Εθνική Στρατηγική

 1  2 

Μήπως οι μίζες στα εξοπλιστικά εξηγούν το "φοβικό σύνδρομο" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής;...

    Οι αποκαλύψεις γιά τα εξοπλιστικά στην πραγματικότητα επιβεβαίωσαν την κοινή  πεποίθηση: ότι στην διαδικασία παραγγελιών στρατιωτικού υλικού εμφιλοχωρούσε εδώ και χρόνια αθρόος χρηματισμός των αρμοδίων αξιωματούχων. "Ο κόσμος το είχε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι", κατά την λαϊκή παροιμία. Η τεραστίων διαστάσεων, όπως αποδεικνύεται τώρα, διαφθορά, ήταν διακομματική. Στην ουσία, το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης χρησιμοποίησε τις μίζες α...

18-01-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-03-17. Η γεωστρατηγική αξία του ελληνικού θαλάσσιου χώρου ...

«H κατάκτησις της Ελλάδος υπό μιας Μεγάλης Χερσαίας Δυνάμεως θα δώσει πιθανότατα εις αυτήν την Δύναμιν την δυνατότητα ελέγχου ολοκλήρου της Παγκοσμίου Νήσου». Sir Halford J. Mackinder ΕΔΩ! ολόκληρο το άρθρο....

17-03-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. Εξωτερική πολιτική ντροπής...

Η σημερινή μέρα είναι άλλη μια μέρα που οι Έλληνες θα την θυμόμαστε με θλίψη. Ο λόγος είναι η κατάντια της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας που την απογυμνώνει από τα τελευταία ίχνη αξιοπρέπειάς της.Μετά το απίθανο ότι «η μουσουλμανική, η οθωμανική κληρονομιά είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς», το οποίο ξεστόμισε ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος πριν από λίγες μέρες, υφιστάμεθα σήμερα την ταπεινωτική επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού και...

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

2015-02-20. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων...

ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση ΚρίσεωνΑναδημοσίευση από το περιοδικό ‘Νέα Πολιτική’, Τεύχος 12, Νοε-Δεκ 2014Η διαχείριση κρίσεων πρέπει να θεσμοθετηθεί και να γίνει μέρος μίας ριζικής πολιτικής μεταρρύθμισης.Η διαχείριση κρίσεων αντιμετωπίζεται, σύμφωνα με την διεθνή πρακτική και εμπειρία, σε πολλαπλά επίπεδα. Στο επίπεδο της πρόληψης, της πρόγνωσης και της εκτίμησης κινδύνου το έργο αυτό είναι καθήκον ενός Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, που είναι ανύπαρκτο...

20-02-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-06. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ!...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! Θα ακολουθήσουν:-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας κ...

06-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-18. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

18-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-01. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΚΡΙΣΕΩΝ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

01-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-17. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνο...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσίασε σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσμ...

17-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-12-05. «Μηδείς αγεωγράφητος και ανιστόρητος εισίτω»....

Αυτή πρέπει να είναι η επιγραφή που θα πρέπει να τοποθετηθεί στην είσοδο του κοινοβουλίου, ώστε να αποτρέπεται η είσοδος σε κάθε πολιτικό πρόσωπο που στερείται βασικών γνώσεων Ιστορίας και Γεωγραφίας! Δυστυχώς φαίνεται πως οι απουσίες (κατά κόσμον «κοπάνες») που έκανε κάποτε στα προαναφερόμενα μαθήματα ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, μεταγενέστερα δεν επέδρασαν μόνο αρνητικά στη δημόσια εικόνα του ως πρωθυπουργού της χώρας, αλλά προκάλεσαν σε επίπεδο γε...

05-12-2015   Εθνική Στρατηγική

11/4/2016. “Είναι η Ειδομένη περιοχή μειωμένης εθνικής κυριαρχίας”; ...

Αναδημοσίευση από το 'MILITAIRE' Στις εικόνες που είδαμε, στα  γεγονότα στην Ειδομένη, φάνηκε οι Σκοπιανοί ένοπλοι (ένοπλοι λέμε) αστυνομικοί, να έχουν προχωρήσει μπροστά από τον φράχτη, προς την Ελληνική πλευρά!! Όμως, ο Υπουργός Άμυνας, μας διαβεβαίωσε (sic) ότι «δεν μπήκαν σε Ελληνικό έδαφος …. και όλα είναι υπό έλεγχο»!!!Ας το δεχθούμε αυτό που λέει ο Υπουργός και που το επιβεβαιώνει και η Κυβέρνηση (αν και επανειλημμένα έχουν συλληφθεί ψευδ...

11-04-2016   Εθνική Στρατηγική

6/5/2016. Δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών για το Αιγαίο...

Προειδοποίηση ότι η ανοχή και η «συνενοχή» των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου από την Τουρκία μπορεί να  έχουν «κακό τέλος», απηύθηνε ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών Sergey Lavrov σε συνέντευξή του χθες, στην οποία εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον της Τουρκίας για την «επεκτατική» πολιτική που ακολουθεί, η οποία αποκαλύπτει τις «νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες της». Μιλώντας στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων...

06-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. H Εθνική Αξιοπρέπεια...

Υπάρχει ένα άυλο αγαθό, απαραίτητο για την επιβίωση και την ιστορική συνέχεια των λαών, ιδίως αυτών που δεν διαθέτουν άφθονους υλικούς πόρους και πλούτο. Το αγαθό αυτό είναι η Εθνική Αξιοπρέπεια, που διασώζει ατομικά και συλλογικά τους πολίτες μίας χώρας από την απαξίωση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό, το ψυχικό σκότιος, και μεσοπρόθεσμα από την δουλεία και μακροπρόθεσμα από τον εκμηδενισμό τους.  Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια....

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική
 1  2 

Articles tagged with: ΚΥΠΡΟΣ

17/1/2017. Πρόσκληση στην ομιλία:"Τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό"

on Monday, 16 January 2017. Posted in Ανακοινώσεις

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

17/1/2017.  Πρόσκληση στην ομιλία:

BESA, by John M. Nomikos July 17, 2018: Greece and the Eastern Mediterranean Alliance

on Wednesday, 18 July 2018. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις


BESA Center Perspectives Paper No. 897, July 17, 2018

EXECUTIVE SUMMARY: The Eastern Mediterranean Alliance (Israel, Greece, and Cyprus) is emerging at a time of increasing global instability. All three states are firm democracies that promote peace, security, and environmental stability in the region. The tripartite alliance is strategically the most significant anchor of Greek security and economic progress.


Concrete steps over the past three years have set the foundations of an Eastern Mediterranean Alliance (EMA) comprising Israel, Greece, and Cyprus. The convergence of the three nations is the natural outcome of close democratic similarities and a joint desire for stability and progress in a region tormented by perennial Middle East strife, radical Islamism, and the morphing of Turkey into a fundamentalist Islamic autocracy.

The EMA is emerging at a time of increasing global instability. American retrenchment from traditional postwar strategic arrangements, the resurgence of Russia, a troubled EU, the illegal migration crisis, China’s rise as a global power, and much else leave little room for complacency.

Israel, Greece, and the Republic of Cyprus are the only Eastern Mediterranean actors that are firm democracies. As such, they do not only see a common interest in promoting peace, security, and environmental stability in the region, but also seek to promote strong economic bonds following the discovery of rich hydrocarbon deposits in their respective Exclusive Economic Zones.

While each of the EMA partners faces individual challenges, all three are united against the regional spoiler and strutting Islamic “superpower” of Recep Tayyip Erdoğan’s Turkey. The Turkish president misses no opportunity to vow that Ankara will “take what is rightfully hers” – and is just a step away from declaring the international treaties that settled Turkey’s fate after WWI null and void.

From the Greek perspective, the EMA initiative is indispensable. Greece’s sovereign debt crisis and its bankruptcy in 2010 put its relationship with the northern EU members under severe strain. At present, Athens faces the unpalatable prospect of long-term foreign fiscal “monitoring” and significant limitations placed upon its economic policies. Because present and future Greek governments must function while in the vise of EU “monitoring,” Athens seeks to promote alternative bilateral and multilateral initiatives outside the narrow Brussels-dominated space – and the EMA fits this bill perfectly.

Greece’s most pressing strategic concern is Ankara’s expressed purpose of “re-Turkifying” space once in Ottoman possession. Erdoğan’s incursion into Syria, his plans for militarily “stabilizing” northern Iraq, his expanding subversive and Islamicizing activities in the Balkans, and the daily violations by Turkey of Greek sovereign air and sea space leave little hope for a peaceful future. Greece also faces an impasse with the philo-Turkism of many of its “allies” despite waning Turkish fortunes in Europe and Ankara’s dead-in-the-water application to join the EU.

Thus, the EMA has emerged as the most strategically significant anchor of Greek security and economic progress. The discovery of hydrocarbons in Israeli and Cypriot waters has literally put the EMA on the map, stimulating strong interest in the politics, economics, and security of the region from the US and Russia as well as from countries that had been neutral towards the Eastern Mediterranean.

Athens needs to tread a delicate path vis-à-vis Jerusalem and Cairo, the latter of which is gravitating towards the tripartite EMA. Both Israel and Egypt are involved in ongoing disputes in the Middle East, a factor that traditionally “pro-Arab” Greece will need to handle with political and diplomatic finesse.

In any case, recent EMA summit meetings have concluded with optimistic declarations of purpose stressing the developing geopolitical cooperation of Jerusalem, Athens, and Nicosia. Central to these positive developments is the planned construction of the EastMed pipeline, which will bypass Turkey, despite increased cost, and thus enhance security in the Eastern Mediterranean by removing Turkey’s control over the EMA centerpiece.

Erdoğan’s electoral victory on June 24, 2018 strengthened his sultanic and Islamist aspirations and gives added urgency to the promotion of the EMA strategic project. A stronger Erdoğan means a faster transition for Turkey to Islamic fundamentalism. This in turn threatens to bring radical Islam to Europe’s doorstep while exponentially increasing the danger posed by Turkey to the EMA partners. With Erdoğan confirming, with every passing day, his rejection and condemnation of Western values, his hatred for the Jewish state, and his elevation of fundamentalist Islamism as the driving force behind the neo-Ottoman Türkiye, there is little room for compromise with Turkey’s emerging Islamic republic.

In the final analysis, it is not the EMA’s purpose to resolve the issue of Turkey, which is the thorniest security problem for the Western alliance in the Eastern Mediterranean and the Middle East. The EMA’s core mission is to promote and secure the collective interests of its partners, to encourage the primacy of international law over irredentist and aggressive policies irrespective of their source, and to create and strengthen a superstructure of economic initiatives of irrefutable strategic value to Europe and the US. In the meantime, as Federiga Bingi of Johns Hopkins put it, “Europe and NATO cannot afford to be checkmated by Erdoğan.” They should act accordingly.

View PDF

Ioannis (John) M. Nomikos is the Director of the Research Institute for European and American Studies (RIEAS) based in Athens, Greece. He is founding editor of the Journal of European and American Intelligence Studies (JEAIS). His research focuses on counterintelligence, counterterrorism, Greek-Israeli relations, and energy- maritime security in the Eastern Mediterranean region.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family 

 

BESA, By Dr. George N. Tzogopoulos: Cyprus, Greece, and Israel Chart a Common Path

on Monday, 11 June 2018. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

EXECUTIVE SUMMARY: Cyprus, Greece, and Israel are steadily building a democratic geopolitical bloc in the Eastern Mediterranean. They are exploring ways to collaborate in fields ranging from energy to communication technology and defense. Greek-American and American-Jewish communities are exploiting the momentum to further boost the developing “triangle” and encourage US support. However, despite progress among the governments and the generally positive climate, warning signs of anti-Semitism in Greece underline the need for grassroots action to combine political achievements with wide public support.


The fourth Cyprus-Greece-Israel tripartite summit, which took place in Nicosia on May 8, 2018, made plain the determination of the three countries to deepen their cooperation. Nicos Anastasiades, Alexis Tsipras, and Benjamin Netanyahu discussed new fields of interest, including public security, cinema co-production, maritime pollution, telecommunications, and the reduction of data roaming costs. They agreed that the fifth trilateral summit will take place within the year in Beersheba, a place described by Netanyahu as “cyber city.” At that event, the parties plan to advance their dialogue on communication technologies.

At present, the countries are emphasizing their collaboration at the military level. Symbolically, Greek fighter planes participated in an IAF aerial show to celebrate Israel and the IDF’s 70th Independence Day. Also, the Chief of the Hellenic Army General Staff, Lt. Gen. Alkiviadis Stefanis, visited Israel at the invitation of Maj. Gen. Yaacov Barak, the IDF’s Ground Forces Commander, who had already visited Greece in January. According to media reports, the two sides are discussing potential joint actions against new threats as well as exchange programs. Staff talks involving representatives of the armed forces of Cyprus, Greece, and Israel took place in Israel on May 9.

Energy remains at the center of attention. Cyprus and Israel currently disagree on the division of the Aphrodite reservoir, and this disagreement could lead to international arbitration. Το avoid such a scenario, Nicosia and Jerusalem are engaging in a “transparent and productive dialogue,” as Israeli Ambassador to Cyprus Shmuel Revel put it to the Cyprus News Agency. Cypriot Energy Minister Yiorgos Lakkotrypis said companies should first attempt to reach settlements on gas quantities on their own, but this process has not yet begun.

This issue is not expected to be easily solved. Lakkotrypis sees it as “one of the most important differences” between Cyprus and Israel. His Israeli counterpart Yuval Steinitz declares, “Israel cannot give up, not even as a gesture of friendship, on its territories or its natural resources.”

