Εθνική Στρατηγική

 1  2 

Μήπως οι μίζες στα εξοπλιστικά εξηγούν το "φοβικό σύνδρομο" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής;...

    Οι αποκαλύψεις γιά τα εξοπλιστικά στην πραγματικότητα επιβεβαίωσαν την κοινή  πεποίθηση: ότι στην διαδικασία παραγγελιών στρατιωτικού υλικού εμφιλοχωρούσε εδώ και χρόνια αθρόος χρηματισμός των αρμοδίων αξιωματούχων. "Ο κόσμος το είχε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι", κατά την λαϊκή παροιμία. Η τεραστίων διαστάσεων, όπως αποδεικνύεται τώρα, διαφθορά, ήταν διακομματική. Στην ουσία, το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης χρησιμοποίησε τις μίζες α...

18-01-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-03-17. Η γεωστρατηγική αξία του ελληνικού θαλάσσιου χώρου ...

«H κατάκτησις της Ελλάδος υπό μιας Μεγάλης Χερσαίας Δυνάμεως θα δώσει πιθανότατα εις αυτήν την Δύναμιν την δυνατότητα ελέγχου ολοκλήρου της Παγκοσμίου Νήσου». Sir Halford J. Mackinder ΕΔΩ! ολόκληρο το άρθρο....

17-03-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. Εξωτερική πολιτική ντροπής...

Η σημερινή μέρα είναι άλλη μια μέρα που οι Έλληνες θα την θυμόμαστε με θλίψη. Ο λόγος είναι η κατάντια της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας που την απογυμνώνει από τα τελευταία ίχνη αξιοπρέπειάς της.Μετά το απίθανο ότι «η μουσουλμανική, η οθωμανική κληρονομιά είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς», το οποίο ξεστόμισε ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος πριν από λίγες μέρες, υφιστάμεθα σήμερα την ταπεινωτική επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού και...

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

2015-02-20. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων...

ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση ΚρίσεωνΑναδημοσίευση από το περιοδικό ‘Νέα Πολιτική’, Τεύχος 12, Νοε-Δεκ 2014Η διαχείριση κρίσεων πρέπει να θεσμοθετηθεί και να γίνει μέρος μίας ριζικής πολιτικής μεταρρύθμισης.Η διαχείριση κρίσεων αντιμετωπίζεται, σύμφωνα με την διεθνή πρακτική και εμπειρία, σε πολλαπλά επίπεδα. Στο επίπεδο της πρόληψης, της πρόγνωσης και της εκτίμησης κινδύνου το έργο αυτό είναι καθήκον ενός Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, που είναι ανύπαρκτο...

20-02-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-06. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ!...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! Θα ακολουθήσουν:-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας κ...

06-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-18. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

18-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-01. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΚΡΙΣΕΩΝ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

01-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-17. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνο...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσίασε σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσμ...

17-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-12-05. «Μηδείς αγεωγράφητος και ανιστόρητος εισίτω»....

Αυτή πρέπει να είναι η επιγραφή που θα πρέπει να τοποθετηθεί στην είσοδο του κοινοβουλίου, ώστε να αποτρέπεται η είσοδος σε κάθε πολιτικό πρόσωπο που στερείται βασικών γνώσεων Ιστορίας και Γεωγραφίας! Δυστυχώς φαίνεται πως οι απουσίες (κατά κόσμον «κοπάνες») που έκανε κάποτε στα προαναφερόμενα μαθήματα ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, μεταγενέστερα δεν επέδρασαν μόνο αρνητικά στη δημόσια εικόνα του ως πρωθυπουργού της χώρας, αλλά προκάλεσαν σε επίπεδο γε...

05-12-2015   Εθνική Στρατηγική

11/4/2016. “Είναι η Ειδομένη περιοχή μειωμένης εθνικής κυριαρχίας”; ...

Αναδημοσίευση από το 'MILITAIRE' Στις εικόνες που είδαμε, στα  γεγονότα στην Ειδομένη, φάνηκε οι Σκοπιανοί ένοπλοι (ένοπλοι λέμε) αστυνομικοί, να έχουν προχωρήσει μπροστά από τον φράχτη, προς την Ελληνική πλευρά!! Όμως, ο Υπουργός Άμυνας, μας διαβεβαίωσε (sic) ότι «δεν μπήκαν σε Ελληνικό έδαφος …. και όλα είναι υπό έλεγχο»!!!Ας το δεχθούμε αυτό που λέει ο Υπουργός και που το επιβεβαιώνει και η Κυβέρνηση (αν και επανειλημμένα έχουν συλληφθεί ψευδ...

11-04-2016   Εθνική Στρατηγική

6/5/2016. Δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών για το Αιγαίο...

Προειδοποίηση ότι η ανοχή και η «συνενοχή» των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου από την Τουρκία μπορεί να  έχουν «κακό τέλος», απηύθηνε ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών Sergey Lavrov σε συνέντευξή του χθες, στην οποία εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον της Τουρκίας για την «επεκτατική» πολιτική που ακολουθεί, η οποία αποκαλύπτει τις «νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες της». Μιλώντας στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων...

06-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. H Εθνική Αξιοπρέπεια...

Υπάρχει ένα άυλο αγαθό, απαραίτητο για την επιβίωση και την ιστορική συνέχεια των λαών, ιδίως αυτών που δεν διαθέτουν άφθονους υλικούς πόρους και πλούτο. Το αγαθό αυτό είναι η Εθνική Αξιοπρέπεια, που διασώζει ατομικά και συλλογικά τους πολίτες μίας χώρας από την απαξίωση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό, το ψυχικό σκότιος, και μεσοπρόθεσμα από την δουλεία και μακροπρόθεσμα από τον εκμηδενισμό τους.  Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια....

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική
 1  2 

Articles tagged with: ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Ιωάννης Μπαλτζώης: Πώς θα είναι η Συρία μετά τον πόλεμο

on Wednesday, 08 August 2018. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

 

Οι εξελίξεις στη Συρία είναι ραγδαίες, αποσαφηνίζουν το τοπίο και αποκαλύπτουν τους σχεδιασμούς και τις επί μέρους συμφωνίες των δυνάμεων με ισχυρή προβολή ισχύος που κατοχυρώνουν τα συμφέροντά τους στην περιοχή. Συμφέροντα που διασφαλίζονται είτε αμέσως και δη φανερά, είτε εμμέσως δια αντιπροσώπων και δια μυστικών συμφωνιών, που θα αποκαλυφθούν στην τελική λύση για ολόκληρη την περιοχή.

Και αναφερόμαστε πρώτα από όλα στις ΗΠΑ και στην Ρωσία, ως τις δύο μεγάλες δυνάμεις με μεγάλη προβολή ισχύος και κατόπιν σε περιφερειακές δυνάμεις, όπως το Ιράν, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ και ακόμη μικρότερες, σύμμαχοι αυτών, όπως η Χεζμπολάχ του Λιβάνου, οι Κούρδοι της Συρίας, οι Δρούζοι της Συρίας, θρησκευτικές ομάδες όπως Σουνίτες, Σιΐτες, Αλαβίτες κλπ.


Για πρώτη φορά από το 2014, η κυβέρνηση της Συρίας διακήρυξε πρόσφατα την απελευθέρωση και κατοχή ολόκληρης των νότιων και νοτιοδυτικών επαρχιών της Συρίας (Νταράα και Κουνέιτρα). Ιδιαίτερα στα σύνορα με το Ισραήλ, στα καταληφθέντα από το Ισραήλ, στον πόλεμο του 1967, στα συριακά υψώματα του Γκολάν. Έτσι, σύμφωνα με στρατιωτική ανακοίνωση της 30ης Iουλίου 2018 από το κυβερνείο της περιοχής Νταράα, η 4η Τεθωρακισμένη Μεραρχία του Συριακού Αραβικού Στρατού κατέλαβε όλα τα σημεία που μπορούσε να διέλθει το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ), μετά από σκληρές μάχες με την εξτρεμιστική ισλαμική οργάνωση Jaysh Khaled bin Walid, θυγατρική του ΙΚ.
Συρία: Ποιός ελέγχει τι.

Ακόμη, στο μέτωπο της πόλης Σιαζάραχ (Shajarah) οι ελίτ δυνάμεις με την επωνυμία Tigers του Συριακού Αραβικού Στρατού εκκαθάρισαν σχεδόν ολόκληρη την περιοχή, εκτός ενός θύλακα 50 τετρ. χλμ, όπου ακόμη κατέχεται από τζιχαντιστές. Όταν λοιπόν εκκαθαριστεί και αυτός ο θύλακας όλη η περιοχή της Νότιας Συρίας από το λεκανοπέδιο του Γιαρμούκ, νότια της Δαμασκού μέχρι ολόκληρη την περιοχή της Νταράα μέχρι τα σύνορα με το Ισραήλ, θα έχει απελευθερωθεί από κάθε μορφής τζιχαντικής οργάνωσης για πρώτη φορά από το 2011 όταν άρχισε ο «εμφύλιος» πόλεμος στην Συρία.

Οι εξελίξεις αυτές αποδεικνύουν την εμφατική νίκη του προέδρου της Συρίας Άσαντ, που με την βοήθεια των συμμάχων του, Ρωσίας, Ιράν και Χεζμπολάχ, έχει ανακτήσει το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής δυτικά του Ευφράτη ποταμού. Ωστόσο, τρείς περιοχές είναι εκτός ελέγχου στον βορρά όπου οι Τούρκοι εισέβαλαν και κατέλαβαν και ελέγχουν τουλάχιστον δύο περιοχές της Συρίας έχοντας την έγκριση της Ρωσίας και την ανοχή των ΗΠΑ. Μέχρι τώρα οι η τουρκική παρουσία στην περιοχή επιτυγχάνεται ως εξής:

  1. Ουσιαστικός έλεγχος της επαρχίας του Ιντλίμπ, όπου συγκεντρώνονται τα απομεινάρια των τζιχαντιστών όλων των εξτρεμιστικών ισλαμιστικών οργανώσεων με την στήριξη και επίβλεψη της Τουρκίας, εφαρμόζοντας την απόφαση της Συνόδου της Αστάνα (Σεπτέμβριος 2017), μεταξύ Ρωσίας, Ιράν και Τουρκίας, με σκοπό τον έλεγχο και περιστολή της έντασης στην περιοχή, εγκαθιστώντας εντός του συριακού εδάφους 12 σημεία επιτήρησης.
  2. Με την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» (Αύγουστος 2016-Μάρτιος 2017) έθεσε υπό έλεγχο την ευρύτερη περιοχή της πόλης Γιαραμπλούς, καταλαμβάνοντας 243 κατοικημένους τόπους, μια περιοχή 2.015 τ.χλμ.
  3. Με την επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας» (Ιανουάριος 2018 έως Μάρτιος 2018) κατέλαβε εξολοκλήρου το κουρδικό καντόνι του Αφρίν, εκδιώκοντας τους Κούρδους της περιοχής αυτής.

Φυσικά όλες οι στρατιωτικές επιτυχημένες επιχειρήσεις των Τούρκων έγιναν με την έγκριση και ανοχή των Αμερικανών και Ρώσων για διαφορετικούς λόγους και αιτίες, που δεν θα αναφερθούν στο παρόν.

Το Ισραήλ ανησυχεί

Βέβαια το Ισραήλ, που ανησυχεί με τις εξελίξεις, είχε μεριμνήσει να συμμαχήσει και να θέσει υπό την στήριξή του τις τζιχαντιστικές οργανώσεις που δρούσαν στην περιοχή Κουνέιτρα και Νταράα. Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να δημιουργηθούν ζώνες ασφαλείας 50 χλμ. από τα βορειοανατολικά σύνορά του με την Συρία στα υψώματα του Γκολάν, με τον φόβο ότι στις περιοχές αυτές θα εγκαθίσταντο στρατιωτικές δυνάμεις του Ιράν και της Χεζμπολάχ. Ο σχεδιασμός αυτός του Ισραήλ, αν και αρχικά υλοποιήθηκε, τελικά οι εξελίξεις διαφοροποίησαν τους σχεδιασμούς του.

Εκκαθάριση περιοχών Νταράα και Κουνέιτρα, απέναντι από το Γκολάν. (Πηγή: https://www.almasdarnews.com/)

Έτσι η κατάληψη των περιοχών στα σύνορά του από τις συριακές δυνάμεις ανησύχησαν το Ισραήλ, πλην όμως δεν απέτρεψαν τις εν λόγω επιχειρήσεις. Προφανώς διότι πείστηκαν από τις διαβεβαιώσεις του προέδρου Πούτιν στον πρωθυπουργό Νετανιάχου, ότι η Ρωσία εγγυάται και δεν θα επιτρέψει να συμβεί αυτό που φοβούνται. Δηλαδή να εγκατασταθούν στην (βόρεια) αυλή του Ισραήλ στρατιωτικές δυνάμεις του Ιράν.

Η σχεδιαζόμενη Ζώνη Ασφαλείας του Ισραήλ, Ανατολικά του Γκολάν, που πλέον δεν υφίσταται. (Πηγή: https://theintercept.com)

Ο ισραηλινός Τύπος επικρίνει την αδράνεια της κυβέρνησής του, καθόσον όπως ισχυρίζεται, οι παραπάνω επιτυχίες επετεύχθησαν όχι από τις συριακές δυνάμεις, αλλά από ιρανικές δυνάμεις και δυνάμεις της Χεζμπολάχ, που ονομάσθηκαν για ευνόητους λόγους «Τοπικές Συριακές Δυνάμεις» και ήταν υπό την διοίκηση των Ιρανών. Άρα ο κίνδυνος του Ιράν είναι υπαρκτός και άμεσος για την ισραηλινή ασφάλεια.

Το τέλος του πολέμου και η Τουρκία

Ο πόλεμος στη Συρία φθάνει στο τέλος του. Σήμερα το Ισλαμικό Κράτος έχει απωλέσει το 95% των εδαφών που κατείχε στην Συρία και στο Ιράκ, όταν άρχισε τις επιχειρήσεις του πριν 4 χρόνια, τον Μάιο του 2014. Πλέον, ευρίσκεται σε απομονωμένες περιοχές-νησίδες, οι οποίες σιγά σιγά εξαλείφονται. Όταν άρχισε η εξέγερση της λεγόμενης τότε συριακής αντιπολίτευσης κατά του Άσαντ και μάλιστα από την περιοχή της Ντεράα τον Μάρτιο του 2011, οι εκτιμήσεις των Δυτικών, Ισραηλινών και άλλων ειδικών ήταν ότι ο Άσαντ θα ανατραπεί μέσα σε λίγες εβδομάδες ή μήνες.

