορίας και Γεωγραφίας! Δυστυχώς φαίνεται πως οι απουσίες (κατά κόσμον «κοπάνες») που έκανε κάποτε στα προαναφερόμενα μαθήματα ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, μεταγενέστερα δεν επέδρασαν μόνο αρνητικά στη δημόσια εικόνα του ως πρωθυπουργού της χώρας, αλλά προκάλεσαν σε επίπεδο γε...

05-12-2015   Εθνική Στρατηγική

11/4/2016. “Είναι η Ειδομένη περιοχή μειωμένης εθνικής κυριαρχίας”; ...

Αναδημοσίευση από το 'MILITAIRE' Στις εικόνες που είδαμε, στα  γεγονότα στην Ειδομένη, φάνηκε οι Σκοπιανοί ένοπλοι (ένοπλοι λέμε) αστυνομικοί, να έχουν προχωρήσει μπροστά από τον φράχτη, προς την Ελληνική πλευρά!! Όμως, ο Υπουργός Άμυνας, μας διαβεβαίωσε (sic) ότι «δεν μπήκαν σε Ελληνικό έδαφος …. και όλα είναι υπό έλεγχο»!!!Ας το δεχθούμε αυτό που λέει ο Υπουργός και που το επιβεβαιώνει και η Κυβέρνηση (αν και επανειλημμένα έχουν συλληφθεί ψευδ...

11-04-2016   Εθνική Στρατηγική

6/5/2016. Δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών για το Αιγαίο...

Προειδοποίηση ότι η ανοχή και η «συνενοχή» των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου από την Τουρκία μπορεί να  έχουν «κακό τέλος», απηύθηνε ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών Sergey Lavrov σε συνέντευξή του χθες, στην οποία εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον της Τουρκίας για την «επεκτατική» πολιτική που ακολουθεί, η οποία αποκαλύπτει τις «νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες της». Μιλώντας στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων...

06-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. H Εθνική Αξιοπρέπεια...

Υπάρχει ένα άυλο αγαθό, απαραίτητο για την επιβίωση και την ιστορική συνέχεια των λαών, ιδίως αυτών που δεν διαθέτουν άφθονους υλικούς πόρους και πλούτο. Το αγαθό αυτό είναι η Εθνική Αξιοπρέπεια, που διασώζει ατομικά και συλλογικά τους πολίτες μίας χώρας από την απαξίωση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό, το ψυχικό σκότιος, και μεσοπρόθεσμα από την δουλεία και μακροπρόθεσμα από τον εκμηδενισμό τους.  Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια....

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική
 1  2 

Articles tagged with: ΚΙΝΑ

BESA,By Dr. Mordechai Chaziza: China’s Maritime Silk Road Initiative

on Monday, 30 July 2018. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις


BESA Center Perspectives Paper No. 900, July 22, 2018

EXECUTIVE SUMMARY: The Mediterranean Sea, one of the most important maritime trade highways in the world, is the marine traffic hub at the western end of China’s Belt and Road Initiative. Beijing’s maritime strategic activities in the Mediterranean consist mainly of constructing and operating ports and railways to open up new trade links between China and the Eurasia-Africa zone. However, the implementation of a Chinese Maritime Silk Road via the Mediterranean cannot succeed unless there is a way to bridge the gap between economic interests and the capacity to protect those interests.

The One Belt One Road Initiative (BRI) has two components: the Silk Road Economic Belt and the 21st Century Maritime Silk Road Initiative (MSRI), which is intended to link China and Europe via land and sea routes. This initiative – Beijing’s most ambitious integration project to date – lies at the heart of China’s foreign policy. The MSRI is designed to build sea routes with faster connectivity to increase trade along the land- and sea-based Silk Road, linking Asia with Europe and Africa.

Under the strategic framework of the MSRI, China has been buying up the development and operational rights to a chain of ports stretching from the southern regions of Asia to the Middle East, Africa, Europe, and even South America. According to the Financial Times, China has spent billions expanding its port network to secure sea lanes and establish itself as a maritime power.

The Mediterranean Sea is one of the most important maritime highways of all international trade routes around the globe. It is a focal point, as it represents the western end of the BRI. Given the Mediterranean’s strategic position, China has stepped up its presence in the region by acquiring, building, modernizing, expanding, and operating the most important Mediterranean ports and terminals in Greece, Egypt, Algeria, Turkey, and Israel. Beijing wants to capitalize on the Mediterranean’s geographical proximity to become a major distribution hub for Chinese goods to the EU, its biggest trading partner.

The increasing economic ties between China and Europe are giving the Mediterranean region an opportunity to regain its place at the forefront of international trade. The newly enlarged Suez Canal, the main transport route between Asia and Europe, has doubled in terms of both capacity and traffic flow between the Red Sea and the Mediterranean. It now allows for the passage of larger vessels, reducing transit times between Asia and Europe and raising the competitiveness and visibility of Mediterranean ports.

However, access to the European market via Mediterranean ports, along with maintaining the vital flow of resources such as energy and other raw materials from the Middle East and Africa, depends on the security and political stability of the Mediterranean region. Maintaining a safe geostrategic environment and securing the geopolitical interface of the region are sine qua non conditions for the success of the construction and realization of the MSRI.

China is the world’s largest trading nation in goods. Three Chinese shipping companies are among the ten largest container-shipping companies in the world, responsible for approximately 10% of global trade. Most Chinese goods are transported by ship, so Beijing is a major destination and starting point of international shipping routes.

China’s shipping ports are among the busiest on earth. Eight of the world’s ten busiest container ports are in that country, with the port of Shanghai the busiest on the planet. China is the world’s third-largest ship-owning nation and the largest shipbuilding nation, with roughly 30 million compensated gross tones (CGT). Chinese enterprises are also active in the construction and management of ports around the world. Through the construction and management of ports and international shipping assets along the Silk Road as well as the building of faster connectivity via sea routes and an increase in trade, Beijing plans to expand China’s reach as a maritime power.

Beijing’s maritime strategic activity in the Mediterranean Sea consists mainly of constructing and operating ports or railways. These investments should be seen in the context of the country’s broader infrastructure activities under the BRI. The investment in sea lanes and railways complement each other, as they jointly open up new trade links between China and the Eurasia-Africa zone. China has slowly attempted to develop a presence in the Mediterranean by investing in international logistical distribution centers and infrastructure projects that have strengthened its regional position.

For instance, China’s investments in the Piraeus port, the ports of Ashdod and Haifa, Port Said, and the Suez Canal Corridor Project go hand-in-hand with the One Belt, One Road Initiative, which marks the passage from the Maritime Silk Road to the land-based one towards Europe. Beijing’s 21st century Maritime Silk Road should be considered a driving force for its economic and strategic interests in the Mediterranean, as well as a platform from which to accelerate and increase its regional presence and influence.

China is gradually becoming more influential economically, diplomatically, and geostrategically in the Mediterranean Sea. Huge investments and mutually beneficial trade relations between China and Mediterranean countries are increasing Beijing’s stake in regional affairs while exposing it to significant threats. The political instability and religious extremism in several countries in the wider Mediterranean region raises the question of whether Beijing would be willing to take on a leadership role, with all the responsibilities that that would entail.

There will be no successful implementation of a Chinese Maritime Silk Road without addressing the gap between economic interests and the capacity to protect those interests. Securing investments in a region of extreme geopolitical volatility will be a tough test for Beijing’s foreign policy in the coming years. China does not have an overall strategy regarding the Mediterranean region’s affairs; instead, it prefers to deal with each country bilaterally.

