Εθνική Στρατηγική

 1  2  3 

Συμμαχίες - διπλωματία - δύναμη, η απάντηση στην Τουρκία!...

ΑΜΥΝΑ & ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ Παρασκευή 26 Ιουνίου 2020, 00:03 Συμμαχίες - διπλωματία - δύναμη, η απάντηση στην Τουρκία! Παναγιώτης Μπαλακτάρης         Γαλλία Στις 18 Ιουνίου η γαλλική φρεγάτα «Le Courbet» έγινε αποδέκτης μιας «εξαιρετικά επιθετικής ενέργειας» σύμφωνα με τη δήλωση της Γαλλίδας Υπουργού Αμύνης Φλωρένς Παρλύ. Η Υπουργός αποκάλυψε στην Γερουσία ότι η ανωτέρω φρεγάτα, η οποία εκτελούσε καθήκοντα στο πλαίσι...

27-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Ο επικείμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος και οι αθηναϊκές ελίτ...

Ο επικείμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος και οι αθηναϊκές ελίτ (Αντιγραφή από το άρθρο της εφημερίδας "Καθημερινή": https://www.kathimerini.gr/1082699/opinion/epikairothta/politikh/ka8ara-mhnymata-me-a8oryvo-tropo του Κώστα Κουτσουρέλη* Όταν ο Αλέξης Παπαχελάς διαπιστώνει αίφνης ότι απέναντι στην Τουρκία έφτασε η «στιγμή της αλήθειας», καταλαβαίνει κανείς πλέον ότι τους ανθρώπους που μας κυβερνούν τούς λούζει κρύος ιδρώτας. Όταν ο διευθυντής...

18-06-2020   Εθνική Στρατηγική

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ). ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ;...

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ). ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ;   Εισαγωγή:Με μια πρώτη ανάγνωση και  μελέτη βιβλίων, συγγραμμάτων και αναλύσεων, στην προσπάθεια κατανόησης της έννοιας της στρατηγικής, συναντούμε πολλές και  διαφορετικές απόψεις. Παράλληλα η συνεχιζόμενη φιλολογία γύρω από την σημασία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) καθιστά την έννοια αυτή όλο και πιο επίκαιρη, δεδομένων των εξελίξεων στην περιοχή μας αλλ...

16-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Η ερμηνεία της Επανάστασης ως διαμορφωτικός παράγων πολιτικής...

 Η ερμηνεία της Επανάστασης ως διαμορφωτικός παράγων πολιτικής   Η (αυθ)υπέρβαση της ιστορίας, ως μέσο εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων που διαλαλούν ορισμένοι, δεν συνάδει με τον καλπάζοντα τουρκικό αναθεωρητισμό. Δρ. Χρήστος Ζιώγας Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Παν/μιου Αιγαίου και εντεταλμένος Λέκτορας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων   NASTASIC VIA GETTY IMAGESΗ ναυμαχία του Ναυαρίνο...

14-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Η στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδας...

  Η στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδας     Μάνος Καραγιάννης Αναπληρωτής Καθηγητής στο King's College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Μάνος Καραγιάννης Αναπληρωτής Καθηγητής στο King's College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας AddThis Sharing Buttons Share to Facebook1.1KShare to TwitterShare to E-mailShare to Περισσότερα...45 -A +A Η δημόσια συζήτηση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε μεγάλο βαθμό επικεντρώνεται στην...

11-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Χρήστος Μηνάγιας: Τα μηνύματα της επίσκεψης Erdoğan, που δεν έτυχαν προσοχής!...

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο liberal.gr ο Ταξίαρχος ε.α., ειδικός σε θέματα Τουρκίας, κ. Χρήστος Μηνάγιας, μας αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του παρασκηνίου που προηγήθηκε της επίσκεψης του Τούρκου Προέδρου Tayyip Erdoğan στην Ελλάδα, καθώς και των όσων είπε στην Κομοτηνή απευθυνόμενος σε Έλληνες Μουσουλμάνους της εκεί μειονότητας. Τα όσα μας είπε είναι εξόχως διαφωτιστικά για το που οδηγούνται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις! Συνέντευξη στον Βασ...

13-12-2017   Εθνική Στρατηγική

Ευριπίδης Στ. Στυλιανίδης*: «Η τουρκική παρεμβατικότητα στην Θράκη: Από την ισλαμοδημοκρατία στον νε...

Η πολιτική εκκίνηση του Ταγίπ Ερντογάν ως ευρωπαϊστή μεταρρυθμιστή ηγέτη που επεδίωκε την εδραίωση ενός νέου τύπου «Ισλαμοδημοκρατίας» (κατά την αντιστοιχία με την «Χριστιανοδημοκρατία») στην Τουρκία, πρότυπο και για άλλα μουσουλμανικά κράτη, δημιούργησε μετρημένη αισιοδοξία, τόσο στην ΕΕ όσο και στην Ελλάδα. Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣΗ «εμπιστοσύνη» υπήρξε το κλειδί για την βελτίωση των διμερών σχέσεων και για την...

13-12-2017   Εθνική Στρατηγική

8/12/2016. ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ-ΙΣΡΑΗΛ: ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΜΑΖΟΥΝ!!!! ...

Η δεύτερη τριμερής διάσκεψη των ηγετών Ελλάδος , Κύπρου και Ισραήλ,  λαμβάνει χώρα σήμερα , Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου  στην Ιερουσαλήμ. Είναι   η δεύτερη τριμερής συνάντηση των ηγετών των τριών χωρών, Τσίπρα, Αναστασιάδη και Νετανιάχου , που πραγματοποιείται 11 μήνες μετά τη στρατηγική συμμαχία,  που ανακοινώθηκε στη Λευκωσία και αποδεικνύει τις άριστες σχέσεις μεταξύ των τριών χωρών, η οποία κρίνεται σημαντική, λόγω αφενός των εξελίξεων στο κυπριακό,...

08-12-2016   Εθνική Στρατηγική

7/12/2016. ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ...

      Είναι πλέον γεγονός ότι το σύνολο του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας συναγωνίζεται σε εθνικισμό και στην αύξηση της έντασης με την Ελλάδα και την συντήρηση αυτής. Είναι επίσης αλήθεια ότι αυτή η έξαρση του τουρκικού εθνικισμού έναντι της Χώρας μας, δεν είναι άμοιρη των εσωτερικών προβλημάτων που η χώρα αυτή αντιμετωπίζει, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της 15ης Ιουλίου, αλλά και των σε εξέλιξη ανακατατάξεων στη Συρία και το Ιράκ.   Με αυτή τ...

07-12-2016   Εθνική Στρατηγική

29/11/2016. Εθνική άμυνα – Στρατηγική χωρίς αποτίμηση...

Γράφει ο Γεώργιος Νικολάκος*Η στρατηγική είναι ένας όρος που ετυμολογικά έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα και η αρχική της έννοια ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την στρατιωτική ορολογία, την τέχνη της στρατιωτικής διοίκησης και την απαραίτητη σχεδίαση έτσι ώστε να υπάρχει βέλτιστη χρησιμοποίηση των έμψυχων και άψυχων πόρων με απώτερο σκοπό την επίτευξη των τεθέντων στόχων.Αναφερόμενοι κυρίως στην εθνική άμυνα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στρατηγικ...

29-11-2016   Εθνική Στρατηγική

16/11/2016. ΟΙ ΚΡΙΣΙΜΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ"Η κρίση δεν είναι αφηρημένη έννοια, ανέτρεψε τις ζωές των πολιτών της χώρας. Συζητήσαμε για τις μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν τη χώρα πιο ελκυστική στις επενδύσεις και θα περιορίσουν τις ανισότητες. Η ελληνική οικονομία χρειάζεται χώρο. Η λιτότητα δεν μπορεί να είναι συνταγή ανάπτυξης, οι Έλληνες πρέπει να δουν αλλαγή στην καθημερινή τους ζωή. Το ΔΝΤ είπε πως η ελάφρυνση είναι ζωτικής σημασίας και προσωπικά θα συνεχίσω να πιέζω προς...

16-11-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

31/7/2016. Οι Καλόγεροι της Άνδρου...

