Εθνική Στρατηγική

 1  2 

Μήπως οι μίζες στα εξοπλιστικά εξηγούν το "φοβικό σύνδρομο" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής;...

    Οι αποκαλύψεις γιά τα εξοπλιστικά στην πραγματικότητα επιβεβαίωσαν την κοινή  πεποίθηση: ότι στην διαδικασία παραγγελιών στρατιωτικού υλικού εμφιλοχωρούσε εδώ και χρόνια αθρόος χρηματισμός των αρμοδίων αξιωματούχων. "Ο κόσμος το είχε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι", κατά την λαϊκή παροιμία. Η τεραστίων διαστάσεων, όπως αποδεικνύεται τώρα, διαφθορά, ήταν διακομματική. Στην ουσία, το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης χρησιμοποίησε τις μίζες α...

18-01-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-03-17. Η γεωστρατηγική αξία του ελληνικού θαλάσσιου χώρου ...

«H κατάκτησις της Ελλάδος υπό μιας Μεγάλης Χερσαίας Δυνάμεως θα δώσει πιθανότατα εις αυτήν την Δύναμιν την δυνατότητα ελέγχου ολοκλήρου της Παγκοσμίου Νήσου». Sir Halford J. Mackinder ΕΔΩ! ολόκληρο το άρθρο....

17-03-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. Εξωτερική πολιτική ντροπής...

Η σημερινή μέρα είναι άλλη μια μέρα που οι Έλληνες θα την θυμόμαστε με θλίψη. Ο λόγος είναι η κατάντια της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας που την απογυμνώνει από τα τελευταία ίχνη αξιοπρέπειάς της.Μετά το απίθανο ότι «η μουσουλμανική, η οθωμανική κληρονομιά είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς», το οποίο ξεστόμισε ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος πριν από λίγες μέρες, υφιστάμεθα σήμερα την ταπεινωτική επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού και...

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

2015-02-20. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων...

ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση ΚρίσεωνΑναδημοσίευση από το περιοδικό ‘Νέα Πολιτική’, Τεύχος 12, Νοε-Δεκ 2014Η διαχείριση κρίσεων πρέπει να θεσμοθετηθεί και να γίνει μέρος μίας ριζικής πολιτικής μεταρρύθμισης.Η διαχείριση κρίσεων αντιμετωπίζεται, σύμφωνα με την διεθνή πρακτική και εμπειρία, σε πολλαπλά επίπεδα. Στο επίπεδο της πρόληψης, της πρόγνωσης και της εκτίμησης κινδύνου το έργο αυτό είναι καθήκον ενός Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, που είναι ανύπαρκτο...

20-02-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-06. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ!...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! Θα ακολουθήσουν:-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας κ...

06-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-18. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

18-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-01. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΚΡΙΣΕΩΝ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

01-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-17. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνο...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσίασε σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσμ...

17-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-12-05. «Μηδείς αγεωγράφητος και ανιστόρητος εισίτω»....

Αυτή πρέπει να είναι η επιγραφή που θα πρέπει να τοποθετηθεί στην είσοδο του κοινοβουλίου, ώστε να αποτρέπεται η είσοδος σε κάθε πολιτικό πρόσωπο που στερείται βασικών γνώσεων Ιστορίας και Γεωγραφίας! Δυστυχώς φαίνεται πως οι απουσίες (κατά κόσμον «κοπάνες») που έκανε κάποτε στα προαναφερόμενα μαθήματα ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, μεταγενέστερα δεν επέδρασαν μόνο αρνητικά στη δημόσια εικόνα του ως πρωθυπουργού της χώρας, αλλά προκάλεσαν σε επίπεδο γε...

05-12-2015   Εθνική Στρατηγική

11/4/2016. “Είναι η Ειδομένη περιοχή μειωμένης εθνικής κυριαρχίας”; ...

Αναδημοσίευση από το 'MILITAIRE' Στις εικόνες που είδαμε, στα  γεγονότα στην Ειδομένη, φάνηκε οι Σκοπιανοί ένοπλοι (ένοπλοι λέμε) αστυνομικοί, να έχουν προχωρήσει μπροστά από τον φράχτη, προς την Ελληνική πλευρά!! Όμως, ο Υπουργός Άμυνας, μας διαβεβαίωσε (sic) ότι «δεν μπήκαν σε Ελληνικό έδαφος …. και όλα είναι υπό έλεγχο»!!!Ας το δεχθούμε αυτό που λέει ο Υπουργός και που το επιβεβαιώνει και η Κυβέρνηση (αν και επανειλημμένα έχουν συλληφθεί ψευδ...

11-04-2016   Εθνική Στρατηγική

6/5/2016. Δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών για το Αιγαίο...

Προειδοποίηση ότι η ανοχή και η «συνενοχή» των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου από την Τουρκία μπορεί να  έχουν «κακό τέλος», απηύθηνε ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών Sergey Lavrov σε συνέντευξή του χθες, στην οποία εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον της Τουρκίας για την «επεκτατική» πολιτική που ακολουθεί, η οποία αποκαλύπτει τις «νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες της». Μιλώντας στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων...

06-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. H Εθνική Αξιοπρέπεια...

Υπάρχει ένα άυλο αγαθό, απαραίτητο για την επιβίωση και την ιστορική συνέχεια των λαών, ιδίως αυτών που δεν διαθέτουν άφθονους υλικούς πόρους και πλούτο. Το αγαθό αυτό είναι η Εθνική Αξιοπρέπεια, που διασώζει ατομικά και συλλογικά τους πολίτες μίας χώρας από την απαξίωση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό, το ψυχικό σκότιος, και μεσοπρόθεσμα από την δουλεία και μακροπρόθεσμα από τον εκμηδενισμό τους.  Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια....

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική
 1  2 

Articles tagged with: ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Ιπποκράτης Δασκαλάκης*: Η Τουρκία, η Λιβύη και ο Θουκυδίδης Λιβύη και Κύπρος: Βίοι παράλληλοι

on Friday, 03 January 2020. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Η επαπειλούμενη τουρκική στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη, κατόπιν και της επίσημης πρόσκλησης της αναγνωριζόμενης -με πολλές επιφυλάξεις και αστερίσκους- ως νόμιμης κυβέρνησης του Sarraj, κυριαρχεί στην χριστουγεννιάτικη ειδησιογραφία. Ενδεχόμενα να είχε δοθεί πολύ λιγότερη προσοχή στις προθέσεις και διακηρύξεις της Άγκυρας, εάν δεν είχε μεσολαβήσει η υπογραφή του μνημονίου συναντίληψης Τουρκίας –Λιβύης για την οριοθέτηση περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας στη Μεσόγειο.


Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι λίγο-πολύ γνωστά ενώ η τελευταία εξέλιξη είναι η επιτάχυνση των διαδικασιών της τυπικής έγκρισης της τουρκικής εθνοσυνέλευσης για διάθεση στρατευμάτων στη Λιβύη. Η αρχική ημερομηνία εισαγωγής και ψήφισης του θέματος στην εθνοσυνέλευση στις 7 Ιανουαρίου -ημερομηνία μη συνάδουσα με την στρατιωτική πίεση που δέχεται η κυβέρνηση της Τρίπολης- μετατέθηκε για μια περίπου βδομάδα νωρίτερα. Πιθανόν αρχικά να πρυτάνευσε η γνώμη ότι το μέγεθος του εγχειρήματος μιας υπερπόντιας -για τα τουρκικά δεδομένα- εκστρατείας, να απαιτούσε ικανό χρονικό διάστημα για στρατιωτικές προετοιμασίες.

Το ερώτημα που εμφανίζεται σήμερα είναι εάν η Άγκυρα αποτολμήσει την εμπλοκή τουρκικών στρατευμάτων στη Λιβύη. Ως γνωστόν, από μηνών η Τουρκία έχει ήδη εμπλακεί στην εμφύλια διαμάχη της Λιβύης με διάθεση εξοπλισμού, πολυεπίπεδης υποστήριξης, μισθοφορικών δυνάμεων και μάλλον περιορισμένου αριθμού συμβούλων. Γεγονός είναι ότι και άλλες χώρες παρέχουν ανάλογη υποστήριξη προς τις αντίπαλες δυνάμεις που εντείνουν αυτές τις ημέρες την στρατιωτική πίεση στην περικυκλωμένη Τρίπολη. Οι επίσημες όμως τουρκικές δηλώσεις των τελευταίων ημερών κάνουν πλέον λόγο για αποστολή τουρκικών στρατευμάτων για ενίσχυση της νόμιμης κυβέρνησης της Λιβύης. Παράλληλα πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι είναι ήδη σε εξέλιξη νέα επιχείρηση μεταφοράς μισθοφόρων του Free Syrian Army (FSA) με πτήσεις charter από την Τουρκία στην Τρίπολη. Οι ενισχύσεις αυτές φημολογείται ότι είναι η αιτία της ανακοπής της προέλασης των δυνάμεων του Haftar, για δεύτερη φορά το 2019, έξω από τις πύλες της Τρίπολης.

Ας επανέλθουμε όμως στο ερώτημα της ενδεχόμενης τουρκικής στρατιωτικής εμπλοκής στη Λιβύη. Οι πρόσφατες τουρκικές ενέργειες στη Συρία, αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο, φαίνεται ότι δείχνουν μια συνέπεια μεταξύ λόγων και πράξεων, γεγονός που εκμεταλλεύεται στο τομέα των ψυχολογικών επιχειρήσεων η Άγκυρα. Μια όμως προσεκτική εξέταση των γεγονότων καταδεικνύει ότι η υλοποίηση των διακηρύξεων πραγματοποιείται όταν έχουν -σε μεγάλο βαθμό- εξασφαλιστεί ορισμένες προϋποθέσεις αναφορικά με τη στάση (αντίδραση) του διεθνούς παράγοντα και την επιτυχία της επιχείρησης.

Ποιοι όμως είναι οι λόγοι της τουρκικής επαπειλούμενης επέμβασης που ορισμένοι αναλυτές έσπευσαν να την χαρακτηρίσουν -εάν υλοποιηθεί- ως την «σικελική εκστρατεία» του Erdogan; Αναμφίβολα η διεκδίκηση περιφερειακού ρόλου στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω εξασφάλισης ερεισμάτων σε διάφορες περιοχές και η «αναγκαστική» συμπερίληψη της στα κυοφορούμενα ενεργειακά προγράμματα της περιοχής. Ρόλος περιφερειακής δύναμης, από χώρα ενεργειακά εξαρτώμενη, δεν συνάδει και αυτό το αντιλαμβάνεται η Άγκυρα. Επιπρόσθετα, δημιουργεί προσκόμματα στις αντίστοιχες επιδιώξεις της Αιγύπτου ενώ εγγράφει νέες διεκδικήσεις σε βάρος του Ελληνισμού (ανεξάρτητα της έκβασης της εκστρατείας και της τύχης του καθεστώτος Sarraj). Το μεγαλύτερο ρίσκο που αναλαμβάνει η Τουρκία είναι η περαιτέρω σύσφιξη των αντισυσπειρώσεων που ήδη έχουν προκαλέσει οι ενέργειες της στην περιοχή. Αναμφισβήτητα, μια τουρκική στρατιωτική επέμβαση θα προκαλέσει αντίστοιχη αιγυπτιακή περαιτέρω ενεργό εμπλοκή (με την υποστήριξη ΗΑΕ και Σαουδικής Αραβίας) με το πλεονέκτημα που της εξασφαλίζει η εδαφική της γειτνίαση. Οι εξελίξεις αυτές αναμφίβολα θα κλιμακώσουν την εμφύλια σύγκρουση στη Λιβύη με όλες τις συνέπειες. Επιπρόσθετα η Άγκυρα κινδυνεύει να έρθει σε μια επιπλέον αντίθεση με την Μόσχα καθώς ήδη στα θέματα της Συρίας υφίσταται μια δύσκολη ισορροπία ως απόρροια των μεσοπρόθεσμων αντικρουόμενων στοχεύσεων τους.

Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι αρκετά ριψοκίνδυνη μια τουρκική στρατιωτική επέμβαση αλλά ακόμη δυσμενέστερη, για την αξιοπιστία του τουρκικού καθεστώτος, θα είναι η μη τήρηση των εξαγγελιών του. Κατά συνέπεια, εκτιμάται ότι η Άγκυρα θα επιλέξει και εδώ την προσεκτική και κατά περίπτωση διάθεση περιορισμένου αριθμού στρατιωτικών συμβούλων και ειδικών δυνάμεων που θα πλαισιώνουν δυνάμεις τουρκόφιλων μισθοφόρων εξοπλισμένων με τουρκικό πολεμικό υλικό. Με τον τρόπο αυτό και ανάλογα των ακροατηρίων, θα διατυμπανίζεται η τουρκική στρατιωτική εμπλοκή και συνέπεια λόγων και πράξεων, ενώ παράλληλα θα προβάλλεται η αυτοσυγκράτηση και η χαμηλής στάθμης εμπλοκή, ανάλογη και των λοιπών χωρών, σε αυτόν τον πόλεμο «δια αντιπροσώπων». Ακόμη δε και σε περίπτωση τουρκικής αποτυχίας, η Άγκυρα δεν θα διακινδυνέψει τη μείωση του γοήτρου των ενόπλων δυνάμεων της. Δηλαδή, για μη ακόμη φορά το μέγεθος της τουρκικής εμπλοκής θα είναι ανάλογο και σε απόλυτη συνάρτηση, των αποτελεσμάτων στα πολεμικά μέτωπα αλλά και των αντιδράσεων των λοιπών ενδιαφερομένων.