Chinese policy towards the region is still dominated by the economic factor, in particular trade and investment. Beijing will have to forgo strict compliance with its principle of non-interference if it wants to reap any benefits from the Mediterranean region. For the time being, China’s behavior in the region remains cautious: it is keeping a low profile and does not seek to significantly alter existing dynamics. Beijing continues to prefer to act judiciously and avoid getting involved in confrontations in the region.

View PDF

Dr. Mordechai Chaziza is a senior lecturer in Politics and Governance at Ashkelon Academic College Israel, specializing in Chinese foreign and strategic relations. He can be reached at [email protected] 

 

George N. Tzogopoulos: Can Europe Restrain China’s Influence?

on Tuesday, 07 November 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

George N. Tzogopoulos: Can Europe Restrain China’s Influence?

BESA Center Perspectives Paper No. 630, October 30, 2017

Jean-Claude Juncker, President of the European Commission, Chinese President Xi Jinping, and Donald Tusk, President of the European Council at 18th EU-China Summit in Beijing, 2016


EXECUTIVE SUMMARY: In recent months, Germany and France have expressed skepticism and raised security concerns about the implications of Chinese investments in Europe. The 2017 State of the Union speech by the President of the European Commission, Jean Claude Juncker, reflected those voices, marking the beginning of a new period in Sino-European relations. The EU seems determined to be more careful about welcoming future Chinese business interests and is devising a screening model. However, it remains to be seen whether or not the new European strategy will be efficient, as the EU needs foreign cash and investment.
The more China grows, the more its presence is felt in the West. The new landscape is marked by the acquisition of companies by Chinese state-owned or private enterprises, Chinese investments, the buying of treasuries, and tough competition from cheap Chinese products. Alarm is growing over the potential political and geopolitical gains that could accrue to Beijing as a result of the Belt and Road Initiative, which is being dynamically rolled out. The US is insisting that “China should be kept out,” and the EU is embarking on a few belated steps to manage Beijing’s growing influence.
On the initiative of German Chancellor Angela Merkel, the EU has grown more cautious about approving business deals with China. In October 2016, the German government withdrew its approval for the takeover by China’s Grand Chip Investment GmbH of Aixtron SE, which supplies equipment to the semiconductor industry. Beijing saw American interference in the thwarting of the deal and openly criticized Washington.
Whether the US was involved in that instance or not, signs of a rift in Sino-European relations had already become evident. Last June, France’s newly elected president, Emmanuel Macron, encouraged his European partners not to be naïve about global trade.
President of the European Commission Jean Claude Juncker took the position of Berlin and Paris into account in his 2017 State of the Union address, in which he proposed a new EU framework for investment screening. Without directly referring to China, he talked about the need for transparency, scrutiny, and debate when “a foreign, state-owned company wants to purchase a European harbor, part of energy infrastructure, or a defense technology firm.” Despite the relative lack of understanding in transatlantic relations during the first months of the Trump presidency, the EU and the US share similar concerns vis-à-vis Chinese investments. The day of Juncker’s speech found Trump blocking the takeover of the American semiconductor maker Lattice by a Chinese consortium.
The most important tool in the EU’s effort to restrain China’s involvement is the organization of tenders to prevent the direct awarding of contracts to foreign companies. This means that if no competition is taking place, no public contract should be assigned by an EU member state.
This mechanism is yielding some results. The European Commission is currently blocking an important Chinese plan aimed at constructing a high-speed railway between Budapest and Belgrade. The probe is looking into the financial viability of the $2.89 billion project, and is making the contention that Hungary is in breach of European law by not having initiated a proper public tender.
The screening of investments can create delays, but is not sufficient to cancel the plans of Chinese public and private companies. These companies are slowly acquiring Western investment know-how and are patiently aligning their business strategies with Western norms and participating in public competitions. The natural question is what happens when a Chinese company submits a bid that is higher than that of a Western company, or when its competitors withdraw or show no interest. The Greek experience is telling: in 2016, COSCO Shipping managed to buy a majority stake in the Piraeus Port Authority as it was the only player in the privatization.
The EU is searching for an efficient patch for this flaw. To prevent overdependence on China, it is counting on strengthening the transatlantic relationship and enhancing coordination among the national governments of the EU member states. While the first will depend greatly on the idiosyncrasies of Donald Trump, the second is an entirely European affair. Member states participating in the ‘16+1’ format are stigmatized for acting outside the European framework. Others, such as Greece and Hungary, are warned not to handle China alone, which could lead to their being its Trojan Horse in the West. When Macron visited Athens in September, he made a point of telling Greek Prime Minister Tsipras to preserve Greece’s independence from non-European investors.
Germany, which sets the tone in the EU, sees China not only as a partner and competitor but also as an adversary. Foreign Minister Sigmar Gabriel went further, saying that if the EU fails to develop “a single strategy towards China, then China will succeed in dividing Europe.” The Beijing administration was “shocked” at this comment.
Sino-German and Sino-European discussions are expected to be difficult after the formation of the new German government. The German ambassador to China, Michael Clauss, wrote an article in the Global Times arguing that occasional disagreements do not diminish the progress that has been achieved between the two countries over the past decades – but the honeymoon is over.
After Juncker’s State of the Union address, the EU – under German leadership – is opening a new chapter in its relationship with China. It does not necessarily have the upper hand, though. Europe lacks the foreign policy power and prestige of the US. Also, it could see its demand for reciprocity and openness within China weaken as it opts for a special type of protectionism for security reasons. More significantly, the EU is targeting China and attempting to apply strict rules during a period when it needs foreign cash and investments as well as synergies with Chinese banks and financial institutions.
Time will tell if the EU will improve its bargaining position vis-à-vis China with its developing new strategy and aggressive rhetoric. The symptoms of previous foreign policy failures do not allow for much optimism. The Commission’s reaction to China’s business expansion was long delayed and, unsurprisingly, finds the EU unable to speak with a single voice.
The EU is not looking at the root of the problem and seeks only to mitigate consequences. China’s critical advantage remains its ability to persuade politicians and societies to enter into “win-win” partnerships and investments in fields where the EU, the US, and Western companies are absent.

View PDF
George N. Tzogopoulos is a Lecturer at the Democritus University of Thrace and Visiting Lecturer at the European Institute of Nice.
BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

2016-01-26. ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΝΑΥΤΙΚΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΗΠΑ ΚΑΙ ΚΙΝΑΣ. ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΙΝΑΣ ΚΑΙ ΗΠΑ.

on Tuesday, 26 January 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Βασίλειος Μαρτζούκος, Αντιναύαρχος ε.α. ΠΝ, Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ., Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

2016-01-26. ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΝΑΥΤΙΚΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΗΠΑ ΚΑΙ ΚΙΝΑΣ. ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΙΝΑΣ ΚΑΙ ΗΠΑ.

Τον Νοέμβριο του 2011 η κυβέρνηση Ομπάμα εξέδωσε κείμενο στρατηγικών κατευθύνσεων το οποίο μεταξύ άλλων διατύπωνε την θέση ότι «τα αμερικανικά Εθνικά Συμφέροντα οικονομίας και ασφάλειας είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τις εξελίξεις στο γεωγραφικό τόξο μεταξύ Ν. Ασίας, Ινδικού και Δ. Ειρηνικού… ενώ οι ΗΠΑ θα εξακολουθήσουν να συνεισφέρουν στην παγκόσμια ασφάλεια, εκ των πραγμάτων θα διασφαλίσουν την ισορροπία στην περιοχή της Άπω Ανατολής και Δ. Ειρηνικού».Η ανάδυση ηγεμονικής δυνάμεως στην Ευρασία, εκλαμβάνεται ως απειλή για τα Εθνικά Συμφέροντα των ΗΠΑ, δεδομένου ότι αυτή δύναται να στερήσει την αμερικανική πρόσβαση στην περιοχή με την μεγαλύτερη οικονομική δραστηριότητα και την μεγαλύτερη συγκέντρωση πόρων στον πλανήτη. Η εστίαση του ενδιαφέροντος των ΗΠΑ, στρέφεται κυρίως κατά της ανερχομένης ισχύος της Κίνας η οποία δημιουργεί ισχυρούς δεσμούς με την Ρωσία, αποκτά εξωστρέφεια διεθνούς εμβέλειας και αυξάνει το γεωπολιτικό ειδικό της βάρος, αφού αποτελεί το πολυπληθέστερο έθνος, έχει ήδη το μεγαλύτερο ΑΕΠ στον πλανήτη σύμφωνα με το ΔΝΤ, αναπτύσσεται σταθερά οικονομικά και τεχνολογικά, ενώ παράλληλα ισχυροποιείται διαρκώς στρατιωτικά.