The lack of a sharing formula on the Aphrodite gas field does not prevent Cyprus, Israel, and Greece from examining the construction of an EastMed pipeline. Following the tripartite Nicosia summit, the Israeli ambassador to Greece, Irit Ben-Abba, spoke about a fast rhythm for the potential realization of this “adventurous project.”

An EastMed pipeline would cost more than a pipeline connecting Israel to Turkey, but would enhance security in the Eastern Mediterranean. That is why it is anathema to Ankara. Following the Nicosia meeting, the Turkish-Cypriot leader Mustafa Akinci said EastMed might not function as a route to peace and advocated for the transportation of gas resources from the Levantine Basin to Europe via Turkey.

Comments like these show Ankara’s unease with the evolving cooperation among Cyprus, Greece, and Israel. The creation of a democratic bloc in the Eastern Mediterranean does not serve Turkish President’s Erdoğan’s neo-Ottoman aspirations – indeed, it might disrupt them.

Executive director of the Hellenic American Leadership Council (HALC) Endy Zemenides said in an interview that his organization and the American Jewish Community (AJC) were coordinating an advocacy campaign in Washington to strengthen the Cyprus-Greece-Israel triangle with US support. A restriction on F-35 jet sales to Turkey and the end of the Cyprus Arms Embargo Act are among the goals. In May 2018 the fifth anniversary of the Congressional Hellenic-Israel Alliance was also celebrated in the US. The more Ankara’s tactics are exposed by Cyprus, Israel, and Greece, the more the international community becomes aware of Erdoğan’s motivations.

The fourth Cyprus-Greece-Israel tripartite summit took place on the same day US President Donald Trump made his Iran speech. This led both Cyprus and Greece to take a public position on how they view Israel’s sensitivity towards the Iranian threat – despite their need to align their policies with that of the EU. President Anastasiades told i24NEWS that he “urged Iran to pursue good relations with all of their neighbors and to respect the principle of non-interference.” Prime Minister Tsipras underlined that he shared Prime Minister’s Netanyahu’s concern but advocated for the preservation of the Iran nuclear deal. Greek companies, like Hellenic Petroleum, that are importing oil from Iran are reportedly coming up with alternative plans.

Notwithstanding the strong momentum and high level of political support for the strengthening of the Cyprus-Greece-Israel geopolitical alliance in the Eastern Mediterranean, old stereotypes and prejudices are undermining wider acceptance. Worryingly, signs of anti-Semitism are resurfacing, at least in Greece. Α Greek cartoonist recently compared the situation in the Gaza Strip with the Holocaust and drew a parallel between Israeli policies and Nazi practices. Both the Central Israel Council of Greece and the Embassy of Israel criticized the comparison. However, the Greek blogosphere teems with articles calling the “targeting” of the cartoonist unfair and suggesting he was correct in condemning Israel’s behavior towards the Palestinians.

Also, at the beginning of May, a Jewish cemetery in a southwestern suburb of Athens was vandalized and marble headstones damaged. The Central Board of Jewish Communities in Greece expressed its condemnation of this incident and a silent protest was organized. Moreover, Islamic hatred of Jews has appeared in Greece. In Xanthi, a city in northeastern Greece, the self-proclaimed Mufti Ahmet Mete misses no opportunity to slander the Jews in his preaching, though he was sentenced to eight months imprisonment for saying that Hitler was right to turn the Jews into soap.

Condemnations and protests are not sufficient to eradicate anti-Semitism. Recent warning signals indicate the need for better education and more accurate and open-minded media coverage. This is the only way the arguments of the political elites will receive public support in the long term.

View PDF

Dr George N. Tzogopoulos is a BESA Research Associate, Lecturer at the Democritus University of Thrace, and Visiting Lecturer at the European Institute of Nice.

 

 

 
Subscribe to Our Free Mailing List

Subscribe to our mailing list

Don’t miss out on any new articles and research from the Begin-Sadat Center!

 
 
You will receive one mailing daily.

30/1/2017. Περί «αδράνειας» της διεθνούς κοινωνίας

on Monday, 30 January 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Μάριος-Ανέστης Καϊτάζης, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

30/1/2017. Περί «αδράνειας» της διεθνούς κοινωνίας

     Το Κυπριακό ζήτημα βρίσκεται σε εκκρεμότητα για σαράντα και πλέον χρόνια, παρά το γεγονός ότι η τουρκική κατοχή είναι αντίθετη προς το διεθνές δίκαιο, οι εγγυήτριες δυνάμεις είναι μέρη του Συμφώνου της βόρειο-ατλαντικής συμμαχίας κι η Κύπρος κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χωρίς να αξιολογούνται οι ηγεσίες εκατέρωθεν των συνόρων, οι αντικειμενικοί πολιτικοί σκοποί τους ή οι μέθοδοι τους για την επίτευξη αυτών των στόχων, επιχειρείται μια σύντομη αναφορά στους λόγους για τους οποίους η διεθνής κοινωνία επέτρεψε τη διαιώνιση του ζητήματος.

STATUS QUO
     Το 1960 η Μεγάλη Βρετανία αποδέχεται με τη Συμφωνία του Λονδίνου τα όσα είχαν ήδη συμφωνηθεί με τη Συμφωνία της Ζυρίχης το 1959 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας[1].
     Η συμφωνία προβλέπει την ίδρυση της Δημοκρατίας της Κύπρου[2] και την ανάληψη της υποχρέωσης για τις τρεις συμβαλλόμενες χώρες να εγγυηθούν την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα, της νεοσύστατης Δημοκρατίας, τη μη ένωση της με άλλη χώρα και τη διατήρηση του status quo, όπως αυτό διαμορφώνεται με το Σύνταγμα του 1960.

Η συνέχεια ΕΔΩ!

20/1/2017. Η ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

on Friday, 20 January 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

20/1/2017. Η ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ


Ένα αξιοπρόσεκτο άρθρο του Ερόλ Μανίσαλι για το Κυπριακό*

   
(Φωτ.: sputniknews.com)

Άρθρο του Ερόλ Μανίσαλι1 στην εφ. Cumhuriyet, 17/1/2017.

Είναι μεγάλο λάθος να γίνονται τώρα οι διαπραγματεύσεις για την Κύπρο, σε μια περίοδο που η Τουρκία παλεύει με την τρομοκρατία και τον πόλεμο στη Συρία και που η εξουσία στην Άγκυρα δεν σκέφτεται τίποτε άλλο πέρα από το να θεσμοθετήσει την «ενός ανδρός αρχή» με τη μετατροπή του πολιτεύματος σε Προεδρευομένη Δημοκρατία. Η διαδικασία αυτή εγκυμονεί μεγάλα λάθη, όπως έγινε και στο άνοιγμα προς τους Κούρδους και τον Άσαντ(!).

Γιατί το ζήτημα της Κύπρου εκτός του ότι είναι ένα πρόβλημα των Τουρκοκυπρίων, σχετίζεται και με την ασφάλεια της Τουρκίας (και της Συνθήκης της Λοζάνης).

Η Τουρκία είναι αναγκασμένη να έχει σημαντική παρουσία στην Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο. Όχι μόνο από την άποψη των πηγών και των δρόμων μεταφοράς των ενεργειακών πρώτων υλών, αλλά είναι αναπόφευκτο να έχει εκεί ισχυρή παρουσία, για να εμποδίσει το σχέδιο για το Κουρδιστάν. Μια Τουρκία αποκομμένη από την Κύπρο, θα ανοίξει το δρόμο όχι μόνο για την εξαφάνιση των Τουρκοκυπρίων, αλλά και για την απώλεια των στρατηγικών συμφερόντων της στην περιοχή.

Οι κόκκινες γραμμές της Τουρκίας στις συζητήσεις
1.    Η Τουρκία πρέπει να παραμείνει έμπρακτη και αποτελεσματική εγγυήτρια δύναμη στην Κύπρο. Δεν πρέπει να δεχτεί σε καμία περίπτωση λύσεις όπου θα πάψει να είναι εγγυήτρια δύναμη μετά από κάποιον καιρό, ή να μεταβιβάσει αυτή την εξουσία της στην ΕΕ ή το ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα και η ελληνοκυπριακή πλευρά είναι μέλη της ΕΕ και θα κάνουν ό,τι θέλουν στο πλαίσιο αυτό. Είναι φανερά αυτά που θέλει να κάνει το ΝΑΤΟ (και οι ΗΠΑ) στη Συρία. Μπορούν να επεκτείνουν την επιρροή του Κόμματος Δημοκρατικής Ενότητας PYD μέχρι το ακρωτήριο του Αγίου Ανδρέα και την Καρπασία. Η Τουρκία, η Ελλάδα και η Αγγλία πρέπει να παραμείνουν έμπρακτες και αποτελεσματικές εγγυήτριες δυνάμεις στην Κύπρο.
2.    Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) πρέπει να έχουν συνεχή παρουσία την ΤΔΒΚ τουλάχιστον σε επίπεδο σώματος στρατού. Το κράτος των Ελληνοκυπρίων διαθέτει ισχυρό στρατό. Το κράτος των Ελληνοκυπρίων και η Ελλάδα, σε στρατιωτικό επίπεδο, λειτουργούν ως ένα σώμα. Οι στρατιωτικές βάσεις Ακρωτηρίου και Δεκέλειας της Αγγλίας που χρησιμοποιούνται και από τις ΗΠΑ, βρίσκονται στο νησί ως «ιδιοκτησία των Άγγλων». Σε άρθρο που δημοσίευσα στις 16 Μαΐου 2008 στη στήλη μου «Στην Κόψη του Μαχαιριού» (Bıçak Sırtı),2 είχα αναφέρει ότι κάποιες «ξένες» χώρες έκαναν πρακτικές προετοιμασίες για κατασκευή στρατιωτικών βάσεων σε συγκεκριμένες περιοχές της ΤΔΒΚ. Η αεροπορική βάση που τότε χρησιμοποιούσαν οι ΤΕΔ είχε μεταβιβαστεί αθόρυβα στην εταιρία CAS. Μετά το δημοσίευμα δεν ήρθε καμία διάψευση ούτε από την Άγκυρα ούτε και από τις πρεσβείες των σχετικών χωρών. Μόνο ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, με μια ανακοίνωσή του, είχε πει τότε ότι «ο δημόσιος διαγωνισμός είχε γίνει κανονικά». Αν δεν απατώμαι, η απάντηση σε εκείνο το άρθρο μου δόθηκε από την οργάνωση του Γκιουλέν, με τη συνωμοσία της Εργκένεκον και τον εγκλεισμό της στρατιωτικής ηγεσίας των ΤΕΔ, που αντιδρούσαν στο σχέδιο εκείνο, στις φυλακές της Σηλυβρίας!
3.    Το να δοθεί το δικαίωμα στους Ελληνοκυπρίους να εγκαθίστανται ελεύθερα στην ΤΔΒΚ, θα έχει ως αποτέλεσμα στο μέλλον να μετατραπούν οι Τουρκοκύπριοι, όπως έγινε και στη Δυτική Θράκη, σε μειονότητα. Όπως η Τουρκία στις μέρες μας «βρίσκεται σε μειονεκτική θέση απέναντι στην Ελλάδα, λόγω των Τούρκων της Δυτικής Θράκης, έτσι θα βρεθεί σε περιθωριακή θέση και στην Κύπρο, όταν θα γίνουν μειονότητα οι Τουρκοκύπριοι στην περιοχή τους». Γι’ αυτό πριν από το 1974 οι Τουρκοκύπριοι είχαν αναγκαστεί να φύγουν, να μεταναστεύσουν στην Αγγλία, για να γλιτώσουν από την καταπίεση των Ελληνοκυπρίων. Η πρώτη κουβέντα εκείνων που ήρθαν στην εξουσία, στο τέλος του 2002, ήταν «Αυτή η υπόθεση, το Κυπριακό, δεν θα προχωρήσει με τον Ντενκτάς. Θα αλλάξουμε την 40ετή πολιτική μας στην Κύπρο». Και το Κυπριακό έφτασε σ’ αυτό το σημείο μετά το σχέδιο Ανάν. Προσπαθούν να αποκόψουν τελείως την Τουρκία από το νησί και από την ΤΔΒΚ, ως αποτέλεσμα του Μεγάλου Σχεδίου της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής.

Πρώτα το Αιγαίο και τώρα η Κύπρος
Τα τελευταία χρόνια άρχισε η ενεργός κατάληψη των νησιών του Αιγαίου από την Ελλάδα. Μαζί με τον ελληνικό στρατό (που έχει εγκατασταθεί στα νησιά), εκεί κυματίζει και η ελληνική σημαία.

Τώρα ήρθε η σειρά για τη μεγάλη χαψιά, την Κύπρο.
Από τα νιάτα μου, από το 1963, τότε που ήμουν 23 χρονών, πέρασα τη ζωή μου μέσα στο «Ζήτημα της Κύπρου». Όταν ήμουν πρόεδρος Εξωτερικών Σχέσεων στην Εθνική Οργάνωση Νέων Τουρκίας (TMGT), υπερασπίστηκα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (CENYC) τα δικαιώματα που εξασφάλισαν στην Τουρκία και τους Τουρκοκυπρίους οι συνθήκες Γενεύης και Λονδίνου του 1960. Μετά το 1974 είχα στενές σχέσεις με τους αρμόδιους πολιτικούς στην Άγκυρα και με τον Ντενκτάς. Έγραψα περίπου δέκα βιβλία που εξηγούν το Κυπριακό Πρόβλημα. Αλλά ποτέ δεν υπήρξα τόσο απαισιόδοξος όσο σήμερα.

Από τη μία συνεχίζουν οι κρίσιμες συναντήσεις σε σχέση με την εξεύρεση λύσης στην Κύπρο, και από την άλλη βλέπω τα χάλια των πολιτικών και της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης. Και οι Τουρκοκύπριοι θα πρέπει να αναρωτιούνται «Πώς κατάντησε έτσι η Τουρκία;»!