Καίριο δίλημμα της τουρκικής επέμβασης θα είναι η επιλογή του τρόπου προώθησης των δυνάμεων και εφοδίων και της εν συνεχεία υποστήριξης. Η εναέρια μεταφορά -καίτοι άμεση για προώθηση μισθοφορικών τμημάτων- δεν εξασφαλίζει την προώθηση βαρέως εξοπλισμού ενώ απαιτεί την χρήση εναερίου χώρου (FIR) άλλων κρατών. Η θαλάσσια μετακίνηση φαίνεται προτιμότερη καθώς καθιστά εντονότερη την προβολή «σημαίας» και αποφασιστικότητας ενώ δύσκολα, λοιπές γειτονικές δυνάμεις θα προχωρήσουν σε ένα συντονισμένο ναυτικό αποκλεισμό της Λιβύης και ειδικά άνευ σχετικής απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας και συμμετοχής «Μεγάλων Δυνάμεων».

Βέβαια η βέλτιστη για εμάς λύση θα ήταν η άμεση κατάρρευση του καθεστώτος Sarraj και η κατάληψη της Τρίπολης από τις δυνάμεις του Haftar, γεγονός που φαίνεται μάλλον δύσκολο στις επόμενες ημέρες. Ως εκ τούτου να μην εκπλαγούμε αν σύντομα δούμε στρατεύματα αποτελούμενα από μαχητές του FSA (η σταδιακή εμφάνιση τουρκικών σημαιών και στολών θα εξαρτηθεί από τις επιτυχίες αυτών των δυνάμεων στα πεδία των μαχών) πέριξ της Τρίπολης να εμπλέκονται σε έναν χαμηλής έντασης και άνευ θεαματικών αποτελεσμάτων, αγώνα εναντίον των αντίστοιχων μισθοφορικών τμημάτων του Haftar. Ενώ όλα αυτά θα λαμβάνουν χώρα, είναι πιθανή η έξωθεν επιβολή μιας νέας εκεχειρίας, ίσως και μιας νέας «κυβέρνησης ενότητας» των αντιμαχόμενων πλευρών. Διάφορες διαμεσολαβητικές προσπάθειες προγραμματίζονται για το τέλος του πρώτου δεκαημέρου του Ιανουαρίου για αυτό ίσως και η τουρκική επιτάχυνση των διαδικασιών επέμβασης. Η Άγκυρα προφανώς γνωρίζει ότι δεν έχει τις δυνατότητες να επιβάλει καθεστώς της αρεσκείας της στην Τρίπολη αλλά ευελπιστεί στην αναχαίτιση της προέλασης των δυνάμεων του Haftar προσδοκώντας οποιαδήποτε ειρηνευτική προσπάθεια να την βρει εγκατεστημένη στα εδάφη της Λιβύης, άρα ισότιμο συνομιλητή με τις λοιπές μεγάλες και γειτονικές δυνάμεις και βασικό υποστηρικτή της φιλοϊσλαμιστικής (προσκείμενης προς τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους») παράταξης. Είναι γεγονός ότι η Άγκυρα εκμεταλλεύεται επιδέξια το timing πραγματοποίησης στρατιωτικών επεμβάσεων σε συνδυασμό με εξωτερικές διαμεσολαβητικές προσπάθειες, για την επίτευξη των στόχων της (βλέπε Κύπρος, Ίμια, Συρία)

Δεν πρέπει όμως να διαφεύγει της προσοχής μας ότι η πρωταρχική επιδίωξη της Άγκυρας παραμένει τη στιγμή αυτή στην Ανατολική Μεσόγειο και στην αδρανοποίηση των ενεργειακών σχεδίων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αρνητικές εξελίξεις στους ενεργειακούς σχεδιασμούς της Λευκωσίας-για οποιονδήποτε λόγο- θα την καθιστούσαν περισσότερο ευάλωτη στις τουρκικές πιέσεις επίλυσης του «κυπριακού» με στόχο την υιοθέτηση λύσεων που θα εξυπηρετούν τις πάγιες τουρκικές γεωστρατηγικές επιδιώξεις. Στο μέτωπο αυτό επικεντρώνονται οι σχεδιασμοί της Άγκυρας (φυσικά και στην εξουδετέρωση του κουρδικού κινδύνου εντός και εκτός της τουρκικής επικράτειας) ενώ τα λοιπά μέτωπα, όπως αυτό της Λιβύης -αλλά ακόμα και του Αιγαίου (επί του παρόντος)- αποτελούν δευτερεύουσες προσπάθειες που συμβάλουν όμως στην κεντρική στόχευση. Ως εκ τούτου, τυχόν ανάσχεση της Άγκυρας στα δευτερεύοντα μέτωπα μάλλον απαιτεί μικρότερη προσπάθεια και ενδεχομένως να δημιουργήσει δυσανάλογα κέρδη.

Η ανάσχεση αυτή μπορεί να επιτευχθεί με έγκαιρη κινητοποίηση της ελληνικής διπλωματίας προς όλες τις κατευθύνσεις και το στενό συντονισμό και συνεργασία με τις λοιπές, πραγματικά ενδιαφερόμενες για την περιοχή, χώρες. Η ανταλλαγή πληροφοριών, η έγκαιρη προειδοποίηση, η προετοιμασία εναλλακτικών σχεδίων αντίδρασης με αυτές τις χώρες είναι επιτακτική ανάγκη χωρίς να αποκλείεται και η ετοιμότητα προσφυγής σε συνδυασμένη χρήση των ενόπλων δυνάμεων για αντιμετώπιση τουρκικών προκλήσεων που εμδεχομένως θα αποτολμηθούν για εξακρίβωση των δυνατοτήτων και της αποφασιστικότητα (όλων) μας. Εκτιμάται ότι η επιβολή, κατόπιν αποφάσεως του Συμβουλίου Ασφαλείας, ενός πλήρους αεροπορικού-ναυτικού αποκλεισμού της Λιβύης θα ευνοούσε τις δυνάμεις του Haftar ενώ θα απομόνωνε ακόμη περισσότερο την Άγκυρα. Άρα και προς αυτήν την κατεύθυνση, μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει να κινηθεί η Αθήνα, το δυνατόν ταχύτερα.

Η δυσκολία του ελληνικού εγχειρήματος της ελληνικής αντίδρασης έγκειται στην έμμεση υποστήριξη των επιδιώξεων των δυνάμεων του Haftar, με αποφυγή εμπλοκής μας στην «καρδιά» της λιβυκής κρίσης παράλληλα με την άδραξη της ευκαιρίας ενδυνάμωσης -των υπέρ ημών- συνεργασιών και τουρκικών αντισυσπειρώσεων στην Ανατολική Μεσόγειο και πέριξ της Κύπρου όπου εστιάζεται η κύρια προσπάθεια του αντιπάλου.