Οι Καλόγεροι της Άνδρου Μοναχικοί βράχοι στη μέση του Αιγαίου ή νησίδες ζωτικής εθνικής σημασίας;Οι νησίδες Καλόγεροι βρίσκονται στο Κεντρικό Αιγαίο. Πρόκειται για δύο "μοναχικούς βράχους", που απέχουν 26 ναυτικά μίλια από την Άνδρο και 24 ναυτικά μίλια από τα Αντίψαρα. Διοικητικά, υπάγονται στα Ψαρά.Ο Μεγάλος Καλόγερος έχει έκταση 6 στρέμματα και ύψος 36,5 μέτρα. Σε απόσταση 1400 μέτρων βορειοανατολικά, βρίσκεται ο Μικρός Καλόγερος, με έκταση 1,...

31-07-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική
 1  2  3 

Articles tagged with: ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Συρία: Eπιχείρηση όχι εθνικής αλλά θρησκευτικής εκκαθάρισης

on Monday, 19 August 2013. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ (ΠΗΓΗ: «ethnos.gr»)

Συρία: Eπιχείρηση όχι εθνικής αλλά θρησκευτικής εκκαθάρισης

Σε μια ευρύτατη επιχείρηση όχι εθνικής αλλά θρησκευτικής εκκαθάρισης με στόχο τα 2 εκατομμύρια των χριστιανών της Συρίας, επιδίδονται οι ακραίοι τζιχαντιστές της συριακής αντιπολίτευσης, ενώ την ίδια στιγμή οι εναπομείναντες χριστιανοί του Ιράκ δοκιμάζονται και οι Κόπτες της Αιγύπτου στοχοποιούνται από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους σε ένα συνολικό σχέδιο βιαίου διωγμού των χριστιανών από την Μέση Ανατολή και την Βόρειο Αφρική.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ!

Συρία: Το ΝΑΤΟ δεν σχεδιάζει επί του παρόντος στρατιωτική επέμβαση στη χώρα.

on Friday, 07 June 2013. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

ΓΡ. ΔΕΜΕΣΤΙΧΑΣ, ΝΑΥΑΡΧΟΣ Π.Ν. ε.α., ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ ΣΤΟΛΟΥ

Συρία: Το ΝΑΤΟ δεν σχεδιάζει επί του παρόντος στρατιωτική επέμβαση στη χώρα.

Ο συριακός στρατός καταδιώκει τους αντάρτες βορείως του Κουσέιρ.

Ο ανώτατος διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων στην Ευρώπη (SACEUR), ο αμερικανός στρατηγός Φίλιπ Μπρίντλοβ, δήλωσε σήμερα στην Πρίστινα ότι το ΝΑΤΟ δεν σχεδιάζει επί του παρόντος στρατιωτική επέμβαση στη Συρία επαναλαμβάνοντας ωστόσο την ανησυχία του για τη σύγκρουση που μαίνεται στη χώρα από τον Μάρτιο του 2011.

Πραξικόπημα στην Αίγυπτο: η αρχή του τέλους της Αραβικής Άνοιξης;

on Thursday, 04 July 2013. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Δρ. Ευάγγελος Βενέτης, Ειδικός σε θέματα Ισλάμ και Μέσης Ανατολής

Πραξικόπημα στην Αίγυπτο: η αρχή του τέλους της Αραβικής Άνοιξης;

Η εν εξελίξει πραξικοπηματική παρέμβαση του στρατού στα πολιτικά πράγματα της Αιγύπτου σημαίνει την κατάλυση των όποιων δημοκρατικών κατακτήσεων έλαβαν χώρα μετά την πτώση Μουμπάρακ στην χώρα. Παράλληλα φέρνει στην επιφάνεια τα επιχειρήματα των σκεπτικιστών της Αραβικής Άνοιξης για την προοπτική εκδημοκρατικοποίησης όχι μόνο της Αιγύπτου αλλά και άλλων αραβικών χωρών.

2015-01-10. Η καθεστωτική ανατροπή στο Ιράκ

on Saturday, 10 January 2015. Posted in Μ. Ανατολή - Β. Αφρική - Α. Μεσόγειος

Γράφει ο Δρ Ευάγελος Βενέτης, Συνεργάτης μας.

2015-01-10. Η καθεστωτική ανατροπή στο Ιράκ

Η 14η Ιουλίου δεν γιορτάζεται μόνο στο Παρίσι για την πτώση της Βαστίλης αλλά και στο Ιράκ για τη σοσιαλιστική επανάσταση του 1958. Τότε εκδηλώθηκε το στρατιωτικό κίνημα το οποίο οδήγησε στην πτώση του βασιλιά Φάιζαλ της δυναστείας των Χασεμιτών στο Ιράκ από τους συνταγματάρχες Κάσεμ και Αρεφ. Η δυναστεία είχε έλθει στον θρόνο με βρετανική υποστήριξη το 1921. Κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος δολοφονήθηκαν ο βασιλιάς Φάιζαλ, ο Διάδοχος Αμπντ αλ-Ιλα και ο πρωθυπουργός Νουρί Σαΐντ.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

Συρία: ισραηλινή εμπλοκή και χημικά όπλα

on Saturday, 11 May 2013. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Βασίλης Γιαννακόπουλος, γεωστρατηγικός αναλυτής

Συρία: ισραηλινή εμπλοκή και χημικά όπλα

Για περισσότερα από δύο χρόνια, ο συριακός εμφύλιος διεξαγόταν μέσω αντιπροσώπων (αντικαθεστωτικές δυνάμεις, φανατικοί ισλαμιστές, Κούρδοι μαχητές, κυβερνητικές δυνάμεις, στρατιωτική πτέρυγα της Hezbollah, Φρουροί της Ιρανικής Επανάστασης, κτλ), οι οποίοι δρούσαν εντός της συριακής επικράτειας και υποστηρίζονταν από εξωτερικούς δρώντες (ΗΠΑ, Ρωσία, Ιράν, Τουρκία, αραβικές χώρες του Κόλπου, κτλ). Διεξάγονταν ένας πόλεμος φθοράς, που προκάλεσε περισσότερους από 70.000 νεκρούς και περίπου 1.500.000 πρόσφυγες. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται ότι οι πρόσφατες ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές κατά συριακών στόχων δημιουργούν νέα δεδομένα, τόσο στις μελλοντικές εξελίξεις του συριακού εμφυλίου, όσο και στην περιφερειακή κατάσταση ασφάλειας.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ!

2014-07-11. ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ ΑΝΟΙΞΑΝ;

on Friday, 11 July 2014. Posted in Μ. Ανατολή - Β. Αφρική - Α. Μεσόγειος

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2014-07-11. ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ ΑΝΟΙΞΑΝ;

Τα  δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν στην Παλαιστίνη, με τους βομβαρδισμούς  των Ισραηλινών στην λωρίδα της Γάζας και την συνεχή εκτόξευση ρουκετών από την Παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς από την Γάζα στο κεντρικό Ισραήλ δεν ήταν τυχαία και ξαφνικά. ¨Ήταν η προδιαγεγραμμένη πορεία μιας σειράς γεγονότων, που δεν άφηναν την παραμικρή αμφιβολία για το τι επρόκειτο να συμβεί. Ας τα πάρουμε από την αρχή:
Διαβάστε ΕΔΩ! ολόκληρο το ενδιαφέρον άρθρο.

