Εθνική Στρατηγική

 1  2 

Μήπως οι μίζες στα εξοπλιστικά εξηγούν το "φοβικό σύνδρομο" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής;...

    Οι αποκαλύψεις γιά τα εξοπλιστικά στην πραγματικότητα επιβεβαίωσαν την κοινή  πεποίθηση: ότι στην διαδικασία παραγγελιών στρατιωτικού υλικού εμφιλοχωρούσε εδώ και χρόνια αθρόος χρηματισμός των αρμοδίων αξιωματούχων. "Ο κόσμος το είχε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι", κατά την λαϊκή παροιμία. Η τεραστίων διαστάσεων, όπως αποδεικνύεται τώρα, διαφθορά, ήταν διακομματική. Στην ουσία, το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης χρησιμοποίησε τις μίζες α...

18-01-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-03-17. Η γεωστρατηγική αξία του ελληνικού θαλάσσιου χώρου ...

«H κατάκτησις της Ελλάδος υπό μιας Μεγάλης Χερσαίας Δυνάμεως θα δώσει πιθανότατα εις αυτήν την Δύναμιν την δυνατότητα ελέγχου ολοκλήρου της Παγκοσμίου Νήσου». Sir Halford J. Mackinder ΕΔΩ! ολόκληρο το άρθρο....

17-03-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. Εξωτερική πολιτική ντροπής...

Η σημερινή μέρα είναι άλλη μια μέρα που οι Έλληνες θα την θυμόμαστε με θλίψη. Ο λόγος είναι η κατάντια της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας που την απογυμνώνει από τα τελευταία ίχνη αξιοπρέπειάς της.Μετά το απίθανο ότι «η μουσουλμανική, η οθωμανική κληρονομιά είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς», το οποίο ξεστόμισε ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος πριν από λίγες μέρες, υφιστάμεθα σήμερα την ταπεινωτική επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού και...

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

2015-02-20. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων...

ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση ΚρίσεωνΑναδημοσίευση από το περιοδικό ‘Νέα Πολιτική’, Τεύχος 12, Νοε-Δεκ 2014Η διαχείριση κρίσεων πρέπει να θεσμοθετηθεί και να γίνει μέρος μίας ριζικής πολιτικής μεταρρύθμισης.Η διαχείριση κρίσεων αντιμετωπίζεται, σύμφωνα με την διεθνή πρακτική και εμπειρία, σε πολλαπλά επίπεδα. Στο επίπεδο της πρόληψης, της πρόγνωσης και της εκτίμησης κινδύνου το έργο αυτό είναι καθήκον ενός Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, που είναι ανύπαρκτο...

20-02-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-06. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ!...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! Θα ακολουθήσουν:-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας κ...

06-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-18. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

18-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-01. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΚΡΙΣΕΩΝ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

01-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-17. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνο...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσίασε σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσμ...

17-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-12-05. «Μηδείς αγεωγράφητος και ανιστόρητος εισίτω»....

Αυτή πρέπει να είναι η επιγραφή που θα πρέπει να τοποθετηθεί στην είσοδο του κοινοβουλίου, ώστε να αποτρέπεται η είσοδος σε κάθε πολιτικό πρόσωπο που στερείται βασικών γνώσεων Ιστορίας και Γεωγραφίας! Δυστυχώς φαίνεται πως οι απουσίες (κατά κόσμον «κοπάνες») που έκανε κάποτε στα προαναφερόμενα μαθήματα ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, μεταγενέστερα δεν επέδρασαν μόνο αρνητικά στη δημόσια εικόνα του ως πρωθυπουργού της χώρας, αλλά προκάλεσαν σε επίπεδο γε...

05-12-2015   Εθνική Στρατηγική

11/4/2016. “Είναι η Ειδομένη περιοχή μειωμένης εθνικής κυριαρχίας”; ...

Αναδημοσίευση από το 'MILITAIRE' Στις εικόνες που είδαμε, στα  γεγονότα στην Ειδομένη, φάνηκε οι Σκοπιανοί ένοπλοι (ένοπλοι λέμε) αστυνομικοί, να έχουν προχωρήσει μπροστά από τον φράχτη, προς την Ελληνική πλευρά!! Όμως, ο Υπουργός Άμυνας, μας διαβεβαίωσε (sic) ότι «δεν μπήκαν σε Ελληνικό έδαφος …. και όλα είναι υπό έλεγχο»!!!Ας το δεχθούμε αυτό που λέει ο Υπουργός και που το επιβεβαιώνει και η Κυβέρνηση (αν και επανειλημμένα έχουν συλληφθεί ψευδ...

11-04-2016   Εθνική Στρατηγική

6/5/2016. Δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών για το Αιγαίο...

Προειδοποίηση ότι η ανοχή και η «συνενοχή» των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου από την Τουρκία μπορεί να  έχουν «κακό τέλος», απηύθηνε ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών Sergey Lavrov σε συνέντευξή του χθες, στην οποία εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον της Τουρκίας για την «επεκτατική» πολιτική που ακολουθεί, η οποία αποκαλύπτει τις «νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες της». Μιλώντας στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων...

06-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. H Εθνική Αξιοπρέπεια...

Υπάρχει ένα άυλο αγαθό, απαραίτητο για την επιβίωση και την ιστορική συνέχεια των λαών, ιδίως αυτών που δεν διαθέτουν άφθονους υλικούς πόρους και πλούτο. Το αγαθό αυτό είναι η Εθνική Αξιοπρέπεια, που διασώζει ατομικά και συλλογικά τους πολίτες μίας χώρας από την απαξίωση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό, το ψυχικό σκότιος, και μεσοπρόθεσμα από την δουλεία και μακροπρόθεσμα από τον εκμηδενισμό τους.  Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια....