Η διάψευση της εκτίμησης αυτής ήταν εκκωφαντική και αποτέλεσε δε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις μεταπολεμικά. Έτσι, μετά από επτάμισι χρόνια διάρκειας ο υποκινούμενος από εξωτερικές δυνάμεις πόλεμος, που δεν ήταν εμφύλιος αφού συμμετείχαν πολλές χώρες και μαχητές-τζιχαντιστές από δεκάδες άλλες χώρες, φαίνεται να φθάνει στο τέλος του. Ένας πόλεμος που, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, αφήνει πίσω του περί τους 500.000 νεκρούς, 5,4 εκατ. πρόσφυγες και 6,3 εκατ. μετεγκατεστημένους Σύριους στο εσωτερικό της χώρας.

Η Άγκυρα ισχυρίζεται και εκβιάζει, ότι στην Τουρκία έχουν καταφύγει 3.500.000 Σύριοι πρόσφυγες εν δυνάμει υποψήφιοι να περάσουν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, όπως έγινε και το 2015, αποτελώντας μια βόμβα στα θεμέλια της ΕΕ. Όπως προαναφέραμε οι Τούρκοι κατέχουν δύο περιοχές (όχι πολύ μεγάλες) στη βόρειοδυτική Συρία, το καντόνι του Αφρίν και την περιοχή της Γιαραμπλούς.

Τις κατέχουν με το πρόσχημα και τις συμφωνίες Αστάνα και Σότσι (Ρωσία, Τουρκία, Ιράν) για δημιουργία Ασφαλών Περιοχών (Guvenli Bolgesi), στην βόρεια Συρία, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι τζιχαντιστές, στο αγώνα που κάνει(!) εναντίον τους. Την ίδια στιγμή όμως, είναι γνωστή στους πάντες η μεγάλη βοήθεια και στήριξη που παρείχε στους τζιχαντιστές από την αρχή του πολέμου μέχρι και τώρα στην επαρχία Ιντλίμπ.

Στην ουσία, την Τουρκία ενδιαφέρει μόνο η ακύρωση δημιουργίας κουρδικού κράτους στη βόρεια Συρία, καθόσον η δημιουργία του θα αποτελέσει την θρυαλλίδα για τις καταιγιστικές εξελίξεις σε ολόκληρη την περιοχή (Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν). Είναι γεγονός ότι στην περιοχή αυτή υπάρχουν περίπου 35 εκατομμύρια Κούρδοι, εκ των οποίων πάνω από 15 εκατομμύρια ευρίσκονται στη νοτιοανατολική Τουρκία.

Η συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας

Σε ότι αφορά τη Συρία, ένα δημοσίευμα της φιλοκυβερνητικής συριακής εφημερίδας Εl Watan μας «αποκαλύπτει» το μέλλον της πολύπαθης αυτής χώρας. Φαίνεται ότι η Ρωσία και οι ΗΠΑ «έχουν καταλήξει» σε μια συμφωνία για τη Συρία. Στην ουσία την έχουν μοιράσει στα δύο. Ως γνωστόν κατά τις πολεμικές επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού Κράτους, Ρωσία και ΗΠΑ είχαν διαχωρίσει την Συρία σε δύο τομείς. Ανατολικά του Ευφράτη οι ΗΠΑ με τους συμμάχους τους τις SDF (Syrian Democratic Forces), δηλαδή Κούρδοι της Συρίας και μετριοπαθείς Άραβες. Δυτικά του Ευφράτη, ο Συριακός Αραβικός Στρατός (Άσαντ) με τους συμμάχους του, Ρωσία, Ιράν και Χεζμπολάχ.

Ο Ευφράτης ποταμός, στο κέντρο του χάρτη χωρίζει την Συρία στις δύο σφαίρες επιρροής. Ανατολικά οι ΗΠΑ και Δυτικά η Ρωσία.

Έτσι, με βάση το δημοσίευμα της Εl Watan, κατά τις πρόσφατες συνομιλίες ΗΠΑ-Ρωσίας συζητήθηκε το θέμα της μετατροπής των δυνάμεων του PKK/PYD (Κούρδοι της Συρίας) σε έμμισθο στρατό που θα υπάγεται στον εθνικό στρατό της Συρίας. Η εφημερίδα El Watan, που αποτελεί ημιεπίσημο όργανο του κόμματος Μπάαθ και της κυβέρνησης Άσαντ, επιβεβαίωσε ότι κορυφαία στελέχη του PKK/PYD (Οργάνωση Κούρδων της Συρίας) βρίσκονται στη Δαμασκό, για επαφές με την κυβέρνηση και επετεύχθη συμφωνία των δύο μερών.

Οι στρατιωτικές δυνάμεις του PKK/PYD, δηλαδή ο YPG (Δυνάμεις Προστασίας του Λαού), που δραστηριοποιούνται ανατολικά του Ευφράτη, προετοιμάζονται για να ενταχθούν ως ξεχωριστή δύναμη στον εθνικό στρατό της Συρίας. Σύμφωνα με το πλαίσιο των συζητήσεων, στην περιοχή που ελέγχουν οι Κούρδοι θα επαναλειτουργήσουν τα στρατολογικά γραφεία, θα αναρτηθούν οι σημαίες της Συρίας, θα τοποθετούνται οι δημόσιοι υπάλληλοι από την κυβέρνηση της Δαμασκού, ενώ θα αναγνωριστούν ειδικά πολιτικά και στρατιωτικά δικαιώματα στους Κούρδους του PKK/PYD.

Ο μισθός των στελεχών του PKK/PYD θα πληρώνεται από τη Δαμασκό. Όσον αφορά τους μαχητές που πολέμησαν τα προηγούμενα χρόνια στις τάξεις του YPG, η περίοδος αυτή θα θεωρηθεί θητεία στον συριακό στρατό. Στις περιοχές που ελέγχονται από το PYD η εκπαίδευση θα επανασχεδιαστεί και θα γίνεται στα κουρδικά και τα αραβικά. Επίσης, έχει συμφωνηθεί ο υπουργός Πετρελαίου της Συρίας να είναι Κούρδος, όπως και η συνέχιση της παραμονής των στρατευμάτων των ΗΠΑ στην περιοχή, ανατολικά του Ευφράτη.

 

Δηλαδή, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις της εφημερίδος και όπως φαίνεται από τις τελευταίες εξελίξεις, προς το παρόν δεν δημιουργείται ανεξάρτητο κουρδικό κράτος στην βόρεια Συρία, αλλά οι Κούρδοι της Συρίας λαμβάνουν μεγάλη αυτονομία σε μια ομόσπονδη Συρία και συμμετέχουν στην μελλοντική κυβέρνηση.

Ξεκρεμάστε Οτσαλάν, κρεμάστε Άσαντ

Στις πετρελαιοφόρες περιοχές που ελέγχονται από το PYD, δικαίωμα άντλησης και εκμετάλλευσης θα έχουν εταιρείες δυτικών συμφερόντων (ΗΠΑ και σύμμαχοί τους). Η Ρωσία, πέραν της νομιμοποίησης-μονιμοποίησης της στρατιωτικής της παρουσίας στις περιοχές Χομς, Ντερ Ελ Ζορ, Λατάκειας και Ταρτούς, θα αποκτήσει ενισχυμένα δικαιώματα άντλησης και εκμετάλλευσης στις περιοχές που υπάρχουν αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, δυτικά του Ευφράτη.

Βασικά το σχέδιο επανένωσης της Συρίας, προβλέπει την παραμονή των στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ ανατολικά του Ευφράτη, αλλά και στην περιοχή Ριμελάν και τούτο για να σταματήσουν τα σχέδια της Τουρκίας για την Ιεράπολη/Μένμπετζ και την περιοχή Γκίρε Σπι / Τελ Αμπιάντ. Ήδη στην Ιεράπολη, την Γκίρε Σπι / Τελ Αμπιάντ και τη Ράκα οι Κούρδοι ήδη έχουν αρχίσει να κατεβάζουν τα πορτρέτα του Οτζαλάν και τις σημαίες του PKK και σύντομα θα αναρτηθούν οι σημαίες της Συρίας και τα πορτρέτα του Άσαντ.

Φυσικά, σημαντικό ρόλο στη νέα Συρία θα έχει στις περιοχές δυτικά του Ευφράτη και το Ιράν. Η Τεχεράνη αποδείχτηκε σταθερός σύμμαχος της Συρίας από την αρχή του πολέμου, καθώς τα πρώτα τέσσερα χρόνια έσωσε στην κυριολεξία τον Άσαντ. Απέτρεψε δε τον διαμελισμό της χώρας από τους τζιχαντιστές, μέχρι την στρατιωτική εμπλοκή της Ρωσίας από τον Οκτώβριο του 2015.

Το Ιράν, αν και θα το επιθυμούσε θα «παρίσταται» υπό μορφή συμβούλων στις Ένοπλες Δυνάμεις της Συρίας, καθώς και σε στρατιωτικές βάσεις, αλλά σε περιοχές μακράν των συνόρων με το Ισραήλ. Η εξήγηση είναι ότι η εγγύτητα των δύο μισητών εχθρών (Ισραήλ και Ιράν) αποτελεί εύφλεκτη ύλη για θερμή σύρραξη στην περιοχή. Η δε Χεζμπολάχ έγινε πλέον εμπειροπόλεμη, καλά εξοπλισμένη πολιτικο-στρατιωτική δύναμη, που θα έχει λόγο στην περιοχή και ιδιαίτερα στον Λίβανο, όπου συμμετέχει στις πολιτικές διεργασίες.

Ιδανική λύση με το αζημίωτο

Όπως προαναφέραμε το τέλος του πολέμου στην Συρία, φαίνεται ότι πλησιάζει. Οι δύο μεγάλες δυνάμεις φαίνεται ότι βρήκαν την ιδανική λύση και φυσικά με τα συμφέροντά τους αζημίωτα. Οι δύο περιοχές που κατέχουν οι Τούρκοι (Αφρίν και Γιαραμπλούς), καθώς και η ελεγχόμενη τρίτη περιοχή (επαρχία Ιντλίμπ) που όπως φαίνεται θα αποτελέσει χώρο συγκέντρωσης και απομόνωσης των υπολοίπων τζιχαντιστών, θα αποτελέσουν περιοχές εκκρεμότητας και μελλοντικής επίλυσης.

Προς το παρόν αυτό που δημιουργείται δεν είναι ένα κουρδικό κράτος στη βόρεια Συρία αλλά ένα κουρδικό αυτόνομο ομόσπονδο κράτος, ανατολικά του Ευφράτη, με μεγάλες αλλαγές σε εκπαίδευση, γλώσσα, προνόμια κλπ, το οποίο θα συμμετέχει με υπουργούς στην κυβέρνηση της Βαγδάτης. Οι υπό κατάληψη περιοχές των Τούρκων θα αποτελέσουν χαρτί πίεσης από και προς την Τουρκία των δύο δυνάμεων Ρωσίας και ΗΠΑ, ανάλογα με τις γεωπολιτικές εξελίξεις, όπως π.χ. που θα καταλήξει το παιχνίδι της πολιτικής ισορροπίας και πολιτικών εκβιασμών της Τουρκίας, μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Και εδώ έχουμε πολλά να δούμε ακόμη, γιατί το γεωπολιτικό αυτό παίγνιο είναι εν εξελίξει.

Το Ιντλίμπ εκτιμούμε ότι στην παρούσα φάση, είναι το αναγκαίο κακό, που πρέπει να υπάρξει και να διατηρηθεί σε αυτή την μορφή. Ουδείς επιθυμεί να εκκαθαριστεί το Ιντλίμπ από τους τζιχαντιστές που έχουν συγκεντρωθεί. Και τούτο, καθόσον είναι πολύ πιθανόν και αναμενόμενο πολλοί από τους εναπομείναντες τζιχαντιστές να διασκορπιστούν κατόπιν σε ολόκληρη την Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, απελπισμένοι, έμφορτοι ακραίων θρησκευτικών ιδεοληψιών και εκδικητικών αντιλήψεων, καθώς και από την επιθυμία τους να καταστούν Shahid (Μάρτυρες) και να αιματοκυλίσουν τον κόσμο όλο.

Το Ιντλίμπ εκτιμάται ότι θα καταστεί μια μεγάλη φυλακή τύπου Γάζας. Ένας βούρκος με θρησκευτικά εξτρεμιστικά περιττώματα, φυλασσόμενος και ταυτόχρονα προστατευόμενο εξτρεμιστικό θρησκευτικό είδος. Αργότερα και μετά τις ρυθμίσεις στην περιοχή θα επανεξετασθεί το μέλλον του.

Η Συρία θα ανακτήσει σχεδόν ολόκληρη την εδαφική της έκταση, με τις εθνότητες και τις θρησκευτικές ομάδες, χαλαρά συνεννοούμενες σε μια μορφή που θα είναι μεταξύ «ενιαίας» και ομοσπονδιακής κρατικής οντότητας. Ουσιαστικά ένας χώρος-προτεκτοράτο ελεγχόμενος από τις χώρες που συμμετείχαν στο μεγάλο αυτό ανθρωπιστικό έγκλημα του αιώνα μας και θέλουν να διατηρήσουν την προβολή ισχύος τους, προς χάρη των συμφερόντων τους. Ρωσία και ΗΠΑ τα έχουν κανονίσει και τα έχουν συμφωνήσει όλα.

Καμιά συγνώμη

Και ο Άσαντ; Αμφιβάλλει κανείς ότι είναι ο μεγάλος νικητής, αφού από διεθνές πολιτικό απόβλητο και εν δυνάμει «εγκληματίας πολέμου» πριν λίγα χρόνια από όλη σχεδόν την διεθνή κοινότητα, τώρα είναι ουσιαστικό μέρος της λύσης του συριακού ζητήματος και ισοδύναμος συνομιλητής με τις άλλες πλευρές; Τουλάχιστον τώρα. Και ίσως αύριο να αποσυρθεί και να παραδώσει την εξουσία σε άλλον ηγέτη, για την επίτευξη της ήδη συμφωνημένης λύσης.