Συνεχίστε την ανάγνωση, κατεβάζοντας το κείμενο!

2014-05-28. The Birth of a Eurasian Century

on Wednesday, 28 May 2014. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

By Pepe Escobar the roving correspondent for the Asia Times.

2014-05-28. The Birth of a Eurasian Century

HONG KONG -- A specter is haunting Washington, an unnerving vision of a Sino-Russian alliance wedded to an expansive symbiosis of trade and commerce across much of the Eurasian land mass -- at the expense of the United States.
And no wonder Washington is anxious.  That alliance is already a done deal in a variety of ways: through the BRICS group of emerging powers (Brazil, Russia, India, China, and South Africa); at the Shanghai Cooperation Organization, the Asian counterweight to NATO; inside the G20; and via the 120-member-nation Non-Aligned Movement (NAM).

Read Here All the Article!

Σεμινάριο περί Διεθνών Εξελίξεων Εθνικού Ενδιαφέροντος

on Friday, 26 February 2016. Posted in Ανακοινώσεις

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Σεμινάριο περί Διεθνών Εξελίξεων Εθνικού Ενδιαφέροντος

Σεμινάριο περί Διεθνών Εξελίξεων Εθνικού Ενδιαφέροντος

Μετά την απόλυτα θετική ανταπόκριση στο σεμινάριο που διοργάνωσε το ΕΛΙΣΜΕ το φθινόπωρο του 2015 με θέματα Στρατηγικής και Άμυνας, το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών διοργανώνει Σεμινάριο περί Διεθνών Εξελίξεων Εθνικού Ενδιαφέροντος στα γραφεία του (Νίκης 11, 4ος Όροφος, Σύνταγμα), διάρκειας 25 ωρών κάθε Τρίτη ή/και Πέμπτη (όπως φαίνεται παρακάτω) 18.00 – 20.30, από 5 Απριλίου, έως και την Τρίτη 7 Ιουνίου 2016.

Κατεβάστε ΕΔΩ! το φυλλάδιο του Σεμιναρίου!

Κατεβάστε ΕΔΩ! την Αίτηση Εγγραφής στο Σεμινάριο!

Τα επί μέρους αντικείμενα του Σεμιναρίου, είναι τα ακόλουθα:

01. Άνοδος Κίνας, συσχετισμός ισχύος στην άπω ανατολή (Β. Μαρτζούκος) και γεωπολιτικές εξελίξεις στην Αρκτική-Τρίτη 05 Απριλίου (Ι. Δασκαλάκης).

02. Ευρωατλαντικές σχέσεις- Πέμπτη 07 Απριλίου  (Χ. Ζιώγας).

 

03. Κρίση Ουκρανίας – σχέσεις Ρωσίας και Δύσεως-Τρίτη 12 Απριλίου   (Ι. Δασκαλάκης).

 

04. Τα Βαλκάνια στη σκιά του χθες- Τρίτη 19 Απριλίου  (Γ. Δουδουμης).

 

05. Η ισλαμική τρομοκρατία στο πλαίσιο του παγκοσμιοποιημένου περιβάλλοντος ασφαλείας- Τρίτη 10 Μαΐου  (Δ. Στεργίου).

 

06. Εξελίξεις στην Μέση Ανατολή και εμφύλιος πόλεμος στη Συρία- Πέμπτη 12 Μαΐου (Ι. Μπαλτζώης).

 

07.Ενέργεια και Ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο υπό το πρίσμα των Ελληνοτουρκικών σχέσεων- Τρίτη 17 Μαΐου (Β. Κοψαχείλης).

 

08. Δημογραφία και Μετανάστευση οδηγούν στο τέλος την Ελληνική ταυτότητα- Τρίτη 24 Μαΐου (Α. Λαυρέντζος).

09. Διεθνεις διαστασεις και επιπτωσεις του μεταναστευτικου ζητηματος στο γεωπολιτικο σύμπλοκο της Ν.Α. Μεσογειου και της ΕΕ. Μια ολιστικη προσεγγιση- Τρίτη 31 Μαΐου (Ν. Δενιόζος).

 

10. Κυπριακό: Ιστορικό - εξελίξεις και οι επιπτώσεις μιας βιαστικής λύσεως- Τρίτη 05 Ιουνίου (Π. Γκαρτζονίκας).

Η διάρκεια κάθε συνεδρίας είναι: 2 ώρες και 15 λεπτά. Η 1η Περίοδος: 75 λεπτά και Διάλειμμα: 15 λεπτά. Η 2η Περίοδος: Ερωτήσεις – Σχόλια: 45 λεπτά.

Οι Εισηγητές του Σεμιναρίου

Τις εισηγήσεις αναλαμβάνουν καταξιωμένα μέλη του Ινστιτούτου όπως ανώτατοι Αξιωματικοί, εν αποστρατεία, των τριών κλάδων των ΕΔ, καθώς και έγκριτοι αρμόδιοι καθηγητές. Συνοπτικά Βιογραφικά Σημειώματα των εισηγητών (Χ. ΖΙΩΓΑΣ, Π. ΓΚΑΡΤΖΟΝΙΚΑΣ, Ι. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ, Ν. ΔΕΝΙΟΖΟΣ, Γ. ΔΟΥΔΟΥΜΗΣ, Β. ΚΟΨΑΧΕΙΛΗΣ, Α. ΛΑΥΡΕΝΤΖΟΣ, Β. ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΣ, Ι. ΜΠΑΛΤΖΩΗΣ, Δ. ΣΤΕΡΓΙΟΥ) μπορείτε να διαβάστε στη Βάση των ΒΣ των αρθρογράφων και συνεργατών του Ινστιτούτου ΕΔΩ!.

 

Οδηγός Σπουδών και Πιστοποιητικά Παρακολούθησης

http://www.elisme.gr/images/Seminars/image009.jpg

Προ της ενάρξεως του σεμιναρίου θα δίδεται στους σπουδαστές εισαγωγικό έντυπο με κατάλληλη εκπαιδευτική ύλη (οδηγός σπουδών). Μετά το πέρας του σεμιναρίου, θα χορηγηθεί στους σπουδαστές πιστοποιητικό παρακολουθήσεως, καθώς και σχετικό CD-ROM (powerpoint εισηγήσεων, βιβλιογραφία και συναφή κείμενα).

Δαπάνες

http://www.elisme.gr/images/Seminars/image011.jpg

Οι σπουδαστές αντί διδάκτρων, καταβάλλουν στο ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. 50€ προκειμένου να καταστούν μέλη του Ινστιτούτου επί ένα έτος (εντός του έτους αυτού, προβλέπεται η δωρεάν χορηγία του τριμηνιαίου περιοδικού μας «ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ» και πρόσκληση συμμετοχής στις εκδηλώσεις μας), καθώς και 20€ επιπλέον για το σύνολο της γραμματειακής υποστηρίξεως καθώς και παροχής καφέ και αναψυκτικών. Μέλη του Ινστιτούτου δύνανται να παρακολουθήσουν το Σεμινάριο έναντι καταβολής 50 €, ως δωρεάς προς το ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ..