Φοβάμαι ότι, κατά πάσα πιθανότητα, όλα αυτά που είναι σε εξέλιξη, στις συνομιλίες για την εξεύρεση λύσης στο Κυπριακό, είναι αντίθετα με τα εθνικά στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας, όπως αντίθετα ήταν το άνοιγμα που επιχείρησε η Άγκυρα προς τους Κούρδους και η προσέγγιση που έκανε η Τουρκία με τη «Μουσουλμανική Αδελφότητα» – και βλέπουμε τα αποτελέσματα.

Αν αύριο η ΤΔΒΚ βρεθεί στη θέση των Τούρκων της Δυτικής Θράκης, θα βγουν πάλι κάποιοι να δηλώσουν «κάναμε λάθος, εξαπατηθήκαμε»;

Αν συμβούν αυτά που φοβάμαι στο Κυπριακό, τότε ένα από αυτά που θα κληθούμε να πληρώσουμε για τις αλλαγές που επιχειρούνται το διάστημα αυτό στο σύνταγμα, θα είναι η Κύπρος.

* 1. [Σ.τ.ε.] Ο Ερόλ Μανίσαλι είναι ένας έμπειρος αρθρογράφος που ασχολήθηκε για περισσότερο από πενήντα χρόνια με το Κυπριακό, έχοντας γράψει περίπου δέκα βιβλία για το θέμα. Εδώ παρουσιάζει τις ενστάσεις του για την πορεία του Κυπριακού από την πλευρά των τουρκικών στρατηγικών συμφερόντων, και όπως αυτός τα αντιλαμβάνεται. Γι' αυτό και είναι άξιο προσοχής και μελέτης.
2. Στην εφ. Cumhuriyet. Μετάφραση: Σοφία Αγγελίδου
Επιμέλεια: Σάββας Καλεντερίδης

Σάββας Ιακωβίδης: Ξεκάθαρα μηνύματα του Λαβρόφ προς τους διζωνικούς τυμπανιστές

on Saturday, 30 December 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια: Γ. Δουδούμης, ΔΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Να πούμε ξανά και ωμά τα πράγματα με το όνομά τους: Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία είναι τουρκικής και αγγλικής έμπνευσης. Στοχεύει πρώτιστα στην εξυπηρέτηση των βρετανικών και τουρκικών συμφερόντων αναλώμασι των νόμιμων κατοίκων της Κύπρου. Η διζωνική τερατουργία δεν υπάρχει στην διεθνή νομολογία. Επιχειρήθηκε εφαρμογή της στο ρατσιστικό καθεστώς της Ν. Αφρικής και ο Ν. Μαντέλα ορθά την απέρριψε. Η διζωνική, καθ’ ομολογίαν ακόμα και του διαπρύσιου προαγωγού της, Ν. Αναστασιάδη, θα δώσει στην κατοχική Τουρκία ισχυρό βήμα για να εκβιάζει την Ευρώπη. Και θα οδηγήσει στην προτεκτορατοποίηση και ισλαμοποίηση της νήσου.

Η διζωνική, την οποία οι Αγγλοαμερικανοί με τη συνέργεια δικών μας ηγετών επιχειρείται να επιβληθεί στους νόμιμους κατοίκους της Κύπρου, δεν μπορεί να αγνοεί τις ευαισθησίες όπως και την πολιτική των γειτονικών χωρών και δη της Αιγύπτου και του Ισραήλ, χώρια η Ελλάδα, της οποίας ο στρατηγικός χώρος πρέπει να εκτείνεται και να φθάνει μέχρι τις ακτές της Αν. Μεσογείου. Με απλά λόγια: Η διζωνική, με τις ολέθριες υποχωρήσεις τουλάχιστον δύο Προέδρων, του Δ. Χριστόφια και του Ν. Αναστασιάδη, επιτρέπει στην Τουρκία να έχει ενεργό και αποφασιστικό ρόλο όχι μόνο στην Κύπρο και στην ΕΕ αλλά και στις εξελίξεις της Μέσης Ανατολής.

Επικίνδυνος Ερντογάν

Ο πρόεδρος Ερντογάν θεωρείται από τους Αμερικανούς και τους Δυτικούς ως ο πλέον αναξιόπιστος, απρόβλεπτος, αλαζόνας και επικίνδυνος σύμμαχος για το ΝΑΤΟ. Η επιτήδεια προσέγγιση του με τη Ρωσία, η αγορά των S-400 και η ενορχηστρωμένη από τον ίδιο αντίδραση των αραβικών και άλλων χωρών - περιλαμβανομένης, δυστυχώς, της Ελλάδος και της Κύπρου -  κατά της απόφασης του Αμερικανού προέδρου Τραμπ, να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, τον κατέστησαν αποδιοπομπαίο τράγο του διακρατικού και διεθνούς συστήματος. Άρα, «λύση» του Κυπριακού με τουρκικές προδιαγραφές επηρεάζει και παραβλάπτει ζωτικά εθνικά συμφέροντα πολλών και ειδικά μεγάλων χωρών, όπως π.χ., η Ρωσία, οι οποίες εμπλέκονται και διαδραματίζουν σοβαρό ρόλο στα πράγματα της Μέσης Ανατολής.
 
Η Μόσχα ανέκαθεν επιδιώκει να έχει σημαντικό ρόλο στις υποθέσεις των μεσογειακών χωρών. Βεβαίως, δεν παραγνωρίζει τις σφαίρες επιρροής ούτε την ισορροπία δυνάμεων και συμφερόντων στην περιοχή. Γνωρίζει ότι μετά την κρίση του Σουέζ και την δραστήρια εμπλοκή των ΗΠΑ στην περιοχή μας, η Κύπρος, είτε αρέσει είτε όχι, ανήκει στην σφαίρα επιρροής των αγγλοαμερικανικών συμφερόντων. Γι’ αυτό και η Μόσχα δεν επιδιώκει στρατιωτικές βάσεις στο νησί, παρά τις αφελείς εκκλήσεις διαφόρων αμαθών Κυπρίων πολιτικών, ιδιαίτερα μετά την κατάρριψη ρωσικού μαχητικού από τους Τούρκους ή την δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Τουρκία. Η Μόσχα γνωρίζει τα όριά της αλλά ξέρει ταυτόχρονα την ισχύ της, η οποία καθορίζει και την πολιτική της στην περιοχή.
 
Σταθερή, βιώσιμη λύση
 
Η Ρωσία εδώ και δεκαετίες παραμένει σταθερή στις διακηρυγμένες περί Κύπρου θέσεις της, οι οποίες, βεβαίως, δεν αφίστανται της πολιτικής της να αποδυναμώσει την επιρροή των Αγγλοαμερικανών και του ΝΑΤΟ στην Μ. Ανατολή. Η λυκοφιλία της με τον σουλτάνο, η πώληση των S-400 στους Τούρκους, η υποστήριξη του δικτάτορα Άσαντ και οι βάσεις της στην Συρία είναι αποδείξεις του αυξημένου ρόλου τον οποίο ο πρόεδρος Πούτιν επιδιώκει να διαδραματίσει. Καθ’ ομολογίαν Αμερικανών αναλυτών, ο Ρώσος Πρόεδρος έκοψε ουσιαστικά το χορτάρι κάτω από τα πόδια ενός Τραμπ που, με την απόφασή του να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, έστρεψε σχεδόν όλο τον κόσμο εναντίον του. Η Μόσχα επιδιώκει να πληρώσει το κενό ισχύος που οι ΗΠΑ άφησαν εξαιτίας της στόχευσης του ενδιαφέροντός τους προς την Άπω Ανατολή και δη προς την Κίνα.
 
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο του ανανεωμένου και έντονου ρωσικού ενδιαφέροντος πρέπει να τοποθετηθούν και οι θέσεις, τις οποίες ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, διατύπωσε σε αποκλειστική συνέντευξή του την περ. Κυριακή (24.12.2017), στην «Σημερινή». Ερωτηθείς μετά το ναυάγιο των συνομιλιών για το Κυπριακό, στο Crans-Montana, ο Λαβρόφ υπογράμμισε ότι η Μόσχα στηρίζει την συνέχιση του διαλόγου και πρόσθεσε:
 
«Η δική μας θέση αρχών είναι καλά γνωστή και εξακολουθεί να παραμένει αναλλοίωτη. Η αποκατάσταση της Κύπρου υπό την μορφήν ανεξάρτητου, κυρίαρχου, εδαφικά ακέραιου και ενωμένου κράτους ανταποκρίνεται στα συμφέροντα τόσο των ιδίων των Κυπρίων, όσο και στον στόχο διασφάλισης της ειρήνης και της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Η οδός για την επίτευξη αυτού του στόχου περνάει μέσα από μια συνολική, δίκαιη, σταθερή και βιώσιμη λύση του Κυπριακού Προβλήματος».

Διεθνής με τους «πέντε»
 
«Εμείς θεωρούμε», προσθέτει ο Λαβρόφ, «ότι οι εσωτερικές πτυχές της διευθέτησης αποτελούν αποκλειστικό προνόμιο των ιδίων των πλευρών. Θα υποστηρίξουμε εκείνη την απόφαση, στην οποία θα καταλήξουν οι Κύπριοι μεταξύ τους, έχοντας υπόψη τα νόμιμα συμφέροντα και των δύο κυπριακών κοινοτήτων. Πιστεύουμε ότι είναι απαράδεκτες οιεσδήποτε προσπάθειες έξωθεν επιβολής έτοιμων αποφάσεων, όπως και η επιβολή τεχνητών χρονοδιαγραμμάτων.
 
»Κεντρική θέση στη διαδικασία διευθέτησης αποδίδουμε στον ΟΗΕ, επειδή ολόκληρη η διαδικασία των συνομιλιών πραγματοποιείται στη βάση των Αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Για τον λόγο αυτό, μας φαίνεται λογική η πρότασή μας για τη συμμετοχή όλων των Μονίμων Μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, συμπεριλαμβανομένης, εννοείται, και της Ρωσίας, στη συζήτηση των διεθνών πτυχών της διευθέτησης, καθώς και σε μια Διεθνή Διάσκεψη για την Κύπρο».
Τι υπογραμμίζει η Μόσχα διά του Λαβρόφ; Υποστηρίζει «αποκατάσταση της Κύπρου υπό την μορφήν ανεξάρτητου, κυρίαρχου, εδαφικά ακέραιου και ενωμένου κράτους (το οποίο να) ανταποκρίνεται στα συμφέροντα τόσο των ιδίων των Κυπρίων, όσο και στον στόχο διασφάλισης της ειρήνης και της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Η οδός για την επίτευξη αυτού του στόχου περνάει μέσα από μια συνολική, δίκαιη, σταθερή και βιώσιμη λύση του κυπριακού προβλήματος».
 
Προλείανση τουρκοποίησης
 
Οι ξεκάθαρες ρωσικές θέσεις όπως και η επιμονή της Μόσχας για συμμετοχή των πέντε μόνιμων μελών του ΣΑ σε διεθνή διάσκεψη για το Κυπριακό, συγκρούονται ευθέως με όσα ολέθρια ο Ν. Αναστασιάδης έχει αποδεχτεί στις συνομιλίες: Διζωνικό, δικοινοτικό κράτος ρατσιστικής και αντιδημοκρατικής σύνθεσης και υφής. Πενταμερής διάσκεψη με απουσία της νόμιμης και διεθνώς αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκ περιτροπής προεδρία. Παραμονή όλων των εποίκων ως προλείανση της τουρκοποίησης της νήσου. Παραμονή τουρκικών στρατευμάτων και μετά από πιθανή λύση. Αριθμητική ισότητα και βέτο των Τ/κ σε όλες σχεδόν τις πτυχές του ομόσπονδου κράτους. Αναγνώριση «συναισθηματικής σύνδεσης» του κλέφτη ε/κ περιουσιών, κτλ. Γνωστού όντος ότι οι Τ/κύπριοι είναι ασφυκτικά ελεγχόμενοι από την Τουρκία, πρακτικά και ουσιαστικά η Τουρκία θα ελέγχει την Κύπρο – διά της υπογραφής μας.
 
Αυτή η κατάσταση πραγμάτων επηρεάζει αμεσότατα και τα ρωσικά συμφέροντα στο νησί καθώς και εκείνα του Ισραήλ, της Αιγύπτου και Ευρωπαίων εταίρων μας. Ο Λαβρόφ προβαίνει και σε μια νέα, σαφέστατη προειδοποίηση: «Πιστεύουμε», είπε, «ότι είναι απαράδεκτες οιεσδήποτε προσπάθειες έξωθεν επιβολής έτοιμων αποφάσεων, όπως και η επιβολή τεχνητών χρονοδιαγραμμάτων». Πρόκειται για ευθεία προειδοποίηση προς την Τουρκία όπως και προς όλους όσοι υποστηρίζουν τις τουρκικές θέσεις, εκτός αλλά και εντός Κύπρου και δεν αναφερόμαστε μόνο σε όσα ο πράκτορας της κατοχής και φίλος του Ν. Αναστασιάδη, Ακιντζί, δηλώνει σε ώτα ΔΗΣΑΚΕΛικά και Αναστασιαδικά επιτηδείως μη ακούοντα.
 
Οι δύο ίπποι του νέου Προέδρου
 
Οι δηλώσεις Λαβρόφ πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη στο πλαίσιο των διακρατικών σχέσεων Κύπρου-Ρωσίας αλλά και της περιφερειακής και διεθνούς συγκυρίας, η οποία εμφανίζει μιαν αυξημένη αντιπαλότητα μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον στην περιοχή μας. Οι πιο πάνω θέσεις διατυπώνονται από μία χώρα η οποία και για τα δικά της συμφέροντα τηρεί μία διαχρονική στάση στο Κυπριακό, η οποία εξυπηρετεί και τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο Κυπριακό όπως και σε πολλούς άλλους τομείς της διμερούς συνεργασίας.
 