 

2014-06-17. Βία στο Ιράκ - Φόβοι για Πετρελαϊκή Κρίση

on Tuesday, 17 June 2014. Posted in Μ. Ανατολή - Β. Αφρική - Α. Μεσόγειος

Γράφει ο Keith Kohl, Συντάκτης του Energy Investor

2014-06-17. Βία στο Ιράκ - Φόβοι για Πετρελαϊκή Κρίση

Σχεδόν πριν από 90 χρόνια, εταιρεία πετρελαιοειδών, συνομολόγησε  μια συμφωνία με το διάβολο στο Ιράκ. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι υπήρχε μόνο μία εταιρεία πετρελαίου εκείνη την εποχή. Πριν από την αλλαγή του ονόματός της σε Iraq Petroleum Company το 1929, η τουρκική εταιρεία πετρελαίου είχε πλήρη και ασφυκτικό έλεγχο στη βιομηχανία  πετρελαίου του Ιράκ. Όταν όμως η εταιρεία χτύπησε πετρέλαιο στο Κιρκούκ, το 1925, η σκηνή θύμιζε πλέον πετρελαιοπήγαδο του Τέξας.
Φυσικά, όπου υπάρχει πετρέλαιο, είναι βέβαιο  ότι θα βρείτε και μερικά γνωστά ονόματα. Στο Ιράκ, η μυρωδιά του πετρελαϊκού χρήματος τράβηξε την προσοχή εταιρειών όπως η Standard Oil of New Jersey, η Standard Oil Company της Νέας Υόρκης, η Gulf Oil, η Pan-American Petroleum andTransport Company και η Atlantic Richfield Co.
Οι πέντε μεγαλύτερες πετρελαϊκές εταιρείες υπέγραψαν συμφωνία το 1928, προκειμένου να αναπτύξει η χώρα τους πετρελαϊκούς της πόρους. Μπορεί να αναγνωρίσει κανείς μερικές από αυτές με τα γνωστότερα τους ονόματα σήμερα όπως: η ExxonMobil, η Chevron και η BP.
Αυτές οι εταιρείες πρωτοξεκίνησαν την βιομηχανία πετρελαίου του Ιράκ, η οποία σήμερα διαθέτει αποθεματικά ύψους πέραν των 115 δισ. βαρέλια. Υποθέτοντας ότι δεν «μαγείρεψαν» τα βιβλία τους, κάποιες αναφορές υποδεικνύουν ότι η χώρα έχει πράγματι επιπλέον  ποσότητα 50-100 δισ. βαρέλια αποθεμάτων πετρελαίου που τελικά μπορούν να προστεθούν σε αυτό αποθεματικό. 
Ενόψει όμως των διαμορφούμενων συνθηκών, είναι πολύ ατυχές γιατί πιθανόν να μην τους δοθεί ποτέ η ευκαιρία να πωλήσουν τα εν λόγω βαρέλια.
Τρέμουν οι Σαουδάραβες
Παρά το γεγονός ότι εγώ και ο συνάδελφός μου Christian DeHaemer είχαμε μερικές διαφορές γύρω από το θέμα της έκρηξης της ενέργειας που μαίνεται σε όλη τη Βόρεια Αμερική, εντούτοις βλέπουμε κατάματα ο ένας τον άλλο ως προς το που οδηγεί η κρίση στο Ιρακ.
Αφού ανέφερε χθες ότι οι γεωπολιτική βία στο Ιράκ θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στην παραγωγή της χώρας, δεν θα μπορούσα να μην τον ρωτήσω αν υπήρχε τουλάχιστο φως στην άκρη του τούνελ σε ό, τι αφορά τη δεύτερη μεγαλύτερη παραγωγό του Οργανισμού Χωρών Εξαγωγής Πετρελαίου (OPEC) [τη Σαουδική Αραβία].
"Φως;" επανέλαβε με σκεπτικισμό και στη συνέχεια είπε: " Όταν αυτοί οι τύποι κτυπήσουν τη Βασόρα, θα δείτε το πρώτο καταλύτη που έχουμε δει εδώ και μια δεκαετία -  $ 200 το βαρέλι  πετρελαίου. Σκεφτείτε το. Εδώ δεν μιλάμε για τη Λιβύη και το ενδεχόμενο απώλειας ενός εκατομμυρίου περίπου βαρέλια ελαφρού πετρελαίου. "
Εκεί πράγματι δεν υπήρχε μεγάλος κίνδυνος. Αν οι τιμές πετρελαίου  ανεβούν  δραστικά από τη διακοπή της παραγωγής της Λιβύης, οι Σαουδάραβες ήταν εύκολα σε θέση να αναπληρώσουν το κενό. (Βέβαια από την άλλη δεν πρέπει και να ξεχνούμε ότι η πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα της Σαουδικής Αραβίας είναι κακής ποιότητας σε σύγκριση με το ελαφρύ, γλυκό πετρέλαιο της Λιβύης.)
Εκτός από τους Σαουδάραβες, το Ιράκ είναι ίσως το μόνο άλλο μέλος του ΟPEC που έχει ικανότητα να αυξήσει σημαντικά την παραγωγή πετρελαίου. Στην πραγματικότητα, μόλις πριν από λίγους μήνες η παραγωγή πετρελαίου του Ιράκ ανήλθε στο υψηλότερο επίπεδό της κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.
Οι εκτιμήσεις γύρω από την μελλοντική παραγωγή πετρελαίου στο Ιράκ ήταν πολύ «άγριες» κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Το 2012, ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας είχε την πεποίθηση ότι το Ιράκ θα μπορούσε να διπλασιάσει την παραγωγή του στα έξι εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα κατά το 2020. Μέχριτο 2035, ανέφεραν ότι η παραγωγή του θα είναι 8,3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα.
Το θέμα βέβαια είναι ότι, το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής αυτής θα προέλθει απευθείας από τα μαζικά, υπέρ - γιγαντιαία κοιτάσματα πετρελαίου στο νότιο τμήμα της χώρας, γύρω από τη Βασόρα.
Απλά φανταστείτε τώρα ποιες θα είναι οι συνέπειες αν η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και το Levant (ISIL) πάρουν τον έλεγχο της νότιας επαρχίας του Ιράκ. Η Βασόρα δεν διαθέτει απλά τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου της χώρας, αλλά είναι επίσης και η μόνο πρόσβαση του Ιράκ στον Περσικό Κόλπο, όπου εξάγεται το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου του.
Η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται γρήγορα  και οι Σαουδάραβες πρίγκιπες του πετρελαίου τρέμουν από φόβο για το τι μπορεί να συμβεί. Ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι ευσεβείς στοχαστές δεν πιστεύουν ότι η Σαουδική Αραβία μπορεί να αντικαταστήσει τέσσερα εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου με μία απλή κίνηση.

2014-06-10. Το ζητούμενο των εκλογών στο Ιράκ

on Tuesday, 10 June 2014. Posted in Μ. Ανατολή - Β. Αφρική - Α. Μεσόγειος

Γράφει ο Δρ. Ευάγγελος Βενέτης

2014-06-10. Το ζητούμενο των εκλογών στο Ιράκ


Λίγες ημέρες μετά την διενέργεια των κοινοβουλευτικών εκλογών στο Ιράκ, το μήνυμα που έχουν στείλει όλα τα κόμματα της χώρας τόσο στο εκλογικό σώμα αλλά και την ίδια τον πολιτικό κόσμο της χώρας είναι η ενότητα για την αντιμετώπιση των ποικίλων προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα τόσο σε επίπεδο ασφάλειας όσο και συλλογικής ενατένισης του πολιτικού μέλλοντος της χώρας.
Αναφορικά με την ασφάλεια της χώρας η επιτυχής διενέργεια των εκλογών και το υψηλό ποσοστό συμμετοχής σε αυτές αποτελεί αισιόδοξο μήνυμα του λαού του Ιράκ για το μέλλον της χώρας. Παρά την κατάσταση ανασφάλειας στην Φαλούτζα και άλλες σουνιτικές περιοχές, η συμμετοχή των Ιρακινών στην εκλογική διαδικασία τους διαφοροποιεί από την ακραία δράση των συγκεκριμένων ανταρτικών σουνιτικών ομάδων. Αναμφίβολα η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να επιτύχει την πολυπόθητη συμφωνία και ενεργό συμμετοχή των σουνιτών στην πολιτική διαδικασία προκειμένου να περιθωριοποιηθούν περεταίρω όποιες ακραίες εκφάνσεις πολιτικής συμπεριφοράς.
Επίσης ζητούμενο και αποτέλεσμα των εν λόγω εκλογών είναι η διασφάλιση της ακεραιότητας του Ιράκ και η διαχείριση αποσχιστικών τάσεων και ιδιαίτερα αυτής των Κούρδων. Το ζήτημα της ενέργειας του Κουρδιστάν του Ιράκ και της τάσης των Κούρδων για ανεξαρτησία αποτελεί καίριο τομέα πολιτικής δραστηριοποίησης της Βαγδάτης για την σταθερότητα της Μεσοποταμίας.
Σε αυτή την διαδικασία η επόμενη κυβέρνηση στο Ιράκ καλείται να συνεχίσει το σταθεροποιητικό ρόλο της κυβέρνησης Μάλεκι έναν ρόλο όχι μόνο γι το εσωτερικό του Ιράκ αλλά και για την περιφερειακή ασφάλεια. Ο κόσμος χρειάζεται το Ιράκ σταθερό και ασφαλές προκειμένου να αντιμετωπισθούν οι γεωπολιτικές προκλήσεις στο Λεβάντε και την ευρύτερη περιοχή.