Επικοινωνία και Εγγραφές

http://www.elisme.gr/images/Seminars/image012.jpg

Οι δηλώσεις συμμετοχής θα πρέπει να γίνουν από την 1η έως τις 31 Μαρτίου, είτε στην γραμματεία στο τηλ. 210-8211025 (Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη από 09.30 έως 14.00), είτε ηλεκτρονικά στο This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Περισσότερα για το ιστορικό, τους σκοπούς και την δραστηριότητα του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ., αναγράφονται στην ιστοσελίδα του www.elisme.gr

Η φιλοδοξία μας

http://www.elisme.gr/images/Seminars/image013.jpg

Το Σεμινάριο περί Διεθνών Εξελίξεων Εθνικού Ενδιαφέροντοςτου ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. φιλοδοξεί να αναδείξει σημαντικές παραμέτρους όπως: τα εθνικά συμφέροντα, οι εθνικοί σκοποί, τα εθνικά θέματα, οι Ευρωατλαντικές σχέσεις και η Ελλάδα, οι σχέσεις Ρωσίας και Δύσεως, τα θέματα των Βαλκανίων, το Ισλάμ και η ισλαμική τρομοκρατία,οι εξελίξεις στην Μ. Ανατολή και ο εμφύλιος της Συρίας, η ενέργεια και η ασφάλεια στην Α. Μεσόγειο,το μεταναστευτικό και δημογραφικό ζήτημα, η Μεταναστευτική ευρωπαϊκή και ελληνική πολιτική και το Κυπριακό θέμα.

Το Σεμινάριο προσφέρεται για πτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές, αξιωματικούς των ΕΔ, μαθητές ΑΣΕΙ, καθώς και για κάθε ενεργό πολίτη.

Με μεγάλη μας χαρά θα σας συναντήσουμε στις διαλέξεις μας και σας παρακαλούμε να ενημερώσετε και τα γνωστά σας πρόσωπα που ενδιαφέρονται για μια αντικειμενική και αξιόπιστη ενημέρωση!

 

12/10/2016. Special Report: Who are the Uyghurs and why do they scare China?

on Wednesday, 12 October 2016. Posted in Διάφορα Θέματα

Επιμέλεια Παύλος Φωτίου, Δρ, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

12/10/2016. Special Report: Who are the Uyghurs and why do they scare China?

by Global Risk Insights , October 3, 2016
Beijing has turned the Uyghurs into the boogeyman of Central Asia, and the focus of its Central Asian security framework, creating the Shanghai Cooperation Organization in the process. A special report by GRI Senior Analyst Jeremy Luedi.
Xinjiang and the Uyghur people have emerged as one of the greatest domestic and international security concerns for China. The emergence of a host of new Central Asian states following the dissolution of the USSR led China to shift its gaze westward. The combination of weak states, indeterminate borders, ethnic minorities and religious tension was one which greatly concerned Beijing. In response Beijing sought to normalize relations, regulate borders, increase regional engagement and finally establish security relationships.
Using the rhetoric of the ‘three evils’ – separatism, extremism and terrorism – China has sought to characterize Xinjiang as beset by ethnic nationalism informed by radical Islam spurring violent separatism. Beijing’s characterization of Uyghurs rests upon shaky foundations, hyperbole, and misinformation. Despite this, China has been extremely successful in persuading Central Asian states to adopt its norms and values regarding the Uyghur issue; facilitated in large part by the Shanghai Cooperation Organization (SCO) and its associated organs.

Download Here!

2015-08-25.Παγκόσμια απειλή: Η Κίνα βυθίζει τις χρηματαγορές

on Tuesday, 25 August 2015. Posted in Διεθνής Οικονομία - Ενεργειακές Εξελίξεις

Αναδημοσίευση από το Πρώτο Θέμα της 23/8/2015. Επιμέλεια Α. Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ.

2015-08-25.Παγκόσμια απειλή: Η Κίνα βυθίζει τις χρηματαγορές

Πώς η κρίση στην Κίνα μεταδίδεται στις παγκόσμιες αγορές
 
Η μεγαλύτερη εβδομαδιαία πτώση για το πετρέλαιο από το 1986
Oι πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου είχαν απώλειες 182 δισεκατομμυρίων δολαρίων, λόγω Κίνας
O Κόκκινος Δράκος πυρπολεί την παγκόσμια οικονομία: Ο δείκτης Shanghai Composite κάνει «βουτιά» 8,45%, ο CSI καταγράφει απώλειες 8,56%, ο Nikkei έφτασε να υποχωρεί  4%, ο Hang Seng καταγράφει απώλειες 4,7%
Μαζικό ξεπούλημα στις ασιατικές αγορές, καθώς εντείνεται η πτώση των κινεζικών μετοχών και οι επενδυτές ψάχνουν για έξοδο από τους τίτλους υψηλότερου κινδύνου, εν μέσω φόβων για επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας λόγω Κίνας.
Ράλι στα ομόλογα που θεωρούνται "ασφαλή καταφύγια" και για το γεν, καθώς εξαπλώνονται οι αναταραχές στις παγκόσμιες χρηματαγορές, που ξεκίνησαν πριν από δυο εβδομάδες όταν η Κίνα αποφάσισε να υποτιμήσει το γουάν, πυροδοτώντας φόβους για την κατάσταση της οικονομίας της χώρας.
Ισχυρό πλήγμα δέχονται όλες οι ασιατικές αγορές, με τον δείκτη MSCI Ασίας-Ειρηνικού εκτός Ιαπωνίας να υποχωρεί κατά 4% σε χαμηλό τριών ετών.
Ο δείκτης Shanghai Composite κάνει "βουτιά" 8,45%, ο δείκτης CSI 8,56%, ενώ ο δείκτης Nikkei έφτασε να υποχωρεί κατά περισσότερο από 4%, ο δείκτης Hang Seng καταγράφει απώλειες 4,7%, ο δείκτης ASX 3% και ο δείκτης Kospi 2,16%.