Και τι έμεινε από όλα αυτά; Μα οι νεκροί οι πρόσφυγες οι εκτοπισμένοι, μια χώρα γεμάτη ερείπια με τις υποδομές της κατεστραμμένες. Για τους ανθρώπους βέβαια καμιά συγνώμη από τους μεγάλους υπεύθυνους και καμιά τιμωρία. Όσο για την κατεστραμμένη ολοσχερώς αυτή χώρα, κανένα πρόβλημα, έρχεται η ανοικοδόμηση. Δυτικές και ρωσικές εταιρείες βάζουν μπροστά από τώρα τα μηχανήματά τους για την γιγαντιαία ανοικοδόμηση της χώρας, όπως έχει μοιραστεί ήδη: ανατολικά του Ευφράτη, Αμερικανοί και Δυτικοί και δυτικά του Ευφράτη, Ρώσοι, σύμμαχοί τους και πιθανότητα και η Τουρκία, ο μεγάλος ένοχος στα εγκλήματα της Συρίας. Και από χρήματα; Μα φυσικά οι φυσικοί πόροι της χώρας, που δεσμεύονται πλέον για δεκαετίες.

Το Διεθνές Δίκαιο είναι για τις μικρές χώρες και τους μικρούς ηγέτες, οι οποίοι το επικαλούνται ή και ελέγχονται από τους κανόνες του και τα διεθνή του δικαστήρια. Για τις μεγάλες χώρες και τους ηγέτες του, το Διεθνές Δίκαιο απλά αγνοείται. Εκεί ισχύει το πολιτικό δίκαιο, ή αλλιώς το Δίκαιο της Ισχύος, όπως μας διδάσκει από την αρχαιότητα και ισχύει μέχρι σήμερα ο μέγας Θουκυδίδης, στον περίφημο και δραματικό διάλογο Αθηναίων και Μηλίων: «ὅ­τι δ­και­α μν ν τ ν­θρω­πε­­ λ­γ ­π τς ­σης ­νγ­κης κρ­νε­ται, δυ­να­τ δ ο προ­­χον­τες πρσ­σου­σι κα ο ­σθε­νες ξυγ­χω­ρο­σιν» {5.89}.

Πηγές:
1. https://www.almasdarnews.com/
2. https://theintercept.com/
3. https://www.debka.com/syria-proclaims-control-of-borders.
4. http://www.alwatan.sy/
5. Εθνικές Επάλξεις, Αρ. Τεύχους 124, Χρήστου Μηνάγια, Ανάλυση Κυρίων Γεγονότων στην Τουρκία.
6. http://makhaterltakfir.com/en

 * Ο Ιωάννης Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος ε.α., πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

 

 

 

BESA-George N. Tzogopoulos (Moderator); What Are the Implications of the Russian-Turkish Rapprochement?

on Monday, 22 January 2018. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Q: In the aftermath of the failed coup d'état of July 2016, Turkish President Recep Tayyip Erdoğan is embarking on an attempt to improve Ankara’s relations with non-Western countries to avoid international isolation.

The Russian-Turkish rapprochement is a characteristic example. As the EU and the US criticize Erdoğan for his domestic and foreign policy choices, he regularly meets with his Russian counterpart, Vladimir Putin, to discuss new patterns of cooperation. BESA join the debate by asking the experts: What are the implications of the Russian-Turkish rapprochement?

View PDF

10/08/2017. ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ. ΜΙΑ ΑΝΙΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΕ ΜΕΛΛΟΝ.

on Thursday, 10 August 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

10/08/2017. ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ. ΜΙΑ  ΑΝΙΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΕ ΜΕΛΛΟΝ.

    Όταν πριν μερικά χρόνια κάποιος αναφερόταν στις σχέσεις Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας θα τις περιέγραφε  ως ανύπαρκτες , μηδενικές, εχθρικές, μίσους και έντονης επιθυμίας για  αλληλοεξόντωση. Σήμερα ο γνώστης των τεκτονικών αλλαγών που συνέβησαν θα τις περιέγραφε ως καλές, βελτιούμενες, «συμμαχικές», ιδιαίτερες, αλλά και μη φανερές. Πριν λίγες ημέρες το Ισραήλ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να κλείσει τα γραφεία του Al-Jazeera , το τηλεοπτικό δίκτυο του Κατάρ, το οποίο οι ισραηλινές αρχές κατηγορούν για υποκίνηση βίας. Το Ισραήλ κατηγορεί εδώ και χρόνια το δίκτυο για έλλειψη αντικειμενικότητας στην κάλυψη της διένεξης με τους Παλαιστίνιους. Ο πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu είχε ανακοινώσει στα τέλη του Ιουλίου ότι ήθελε να διώξει το Al-Jazeera κατηγορώντας το, ότι υποδαυλίζει την ένταση στη διένεξη για τους ιερούς τόπους στην Ιερουσαλήμ! Με την απόφασή του αυτή το Ισραήλ συντάσσεται και παρατάσσεται στο πλευρό της αραβικής συμμαχίας, με προεξάρχουσες την Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο, που κατηγορούν το Κατάρ για στήριξη τρομοκρατικών ισλαμιστικών οργανώσεων, όπως το ISIS, η Αλ Κάιντα , και άλλες ακραίες οργανώσεις, διακόπτοντας τις διπλωματικές των σχέσεις, κάθε επαφής και συναλλαγής, απομονώνοντας πλήρως το Κατάρ στην Μέση Ανατολή.
    Η ενέργεια αυτή του Ισραήλ είναι πρωτόγνωρη και μοναδική στην ιστορία του. Είναι η πρώτη φορά, που το Ισραήλ στηρίζει Αραβικό κράτος, τόσο φανερά και απροκάλυπτα. Είναι η πρώτη φορά που  το Ισραήλ συμμετέχει σε ενδο-αραβική διένεξη και παίρνει το μέρος της μιας πλευράς, είναι η πρώτη φορά που το Ισραήλ συντάσσεται με τον Σουνιτικό άξονα, όπου ηγέτιδα δύναμη είναι η Σαουδική Αραβία και το αντίπαλο δέος ο Σιϊτικός άξονας, με ηγέτιδα δύναμη, το Ιράν, παραδοσιακό εχθρό του Ισραήλ. Για  «τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ» οι εξελίξεις ήταν αναμενόμενες, καθόσον εδώ και αρκετό καιρό, Ισραήλ και Σαουδική Αραβία είχαν μυστικές επαφές και συνομιλίες, όπου το αδύνατον έγινε δυνατόν. Οι δύο μισητοί εχθροί, στην Μέση Ανατολή, εφαρμόζοντας το δόγμα της  real politic, παραμέρισαν παραδοσιακές έχθρες, πολιτικές προκαταλήψεις και ιδεολογικές αντιλήψεις, «συνέπτυξαν» αφανή συμμαχία, με σκοπό να προωθήσουν τα εθνικά των συμφέροντα, καθόσον η πολιτική Ομπάμα για την Μέση Ανατολή (επαφές και συμφωνία με Ιράν) ήταν αντίθετη έως καταστροφική για τις εθνικές επιδιώξεις των δύο κρατών.
Τα τελευταία χρόνια, δραματικές πολιτικής αλλαγές έχουν κλονίσει τη Μέση Ανατολή. Κάποιοι έχουν περιγράψει αυτά τα γεγονότα μεταφορικά ως "μετατοπίζοντας την άμμο της ερήμου", θεωρώντας ότι επετεύχθη το  αδύνατο. Ορισμένες από τις πιο τρομακτικές αλλαγές έχουν υπενθυμίσει το παροιμιώδες «τέλος των ημερών», ενώ άλλες  φαίνονται λίγο πολύ σαν μικρά θαύματα, θεωρώντας τόσο απίθανους τους  παίκτες και τόσο απροσδόκητες τις  εξελίξεις.
Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει,  ότι ένας νέος Σαουδάραβας  διανοούμενος ο Abdul- Hameed Hakeem, θαεπισκεπτόταν την Ιερουσαλήμ και στη συνέχεια θα έγραφε μια  θαρραλέα ανοικτή επιστολή στη γενεά του, που δημοσιεύτηκε στο Foreign Affairs, εκφράζοντας τόσο την ελπίδα όσο και την επιθυμία για έναν πρωτόγνωρο πολιτικό μετασχηματισμό; Και όμως συνέβη, όπως αναφέρει η εφημερίδαΑlgemeiner. Η επιστολή του στην ουσία είχε αποδέκτη τον Υπουργό Άμυνας και πρώτο διάδοχο του Θρόνου της Σαουδικής Αραβίας, τον Mohammad bin SalmanAlSaud, τον μελλοντικό βασιλιά  της Σαουδικής Αραβίας . Το όνειρό του; Ότι ο νεαρός διάδοχος,θα ενστερνιστεί ένα νέο όραμα για τη Σαουδική Αραβία , όπου θα συμπεριλαμβάνεται (άκουσον,άκουσον) οπωσδήποτε η  ειρήνη με το Ισραήλ. Αν δεν ήταν προσυνεννοημένο, για να προετοιμάσουν την κλειστή Σαουδαραβική κοινωνία, τότε σαφώς είναι  πολύ προχωρημένο. Και φαίνεται ότι ο διάδοχος του θρόνου και αγαπημένος υιός του γηραιού Βασιλιά Salman, ο Mohammand bin Salman, στην ουσία ο ισχυρότερος  άνδρας σήμερα στην Σαουδική Αραβία, βαδίζει πάνω στο όραμα του διανοούμενου Abdul-Hameed Hakeem.  Σε αυτό το πλαίσιο ξεκίνησε αυτή η  απροσδόκητη προσέγγιση μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ισραήλ. Πριν από δύο χρόνια,  τον Ιούνιο του 2015, οι Times of India,  ανέφεραν ότι η ινδική πόλη Lucknow,  φιλοξένησε μια ασυνήθιστη συνάντηση μεταξύ του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας, στην οποία συμμετείχαν επίσης διακεκριμένοι διανοούμενοι Σιΐτες (!!), αλλά τότε ελάχιστοι αντελήφθησαν τις καταιγιστικές εξελίξεις, που βλέπουμε σήμερα.
    Σε ότι αφορά το Ισραήλ, η νέα πολιτική του και οι διαμορφούμενες και αποκαλυπτόμενες εξωτερικές του σχέσεις με την Σαουδική Αραβία, μπορεί σε μια μερίδα φανατικών εθνικιστών και ακραίων θρησκευτικών αντιλήψεων να είναι πολύ ενοχλητικές έως απαράδεκτες, η  πλειοψηφία όμως του Ισραηλινού λαού, το θεωρεί αναγκαία εξέλιξη, επιβαλλόμενη από τις ιδιαίτερες συνθήκες της περιοχής και την κόπωση των συνεχών πολέμων. Σε ότι αφορά όμως την Σαουδική Αραβία, οι εξελίξεις αυτές είναι θα λέγαμε εκρηκτικές. Ο Ουαχαμπισμός, η επίσημη θρησκεία της Σαουδικής Αραβίας, θεωρείται  ακραίων Ισλαμιστικών Σουνιτικών αντιλήψεων. Θεωρείται από πολλούς, ως μια αίρεση που δημιουργήθηκε τον 18ο αιώνα και επιδιώκει να επιστρέψει το Σουνιτικό Ισλάμ,στις πρώιμες ρίζες του - τις ημέρες του Προφήτη και των πρώτων οπαδών του. Για να αντιληφθούμε το πώς θεωρούν το Ισραήλ, τους Ισραηλινούς  και την θρησκεία των, αναφερόμαστε δειγματοληπτικά στα εξής: Η Σαουδική Αραβία κατηγορεί έντονα τόσο τους χριστιανούς ( ονομάζοντάς τους Σταυροφόρους),  όσο και τους Εβραίους (αποκαλώντας τους ως υιούς των  χοίρων και  των σκύλων), όπως  π.χ. ακούσαμε σε διακηρύξεις του Οσάμα Μπιν Λάντεν.  Υπάρχουν πολλές  αντιεβραϊκές αντιλήψεις και απαγορεύσεις   στη Σαουδική Αραβία, που  επικεντρώνονται στο Ισραήλ και στον Σιωνισμό. Έτσι απαγορεύεται  παντελώς η είσοδος Ισραηλινών στην χώρα.  Ακόμη και σε άλλης εθνικότητας  ταξιδιώτες με ισραηλινές βίζες στα διαβατήρια τους δεν επιτρέπεται η είσοδό τους στην Σαουδική Αραβία . Φυσικά  απαγορεύεται η εμφανής  εβραϊκή θρησκευτική ενδυμασία και να φέρονται  σύμβολα, όπως τα κοσμήματα με το «Αστέρι του Δαβίδ» ή διάφορα θρησκευτικά βιβλία  Ιουδαϊκής ή άλλης θρησκείας.  Και εδώ υπάρχει ένα ζήτημα. Εκτιμάται όμως ότι,  σε μια χειραγωγούμενη κοινωνία, με αυστηρές ως ακραίες θρησκευτικές αντιλήψεις,  με ένα σκληρό και παντελώς αντιδημοκρατικό καθεστώς, όπως στην Σαουδική Αραβία, ο ισχυρός άνδρας  της χώρας, ο πρίγκιπας Mohammand bin Salman, ο αυριανός βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας, στα πλαίσια της νέας πολιτικής και της νέας πορείας που θα εξαγγείλει, θα περάσει και την νέα πολιτική της χώρας, όπως την «οραματίσθηκε» ο νεαρός Σαουδάραβας διανοούμενος Abdul-Hameed Hakeem, με το Ισραήλ να συγκαταλέγεται στους καλύτερους φίλους και συμμάχους της χώρας!! Εκτός και αν μελλοντικά έχουμε ξανά «μετατόπιση της άμμου της ερήμου» στον απίθανο κόσμο της Μέσης Ανατολής.

29/7/2017. ΙΣΟΡΡΟΠΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΧΑΟΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

on Saturday, 29 July 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

29/7/2017. ΙΣΟΡΡΟΠΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΧΑΟΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Η ανακατάληψη της Μοσούλης από τις ιρακινές δυνάμεις, υποστηριζόμενες από ένα ιδιόμορφο συνασπισμό κρατών και οργανώσεων, προσέλκυσε πολύ λιγότερο την προσοχή των ΜΜΕ από την αιφνίδια εισβολή του ISIS το 2014.

Σχετικά χαμηλή και η δημοσιότητα της μάχης της Ράκκας, με τις δυνάμεις των Syrian Democratic Forces να συναντούν μεγαλύτερη αντίσταση καθώς εισέρχονται στο κέντρο της πόλεως.