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική
 1  2 

Articles tagged with: ΚΟΥΡΔΙΚΟ

BESA- By Jose V. Ciprut : The Kurdish and Catalan Referenda

on Monday, 20 November 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

BESA- By Jose V. Ciprut : The Kurdish and Catalan Referenda

EXECUTIVE SUMMARY: There are lessons to be drawn from the differences and similarities between the Kurdish and Catalan referenda. Each defeat can lead to a better future for all stakeholders.

On October 1, 2017, of those eligible to vote from among the 7.5 million-strong Catalan nation, two million (42%) showed up for the referendum on independence from Spain. Of those who cast their vote, 90% favored peaceful separation.

On October 5, the Constitutional Court of Spain moved to suspend the Catalan Parliament’s scheduled session in order to prevent its issuing an official declaration of independence. During its next session, on October 10, the Catalan Parliament, invoking the right to independence conferred upon it as a result of the referendum, fell short of a definitive declaration. It refrained two more times from declaring a formal separation from Spain, preferring instead belatedly to propose a “dialogue” of last recourse – to no avail.

Invoking Article 155 for the first time in Spain’s annals, Madrid in turn sought to delegitimize Catalonia, enforce its own centrality, bring the secessionist rebels to court, and “restore democratic rule of law.”

What led Catalan leader Carles Puigdemont to be hoist with his own petard was not so much Madrid’s calling of his bluff, but the fissures within his own ranks (individuals who had their own kind of change in mind, competing with anti-capitalists pursuing their own interests) and between “separatists” and the more unobtrusive “loyalists.”

The street demonstrations by the non-secessionist Catalan “silent majority” that followed the referendum proved far more effective at disavowing Puigdemont’s leadership than Madrid’s legalistic gymnastics or financial institutions’ HQ-translocation tactics. The EU’s indifference to Spain’s “internal affairs” throughout the crisis provided the coup de grace that sealed the fate of the independence cause.

Meanwhile, in landlocked Iraqi Kurdistan, the president of the Kurdish Regional Government (KRG), Masoud Barzani, had also decided his long-awaited moment of triumph had arrived. A week before the Catalan referendum, on September 25, 2017, Barzani proceeded with a referendum on Kurdistani independence. Taking no heed of US and British reservations, he defied Turkish and Iranian threats of massive retaliation and went ahead with the vote. More than 3 million Kurds, or 72.16% of the population, exercised their right to vote, resulting in a 92.73% tally in favor of independence.

The international response varied. For understandable reasons, only a few countries and political groups (including Kosovo, Quebec, Catalonia, Israel, Ireland, Italy, and left-wing parties in various countries) were supportive. The KRG’s immediate neighbors, as well as Spain, China, and Iraq, were not in favor. Russia maintained a diplomatic ambivalence, and Canada and Belgium, not surprisingly, remained neutral.

The referendum, which was declared to be non-binding, was nevertheless deemed a threat by Iran and Turkey. It was militarily punished by Iraq, which recaptured the spaces controlled by the KRG as a result of its having defended Iraq against ISIS. The Kurds’ main ally in that endeavor, the US, left them twisting in the wind.

What effectively did Barzani in was not so much the potential for irredentism opposing Erbil to Baghdad, but the wedge subtly driven by Iran between Erbil (the core and purview of Barzani’s separatist KDP, or Kurdistan Democratic Party) and Sulaymaniah (the turf of the Talabanis’ PUK, or Patriotic Union of Kurdistan Party, now a partner of the KDP’s alienated former ally, the Gorran Party).

By resigning in the aftermath of the disaster, the Kurdish patriot Barzani, who – even for many in his own entourage –may have overstayed his welcome by extending his rule over the past 12 years, may well have opened the path to a credible confederation of Iraq. This would be via the enforcement of the long abused Article 140 of the 2005 constitutional blueprint, at last permitting the implementation of indispensable provisos long left in limbo. These would include ethno-spatial normalization via territorial delineation and repatriation in the context of a reviewed, mutually approved status of Kurdish autonomy; precepts and procedures of revenue sharing to be set by unanimous accord; and a thoroughly updated status of the security forces.

Inside the KRG, there may develop more cooperation and loyal competition among all political parties for the sake of the greater common good.

A similar reversal of fortunes may be in the making for the Catalans in Spain, if the parties concerned keep their cool.

View PDF

Jose V. Ciprut is a conflict analyst, social systems scientist, and international political economist.

BESA Center Perspectives Paper No. 643, November 16, 2017

Ιωάννης Μπαλτζώης: Η Υβρις και η Κουρδική Τραγωδία!!

on Tuesday, 07 November 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Ιωάννης Μπαλτζώης: Η Υβρις και η Κουρδική Τραγωδία!!

Μετά τα τελευταία γεγονότα στο Ιρακινό Κουρδιστάν, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, ας προσπαθήσουμε να δούμε με μια ψύχραιμη ματιά τις εξελίξεις, τα λάθη ενός ηγέτη και την αμερικανική και ευρωπαϊκή «προδοσία», όπως θεωρούν πολλοί αναλυτές, που τελικά οδήγησαν σε επιτυχία και προβολή ισχύος και επιρροής της Ρωσίας και του Ιράν, μετά την Συρία και στο Ιράκ.


Και αν συνεξεταστούν το Κουρδικό δημοψήφισμα με το Καταλονικό, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα, ότι τα αποκεφαλιστικά από ηγεσίες πλέον δημοψηφίσματα, που έχουν δημιουργήσει τόσο μεγάλη διαμάχη τις τελευταίες εβδομάδες, προκλήθηκαν από μια λανθασμένη και καταστροφική αυτοπεποίθηση των αυτονομιστών, η οποία κατέληξε τελικά σε αυτό που στην αρχαιότητα ονομαζόταν… Ύβρις!