Πώς φτάσαμε εδώ
Πέμπτη 20 Αυγούστου 2015: η Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας, δηλαδή η κεντρική τράπεζα της μεγάλης ασιατικής χώρας, ανακοινώνει μία ακόμα παρέμβασή της στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, επιδιώκοντας να αποτρέψει τη συνεχιζόμενη και εσχάτως αυξανόμενη εκροή κεφαλαίων από τη χρηματιστηριακή αγορά και να σταθεροποιήσει το γουάν.
Αυτή τη φορά η κεντρική τράπεζα της Κίνας διοχέτευσε στην αγορά περί τα 120 δισ. γουάν (ήτοι 18,76 δισ. δολάρια) μέσω συμφωνιών επαναπώλησης (reverse repos) διάρκειας επτά ημερών. Είχε προηγηθεί μία ακόμα παρέμβαση στις αρχές της εβδομάδας, ύψους 150 δισ. γουάν, ενώ άλλα 90 δισ. γουάν είχαν διοχετευτεί στην αγορά από την People’s Bank of China την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα. Δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες δισ. δολάρια -αφού από την αρχή του χρόνου και έως τον Ιούνιο η κεντρική τράπεζα είχε χορηγήσει συνολικές ενέσεις ρευστότητας άνω των 205 δισ. γουάν στην αγορά- ρίχνονται βορά στα κερδοσκοπικά funds και στην προσπάθεια να διασκεδαστούν οι φόβοι των επενδυτών για μια νέα ασιατική κρίση. Ή σωστότερα, στους φόβους ακόμα και των πλέον ψύχραιμων ότι με επίκεντρο το Πεκίνο ξεκινά ένας νέος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος...
Μπορεί να φαντάζει ακραίος αυτός ο χαρακτηρισμός, όμως δεν παύει να είναι ένας όρος στον οποίο πλέον αναφέρονται ολοένα πιο συχνά οι αναλυτές μεγάλων οίκων και οι αρθρογράφοι κορυφαίων media ανά τον κόσμο. Όλοι αυτοί μιλούν πια για έναν εν εξελίξει, ή έστω υπό διαμόρφωση παγκόσμιο πόλεμο μεταξύ κορυφαίων οικονομικών δυνάμεων που βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία της πορείας τους: η μία, η Δύση, βρίσκεται θεωρητικά σε φάση αναθέρμανσης της οικονομίας της, ενώ η Ασία, με πρώτη την Κίνα, φαίνεται ότι εισέρχεται σε μια νέα περίοδο ύφεσης, με προφανή αντικρουόμενα συμφέροντα.
Η Κίνα, η αδιαμφισβήτητη ατμομηχανή της ασιατικής οικονομίας και μέχρι πρότινος η μεγαλύτερη σε τζίρους διεθνής οικονομία, μια χώρα αχανής με δυναμική προοπτική ως προς την εσωτερική κατανάλωση και ζήτηση, αλλά ταυτόχρονα Νο 1 πελάτης της Δύσης είτε σε πρώτες ύλες και ενέργεια, είτε σε καταναλωτικά προϊόντα και παράλληλα Νο 1 εξαγωγέας παντός είδους προϊόντων, βρίσκεται αντιμέτωπη, για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια, με την πιθανότητα ύφεσης στους ρυθμούς ανάπτυξής της. Μιας ύφεσης που προφανώς δεν θα έχει αντίκτυπο μόνο στο εσωτερικό της χώρας, αλλά θα επιφέρει σημαντικό πλήγμα στη διεθνή οικονομία και στο παγκόσμιο εμπόριο, αφού η Κίνα είναι κρίσιμο μέγεθος είτε ως πωλητής, είτε ως καταναλώτρια οικονομία.
Κι αυτό συμβαίνει ακριβώς την ώρα που οι δυτικές οικονομίες, οι ανεπτυγμένες αγορές σε Ευρώπη, Ιαπωνία και ΗΠΑ, έχουν περάσει εδώ και λίγο διάστημα σε φάση αναθέρμανσης της οικονομίας τους, επίσης για πρώτη φορά εδώ και χρόνια. Γίνεται εύκολα αντιληπτό πως αν συνεχιστεί αυτή η εκτός ελέγχου επιβράδυνση στην κινεζική και στη συνέχεια στις μεγαλύτερες από τις αναδυόμενες οικονομίες, ο κίνδυνος να περάσουμε σε μια νέα περίοδο παγκόσμιας ύφεσης είναι τεράστιος.
Οι αναλυτές προετοιμάζονται για ένα ιδιαίτερα καυτό φθινόπωρο, θεωρώντας πως το παγκόσμιο θέμα στην οικονομία θα είναι η προσπάθεια τιθάσευσης της νέας κινεζικής κρίσης.
Προς το παρόν, ενώ οι κινήσεις των κινεζικών αρχών κρίνονται λογικές με βάση τα συμφέροντα και τις ανάγκες της εγχώριας οικονομίας τη δεδομένη χρονική στιγμή, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες για την παγκόσμια οικονομική ισορροπία. Αίφνης η απόφαση της Κίνας να υποτιμήσει το νόμισμά της αποτελεί μια κίνηση τόνωσης της αδύναμης ζήτησης στο εσωτερικό της χώρας και μια ανάσα για τις εξαγωγικές επιχειρήσεις, αλλά ταυτόχρονα και πηγή περαιτέρω πιέσεων προς τους ανταγωνιστές της. Οι Κινέζοι ποντάρουν στο σενάριο της διατήρησης της αναθέρμανσης της παγκόσμιας οικονομίας για να επιτύχουν μια ζωογόνηση της εσωτερικής τους ζήτησης. Πλην όμως, μπορεί στην παρούσα φάση να καταγράφεται μια προσπάθεια οικονομικής ανάπτυξης στις ΗΠΑ με  παράλληλη ανάκαμψη των οικονο¬μιών σε Ιαπωνία και Ευρώπη, η  πείρα όμως δείχνει πως αν ένας κορυφαίος παίκτης όπως η Κίνα δεν πετύχει να επιστρέψει σύντομα σε τροχιά ανάπτυξης, δύσκολα θα μπορέσει μόνη της η αμερικανική οικονομία να καλύψει το κενό. Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που αυτή δεν έχει πια το εργαλείο της ποσοτικής χαλάρωσης, ενώ για την Ευρώπη η πολιτική της νομισματικής χαλάρωσης δεν έχει καταφέρει ακόμα να δώσει κάποια πρώτα αποτελέσματα επιτάχυνσης της ανάπτυξης.

Σενάρια πολέμου
Οι πιο διορατικοί μιλούσαν εδώ και χρόνια για την ανισορροπία στην παγκόσμια οικονομία. Χρειάστηκε όμως να μεσολαβήσει η μεγάλη κρίση, που εν πολλοίς επηρέασε σχεδόν όλες τις οικονομίες από το 2010 και μετά, για να κατανοήσουν όλοι ότι οι διαφορετικές ταχύτητες με τις οποίες κινούνται οι μεγάλες αγορές ανά τον πλανήτη μπορούν τελικά να οδηγήσουν ίσως σε ένα είδος παγκόσμιου οικονομικού πολέμου. Στην παρούσα φάση οι αναπτυσσόμενες χώρες, οι οποίες μάλιστα αναζητούν μεγαλύτερο ρόλο στα παγκόσμια κέντρα αποφάσεων, έχουν περάσει από τη φάση κατά την οποία βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της ανάπτυξης σε φάση τουλάχιστον προβληματική. Για του λόγου το αληθές, από την ομάδα των BRICS ουσιαστικά μόνο η Ινδία εξακολουθεί ακόμα να αναπτύσσεται. Βραζιλία και Ρωσία βρίσκονται εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια σε βαθιά ύφεση, ενώ η οικονομία της Κίνας πλέον επιβραδύνει με ταχείς ρυθμούς.
Αυτό σημαίνει ότι οι κίνδυνοι μιας νέας παγκόσμιας ύφεσης είναι ορατοί. Οι τιμές του πετρελαίου βρίσκονται σε ιστορικά χαμηλά, το ίδιο και οι αγορές εμπορευμάτων και αρκετών πρώτων υλών. Η Κίνα με τα εσωτερικά της προβλήματα έχει ένα νόμισμα πια τόσο φτηνό που κανείς διεθνής ανταγωνιστής της δεν μπορεί να αντιπαρέλθει. Εάν η κατάσταση συνεχιστεί, θα αλλάξει το τοπίο και στο παγκόσμιο εμπόριο και στη μεταποίηση. Οι αρνητικές συνέπειες για τις εκτός Ασίας αγορές και οικονομίες θα είναι τεράστιες ακριβώς τη στιγμή που αυτές οι οικονομίες πασχίζουν να μπουν ξανά σε τροχιά ανάπτυξης.
Την ίδια στιγμή η αμερικανική οικονομία έχει μπει σε τροχιά αύξησης των επιτοκίων του δολαρίου, απόφαση πάντως που είχε ληφθεί πριν από το ξέσπασμα της χρηματιστηριακής κρίσης στην Κίνα. Αν η Fed επιμείνει στο αρχικό της πλάνο και αυξήσει τα επιτόκια αργότερα φέτος, οι επενδυτές θα κληθούν να αποτιμήσουν τη διαφορά πολιτικής μεταξύ Πεκίνου και Ουάσινγκτον. Εάν δεν πειστούν για τη δυνατότητα της αμερικανικής οικονομίας να διατηρήσει τους ρυθμούς ανάπτυξής της, τότε οι αναλυτές διαβλέπουν ως πιθανή μια διόρθωση στη χρηματιστηριακή αγορά των ΗΠΑ. Ή ένα ράλι του δολαρίου έναντι του γουάν. Αυτό απλά σημαίνει νέες πιέσεις στις εξαγωγές των ΗΠΑ και μοιάζει πολύ με αιτία πολέμου...