Μάλλον η μάχη της Ράκκας θα ακολουθήσει τη βραδεία εξέλιξη της αντίστοιχης πολιορκίας της Μοσούλης. Βέβαια σε έναν ανταρτοπόλεμο, όπως αυτός που διεξάγεται στα μέτωπα Συρίας και Ιράκ, η πρωταρχική επιδίωξη δεν είναι η κατάληψη εδαφών, όσο συμβολική και στρατηγική σημασία και αν αυτά έχουν. Ούτε και η καταστροφή των δυνάμεων των ανταρτών από μόνη της εξασφαλίζει την τελική ειρήνευση και την αποκατάσταση της ηρεμίας. Η αντιμετώπιση της ισλαμιστικής σουνιτικής εξέγερσης θα προέλθει μόνο μέσα από ένα δίκαιο διακανονισμό των τοπικών συμφερόντων και ισορροπιών που θα υποστηριχθεί από την οικονομική ανασυγκρότηση της περιοχής και τη παρουσία ισχυρών δυνάμεων που δεν θα προβαίνουν σε πράξεις αντεκδίκησης.

Δυστυχώς οι παραπάνω προϋποθέσεις, για πολλούς λόγους εκλείπουν σήμερα και  οι προοπτικές ειρήνευσης και ακόμη περισσότερο μιας μόνιμης διευθέτησης, δεν είναι ευοίωνες. Επιπλέον, οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των εμπλεκομένων και οι μαξιμαλιστικές διαθέσεις ορισμένων μερών δεν προδικάζουν μια σύντομη επίλυση των προβλημάτων. Το μείζον ερώτημα δεν είναι πλέον η στρατιωτική συντριβή του ISIS, αλλά η διαχείριση της βίαιης απόσυρσης του από τα εδάφη που ήλεγχε τα τελευταία τρία χρόνια.

Παρά τις συνομωσιολογικές θεωρίες περί ύπαρξης μεθοδεύσεων και διακανονισμών για την αναδιάταξη της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής, ολοκληρωμένο σχέδιο δεν υπάρχει στα επιτελεία των μεγάλων και μεσαίων δυνάμεων. Όπως δεν υπάρχουν και «απόλυτα» σχέδια στα συμβούλια των πανίσχυρων και διαπλεκόμενων πολυεθνικών επιχειρήσεων. Η πολυπλοκότητα της διεθνούς πραγματικότητας, η δύναμη του τυχαίου και ο απρόβλεπτος ανθρώπινος παράγοντας δεν επιτρέπουν την κατάρτιση μακροχρόνιων και ανελαστικών σχεδίων.

Αντίθετα υπάρχει πλήθος εναλλακτικών σχεδίων που προωθούν περισσότερο ή λιγότερο, τις επιδιώξεις των σχεδιαστών τους και το μέγεθος της επιτυχίας βασίζεται στην ευελιξία εφαρμογής τους, στο πλήθος των επιλογών και στη σύμπλευση με συμφέροντα και άλλων παικτών ή ακόμη και στην κατάλληλη χρησιμοποίηση των τελευταίων.

Αναμφίβολα τα συμφέροντα ΗΠΑ και Ρωσίας στη Μέση Ανατολή δεν συμβαδίζουν, αλλά καθώς δεν αφορούν θέματα εθνικής επιβίωσης τους, υπάρχουν αρκετά περιθώρια συνεργασίας. Η περιορισμένη σύμπλευση Ουάσιγκτον-Μόσχας στη Μέση Ανατολή μπορεί να επιβάλει και στα υπόλοιπα μέρη να μετριάσουν τις στοχεύσεις τους και να προχωρήσουν σε λογικούς σταδιακούς συμβιβασμούς. Η πρόσφατη αμερικανορωσική ανεπίσημη συμφωνία για αποκλιμάκωση στη Νότιο Συρία  αποτελεί ένα αισιόδοξο παράδειγμα. Η ζώνη ασφαλείας που δημιουργείται απομακρύνει την απειλή από τα σύνορα του Ισραήλ και Ιορδανίας και αποτρέπει την άμεση διασύνδεση Ιράν με Hezbollah στον ασταθή Λίβανο.

Παράλληλα εξασφαλίζει τα νότα της πρωτεύουσας του καθεστώτος Assad και επιτρέπει τα εξαντλημένα στρατεύματα του να κινηθούν ανατολικά προς τη συριακή πόλη Deir ez-Zor όπου καταφεύγουν τα απομεινάρια του ISIS. Ταυτόχρονα η παρουσία αμερικανικών αλλά και ρωσικών δυνάμεων εκατέρωθεν του Ευφράτη, στη Βόρεια Συρία, αποτρέπει μια σύγκρουση μεταξύ τουρκικών, συριακών και κουρδικών τμημάτων. Η αργή εξέλιξη της πολιορκίας της Ράκκα, εξασφαλίζει χρόνο για την αναζήτηση μιας λύσης για τον έλεγχο των περιοχών που να βασίζεται σε τοπικά στοιχεία και να μην προκαλεί ανησυχίες στους γείτονες. Το δημοψήφισμα της 25ης Σεπτεμβρίου, στο ιρακινό Κουρδιστάν, όπου αναμένεται η συντριπτική επικράτηση της ψήφου υπέρ της ανεξαρτησίας, δημιουργεί προβληματισμούς καίτοι δεν θεωρείται πιθανή η ανακήρυξη της, παρά μόνο η χρησιμοποίηση του αποτελέσματος για διαπραγματευτικά κέρδη της Erbil στα πλαίσια του ομοσπονδιακού κράτους του Ιράκ.

Ο κύριος σημερινός υποστηρικτής των Κούρδων, HΠΑ, μιλάει για μια κουρδική οντότητα εντός του Ιράκ, εξέλιξη που μάλλον χαροποιεί και το Ιράν. Το τελευταίο κανονικά θα πρέπει να αισθάνεται ικανοποιημένο καθώς μετά από δεκαετίες βλέπει στη Βαγδάτη να υπάρχει μια σιιτική κυβέρνηση, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι καθίσταται το κράτος αυτό και υποχείριο της Τεχεράνης. Η Ρωσία βλέπει ότι η αποφασιστική επέμβαση της στη Συρία εξελίχθηκε ευνοϊκά καθώς διέσωσε το καθεστώς του Assad (και τις ρωσικές βάσεις) και κατέστησε τη Μόσχα κύριο πρωταγωνιστή στην περιοχή. Το καθεστώς της Δαμασκού επέδειξε αξιοσημείωτη αντοχή και ελέγχει πλέον σε ικανοποιητικό βαθμό την αποκαλούμενη «χρήσιμη Συρία» (δυτικό τμήμα).

Πιθανόν μάλιστα για να εξασφαλίσει την επιβίωση του και επανέλεγχο της επικράτειας να αποδεχθεί μια –υπό αμερικανορωσική εγγύηση- περιορισμένη κουρδική αυτονομία στο βορρά. Μια παρόμοια εγγύηση, συνδυασμένη με κοινή στρατιωτική παρουσία των δύο χωρών, ίσως μετρίαζε τις τουρκικές ανησυχίες. Αντίστοιχες δε προβλέψεις για την μειονότητα των Τουρκομάνων θα ενίσχυαν πολιτικά τον «Σουλτάνο» καθιστώντας περισσότερο «ευκολοχώνευτη» μια περιορισμένη κουρδική αυτονομία. Συγχρόνως τα κράτη του Κόλπου, πρέπει να κατανοήσουν ότι η εμπλοκή τους σε χρηματοδοτήσεις εξτρεμιστικών οργανώσεων μπορεί να προκαλέσει ανεξέλεγκτη αναταραχή που να θέσει σε κίνδυνο τα, στηριζόμενα στην εσωτερική αναδιανομή μερισμάτων, καθεστώτα τους. Η πρόσφατη διαμάχη Ντόχας και Ριάντ (και συμμάχων του) αποδεικνύει πόσο πολύπλοκη αλλά και εύθραυστη είναι η φαινομενική ηρεμία και αγαστή συνεργασία στους κόλπους των μοναρχιών του Κόλπου.

Το παραπάνω αισιόδοξα σενάρια προϋποθέτουν ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι θα ενεργήσουν ως ορθολογικοί δρώντες που δεν θα επιθυμήσουν να θέσουν σε κίνδυνο την επιβίωση τους για αβέβαια μελλοντικά κέρδη. Η πολυετής σύγκρουση σίγουρα έχει εξαντλήσει αρκετές πλευρές, όμως η πλεονεξία και οι ανορθολογικοί υπολογισμοί αποτελούν χαρακτηριστικό όχι μόνο των ανθρώπων αλλά και των οργανισμών και κρατικών οντοτήτων. Μόνο η αναγκαστική επιβολή ορίων που θα συμφωνηθούν μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας και θα επιβληθούν στους φίλους και συμμάχους τους, μπορεί να οδηγήσει σε μια βιώσιμη λύση.

Όμως και οι ηγέτες αυτών των δύο χωρών, προσβλέπουν στα πολιτικά τους ακροατήρια και ρυθμίζουν ανάλογα τις κινήσεις τους, γεγονός που δημιουργεί αρκετούς περιορισμούς. Επίσης θα πρέπει να αποφευχθούν εμμονές σε συγκρουσιακές πολιτικές όπως η αμερικανική στάση έναντι του Ιράν και η στόχευση τους στην ανατροπή του καθεστώτος των «μουλάδων» με αδυναμία πρόβλεψης των συνεπειών και της διαδόχου καταστάσεως. Η επίλυση της αντιπαλότητας Σουνιτών-Σιιτών είναι ανέφικτη επί του παρόντος αλλά η σταδιακή μείωση των εστιών ανάφλεξης στην περιοχή θα ενισχύσει τη σταθερότητα μειώνοντας τα διλήμματα ανασφάλειας.

Την ίδια στιγμή, οι ενεργειακοί κολοσσοί, ενίοτε και σε διαφορετικό βηματισμό με τις κυβερνήσεις τους, προσπαθούν να προωθήσουν τα σχέδια τους. Η κατάσταση γίνεται ακόμη δυσκολότερη καθώς εξτρεμιστικές οργανώσεις, πολέμαρχοι, και εγκληματικές συμμορίες λυμαίνονται τις ζώνες των συγκρούσεων και μπορούν να προκαλέσουν αναζωπυρώσεις και προβοκάτσιες. Όσο για την ισλαμιστική τρομοκρατία, δεν πρέπει να αναμένουμε την άμεση εξαφάνιση της με τον σε εξέλιξη περιορισμό των εδαφών και της δύναμης της ούτε και με τον -μη επιβεβαιωμένο- θάνατο του ηγέτη του ISIS.

Η επανεμφάνιση του σουνιτικού εξτρεμισμού στο κεντρικό Ιράκ το 2007 που οδήγησε στην έκρηξη της εξάπλωσης του 2014, καταδεικνύει την εγγενή αστάθεια της περιοχής και κυρίως τα οδυνηρά αποτελέσματα εγκληματικών κυβερνητικών επιλογών που βασίζονται σε λογικές αντιποίνων και άρνησης παραχώρησης δικαιωμάτων στους αντιπάλους και στις μειονότητες. Δεν πρέπει λοιπόν να θεωρούμε ότι η ισλαμιστική τρομοκρατία θα εκριζωθεί αλλά ούτε και να κινδυνολογούμε για μαζικά τρομοκρατικά κτυπήματα στις δυτικές χώρες. Η επαγρύπνηση και κρατική συνεργασία σε συνδυασμό με περιοριστικά μέτρα, με τις ανάλογες επιπτώσεις στην καθημερινότητα μας, έχουν αποδειχθεί ότι μείωσαν τον αριθμό και επιπτώσεις των κτυπημάτων. Όση αφορά την τύχη του ISIS, τα ιστορικά παραδείγματα αποκεφαλισμού των ηγεσιών τρομοκρατικών οργανώσεων είναι αντιφατικά. Η επικρατούσα εκτίμηση είναι ότι η οργάνωση θα επηρεαστεί αρνητικά από το θάνατο του Baghdadi με τον μεγαλύτερο κίνδυνο να απορρέει από την ενσωμάτωση της με την Al-Qaeda δίδοντας νέα δυναμική στον ισλαμιστικό εξτρεμισμό.

Επιπρόσθετα, εκ μέρους της Δύσεως, θα πρέπει να αποφευχθεί η μετεγκατάσταση πυρήνων των εξτρεμιστών σε άλλες περιοχές (Βόρειος Αφρική, Σομαλία, Υεμένη, Σαχέλ) και η δημιουργία νέων failed states ή η πλήρης κατάρρευση των ήδη υπαρχόντων. Όλες οι προαναφερθείσες λύσεις έχουν αναπόφευκτα κόστος, ανθρώπινο, οικονομικό και πολιτικό,  για τα μέρη εκείνα που λόγω θέσεως, ισχύος, συμφερόντων θα εμπλακούν στο χειρισμό των πολύπλοκων προβλημάτων αυτών των περιοχών. Έχει όμως αποδεχθεί ότι το κόστος της πρόληψης είναι υποπολλαπλάσιο του κόστους αντιμετώπισης και η αποτελεσματικότητα της πρώτης είναι καταφανώς υπέρτερη. 

28/7/2017. Δέκα στρατιές ετοιμάζονται να συντριβούν στην Μέση Ανατολή

on Friday, 28 July 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Επιμέλεια Γεώργιος Σιδερής, Υπνχος ε.α. Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

28/7/2017. Δέκα στρατιές ετοιμάζονται να συντριβούν στην Μέση Ανατολή

Η Σαουδική Αραβία σχεδιάζει μια μαζική εισβολή στην Υεμένη – και είναι σίγουρη για τη νίκη.

Αλλά πόσο ισχυρή είναι στην πραγματικότητα η σουνιτική στρατιωτική συμμαχία; Πώς θα αντισταθεί η πολιτοφυλακή των Χούτις; Μια επισκόπηση της ισορροπίας δυνάμεων.

Η βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας έχει μάθει πολλά στις ΗΠΑ. Η προπαγάνδα που συνοδεύει τη στρατιωτική επέμβαση στην Υεμένη, θα μπορούσε να προέρχεται από το Πεντάγωνο των Ηνωμένων Πολιτειών. Κάτι σαν ένα αντίγραφο της δημόσιας εκστρατείας που προηγήθηκε των πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Οι Σαουδάραβες έχουν δώσει στην στρατιωτική επιχείρηση ένα μεστό τίτλο, «Καταιγίδα της Αποφασιστικότητας», ο οποίος είναι για να θυμηθούμε συνειδητά την «Επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου». Έτσι ονόμασαν οι Ηνωμένες Πολιτείες τον πόλεμο τους ενάντια στο ιρακινό καθεστώς το 1991. Παράλληλα, η βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας μοιράζει απλόχερα φωτογραφίες και βίντεο από την διοίκηση της στρατιωτικής επιχείρησης.