Ουδείς πρέπει να παραβλέπει ή να υποτιμά ότι η Κύπρος ανήκει στην αγγλοαμερικανική σφαίρα επιρροής. Οι τυμπανιστές και κράχτες της διζωνικής εμφανίζονται να μη καταλαβαίνουν όσα δήλωσε ο Λαβρόφ. Ο νέος Πρόεδρος, ο οποίος θα εκλεγεί σε ένα μήνα, καλείται να ιππεύει επιτηδείως και ταυτόχρονα δύο ίππους, τον μεν ένα Αγγλοαμερικανό τον δε άλλον, Ρώσο. Απαιτείται τέχνη άριστου πολιτικού ακροβάτη, αξιόπιστου στην άσκηση πολιτικής, ικανού να εκτιμήσει σωστά εξελίξεις και συγκυρίες, να κτίσει στρατιωτικές συμμαχίες, να χρησιμοποιήσει τον ενεργειακό παράγοντα και να θωρακίσει την Κύπρο έναντι της τουρκικής αρπακτικότητας.  
Σημερινή

14/6/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016): Κυπριακό: Ιστορικό - εξελίξεις και οι επιπτώσεις μιας βιαστικής λύσεως

on Tuesday, 14 June 2016. Posted in Ομιλίες

Επιμέλεια Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υπτγος ε.α., Δντής Μελετών ΕΛΙΣΜΕ

14/6/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016): Κυπριακό: Ιστορικό - εξελίξεις και οι επιπτώσεις μιας βιαστικής λύσεως

Εισηγητής ο Παναγιώτης Γκαρτζονίκας, Αντιστράτηγος ε.α. Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

1.    Εισαγωγή
2.    Η Κύπρος υπό Βρετανική κατοχή
3.    Ο Απελευθερωτικός Αγώνας
4.    Από τα γεγονότα της Τηλλυρίας στην εισβολή του 1974
5.    Το πλαίσιο επίλυσης του Κυπριακού μετά την εισβολή
6.    Το σχέδιο Ανάν
7.    Το πλαίσιο των σημερινών συζητήσεων
8.    Επιλογές Ελληνικής πλευράς και συνέπειες
9.    Επίλογος

Κατεβάστε ΕΔΩ την ενδιαφέρουσα παρουσίαση!

2015-12-11. Στρατηγική Υποταγής του Ελληνισμού;

on Friday, 11 December 2015. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Φοίβος Κλόκαρης, Τέως υπουργός άμυνας Κύπρου, Αντιστράτηγος ε.α., Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

2015-12-11. Στρατηγική Υποταγής του Ελληνισμού;

Η Τουρκική επεκτατική στρατηγική σε βάρος της Κύπρου και Ελλάδας (Αιγαίο, Θράκη) συνεχίζεται επί μισό αιώνα, και ο ελληνισμός αποτυγχάνει να την αναχαιτίσει.
Στην Κύπρο με την διπλωματική οδό και τη χρήση στρατιωτικής βίας (Συνθήκες Ζυρίχης – Λονδίνου και εισβολή – κατοχή) ανέτρεψε τις διατάξεις της συνθήκης της Λωζάνης, κατέλαβε μεγάλο τμήμα του νησιού, επέβαλε εθνοκάθαρση, εποικισμό και εγκατέστησε υποτελή διοίκηση.

Σήμερα ακολουθεί τη στρατηγική του εξαναγκασμού (compellence).  Χρησιμοποιεί ως μέσο τις ούτω καλούμενες διακοινοτικές συνομιλίες, υπό την απειλή των τουρκικών δυνάμεων κατοχής και εποίκων, που ασκούν ψυχολογική βία στους Έλληνες, να αποδεχθούν λύση, που εξυπηρετεί το στόχο της Τουρκίας, για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου, όπως αυτός τέθηκε τη δεκαετία του 1950 (Εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ, 1956).
Στο Αιγαίο, με το πολεμικό ναυτικό και την αεροπορία της και στη Θράκη, με την εσωτερική διείσδυση, δημιουργεί συνθήκες de facto ανατροπής των διατάξεων της συνθήκης της Λωζάνης και συνεχίζει την προσπάθεια με αμείωτη ένταση, με στόχο να την μετατρέψει σε de jure.
Τα κύρια αίτια της αποτυχίας ανακοπής της τουρκικής επεκτατικότητας, είναι η έλλειψη πανεθνικής στρατηγικής εθνικής ασφάλειας του ελληνισμού και η υποβάθμιση των συντελεστών εθνικής ισχύος του: άμυνα, οικονομία, διπλωματία, πληροφορίες, δημογραφική και εθνική συνοχή, συμμαχίες.
Δημιουργήθηκε σοβαρό ανισοζύγιο δυνάμεων και οδηγήθηκε ο ελληνισμός, στην αναποτελεσματική πολιτική του κατευνασμού και της συνεχούς υποχωρητικότητας, που όχι μόνο δεν ανακόπτουν αλλά αυξάνουν την τουρκική επιθετικότητα, αφού δεν έχει κόστος για τις ενέργειες της.
Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, η μειωτική για το κύρος τους, στάση της Ελλάδας και ΚΔ, στο θέμα της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην ΕΕ. Συνηγόρησαν στην έναρξη των διαπραγματεύσεων και στο άνοιγμα κεφαλαίων, χωρίς η Τουρκία να αναγνωρίζει την ΚΔ, χωρίς να αποσύρει τα κατοχικά στρατεύματα της από έδαφος της ΕΕ, χωρίς να ανοίγει τα λιμάνια και αεροδρόμια της σε σκάφη της ΚΔ, χωρίς να άρει το casus belli στο Αιγαίο και χωρίς να σταματήσει τις συνεχείς παραβιάσεις και παραβάσεις του Ελληνικού εναέριου χώρου στο Αιγαίο. Αντί να παραπονείται ο Έλληνας πρωθυπουργός, για την οικονομική αιμορραγία της χώρας, από τις αναχαιτίσεις των τουρκικών πολεμικών αεροσκαφών στο Αιγαίο, θα μπορούσε να έχει θέσει ΒΕΤΟ στο άνοιγμα κεφαλαίων, αν δεν σταματήσουν οι παραβιάσεις της Τουρκίας.

Οι δράσεις, της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας, σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και ΚΔ, πολλαπλασιάζονται ακατάπαυστα με αμείωτη ένταση σε όλους τους τομείς:
- Στο Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, αύξηση παραβιάσεων εναέριου χώρου, αμφισβήτηση καθεστώτος 152 νησίδων-βραχονησίδων και του δικαιώματος σε υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου-Δωδεκανήσου, επέκταση πεδίων ασκήσεων και βολών, εξαναγκασμός αποχής ερευνών για υδρογονάνθρακες κ.λπ.
-Στη Θράκη, συστηματική τουρκοποίηση μουσουλμανικής μειονότητας.
-Στην Κύπρο, εισβολή στην ΑΟΖ της και ενέργειες προσάρτησης των κατεχομένων, όπως συνέχιση του εποικισμού, οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας Τουρκίας – ψευδοκράτους, μεταφορά νερού από Τουρκία με θαλάσσιο αγωγό κ.λπ. Τουρκική επιτυχία, να συμφωνηθεί την 11.2.2014, λύση του Κυπριακού, που οδηγεί σε κατάργηση της ΚΔ και αντικατάσταση της, με συνομοσπονδιακό καθεστώς, υποτελές στη Τουρκία, παρόμοιο με εκείνο του σχεδίου Ανάν.
Ο τελικός στόχος της Τουρκίας, είναι η δορυφοροποίηση της Ελλάδας, με περιορισμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, και ο στρατηγικός έλεγχος ολόκληρης της Κύπρου, που θα οδηγήσει και στον αφανισμό του Κυπριακού Ελληνισμού.
Το μεγάλο ερωτηματικό, είναι γιατί δεν γίνεται προσπάθεια ανόρθωσης, αποβολής της ηττοπάθειας, ενίσχυσης των συντελεστών εθνικής ισχύος και χάραξης πορείας επιβίωσης;  Γιατί παραμένουν νεκρά τα αντανακλαστικά αντίδρασης του Ελληνισμού και συνεχίζονται τα συμπτώματα παρακμής, που οδήγησαν στο παρελθόν σε στρατηγικές ήττες του Ελληνισμού;  Αν η απάντηση στο ερώτημα, είναι η συμφιλίωση μας, με την υποταγή στον ισχυρό, τότε το μέλλον του Ελληνισμού είναι δυσοίωνο, και ιδιαίτερα για την Κύπρο μη αναστρέψιμο.

30/11/2016. Ένα «διαζύγιο με όρους» για την Κύπρο;

on Wednesday, 30 November 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Όμηρος Τσάπαλος, Μέλος του Δ.Σ. και Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ

30/11/2016.  Ένα «διαζύγιο με όρους» για την Κύπρο;

Το Κυπριακό ζήτημα εισέρχεται στην κρισιμότερη φάση του από την αρχή της δημιουργίας του και παρά το αδιέξοδο στα βουνά της Ελβετίας η προσπάθεια για επίλυση του δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί τουλάχιστον για τις επόμενες εβδομάδες, όπως διεφάνη και από το διάγγελμα του Προέδρου Αναστασιάδη. Ο ίδιος έχει προχωρήσει τους τελευταίους μήνες στην απαραίτητη «δραματοποίηση των εξελίξεων» ούτως ώστε ή όποια λύση ή το όποιο αδιέξοδο να κριθεί ως αποτέλεσμα εξάντλησης μέχρι και της τελευταίας πιθανότητας επίτευξης μιας «δίκαιης και βιώσιμης λύσης».

Η πραγματική διαπραγμάτευση όμως ξεκίνησε μόλις πριν από λίγα 24ωρα και αφορούσε την καταγραφή των προς επιστροφή στους ελληνοκυπρίους περιοχών που βρίσκονται μέχρι σήμερα υπό τουρκική κατοχή καθώς και του αριθμού των ελληνοκυπρίων που θα επέστρεφαν στις εστίες τους. Αυτή ακριβώς η διαπραγμάτευση κατέρρευσε προχθές στο Μον Πελερέν και αυτή η διαπραγμάτευση είναι το κομβικό σημείο επανεκκίνησης ή οριστικού τερματισμού των συζητήσεων.

Και εδώ είναι το σημείο όπου η πραγματικότητα θα πρέπει να ξεχωρίζει από την τεχνητή αισιοδοξία για επίτευξη λύσης. Με τα μέχρι τώρα δεδομένα της διαπραγμάτευσης, είναι σχεδόν απίθανο η λύση που θα βρεθεί να είναι μια λύση που θα δημιουργεί μια Ομοσπονδία με αυξημένη αυτονομία των κοινοτήτων της και με μια δίκαιη και αναλογική εκπροσώπηση των τουρκοκυπρίων στα διοικητικά και ομοσπονδιακά όργανα της. Το πιθανότερο είναι, αν υπάρξει μια λύση προς αυτή τη κατεύθυνση, να είναι μια λύση που θα παράσχει αυξημένη συμμετοχή των τουρκοκυπρίων στη διοίκηση του κράτους, δυσανάλογα μεγαλύτερη του πραγματικού αριθμού τους. Λύση που είναι σχεδόν βέβαιο πως θα απορριφθεί από την πλειοψηφία των ελληνοκυπρίων στο δημοψήφισμα που θα ακολουθήσει γιατί είναι και άδικη και άνιση αλλά και υποσκάπτει την ομαλή λειτουργία του ενιαίου κράτους που θα προκύψει. Θα φτάσουμε επομένως σε χειρότερο σημείο από αυτό που βρισκόμαστε σήμερα. Σε ένα ακόμη αδιέξοδο αλλά με ένα επιπλέον επιχείρημα των τουρκοκυπρίων πως «οι ελληνοκύπριοι δεν ήθελαν για δεύτερη φορά την επανένωση (η πρώτη ήταν στην απόρριψη του σχεδίου Ανάν)». Και είναι ένα πολύ ισχυρό επιχείρημα προς τη διεθνή κοινότητα το οποίο ούτε η Κύπρος ούτε η Ελλάδα μπορούν (χωρίς κόστος) να αντικρούσουν με το επίπεδο διπλωματικής ισχύος που διαθέτουν σήμερα. Ένα επιχείρημα-αφορμή σε όσες χώρες καραδοκούν στο να αναγνωρίζουν και επίσημα το ψευδοκράτος ως επίσημο τουρκοκυπριακό κράτος.

Ακόμα και αν οι ελληνοκύπριοι εγκρίνουν ένα ομοσπονδιακό μόρφωμα που θα τους αδικεί ως προς την αναλογική εκπροσώπηση τους και θα δίνει υπέρμετρες εξουσίες στους τουρκοκύπριους, αυτό δεν πρόκειται να λειτουργήσει στη πράξη για πολύ. Η βιωσιμότητα του εγχειρήματος δεν διασφαλίζεται μέσα από την ανισοκατανομή εξουσιών και την επακόλουθη ενίσχυση του αισθήματος της αδικίας στην πλειοψηφία των ελληνοκυπρίων. Η συσσώρευση δε τραγικών προσωπικών βιωμάτων και ιστορικών εμπειριών ολόκληρου του κυπριακού ελληνισμού τις τελευταίες δεκαετίες είναι τέτοια που θέτει επιπλέον προσκόμματα στο ενδεχόμενο μιας ειρηνικής συνύπαρξης υπό την σκέπη ενός ενιαίου κράτους. Όπως είναι πρόσκομμα και οι πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας που σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζονται με την ανάγκη ενός σταθερού και ενιαίου κράτους στο οποίο οι τουρκοκύπριοι θα είναι συνιστώσα πολιτεία και στο οποίο δεν θα έχει κανένα δικαίωμα παρέμβασης (αν το σύστημα των εγγυήσεων καταργηθεί).