Πολλά έχουν ειπωθεί για τα Καταλoνικά γεγονότα, ιδιαίτερα για την υπερβολική αστυνομική βία, σε μια Ευρωπαϊκή χώρα, που ξέσπασε εναντίον ανθρώπων που περίμεναν ειρηνικά για να ψηφίσουν. Ακόμη και για την έλλειψη κρίσης των αντιπάλων της ανεξαρτησίας, τους Καταλανούς που προφανώς σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις ήταν η πλειοψηφία, που μποϊκοτάρισαν την ψηφοφορία, αντί απλώς να μεταβούν και να ψηφίσουν, ώστε τελικά το αποτέλεσμα να είναι αρνητικό για την ανεξαρτησία της Καταλονίας, όπως έκαναν στο Κεμπέκ και τη Σκωτία. Αποτέλεσμα, οι δραματικές εξελίξεις που παρακολουθούμε σήμερα, με τις διώξεις εκλεγμένων αντιπροσώπων της Καταλανικής Βουλής και την φυγή και αυτοεξόριση του Καταλανού ηγέτη στις Βρυξέλλες.

Όμως στο Ιρακινό Κουρδιστάν, τα πράγματα είναι διαφορετικά και διαδραματίζεται πλέον μια πραγματική τραγωδία. Ας ξεκινήσουμε με την Ύβρι!! Αγνοώντας σχεδόν τις καθολικές αντιρρήσεις και αιτιάσεις της διεθνούς κοινότητας για την ακύρωση ή την αναβολή του δημοψηφίσματος, η κυβέρνηση Barzani με υπεροψία προχώρησε σε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία, παρά το γεγονός ότι επί σειρά ετών το Ιρακινό Κουρδιστάν ήταν ήδη ανεξάρτητο σε όλα εκτός από το όνομα, με αποτέλεσμα να επιτύχει μια καλή για τα δεδομένα της περιοχής πολιτική και στρατιωτική οντότητα που βοήθησε πάρα πολύ στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους, σταθερός και πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ, καθώς και του Ισραήλ, που βοηθούσε ποικιλοτρόπως στον στρατιωτικό και πολιτικό τομέα.

Έτσι ο Barzani, όπως σωστά επισημαίνει σε άρθρο του στο Liberal.gr, ο Δρ. Σπύρος Πλακούδας, Επίκουρος Καθηγητής στο American University in the Emirates, εξέλαβε ως δεδομένη την δίχως όρους υποστήριξη των ΗΠΑ προς αυτόν και υποτίμησε τις υπόλοιπες μεταβλητές της εξίσωσης: το Ιράκ, το Ιράν και τον εσωτερικό του αντίπαλο τον Τalabani, υιό του προσφάτως αποθανόντα ιστορικού ηγέτη των Κούρδων. Ο Τalabani ποτέ δεν απέκρυψε την απέχθειά του προς τον Barzani και την συμπάθειά του και τον προσανατολισμό του προς το Ιράν, με αποτέλεσμα να υπονομεύσει κάθε προσπάθεια του Barzani. Στηρίχθηκε ο Barzani, μόνο στην Ισραηλινή υποστήριξη, που τελικά αποδείχθηκε άνευ ουσίας, αφού δεν απέδωσε τίποτα. Έτσι οι ΗΠΑ, θεώρησαν τυχοδιωκτικό το δημοψήφισμα του Barzani, καθόσον σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των, υπονόμευε τη συνοχή και την αποτελεσματικότητα της πολυσυλλεκτικής συμμαχίας, για την τελική καταστροφή και εξάλειψη του ISIS.

Και ερχόμαστε στον παράγοντα της στρατιωτικής ισχύος του Ιρακινού Κουρδιστάν, παράγοντας πολύ σοβαρός για την άσκηση και υλοποίηση της εξωτερικής πολιτικής μιας έστω και υβριδικής μορφής κρατικής οντότητας, όπως ήταν το Ιρακινό Κουρδιστάν. Οι Πεσμεργκά (ο στρατός των Κούρδων), του Barzani αποδείχτηκαν τελικά «Χάρτινη Τίγρης». Να θυμίσουμε ότι το 2014 , κατά την προέλαση των τζιχαντιστών του ISIS στο Ιράκ, οι Πεσμεργκά του Barzani υποχώρησαν από την περιοχή του Σιντζάρ, χωρίς να ρίξουν μια τουφεκιά και άφησαν στο έλεος των τζιχαντιστών τους Γιεζίντι, περικυκλωμένους και αβοήθητους, αφήνοντάς τους στα όρια της εθνικής κάθαρσης. Οι τραγικές σκηνές των περικυκλωμένων από τους τζιχαντιστές Γιεντίζι, στο όρος Σιντζάρ και η αιχμαλωσία των γυναικών Γιεντίζι, για να χρησιμοποιηθούν ως ερωτικές σκλάβες στα ανθρωπόμορφα θρησκόληπτα κτήνη του ISIS, σοκάρισε και συγκίνησε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και σώθηκαν τελικά χάρις στην επέμβαση του ΡΚΚ, δηλαδή των Κούρδων της Τουρκίας και της Συρίας (YPG).

Ε λοιπόν, έτσι ακριβώς έδρασαν και πρόσφατα μετά το δημοψήφισμα, όταν ο Ιρακινός στρατός κινήθηκε εναντίον τους καταλαμβάνοντας την περιοχή του Κιρκούκ πανεύκολα, που οι Κούρδοι είχαν καταλάβει παράνομα αλλά ειρηνικά από το 2014, επειδή απλά η αεροπορία των ΗΠΑ αρνήθηκε να τους συνδράμει και να τους υποστηρίξει. Έτσι εξαιτίας του ηγέτη τους Barzani, οι Κούρδοι του Ιράκ ευρίσκονται στο χειρότερο σημείο από το 2003. Με την ολέθρια αυτή πολιτική αυτή, ο Barzani απομονωμένος από τη διεθνή κοινότητα και μη αποδεκτός από ένα μέρος των ίδιων των ομοφύλων του, υποχρεώθηκε τελικά να παραιτηθεί τη 1η Νοεμβρίου και να παραχωρήσει τον έλεγχο των δύο συνοριακών διαβάσεων με την Τουρκία στο Ιράκ, στερώντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, σημαντικά έσοδα για το Ιρακινό Κουρδιστάν.