*Ιπποκράτης Δασκαλάκης - Αντιστράτηγος (εα)

Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
Διαλέκτης και συνεργάτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
Τηλ: 0030-210-6543131, 0030-6983457318
E-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. 

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: ΙΡΑΚ ΚΑΙ ΣΥΡΙΑ ΣΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ISIS ΕΠΟΧΗ

on Friday, 05 January 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Σήμερα, τρία και πλέον χρόνια μετά την απροσδόκητη αλλά όχι αναιτιολόγητη εξάπλωση, μπορούμε να μιλάμε για στρατιωτική ήττα του ISIS στα μέτωπα του Ιράκ και της Συρίας και την κατάρρευση του «Χαλιφάτου». Δεν μπορούμε όμως να μιλάμε για την εκρίζωση της ισλαμιστικής τρομοκρατίας στην περιοχή και πολύ περισσότερο για την ειρήνευση της. Παρά τις αρχικές φοβίες ή προσδοκίες, για κατάρρευση των αυθαίρετων συνόρων της περιοχής του σχεδίου Sykes-Picot, αυτά παραμένουν ανθεκτικά, ευρέως διεθνώς και τοπικώς υποστηριζόμενα (σε διακηρυκτικό επίπεδο), αλλά και πολυπλεύρως αμφισβητούμενα και υπονομευόμενα.


Στις αρχές Δεκεμβρίου, ο πρωθυπουργός του Ιράκ, al-Abadi, έκανε λόγο για νίκη των ιρακινών δυνάμεων εναντίον του ISIS και ανάκτηση του ελέγχου των συνόρων της χώρας του με τη Συρία. Ταυτόχρονα, στην άλλη πλευρά των συνόρων, ο Πρόεδρος Putin επισκεπτόμενος αιφνιδιαστικά τη Συρία, προέβαινε σε παραπλήσιες δηλώσεις κατά τη διάρκεια της συνάντησης του με τον Assad. Μπορεί στο Ιράκ οι δυνάμεις ασφαλείας να ελέγχουν σχεδόν το σύνολο της χώρας αλλά στη Συρία, το καθεστώς της Δαμασκού, παρά τις αποφασιστικές του νίκες, δεν προβλέπεται να ανακτήσει σύντομα τον πλήρη έλεγχο της επικράτειας.

Η κατάσταση παραμένει ακόμη έκρυθμη, ειδικά στη Συρία, με τις ισορροπίες να είναι εύθραυστες και ξένα στρατεύματα να συνεχίζουν να δρουν, με ή χωρίς την έγκριση της Δαμασκού, στα εδάφη της. Μια ετερόκλητη χαλαρή σύμπραξη μεταξύ Ρωσίας, Ιράν και Τουρκίας προσπαθεί να προωθήσει μια πολιτική λύση στο βαθύτατη διχασμένη χώρα. Οι συνομιλίες των τριών πλευρών στα τέλη Νοεμβρίου στο Sochi ανέδειξαν τις διαφορετικές απόψεις Μόσχας και Τεχεράνης αλλά και εσωτερική αντιπαράθεση σκληροπυρηνικών-μετριοπαθών στη δεύτερη. Σε αδιέξοδο και οι ειρηνευτικές συνομιλίες των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη για το μέλλον της Συρίας. Μέχρι σήμερα, κερδισμένοι των συγκρούσεων εμφανίζονται η Ρωσία, η Τεχεράνη και το καθεστώς Assad που φαίνεται ότι ανέλπιστα εξασφάλισε τη διατήρηση του έστω και μέρος (70%) της χώρας.

Το Ιράν, συμμετέχοντας ενεργά στα πεδία των μαχών της Συρίας με επίλεκτες δυνάμεις των Islamic Revolutionary Guards Corps (IRGC), με υψηλό κόστος και απώλειες, φιλοδοξεί να μονιμοποιήσει την παρουσία του και επικυριαρχία επί της Δαμασκού. Οι σκληροπυρηνικοί ηγέτες των IRGC ονειρεύονται μια νέα Hezbollah, «κράτος εν κράτει» στη Συρία. Η Ρωσία, έχοντας αναβαθμίσει τις αεροναυτικές της βάσεις στη χώρα, σίγουρα δεν επιθυμεί την παρουσία μιας ιρανικής παραστρατιωτικής οργάνωσης ούτε φυσικά και τη χειραγώγηση της Δαμασκού από τους «μουλάδες» της Τεχεράνης. Στο ίδιο μήκος και το Ισραήλ που συνεχώς στοχοποιεί το τελευταίο διάστημα ιρανικές παραστρατιωτικές οργανώσεις χωρίς να συναντά καμία πρακτική αντίδραση από τις ρωσικές δυνάμεις στη Συρία. Ο τρίτος σύμμαχος της ετερόκλητης συμμαχίας, η Άγκυρα, καιροφυλακτεί την κατάλληλη ευκαιρία να στραφεί κατά των ενοχλητικών και ενδυναμωμένων Κούρδων του Democratic Union Party (PYD) και της ευρύτερης συμμαχίας των Syrian Democratic Forces (SDF). Στη γενικότερη προσπάθεια αντιμετώπισης του κουρδικού ζητήματος, η Άγκυρα προωθεί ευκαιριακές συστράτευσης με τη Βαγδάτη και την Τεχεράνη. Στην επιδίωξη αυτή δεν θα διστάσει να συμμαχήσει με το καθεστώς της Δαμασκού υποστηρίζοντας το τελευταίο για την αποκατάσταση του ελέγχου της συριακής επικράτειας με τη σύμπραξη των Τουρκεμένων (κατόπιν ανταλλαγμάτων) αλλά ακόμη και με χρήση τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων.

Φαίνεται αναπόφευκτο, ότι αργά ή γρήγορα, η Ουάσιγκτον θα κληθεί, για άλλη μια φορά να λάβει θέση στην εκβιαστική στάση της Τουρκίας, επιλέγοντας μεταξύ της σημαντικής αυτής χώρας και των Κούρδων. Το μέγεθος και στρατηγική σημασία της Τουρκίας βαραίνουν συντριπτικά υπέρ της Άγκυρας στην αμερικανική επιλογή. Αστάθμητοι όμως παράγοντες και ειδικά η συνέχιση μιας απρόκλητης τουρκικής αντιαμερικανικής τοποθέτησης (αν μάλιστα λάβει και φιλοϊρανική χροιά) μπορεί να οδηγήσουν την Ουάσιγκτον, ως μέσον πίεσης, να εντείνει την υποστήριξη της προς το κουρδικό στοιχείο. Σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις θα έχει και η στάση του Assad που θα κληθεί να αποδείξει αν η σθεναρή στάση του μπορεί τώρα να αντικατασταθεί με μια επιδέξια εξωτερική διπλωματία και μέτρα εσωτερικής ειρήνευσης που θα επαναφέρουν την χώρα στην κανονικότητα. Η πρόσφατη οικογενειακή ιστορία του, η «τύφλωση» της επιτυχίας και ο πολυκερματισμός και ριζοσπαστικοποίηση όλων των πλευρών κατά τη διάρκεια του πολέμου δεν μας κάνουν αισιόδοξους για ένα τέτοιο σενάριο. Δεν αποτελεί όμως και απίθανο ενδεχόμενο, η βίαιη αντικατάσταση του με κάποια άλλη, πιο διαλλακτική στα όμματα των Ρώσων υποστηρικτών της Δαμασκού, προσωπικότητα.