Οι «κρυφές» απειλές
Αφανείς πτυχές της κινεζικής κρίσης - Πώς φτάσαμε στη φούσκα
Εκείνο που λίγοι μη ειδικοί γνωρίζουν -και ακόμα λιγότερα διεθνή media δείχνουν πρόθυμα να «φωτίσουν»- είναι το γεγονός πως η δραματική υποχώρηση των χρηματιστηριακών δεικτών και η κατακρήμνιση των αποτιμήσεων εκατοντάδων μετοχών στις κινεζικές αγορές της Σανγκάης και της Σενζέν οφείλεται στο σκάσιμο μιας φούσκας την οποία συντηρούσαν σκιώδεις τράπεζες και χρηματοπιστωτικοί οίκοι, με ακόμα πιο σκιώδεις σχέσεις με γνωστές και μη εξαιρετέες τράπεζες - είτε της Ασίας, είτε της Δύσης.
Η αλήθεια είναι ότι ο πρόσφατος χρηματιστηριακός πυρετός στην Κίνα ξεκίνησε από τον κλάδο του real estate, που όπως στις ΗΠΑ έτσι και στην Κίνα κατέρρευσε περίπου στα τέλη της περασμένης χρονιάς, με τις αποτιμήσεις εκατοντάδων χιλιάδων επενδύσεων σε ακίνητα να μετατρέπονται σε... σκόνη και τα αντίστοιχα δάνεια να μην μπορούν να αποπληρωθούν. Καμία έκπληξη συνεπώς δεν προκλήθηκε από το γεγονός πως μαζί με τη φούσκα των στεγαστικών δανείων «έσκασε» και μια περιφερειακή κρατική χρηματοπιστωτική εταιρεία. Ο λόγος για την κρατική εταιρεία εγγύησης δανείων της βόρειας επαρχίας Χεμπέι, η οποία έχει αναστείλει κάθε πληρωμή εγγύησης δανείου από τον Ιανουάριο φέτος. Η κεντρική κυβέρνηση δεν έχει ακόμα αποφασίσει τι θα πράξει με την εταιρεία, καθώς στην πορεία αποκαλύφθηκε μια πρακτική που επισήμως δεν αναγνωρίζεται από τις Αρχές, πλην όμως αποτελεί, όπως όλα δείχνουν, μια συνηθισμένη μέθοδο, υπό την ανοχή του κράτους, ώστε να επιτυγχάνονται μέχρι τώρα τρελοί ρυθμοί ανάπτυξης ακόμα και από μικρομεσαίες εταιρείες.

Τι ακριβώς συνέβαινε;

Η κρατική χρηματοπιστωτική εταιρεία, με κεφάλαια από τα στεγαστικά δάνεια, των οποίων εγγυάτο και τις αποπληρωμές, έδινε ρευστό σε τρίτες εταιρείες, όχι επίσημα αναγνωρισμένες αλλά σκιώδεις τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους δάνειζαν κεφάλαια σε εταιρείες που δεν ήταν τόσο μεγάλες ή τόσο φερέγγυες ώστε να λάβουν δάνεια από επίσημες τράπεζες της χώρας. Κάπως έτσι, μόνο αυτή η περιφερειακή κρατική εταιρεία στο Χεμπέι είχε υπό την ομπρέλα της πάνω από 50 μη επίσημα αναγνωρισμένους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, που με τη σειρά τους είχαν χορηγήσει σε τρίτους δάνεια συνολικού ύψους 50 δισ. γουάν, ή, αν προτιμάτε, 7,8 δισ. δολάρια. Οι μισοί και πλέον από τους οργανισμούς αυτούς έχουν αναπτύξει παράλληλες σχέσεις με αμερικανικές, ευρωπαϊκές ή άλλες τράπεζες, αλλά επίσης έχουν δανείσει εκατοντάδες εταιρείες, πολλές εκ των οποίων είναι θυγατρικές εταιρειών ξένων συμφερόντων, ή κοινοπραξίες κινεζικών με δυτικές εταιρείες!

Το πρόβλημα είναι ολοφάνερο: η κεντρική κυβέρνηση θεωρητικά δεν γνώριζε τι συνέβαινε -κι αυτό φαίνεται πως συμβαίνει σε όλες τις επαρχίες της χώρας, ενδεχομένως σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα- και τώρα καλείται να αποφασίσει εάν θα αφήσει να καταρρεύσει ολόκληρο το σύστημα οικονομικών σχέσεων που έχει δημιουργηθεί. Ηδη πάντως στην επαρχία Χεμπέι πάνω από 1.000 (!) τοπικοί επιχειρηματίες και παράγοντες έχουν ήδη απευθύνει ανοιχτή επιστολή στον τοπικό αξιωματούχο του Κομμουνιστικού Κόμματος ζητώντας να αναλάβει η κυβέρνηση να σώσει τις εμπλεκόμενες εταιρείες και συνεπακόλουθα ολόκληρη την επαρχία από μια ευρύτερη καταστροφή.

Για να έχουμε μια τάξη μεγέθους του προβλήματος, σύμφωνα με το ρεπορτάζ αμερικανικών media υπάρχει ένας τόσο ισχυρός ιστός τέτοιων οικονομικών σχέσεων στην Κίνα ώστε ελλοχεύει ο κίνδυνος «ενός ντόμινο από αλλεπάλληλες και αλληλένδετες πτωχεύσεις, στις οποίες θα εμπλακούν χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τεράστια χρηματικά ποσά και τελικά το ίδιο το Δημόσιο». Τα ίδια ρεπορτάζ ανεβάζουν το συνολικό ύψος των κεφαλαίων που τζιράρονται στην Κίνα μέσω του σκιώδους τραπεζικού συστήματος στα 6,9 τρισ. γουάν!

Αναδημοσίευση από το Πρώτο Θέμα της 23/8/2015

http://www.protothema.gr/economy/article/502619/o-kokkinos-drakos-purpolei-tin-pagosmia-oikonomia/

2015-10-20. Η στρατηγική της Κίνας

on Tuesday, 20 October 2015. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Δρ Μελέτης Η. Μελετόπουλος, Διευθυντής της Νέας Πολιτικής, Συνεργάτης μας.