Στο Ισραήλ τώρα υπάρχει προβληματισμός και ασκείται κριτική για την πολιτική στάση του Ισραήλ, στο Κουρδικό δημοψήφισμα. Θεωρούν ότι το Ισραήλ, θα έπρεπε να είχε συμβουλεύσει τους Κούρδους να αναβάλουν το δημοψήφισμα τους . Θεωρούν ακόμη ότι το Ιράν είναι ο μεγάλος νικητής με τις εξελίξεις αυτές, καθόσον εξασφάλισαν ήδη την συνοχή του «Σιιτικού Άξονα» (Ιράν-Ιράκ-Συρία-Λίβανος) και ότι οι Ιρανοί εξουδετέρωσαν, σύμφωνα με την Ιρανική οπτική, την ανάδυση ενός «δεύτερου Ισραήλ» εντός του Ιράκ. Σύμφωνα δε με αμερικανική ιστοσελίδα «δεν παίζεις σκάκι με τους Πέρσες, γιατί αυτοί το εφεύραν». Ένας ακόμη μεγάλος ωφελημένος από τις εξελίξεις είναι και η Ρωσία, η οποία υπογράφοντας συμφωνίες τόσο με το Ερμπίλ όσο με τη Βαγδάτη, η Μόσχα αποφεύγει καθαρά να ταχθεί υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς, εφαρμόζοντας μια αριστοτεχνική εξωτερική πολιτική, εις βάρος των ΗΠΑ, η οποία θα λέγαμε ότι δεν έχει ξεκάθαρη και ενιαία αλλά αμφιταλαντευόμενη πολιτική στην περιοχή, αφού στην ουσία «εγκατέλειψαν» έναν πιστό και αταλάντευτα φιλικό και σημαντικό εταίρο στην περιοχή, το Κουρδικό Ιράκ. Μια κουρδική οντότητα στην περιοχή συμφέρει πρωτίστως τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Δείχνει, όμως, μια αδυναμία πολιτικής αντίληψης της Ουάσινγκτον, με αποτέλεσμα να κάνει σκεπτικούς τωρινούς ή μελλοντικούς συμμάχους της.

Εκτός από την ηθική οργή, η στάση των ΗΠΑ (και της Ευρώπης) είναι απίστευτα αντιπαραγωγική, σύμφωνα με Ισραηλινούς αναλυτές, οι οποίοι συνεχίζουν να ανησυχούν για την Ιρανική προβολή ισχύος σε μια περιοχή που θεωρείται ότι ανήκει στην δική τους σφαίρα επιρροής και αποτελεί την Ισραηλινή προβολή ισχύος, δηλαδή το Ιρακινό Κουρδιστάν. Οι καλύτερες πιθανότητες να δημιουργηθεί φραγμός στην ιρανική δημιουργία γέφυρας κρατών-πελατών μεταξύ του Ιράν και του Λιβάνου ήταν σύμφωνα με την Ισραηλινή πολιτική, η αναβίωση των Κούρδων του Ιράκ και της Συρίας. Και το Ισραήλ είχε την καλύτερη ευκαιρία να ξεπεράσει τους αραβικούς και περσικούς εχθρούς του στα βόρεια και στα ανατολικά, πλην όμως οι αμερικανικοί χειρισμοί δεν το επέτρεψαν, αλλά όλα αυτά είναι ιστορία. Αυτοί που κέρδισαν ήταν το Ιράν, η Ρωσία και το Ιράκ το οποίο πλέον βρίσκεται υπό μεγαλύτερο Ιρανικό έλεγχο, γεγονός που έχει ανησυχήσει σφόδρα το Ισραήλ. Αυτό είναι που έχουν «επιτύχει» οι ΗΠΑ από το 2003 μέχρι σήμερα, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατοντάδες δισεκατομμυρίων δολαρίων. και που ακόμη συνεχίζεται, σύμφωνα με τον καθηγητή Οικονομίας και Εθνικής Ασφάλειας Norman A. Bailey, Ph.D, του Πανεπιστημίου της Χάιφα, σε άρθρο του στην οικονομική Ισραηλινή ιστοσελίδα Globes. Και ο Ισραηλινός καθηγητής καταλήγει: «Ας ελπίσουμε ότι κάτι μπορεί να σωθεί από τα συντρίμμια, ειδικά τώρα που ο Massoud Barzani παραιτήθηκε ως πρόεδρος του KRG. Ίσως ίσως και το Ισραήλ να μπορεί να διαδραματίσει κάποιο ρόλο στην παραλαβή των κομματιών. Ο χρόνος θα δείξει».

Καταλήγοντας θα λέγαμε ότι στην Κουρδική τραγωδία έχουμε έναν συνδυασμό Ύβρεως, διαλυτικότητας, δειλίας και προδοσίας, με αποτέλεσμα να καταστρέψει σοβαρά την Δυτική θέση στη Μέση Ανατολή και να διαλύσει τις ελπίδες τριάντα εκατομμυρίων Κούρδων στο Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία και την Τουρκία. Αυτό ήταν χειρότερο από ένα λάθος. Ήταν έγκλημα. Οι ένοχοι αναζητούνται και υπάρχουν σε όλες τις πλευρές, εκτός του μονίμως προδομένου Κουρδικού λαού.