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει μια μάζα πολιτών της Κύπρου που πιστεύει πως η μόνη λύση μιας ειρηνικής συνύπαρξης, όσο και αν ακούγεται παράξενο, είναι το διαζύγιο με όρους. Και είναι όντως μια λύση που θα πρέπει να την λάβουμε σοβαρά υπόψιν με βάση τα όσα προαναφέρθηκαν.

Η πραγματική διαπραγμάτευση, η αρχή και το τέλος της, είναι το εδαφικό. Μέχρι στιγμής γίνεται υπο το πρίσμα της επανένωσης του νησιού, κρατώντας όλες οι πλευρές του τύπους μιας διαπραγμάτευσης που επιθυμεί πάνω κάτω την επανόρθωση του παλαιού status quo. Υπάρχει όμως το ενδεχόμενο αυτό το πρίσμα να αντικατασταθεί από το πρίσμα της διχοτόμησης και των όρων με τους οποίους αυτή θα συνοδεύεται. Θα είναι πρόταση φυσικά της τουρκοκυπριακής πλευράς και όχι της ελληνοκυπριακής (θα ήταν πολιτικά και διπλωματικά καταστροφικό άλλωστε η κυπριακή κυβέρνηση να έπαιρνε μια τέτοια πρωτοβουλία). Προς το παρόν κανείς δεν μιλάει για αυτήν γιατί κανείς δεν θέλει να επωμιστεί την ευθύνη μιας τέτοιας επιλογής στο blame game που θα ξεκινούσε. Αν τεθεί όμως ως ζήτημα ποια θα είναι η απάντηση του Προέδρου Αναστασιάδη;

Η ελληνοκυπριακή πλευρά θα πρέπει να είναι έτοιμη να συζητήσει μια λύση που θα προτείνει η τουρκοκυπριακή πλευρά και που θα προβλέπει την οριστική διχοτόμηση του νησιού με επιστροφή εδαφών στη Κυπριακή Δημοκρατία και παράλληλη επιστροφή περιουσιών σε χιλιάδες ελληνοκυπρίους, με αντάλλαγμα την αναγνώριση ενός επίσημου τουρκοκυπριακού κράτους από την Κυπριακή Δημοκρατία. Μια λύση που θα μπορούσε να υπερψηφιστεί σε δημοψήφισμα από τους ελληνοκυπρίους μόνον εάν ο Πρόεδρος και οι κυριότερες πολιτικές δυνάμεις της χώρας το επιθυμούσαν και το παρουσίαζαν ως «τη μόνη, σκληρή μεν αλλά ρεαλιστική, λύση». Λύση που αποκαθιστά εν μέρει τα τραύματα της εισβολής μέσω της επιστροφής εδαφών και περιουσιών στους ελληνοκυπρίους και που παράλληλα όμως θα νομιμοποιούσε την κατάληψη εδαφών από την τουρκική πλευρά μέσω της αναγνώρισης ενός τουρκοκυπριακού κράτους. Μια λύση πραγματικά επίπονη για κάθε Κύπριο.

Είναι τώρα η στιγμή που πρέπει να αποφασίσουμε τι είναι αυτό που διασφαλίζει περισσότερο το εθνικό συμφέρον της Κύπρου και της Ελλάδος. Μια ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία με ενισχυμένη εδαφική επικράτεια ή μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με άδικη κατανομή εξουσιών εις βάρος των ελληνοκυπρίων που αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει με ενδεχόμενο κίνδυνο μια περαιτέρω κατάληψη εδαφών της Μεγαλονήσου από τα τουρκικά στρατεύματα; Μια ανεξάρτητη Κύπρο απαλλαγμένη από τον βραχνά του Κυπριακού, πλήρες μέλος της Ε.Ε. (αλλά και του ΝΑΤΟ) και με μια τουρκοκυπριακή κοινότητα δίπλα της που δεν θα καταφέρει ποτέ να φτάσει στο επίπεδο ανάπτυξης της ελληνοκυπριακής πλευράς ή ένα άνισο ομοσπονδιακό μόρφωμα υπό την συνεχή απειλή της εισβολής της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης; Ή μήπως υπάρχει κάποια άλλη επιλογή που δεν γνωρίζουμε;

Σε λίγες εβδομάδες θα ξέρουμε. Η στροφή όμως των διαπραγματεύσεων από την προοπτική ενός ενιαίου κράτους στην προοπτική δυο ανεξαρτήτων κρατών αλλά με επιστροφή σημαντικών εδαφών στην Κυπριακή Δημοκρατία είναι περισσότερο μια ευκαιρία παρά μια ήττα για το Έθνος. Είναι μια ευκαιρία να κλείσουμε επιτέλους ένα κεφάλαιο που σε μεγάλο βαθμό από τα δικά μας λάθη προκλήθηκε και γιγαντώθηκε και που συνεχίζει εδώ και πέντε δεκαετίες να εγκλωβίζει Ελλάδα και Κύπρο σε μια αέναη διαπραγμάτευση, που σε κάθε τέλος της βγαίνουμε πιο ζημιωμένοι από την αρχή της.

30/10/2016. Η Λύση ΔΔΟ, χειρότερη από τη παρούσα κατάσταση Διχοτόμησης

on Sunday, 30 October 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Φοίβος Κλόκκαρης, Αντιστράτηγος ε.α., πρώην Υπουργός Άμυνας Κυπριακής Δημοκρατίας και πρώην Υπαρχηγός Εθνικής Φρουράς.

30/10/2016. Η Λύση ΔΔΟ, χειρότερη από τη παρούσα κατάσταση Διχοτόμησης

Η λύση ΔΔΟ τύπου σχεδίου Ανάν, που συζητείται στις διακοινοτικές συνομιλίες για το Κυπριακό, επιβλήθηκε από την Τουρκία και Βρετανία γιατί εξυπηρετεί την στρατηγική των χωρών αυτών για έλεγχο της Κύπρου. Την Τουρκική στρατηγική, γιατί διαλύεται η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ), νομιμοποιούνται τα τετελεσμένα της κατοχής, επεκτείνεται η Τουρκική κυριαρχία και στις ελεύθερες περιοχές και αποκτά η Τουρκία πρόσβαση στις αποφάσεις της Ε.Ε. Εξυπηρετεί και τη Βρετανική στρατηγική, προς διαιώνιση της παραμονής των Βρετανικών Βάσεων (ΒΒ) στη Κύπρο, αφού εγκαθιδρύεται καθεστώς, στο οποίο θα επικρατεί η ισορροπία του τρόμου μεταξύ των δύο κοινοτήτων με συνέπεια να μην προβάλλεται η απαίτηση απομάκρυνσης των ΒΒ.

Η ΚΔ αντικαθίστανται από δύο οιονεί κρατίδια υπό ένα ασαφές καθεστώς. Ένα πειραματικό συνεταιρισμό που θα είναι μίγμα ομοσπονδίας και συνομοσπονδίας. Ένα δυσλειτουργικό, δικέφαλο κράτος που θα τελεί υπό Τουρκική επικυριαρχία, γιατί θα παραβιάζει προς όφελος της Τουρκίας, τις αρχές συγκρότησης ενός σύγχρονου ανεξάρτητου κράτους και συγκεκριμένα:

1) Την ενότητα του κράτους. Διχοτομείται αφύσικα και βίαια το έδαφος, ο λαός και η εξουσία σε ένα μικρό χώρο.

2) Την δημοκρατία. Παραβιάζεται η αρχή της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων.

3) Την δικαιοσύνη. Παραβιάζονται οι αρχές της ισότητας, του εκλέγειν – εκλέγεσθαι, της περιουσίας, της διαμονής και της αρχής ένας άνθρωπος μια ψήφος, για να υλοποιηθεί η διζωνικότητα, η εφαρμογή της οποίας απαιτεί πλειοψηφία κατοίκων και περιουσιών των κρατιδίων σε κάθε ζώνη.

4) Την λειτουργικότητα. Πολύπλοκος και υπερμεγέθης κρατικός μηχανισμός με 3 Κυβερνήσεις, 3 Βουλές, 3 Αστυνομίες και εις διπλούν ημικρατικοί οργανισμοί. Διαρχία αξιωματούχων, δαιδαλώδεις διχοτομικές ρυθμίσεις , δομές που θα προκαλούν συγκρουσιακές σχέσεις, και μηχανισμοί επίλυσης αδιεξόδων, λόγω καταστρατήγησης της αρχής της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων. Υπέρογκο κόστος λειτουργίας του κράτους που θα είναι αβάστακτο..

5) Την ασφάλεια. Δεν θα υπάρχει πολιτική, στρατιωτική, οικονομική, δημογραφική, περιβαλλοντική, ενεργειακή ασφάλεια, καθώς και ασφάλεια φυσικών πόρων επειδή το Κυπριακό κράτος δεν θα έχει ένοπλες δυνάμεις και θα τελεί υπό τον πολιτικό έλεγχο της Τουρκίας. Η Τουρκία θα ασκεί τον πολιτικό έλεγχο της Κύπρου μέσω του Τουρκοκυπριακού κρατιδίου που θα είναι πλήρως εξαρτημένο από αυτήν (πλειοψηφία εποίκων, διμερείς συμφωνίες Τουρκίας – ΤΚ κρατιδίου που θα έχει και δικαίωμα σύναψης εμπορικών διεθνών εμπορικών συμφωνιών) και μέσω των ρυθμίσεων στο επίπεδο της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης, όπου στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης και της κατανομής των εξουσιών συμφωνήθηκε συναπόφαση των δύο κρατιδίων για όλα τα θέματα της εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας.

Με όσα έχουν ήδη συμφωνηθεί, η Τουρκία θα είναι ουσιαστικά παρούσα στη Κύπρο και θα επιβάλλει τις αποφάσεις στο Κυπριακό κράτος. Δεν θα χρειάζεται ούτε στρατεύματα, ούτε εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα. Βέβαια η Τουρκία επειδή τα θέλει ΟΛΑ, και αφού ήδη εξασφάλισε τις υποχωρήσεις μας στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης, θα επιδιώξει να έχει κέρδη και στα άλλα κεφάλαια. Εξαιρετικά σοβαρό και ανησυχητικό είναι το γεγονός, ότι οι πολίτες, σε μεγάλο βαθμό, δεν έχουν συνειδητοποιήσει τους κινδύνους, που εγκυμονούνται από τα συμφωνηθέντα στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης, προφανώς γιατί η κυβέρνηση μας εκπέμπει το αισιόδοξο μήνυμα ότι στο κεφάλαιο αυτό, υπάρχει πρόοδος, ενώ στην ουσία, είναι ο δούρειος ίππος άλωσης της Κύπρου εκ των ένδον, από την Τουρκία. Οι διαφωνούντες με την στρατηγική στο Κυπριακό, αλλά και οι πολίτες των δύο μεγάλων κομμάτων, οι ηγεσίες των οποίων την ακολουθούν, ας συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο και απαιτήσουν δυναμικά, αναθεώρηση των θέσεων μας, πριν οδηγηθούμε σε λύση.

Τα ήδη συμφωνηθέντα μόνο σοκ και τρόμο προκαλούν. Είναι απόρροια της επί 41 χρόνια λανθασμένης στρατηγικής των δήθεν διακοινοτικών συνομιλιών, αφού ουσιαστικά συζητούμε υπό την απειλή των κατοχικών στρατευμάτων με την υποτελή διοίκηση, που εγκατέστησε η Τουρκία παράνομα και βίαια στη Κύπρο, και η οποία στις συνομιλίες υποστηρίζει τα συμφέροντα της Τουρκίας σε βάρος εκείνων της Κύπρου. Όταν δεν υπάρχει κοινότητα συμφερόντων μεταξύ δύο μερών δεν μπορεί να συγκροτηθεί κοινό βιώσιμο κράτος. Είμαστε οι ηττημένοι του 1974, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχθούμε λύση, χειρότερη της παρούσας κατάστασης διχοτόμησης, όπως είναι η ΔΔΟ.

2015-05-05. OI EΛΛΗΝΕΣ, Ο ΑΛ ΣΙΣΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΑΝΕΣ ΙΣΡΑΗΛ: ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΚΑΙ ISIS.

on Tuesday, 05 May 2015. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2015-05-05. OI EΛΛΗΝΕΣ, Ο ΑΛ ΣΙΣΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΑΝΕΣ ΙΣΡΑΗΛ:  ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΚΑΙ ISIS.