Πάντα στο επίκεντρο: Ο πρίγκιπας Μοχάμαντ μπιν Σαλμάν, γιος του μόλις εδώ και δύο μήνες ένθρονου βασιλιά, και με μια ηλικία 34 ετών ο νεότερος υπουργός Άμυνας του κόσμου.

Όπως και οι ΗΠΑ στους πολέμους στη Μέση Ανατολή, έτσι και η Σαουδική Αραβία δηλώνει ρητά με κάθε ευκαιρία ότι δεν ενεργεί μόνη της. Το Ριάντ ανακοίνωσε με περηφάνεια ότι ηγείται μιας να συμμαχίας δέκα κρατών, που υποστηρίζεται επιπλέον από τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Πόσο ισχυρή είναι η συμμαχία η οποία θέλει να πολεμήσει τους αντάρτες Χούτις;

Η Σαουδική Αραβία αντιπροσωπεύει τη μεγάλη πλειονότητα των στρατευμάτων για την «Καταιγίδα της Αποφασιστικότητας». Περί τα 100 μαχητικά αεροσκάφη, ένας μη καθορισμένος αριθμός πολεμικών πλοίων. Επιπλέον, 150.000 στρατιώτες είναι έτοιμοι για μια χερσαία επίθεση. Έτσι, τα δύο τρίτα των στρατευμάτων της Σαουδικής Αραβίας αναμένεται να συμμετάσχουν στην εισβολή στην Υεμένη.

Ίσως το Ριάντ υπερβάλλει με αυτούς τους αριθμούς, επειδή μια τέτοια μαζική αναδιάταξη θα σήμαινε στην πραγματικότητα ότι ο στρατός της Σαουδικής Αραβίας παραμένει εκτεθειμένος σε άλλες ζώνες συγκρούσεων – όπως τα σύνορα με το Ιράκ όπου είναι σε εξέλιξη ο εμφύλιος πόλεμος, και στον οποίο το Ισλαμικό Κράτος ελέγχει μεγάλα τμήματα της επικράτειας.

Το Ισλαμικό Κράτος θέλει να ανατρέψει την βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας και απειλεί με επιθέσεις κατά της μοναρχίας.

Εκτός από τη Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτο προφανώς φέρει το κύριο βάρος της στρατιωτικής επιχείρησης. Σύμφωνα με στοιχεία από το Κάιρο η Αίγυπτος έχει αναπτύξει πέντε πολεμικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα.

Περίπου 40.000 στρατιώτες αναμένεται να συμμετάσχουν στη σχεδιαζόμενη εισβολή, που υποστηρίζεται από αιγυπτιακά μαχητικά αεροσκάφη. Νωρίτερα η Αίγυπτος έλαβε από την Σαουδική Αραβία πολλά δισεκατομμύρια δολάρια για να αγοράσει πολεμικά πλοία και αεροσκάφη στην Γαλλία και την Ρωσία.

H Αίγυπτος είναι πιθανό να χρειαστεί να κρατήσει ένα στρατηγικό απόθεμα για μια ενδεχόμενη στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη, όπου το Ισλαμικό Κράτος και άλλες ένοπλες ομάδες δρουν ανενόχλητα. Επιπλέον, η Αίγυπτος δεν έχει καμία εμπειρία στην ανάπτυξη εκστρατευτικών δυνάμεων, με εξαίρεση ένα απόσπασμα στο πρώτο Πόλεμο του Κόλπου.

Επιπλέον, η στρατιωτική επέμβαση της Αιγύπτου στην Υεμένη το 1960 ήταν καταστροφική, συμβάλλοντας στην ήττα της Αιγύπτου το 1967 στον Πόλεμος των Έξι Ημερών κατά του Ισραήλ, τελειώνονταςν με τη διχοτόμηση της Υεμένης, όπως τα στρατεύματα της Αιγύπτου απέτυχαν να νικήσουν τα στρατεύμτατα του ιμάμη Ζαΐντι, τον οποίο διαδέχτηκαν οι Χούτις.

Η Σαουδική Αραβία πιθανώς εκτιμά ότι ο κίνδυνος παρέμβασης στην Υεμένη είναι μικρότερος από τον κίνδυνο της μη επέμβασης. Η Αίγυπτος είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτωμένη από την οικονομική βοήθεια από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία, και συνεπώς θεωρείται απίθανο να αρνηθεί το αίτημα για την αποστολή στρατευμάτων.

Επιπλέον, με μια επίθεση κατά των Χούτις ο πρόεδρος της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι και η βασιλική οικογένεια Αλ Σαούντ έχουν ευκαιρία να ενισχύσουν την εικόνα τους ως προστάτες των αραβικών και σουνιτικών συμφερόντων, σε μια εποχή που η νομιμότητά τους αμφισβητείται στις χώρες τους από μαχητικούς ισλαμιστές.

Προφανώς ο συνασπισμός σχεδιάζει να παρενοχλήσει τους Χούτις από δύο πλευρές: Ενώ η Σαουδική Αραβία θα εισβάλει από το βορρά, οι Αιγύπτιοι θα προσγειωθούν στις ακτές στα δυτικά και νότια.

Προς το παρόν παραμένει ασαφές πώς ακριβώς αναμένεται να έρθουν στην επιτυχία τα στρατεύματα της Αιγύπτου στην Υεμένη, όπως εδώ και χρόνια έχουν να παρουσιάσουν μεγάλες αποτυχίες στην χερσόνησο του Σινά: Να κινήσει στρατιωτικά μια ομάδα ανταρτών ισλαμιστών η οποία ένωσε τις δυνάμεις της με τους τοπικούς φυλάρχους.

Τα μικρότερα κράτη του Αραβικού Κόλπου, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, φέρεται να συμμετάσχουν σύμφωνα με τα σχέδια που έχουν γίνει έως τώρα γνωστά, μόνο με αεροπορικές επιθέσεις εναντίον της πολιτοφυλακής των Χούτις, ίσως και με την παροχή ειδικών δυνάμεων.

Το ίδιο ισχύει και για την Ιορδανία, το Μαρόκο και το Σουδάν. Συνολικά, 185 μαχητικά αεροσκάφη είναι να συμμετάσχουν στις επιχειρήσεις. Αυτό το μέγεθος είναι το πολλαπλάσιο αυτών των αεροσκαφών που είναι σε χρήση στο θέατρο επιχειρήσεων στο Ιράκ και τη Συρία.

Ως το δέκατο κράτος, το Πακιστάν εμπλέκεται επίσης στην «Καταιγίδα της Αποφασιστικότητας». Το Ισλαμαμπάντ την υποστηρίζει με τη χρήση των αεροσκαφών και των πολεμικών πλοίων του. Ποιά ακριβώς θα είναι τα καθήκοντα αυτών των δυνάμεων, δεν είναι ακόμη γνωστό.

Ο πρωθυπουργός Ναουάζ Σαρίφ ανακοίνωσε επίσης ότι θα επανεξετάσει το αίτημα της Σαουδικής Αραβίας για την αποστολή χερσαίων δυνάμεων. Το Ισλαμαμπάντ προσπαθεί μάταια να νικήσει στρατιωτικά στην χώρα του τους Ταλιμπάν – και τώρα αισθάνεται την ανάγκη να παρέμβει στην Υεμένη.

Πόσο ισχυροί είναι οι αντάρτες Χούτι;

Ένα μεγάλο μυστήριο είναι σήμερα η αντίσταση του Χούτις και των συμμάχων τους. Εκτιμήσεις γύρω από το μέγεθος της πολιτοφυλακής ποικίλουν από 30.000 έως 100.000 άνδρες. Έχουν αναβαθμιστεί σημαντικά τους τελευταίους μήνες, αυτό είναι σίγουρο. Το οπλοστάσιό τους περιλαμβάνει τώρα πυροβολικό, αντιαρματικούς πυραύλους και αντιαεροπορικά όπλα (MANPADS).

Μέρος των όπλων προφανώς έχουν παραληφθεί από το Ιράν, αλλά μεγάλο μέρος αυτών έχει έρθει στην κατοχή τους τους τελευταίους μήνες μετά τις νικηφόρες επιχειρήσεις εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων. Έτσι, ότι οι αντάρτες δεν μπορεί να αντισταθούν σε εισβολή 200.000 στρατιωτών, είναι φυσιολογικό, αλλά μπορούν να εμπλέξουν τα στρατεύματα του αντιπάλου σε έναν δαπανηρό αντάρτικο πόλεμο, λίγο μετά την εισβολή.

Οι πρόσφατες στρατιωτικές επιτυχίες των Χούτις θα ήταν αδιανόητες χωρίς την τακτική συμμαχία τους με το σόι του πρώην προέδρου Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, ο οποίος απομακρύνθηκε το 2012 από την εξουσία.

Ο γιος του Αχμέντ έχει υπό τις διαταγές τους τη Δημοκρατική Φρουρά, μια επίλεκτη στρατιωτική μονάδα. Αρχικά ο Αχμέντ Σαλίχ είχε υποσχεθεί την υποστήριξή του στο διάδοχο του πατέρα του, ο πρόεδρος Αμπντ Ράμπο Μανσούρ αλ-Χάντι, στη συνέχεια όμως ήρε αυτή την υπόσχεση.

Ο γιος του πρώην δικτάτορα συγκέντρωσε γύρω του αρκετές χιλιάδες στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένων πολλών στελεχών της Πολεμικής Αεροπορίας. Με τη βοήθειά τους, οι αντάρτες Χούτις παραγκώνισαν τον πρόεδρο αλ-Χάντι.

Η συμμαχία μεταξύ των Χούτις και των φατριών του Σάλεχ εξακολουθεί να κρατά, αλλά και οι δύο επιδιώκουν μακροπρόθεσμα αντικρουόμενα συμφέροντα. Και οι δύο θέλουν τελικά την αποκλειστική αρμοδιότητα στην πρωτεύοσαν Σανάα. Προσπάθειες ενοποίησης των στόχων τους έχουν αποτύχει ήδη αμέτρητες φορές. Υπό την πίεση των ξένων επεμβάσεων, η συμμαχία θα μπορούσε να σύντομα να παρουσιάσει ρωγμές.

Επιπτώσεις στο Ιράν

Οι Ιρανοί είναι πιθανό να εκτιμήσουν ότι θα πρέπει να αυξήσουν την υποστήριξή τους προς την πολιτοφυλακή των Χούτις, σε περιορισμένο βαθμό – λόγω γεωγραφίας. Ο εναέριος χώρος της Υεμένεης έχει κλείσει από την Σαουδική Αραβία, αφήνοντας τον θαλάσσιο ανεφοδιασμό των Χούτις ως τη μόνη δυνατή επιλογή για το Ιράν. Αυτό αυξάνει τον κίνδυνο ναυτικών αψιμαχιών μεταξύ πολεμικών πλοίων του Ιράν και του συνασπισμού των Αράβων.

Ως εκ τούτου, το Ιράν είναι πιθανό να αισθάνεαι υπό αυξημένη πίεση για να καταλήξει σε μια συμφωνία στις διαπραγματεύσεις P5 + 1 γύρω από το πρόγραμμα των πυρηνικών του, για να αποτρέψει τις περαιτέρω κυρώσεις, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι μπορεί να συνεχίσει να χρηματοδοτεί τα πληρεξούσια του στην Υεμένη και αλλού.

Το Ιράν είναι επίσης πιθανό να ανταποδώσει στην Σαουδική Αραβία αυξάνοντας την πίεση μέσω του Μπαχρέιν, όπου απέφυγε μέχρι στιγμής να υποστηρίξει άμεσα τους διαδηλωτές στο Μπαχρέιν.

Συνοπτικά: Συνολικά, σχεδόν 200.000 στρατιώτες και 185 μαχητικά αεροσκάφη αναμένεται να συμμετάσχουν υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας στη στρατιωτική επιχείρηση στην Υεμένη. Η επιτυχία είναι αβέβαιη: Οι αντάρτες Χούτις θέλουν να εμπλέξουν τους εισβολείς σε έναν δαπανηρό ανταρτοπόλεμο.

Πρόγνωση: Η στρατιωτική επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη, το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο του 2009, κατά των Χούτι, διεκόπη μετά από παρατεταμένες διασυνοριακές δραστηριότητες και απέτυχε να καταστείλει την εξέγερση των Χούτι. Αντ ‘αυτού οι Χούτις έφεραν υπό τον έλεγχό τους έδαφος μέσα στη Σαουδική Αραβία! Αυτό συνέβαλε στην παραμερισμό του πρίγκιπα Χαλίντ μπιν Σουλτάν, ο τότε υπουργός Άμυνας. Τι άλλαξε τώρα;

Ούτε οι Αιγύπτιοι ούτε οι Σαουδάραβες είναι πιθανό να είναι σε θέση να νικήσουν τους Χούτι και τους συμμάχους τους στη μάχη σε ορεινό έδαφος, όπου η εξοικείωση με το έδαφος θα αποδειχθεί ένα σημαντικό πλεονέκτημα, το οποίο είναι με την πλευρά των Χούτι.

Ως εκ τούτου, η παρέμβαση αυτή ενέχει υψηλό κίνδυνο να γίνει αορίστου χρόνου, καθώς ο στρατός της Υεμένης έχει κατακερματιστεί, και δεν υπάρχει πολιτική ηγεσία που είναι ικανή για να αποκαταστήσει την τάξη στη χώρα χωρίς εξωτερική υποστήριξη.

Σημαντικές απώλειες της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας θα ήταν πιθανό να ανατροφοδοτήσουν αναταραχές στις δύο χώρες, ενώ μια οριστική αποτυχία θα αύξανε τον κίνδυνο για την πολιτική σταθερότητα και στις δύο χώρες.

Επιπλέον, ήσσονος σημασίας ναυτικά επεισόδια μεταξύ του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας ή με τα αιγυπτιακά πολεμικά πλοία στα ανοικτά των ακτών της Υεμένης θα αυξήσουν τον κίνδυνο των παράπλευρων ζημιών για τη ναυτιλία μέσω των Στενών και θα φέρουν την αναστάτωση στις στρατηγικές οδούς μεταφοράς πετρελαίου, γεγονός που θα έχει αντίκτυπο στην αγορά πετρελαίου.