15/6/2017. Οι Αμερικανικές Βάσεις στην Συρία

on Thursday, 15 June 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ανδρέας Ματζάκος*

15/6/2017. Οι Αμερικανικές Βάσεις στην Συρία

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Τον Σεπτέμβριο του 2014, ο Πρόεδρος Ομπάμα, απευθυνόμενος στον αμερικανικό λαό, είχε ανακοινώσει πως η στρατηγική των ΗΠΑ για την αντιμετώπιση του ISIS (Ισλαμικό Κράτος – ΙΚ), θα περιελάμβανε δυο σκέλη: πρώτα αποδυνάμωση και μετά καταστροφή του ΙΚ. Για την υλοποίηση της στρατηγικής θα απαιτούνταν αεροπορικές προσβολές εκ μέρους της συμμαχίας των κρατών υπό τις ΗΠΑ που συμμετείχαν στην πάλη κατά του ΙΚ και αντιμετώπιση των ανταρτών του ΙΚ στο έδαφος, από τοπικές δυνάμεις, χωρίς την εμπλοκή Αμερικανικών στρατευμάτων.[1]
Τον Δεκέμβριο του 2015 ξεκίνησε η ανάπτυξη μικρού αριθμού ανδρών των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ στην Συρία,[2] ενώ από το τέλος του 2016, άρχισε η επισκευή διαδρόμων προσγειώσεως σε παλαιά αεροδρόμια και η κατασκευή νέων, για την δημιουργία βάσεων σε διάφορες περιοχές της Συρίας, όχι μόνο για αεροπορικά μέσα, αλλά και για την διαμονή του προσωπικού των Ειδικών Δυνάμεων.
Πως όμως οι ΗΠΑ προχώρησαν στην επιλογή περιοχών στις οποίες δημιουργήθηκαν ή είναι υπό κατασκευή βάσεις; Γιατί σε κάποιες συγκεκριμένες περιοχές και όχι σε κάποιες άλλες; Τι συμπεράσματα προκύπτουν από αυτές τις επιλογές; Στην αρχή του άρθρου θα προσεγγισθούν τα πιθανά κριτήρια επιλογής των περιοχών των βάσεων, στη συνέχεια θα αναλυθούν τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτές τις επιλογές.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

25/8/2016. Κορυφαίο γεωπολιτικό σφάλμα: Θα εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ τους Κούρδους;

on Thursday, 25 August 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος, Δημοσιογράφος-Αμυντικός αναλυτής

25/8/2016. Κορυφαίο γεωπολιτικό σφάλμα: Θα εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ τους Κούρδους;

25/08/2016
Η απόλυτη ρευστότητα κυριαρχεί στο συριακό θέατρο επιχειρήσεων καθώς όλοι σχεδόν μάχονται με όλους.
Η διαφαινόμενη κουρδική ανυπακοή μετά από την προτροπή Μπάϊντεν στην Άγκυρα περιπλέκει σοβαρώς τα δεδομένα. Οι Κούρδοι μέσω των SDF και του PYD/YPG αρνούνται να αποσυρθούν ανατολικώς του Ευφράτου. Η κατάσταση είναι συγκεχυμένη καθώς οι Τούρκοι θέτουν ως δεύτερο Αντικειμενικό Σκοπό (ΑΝΣΚ) της επιχειρήσεως «Ασπίδα του Ευφράτου» την βίαιη εκδίωξη των τρομοκρατικών οργανώσεων – στις οποίες συμπεριλαμβάνουν κυρίως το YPG/PYD – μετά από την κατάληψη της Τζαραμπουλούς.

Αναδημοσίευση από: defence-point.gr/news/

ΕΔΩ! η συνέχεια!

2014-06-12, Γεωπολιτική ανατροπή μεγάλης κλίμακας οδηγεί σε απρόβλεπτες εξελίξεις

on Thursday, 12 June 2014. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Δρ Μελέτης Η. Μελετόπουλος

2014-06-12, Γεωπολιτική ανατροπή μεγάλης κλίμακας οδηγεί σε απρόβλεπτες εξελίξεις

    Η προχθεσινή κατάληψη της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης του Ιράκ, της Μοσσούλης,  με πληθυσμό δύο εκατομμυρίων και κέντρου τεράστιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων, από τους μαχητές της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στο Λεβάντε» (πρώην Αλ-Κάϊντα του Ιράκ), άφησε άφωνη την παγκόσμια κοινή γνώμη και τα ισχυρά κέντρα αποφάσεων της Δύσης. Την κατάληψη-σοκ της Μοσσούλης ακολούθησε η κατάληψη της Τικρίτ, γενέτειρας του Σαντάμ Χουσεΐν, και των διϋλιστηρίων του Μπαϊτζί, των μεγαλύτερων του Ιράκ. 

    Ήδη εδώ και μήνες, υπό τον έλεγχο των ακραίων ισλαμιστών βρίσκονται περιοχές των επαρχιών Κιρκούκ και Σαλαχεντίν, ηΦαλούτζακαθώς και περιοχέςτηςεπαρχίας αλ-Άνμπαρ. Ταυτόχρονα μαίνονται οι μάχες μεταξύ των κρατικών δυνάμεων ασφαλείας του Ιράκ και των ισλαμιστών σε νοτιότερες περιοχές.

    Η κυβέρνηση του Νούρι-αλ-Μαλίκι αποδείχθηκε εντελώς ανίκανη να αναχαιτίσει την μεσαιωνικού τύπου προέλαση των μαχητών της «τζιχάντ», που επιδιώκουν να μεταβάλουν το Ιράκ σε ισλαμικό θεοκρατικό κράτος.

    Την κρίση περιέπλεξε η αιχμαλωσία 80 Τούρκων υπηκόων, μεταξύ των οποίων και του Τούρκου πρόξενου της Μοσσούλης, γεγονός που προκάλεσε την έκτακτη σύγκληση, κατόπιν τουρκικού αιτήματος, του ΝΑΤΟ και την απειλή του Νταβούτογλου γιά αντίποινα.