Αυτός ο περιφερειακός συνασπισμός, που σκόπιμα δεν προβάλλεται, έχει μέλλον και διάρκεια και στηρίζεται στα αμοιβαία συμφέρονται και στην έντιμη και ειλικρινή στάση των πολιτικών ηγεσιών των τριών χωρών, που στην πραγματικότητα είναι τέσσερις. Μιλάμε φυσικά για την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αίγυπτο και φυσικά το Ισραήλ, που δεν συμμετέχει
φανερά, αλλά η πολιτική του και οι θέσεις του είναι παρούσες και συνυπολογίζονται στις αποφάσεις των τριών. Έτσι όπως είδαμε για δεύτερη φορά μέσα σε έξι μήνες, συναντήθηκαν οι ηγέτες της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Κύπρου για να συζητήσουν τα θέματα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας και της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων  της Μεσογείου. Στο φόντο  η κοινή ανησυχία για την Τουρκία και ο εντεινόμενος συντονισμός και η συνεργασία  με το Ισραήλ.        
Έτσι λοιπόν οι ηγέτες της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Κύπρου,  συναντήθηκαν στην Κύπρο στις 29/4/15 με στόχο τον συντονισμό των τριών μεσογειακών χωρών στους τομείς της ασφάλειας, της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, της οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής. Εκτιμάται ότι  μέρος της προσπάθειάς τους είναι να  δημιουργήσουν ένα ενιαίο μέτωπο κατά της Τουρκίας, η οποία έχει μετατραπεί σε αντίπαλο και σχεδόν εχθρό των τριών αυτών χωρών. Ανώτερος Έλληνας διπλωμάτης δήλωσε στην ιστοσελίδα Walla News, που αναφέρεται με άρθρο στην τριμερή αυτή συνάντηση, ότι ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης μεταξύ των ηγετών αφορούσε σε θέματα που σχετίζονται με το Ισραήλ.
Η τριμερής σύνοδος κορυφής, που επιμένουμε ότι στην πράξη είναι τετραμερής, με την συμμετοχή του Ισραήλ σε όλους τους τομείς,   πραγματοποιήθηκε στη Λευκωσία Ο Αιγύπτιος Πρόεδρος Αμπτνέλ Φατάχ Ελ Σίσι, και ο νέος Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, σε μονοήμερη επίσκεψή τους, συναντήθηκαν με τον Πρόεδρο της Κύπρου, Νίκο Αναστασιάδη. Η συζήτηση μεταξύ των ηγετών επικεντρώθηκε σε περιφερειακά θέματα, ιδίως στην καταπολέμηση της απειλής της τρομοκρατίας του Ισλαμικού Κράτους (Ι.Κ.), με έμφαση στις δραστηριότητες της οργάνωσης στην περιοχή της Μεσογείου - από το Σινά μέχρι τη βόρεια ακτή της Λιβύης, όπου οι δραστηριότητες του ΙΚ έχουν δημιουργήσεις έντονες ανησυχίες στις συνορεύουσες χώρες και ιδιαίτερα στις νότιες χώρες της Ευρώπης. Το πρόσφατο τραγικό ναυάγιο με τον θάνατο άνω των 800 λαθρομεταναστών στα χωρικά ύδατα της Ιταλίας είναι ακόμη νωπό και  οι συνεχείς εισβολές δυστυχισμένων προσφύγων και  τζιχαντιστών σε αποστολή στις χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα καθιστούν το πρόβλημα ακόμη πιο περίπλοκο και παρομοιάζεται σαν μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί. .  Το Ισλαμικό κράτος εκλαμβάνεται ως άμεση απειλή για την Αίγυπτο, αλλά οι δραστηριότητές του στα ανοικτά των ακτών της Μεσογείου είναι επίσης πολύ ανησυχητικές και για την Ελλάδα και την Κύπρο. Για τους Έλληνες ο κίνδυνος είναι διπλός, δεδομένου ότι η Τουρκία - γείτονας της Ελλάδας – επιτρέπει στα ενεργά μέλη της οργάνωσης να την διασχίσουν ανεμπόδιστα, στον δρόμο τους προς τη Συρία και το Ιράκ και αντίστροφα
Σε ότι αφορά στο Ισραήλ, οι ηγέτες συζήτησαν δύο θέματα: την ανανέωση της ειρηνευτικής διαδικασίας με τους Παλαιστίνιους και την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην περιοχή της Μεσογείου για την προώθηση νέων οικονομικών ευκαιριών στην περιοχή. Οι τρεις ηγέτες, ζήτησαν ακόμη την  επανέναρξη των διαπραγματεύσεων γύρω από την ισραηλινο-παλαιστινιακή διένεξη, με στόχο τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους με βάση τα σύνορα του 1967 και με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Στο τελικό ανακοινωθέν της συνάντησης τονίστηκαν επίσης οι προσπάθειες της Αιγύπτου για την προώθηση μια μακροπρόθεσμης και σταθερής κατάπαυσης του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας. 
   Η τριμερής συνεργασία η οποία ξεκίνησε στα τέλη του 2014, έχει ως στόχο να επιτρέψει στις τρεις χώρες να δημιουργήσουν ένα αντίβαρο στις αρνητικές επιδράσεις της Τουρκίας στην περιοχή. Η Κύπρος έχει υποστεί με τον πιο βάναυσο τρόπο την ιμπεριαλιστική πολιτική της Τουρκίας με την εισβολή και κατάληψη και κατοχή επί 41 χρόνια  της βόρειας Κύπρου. Η Ελλάδα υφίσταται επί δεκαετίες μια επιθετική πολιτική  εκ μέρους της Τουρκίας  καθώς και μια πολιτική  εκφοβισμού και αμφισβήτησης της εθνικής της κυριαρχίας, στον θαλάσσιο, εναέριο και χερσαίο χώρο της. Τελευταία    ανησυχεί ακόμη περισσότερο σχετικά με τις νέο-οθωμανικές αντιλήψεις και  ιμπεριαλιστικές βλέψεις του Προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν,καθώς  και της (εμφανούς σε πολλές περιπτώσεις) υποστήριξης του στις τρομοκρατικές οργανώσεις στην περιοχή. Από την άλλη πλευρά, ο Πρόεδρος Αλ-Σίσι θεωρεί την Τουρκία πραγματική απειλή για τη σταθερότητα της χώρας του, μετά την εμφανή υποστήριξη του Ερντογάν στην "Μουσουλμανική Αδελφότητα", που είχε αναλάβει την εξουσία μετά την πτώση του πρώην προέδρου Μουμπάρακ.  Οι αρνητικές επιρροές της Άγκυρας οδήγησαν τις τρεις αυτές χώρες να προσπαθήσουν να δράσουν από κοινού για την προώθηση της σταθερότητας στην περιοχή, παράλληλα με την προώθηση των κοινών οικονομικών συμφερόντων και των τριών. Επίσης, η Ελλάδα και η Κύπρος θεωρούνται οι πιο σημαντικοί υποστηρικτές της Αιγύπτου στην ΕΕ. Όταν άλλες χώρες της ΕΕ θέλησαν να επιβάλουν κυρώσεις στο καθεστώς του αλ-Σίσι μετά την ανατροπή της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας» και του Προέδρου Μόρσι, οι δύο χώρες εργάστηκαν από κοινού με άλλες χώρες για να αποφευχθεί αυτή η εξέλιξη. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το Ισραήλ έπαιξε παρόμοιο ρόλο για την Αίγυπτο επηρεάζοντας την κυβέρνηση των ΗΠΑ και το Αμερικανικό Κογκρέσο. Επίσης, το Ισραήλ συμμερίζεται την επιθυμία των τριών αυτών χωρών για την ανάπτυξη της αγοράς φυσικού αερίου στην περιοχή και τα τελευταία χρόνια εξετάζονται εκτεταμένες συνεργασίες στον τομέα αυτό.
Από άποψη ασφάλειας, οι σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και της Αιγύπτου διέρχονται μια περίοδο άνθησης, ενώ το Ισραήλ και η Ελλάδα διεξήγαγαν από κοινού στρατιωτικές ασκήσεις μεγάλης κλίμακας κατά τα τελευταία χρόνια. Επισήμως, το Ισραήλ δεν είναι εταίρος στην τριμερή συμμαχία που έχει σχηματιστεί μεταξύ της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Κύπρου, για ευνόητους λόγους εσωτερικής πολιτικής. Η εκτίμηση είναι ότι συμμετέχει μη εμφανώς, αλλά ουσιαστικώς καθόσον όλα τα μέρη συμφωνούν ότι άπαντες ωφελούνται  από τον σχηματισμό αυτής της συμμαχίας και ότι το Ισραήλ   συμβάλει στην ενίσχυση των μελών της συμμαχίας αυτής, έστω και δια της μη εμφανούς παρουσίας του. Εξάλλου είναι γνωστό από την ιστορία, ότι οι ισχυρότερες στρατηγικές (και στρατιωτικές) συμμαχίες είναι αυτές που δεν προβάλλονται και δεν αποκαλύπτουν τα σημαντικά.
 Έτσι να θεωρούμε βέβαιο ότι αυτός ο τριμερής μεσογειακός συνασπισμός των Ελλήνων και  των Αιγυπτίων είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι τετραμερής με την συμμετοχή  και των (αφανών)   Ισραηλινών. Δηλαδή οι τρεις αρχαιότεροι λαοί της Μεσογείου, Έλληνες, Αιγύπτιοι και Εβραίοι συνασπίζονται για τα κοινά τους συμφέροντα και την ασφάλειά των, κατά των σύγχρονων απειλών, των νέων λαών και των  ακραίων θρησκοληψιών και αντιλήψεων που επικρατούν στην περιοχή της Αν. Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Και θεωρούμε βέβαιο ότι ο υγιής και έντιμος  αυτός συνασπισμός θα αποτελέσει το κύριο μέσο επιβολής της ειρήνης και της ασφάλειας στην περιοχή και τον μηχανισμό της οικονομικής ανάπτυξης των τεσσάρων κρατών και των τριών αρχαίων εθνών, που δικαιούνται την ειρηνική συνύπαρξη και την οικονομική ανάπτυξη, σε πείσμα των μισαλλόδοξων, των ιμπεριαλιστικών αρχών και αντιλήψεων, των θρησκευτικών εξτρεμισμών, των σκοτεινών σχεδίων, των διαφόρων λαών και οργανώσεων που τους επιβουλεύονται

2014-10-09. Η Εβδομαδιαία Συνεπισκόπηση του Ινστιτούτου,

on Thursday, 09 October 2014. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. ΧΡ. ΜΟΥΣΤΑΚΗΣ, Επίτιμος Διοικητής 1ης Στρατιάς, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2014-10-09. Η Εβδομαδιαία Συνεπισκόπηση του Ινστιτούτου,

ΕΜΠΛΟΚΗ ΗΠΑ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ, (2-10-2014)
    Σύμφωνα με δηλώσεις Αμερικανού αξιωματούχου, ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ κ. Κέρι, ύστερα από τις επαφές που είχε στο πλαίσιο της Γ.Σ. του ΟΗΕ με όλους τους εμπλεκομένους, είναι συγκρατημένα αισιόδοξος για την πρόοδο των ενδοκυπριακών συνομιλιών. Επίσης ότι οι ΗΠΑ θα εμπλακούν πιο αποφασιστικά και ότι ο κ. Κέρι θα επισκεφθεί τη Λευκωσία τον Οκτώβριο ή το Νοέμβριο.
    Δεν είναι γνωστοί οι λόγοι στους οποίους βασίζει την αισιοδοξία του ο κ. Κέρι και μάλιστα σε μια στιγμή που τόσο ο κ. Ερντογάν, όσο και ο κ. Νταβούτογλου δηλώνουν ότι η Τουρκία προκρίνει ως λύση, την ένωση δύο κρατών και όχι δύο κοινοτήτων, δηλαδή λύση «συνομοσπονδίας» και όχι «διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας» που έχει καθοριστεί με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και συμπεριλαμβάνεται στο ανακοινωθέν.

Οι ΗΠΑ επείγονται για μια κάποια επιτυχία στην ασταθή περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και θεωρούν ως πλέον εφικτή γι΄αυτό την επίλυση του Κυπριακού. Η Τουρκία κατά πάσαν πιθανότητα θα επιδιώξει την ανταλλαγή της εμπλοκής της στις επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού Κράτους (Ι.Κ.), που τόσο πολύ επιθυμούν οι ΗΠΑ, με κέρδη τόσο στο Κυπριακό, όσο και την ενταξιακή της πορεία στην Ε.Ε., η οποία έχει πλέον καταστεί μονόδρομος μετά την αποτυχία της εξωτερικής της πολιτικής στην Αν. Μεσόγειο.
Αν πράγματι οι ΗΠΑ επιθυμούν λύση θα πρέπει να ασκήσουν πιέσεις στον κ. Ερντογάν προκειμένου να αλλάξει στάση και να προχωρήσουν οι ενδοκυπριακές συνομιλίες, που βρίσκονται σε στασιμότητα.
Από την πλευρά τους οι Κύπριοι δεν θα πρέπει να υποχωρήσουν σε κανένα θέμα, γιατί με τυχόν συμβιβασμούς υπάρχει ο κίνδυνος να προκύψει μια λύση, η οποία στο μεν όνομα να είναι «ομοσπονδία», αλλά στην ουσία να είναι «συνομοσπονδία» όπως επιδιώκουν οι Τούρκοι.

20/4/2016. ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.!! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!!

on Wednesday, 20 April 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια Ιωάννης Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.!! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!!
 
Υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όχι σε κίβδηλη, δήθεν λύση.
[Γ. Κασιμάτης. Β. Φίλιας, Π. Νεάρχου, Λ. Αξελός, Π. Ήφαιστος, Ι. Μάζης, Μ. Ευρυβιάδης, Δ. Αλευρομάγειρος,  Λ. Βάσσης, Θ. Στοφορόπουλος].