2015-10-20.  Η στρατηγική της Κίνας

Η Κίνα δεν ακολουθεί ούτε θα ακολουθήσει στο μέλλον μία κλασσική στρατηγική ιμπεριαλιστικού τύπου, όπως έκαναν στο παρελθόν οι μεγάλες αποικιοκρατικές δυνάμεις της Δύσης. Η φιλοσοφία των Κινέζων βασίζεται στην κεντρική ιδέα της αργής και σταδιακής ωρίμανσης των πραγμάτων, όπως κανείς απλώς περιμένει να αναπτυχθεί και να ανθήσει από μόνο του ένα φυτό, και να συλλέξει τον καρπό του.
Οι Κινέζοι βλέπουν τις εξελίξεις μακροϊστορικά, δεν μετρούν δεκαετίες αλλά χιλιετίες. Όλοι θυμούνται ότι, όταν ρωτήθηκε το 1970 ο Τσου-εν-Λάϊ ποιά είναι η γνώμη του για την Γαλλική Επανάσταση, απάντησε ότι «είναι πολύ νωρίς για να κρίνουμε». Επομένως, την πορεία τους στην ιστορία οι Κινάζοι αντιμετωπίζουν με προοπτική που υπερβαίνει κατά πολύ την διάρκεια ζωής μίας κυβέρνησης ή και ενός καθεστώτος.
Η Κίνα υπήρξε η μακροβιότερη υπερδύναμη στην παγκόσμια ιστορία. Τις ΗΠΑ και τις άλλες σύγχρονες δυνάμεις τις αντιμετωπίζει ως πρόσφατες και στερούμενες ιστορικού βάθους. Την κατάπτωσή της και την αποικιοποίησή της κατά τον 19ο αιώνα την θεωρεί ατυχή στιγμή, το κομμουνιστικό καθεστώς ως φάση σιωπής και αναμονής, τις ραγδαίες εξελίξεις από την δεκαετία του ’70 και μετά ως επανεκκίνηση και την μελλοντική της κατίσχυση αναπόφευκτη, όχι επειδή θα την σχεδιάσει και θα την επιδιώξει, αλλά από αυτοματισμό λόγω των γεωγραφικών, δημογραφικών και οικονομικών μεγεθών που εκπροσωπεί.
Για τους παραπάνω λόγους, η κινεζική ηγεσία δεν διακατέχεται από σπουδή ούτε άγχος για το μέλλον. Κινείται αργά, δεν συγκρούεται και αφήνει τον χρόνο να επιλύει τα προβλήματα. Ας μην ξεχνάμε την κινεζική παροιμία: «Αν κάτσεις πολλή ώρα στην άκρη του ποταμού, θα δεις να περνάνε τα πτώματα των εχθρών σου.»
Φυσικά, η Κίνα ήταν, είναι και θα είναι ένα ανελεύθερο κράτος. Καταστολή, εκτελέσεις, διώξεις αντιφρονούντων, μονοκομματικό σύστημα, εργασιακός μεσαίωνας, απουσία ατομικών ελευθεριών, πλήρης έλεγχος της κοινωνίας από την κομμουνιστική γραφειοκρατία χαρακτηρίζουν την σύγχρονη Κίνα, όπως και τα προηγούμενα κινεζικά καθεστώτα, το κομμουνιστικό και το αυτοκρατορικό. Αλλά καλό θα ήταν οι δυτικοί αναλυτές να σκεφθούν ότι διαφορετικά θα ήταν αδύνατον να λειτουργήσει ως οργανωμένη κοινωνία, να επισιτισθεί και να συγκρατηθεί σε πλαίσια ένας πληθυσμός 1,6 δις ανθρώπων.
Όλα αυτά είναι σημαντικά ώστε εμείς οι άνθρωποι του δυτικού κόσμου να βλέπουμε την Κίνα με διαύγεια, και όχι με προβολή των δικών μας δυτικών αξιών σε ένα πανάρχαιο οικοδόμημα που δεν έχει τίποτε κοινό με την Δύση.

BESA-By Dr. James M. Dorsey: Turkic Muslims: China’s and the Muslim World’s Achilles Heel

on Thursday, 27 September 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

 

EXECUTIVE SUMMARY:

A list of 26 predominantly Muslim countries considered sensitive by China reflects Chinese concerns that they could reinforce religious sentiment among the People’s Republic’s Turkic Muslim population with potentially far-reaching consequences if the Islamic world were to take it to task for its crackdown in Xinjiang, the most frontal assault on Islam in recent history.


A list of 26 predominantly Muslim countries considered sensitive by China, which was compiled by Human Rights Watch as part of a just published report on the crackdown in China’s strategic northwestern province, details the rollout of the world’s most intrusive, 21st-century surveillance state as well as an attempt to re-educate a population of 10 million. That population includes primarily Uighurs, an ethnically Turkic Muslim group, as well as Muslims of Central Asian origin.

The re-education is designed to reshape the population’s religious beliefs so that they adopt an interpretation of Islam that is in line with the Chinese Communist Party’s precepts rather than prescriptions of Islamic holy texts in a bid to counter Turkic Muslim nationalist, ethnic, or religious aspirations as well as political violence.

China worries that national and religious sentiment and/or militancy could challenge China’s grip on Xinjiang, home to 15% of its proven oil reserves, 22% of its gas reserves, and 115 of the 147 raw materials found in the People’s Republic as well as part of its nuclear arsenal.

Included on the list of countries are Afghanistan and Pakistan; former Soviet Central Asian nations, many of which border on Xinjiang; Southeast Asian nations like Malaysia and Indonesia; and key Muslim countries such as Saudi Arabia, Iran, and Turkey, which have historic, ethnic, and linguistic ties to China’s Turkic Muslims and have been sympathetic for decades to Uighur aspirations.

China’s crackdown, according to a plan developed by the Baluntai Town government in north-central Xinjiang, involves targeting, among others, Turkic Muslims who remain in contact with family and friends abroad, people who have stayed abroad “too long,” and those who have, independently and without state permission, organized Hajj pilgrimages to Saudi Arabia. China is particularly concerned about Uighur contact with Muslim countries.

Human Rights Watch quoted Inzhu, a 50-year-old mother, who lives in an unidentified country, as saying, “It was 2 a.m. and my daughters [in a foreign country] were chatting with their father [in Xinjiang] on the phone. You know, they’re daddy’s girls and they were telling him all their secrets … when suddenly my daughters ran in to tell me, ‘The authorities are taking away daddy!’”

For China, the Muslim world’s silence constitutes a double-edged sword. On the one hand, Beijing’s campaign in Xinjiang is effectively enabled by this silence, which is driven primarily by the desire of governments, many of which are deeply indebted to China, to preserve economic relations. It allows it to largely ignore criticism by Western nations and human rights groups as well as the Uighur Diaspora.

On the other hand, the silence potentially gives Muslim countries a degree of leverage. Malaysian prime minister Mahathir Muhammad seemingly exploited that leverage with China treading carefully in the face of an anti-Chinese election campaign that returned the 93-year old to office in May. Maharthir subsequently suspended US$22 billion of Chinese-backed Belt and Road-related infrastructure projects.

This leverage could also factor in the intention of financially troubled Pakistan to review or renegotiate agreements related to the China Pakistan Economic Corridor (CPEC), a crown jewel in the Belt and Road initiative and at US$50 billion plus, its single largest country investment.

The risk for China is that mushrooming publicity about its crackdown in Xinjiang, which includes pressure on Uighurs abroad to return to the Chinese province or risk incarceration – a push that has led countries like Egypt, Afghanistan, the United Arab Emirates, and Malaysia to extradite Uighurs to China – will make it increasingly difficult for Muslim countries to remain silent.

The risk is also that the crackdown could have a boomerang effect, fueling radicalization at home as well as abroad. A study quoted in The New York Times by Qiu Yuanyuan, a scholar at the Xinjiang Party School, where officials are trained, warned that “recklessly setting quantitative goals for transformation through education has been erroneously used … The targeting is imprecise, and the scope has been expanding.”

The risks are enhanced by black swans such as a recent court case in Kazakhstan that forced the government in Astana to walk a fine line between avoiding friction with China and shielding itself from accusations that it is not standing up for the rights and safety of Kazakh nationals.