   Η (υπαρκτή πλέον) προοπτική να αποκτήσει μία ακραία οργάνωση αποσχισθείσα από την Αλ-Κάϊντα εδαφική βάση, αλλάζει άρδην τα δεδομένα στην Μέση Ανατολή. Οι ισλαμιστές έχουν βαρύ οπλισμό, ανταπόκριση στην κοινή γνώμη, συνεχή εισροή εθελοντών και αποφασιστικότητα. Τον θάνατό τους στην μάχη τον θεωρούν μιά μικρή λεπτομέρεια μπροστά στον κοινό τους στόχο. Είναι  βέβαιο ότι θα επιχειρήσουν να προελάσουν στην Βαγδάτη και να αναβιώσουν το  μεσαιωνικό χαλιφάτο.

    Η πρόσκτηση έστω και περιορισμένης εδαφικής βάσης θα τους δώσει την δυνατότητα να γίνουν παγκόσμιο σημείο αναφοράς των ομοϊδεατών τους, να εγκαταστήσουν επιχειρησιακό κέντρο και να αποκτήσουν σημείο εξόρμησης προς όλες τις κατευθύνσεις. Το κυριώτερο, θα αφυπνίσουν αρχέγονες μνήμες στον μουσουλμανικό κόσμο και θα προσδώσουν ρεαλιστική διάσταση στις φιλοδοξίες του.

    Ασφαλώς υπάρχουν σοβαροί αντίπαλοι. Η Τουρκία φιλοδοξεί να παίξει η ίδια τον ρόλο της ηγέτιδος των απανταχού μουσουλμάνων. Το σιιτικό Ιράν δεν θα επιτρέψει εύκολα την εγκαθίδρυση ανταγωνιστικού ισλαμικο;y καθεστώτος στο μαλακό του υπογάστριο. Η Σαουδική Αραβία θα αποσταθεροποιηθεί πολιτικά από μία πολιτικοθρησκευτική ριζοσπαστικοποίηση του  πληθυσμού της. Φυσικά την μεγαλύτερη απειλή αισθάνεται το Ισραήλ, που περικυκλώνεται πλέον από φανατικά ισλαμικά καθεστώτα.

    Επίσης αυξάνεται σοβαρά η πιθανότητα αμερικανικής εμπλοκής. Ήδη ο Ομπάμα έθεσε στην διάθεση του Αλ-Μαλίκι κάθε δυνατή στρατιωτική  βοήθεια.

    Αλλά όλα αυτά, τελικά, οδηγούν σε όξυνση της παγκόσμιας πόλωσης μεταξύ του Δυτικού κόσμου και του Ισλάμ. Μία δυτική εμπλοκή θα εξαγριώσει περαιτέρω τους Μουσουλμάνους, από το φλεγόμενο Πακιστάν μέχρι τις μουσουλμανικές συνοικίες των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, απʼ όπου φεύγουν, ως εθελοντές του ισλαμικού ιερού πολέμου, μη αφομοιωμένοι μουσουλμάνοι με ευρωπαϊκά διαβατήρια.

    Στην περίπτωση που η Δύση «αναθέσει» στην Τουρκία να εκκαθαρίσει το τοπίο του βορείου Ιράκ, θα προκληθεί χωρίς απολύτως καμμία αμφιβολία γενική ανάφλεξη στην Εγγύς και στην Μέση Ανατολή. Σε κάθε περίπτωση, η εξέλιξη αυτή είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.

14/3/2017. Το Τέλος του Πολέμου στην Συρία, το Κουρδικό Κράτος και 0ι Στρατηγοί Ματίς και ΜακΜάστερ.

on Tuesday, 14 March 2017. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

14/3/2017. Το Τέλος του Πολέμου στην Συρία, το Κουρδικό Κράτος  και 0ι Στρατηγοί Ματίς και ΜακΜάστερ.

Τελικά  η νέα Αμερικανική πολιτική και οι προθέσεις Τραμπ, αρχίζουν να διαφαίνονται πλέον και δη στην διακεκαυμένη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Μερικά σημαντικά γεγονότα,  αποδεικνύουν την νέα αντίληψη για το μέτωπο της Συρίας και του Ιράκ. Οι ΗΠΑ, αλλάζουν πλήρως την πολιτική Ομπάμα και  δείχνουν με σαφήνεια ποια θα είναι αυτή η νέα πολιτική. Τα γεγονότα είναι τα εξής: Η αποστολή Αμερικανικών χερσαίων στρατευμάτων στην καρδιά της κόλασης, η συμμαχία των ΗΠΑ επισήμως με τους Κούρδους της Συρίας και η πρωτοφανής  συνάντηση των τριών αρχηγών των Γενικών Επιτελείων, ΗΠΑ, Ρωσίας και Τουρκίας.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

17/11/2016. Τουρκία-Κούρδοι: Εχθροί εντός Τουρκίας, σύμμαχοι στο Ιράκ

on Thursday, 17 November 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Ανδρέας Ματζάκος*