Πολύς λόγος για το τίποτε στο Παλαιστινιακό: Άνευ ουσίας οι επικείμενες συνομιλίες

on Friday, 09 August 2013. Posted in Μ. Ανατολή - Β. Αφρική - Α. Μεσόγειος

Δρ. Ευάγγελος Βενέτης

Πολύς λόγος για το τίποτε στο Παλαιστινιακό: Άνευ ουσίας οι επικείμενες συνομιλίες

Εξαπίνης έπιασε πολλούς η πρόσφατη κινητικότητα στο θέμα της αναθέρμανσης των συνομιλιών μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών για την επίλυση του Παλαιστινιακού.

Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑ ΑΠΕΙΛΕΙ ΜΕ ΕΜΦΥΛΙΟ ΤΗΝ… ΤΟΥΡΚΙΑ

on Monday, 03 June 2013. Posted in Μ. Ανατολή - Β. Αφρική - Α. Μεσόγειος

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑ ΑΠΕΙΛΕΙ ΜΕ ΕΜΦΥΛΙΟ ΤΗΝ… ΤΟΥΡΚΙΑ

Δυο σημαντικές προειδοποιήσεις από πολύ σοβαρούς παράγοντες της δημόσιας ζωή της Τουρκίας ότι ο εμφύλιος που έχει ξεσπάσει στην γειτονική Συρία αλλά και η λάθος πολιτική που ακολουθεί η Τουρκία εμπεριέχει τον κίνδυνο να προκαλέσει ένα αιματηρό εμφύλιο πόλεμο στην ίδια την Τουρκία, έγιναν ταυτόχρονα δείχνοντας και το κλίμα που έχει δημιουργηθεί σε μια Τουρκία με πολλά πολιτικά αδιέξοδα που δεν δικαιολογούν με κανένα τρόπο την τουρκοφοβία με την  οποία την αντιμετωπίζουμε.

By Dr. George N. Tzogopoulos April 10, 2019, A New EastMed Friendship, with US Support

on Friday, 12 April 2019.

Israeli PM Benjamin Netanyahu, Cyprus President Nicos Anastasiades, and Greek PM Alexis Tsipras, photo via Wikipedia

BESA Center Perspectives Paper No. 1,137, April 10, 2019

EXECUTIVE SUMMARY: The prospective EastMed pipeline would be the flagship project of the Cypriot-Greek-Israeli collaboration, a developing friendship that enjoys deep foundations. The US has now made its support for that partnership official.

Cyprus, Greece, and Israel are developing a solid partnership in the Eastern Mediterranean because they share similar interests and values and are reliable allies. They are becoming – even more than partners – friends. The sixth tripartite summit, which took place in Jerusalem only three months after the one in Beersheba, put the harmonious nature of the collaboration on display.

From the beginning, the US has favored the forging of a democratic bloc in the Eastern Mediterranean among the three countries. In recent months, that support has become official. Ambassador David Friedman attended the Beersheba meeting last December, and Secretary of State Mike Pompeo attended the summit in Jerusalem. The American role in the trilateral foreign policy scheme has been clearly institutionalized.

The Americans’ interest is explained by the ongoing natural gas discoveries in the Levantine Basin. Last month, for example, ExxonMobil found another gas-bearing reservoir, Glaucus, off the shores of Cyprus. These discoveries can provide the US with not only business opportunities but also energy security. Washington demands that its partners maintain a diversification policy. The more Western countries import from what America sees as safe sources, such as the basin, the more they will reduce their dependency on Russia.

Discoveries in the Eastern Mediterranean are hampered, however, by Turkey’s aggressive policy. It is not unusual for Ankara either to organize military exercises in the Exclusive Economic Zone of Cyprus or to disrupt drilling operations of foreign companies, such as Italy’s ENI. That is why Pompeo’s presence in Jerusalem held special meaning. The initial agreement on the potential construction of the EastMed pipeline frustrates Ankara because Turkey will be excluded from the proposed corridor.

There is consensus in Washington that it is no longer possible to take Turkey’s Western foreign policy orientation for granted. The decision by President Erdoğan to buy S-400 missiles from Russia supports this reassessment. For the time being, Erdoğan is insisting that Turkey will proceed with the purchase and defy American pressure. US support for the EastMed pipeline can function as a warning to Ankara to normalize its behavior.

The project will be very expensive and difficult. Indeed, Italy – contrary to its previous commitments – now appears hesitant to join it. Still, as long as the US advocates for the project’s realization, obstacles will be overcome.

Irrespective of Erdoğan’s choices, Cyprus, Greece, and Israel will continue to deepen their cooperation. This juncture is critical. NATO is placing particular emphasis on dealing with challenges in the South, and the Mediterranean Dialogue of the Alliance is being revitalized in that context. Israel’s contribution can be beneficial for all the countries involved. These include Algeria, Egypt, Jordan, Mauritania, Morocco, and Tunisia.

Greece and Cyprus will have the opportunity to remind their partners in the EU why the security of Israel should be a fundamental priority. It is certainly bizarre that Brussels envisages playing an active role in the Middle East when it regularly ignores the sensitivities of the only democratic state in the region. Ironically, the terrorist attacks taking place in Europe in recent years underline the need to study the Israeli model in coping with the problem.

The three countries – Greece and Israel in particular – can benefit from the good momentum and discuss the implementation of the Belt and Road Initiative in the Eastern Mediterranean and the progress of Chinese investments. Both Greece and Israel are of high interest to Chinese companies. The Shanghai International Port Group (SIPG), which signed an agreement with Israeli authorities to operate the Haifa Port from 2020 onward, is teaming up with China Ocean Shipping Company to promote container shipping traffic. In a period when China is largely seen as an adversary in the West, COSCO’s successful investment in the Piraeus Port challenges this view.

View PDF

This is an edited version of an article that appeared in the Jerusalem Post on March 25, 2019.

Dr George N. Tzogopoulos is a BESA Research Associate, Lecturer at the Democritus University of Thrace, and Visiting Lecturer at the European Institute of Nice. 

By Dr. George N. Tzogopoulos April 10, 2019, A New EastMed Friendship, with US Support

on Friday, 12 April 2019.

Israeli PM Benjamin Netanyahu, Cyprus President Nicos Anastasiades, and Greek PM Alexis Tsipras, photo via Wikipedia

BESA Center Perspectives Paper No. 1,137, April 10, 2019

EXECUTIVE SUMMARY: The prospective EastMed pipeline would be the flagship project of the Cypriot-Greek-Israeli collaboration, a developing friendship that enjoys deep foundations. The US has now made its support for that partnership official.

Cyprus, Greece, and Israel are developing a solid partnership in the Eastern Mediterranean because they share similar interests and values and are reliable allies. They are becoming – even more than partners – friends. The sixth tripartite summit, which took place in Jerusalem only three months after the one in Beersheba, put the harmonious nature of the collaboration on display.

From the beginning, the US has favored the forging of a democratic bloc in the Eastern Mediterranean among the three countries. In recent months, that support has become official. Ambassador David Friedman attended the Beersheba meeting last December, and Secretary of State Mike Pompeo attended the summit in Jerusalem. The American role in the trilateral foreign policy scheme has been clearly institutionalized.