Το Ιράν είναι πιθανό να προβεί σε αντίποινα κατά της Σαουδικής παρέμβασης, επιδιώκοντας να καθηλώνει στρατεύματα της Σαουδικής Αραβίας αλλού, αυξάνοντας τον κίνδυνο της τρομοκρατίας στο Μπαχρέιν, και ενδεχομένως στην ανατολική επαρχία της ίδιας της Σαουδικής Αραβίας.

Η άμεση παρέμβαση της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη θα καταστήσει ο για το Ιράν να δικαιολογήσει πιο εύκολα την αύξηση της κλίμακας της άμεσης επέμβασης στο Ιράκ και ενδεχομένως στη Συρία, το οποίο με τη σειρά του ενδέχεται να προκαλέσει την Τουρκία.

Πηγή Ιστοσελίδα Αποκάλυψη.

23/1/2017. Ο ΡΩΣΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΝΕΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ «ΚΑΜΕΝΗΣ ΓΗΣ» ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΑΣΙΑ

on Monday, 23 January 2017. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

23/1/2017. Ο ΡΩΣΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΝΕΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ «ΚΑΜΕΝΗΣ ΓΗΣ» ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΑΣΙΑ

Αν ρίξουμε μια ματιά σε μια υδρόγειο σφαίρα θα δούμε ότι ο πλανήτης μας είναι ένας θαλάσσιος κόσμος όπου κυριαρχούν δύο μεγάλα νησιά. Για την ακρίβεια, ένα μεγάλο  και ένα μικρότερο. Το μεγάλο νησί είναι το σύμπλεγμα της Ευρασίας με την Αφρική, αυτό που ο Βρετανός γεωπολιτικός θεωρητικός Sir Halford Mackinder ονόμασε «Παγκόσμια Νήσο» (World Island) και το μικρότερο είναι η αμερικανική ήπειρος. Με βάση τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, η κυρίαρχη στεριά του κόσμου είναι η Παγκόσμια Νήσος ενώ η αμερικανική ήπειρος είναι δευτερεύουσας σημασίας έκταση, εξαρτώμενη από την Παγκόσμια Νήσο. Και πάλι με βάση τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, η κομβική ήπειρος στο σύμπλεγμα αυτό είναι η Ευρασία, ενώ υπαρξιακός πυρήνας της Ευρασίας είναι ο χώρος που ο Mackinder αναφέρει ως Heartland και ο οποίος ουσιαστικά ταυτίζεται με τη Ρωσία και το εγγύς εξωτερικό της Ρωσίας.

Ωστόσο, αν και η Ευρασία είναι το κέντρο του κόσμου, μέχρι σήμερα η ύπαρξη του στρώματος των αρκτικών πάγων ουσιαστικά την έκοβε σε δύο κομμάτια και καθιστούσε τους μεγάλους ωκεανούς του πλανήτη βασικούς διαύλους επικοινωνίας μεταξύ τoυ δυτικού και του ανατολικού κομματιού της.
Και οι ωκεανοί ελέγχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Έτσι, η κυρίαρχη χώρα του δεύτερου νησιού του πλανήτη, δηλαδή της αμερικανικής ηπείρου, ελέγχοντας τις ανοιχτές ωκεάνιες εκτάσεις, καθίστατο η σημαντικότερη χώρα του κόσμου, παρόλο που βρίσκεται σε μια περιφερειακή θέση.

Σήμερα, όμως, τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν. Ένας συνδυασμός γεωγραφικών, τεχνολογικών και πολιτικών παραγόντων απειλεί να δημιουργήσει μια εν δυνάμει γεωπολιτική πραγματικότητα πρωτοφανή στην ανθρώπινη ιστορία.

Η ΤΗΞΗ ΤΩΝ ΑΡΚΤΙΚΩΝ ΠΑΓΩΝ ΚΑΙ Η ΕΝΙΑΙΑ ΕΥΡΑΣΙΑ
Ο πρώτος από αυτούς τους παράγοντες είναι η διαφαινόμενη τήξη του στρώματος των πάγων του Αρκτικού. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε πως όταν αναφερόμαστε σε τήξη των αρκτικών πάγων δεν εννοούμε τη πλήρη εξαφάνισή τους αλλά τη μείωση του στρώματός τους σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι διαχειρίσιμο καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους από τα ρωσικά παγοθραυστικά.

Οι πιθανές συνέπειες από αυτήν την εξέλιξη αναμένεται να είναι κοσμογονικές.

Εδώ θα περιοριστούμε να αναφέρουμε ότι μία από τις συνέπειες αυτής της πιθανής εξέλιξης είναι ότι δημιουργείται ένας νέος θαλάσσιος δρόμος, που επιτρέπει την επικοινωνία του ανατολικού κομματιού της Ευρασίας με το δυτικό, χωρίς να χρειάζονται κατ’ ανάγκην οι ανοικτές ωκεάνιες εκτάσεις.

Θα μπορούσαμε δηλαδή να πούμε ότι δημιουργείται ένα είδος διαδρόμου ταχείας κυκλοφορίας γύρω από την Ευρασία αλλά και γενικότερα γύρω από το σύμπλεγμα Ευρασίας – Αφρικής, που αποτελείται από τα εγγύς ύδατα στην περιφέρεια των δύο ηπείρων. Ο διάδρομος αυτός συμπληρώνεται από το πλέγμα των κλειστών θαλασσών στο εσωτερικό της Παγκόσμιας Νήσου και συγκεκριμένα, τη Βαλτική, τη Μαύρη Θάλασσα και κυρίως τη Μεσόγειο Θάλασσα, η οποία αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, το εσωτερικό αίθριο της Παγκόσμιας Νήσου. Δηλαδή το κέντρο της. Και κέντρο του κέντρου είναι η Ανατολική Μεσόγειος.

Βρισκόμαστε λοιπόν ενώπιον της πιθανότητας δημιουργίας ενός νέου γεωπολιτικού χώρου, αποτελούμενου από τα περιφερειακά ύδατα γύρω από την Ευρασία και την Αφρική και από τις κλειστές θάλασσες στο εσωτερικό αυτού του πλέγματος. Άρα, βασικό στρατηγικό διακύβευμα των ερχόμενων δεκαετιών είναι ποιος θα ελέγξει αυτόν τον χώρο και ιδιαίτερα το κέντρο του, που είναι η Ανατολική Μεσόγειος.

Μέχρι πριν λίγο καιρό, η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα ήταν εύκολη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες. Δηλαδή, η κατεξοχήν ναυτική δύναμη του πλανήτη. Όμως, εδώ και μερικά χρόνια δραματικές αλλαγές στην τέχνη και την τεχνολογία του πολέμου, προερχόμενες κυρίως από την Κίνα, έχουν αλλάξει αυτό το δεδομένο.

Συγκεκριμένα, για δικούς της λόγους, η Κίνα έχει αναπτύξει οπλικά συστήματα και πολεμικές μεθοδολογίες που σκοπό έχουν να αμφισβητήσουν τη ναυτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών ακριβώς στα εγγύς ύδατα γύρω από την Ευρασία. Αυτές οι ικανότητες χαρακτηρίζονται από Αμερικανούς ειδικούς με το αρκτικόλεξο HEAT (High End Asymmetrical Threats) και βασίζονται στη δημιουργία πλεγμάτων αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (anti – acess area – denial {A2/AD}) που επιδιώκουν να μετατρέψουν τα πλεονεκτήματα του Αμερικανικού Ναυτικού σε μειονεκτήματα στα παράκτια ύδατα και να διώξουν τα αμερικανικά πολεμικά πλοία βαθιά στην ασφάλεια των ωκεανών.

Η περαιτέρω εξέταση αυτών των ικανοτήτων ξεφεύγει από τα όρια αυτής της παρουσίασης. Εδώ θα περιοριστούμε να πούμε ότι αιχμή του δόρατος αυτών των προσπαθειών είναι η ανάπτυξη ASBM (anti – ship ballistic missiles), δηλαδή εξειδικευμένων βαλλιστικών πυραύλων, ικανών να προσβάλουν πλοία επιφανείας εν κινήσει. Ο πιο γνωστός εκπρόσωπος των πυραύλων αυτών είναι ο περιβόητος Dong Feng 21D που χαρακτηρίζεται ως «φονέας αεροπλανοφόρων» (‘air carrier killer’).

Το πιο σημαντικό όμως είναι να γνωρίζουμε ότι οι ικανότητες αυτές δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της Κίνας, ούτε απαιτούν κάποιες ιδιαίτερα εξελιγμένες τεχνολογίες για να αναπτυχθούν. Ήδη κράτη σαν το Ιράν έχουν αρχίσει να επενδύουν σε αυτές ενώ είναι δεδομένο ότι την υψηλότερη τεχνολογία στους σχετικούς τομείς κατέχει η Ρωσία, άρα είναι σε θέση να αναπτύξει πλέγματα προβολής ισχύος από τη στεριά στη θάλασσα ανώτερα από αυτά της Κίνας ή οποιουδήποτε άλλου.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΩΝ ΩΚΕΑΝΩΝ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ;
Άρα, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, από γεωστρατηγικής άποψης, οι θάλασσες του πλανήτη τείνουν να χωριστούν σε δύο κομμάτια. Στις ανοιχτές ωκεάνιες εκτάσεις, όπου τον έλεγχο συνεχίζουν να έχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και στα εγγύς ύδατα στην περιφέρεια και το εσωτερικό της Παγκόσμιας Νήσου, όπου η κυριαρχία διεκδικείται με αξιώσεις από τις χερσαίες ευρασιατικές δυνάμεις, δηλαδή τη Ρωσία και την Κίνα, οι οποίες μετατρέπονται σε ένα είδος υβριδικών δυνάμεων με μεικτά χερσαία και θαλάσσια στοιχεία.

Ουσιαστικά δηλαδή, η Παγκόσμια Νήσος, συνδυασμένη με αυτό το νέο θαλάσσιο σύστημα των εγγύς περιφερειακών υδάτων και των κλειστών θαλασσών, κατά κάποιον τρόπο αποκόπτεται από τους ανοιχτούς ωκεανούς και δημιουργεί ένα είδος αυτόνομου κόσμου μέσα στον πλανήτη. 

Αυτή όμως είναι μια πιθανή εξέλιξη πολύ αρνητική για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως είπαμε και πριν, με βάση τις ίδιες τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, ολόκληρη η αμερικανική ήπειρος είναι δευτερεύουσας σημασίας στεριά, εξαρτώμενη από την Ευρασία. Κατά συνέπεια, αν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι σε θέση να ασκούν αποφασιστικής σημασίας δράσεις στην Ευρασία, τότε είναι καταδικασμένες να τεθούν στο περιθώριο.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα μπορούσαν να καταφύγουν στην στρατηγική των Βρετανών προπατόρων τους. Δηλαδή στο διαίρει και βασίλευε που εφάρμοζε η Μεγάλη Βρετανία καθ’ όλη τη διάρκεια του λεγόμενου βεστφαλιανού συστήματος από το 1648 μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εδώ όμως εισέρχεται ένα τρίτος παράγοντας. Η οικονομική, πολιτική αλλά και στρατιωτική αποδυνάμωση των Ηνωμένων Πολιτειών που έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια. Μετά τον δεκαπενταετή ατέρμονα και χιμαιρικό «Πόλεμο Ενάντια στην Τρομοκρατία», ο οποίος ρούφηξε την αμερικανική στρατιωτική ισχύ, στέγνωσε το αμερικανικό θησαυροφυλάκιο και οδήγησε στο φιάσκο του Ιράκ και του Αφγανιστάν, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν δείχνουν να έχουν ούτε τη δύναμη να επιβάλλουν την κυριαρχία τους σε κομβικά σημεία της Ευρασίας δια της βίας αλλά ούτε και τα χρήματα ώστε να εξαγοράσουν συμμαχίες και συνεργασίες, όπως έκαναν στο παρελθόν.

Ο συνδυασμός αυτών των τριών παραγόντων απειλεί να οδηγήσει στην υλοποίηση ενός γεωπολιτικού εφιάλτη για τους Αμερικανούς. Στη δημιουργία μιας αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου, που θα έχει αποκοπεί από το ωκεάνιο σύστημα προβολής ισχύος και την οποία δεν θα μπορούν πλέον να ελέγχουν ούτε δια της σκληρής ούτε δια της ήπιας ισχύος, ενώ θα δυσκολεύονται να εφαρμόσουν την παραδοσιακή βρετανική πολιτική των επιλεκτικών και μη μόνιμων αντιπαλοτήτων και συμμαχιών, ώστε να αποτρέψουν τη δημιουργία μιας κυρίαρχης ευρασιατικής δύναμης.

Μπαίνουμε λοιπόν στον πειρασμό να σκεφτούμε ότι για να ξεφύγουν από αυτό το αδιέξοδο, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να εφαρμόζουν μια πολιτική καμένης γης σε κομβικά σημεία της Παγκόσμια Νήσου. Δηλαδή, να επιδιώκουν την καταστροφή κρατικών οντοτήτων που βρίσκονται σε κρίσιμες περιοχές του διεθνούς συστήματος, έτσι ώστε να δημιουργήσουν «μαύρες τρύπες» χάους, ρευστότητας και ασάφειας και κατά συνέπεια να αποτρέψουν το ενδεχόμενο σύναψης συμμαχιών και συνεργασιών των χωρών των περιοχών αυτών με τις μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις, προεξαρχούσης της Ρωσίας. Με άλλα λόγια, οι Ηνωμένες Πολιτείες από τη στιγμή που δεν μπορούν να ελέγξουν συγκεκριμένες κομβικές περιοχές, ενδέχεται να προτιμούν να τις καταστρέψουν έτσι ώστε να μην τις ελέγξει κάποιος άλλος.

Και όπως είπαμε και πιο πάνω, το κομβικότερο σημείο αυτής της νέας αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου είναι το κέντρο της, δηλαδή η Ανατολική Μεσόγειος. Στο πλαίσιο αυτής της λογικής γίνεται πιθανώς κατανοητή και η φαινομενικά παρανοϊκή πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή έναντι του ISIS, όπου από τη μία το καταπολεμούν και από την άλλη το υποστηρίζουν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, στρεφόμενες ενάντια στους σημαντικότερους αντιπάλους του και ιδιαίτερα ενάντια στη Ρωσία.