17/11/2016. Τουρκία-Κούρδοι: Εχθροί εντός Τουρκίας, σύμμαχοι στο Ιράκ

Εισαγωγή
Η ίδρυση της σύγχρονης τουρκικής δημοκρατίας το 1923 από τον Μουσταφά Κεμάλ, βασίστηκε την αρχή «ένα κράτος, μια γλώσσα, μια θρησκεία». Έτσι δεν υπήρχε χώρος για αναγνώριση δικαιωμάτων στην κουρδική μειονότητα που ζει κατά βάση στις νοτιανατολικές επαρχίες της Τουρκίας. Αυτή η κατάσταση τροφοδοτεί από καιρού εις καιρόν, συγκρούσεις μεταξύ των Κούρδων και των δυνάμεων ασφαλείας της Τουρκίας. Η κουρδική μειονότητα αποτελεί το 18% περίπου του πληθυσμού της Τουρκίας και έχει ρυθμούς γεννήσεων μεγαλύτερους από αυτούς των Τούρκων. Είναι γεγονός, ότι σοβαρή προσπάθεια για να λυθεί το θέμα μέσω συνομιλιών με ειρηνικό τρόπο, ανελήφθη μόνο από το 2003 και μετά, από την κυβέρνηση του ΑΚΡ του τότε πρωθυπουργού Ερντογκάν. Γρήγορα όμως και αυτή η προσπάθεια εγκαταλείφθη αφού η πόλωση φάνηκε να εξυπηρετεί καλύτερα την εκλογική στρατηγική του ΑΚΡ.
Και ενώ συγκρούσεις μεταξύ τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας και Κούρδων που διαβιούν στο έδαφος της λαμβάνουν χώρα σε καθημερινή βάση, η Τουρκία από την δεκαετία του 1990, διατηρεί καλές σχέσεις με την Τοπική Κυβέρνηση του Iρακινού Κουρδιστάν (Kurdistan Regional Government-KRG), ο στρατός της οποίας, ουδέποτε προέβαλε αντίσταση στην είσοδο τουρκικών δυνάμεων στην περιοχή που ελέγχει.
Το ερώτημα που αναφύεται λοιπόν είναι, πως γίνεται η Τουρκία να πολεμά τους Κούρδους εντός της επικρατείας της, ενώ ταυτοχρόνως να υποστηρίζει και να έχει οικονομικές συναλλαγές με τους Κούρδους του Ιράκ που βρίσκονται στα σύνορα της; Δεν κινδυνεύει από την δημιουργία ανεξαρτήτου Κουρδιστάν στο Ιράκ;
Η θέση που εκφράζει το άρθρο είναι ότι η Τουρκία έχει κυρίως οικονομικά, αλλά και διπλωματικά συμφέροντα να υποστηρίζει τους Κούρδους του Ιράκ, ενώ θεωρεί ότι το πρόβλημα με την μειονότητα των Κούρδων που ζη εντός του εδάφους της θα μπορούσε να το λύσει χρησιμοποιώντας στρατιωτική ισχύ. Αρχικά στο άρθρο θα παρατεθούν στοιχεία για το κουρδικό ζήτημα εντός Τουρκίας και εντός Ιράκ, στη συνέχεια θα αναλυθούν τα κοινά συμφέροντα Τουρκίας και KRG και το άρθρο θα κλείσει μ’ έναν σύντομο επίλογο.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2014-08-16, Οι γεωπολιτικές φιλοδοξίες του Ερντογάν

on Saturday, 16 August 2014. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Kaplan Robert , κύριος γεωπολιτικός αναλυτής του αμερικάνικου ινστιτούτου διεθνών σχέσεων Stratfor

2014-08-16, Οι γεωπολιτικές φιλοδοξίες του Ερντογάν

Σε καιρούς όπου στην Ευρώπη και σε άλλες περιοχές του κόσμου κυριαρχούν πολιτικές μετριότητες ο Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο νέος πρόεδρος της Τουρκίας, δεν κρύβει τις φιλοδοξίες του. Αν εξαιρέσουμε τον Βλαντιμίρ Πούτιν είναι ο μόνος ηγέτης που έχει τρομερό δυναμισμό.
Ο Ερντογάν πιστεύει ότι η Τουρκία πρέπει να γίνει η ουσιαστική δύναμη στην Εγγύς Ανατολή ώστε να μπορεί «να σταθεί» ίση με ίσους στην  Ευρώπη. Το πρόβλημά του είναι ότι η γεωγραφική θέση της Τουρκίας μεταξύ Ανατολής και Δύσης περιέχει και θετικά και αρνητικά στοιχεία. Αυτό τον κάνει πολλές φορές να το παρακάνει. Υπάρχει όμως ιστορική και γεωγραφική λογική στις φιλοδοξίες του.
Οπως ο πρόεδρος Τουργκουτ Οζαλ, στη δεκαετία του '80, ο Ερντογάν έχει όραμα να απομακρύνει την Τουρκία από τον Κεμαλισμό. Οσο ο Κεμάλ έδινε έμφαση στο Στρατό τόσο ο Ερντογάν -όπως και ο Οζαλ, άλλωστε -δίνει έμφαση στην «ήπια ισχύ»-στον πολιτισμό και στις οικονομικές διασυνδέσεις που δημιούργησε και τις οποίες προσπαθεί να προωθήσει σε όλο τον χώρο της πάλαι ποτέ Οθωμανικής αυτοκρατορίας, από τη Βόρεια Αφρική ως το οροπέδιο του Ιράν και την Κεντρική Ασία. Οπως σημειώνει ο μέγας ισλαμιστής Μάρσαλ Χάνγκσον του πανεπιστημίου του Σικάγου, η ισλαμική πίστη έχει τις ρίζες της στη θρησκεία των εμπόρων οι οποίοι μαζεύαν και ενώναν οπαδούς τους από τη μιαν όαση στην άλλην. Η ισλαμική ιστορία μας λέει ότι ήταν οι καθ' εαυτό  θρησκευτικές συνδέσεις σε όλο τον χώρο από τη Μέση Ανατολή ως τον Ινδικό ωκεανό εκείνες που καθορίζαν τις οικονομικές συνδέσεις με πολιτική υποστήριξη.
Ο Ερντογάν αντιλαμβάνεται ότι η προώθηση του ήπιου μουσουλμανισμού στη Μέση Ανατολή είναι περίπλοκη υπόθεση και χρειάζεται πολιτική και στρατιωτική ισχύ την οποία όμως δεν διαθέτει. Η Τουρκία θα αναπτύσσει εμπορικές σχέσεις με τους ανατολικούς γείτονες της αλλά αυτές δεν θα φθάσουν ποτέ το μέγεθος των συναλλαγών με την  Ευρωπη. Μπορεί να κέρδισε «ζήτω» σε όλο τον ισλαμικό κόσμο για την οξύτατη αντίδραση του στο Ισραήλ αλλά αυτό είχε και ένα κόστος: Τη θέρμανση των σχέσεων του Ισραήλ με την Ελλάδα και το ελληνικό τμήμα της Κύπρου, γεγονός το οποίο επιτρέπει στους αντιπάλους της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο να συνεργάζονται για την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων.
Ο ντε φάκτο διαμελισμός του Ιράκ ανάγκασε την Τουρκία να ακολουθήσει μια πιο δημιουργική στάση απέναντι στους Κούρδους του Βορείου Ιράκ, γεγονός το οποίο υπονόμευσε την όποιαν επιρροή της Τουρκίας στο υπόλοιπο Ιράκ και αυτό, με τη σειρά του, υπονομεύει όλες τις τουρκικές προσπάθειες να επηρεάσει το Ιράν. Ο Ερντογάν θέλει να έχει ουσιαστική επιρροή στη Μέση Ανατολή αλλά το πρόβλημα του είναι ότι η Τουρκία «του» παραμένει τμήμα αυτής της Μέσης Ανατολής  και δεν μπορεί να ξεφύγει από τις πολυπλοκότητες της.
Ο Ερντογάν καταλαβαίνει ότι πρέπει να λύσει εν μέρει το Κουρδικό εσωτερικό πρόβλημα ώστε να κερδίσει μεγαλύτερη επιρροή στην  περιοχή. Μια μισο-αυτονομη επαρχία (Κουρδιστάν) ίσως είναι μια διέξοδος όμως μπορεί να αναθερμάνει τη δράση των εθνικιστών αντιπάλων του εντός της Τουρκίας. Σε κάθε περίπτωση μια τέτοια ενέργεια θα ήταν ένα συμβολικό βήμα το οποίο θα ουδετεροποιούσε τα θεμέλια του Κεμαλισμου--ο οποίος δίνει μεγάλη έμφαση στην Τουρκική Ανατολή. Αλλά, αν σκεφθούμε με πόση μαεστρία ξεδόντιασε τον Στρατό--κάτι που ήταν αδιανόητο μόλις πριν δέκα χρόνια -θα είναι λάθος να υποτιμήσουμε τον Ερντογάν. Το απόγειο της φιλοδοξίας του είναι ότι μπορεί να τα καταφέρει.
*Ο Robert D. Kaplan είναι ο κύριος γεωπολιτικός αναλυτής του αμερικάνικου ινστιτούτου διεθνών σχέσεων Stratfor.
ΒΗΜΑ