The Americans’ interest is explained by the ongoing natural gas discoveries in the Levantine Basin. Last month, for example, ExxonMobil found another gas-bearing reservoir, Glaucus, off the shores of Cyprus. These discoveries can provide the US with not only business opportunities but also energy security. Washington demands that its partners maintain a diversification policy. The more Western countries import from what America sees as safe sources, such as the basin, the more they will reduce their dependency on Russia.

Discoveries in the Eastern Mediterranean are hampered, however, by Turkey’s aggressive policy. It is not unusual for Ankara either to organize military exercises in the Exclusive Economic Zone of Cyprus or to disrupt drilling operations of foreign companies, such as Italy’s ENI. That is why Pompeo’s presence in Jerusalem held special meaning. The initial agreement on the potential construction of the EastMed pipeline frustrates Ankara because Turkey will be excluded from the proposed corridor.

There is consensus in Washington that it is no longer possible to take Turkey’s Western foreign policy orientation for granted. The decision by President Erdoğan to buy S-400 missiles from Russia supports this reassessment. For the time being, Erdoğan is insisting that Turkey will proceed with the purchase and defy American pressure. US support for the EastMed pipeline can function as a warning to Ankara to normalize its behavior.

The project will be very expensive and difficult. Indeed, Italy – contrary to its previous commitments – now appears hesitant to join it. Still, as long as the US advocates for the project’s realization, obstacles will be overcome.

Irrespective of Erdoğan’s choices, Cyprus, Greece, and Israel will continue to deepen their cooperation. This juncture is critical. NATO is placing particular emphasis on dealing with challenges in the South, and the Mediterranean Dialogue of the Alliance is being revitalized in that context. Israel’s contribution can be beneficial for all the countries involved. These include Algeria, Egypt, Jordan, Mauritania, Morocco, and Tunisia.

Greece and Cyprus will have the opportunity to remind their partners in the EU why the security of Israel should be a fundamental priority. It is certainly bizarre that Brussels envisages playing an active role in the Middle East when it regularly ignores the sensitivities of the only democratic state in the region. Ironically, the terrorist attacks taking place in Europe in recent years underline the need to study the Israeli model in coping with the problem.

The three countries – Greece and Israel in particular – can benefit from the good momentum and discuss the implementation of the Belt and Road Initiative in the Eastern Mediterranean and the progress of Chinese investments. Both Greece and Israel are of high interest to Chinese companies. The Shanghai International Port Group (SIPG), which signed an agreement with Israeli authorities to operate the Haifa Port from 2020 onward, is teaming up with China Ocean Shipping Company to promote container shipping traffic. In a period when China is largely seen as an adversary in the West, COSCO’s successful investment in the Piraeus Port challenges this view.

View PDF

This is an edited version of an article that appeared in the Jerusalem Post on March 25, 2019.

Dr George N. Tzogopoulos is a BESA Research Associate, Lecturer at the Democritus University of Thrace, and Visiting Lecturer at the European Institute of Nice. 

H εξωτερική πολιτική της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο- Το ζήτημα τής Εθνικής Ασφάλειας

on Tuesday, 07 July 2020. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Αντχου ΠΝ, Θεόδωρου Κατσουγιαννόπουλου

Θέμα: H εξωτερική πολιτική της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο- Το ζήτημα τής Εθνικής Ασφάλειας

 

Αντχος ΠΝ, Θεόδωρος Κατσουγιαννόπουλος

Msc Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Νομικές Σπουδές, Νομική Σχολή ΑΠΘ

Msc Πληροφοριακά Συστήματα, ΕΑΠ

 

Η διάσταση τής εθνικής ασφάλειας τη σημερινή εποχή μπορεί και πρέπει να θεωρηθεί ως διακύβευμα, το οποίο συναρτάται από ένα σύμπλεγμα παραγόντων. Κι αυτό διότι, η έννοιά της, προσδιοριζόμενη στην ετυμολογική διάσταση τού εθνικού συμφέροντος, καθώς στην ουσία των πραγμάτων οροθετείται ως η ανάγκη των Κρατών να περιφρουρήσουν την αυθυπαρξία τους από εξωγενείς κινδύνους, παρατηρούμε, ότι στο σύγχρονο διεθνές περιβάλλον η εθνική ασφάλεια –σε αρκετές περιπτώσεις-διαμορφώνεται στα πλαίσια των διεθνών Οργανισμών στους οποίους ένα κρατικό μόρφωμα είναι μέλος. Αυτό δεν σχετίζεται –σε καμία περίπτωση με το γεγονός- ότι τα εθνικά δίκαια ενός κράτους καθορίζονται από τις υπόλοιπες συμμαχικές χώρες –εταίρους στον διεθνή Οργανισμό όπου κι αυτές είναι μέλη, «αλλά σύμφωνα με την αντίληψη του Πολιτικού Ρεαλισμού και του Νεό- Ρεαλισμού, αν και τα κράτη επιδιώκουν την εθνική τους ασφάλεια, ωστόσο, δεν εκφράζουν την ανάγκη αυτή πρόδηλα και άμεσα, αλλά μέσα από τους διεθνείς θεσμούς, οι οποίοι αναπτύσσονται μέσα στα πολυμερή εθνικά περιβάλλοντα όπου οι χώρες είναι μέλη».[1] Έτσι, από το σημείο που στο παρελθόν η εθνική ασφάλεια εκφραζόταν –ουσιωδώς και κυρίως- μέσα από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, πλέον και κυρίως μετά το 1990, εκφράζεται μέσα από οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές συνισταμένες και δράσεις. Δηλαδή, σε όσους περισσότερους οργανισμούς είναι ένα κράτος μέλος, αυτό αποτελεί και κατά κάποιο τρόπο το εχέγγυο, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι εξωγενείς κίνδυνοι και ως εκ τούτου να διασφαλιστεί η εθνική ακεραιτότητά του. Άλλωστε με την Συνθήκη της Λισσαβόνας (2009) υιοθετήθηκαν μία σειρά μέτρων που διευρύνουν και ενισχύουν την δυνατότητα συνεργασίας των κρατών- μελών της ΕΕ στον αμυντικό τομέα, αποδεικνύοντας, εκτός των άλλων, και όπως εκφράστηκε μέσω του θεσμικού πλαισίου για την Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας που ψήφισε το 1999 στην Κολωνία το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο,[2] ότι η διασφάλιση τής ακεραιότητας ενός Κράτους υποβοηθείται από την συνύπαρξή του με άλλες χώρες σε ένα διεθνές Όργανο, το οποίο έχει την «τεχνογνωσία» και τα μέσα να επιβάλλει και να διαμορφώσει ένα ήρεμο εξωγενές περιβάλλον για τις χώρες που υπάγονται θεσμικά σε αυτό.

 

Το θέμα είναι να δούμε τι γίνεται στην περίπτωση που δύο κράτη, αν και είναι μέλη του ίδιου διεθνούς Οργανισμού, παρόλα αυτά μεταξύ τους αντιμετωπίζουν διακρατικά ζητήματα (όπως λόγου χάρη συμβαίνει στην περίπτωση τής Ελλάδας με την Τουρκία ή της Ελλάδας με την Αλβανία που όλες είναι μέλη του ΝΑΤΟ); Πόσο η παρέμβαση του στρατιωτικού οργανισμού «αλλοιώνει» ή ελαχιστοποιεί τη δυνατότητα ενός κράτους να αποφασίσει το ίδιο για τα εθνικά δίκαιά του; Επιπρόσθετα, ακόμα ένα καθοριστικό ερώτημα που προκύπτει, είναι πόσης ουσιώδους σημασίας είναι το γεγονός, ότι μία χώρα- μέλος ενός Διεθνούς Οργάνου διατηρεί ιστορικά άριστες σχέσεις σε διπλωματικό επίπεδο με κράτη, τα οποία, ωστόσο,  η πληθώρα αυτών δεν έχουν αναπτυγμένες διακρατικές σχέσεις με τις υπόλοιπες χώρες- μέλη του Διεθνούς Οργανισμού; Ένα απτό παράδειγμα είναι οι παραδοσιακά στενές σχέσεις που έχει αναπτύξει η Ελλάδα με το μεγαλύτερο μέρος των αραβικών κρατών, σε αντίθεση με Δυτικές χώρες -που ίσως και εξαιτίας περισσότερο του φαινομένου της αποικιοκρατίας περασμένων δεκαετιών, αλλά και του φαινομένου της ριζοσπαστικοποίησης του Ισλάμ, έτσι, όπως ραγδαία εξελίσσεται τη σημερινή εποχή- κάθε άλλο παρά αγαστές σχέσεις φέρουν με τα αυτά.[3]