Από πλευράς της τώρα η Ρωσία, τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και γενικότερα στην ευρασιατική περιφέρεια, μάλλον θα επιθυμούσε να υπάρχουν σταθεροποιημένες κρατικές οντότητες, με ανταγωνιστικές μεν σχέσεις μεταξύ τους, αλλά συμπαγείς και αυτόφωτες, έτσι ώστε να μπορεί να εκμεταλλεύεται την κεντρική της γεωγραφική θέση στην Ευρασία και να τις θέτει ενώπιον του διλήμματος ότι αν δεν προχωρήσουν σε μια συνεργατική σχέση με τη Μόσχα, θα προχωρήσουν οι αντίπαλοί τους και θα αποκτήσουν πλεονέκτημα στον μεταξύ τους ανταγωνισμό.

Για παράδειγμα, σε περίπτωση που η Ινδία στραφεί γεωπολιτικά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Μόσχα θα μπορούσε να ενισχύσει με προηγμένο στρατιωτικό εξοπλισμό το Πακιστάν, αλλάζοντας τα δεδομένα στις ισορροπίες ισχύος στην ινδική υποήπειρο. Αντιστοίχως, σε περίπτωση που η Κίνα επιχειρήσει να αποκτήσει κυρίαρχο ρόλο στο σινορωσικό σύστημα, η Μόσχα θα μπορούσε να ενισχύσει δραστικά τις σχέσεις της με την Ινδία, διαμορφώνοντας ένα αντίρροπο μέγεθος έναντι του Πεκίνου.

Άρα, για τη Ρωσία χαοτικοί πόλεμοι, σαν αυτόν που διεξάγεται στη Συρία, οι οποίοι αποδομούν κρατικές οντότητες, πολύτιμες για τη μελλοντική γεωπολιτική της στρατηγική, είναι καταρχήν βλαβερές καταστάσεις που θα πρέπει να παύσουν να υφίστανται και να επικρατήσει η ειρήνη.

Αντιθέτως, για τις Ηνωμένες Πολιτείες παρόμοιες συγκρούσεις, που καταστρέφουν την ενότητα της αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου, διαλύουν τα βασικά συστατικά της στοιχεία, δηλαδή τα συμπαγή κράτη και αποτρέπουν τη δημιουργία μιας κυρίαρχης ευρασιατικής δύναμης, είναι μια θετική κατάσταση που πρέπει να ενισχυθεί. 

Με άλλα λόγια, ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι, όντως, αυτό που συμβαίνει στη Συρία είναι ο ανταγωνισμός ηγεμονικών δυνάμεων, το γεγονός παραμένει ότι η μία εξ αυτών των δυνάμεων προωθεί μια γεωπολιτική στρατηγική που προϋποθέτει την ύπαρξη  συμπαγών και σταθερών κρατών, ενώ η άλλη επιδιώκει την ύπαρξη κατεστραμμένων κρατών, που δεν θα επιτρέψουν στη Ρωσία να δημιουργήσει την αρχιτεκτονική που αυτή θέλει στην περιφέρειά της.  

Βέβαια, αυτή η θεωρία μπορεί να φαίνεται σε πολλούς προϊόν συνωμοσιολογικής σκέψης. Καταρχάς, όμως, δεν αναφέρομαι σε  βεβαιότητες αλλά σε πιθανότητες. Επίσης, δεν αναφέρομαι, κατ’ ανάγκην, σε ένα συνειδητό και οργανωμένο σχέδιο, το οποίο χαράχθηκε από κυνικές και σοφές δεξαμενές σκέψης σε κάποιες σκοτεινές αίθουσες της Ουάσιγκτον. Αντιθέτως, μιλάω για μια απρόσωπη αντίδραση, που προκύπτει περίπου αυτοματοποιημένα από πλευράς των Ηνωμένων Πολιτειών, λόγω των δραστικών αλλαγών στο διεθνές σύστημα που περιγράψαμε πιο πάνω, με τον ίδιο τρόπο που οι τριβές των τεκτονικών πλακών παράγουν σεισμικές δονήσεις.

Σε κάθε περίπτωση, όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι εντελώς λανθασμένα. Όμως, θεωρώ ότι μας προσφέρουν μια εναλλακτική θέαση των τεκταινομένων στη γειτονιά μας και ένα νέο πεδίο προβληματισμού. Γιατί, αν πράγματι υφίσταται έστω και η ελάχιστη πιθανότητα ότι  ισχυρά δυτικά κέντρα εξουσίας μπορεί να έχουν επενδύσει στην καταστροφή των κρατικών οντοτήτων σε κομβικά κομμάτια της Ευρασίας, για να μην δημιουργηθεί ένα ενιαίο γεωπολιτικό οικοδόμημα σε αυτήν, τότε δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα σταματήσουν στη Συρία. Όσο περισσότερες αποτυχημένες χώρες υπάρχουν στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου τόσο το καλύτερο για αυτούς. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά.

(*) Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί την εισήγηση του υπογράφοντος στη διεθνή  επιστημονική ημερίδα με θέμα “Ο ρόλος της Ρωσίας στην εδραίωση της ειρήνης και ασφάλειας στη Μεσόγειο”, που διεξήγαν το Τμήμα Ρωσικής Γλώσσας και Φιλολογίας και Σλαβικών Σπουδών και το Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, στις 19 Δεκεμβρίου 2016 στο αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης» στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών.

21/11/2016. Operation Mosul: The Fear of a New Humanitarian Crisis

on Monday, 21 November 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ευθυμίου, Αναλυτής

21/11/2016. Operation Mosul: The Fear of a New Humanitarian Crisis

By Konstantinos Efthymiou
1.    The Operation
The campaign for the recapture of Mosul, in Iraq was launched on the early morning of the 10th October while airstrikes and heavy artillery fire gave the signal for the first clashes to occur. Based on Turkish as well as Iraqi field sources, more than 30,000 troops from 36 countries have already joined this venture – as members of the international coalition against the IS (Islamic State) and the rebel militant groups affiliated to the jihadist group. More specifically, almost whole the Iraqi army, the Kurdish Peshmerga militant group - military forces of the autonomous region of Iraqi Kurdistan, estimated to be more than 200,000 troops – the Shiite militia and the so-called “Order of Nineveh Christians” have already made their appearance on the region. Furthermore, there are approximately 2,000 Sunni fighters involved in the venture. They have been trained by the Turkish military in the Bashiqa camp in Northern Iraq, Bashiqa was an Assyrian town before its capture by the jihadists. Western states’ participation has been noteworthy, with more than 700 members of the US Special Forces, British and French army already included in the operational projection.

Continue Reading!

25/8/2016. Γεωπολιτικός “Προκρούστης”, η τελική σύγκρουση στη Συρία μόλις άρχισε

on Thursday, 25 August 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος, Δημοσιογράφος-Αμυντικός αναλυτής

25/8/2016. Γεωπολιτικός “Προκρούστης”, η τελική σύγκρουση στη Συρία μόλις άρχισε

21/08/2016
Το συριακό πεδίο μάχης εξελίσσεται σε αμόνι επί του οποίου σφυρηλατείται η αναδυόμενη συμμαχία Αγκύρας με την Δαμασκό και την Τεχεράνη, υπό τα ρωσικά όμματα. Ωστόσο, κάθε σφυρηλάτημα τροποποιεί το τελικό σχήμα αλλά και δοκιμάζει εκ παραλλήλως την αντοχή της νέας «εγκάρδιας τετραπλής συνεννοήσεως», καθώς το τουρκικό μέλος οφείλει να αποδείξει την πίστη και την θέλησή του να παραμείνει σταθερώς προσκολλημένο σε αυτήν.

Αναδημοσίευση από: defence-point.gr/news/

ΕΔΩ! η συνέχεια!

20/6/2016. ΝΕΑ «ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ» ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ;

on Monday, 20 June 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

20/6/2016. ΝΕΑ «ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ» ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ;

            Είναι το θέμα που συζητείται  για πολύ καιρό, αναμένεται, αλλά ακόμη δεν έχει καταλήξει στην επίτευξη συμφωνίας συμφιλίωσης Ισραήλ και Τουρκίας. Ένα θέμα που άπτεται σε κάποιο βαθμό και με τα εθνικά μας θέματα, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές.  Οι τελευταίες πληροφορίες  και ιδιαίτερα ένα  δημοσίευμα της ε/φ Yedioth Ahronoth, αναδεικνύει το θέμα και αποκαλύπτει ότι  πριν προσχωρήσει στην
κυβέρνηση το (δεξιό) κόμμα Yisrael Beytenu, προηγήθηκε μια «διακριτική συνεννόηση» μεταξύ του Π/Θ Νετανιάχου και του νυν Υπουργού Άμυνας  και αρχηγού  του Yisrael Beytenu, Λίμπερμαν  και συμφώνησαν, ότι ο τελευταίος δεν θα αντιταχθεί δημοσίως σε μια  συμφωνία συμφιλίωσης Ισραήλ - Τουρκίας. Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών για την κυβέρνηση συνασπισμού, αναφέρει το δημοσίευμα, ο Νετανιάχου φοβόταν ενδεχόμενη υπονόμευση της μη οριστικοποιημένης ακόμη  συμφωνίας με την Τουρκία από τον (σκληροπυρηνικό ) Λίμπερμαν, ο οποίος είχε εκφραστεί στο παρελθόν εναντίον της συμφωνίας συμφιλίωσης. Μεταξύ άλλων, ο Λίμπερμαν είχε δηλώσει ότι η επαναπροσέγγιση με τον Ερντογάν ήταν «διπλωματική ανοησία», ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι ο διάδοχος του Γκέμπελς και ότι [η Τουρκία] χρησιμοποιείται ως έδρα ανώτερων τρομοκρατικών κλιμακίων, όπως  της Χαμάς και ότι φιλοξενεί το κέντρο διοίκησης της οργάνωσης, που ήταν υπεύθυνη για την απαγωγή και δολοφονία των τριών [εβραίων] εφήβων στον οικισμό Etzion. Χαρακτηριστικά, ο Λίμπερμαν είχε δηλώσει: «Μιλάτε σοβαρά; Αυτή η Τουρκία θα αλλάξει ξαφνικά το ‘πετσί’ της και θα γίνει σύμμαχος του Ισραήλ;»

            Έτσι πρόσφατα ,  σημειώθηκε νέα, όπως αφήνεται να εννοηθεί,  πρόοδος στις συνομιλίες μεταξύ των δύο χωρών και σύμφωνα με ανώτερους αξιωματούχους της ισραηλινής κυβέρνησης, οι δύο πλευρές βρίσκονται πολύ κοντά – εκτός δραματικού απροόπτου – στην επίτευξη πλήρους συμφωνίας συμφιλίωσης. Εξάλλου, σύμφωνα με πρόσφατο  δημοσίευμα, o Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου δήλωσε ότι μετά από μία ή δύο συναντήσεις θα έχει επιτευχθεί συμφωνία συμφιλίωσης με το Ισραήλ. Επίσης, ο Ισραηλινός Υπουργός Εθνικών Υποδομών, Ενέργειας και Υδάτινων Πόρων, Γιουβάλ Στάινιτς (του κόμματος Likud), είχε δηλώσει στις αρχές του τρέχοντος μήνα ότι οι δύο πλευρές έχουν συμφωνήσει για «το 90% των θεμάτων».

            Και γιατί δεν έχει επιτευχθεί ακόμη η περιβόητη συμφωνία, αφού όπως λένε και οι δύο πλευρές είναι πολύ κοντά; Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Yedioth Ahronoth, το τελευταίο «αγκάθι» στις διαπραγματεύσεις είναι το θέμα της Χαμάς στην Τουρκία. Το Ισραήλ δεν θέτει πλέον ως προϋπόθεση την απομάκρυνση της Χαμάς, και προτίθεται να συμβιβαστεί με την υπόσχεση των Τούρκων ότι η Χαμάς δεν θα ενεργήσει εναντίον του Ισραήλ από τουρκικό έδαφος. Επιπλέον, οι Τούρκοι έχουν αποσύρει το αίτημά τους για άρση του εμπάργκο στην Γάζα, και έχει συμφωνηθεί να κατασκευάσουν μια μονάδα ηλεκτροπαραγωγής στη Λωρίδα της Γάζας, καθώς και ότι θα συνεχίσουν να έχουν τη δυνατότητα μεταφοράς αγαθών στους κατοίκους της Γάζας. Όπως αναφέρει ακόμη το δημοσίευμα, οι συνομιλίες μεταξύ των δύο χωρών συνεχίζονται τηλεφωνικά και έχει προγραμματιστεί μια συνάντηση των διαπραγματευτικών ομάδων στο εγγύς μέλλον, στην οποία αναμένεται να οριστικοποιηθούν οι τελευταίες λεπτομέρειες, πριν από την επίσημη ανακοίνωση για την πλήρη αποκατάσταση των σχέσεων Ισραήλ-Τουρκίας, η οποία θα συνεπάγεται και τον επαναδιορισμό πρέσβεων στις δύο χώρες.

            Αναλύοντας τα παραπάνω, διαπιστώνουμε ότι και οι δύο πλευρές έχουν βάλλει νερό στο κρασί των και έχουν υποχωρήσει  από τις κόκκινες γραμμές που είχαν θέσει  και ιδιαίτερα η Τουρκία, με την παράλογη για τους Ισραηλινούς απαίτησή των, δηλαδή της άρσης του αποκλεισμού της Γάζας, που εδώ και δεκαετίες εφαρμόζουν πιστά οι Ισραηλινοί, παρά τις διεθνείς πιέσεις που δέχονται. Αν τελικά η συμφωνία  επιτευχθεί, καθόσον πολλές φορές στο παρελθόν ακούσαμε τα «ίδια νέα», σίγουρα θα ικανοποιήσει παλιούς και νέους φίλους και συμμάχους που έχουν προσπαθήσει επί αυτού. Οι παλιοί φίλοι του Ισραήλ  είναι οι ΗΠΑ, που διακαώς επιμένανε και προσπαθήσανε  για την συμφιλίωση (δεν είναι σίγουρο για σήμερα)  και οι νέοι φίλοι  (η ανίερη και απίστευτη φιλία  και για τις δύο πλευρές) είναι η Σαουδική Αραβία, η οποία σίγουρα συνέβαλλε στην προσέγγιση αυτή και στην μείωση των απαιτήσεων και από τις δύο πλευρές (και επιθυμεί σίγουρα σήμερα). 