2016-02-17. O πόλεμος στη Συρία και οι Κούρδοι

on Wednesday, 17 February 2016. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Γράφει ο Χρήστος Μηνάγιας, Ταξίαρχος ε.α., Συγγραφέας, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

2016-02-17. O πόλεμος στη Συρία και οι Κούρδοι

Η Μέση Ανατολή είναι η πιο περίπλοκη περιοχή του πλανήτη λόγω της ιδεολογικής, θρησκευτικής και κοινωνικής της δομής. Οι περιφερειακές διενέξεις και οι πολιτικές εξελίξεις από τη μια πλευρά, καθώς επίσης το έλλειμμα ασφάλειας και η οικονομική κατάρρευση από την άλλη, κλιμακώνουν την αστάθεια στη Συρία και τίθεται υπό αμφισβήτηση η νομιμοποίηση της κεντρικής διοίκησης της. Αν σε αυτά προσθέσουμε τους 470.000 νεκρούς, τους 1.900.000 τραυματίες και τους πρόσφυγες που ξεπερνούν το 45% του γενικού πληθυσμού της χώρας (βλ. Σχετική Έκθεση του Syrian Center for Policy Research) εμφανώς προκύπτει ότι, η Συρία χάνει την κρατική της οντότητα και βρίσκεται υπό διαμελισμό.

Διαβάστε ΕΔΩ τη συνέχεια!

Δημιουργία κουρδικού κράτους: Μύθος ή Πραγματικότητα;

on Saturday, 29 September 2012. Posted in Διεθνείς Σχέσεις - Γεωπολιτική

ΜΗΝΑΓΙΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Δημιουργία κουρδικού κράτους: Μύθος ή Πραγματικότητα;

Ο κουρδικός λαός κατοικεί σε μια γεωγραφική περιοχή όπου διασταυρώνονται οι πολιτικοί, οικονομικοί και πολιτιστικοί άξονες που συνδέουν τη Μέση Ανατολή και εν γένει το Ισλάμ με τη Δύση. Σε ότι αφορά στην Τουρκία, το κουρδικό και η δράση του ΡΚΚ, πέραν των εσωτερικών προβλημάτων ασφαλείας που δημιουργούν στη χώρα, παράλληλα επιφέρουν αρνητικές επιπτώσεις στην ενάσκηση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Φυσικά, η αιτία μη επίλυσης του κουρδικού βαρύνει την Άγκυρα, διότι εκεί ευρίσκονται αυτοί που δεν επιθυμούν τον αφοπλισμό του ΡΚΚ και αυτοί που δεν επιθυμούν την επίλυση αυτού του προβλήματος. Και τούτο διότι, μπορεί οι Κούρδοι αντάρτες να έχουν όπλα, ωστόσο οι κυβερνητικοί παράγοντες με τον κονδυλοφόρο τους υπογράφουν αποφάσεις που οξύνουν την κατάσταση και την οδηγούν σε αδιέξοδο. Είναι προφανές ότι ο Τούρκος πρωθυπουργός Ερντογάν αντί να εξουδετερώσει πλήρως τον κεμαλισμό, που τορπιλίζει κάθε προσπάθεια επίλυσης του κουρδικού, εφάρμοσε μια μετακεμαλική πολιτική στηριζόμενη στην ιδεολογία του τουρκο-ισλαμισμού, δηλαδή ανάδειξη του τουρκισμού μέσω του Ισλάμ και καταπάτηση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων που ζουν στην Τουρκία. Εξίσου παράδοξο είναι και το γεγονός ότι, ενώ η  τουρκική κυβέρνηση ανέθεσε σε κέντρα στρατηγικών μελετών να συντάξουν μελέτες για την επίλυση του κουρδικού προβλήματος, δεν υλοποίησε καμία από τις προτάσεις που υποβλήθηκαν.