1. Παρακολουθούμε, με μεγάλη ανησυχία, την ενορχήστρωση μιας προπαγάνδας ότι έχει επιτευχθεί μεγάλη πρόοδος στις διεξαγόμενες διακοινοτικές συνομιλίες και ότι το Κυπριακό βαίνει προς τη λύση του και ότι αυτή ενδέχεται μάλιστα να επιτευχθεί μέσα στο 2016.
2. Ούτε τα μέχρι τώρα γνωστά αποτελέσματα των διακοινοτικών συνομιλιών ούτε η Τουρκική αδιαλλαξία δικαιολογούν μια τέτοια αισιοδοξία. Η Τουρκική αδιαλλαξία εκφράσθηκε επανειλημμένα και προσφάτως, στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, διά στόματος του Τούρκου Πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου και του Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν. Η σκόπιμη αυτή καλλιέργεια αισιοδοξίας πρέπει να προκαλεί, αντιθέτως, ανησυχία και κινητοποίηση για την αποτροπή ενός νέου σχεδίου καταστροφικής λύσεως.
3. Ο επιδιωκόμενος στόχος του παρασκηνίου, που υποκινεί την προπαγάνδα αυτή, είναι η προετοιμασία του εδάφους και η παραπλάνηση της κοινής γνώμης σχετικά με το πραγματικό περιεχόμενο του συζητούμενου σχεδίου λύσεως. Το τελευταίο έχει ως βάση αναφοράς το Σχέδιο Ανάν, που το απέρριψε, με συντριπτική πλειοψηφία 75,6%, ο Κυπριακός λαός, το 2004.
4. Η αρχή για τον σημερινό κύκλο των διακοινοτικών συνομιλιών, έγινε με την αποδοχή από την Ελληνική πλευρά, ως κοινής συμφωνημένης διαπραγματευτικής βάσεως, του κοινού ανακοινωθέντος Αναστασιάδη-Έρογλου της 11ης Φεβρουαρίου 2014. Ο Κύπριος Πρόεδρος ισχυρίζεται ότι διεσφάλισε σ’ αυτό τις τρεις βασικές αρχές, που αποτελούν κόκκινες γραμμές για την Ελληνική πλευρά. Τη μία δηλαδή διεθνή προσωπικότητα, τη μία κυριαρχία και τη μία ιθαγένεια. Εξετάζοντας όμως κανείς προσεκτικά το κοινό ανακοινωθέν, διαπιστώνει ότι η υποτιθέμενη διασφάλιση της ασκήσεως των τριών αρχών κάθε άλλο παρά είναι σαφής και δεδομένη.
Αποτελεί, στην πραγματικότητα, μνημείο «εποικοδομητικής ασάφειας», σε βάρος της Ελληνικής πλευράς. Τα προβλεπόμενα δύο «συνιστώντα κράτη», παραπέμπουν σε δύο ισοκυρίαρχα μέρη, σε τυπική συσκευασία ενός. Προφανώς, δεν αντιπροσωπεύουν μια διεθνή προσωπικότητα, μια κυριαρχία και μια ιθαγένεια. Αντιπροσωπεύουν ένα δικέφαλο κράτος, με διπλή κυριαρχία και τριπλή ιθαγένεια. Η διζωνική κοινοτική ομοσπονδία πάσχει αφετηριακά. Η ισοκυριαρχία συγκαλύπτει επιτηδείως τον ψευδώνυμο χαρακτήρα της ομοσπονδίας, που, στην πραγματικότητα, είναι κατά μείζονα λόγο συνομοσπονδία και μόνο κατά ελάσσονα λόγο ομοσπονδία. Συγκαλύπτει επίσης την κατάλυση της δημοκρατικής αρχής της πλειοψηφίας και την υποδούλωση της Ελληνο-κυπριακής πλειοψηφίας στην Τουρκοκυπριακή μειοψηφία και μέσω αυτής στην Άγκυρα. Η τελευταία ελέγχει τους Τουρκοκυπρίους πολιτικά, στρατιωτικά και δημογραφικά. Οι έποικοι είναι ήδη υπερδιπλάσιοι των Τουρκοκυπρίων.
Ποια πραγματική ανεξαρτησία και κυριαρχία θα είχε ένα τέτοιο πολιτικό μόρφωμα; Καμιά απόφαση δεν θα μπορούσε να λαμβάνεται, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Άγκυρας. Η Κύπρος, με την επίφαση μιας δήθεν «λύσεως» του Κυπριακού και  επανενώσεως» της Κύπρου, θα μετατρεπόταν σε προτεκτοράτο και θα περιερχόταν στο σύνολό της στον γεωπολιτικό έλεγχο της Άγκυρας.
5. Προβάλλεται το επιχείρημα ότι η συμμετοχή της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι επαρκής εγγύηση για την αντιστάθμιση των μειονεκτημάτων μιας κακής λύσεως και για την εφαρμογή σ’ ολόκληρη την Κύπρο των Ευρωπαϊκών αρχών και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου.
Ο ισχυρισμός αυτός είναι αβάσιμος, γιατί η Τουρκική πλευρά αξιώνει η συμφωνία για τη λύση ν’ αποτελέσει πρωτογενές Ευρωπαϊκό δίκαιο, ώστε να μη συγκρούεται με τις Ευρωπαϊκές αρχές και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Με απλά λόγια, να γίνει δηλαδή εξαίρεση των Ελλήνων της Κύπρου από τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες, που κατοχυρώνει το Ευρωπαϊκό κεκτημένο για όλους τους Ευρωπαίους, ώστε να μην υπονομευθούν οι «αρχές» του εθνικού και θρησκευτικού διαχωρισμού, που συνεπάγεται η διζωνική ομοσπονδία! Αντί δηλαδή οι Ευρωπαϊκές αρχές και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο ν’ αποτελέσουν το πλαίσιο και τη βάση για μια έντιμη, δίκαιη και δημοκρατική λύση του Κυπριακού, που να κατοχυρώνει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες όλων των Κυπρίων, χωρίς εθνικές και θρησκευτικές διακρίσεις, επιχειρείται το αντίστροφο.
6. Είναι πολύ ανησυχητικό και επικίνδυνο για την Κύπρο, ενώ, σε αυτή, τουλάχιστον, την περίοδο, δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για σωστή λύση του Κυπριακού, λόγω της Τουρκικής αδιαλλαξίας και συγκεκριμένων διεθνών συσχετισμών, η επίσημη Κυπριακή πλευρά να επισπεύδει για λύση, υποχωρώντας σε πιέσεις του ξένου παράγοντα, που εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα και τους δικούς του στρατηγικούς σκοπούς. Η πολιτική αυτή συνεπάγεται νέες συνεχώς υποχωρήσεις και διολισθήσεις της Ελληνικής πλευράς, που υπονομεύουν την ίδια την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
7. Διαχρονικός στόχος της Άγκυρας και των συμμάχων της ήταν και είναι η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επιχειρήθηκε το 1963-64, το 1974, το 2004, με το Σχέδιο Ανάν. Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι μόνο το έρεισμα του αγώνα για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της Κύπρου. Είναι επίσης το πλαίσιο και η βάση, πάνω στην οποία μπορεί να λυθεί δημοκρατικά η συνταγματική πτυχή του Κυπριακού για όλους τους πολίτες της, Ελληνοκυπρίους, Τουρκοκυπρίους και άλλους, έξω από τη διχοτομική ιδέα του χωριστού κράτους και των τετελεσμένων της Τουρκικής κατοχής. Η διαφύλαξή της έχει επομένως πρωταρχική σημασία. Είναι αδιανόητο να υπονομεύεται, με πολιτικές, διπλωματικές διαδικασίες και «Μέτρα Οικοδομήσεως Εμπιστοσύνης», που την υποσκάπτουν και την υποβαθμίζουν.
8. Η θέση της Κύπρου δεν είναι τόσο ανίσχυρη όσο ορισμένοι θέλουν να την παρουσιάζουν. Η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία ως τον αποκλειστικό νόμιμο φορέα συλλογικής εκφράσεως του Κυπριακού λαού. Πέραν αυτών, είναι ενταγμένη, στο σύνολο της επικράτειάς της, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με αναστολή του Ευρωπαϊκού κεκτημένου στα κατεχόμενα. Πέρα όμως από αυτά, αντιπροσωπεύει, πρωτ’ απ’ όλα, ένα δίκαιο αγώνα εναντίον μιας ξένης κατοχής. Οι Ευρωπαϊκές αρχές και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο συντρέχουν προς την
κατεύθυνση μιας σωστής και δημοκρατικής λύσεως, υπό την προϋπόθεση ότι η ίδια η Κύπρος δεν θα δεχθεί «αρχές» λύσεως, που την εξαιρούν από το Ευρωπαϊκό κεκτημένο και δεν θα δεχθεί επίσης τη μετατροπή ενός θέματος εισβολής και κατοχής σε διακοινοτικό. Η Κύπρος έχει αναβαθμισθεί γεωστρατηγικά, μετά την ανεύρεση σημαντικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη και γενικότερα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Έχει στρατηγική σύγκλιση συμφερόντων με χώρες της περιοχής, που δεν έχουν κανένα λόγο να επιθυμούν διολίσθηση της Κύπρου στον Τουρκικό γεωπολιτικό έλεγχο.
Η μεγάλη σύγκρουση που μαίνεται στη Συρία και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή αναδιατάσσει συσχετισμούς και δημιουργεί νέες ισορροπίες, που δεν είναι ευνοϊκές για την Άγκυρα. Η τελευταία έχει δεχθεί, αντιθέτως, δεινό πλήγμα στη Συρία και βρίσκεται σε ανοικτό πόλεμο με τους Κούρδους στη Συρία αλλά και με τους Κούρδους στο εσωτερικό της.
Γιατί η Κύπρος να σπεύσει να προσδεθεί στο άρμα της Ισλαμικής Άγκυρας, με μια λεόντεια δήθεν λύση, που θα νομιμοποιούσε την Τουρκική κατοχή, θα κατέλυε κάθε έννοια πραγματικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας και θα καθιστούσε την Κύπρο Τουρκική έπαλξη στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως φιλοδοξεί και διακηρύσσει απροκάλυπτα ο Τούρκος Πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου; Στο πνεύμα αυτό, η Άγκυρα διεκδικεί, άλλωστε, και τη συνέχιση των Τουρκικών εγγυήσεων, ως μέρος του πακέτου της λύσεως. Η συνταγματοποίηση της κατοχής και το δυαρχικό κράτος, που προεικονίζεται, στην περίπτωση της συζητούμενης καταστροφικής λύσεως, θα επαρκούσαν ουσιαστικά για την ποδηγέτηση και τον γεωπολιτικό έλεγχο της Κύπρου,
που επιδιώκει η Άγκυρα. Η τελευταία θέλει όμως επιπλέον και τις εγγυήσεις για να διατηρήσει, μέσω αυτών, άμεσα νομικά δικαιώματα ενδιαφέροντος και μόνιμη στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο. Το θέμα των εγγυήσεων έχει γι’ αυτό κεφαλαιώδη σημασία και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση ούτε η Ελλάδα ούτε η Κύπρος να προβούν σε οποιαδήποτε υποχώρηση. Η αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων και η απαλλαγή και των Τουρκοκυπρίων από τη ξένη κατοχή αποτελεί θέση-κλειδί στο όλο ζήτημα και χωρίς αυτήν κάθε λύση θα είναι νόθα. Το Κυπριακό είναι πάνω απ’ όλα πρόβλημα εισβολής, κατοχής και εποικισμού.
9. Η ακολουθούμενη ενδοτική πολιτική του Κυπρίου Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη, που υποστηρίζεται, εκτός από την ηγεσία του κόμματος του ΔΗΣΥ και από την ηγεσία του ΑΚΕΛ, δημιουργεί και ένα άλλο κίνδυνο, μέσα από τις συνεχείς υποχωρήσεις του. Να αναγνωρισθεί σταδιακά και να νομιμοποιηθεί το ψευδοκράτος, πριν ακόμη υπάρξει οποιαδήποτε κατάληξη σε συμφωνία, μέσα από τις διακοινοτικές συνομιλίες, ή διαπιστωθεί, για μια ακόμη φορά, το αδιέξοδο, λόγω της Τουρκικής αδιαλλαξίας.
10. Η Κύπρος έχει επειγόντως ανάγκη από μια άλλη πολιτική και στρατηγική για ν’ ανασχέσει τον μεγάλο κίνδυνο, που διαγράφεται στον ορίζοντα. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος γιατί εντάσσεται σ’ ένα σκηνικό, μέσα στο οποίο η θέση της Ελλάδος είναι σήμερα αποδυναμωμένη, λόγω της οικονομικής κρίσεως αλλά και της κρίσεως των προσφύγων και των μεταναστών και της αλληλουχίας με τα άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Η άλλη πολιτική και στρατηγική πρέπει να έχει ως βάση τα αυτονόητα και τις αρχές του Χάρτη του ΟΗΕ και το κεκτημένο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, στην οποία η Κύπρος συμμετέχει. Δεν έχει κανένα λόγο η Κύπρος να
επισπεύδει για να πάρει μια ολέθρια λύση, πολύ χειρότερη ακόμη και από το status quo και η οποία δεν θα έχει οδό επιστροφής και επανορθώσεως.
Ο Κυπριακός λαός και η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκονται σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο, υπαρξιακό σταυροδρόμι. Πρέπει, πέρα από κόμματα και κομματικές νομιμοφροσύνες και ενώπιον του άμεσου κινδύνου εθνικής καταστροφής, να βρουν την ανάταση και το ενωτικό πνεύμα, που ενέπνευσε το ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν. Πρέπει ο Κυπριακός λαός να προασπίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και τον αγώνα του για μια λύση, που να διασφαλίζει πραγματικά την εθνική του ύπαρξη, την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και τα αναφαίρετα δικαιώματά του. Επί σχεδόν 42 χρόνια, η Ελληνική πλευρά έκανε απίστευτες υποχωρήσεις, με το πιστόλι του Αττίλα στον κρόταφο, ελπίζοντας ότι θα ήταν έτσι δυνατή μια ανεκτή λύση. Συνεχείς μονομερείς υποχωρήσεις, επικίνδυνες και μάταιες παραχωρήσεις, οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο. Η Άγκυρα χρησιμοποιεί σήμερα απροκάλυπτα και το πρόβλημα των
προσφύγων και μεταναστών και ζητά, μεταξύ άλλων, ανταλλάγματα στο Κυπριακό αντί να εκπληρώσει τις Κυπρογενείς της υποχρεώσεις. Προβαίνει επίσης σε νέες αμφισβητήσεις της Κυπριακής ΑΟΖ και σε απροκάλυπτες απειλές για στρατιωτική δράση, αν η Κυπριακή Δημοκρατία προχωρήσει σε νέες έρευνες υδρογονανθράκων στην Κυπριακή ΑΟΖ. Το ψευδοκράτος στα κατεχόμενα έσπευσε να ταυτισθεί με τις Τουρκικές αμφισβητήσεις και απειλές. Ποιά είναι η δήθεν κοινή βάση, πάνω στην οποία διεξάγονται οι διακοινοτικές συνομιλίες;
Η συζητούμενη «λύση» δεν αποτελεί λύση. Είναι παρών ο κίνδυνος, η Τουρκία, αφού πήρε τη μισή σχεδόν Κύπρο, να ετοιμάζεται να πάρει και την άλλη μισή, με φενάκη τη δήθεν «λύση». Ο λαός της Κύπρου οφείλει να αντιληφθεί τί πραγματικά διακυβεύεται, να μη παραπλανηθεί και να το αποτρέψει, με την ίδια αποφασιστικότητα, όπως το απέτρεψε το 2004.