 Σε ότι αφορά, το αν η συμφωνία αυτή, όταν και αν επιτευχθεί θα επηρεάσει τα εθνικά μας θέματα και την υψίστης σημασίας στρατηγική συμφωνία Ελλάδος – Ισραήλ, εκτιμούμε ότι δεν θα επηρεάσει άμεσα. Και τούτο καθόσον  για το Ισραήλ  ο άξονας  (και οι επιμέρους συμφωνίες) Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος αποτελεί σημαντικό γεωπολιτικό παράγοντα, που αφορά και τους τέσσερις  πυλώνες ισχύος ενός κρατικού δρώντος, Άμυνα -Ασφάλεια, Οικονομία, Πολιτική και Πολιτισμός-Πληροφορίες, καθώς το ίδιο ισχύει και για Ελλάδα και Κύπρο. Η δε συμφωνία με την Τουρκία   αποτελεί  (προς το παρόν και όσο κυβερνά ο Ερντογάν) μια αναγκαιότητα και μια αναγκαστική  ηθική και πολιτική υποχρέωση που πρέπει να κλείσει, ώστε να μην αφήσει εκκρεμότητες (ιδιαίτερα δικαστικές), καθώς  και απροστάτευτους Ισραηλινούς πολίτες και στρατιωτικούς, στα νύχια της Τουρκίας (δικαστική απόφαση κατά Ισραηλινών Αξκών και πολιτικών), από την  ατυχή (Τουρκικής έμπνευσης και υλοποίησης)  επιχείρηση  «Στολίσκος Ελευθερίας»  για την Γάζα  και τους  δέκα νεκρούς  Τούρκους στο πλοίο ΜΑΒΙ ΜΑΡΜΑΡΑ, από την στρατιωτική επιχείρηση  των Ισραηλινών κομάντος , τον Μάιο του 2010 . Οπότε ίδωμεν.

27/5/2016. Η ΠΤΗΣΗ 804 ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΠΑΡΙΣΙ, ΚΑΙΡΟ, ΡΑΚΑ. ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ.

on Friday, 27 May 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ

27/5/2016. Η ΠΤΗΣΗ 804 ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΠΑΡΙΣΙ, ΚΑΙΡΟ, ΡΑΚΑ. ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ.

εωρείται πλέον δεδομένο  και ας μην έχει ανακοινωθεί επίσημα. Η πτήση  804 των Αιγυπτιακών αερογραμμών ,  κατέπεσε  την 19η Μαΐου  λόγω τρομοκρατικής ενέργειας του ISIS, προκαλώντας τον θάνατο σε 66 ανθρώπους,  288 ΚΜ Βορείως της Αλεξάνδρειας, στην Μεσόγειο θάλασσα.  Οι μέχρι τώρα έρευνες αν και δεν υπάρχουν επίσημες ανακοινώσεις,  καταδεικνύουν αυτό που από την πρώτη στιγμή όλοι θεωρούσαν ως το πιο πιθανό. Την τρομοκρατική ενέργεια από το ISIS. Αξιωματούχος της ιατροδικαστικής υπηρεσίας της Αιγύπτου δήλωσε  πρόσφατα ότι η εκτίμηση του,  που έγινε με βάση περιορισμένο υλικό από ανθρώπινα υπολείμματα που βρέθηκαν στο σημείο της συντριβής δείχνει έκρηξη στο αεροσκάφος. Βέβαια μετά από λίγο οι αρχές της Αιγύπτου «διόρθωσαν» την δήλωση αυτή, εφαρμόζοντας την πασίγνωστη τακτική των, να μην επιβεβαιώνουν οτιδήποτε αρνητικό για αυτούς.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2016-01-11. Ένας χάρτης που εξηγεί την επικίνδυνη σύγκρουση Σαουδική Αραβία-Ιράν

on Monday, 11 January 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Επιμέλεια Παύλος Φωτίου Δρ, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

2016-01-11. Ένας χάρτης που εξηγεί την επικίνδυνη σύγκρουση Σαουδική Αραβία-Ιράν

Παραθέτω τα στοιχεία της ιστοσελίδας: http://www.anixneuseis.gr/?p=137073 που περιέχει το αντιείμενο του Θέματος επειδή εκτιμώ την σοβαρότητα της αναφορικά με το θέμα και επειδή προσθέτως νομίζω πως όσοι και όποιοι ασχολούνται σε βάθος με την περίπτωση, θα βρουν εξαιρετικά στοιχεία να συνθέσουν μελέτη ή εργασία για το Ινστιτούτο.
Η ανάλυση που γίνεται σε αυτό το εξαιρετικό άρθρο αναφέρει ότι κατά ένα μεγάλο μέρος της σύγκρουσης μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν που έχει πάρει επικίνδυνες διαστάσεις, μπορεί να εξηγηθεί μέσω ενός Χάρτου που δημιουργήθηκε από τον M.R. Izady,  χαρτογράφο και επίκουρο καθηγητή στη Σχολή Ειδικών Επιχειρήσεων της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, από Κοινού με το Πανεπιστήμιο της Φλόριντας, και ο οποίος χάρτης δείχνει ότι, λόγω της περίεργης σχέσης της θρησκευτικής ιστορίας και της "αναερόβιας αποσύνθεσης του πλαγκτόν", σχεδόν όλα τα ορυκτά καύσιμα του Περσικού Κόλπου βρίσκονται κάτω από Σιίτες.
Αυτό ισχύει ακόμη και στη Σουνιτική Σαουδική Αραβία, όπου τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά κοιτάσματα βρίσκονται στην ανατολική επαρχία, η οποία κατοικείται στην πλειοψηφία από σιιτικό πληθυσμό.
Ως αποτέλεσμα, ένας από τους βαθύτερους φόβους της Σαουδικής βασιλικής οικογένειας είναι ότι μια μέρα οι Σαουδικοί Σιίτες θα αποσχιστούν, με το πετρέλαιο τους, και θα συμμαχήσουν με το Σιιτικό Ιράν.
Παύλος Γ. Φωτίου

Διαβάστε ΕΔΩ! την ανάλυση.

2015-12-23. Πόσο πιθανό είναι το Ισραήλ να γίνει… γεωπολιτικός «ντονμέ»;*

on Wednesday, 23 December 2015. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος, δημοσιογράφος και αμυντικός αναλυτής, συνεργάτης μας

2015-12-23. Πόσο πιθανό είναι το Ισραήλ να γίνει… γεωπολιτικός «ντονμέ»;*

Ντονμέ (Dönme) = προσήλυτος (τουρκική λέξη)
Η είδηση φαίνεται να αιφνιδίασε πολλούς αλλά κανέναν από όσους ασχολούνται με τις εξελίξεις στο γεωγραφικό σύμπλοκο της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Η προσέγγιση μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ δεν πραγματοποιείται επειδή το Ισραήλ αποφάσισε την άνευ όρων παράδοσή του στην τουρκική γεωστρατηγική, ούτε επιθυμεί να αποκτήσει τον ρόλο του γεωπολιτικού ντονμέ εντασσόμενο στο αναθεωρητικό πλαίσιο του νέο-οθωμανισμού, ως κράτος «γιουσουφάκι».
Κατεβάστε ΕΔΩ! το ενδιαφέρον άρθρο του Ιωάννη Σ. Θεοδωράτου!

14/12/2016. Το νέο Ανατολικό Ζήτημα με την χάραξη και επαναχάραξη συνόρων

on Wednesday, 14 December 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

14/12/2016. Το νέο Ανατολικό Ζήτημα με την χάραξη και επαναχάραξη συνόρων

Για να κατανοήσουμε τα γεγονότα και να έχουν οι απόψεις μας μια κάποια επιστημονική προσέγγιση της αλήθειας, πρέπει να καταγράψουμε τη στρατηγική των δυνάμεων που καθορίζουν αυτά τα γεγονότα. Αλλιώς μπλέκουμε σε έναν φαύλο κύκλο ερμηνειών που και σύγχυση δημιουργούν και περιπτωσιολογικές είναι. Δεν αντιμετωπίζουν δηλαδή τα γεγονότα σε μια δυναμική, την οποία καθορίζουν δυνάμεις, που πρέπει να ερευνήσουμε σε τι αποσκοπούν και πια στρατηγική επιλέγουν για να την εφαρμόσουν, υλοποιώντας το σενάριο ή τα σενάρια, που θα έχουν τι μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία.
ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-04-26. Ευδαίμων Αραβία και Μεσοποταμία: τα συγκοινωνούντα δοχεία

on Sunday, 26 April 2015. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Δρ Ευάγελος Βενέτης, Συνεργάτης μας.

2015-04-26. Ευδαίμων Αραβία και Μεσοποταμία: τα συγκοινωνούντα δοχεία

Ηδη από τον Οκτώβριο 2014 με το άρθρο «Η Κρίση στην Ευδαίμονα Αραβία» είχαμε αναδείξει την δυναμική που είχε το κίνημα των Χούδι για το μέλλον της Υεμένης και την σταθερότητα της αραβικής χερσονήσου καθώς και την αναλογία αυτού του μετώπου με εκείνο της Μεσοποταμίας στο πλαίσιο της σηιτο-σουνιτικής σύγκρουσης στην Μ. Ανατολή. Η εξέλιξη των γεγονότων επιβεβαιώνει την ανωτέρω προοπτική και στέλλει μηνύματα αποσταθεροποίησης όχι μόνο στην αραβική χερσόνησο αλλά και την Αφρική.
Η συμμαχία των Ισλαμιστών Σηιτών Χούδι με τον Σηίτη εκκοσμικευμένο πρώην πρόεδρο Αλ-Σάλεχ ήταν απρόσμενη εξέλιξη και χαρακτηρίζεται καιροσκοπική και για τι δύο πλευρές, καθώς πριν από την Αραβική Άνοιξη οι Χούδι και ο αλ-Σάλεχ ήταν πρωταγωνιστές αντίπαλοι στο εσωτερικό σκηνικό πολιτικού ανταγωνισμού μιας χώρας που χαρακτηρίζεται από τριμερή διαίρεση πολιτικών δυνάμεων: τους Σηίτες ισλαμιστές αντάρτες με κύριους εκφραστές τους Χούδι, τους Σουνίτες Ουαχαβίτες Ισλαμιστές αντάρτες με την Αλ-Κάιντα-Χαλιφάτο και τους μετριοπαθείς-εκκοσμικευμένους Σηίτες-Σουνίτες στην διακυβέρνηση ης χώρας. Η μέχρι πρότινος ισορροπία του τρόμου βασιζόταν στο υπόστρωμα της φυλαρχίας σε αλληλεπίδραση με την σύγκρουση του πολιτικού Ισλάμ και της εκκοσμίκευσης.
Η σύγκρουση στην Υεμένη, παρά την ιδιαίτερη μορφολογία της χώρας έχει τα ίδια γεωπολιτικά χαρακτηριστικά με εκείνα της Συρίας και του Ιράκ: τον σουνιτο-σηϊτικό συγκρουσιακό δίπολο και την ανάγκη των δύο κόσμων για αύξηση του ζωτικού χώρου μετά την αποσταθεροποίηση της Μ. Ανατολής που επέφερε η πτώση του Σαντάμ το 2003 στο Ιράκ. Είναι εμφανές ότι στο μέτωπο της Υεμένης οι Σηίτες της Μ. Ανατολής στέλλουν ένα μήνυμα στρατηγικού συμβιβασμού στους Σουνίτες για την περιοχή της Μεσοποταμίας. Αν η Μεσοποταμία είναι πολύ σημαντική για τους Σηίτες, το ίδιο σημαντική είναι η Υεμένη για την ασφάλεια των σουνιτικών κρατών της Αραβικής Χερσονήσου, και ιδιαίτερα την σουνιτική τοποτήρηση των ιερών τόπων του Ισλάμ: την Μέκκα και την Μεδίνα.
Παράλληλα το μέλλον της σύγκρουσης στην Υεμένη θα καθορίσει πολλές από τις στρατηγικές παραμέτρους της δράσης του σουνιτικού πολιτικού Ισλάμ στην Βόρεια, Ανατολική αλλά και την Υποσαχάρεια Αφρική. Τα Στενά του Άντεν παίζουν καθοριστικό ρόλο στην διακίνηση ανταρτών, χρημάτων, εφοδίων και γενικά σουνιτικών-ουαχαβιτικών δικτύων στην Λιβύη, Τυνησία, Σομαλία, Μάλι, Νιγηρία κλπ. Μέσω αυτών των δικτύων το η πουριτανική Σχολή Σκέψης των Ουαχαβιτών της Αραβικής  Χερσονήσου αποκτά ερείσματα στην αφρικανική ήπειρο όπου παραδοσιακά επικρατεί η μετριοπαθής Σχολή Σκέψης των Μάλεκι. Το Ριάντ γνωρίζει ότι εάν η Υεμένη περάσει στην σφαίρα επιρροής του σηιτικού πολιτικού Ισλάμ τότε η ουαχαβιτική ισχύς θα τεθεί εν αμφιβόλω όχι μόνο στην Αφρική, αλλά και στην Αραβική Χερσόνησο. Πλησιάζει ο καιρός για μία ισλαμική Γιάλτα…

2015-04-25. Προς νέα Σταυροφορία;

on Saturday, 25 April 2015. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Δρ Ευάγελος Βενέτης, Συνεργάτης μας.

2015-04-25. Προς νέα Σταυροφορία;

Τα τύμπανα του πολέμου χτυπούν σε πολλούς ακραίους χριστιανικούς κύκλους της πολιτικά άθεης Δύσης
Παρότι όλος ο κόσμος απεύχεται κάτι τέτοιο, η όξυνση και επιτάχυνση της διαφαινόμενης σύγκρουσης των πολιτισμών είναι μια πραγματικότητα και μέχρι στιγμής δεν φαίνονται σημάδια εκτόνωσης. Αντίθετα οι ενδείξεις συνιστούν επιδείνωση. Στο επίκεντρο αυτής της σύγκρουσης βρίσκονται οι μη μουσουλμανικές-χριστιανικές κοινότητες του ισλαμικού κόσμου στη Μ. Ανατολή και οι μουσουλμανικές κοινότητες της Ευρώπης. Οι άνευ προηγουμένου διώξεις που έχουν υποστεί οι χριστιανοί της Μ. Ανατολής από το ακραίο πολιτικό Ισλάμ του σουνιτικού «Χαλιφάτου» έχουν κάνει τα τύμπανα του πολέμου να χτυπούν σε πολλούς ακραίους χριστιανικούς κύκλους της πολιτικά άθεης Δύσης.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

[12 3 4 5  >>