Στο Ιράκ η κατάσταση φαίνεται πιο αισιόδοξη καίτοι οι δύο περιοχές, όπως απέδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα, είναι αλληλοεπηρεαζόμενες και αποτελούν ένα ενιαίο θέατρο επιχειρήσεων. Ο έλεγχος του Κιρκούκ οδήγησε τον Οκτώβριο σε χαμηλής έντασης συγκρούσεις μεταξύ Ιρακινών και Κούρδων (Kurdistan Regional Government-KRG) με άνετη επικράτηση των πρώτων με τη σημαντική βοήθεια των σιϊτικών πολιτοφυλακών. Το δημοψήφισμα των Κούρδων, το Σεπτέμβριο του 2017, συγκέντρωσε συντριπτική υποστήριξη υπέρ της ανεξαρτητοποίησης αλλά οδήγησε και στην απομόνωση της KRG. Οι Κούρδοι του Ιράκ, βαθύτατα και πολυεπίπεδα διχασμένοι, διαπνέονται από αλυτρωτικά αισθήματα ενώ παράλληλα σε αντάλλαγμα της πολύτιμης τουρκικής οικονομικής συνεργασίας συχνά αποτελούν σύμμαχο της Άγκυρας, για την αντιμετώπιση των «αδελφών» του Kurdistan Workers’ Party (ΡΚΚ).

Από την άλλη μεριά, η KRG αποτελεί για τις ΗΠΑ έναν εν δυνάμει σύμμαχο και κυρίως μοχλό πίεσης όχι μόνο προς μια φιλοϊρανική Βαγδάτη αλλά και τις γειτονικές χώρες που διαθέτουν κουρδικές μειονότητες. Απλά, η Ουάσιγκτον αντιλαμβάνεται τη βαθύτατη διάσπαση του κουρδικού χώρου και δικαιολογημένα είναι διστακτική προς μια εντονότερη υποστήριξη της που νομοτελειακά θα οδηγήσει τη Βαγδάτη πιο κοντά στην Τεχεράνη και τις ΗΠΑ σε πορεία σύγκρουσης με την Άγκυρα. Η Ουάσιγκτον λοιπόν συνετά υποστηρίζει τη συνέχιση της συμμετοχής του «φιλοαμερικανικού» Ιρακινού Κουρδιστάν στο κράτος του Ιράκ, ελπίζοντας ότι θα αποτελέσει ανάχωμα στην αυξανόμενη σιιτική διείσδυση.

Εκτιμάται ότι με ορισμένα ανταλλάγματα και παραχωρήσεις εκ μέρους της Βαγδάτης, η KRG θα αποδεχθεί το ρόλο αυτό μέσα σε μια ισότιμη ομοσπονδιακή οντότητα του Ιράκ. Το μεγάλο δίλημμα είναι πλέον στη Βαγδάτη, να αποδεχθεί την πραγματικά ισότιμη παρουσία Σουνιτών, Σιϊτών και Κούρδων ή να επαναλάβει τα σφάλματα του παρελθόντος που οδήγησαν σε μακροχρόνιες συγκρούεις με τους Κούρδους και γιγάντωσαν το σουνιτικό εξτρεμισμό ως αναπόφευκτη αντίδραση στις καταπιέσεις και ρεβανσιστικές πολιτικής μιας σιϊτικής ιρακινής κυβέρνησης. Δύσκολα όμως η Τεχεράνη θα δεχθεί να απεμπολήσει τον αυξημένο έλεγχο που ασκεί σήμερα μέσω της σιϊτικής πλειοψηφίας στο Ιράκ. Μη ξεχνάμε όμως ότι η εθνοτική μακροχρόνια αντιπαράθεση των δύο χωρών δημιουργεί ορισμένες δυσπιστίες στα σιϊτικά στοιχεία και στις ελίτ της Βαγδάτης.
Δυστυχώς το περιβάλλον της Μέσης Ανατολής θα εξακολουθήσει να είναι πρόσφορο για κάθε εξτρεμιστή που ονειρεύεται την πρόκληση ενός ιερού πολέμου για την εξόντωση των «απίστων» και για κάθε παράταξη που πιστεύει στην ανέφικτη πλήρη επικράτηση της σε ένα αγώνα «μηδενικού αθροίσματος» κυρίως μεταξύ Σουνιτών και Σιϊτών. Για άλλη μια φορά, είναι επιβεβλημένη η παρουσία της Ουάσιγκτον ώστε να ισορροπήσει με τον πειθαναγκασμό και την εποικοδομητική διαμεσολάβηση τις αντιμαχόμενες παρατάξεις στο Ιράκ.

Παράλληλα θα πρέπει να καθησυχάσει τα σουνιτικά κράτη της περιοχής θέτοντας ευδιάκριτα όρια, να αναχαιτίσει τις βλέψεις των σκληροπυρηνικών της Τεχεράνης, χωρίς να οδηγηθούμε σε σύγκρουση και να περιορίσει την αυξανόμενη ρωσική επιρροή σε αυτήν την περιοχή. Έργο δύσκολο, αμφιβόλου αποτελέσματος αλλά υψηλότατου κόστους που πιθανόν -εν μέρει ορθολογικά- δεν επιθυμεί να αναλάβει η ηγεσία των ΗΠΑ. Σίγουρα η επιτυχία αυτού του έργου προϋποθέτει ικανότατους χειρισμούς, λεπτεπίλεπτες προσεγγίσεις, ευρεία αποδοχή, αξιοπιστία και συνέπεια, εχέγγυα που μάλλον δεν διαθέτει σήμερα η Ουάσιγκτον. Μια συνεργασία ΗΠΑ και Ρωσίας θα ήταν πολλαπλώς ωφέλιμη για τη Μέση Ανατολή, δυστυχώς όμως καθημερινά οι δύο χώρες απομακρύνονται και μόνο διεθνή τραγικά γεγονότα θα μπορούσαν να ανατρέψουν αυτήν την αδιέξοδη πορεία.
Ο έλεγχος της ευρύτερης περιοχής, η οποία σημειωτέον θα παραμένει ασταθής για πολλά ακόμη χρόνια, είναι σημαντικός όχι μόνο λόγω της στρατηγικής σημασίας, των κινδύνων διάχυσης της αστάθειας και τρομοκρατίας, των ενεργειακών πόρων της αλλά και για τα ενδεχόμενα κέρδη που θα επιφέρει στους εμπλεκομένους, η συμμετοχή στην ανοικοδόμηση του Ιράκ και της Συρίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση (συμπεριλαμβανομένης και της χώρας μας) πρέπει και μπορεί να είναι παρούσα τουλάχιστον στην προσπάθεια της ανοικοδόμησης, αναλαμβάνοντας τα ανάλογα ρίσκα και υποχρεώσεις, σε κρατικό και ιδιωτικό επίπεδο.
(Liberal, 24 Δεκεμβρίου 2017)

Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*: Η νέα επιχείρηση των ΗΠΑ στην Συρία: «Κλέψτε» το Πετρέλαιο.

on Thursday, 21 November 2019. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Είναι γνωστό ότι οι αποφάσεις του προέδρου των ΗΠΑ τις περισσότερες φορές προκαλούν διπλωματικό σεισμό και πονοκέφαλο σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της Ουάσιγκτον. Είναι ξαφνικές, είναι απρόβλεπτες, είναι πολιτικά ανορθόδοξες, δημιουργούν προβληματισμό και μερικές φορές ανακαλούνται. Έτσι η τελευταία απόφαση του προέδρου Τrump, για οριστική αποχώρηση των 1.000 Αμερικανών κομάντος από την Συρία, ήταν το «κλείσιμο ματιού» στον πρόεδρο της Τουρκίας για μια νέα, την τρίτη κατά σειρά εισβολή εναντίον της ίδιας χώρας, της Συρίας.


Η απόφαση επικρίθηκε διεθνώς για τον αμοραλισμό της και την αχαριστία της παγκόσμιας υπερδύναμης προς τους φίλους και συμμάχους της, τους Κούρδους της Συρίας (YPG), οι οποίοι πολέμησαν και μάτωσαν πολύ (11.000 νεκροί). Ιδιαίτερα για το θέμα της στρατιωτικής παρουσίας των Αμερικανών στην Συρία , ισχύει το «φεύγω, αλλά ξανάρχομαι», γιατί ξέχασα το πετρέλαιο που θέλω. Και τελικά οι Αμερικανοί που έφυγαν άρον – άρον από την Συρία, εγκαταλείποντας την ηθική, την υποχρέωση και τους συμμάχους που μάτωσαν για τα συμφέροντά τους, ξανάρχονται και πάλι άρον – άρον για τα συμφέροντά τους που είχαν ξεχάσει.