Kazakhs were taken aback when 41-year-old Sayragul Sauytbay, a Chinese national of Kazakh descent, testified in an open Kazakh court that she had been employed in a Chinese re-education camp for Kazakhs only that had 2,500 inmates. She said she was aware of two more camps reserved for Kazakhs.

Ms. Sauytbay was standing trial for entering Kazakhstan illegally. She said she had escaped to Kazakhstan after being told by Chinese authorities that she would never be allowed to rejoin her family because of her knowledge of the camps. Ms. Sauytbay was given a six-month suspended sentence and allowed to stay in the country where her recently naturalized husband and children reside.

The inclusion of ethnic Kazakhs, a community in China of 1.25 million people, in the crackdown sparked angry denunciations in Kazakhstan’s parliament. “There should be talks taking place with the Chinese delegates. Every delegation that goes there should be bringing this topic up … The key issue is that of the human rights of ethnic Kazakhs in any country of the world being respected,” said Kunaysh Sultanov, a member of parliament and former deputy prime minister and ambassador to China.

Anti-Chinese sentiment in the Pakistani Chinese border province of Gilgit-Baltistan ran high earlier this year after some 50 Uyghur women married to Pakistani men were detained on visits to Xinjiang and China refused to renew the visas of Pakistani husbands resident in Xinjiang.

Beyond economic leverage, China has so far benefited from the fact that Muslim politicians and leaders see more political mileage in pushing causes like the Palestinians rather than those that have not been in the Islamic world’s public eye.

You gain popularity if you show you are anti-Zionism and if you are fighting for the Palestinians, as compared to the Rohingya or Uighurs,” said Ahmad Farouk Musa, director of the Islamic Renaissance Front, a Malaysian NGO.

It’s a bet Muslim countries and China could continue to win, but could prove costly if they eventually lose.

View PDF

Dr. James M. Dorsey, a non-resident Senior Associate at the BESA Center, is a senior fellow at the S. Rajaratnam School of International Studies at Singapore’s Nanyang Technological University and co-director of the University of Würzburg’s Institute for Fan Culture.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family  

Dr. James M. DorseyDr. James M. Dorsey (Ph.D. University of Utrecht).
Specializes in the Muslim world's political, social, and economic fault lines as well as Chinese policy towards the region with a focus on geopolitics, social movements, and political and militant Islam.
James also focuses on the nexus of sports, politics, and society. Email:  

BESA: China’s Naval Success and Its Grand Strategy, By Emil Avdaliani September 28, 2018

on Saturday, 29 September 2018. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

EXECUTIVE SUMMARY: US world power rests upon its ability to dominate the seas and the world’s commercial and military routes. Any power aspiring to a similar position goes against American geopolitical interests. China’s naval successes in the past decade or so therefore have far-reaching effects as the country is gradually becoming more experienced in military operations in far-flung regions across the globe.

A look at the map of China shows what the country’s geopolitical imperatives have been over the course of centuries.

Perhaps the first goal of all the successive Chinese dynasties was to gain and maintain control of the heartland – the Han core, which contains major Chinese rivers and is abundant with people and productive lands. The next logical goal was maintenance of influence over the buffer zones that surround the Han core. These consist of mountainous regions to the west, desert lands to the northwest, and impregnable forests to the south.

The third major imperative was historically to protect China’s coastline from foreign powers. However, because this threat was quite small in the ancient and medieval periods, the country did not see a need to develop powerful naval capabilities. In an age when there were no transcontinental trade routes and the only way to connect with the Middle East and Europe was the famous Silk Road, the geographical boundaries (mountains, jungles, deserts, and the sea) on all sides made China essentially a closed country with self-sufficient economic means. The Yangtze and Yellow rivers, with their surrounding fertile lands, produced enough to feed large populations in the Han core.

If China’s insularity was once a geopolitical advantage rather than a constraint, this has not been the case since the late 20th century. In the age of international trade routes and supply chains, China has to be open and in many cases must rely upon raw materials brought from abroad via sea routes. Thence comes China’s fourth geopolitical imperative: protection of international trade lines and resource hubs.

This will only be viable through two options: finding alternative land routes such as One Belt, One Road; or building a powerful military fleet capable of securing resources and global supply chains across the Asia-Pacific and elsewhere.

Building a powerful navy will mean collision with the US, whose global primacy rests upon its domination of sea lanes and relevant security alliances in Europe and the Asia-Pacific. Any diminution of US sea power will have a direct impact on the world order. This explains the importance Washington attaches to developments in foreign powers’ naval capabilities.

It is true that Chinese naval technology is still substantially behind current US capabilities. The US has 11 aircraft carriers and the Chinese only one, and that one still lacks an aircraft wing capable of operating off a carrier deck. However, what is important here is the trend: China has made significant progress over several decades and is rapidly developing new destroyers, amphibs, stealth fighters, and long-range weapons. This could expand its expeditionary military operations around the globe.

China continues to construct an array of offensive and defensive capabilities to enable the People’s Liberation Army (PLA) to gain maritime superiority within the first island chain in the Asia-Pacific. Those are the islands that run from the Kurils, through Taiwan, to Borneo, roughly encompassing the Yellow Sea, East China Sea, and South China Sea.

China’s broad range of anti-ship cruise missiles (ASCMs) and launch platforms, as well as submarine-launched torpedoes and naval mines, allow the People’s Liberation Army Navy (PLAN) to create an increasingly lethal, multi-access threat against an adversary approaching Chinese waters and operating areas.

The PLAN continues to develop into a global force. It is gradually extending its operational reach beyond East Asia and the Indo-Pacific into a sustained ability to operate at increasingly long ranges. The PLAN’s latest naval platforms enable combat operations beyond the reach of China’s land-based defenses.

Furthermore, the PLAN now has a sizable force of high-capability logistical replenishment ships to support long-distance, long-duration deployments, including two new ships being built specifically to support aircraft carrier operations. The expansion of naval operations beyond China’s immediate region will also facilitate non-war uses of military force.

The PLAN’s force structure continues to evolve, incorporating more platforms with the versatility for both offshore and long-distance power projection. China is engaged in series production of the LUYANG III-class DDG, the JIANGKAI II-class FFG, and the JIANGDAO-class FFL. China also launched its first RENHAI-class (Type 055) CG in 2017.

Even on the aircraft carrier level, despite its numerical inferiority, China continues to learn lessons from operating its lone carrier, the Liaoning, which is produced in the Ukraine. China’s first domestically produced aircraft carrier, launched in 2017, will be commissioned in 2019 (according to various sources, this will be a multi-carrier force). China’s next generation of carriers will probably have greater endurance and be capable of launching more varied types of fixed-wing aircraft than the Liaoning.

PLAN Aviation is also making progress on improving capabilities to conduct offensive and defensive offshore operations such as strike, air, and missile defense, strategic mobility, and early warning and reconnaissance missions.

For the moment, the PLAN’s ability to perform missions beyond the first island chain is modest. Its ability is constantly growing, however, as it gains more experience operating in distant waters and acquires larger and more advanced platforms. The US will remain a dominant force for the coming couple of decades, but Chinese successes should not be underestimated.

Chinese naval successes, as reflected in the recent Congressional report, add to growing American fears that China might become a global competitor in coming decades. From the US perspective, what the Chinese are doing in Eurasia through its pivotal One Belt, One Road initiative as well as various moves to influence Tajikistan, Afghanistan, and Pakistan is geopolitically significant. The Chinese are doing exactly what the Americans oppose – solidifying one-country rule in Eurasia.

View PDF

Emil Avdaliani teaches history and international relations at Tbilisi State University and Ilia State University. He has worked for various international consulting companies and currently publishes articles focused on military and political developments across the former Soviet space.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family