Γιώργος Κασιμάτης, Ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών
Βασίλης Φίλιας, Καθηγητής Κοινωνιολογίας, π. Πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου.
Περικλής Νεάρχου, Πρέσβυς ε.τ.
Λουκάς Αξελός, Συγγραφέας, Διευθυντής Εκδόσεων «Στοχαστής» – Περ. «Τετράδια»
Πανίκος Ήφαιστος, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων – Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς
Ιωάννης Μάζης, Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας, πρόεδρος Τμήματος Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών
Μάριος Ευρυβιάδης, Αν. Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικών Επιστημών Παντείου Πανεπιστημίου
Δημήτρης Αλευρομάγειρος, Αντιστράτηγος εν αποστρατεία, π. Γενικός Επιθεωρητής Ελληνικού Στρατού
Λαοκράτης Βάσσης, Φιλόλογος, Συγγραφέας
Θέμος Στοφορόπουλος, Πρέσβυς ε.τ.

2014-08-17. Ανακήρυξη ανεξαρτησίας στη Σκοτία -οι επιπτώσεις σε ΗΒ, ΕΕ και Κύπρο

on Friday, 22 August 2014. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Του Άριστου Αριστοτέλους. Τέως Βουλευτής, ειδικός σε θέματα Άμυνας και Στρατηγικής

2014-08-17. Ανακήρυξη ανεξαρτησίας στη Σκοτία -οι επιπτώσεις σε ΗΒ, ΕΕ και Κύπρο

Είναι πολλοί εκείνοι που ακόμη βλέπουν το δημοψήφισμα στις 18 Σεπτεμβρίου 2014 στη Σκοτία υπέρ ή κατά της ανεξαρτησίας της χώρας σαν εσωτερικό θέμα του Ηνωμένου Βασιλείου (ΗΒ). Ενόσω όμως η ημερομηνία αυτή πλησιάζει και η πιθανότητα υπέρ της ανεξαρτησίας είναι υπαρκτή, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι  μια τέτοια εξέλιξη θα έχει ευρύτερες επιπτώσεις.
Ως γνωστό το ΗΒ αποτελείται από την Αγγλία, τη Σκοτία, την Ουαλία και τη Βόρειο Ιρλανδία. Η Σκοτία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση και σε πληθυσμό χώρα του ΗΒ. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 το Η.Β. είχε πληθυσμό 63,1 εκ. εκ των οποίων τα  53 εκ. ή το 83,9%  Άγγλοι, 5,2 εκ. ή το 8.4% Σκοτσέζοι, 3,3 εκ. ή το 4.8% Ουαλοί και 1,8 εκ. ή 2.9% Ιρλανδοί. Η Σκοτία με $ 270 δις είναι η δεύτερη σε συνεισφορά στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν του ΗΒ, όπως και στην πληρωμή φόρων προς το κράτος.
Ωστόσο, η απόφαση για ανεξαρτησία της Σκοτίας δεν θα έχει μόνο οικονομικές και άλλες επιδράσεις αλλά και επιπτώσεις σε θέματα αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής και ίσως και νομικές περιπλοκές για το τι θα απομείνει ως ΗΒ. Η Γεωγραφική θέση της Σκοτίας αποτελεί σημαντικό μέρος της άμυνας και της ασφάλειας για την Αγγλία, την Ουαλία και τη Βόρειο Ιρλανδία και θεωρείται ανάχωμα στην αντιμετώπιση τυχόν απειλής από τα βόρεια και βορειοανατολικά. Το νέο κράτος της Σκοτίας θα δημιουργήσει τις δικές της στρατιωτικές δυνάμεις. Εκ των πραγμάτων οι Ένοπλες Δυνάμεις του ΗΒ θα είναι μικρότερες σε αριθμό, οι δε αμυντικές του δαπάνες θα υποστούν μειώσεις επηρεάζοντας το μέγεθος και τις δυνατότητές τους.
Όλα  αυτά βασικά αναμένεται να ρυθμιστούν μέσα από διάφορες συζητήσεις μεταξύ Λονδίνου και Εδιμβούργου. Το επίμαχο θέμα όμως θα είναι τα πυρηνικά υποβρύχια («Trident») και άλλο υλικό του ΗΒ που βρίσκεται στην Ναυτική Βάση Clyde της Σκοτίας,  τα οποία οι Σκοτσέζοι δεν θα θέλουν να κρατήσουν αλλά και θα ζητήσουν ανταλλάγματα.
Βασικά με την αποχώρηση της Σκοτίας το κύρος του εναπομείναντος ΗΒ θα είναι συρρικνωμένο και κουτσουρεμένο. Η εικόνα του στα μάτια των τρίτων θα έχει τρωθεί, το εύρος της κουλτούρας του θα αποδυναμωθεί και ο λόγος του δεν θα είναι ο ίδιος όπως πριν. Το εναπομείναν ΗΒ ναι μεν θα είναι και πάλι αρκετά ισχυρό αλλά δεν θα προβάλλει το ίδιο μεγάλο  όπως η Γερμανία και η Γαλλία και ίσως να είναι τέταρτο μετά την Ιταλία, είτε στο ΝΑΤΟ, είτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πιθανόν ακόμη να υπάρξει προβληματισμός για τη θέση του ανάμεσα στα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Το ίδιο και για τη βαρύτητα των ψήφων του στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως και το κατά πόσο η ανεξάρτητη Σκοτία μπορεί να γίνει αυτόματα μέλος της Ένωσης.  Επίσης όσον αφορά τους συσχετισμούς δυνάμεων στην  Ανατολική Μεσόγειο και ασφαλώς στην Κύπρο, η  συρρίκνωση του ΗΒ θα ενισχύσει περαιτέρω την εικόνα της Τουρκίας ως μεγάλη δύναμη στην περιοχή.
Στο ενδεχόμενο ανακήρυξης ανεξαρτησίας στη Σκοτία, τίθενται και μια σειρά νομικών ερωτημάτων για την ίδια την υπόσταση του υπόλοιπου ΗΒ, καθώς και για διεθνείς και άλλες συμφωνίες που έχει συνάψει. Το κεντρικό ζήτημα είναι αν όντως αυτές παραμένουν σε  ισχύ και δεσμεύουν το εναπομείναν μέρος του ΗΒ μετά την αποχώρηση της Σκοτίας; Στην προκειμένη περίπτωση και σε ό,τι αφορά την Κύπρο, το ερώτημα είναι αν για παράδειγμα επηρεάζεται η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης και το καθεστώς των βάσεων αλλά και των σχέσεων με το ΗΒ, καθώς και με τις άλλες εγγυήτριες δυνάμεις –την Ελλάδα και την Τουρκία.
Τέλος, η ανεξαρτησία της Σκοτίας πιθανόν να ενθαρρύνει αποσχιστικά κινήματα στην Ευρώπη - όπως των Βάσκων στην Ισπανία - και ακόμη να χρησιμοποιηθεί ως μέρος της επιχειρηματολογίας μερίδας Τουρκοκυπρίων, που τάσσονται υπέρ ξεχωριστού τουρκοκυπριακού κράτους. Όλα τα ανωτέρω θα πρέπει λογικά να απασχολήσουν τις αρμόδιες Υπηρεσίες της Δημοκρατίας.

2016-01-04. Αποψη: Το Τρίγωνο Ελλάδας-Κύπρου-Παλαιστίνης

on Monday, 04 January 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Δρ Ευάγγελος Βενέτης, Συνεργάτης μας

2016-01-04. Αποψη: Το Τρίγωνο Ελλάδας-Κύπρου-Παλαιστίνης

Η ομόφωνη απόφαση-προτροπή της Ολομέλειας του Ελληνικού Κοινοβουλίου προς την ελληνική κυβέρνηση για αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους σε συνδυασμό με την επίσκεψη του Προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς στην Αθήνα στις 20-22/12/2015 αποτελούν εξελίξεις με ιδιαίτερη σημασία τόσο για τις διμερείς ελληνο- παλαιστινιακές σχέσεις όσο και για το Παλαιστινιακό Ζήτημα, ανανεώνοντας και συνεχίζοντας την πατροπαράδοτη φιλική σχέση των δύο λαών στην ιστορία, απώτερη και νεότερη. Λαμβάνει χώρα σε περίοδο γεωπολιτικής αστάθειας και συσχετισμού δυνάμεων στην Αν. Μεσόγειο και την Μ. Ανατολή. Παράλληλα η εν λόγω πρωτοβουλία, που ξεκίνησε επί προεδρίας Ζωής Κωνσταντοπούλου, δίνει έμμεσα το στίγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στο Παλαιστινιακό και τον αραβικό κόσμο, τονώνοντας την εικόνα της αριστερίζουσας ελληνικής κυβέρνησης στην ελληνική κοινή γνώμη.
Μοναδική παραφωνία στην εν λόγω πρωτοβουλία του ελληνικού κοινοβουλίου ήταν το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Αμπάς μίλησε στην Αίθουσα της Γερουσίας και όχι στην Ολομέλεια. Ακριβώς πριν ένα χρόνο (14/12/2014, Καθημερινή) γράφαμε για την προοπτική δραστηριοποίησης του Ελληνικού Κοινοβουλίου προς την κατεύθυνση αναγνώρισης  Παλαιστινιακού Κράτους. Το βασικό σκεπτικό για μια τέτοια εξέλιξη είναι η αναγκαία δραστηριοποίηση και πολυμέρεια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στην Μ. Ανατολή με το Παλαιστινιακό να αποτελεί σημείο αναφοράς στην σχέση της Ελλάδας με την Παλαιστίνη ειδικά, και τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο εν γένει.
Όσο για την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να αναγράφεται στα επίσημα έγγραφα του ελληνικού κράτους ο όρος «Παλαιστίνη» αντί της «Παλαιστινιακής Αρχής» είναι προς την σωστή κατεύθυνση αλλά πέραν των τύπων θα αποκτήσει ουσία όταν η ελληνική κυβέρνηση προβεί σε συστηματική εφαρμογή της εν λόγω απόφασης του ελληνικού κοινοβουλίου. Σε αντίθετη περίπτωση θα πρόκειται για εφήμερη απόφαση με μη δεσμευτικό χαρακτήρα για τις επόμενες ελληνικές κυβερνήσεις.
Η Ελλάδα είναι ένα από τα 57 μέλη των εν συνόλω 193 μελών του ΟΗΕ και ένα 21 μέλη των εν συνόλω 28 μελών της ΕΕ που δεν έχουν αναγνωρίσει κυβερνητικά το Παλαιστινιακό Κράτος. Γνωρίζοντας ότι η Κύπρος, με την οποία η Ελλάδα μοιράζεται κοινό γεωπολιτικό, και όχι μόνο, περιβάλλον, έχει αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό Κράτος από το 2013, το ερώτημα που τίθεται είναι για ποιο λόγο η Αθήνα διστάζει να πράξει κάτι ανάλογο. Προφανώς ο ελλαδικός πολιτικός κόσμος χρειάζεται μεγαλύτερη τόλμη και αποφασιστικότητα.
Με την Ελλάδα να συμμετέχει σε δύο «τρίγωνα» (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος) που είναι κατ’ ουσίαν ένα τετράγωνο (Ελλάδα-Κύπρος- Ισραήλ-Αίγυπτος), οι σχέσεις Ελλάδας-Κύπρου-Παλαιστίνης έχουν την δική τους δυναμική ανεξάρτητα από το αν υφίσταται στην πράξη ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Η Παλαιστίνη αποτελεί μέγεθος που δεν περιορίζεται στο στενό πλαίσιο ενός έθνους-κράτους αλλά εκπροσωπείται από την παλαιστινιακή διασπορά ανά τον κόσμο. Η δύναμη της διασποράς είναι μεγαλύτερη στην οικονομία και τον πολιτισμό παρότι πολιτικά-στρατηγικά δεν υφίσταται ένα κράτος-σημείο αναφοράς για αυτήν. Την ισχύ της παλαιστινιακής διασποράς καλείται να κατανοήσει ο ελληνικός πολιτικός και επιχειρηματικός κόσμος για να συνεχίσει στο μέλλον σε πιο στέρεα θεμέλια την παρούσα ελληνο-παλαιστινιακή συνεργασία. Όταν κάτι τέτοιο γίνει κατανοητό, τότε θα μιλάμε για ένα νέο τρίγωνο, αυτό μεταξύ Ελλάδος-Κύπρου-Παλαιστίνης.

[12 3 4 5  >>