Οι Αμερικανοί φεύγουν για να επιστρέψουν
Ας δούμε λοιπόν τι έγινε. Μετά την αιφνιδιαστική και αμοραλιστική απόφαση Τραμπ για αποχώρηση των Αμερικανών κομάντος από την Συρία, την επιχείρηση εισβολή «Πηγή Ειρήνης» των Τούρκων στην ΒΑ Συρία, την επιτευχθείσα εκεχειρία από την Ρωσία, είχαμε για πρώτη φορά την προβολή ισχύος Ρωσίας και Ιράν στην Ανατολική Συρία για πρώτη φορά. Είχαμε και την επανένωση των Συριακών εδαφών, Ανατολικά και Δυτικά του Ευφράτη και την τελική επικράτηση του προέδρου Άσαντ, ο οποίος αντιστάθηκε στον διαμελισμό της χώρας του και τελικά στέφθηκε νικητής και ο μεγάλος κερδισμένος από τους σχεδιασμούς για την χώρα του. Και ξαφνικά οι ΗΠΑ μας πληροφορούν ότι τα Αμερικανικά στρατεύματα μπορεί να έφυγαν από την Συρία, αλλά θα πρέπει να επιστρέψουν ξανά για να «προστατεύσουν» τις πετρελαιοπηγές της Συρίας, προς χάριν των Αμερικανικών συμφερόντων. Και όχι μόνο να επιστρέψουν, αλλά ενισχυμένα αυτή την φορά με τεθωρακισμένα οχήματα και με βαρύ οπλισμό. Και εδώ διερωτόμαστε τι συμβαίνει και γιατί; Το τι συνέβη μας ενημερώνει η εφημερίδα “The New York Times”, σε άρθρο της (1), όπου αναφέρεται στην ενημέρωση που έγινε στον πρόεδρο από την Αμερικανική στρατιωτική ηγεσία και ιδιαίτερα από το Αρχηγό του Μικτού Επιτελείου του Στρατού των ΗΠΑ, τον στρατηγό Mark A. Milley,ο οποίος είδε έναν τρόπο να μετατρέψει την αποχώρηση των Αμερικανών σε μια επιστροφή με κέρδος, τα πετρέλαια της Συρίας. Η εφημερίδα υποστηρίζει ότι ο αμερικανικός στρατός ήταν πίσω από την ιδέα, να κλέψουν το πετρέλαιο της Συρίας.
Ο επιχειρηματίας-πρόεδρος κ. Trump είχε επικεντρωθεί στα πετρελαϊκά πεδία της Συρίας που, αν αφεθούν απροστάτευτα, θα μπορούσαν να πέσουν στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους - ή της Ρωσίας ή του Ιράν. Τότε, ο στρατηγός Milley πρότεινε σε ένα επιχειρηματικά δεκτικό κ. Trump την ιδέα, ότι οι Αμερικανοί κομάντος, μαζί με συμμάχους Κούρδους μαχητές, θα φρουρούν το πετρέλαιο. Έτσι σήμερα ήλθαν και παραμένουν στη Συρία 800 Αμερικανοί κομάντος, αντί των 1000 που είχαν αρχικά αποσυρθεί.
Αποστολή: Διατηρήστε το Πετρέλαιο
"Διατηρούμε το πετρέλαιο", δήλωσε ο κ. Trump σε δημοσιογράφους την πριν από τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν της Τουρκίας. "Αφήσαμε τα στρατεύματα πίσω, μόνο για το πετρέλαιο." Έτσι αφού ο κ. Trump είπε στον στρατηγό Milley ότι ήθελε να κρατήσει τα πετρελαιοφόρα πεδία, το Πεντάγωνο γρήγορα επεξεργάστηκε ένα νέο σχέδιο με την συμμετοχή και συνεργασία Αμερικανικών δυνάμεων και των δυνάμεων του YPG, δηλαδή των προδομένων Κούρδων μαχητών, για την προστασία του πετρελαίου!! Η νέα αποστολή των Αμερικανών στην Συρία είναι: Φυλάξτε το Πετρέλαιο. Αποκαλύπτεται τώρα ότι ο απόστρατος στρατηγός Jack Keane, ένας αναλυτής της Fox News, ενημέρωσε αρχικά τον πρόεδρο μέσω χάρτη που απεικονίζει τη Συρία, την Τουρκία και το Ιράκ στις 8 Οκτωβρίου (πριν την έναρξη της τουρκικής επιχείρησης της 9/10/16), επισημαίνοντας του τις τοποθεσίες των πετρελαϊκών πεδίων στη βόρεια Συρία που ελέγχονταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Κούρδους συμμάχους των. το πετρέλαιο, όπως είπε ο Keane, θα πέσει στα χέρια του Ιράν εάν το Trump αποσύρει όλα τα στρατεύματα των ΗΠΑ από τη χώρα. Το ίδιο επανέλαβε ο στρατηγός Keane, στον Αμερικανό πρόεδρο την 14η Οκτ. συνεπικουρούμενος αυτή την φορά από τον γερουσιαστή Lindsey Graham, οπότε ο Αμερικανός πρόεδρος πείστηκε για την επιστροφή των Αμερικανών κομάντος, πιο βαριά οπλισμένους αυτή την φορά και με ερπυστριοφόρα τεθωρακισμένα οχήματα. Όμως αυτή την φορά η Αμερικανική δύναμη θα έχει περισσότερες απαιτήσεις, σε Διοικητική Υποστήριξη (συντήρηση, εφοδιασμός , καύσιμα κλπ). Και επί πλέον θα υπόκεινται πλέον και στον μεγάλο κίνδυνο της απώλειας ζωών Αμερικανών στρατιωτών, ένα εφιάλτη για τις ΗΠΑ.
Μέχρι τώρα οι Αμερικανικές Ειδικές Δυνάμεις είχαν την συνδρομή Γαλλικών και Βρετανικών κομάντος. Τώρα όμως Γαλλία και Βρετανία αρνούνται να συμμετάσχουν σε αυτή την αποστολή . Έτσι το Πεντάγωνο αρχίζει να βολιδοσκοπεί 35 συμμαχικά κράτη των ΗΠΑ, να αποστείλουν δυνάμεις στην Συρία, για να εξαφανίσουν τις εξτρεμιστικές ισλαμιστικές οργανώσεις, που έχουν απομείνει ακόμη στην Συρία, που μάλλον δεν θα αποδώσει τίποτα, καθόσον όπως αναφέρουν διπλωμάτες και αναλυτές, διαπιστώνουν ότι οι ΗΠΑ έχουν απωλέσει κάθε σοβαρή και καθαρή στρατηγική στην Συρία και ότι όλα γίνονται για την νέα αμερικανική πολιτική στην Συρία «Διατηρήστε και πάρτε το Πετρέλαιο». Και σύμφωνα με άλλους αναλυτές , το νέο σχέδιο των Neo-Cons για την περιοχή είναι το παλιό, «χρησιμοποίηση τρομοκρατών για την επίτευξη του στόχου», κάτι που έχει αποτύχει και θα αποτύχει ξανά.
Άσαντ: Η πολιτική των ΗΠΑ είναι όμοια με τους Ναζί.
Θα πρέπει να αναφερθεί, ότι τα πετρελαϊκά πεδία ανήκουν στους Σύριους (Άραβες, Κούρδοι κλπ) και δεν θα τους αρέσει η αρπαγή των από άλλους. Οπότε εδώ ελλοχεύει ο κίνδυνος για αμερικανικά φέρετρα που θα επιστρέφουν στην προεκλογική Αμερική, κάτι που κανείς Αμερικανός πρόεδρος δεν θα ήθελε να του συμβεί. Σε πρόσφατη συνέντευξη του (14/11/19) στο Συριακό Πρακτορείο SANA, ο πρόεδρος της Συρίας Άσαντ είπε πολλά και σημαντικά(2). Μεταξύ άλλων ο πρόεδρος Άσαντ είπε:
…. «Η αμερικανική παρουσία στη Συρία θα δημιουργήσει μια στρατιωτική αντίσταση που θα προκαλέσει απώλειες μεταξύ των Αμερικανών και, συνεπώς, θα τους αναγκάσει να φύγουν………
Η Αμερική δεν μπορεί να πιστεύει ότι θα ζει άνετα σε οποιαδήποτε περιοχή καταλαμβάνει. Τους υπενθυμίζουμε το Ιράκ και το Αφγανιστάν και η Συρία δεν θα αποτελέσει εξαίρεση.»
Ερωτώμενος για την κυνική απόφαση των ΗΠΑ, ότι επανέρχονται για να προστατεύσουν τα πετρελαϊκά πεδία της Συρίας ο πρόεδρος Άσαντ απάντησε:
« Κλέβουν το πετρέλαιο, επειδή η Αμερική είναι δομημένη ως ένα πολιτικό σύστημα συμμοριών. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν αντιπροσωπεύει κράτος - είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας και πίσω από αυτόν τον Διευθύνοντα Σύμβουλο υπάρχει ένα διοικητικό συμβούλιο που εκπροσωπεί τις μεγάλες εταιρείες στην Αμερική - τους πραγματικούς ιδιοκτήτες του κράτους - εταιρείες πετρελαίου και όπλων, τράπεζες και άλλα λόμπι . Έτσι, όσον αφορά το πετρέλαιο της Συρίας, αυτό είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα του αμερικανικού καθεστώτος, το οποίο καθοδηγείται από εταιρείες που ενεργούν για τα δικά τους συμφέροντα.»
Μάλιστα ο πρόεδρος Άσαντ σύγκρινε τις ΗΠΑ με τους Ναζί λέγοντας: «Σήμερα η αμερικανική πολιτική ομοιάζει με την ναζιστική πολιτική: εισβολή, υπονόμευση των συμφερόντων άλλων εθνών, καταπάτηση του διεθνούς δίκαιου, των ανθρωπίνων αρχών, όλες για χάρη του πετρελαίου. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ αυτής της πολιτικής και της ναζιστικής πολιτικής; Μπορεί κάποιος από το αμερικανικό καθεστώς να μας δώσει μια απάντηση σε αυτή την ερώτηση; Δεν το νομίζω».
Ακόμη ο ΥΠΕΞ της Ρωσίας Sergey Lavrov σε συνέντευξή του υποστήριξε (3): «Η τουρκική επιχείρηση Πηγή Ειρήνης δεν εγκρίθηκε από τη Ρωσία. Υποστηρίχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, για να είμαστε ακριβείς με τα γεγονότα». Υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ ακόμη στηρίζουν την τζιχαντιστική ισλαμιστική οργάνωση Al Nusra , εκπρόσωπο της Αλ Κάιντα στην περιοχή λέγοντας: «Έχω λόγους να πιστεύω, βάσει πραγματικών παραδειγμάτων των προηγούμενων ετών, ότι οι ΗΠΑ εξακολουθούν να υποστηρίζουν την al-Nusra…… Θεωρούν την al-Nusra ως αντιστάθμισμα κατά της συριακής κυβέρνησης. Είναι άλλο ένα λάθος, αφού στήριξαν τους μουτζαχεντίν , οι οποίοι οργάνωσαν την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου..»
Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, ο πρόεδρος της Ρωσίας Πουτιν, ανέφερε (4), ότι η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην Συρία είναι παράνομη, όπως και άλλων κρατών, καθόσον δεν προσκλήθηκα από την νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας. Βέβαια ο πρόεδρος Πούτιν ξέχασε να αναφερθεί στις τρεις τουρκικές επιχειρήσεις – εισβολές της συμμάχου του Τουρκίας στην Συρία, όπου διαπράχθηκαν εγκλήματα πολέμου, όπως εκτελέσεις πολιτών, εθνοκάθαρση περιοχών και πολλών άλλων, με την ανοχή για να μην πούμε την στήριξη της Ρωσίας.
Επίμετρον
Σύμφωνα με πολλούς αμερικανούς αναλυτές, αλλά και τον αμερικανικό τύπο , η αποστολή αυτή είναι παράνομη σύμφωνα με το διεθνές και το αμερικανικό δίκαιο (5). Θεωρείται βέβαιο ότι η επιχείρηση θα αποτύχει. Και την άποψη αυτή την εξέφρασε δημοσίως και ο στρατηγός (ε.α.) Jeak Keane, ο οποίος πρωτοστάτησε να πείσει τον πρόεδρο των ΗΠΑ να μην αποσύρει τις Αμερικανικές δυνάμεις από την Συρία, δείχνοντάς του τις πετρελαιοπηγές της Συρίας, που ευρίσκονταν σε ποσοστό 80% στην Ανατολικά του Ευφράτη περιοχή της Συρίας, που ελεγχόταν από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους των. Οι Μονάδες που στάλθηκαν στην Συρία, δυνάμεως 800 ανδρών, διαθέτουν αναγκαστικά βαρύ οπλισμό, σε σχέση με τις προηγούμενες Μονάδες, οι οποίες είχαν ελαφρύ οπλισμό, καθόσον δεν ήταν απαραίτητο να μάχονται τους τζιχαντιστές, την δουλειά αυτή την έκαναν οι σύμμαχοί των, οι Μονάδες Προστασίας του Λαού ( YPG), οι Κούρδοι της Συρίας και οι Άραβες σύμμαχοί των. Τώρα οι Αμερικανοί θα πρέπει να έχουν περισσότερες αποστολές, όπως απαιτήσεις Διοικητικής Μέριμνας, συντήρησης υλικού, αυτοπροστασίας και φύλαξης των πετρελαϊκών πεδίων. Δεν έχουν σταθερούς συμμάχους, παρά μόνο τους ήδη προδομένους Κούρδους του YPG. Η νέα αποστολή δεν είναι πλέον εύκολη για τις ΗΠΑ. Σύντομα, σύμφωνα με πολλές εκτιμήσεις από την Μέση Ανατολή θα υπάρξουν θύματα μεταξύ των Αμερικανικών στρατευμάτων στην Συρία και όταν τα φέρετρα θα αρχίσουν να καταφθάνουν στις ΗΠΑ, ο πρόεδρος των ΗΠΑ (ο νυν, ή και ο επόμενος) θα έχει μία και μοναδική απόφαση να λάβει. Να αποσύρει τους Αμερικανούς στρατιώτες, για άλλη μια φορά και να τους φέρει τελικά πίσω στην πατρίδα.
* Ο Ιωάννης Αθαν. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος (ε.α.), πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), με Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ).
Πηγές:
(1) https://www.nytimes.com/2019/11/14/us/politics/trump-military.html
(2) https://sana.sy/en/?p=178449
(3)https://www.mid.ru/en/foreign_policy/news/-/asset_publisher/cKNonkJE02Bw/content/id/3896584
(4)https://tass.com/politics/1089121
(5) https://slpress.gr/anadimosieuseis/flertaroyn-me-egklimata-polemoy-oi-ipa-ti-kanoyn-me-to-xeno-petrelaio-sti-syria/