 

Με άλλα λόγια, πού αρχίζει και πού καταλήγει η έμμεση (ή και η άμεση) παρέμβαση ενός διεθνούς οργάνου στα εθνικά πράγματα ενός κράτους και κατά πόσο η παρέμβαση αυτή αναγκάζει ή δημιουργεί προβλήματα στην εξωτερική πολιτική και διπλωματία του κράτους αυτού που διατηρεί στενές σχέσεις με χώρες, που ωστόσο, πολλές από αυτές λογίζονται –όχι λίγες φορές- σημειακά (;) εχθροί τής πλειονότητας των κρατών τής Διεθνούς Κοινότητας;

 

Σε αυτά τα ερωτήματα έρχεται να δώσει απάντηση το εννοιολογικό περιεχόμενο των μέτρων που υιοθετούνται από ένα κρατικό μόρφωμα στη διαμόρφωση των συνισταμένων για την Εθνική Ασφάλεια, υποδηλώνοντας πολύ απλά το αυτονόητο, ότι δηλαδή ένα κράτος, αν και μέλος Διεθνούς Οργάνου, δεν μπορεί να εξαναγκαστεί από κανέναν να υποκύψει χωρίς διαβούλευση σε αποφάσεις τρίτων, οι οποίες διακυβεύουν ή είναι επικίνδυνες για τα εθνικά δίκαιά του. Οι ενέργειες που θα γίνουν από μία χώρα με απώτερο σκοπό την εξασφάλιση της Εθνικής Ασφάλειας είναι στην πραγματικότητα οι διπλωματικοί, οικονομικοί, ακόμα δε, και οι στρατιωτικοί χειρισμοί της, προκειμένου αφενός να αποφύγει μία στρατιωτική επέμβαση αφετέρου να διασφαλίσει την εθνική κυριαρχία του. Όταν ένα κρατικό μόρφωμα έχει σχεδιάσει τον τρόπο που θα ενεργήσει, ώστε να διασφαλίσει την Εθνική Ασφάλειά του μπορεί πολύ εύκολα να αποφύγει την άμεση παρέμβαση ακόμα και συμμαχικών κρατών στα εσωτερικά και τα εξωτερικά διπλωματικά του πράγματα. Και πώς θα σχεδιαστεί όλο αυτό το πλαίσιο της Εθνικής Ασφάλειας μίας χώρας; Όταν η χώρα έχει διαμορφώσει την Εθνική Στρατιωτική και Αμυντική Στρατηγική του, η οποία σημαίνει ότι το κράτος αυτό έχει τόσο τον αμυντικό εξοπλισμό όσο και τις στρατιωτικές παραμέτρους να αντιμετωπίσει μόνο του έναν εχθρό, ωσάν να μην ήταν μέλος ενός Διεθνούς Οργανισμού. Επίσης, μία ακόμη σημαντική παράμετρος που οδηγεί στην περιφρούρηση της εθνικής ακεραιότητας αποτελεί η συνοχή που υπάρχει στο εσωτερικό περιβάλλον, υποδηλώνοντας ότι και στην περίπτωση μεταβολών κοινωνικής, οικονομικής ή και δημογραφικής φύσης δεν θα διακυβευτεί η Εθνική Ασφάλεια. Ένα απτό παράδειγμα, είναι η αθρόα μετανάστευση εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων σε διάφορα εθνικά περιβάλλοντα και η επίδραση που έχει η εγκατάσταση αυτή για την Εθνική Ασφάλεια των χωρών που δέχονται μεταναστευτκό/προσφυγικό πληθυσμό. Αν ένα κράτος έχει διαμορφώσει τα πλαίσια κάτω από τα οποία οι πολίτες του συνέχονται με ισχυρούς δεσμούς, ό,τι και συμβεί σε εσωτερικό επίπεδο, δεν θα εξαναγκαστεί το κράτος να εκχωρήσει στοιχεία από την εθνική κυριαρχία του. Και η τρίτη συνισταμένη που συμβάλλει στην Εθνική Ασφάλεια είναι, όταν η χώρα έχει σχεδιάσει την Πολιτική τής Εσωτερικής Ασφάλειάς του, δηλαδή έχει δημιουργήσει τους κατάλληλους μηχανισμούς, ώστε να μην υπονομεύεται από ομάδες που ζουν στο εσωτερικό περιβάλλον της.[4] Και επειδή αυτός ο τελευταίος παράγοντας μπορεί να δεχτεί παρερμηνεία, αν ένα κράτος σέβεται και νομοθετεί για τη διαφορετικότητα που διαβιώνει στον εσωτερικό ιστό του, τότε ελαχιστοποιεί τον κίνδυνο για υπονομευτικές τάσεις εκ των έσω. Στη βάση αυτή, όπως περιγράφηκε ανωτέρω, μία χώρα δεν χάνει την υπόστασή της, καθώς υιοθετώντας κατάλληλους «μηχανισμούς» έχει το δικαίωμα να ενεργήσει αυτοβούλως και να θέσει τα όρια στην «παρεμβατικότητα» που μπορεί να έχει από τον Διεθνή Οργανισμό ή τους Διεθνείς Οργανισμούς που είναι μέλος. Ενδεικτικό παράδειγμα, είναι η χώρα μας, η οποία την χρονική περίοδο 2004-2008, προκειμένου να είναι μέσα στο «διεθνές παιχνίδι» και να θεωρείται χώρα με ισχύ, επειδή άρχισε να βιώνει μετά το πέρας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 οικονομικούς κλυδωνισμούς, αν και μέλος του ΝΑΤΟ, σύναψε συμβάσεις για την προμήθεια αμυντικού εξοπλισμού από το ρωσικό κράτος, ώστε υπό τη βάση αυτή να έχει την ευχέρεια τής διαρκούς ανανέωσης των στρατιωτικών μέσων της με σύγχρονο (για την εποχή), φθηνό και αξιόπιστο υλικό. Και σε καμία περίπτωση, η στάση αυτή τής Ελλάδας δεν μπορεί και δεν πρέπει να θεωρηθεί ως διπολική απέναντι στο ΝΑΤΟ και τους Ευρωπαίους εταίρους της, καθώς υποδηλώνει την αναγκαιότητα επιβίωσής της  σε ένα διεθνές περιβάλλον που η ισχύς ενός Κράτους περιχαρακώνεται και προσμετράται στα αμυντικά μέτρα.

 

Όσον αφορά τώρα την εξωτερική πολιτική τής Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο, αυτή είναι γνωστή και παραδοσιακά ιστορική. Τη σημερινή εποχή, με τη συνεχόμενη μετανάστευση εθνικών και θρησκευτικών ομάδων από τη Μέση Ανατολή, αυτές οι στενές σχέσεις που έχει δημιουργήσει το κράτος μας με την πλειονότητα των αραβικών χωρών, θεωρείται μία ισχυρή αφορμή, ώστε η χώρα μας να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην βελτίωση και ενδεχομένως στην εξομάλυνση των σχέσεων ανάμεσα στη Δύση και σε πολλά από τα ανατολικά περιβάλλοντα, μετά βέβαια και εξαιτίας τής έξαρσης σε τρομοκρατικά χτυπήματα που αντιμετωπίζουν πολλά δυτικά κράτη από μουσουλμάνους έποικους/ μετανάστες. Αυτό που πρέπει να καταθέσουμε είναι δύο πράγματα: α. Η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ μετανάστη και χώρας- υποδοχής εξαρτάται τόσο από το πολιτισμικό και κοινωνικό επίπεδο τού μετανάστη/ πρόσφυγα όσο και από το πόσο ανεκτικό μπορεί να είναι ένα κρατικό/ κοινωνικό περιβάλλον με το εθνικά ξένο. Κοινωνιολογικά έχει αποδειχθεί, ότι χώρες με πολιτισμικό υπόβαθρο είναι πιο ανεκτικές απέναντι στο εθνολογικά ξένο σε σχέση με κράτη που αν και οικονομικά αναπτυγμένα, επειδή συγκροτήθηκαν σε ύστερους χρόνους, έχοντας πολλές αυτές σχηματίσει εθνική ταυτότητα στη βάση κοινωνικών ή οικονομικών παραγόντων (λχ Μ. Βρετανία, Βόρειες Χώρες), είναι περισσότερο επιφυλακτικές με το εθνολογικά ή θρησκευτικά ξένο.[5] Αυτό είναι μία πτυχή, όπως και β. μία δεύτερη πτυχή είναι η θέση που είχε μία χώρα κατά την ιστορική περίοδο του αποικιοκρατισμού.[6] Ωστόσο, επειδή η μετανάστευση δεν αποτελεί το κύριο μέρος τής παρούσας εισήγησης, ώστε να αναλυθεί κοινωνιολογικά, αυτό που μπορούμε να πούμε είναι, ότι είναι ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο, καθώς εκτός από τις αιτίες και τις αφορμές κάτω από τις οποίες γίνεται, έχει να κάνει και με ζητήματα πολιτικής φύσης.

 

Οι Έλληνες είχαν ανέκαθεν αναπτύξει στενές σχέσεις με χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής που είχαν αραβικό/ αραβόφωνο πληθυσμό. Όπως είναι γνωστό, αφενός  είχαν κατά το παρελθόν μεταναστεύσει στα περιβάλλοντα αυτά, αναπτύσσοντας στενές σχέσεις με το γηγενές στοιχείο, αφετέρου κατά τους αραβοϊσραηλινούς Πολέμους, αλλά και χρονικά μεταγενέστερα είτε διατηρούσαν ουδέτερη στάση είτε στάθηκαν στο πλευρό των Αράβων, όσον αφορά κυριότατα τη θέση που είχαν πάρει οι Ελληνικές Κυβερνήσεις με το Παλαιστινιακό Ζήτημα.[7] Ακόμα και τώρα, που οι περισσότερες χώρες τής Δύσης διατηρούν μία εχθρική στάση, ώστε προς τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς από τη Μέση Ανατολή, η Ελλάδα, αντίθετα, όλους αυτούς τους πληθυσμούς προσπαθεί σε μεγάλο βαθμό να τους ενσωματώσει στον κρατικό ιστό της παρά τα προβλήματα που η ίδια αντιμετωπίζει ως κράτος. Και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, κάθε άλλο παρά σχετίζονται στην πραγματικότητα, από την διακύβευση τής εθνικής ασφάλειας, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι το ελληνικό κράτος ακόμα δεν έχει συνέλθει από τη αβεβαιότητα που ζούσαν σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο οι Έλληνες πολίτες για δέκα συναπτά έτη. Όλη αυτή η απογοήτευση που έχουν οι Έλληνες απέναντι στο κράτος τους είναι φυσικό και εύλογο, να δημιουργεί ακόμα και ακραίες συμπεριφορές. Το αν οι Έλληνες είναι εθνικιστές θα πρέπει να το εξετάσουμε υπό το πρίσμα των συμπεριφορών και αντιδράσεών τους, όταν τη δεκαετία του 1990 δέχτηκε η χώρα μας μεγάλο κύμα μεταναστών από την πρώην κομμουνιστικές χώρες, και αναλογιζόμενοι πώς είχαν αντιδράσει το 1923, όταν στο ελλαδικό περιβάλλον που είχε τα ανάλογα κοινωνικά και οικονομικά χαρακτηριστικά με το σημερινό συνέρρευσαν οι χιλιάδες των ομοεθνών προσφύγων. Σε ποια από τις δύο περιπτώσεις που αναφέρθηκαν οι γηγενείς εκφράστηκαν με πιο ακραίο τρόπο; Τη δεκαετία του 1990 ή τη δεκαετία του 1920;

 

Τη δεδομένη χρονική στιγμή, εκτός των άλλων, οι ενεργειακές εξελίξεις στην περιοχή με την ανέκαθεν στενή σχέση τής χώρας μας με τον αραβικό κόσμο, της δίνουν το προβάδισμα να διαπραγματεύεται με αραβικές χώρες (λχ Αίγυπτος, Ιορδανία) και για λογαριασμό των Δυτικών συμμάχων μας. Αυτό φαίνεται όσο ποτέ άλλοτε με τις διάφορες τριμερείς και πολυμερείς συνδιασκέψεις που λαμβάνουν χώρα σε κράτη της Νοτιοανατολικής Μεσογείου για τις ενεργειακές γεωτρήσεις και τη διάνοιξη των αγωγών. Όμως και παλιότερα χρονικά, δύο σχεδόν δεκαετίες νωρίτερα, η Ελλάδα –ιδίως από την περίοδο τής μεταπολίτευσης και κυρίως τη δεκαετία του 1980- προσπάθησε να συσφίξει περισσότερο τις σχέσεις της με τον αραβικό κόσμο μέσω τής οικονομικής και πολιτιστικής διπλωματίας με σκοπό την ενίσχυσή της έναντι τής Τουρκίας στα περιβάλλοντα αυτά. Ας μην ξεχνάμε, ότι το τουρκικό κράτος την περίοδο εκείνη, ήταν το «αγαπημένο παιδί» των Δυτικών, παραγκωνίζοντας αισθητά τη θέση τής χώρας μας στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή. Αλλά και οι ίδιες οι αραβικές χώρες και κυρίως αυτές που εκτείνονται στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο θεωρούν το ελληνικό κράτος τον πιο οικείο εταίρο που μέσω αυτού θα επανακαθορίσουν τις σχέσεις τους με τη Δύση, κάνοντας «άνοιγμα» προς αυτήν.[8] Δεν πρέπει να παραβλέπεται, ότι το Παλαιστινιακό αποτελούσε το ακανθώδες ζήτημα ανάμεσα στις δυτικές χώρες και την πλειονότητα των κρατών τού αραβικού κόσμου με συνέπεια την ανάσχεση τής παρουσίας τους στα διεθνή διπλωματικά πράγματα με συνέπεια να ενισχύεται υπό το πρίσμα αυτό η θέση τού Ισραήλ στην περιοχή. Πλέον, ωστόσο, τόσο οι Άραβες ηγέτες, εξαιτίας των ενεργειακών εξελίξεων όσο και η ισραηλιτική πλευρά (παρά την στάση των ΗΠΑ να δυναμιτίζει τη μεταξύ τους σχέση μεταφέροντας την αμερικανική Πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ) βλέπουμε από τις εξελίξεις, ότι έχουν βάλει «αρκετό νερό στο κρασί τους», φτάνοντας η πρώτη πλευρά στο σημείο να καταδικάζει ως ακραία παρακρατική την οργάνωση, Χαμάς. Η Ελλάδα είναι –αναμφισβήτητα- ένα δυνατό προγεφύρωμα για τη Δύση, ακόμα και όσον αφορά τις αραβικές χώρες που έχουν υπογράψει πρωτόκολλα συνεργασίας με την Τουρκία και τη Ρωσία, δύο κράτη με διπολική εξωτερική πολιτική σε πολλούς τομείς τόσο για την Ανατολή όσο και τη Δύση. Και μάλιστα, για να αναφερθούμε και στο τελευταίο Σύμφωνο συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, βλέπουμε, ότι παρά την αρχική διπολική στάση που τήρησαν απέναντι σε αυτό οι Δυτικοί εταίροι μας, επειδή τόσο το Ισραήλ όσο και οι αραβικές χώρες που έχουν σημαίνοντα ρόλο στην ενεργειακή διπλωματία τάχθηκαν υπέρ των ελληνικών δικαίων, αυτόματα η στάση των χωρών αυτών ανάγκασε και τους συμμάχους μας να πάρουν ευθεία θέση, καταδικάζοντας την τουρκολιβυκή συμφωνία, Η Ελλάδα κάθε άλλο παρά μπορεί να φοβάται για την Εθνική Ασφάλειά της, καθώς όπως φαίνεται ακόμα και οι ακραίες μουσουλμανικές χώρες (όπως κατά περιόδους ήταν η Αίγυπτος ή όπως θεωρούνται πολλά από τα Κράτη του Κόλπου) αρχίζουν να μεταστρέφουν την εξωτερική και οικονομική πολιτική τους (η εταιρεία Aramco έχει ιδιωτικοποιήσει το μεγαλύτερο ποσοστό των κεφαλαίων της, πουλώντας τα σε αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες), εξαιτίας των ενεργειακών εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή.[9] Και αυτήν την στιγμή, και εξαιτίας τής τυχοδιωκτικής πολιτικής τής Τουρκίας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, διακυβεύοντας, εκτός των άλλων, και τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, η Ελλάδα ούσα ανέκαθεν σημειακός εταίρος των αραβικών χωρών μπορεί και έχει τη δυνατότητα να ασκήσει καθοριστικό ρόλο στα διεθνή πράγματα ως δίαυλος ανάμεσα στα δυτικά και τα μεσανατολικά κράτη.

 

Βιβλιογραφία

  1. Γκλαβίνης Παναγιώτης, Ανδρεάδης Ηλίας, Κολοβός Ηλίας, Κωνσταντινίδου Άννα, Σέμκου Αφροδίτη, 2019, Η ολοκλήρωση των αγορών ενέργειας στην ευρύτερη Ευρώπη. Περιβάλλον και Δίκαιο- φυσικό περιβάλλον-  ενέργεια- χωροταξία- πολεοδομία- δόμηση- δημόσια έργα- μνημεία, 88 (2), σσ. 183-208
  2.  Ηλιόπουλου Η., (χχ), Εθνικό Συμφέρον και πολιτική της εθνικής ασφάλειας- θεμελιώδεις έννοιες και στο σύγχρονο διεθνές περιβάλλον, Διαθέσιμο στο: http://www.elesme.gr/elesmegr/periodika/t36/t36_06.htm
  3. Ishay Micheline R., 2008, Η Ιστορία των δικαιωμάτων του Ανθρώπου- από την Αρχαιότητα ως την εποχή της Παγκοσμιοποίησης, Αθήνα: Σαββάλας
  4. Μαριλένα Κοππά,2017, Η κοινή πολιτική άμυνας και ασφάλειας, Αθήνα: Πατάκη
  5. Άννα Ι. Κωνσταντινίδου, 2017, Ο ρόλος της Ελληνικής Παροικίας στην Αίγυπτο- η Έξοδος και το Αιγυπτιακό Ζήτημα, Θεσσαλονίκη: Κ & Μ Σταμούλη
  6. της ιδίας, 2019, Ισλάμ και το ενεργειακό ζήτημα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, Θεσσαλονίκη: Κ&Μ Σταμούλη/ Ιωάννης Αρχ. Χαρπαντίδης
  7. Roy Olivier, 2006, Το Παγκοσμιοποιημένο Ισλάμ, Αθήνα: Scripta
  8. www.europarl.europa.eu›pdf (τελευταία πρόσβαση 14 Νοεμβρίου 2019).

 



[1] Η. Ηλιόπουλου, (χχ), Εθνικό Συμφέρον και πολιτική της εθνικής ασφάλειας- θεμελιώδεις έννοιες και στο σύγχρονο διεθνές περιβάλλον, Διαθέσιμο στο: http://www.elesme.gr/elesmegr/periodika/t36/t36_06.htm (τελευταία πρόσβαση 14 Νοεμβρίου 2019).

[2] www.europarl.europa.eu›pdf (τελευταία πρόσβαση 14 Νοεμβρίου 2019).

[3] Άννα Ιακ. Κωνσταντινίδου, 2019, Ισλάμ και το ενεργειακό ζήτημα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, Θεσσαλονίκη: Κ&Μ Σταμούλη/ Ιωάννης Αρχ. Χαρπαντίδης.

[4] Μαριλένα Κοππά,2017, Η κοινή πολιτική άμυνας και ασφάλειας, Αθήνα: Πατάκη, καθώς και στο Η. Ηλιόπουλου, (χχ), Εθνικό Συμφέρον και πολιτική της εθνικής ασφάλειας- θεμελιώδεις έννοιες και στο σύγχρονο διεθνές περιβάλλον, Διαθέσιμο στο: http://www.elesme.gr/elesmegr/periodika/t36/t36_06.htm (τελευταία πρόσβαση 14 Νοεμβρίου 2019).

[5] Micheline R. Ishay, 2008, Η Ιστορία των δικαιωμάτων του Ανθρώπου- από την Αρχαιότητα ως την εποχή της Παγκοσμιοποίησης, Αθήνα: Σαββάλας.

[6] Roy Olivier, 2006, Το Παγκοσμιοποιημένο Ισλάμ, Αθήνα: Scripta.

[7] Άννα Ι. Κωνσταντινίδου, 2017, Ο ρόλος της Ελληνικής Παροικίας στην Αίγυπτο- η Έξοδος και το Αιγυπτιακό Ζήτημα, Θεσσαλονίκη: Κ & Μ Σταμούλη.

[8] Παναγιώτης Γκλαβίνης, Ηλίας Ανδρεάδης, Ηλίας Κολοβός, Άννα Κωνσταντινίδου, Αφροδίτη Σέμκου, 2019, Η ολοκλήρωση των αγορών ενέργειας στην ευρύτερη Ευρώπη. Περιβάλλον και Δίκαιο- φυσικό περιβάλλον-  ενέργεια- χωροταξία- πολεοδομία- δόμηση- δημόσια έργα- μνημεία, 88 (2), σσ. 183-208.

[9] Άννα Ιακ. Κωνσταντινίδου, 2019, Ισλάμ και το ενεργειακό ζήτημα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, Θεσσαλονίκη: Κ&Μ Σταμούλη/ Ιωάννης Αρχ. Χαρπαντίδης.

Αίγυπτος: Η ιστορία ξαναγράφεται

on Monday, 08 July 2013. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Πέτρου Αργυρίου

Αίγυπτος: Η ιστορία ξαναγράφεται

Δεν έχουν όλα τα παραμύθια αίσιο τέλος.
Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Αίγυπτο επιβεβαιώνουν αυτόν τον ισχυρισμό για το παραμύθι της αραβικής άνοιξης η οποία παρουσιάστηκε και χειροκροτήθηκε αφελώς  από τον δυτικό κόσμο ως ένα κύμα δημοκρατικών διεκδικήσεων.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ!

Ιωάννης Μπαλτζώης*: Παλαιστινιακό . Από το Κακό στο Χειρότερο με το Σχέδιο Τραμπ, τύπου «Έμενταλ».

on Friday, 21 February 2020. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1993, ύστερα από μυστικές συνομιλίες των δύο αντιπροσωπιών, ο Γιάσερ Αραφάτ και ο Ιτσχάκ Ράμπιν αντάλλαξαν επιστολές αμοιβαίας αναγνώρισης. Οι βασικές αρχές της συμφωνίας υπογράφηκαν με πλήρη μυστικότητα στο Όσλο (20 Αυγούστου) και επισήμως στην Ουάσιγκτον (13 Σεπτεμβρίου),  η συνθήκη των γενναίων, όπως την ονόμασε μια εξέχουσα προσωπικότητα του Ισραήλ , ο τότε ΥΠΕΞ Σιμόν Πέρες, η οποία έθετε τέλος στις εχθροπραξίες των δύο πλευρών, οι οποίες είχαν αρχίσει από το 1948 και όχι μόνο.   

Μέχρι τότε  οι Παλαιστίνιοι που  ζούσαν εντός της Ισραηλινής επικράτειας , ήταν Ισραηλινοί μεν πολίτες , θεωρούσαν όμως ότι ευρίσκονταν υπό κατοχή και  συνέχιζαν τον αγώνα των  με την PLO  και τρομοκρατικές επιθέσεις εντός και εκτός Ισραήλ , πλήττοντας Ισραηλινούς στόχους και συμφέροντα. 

PDF

<<  7 8 9 10 11 [1213  >>