Πρώτη δημοσίευση: https://slpress.gr/diethni/oi-amerikanoi-egkateleipsan-toys-koyrdoys-alla-to-petrelaio-pote/ 

Ιωάννης Μπαλτζώης*: Γιατί καθυστερεί η συμφωνία Ισραήλ και Χαμάς - Τι θα προβλέπει

on Monday, 03 September 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

  

Γιατί καθυστερεί η συμφωνία Ισραήλ και Χαμάς - Τι θα προβλέπει

 Η κυοφορούμενη συμφωνία κατάπαυσης πυρός μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, που στηρίζεται και υποστηρίζεται από όλες τις αραβικές χώρες, τις ΗΠΑ και τον ΟΗΕ, ενώ θα έπρεπε να είχε τελειώσει εδώ και καιρό, καθόσον είναι για το συμφέρον και των δύο πλευρών, εν τούτοις δεν υλοποιείται ακόμη, λόγω αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων κρατικών δρώντων, πολιτικών οργανώσεων και διαφορετικών πολιτικών.


Και όλα αυτά εις βάρος του Παλαιστινιακού λαού της λωρίδας της Γάζας, εις γνώση της ηγεσίας του, ο οποίος ευρίσκεται στα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης, με τις τόσες και τόσες ελλείψεις αγαθών, τροφίμων, φαρμάκων και άλλων ειδών απαραίτητων στην καθημερινή του χρήση. Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι των διαφορετικών αντιλήψεων και πολιτικών για να αντιληφθούμε τι παίζεται στην πολύπαθη αυτή περιοχή.

Οι διαφορετικές προσεγγίσεις

Είναι γνωστό ότι για την επίτευξη της συμφωνίας επιχειρούν δύο κράτη, με ουσιαστικό ρόλο. Το Κατάρ και η Αίγυπτος, σημερινοί εχθροί, επιχειρούν για δύο πολύ διαφορετικές συμφωνίες για την Γάζα, με αντικρουόμενες ενέργειες για την επίτευξη ανακωχής με το Ισραήλ και για διαφορετικό τελικό αποτέλεσμα. Έτσι διαπιστώνουμε ότι η αιγυπτιακή προσέγγιση είναι ότι πρέπει πρώτα να επιτευχθεί μια συμφωνία συμφιλίωσης μεταξύ της Χαμάς και της Φατάχ και ότι μόνο μετά την επιστροφή της κυβέρνησης της Παλαιστινιακής Αρχής (Π.Α.), η οποία αναγνωρίζεται από όλους ως η νόμιμη Παλαιστινιακή κυβέρνηση, στη Λωρίδα της Γάζας μπορεί να γίνει διαπραγμάτευση μιας ευρύτερης συμφωνίας μεταξύ του Ισραήλ και της Γάζας.

Βέβαια το μεγάλο πρόβλημα με αυτή την προσέγγιση είναι ότι η συμφιλίωση μεταξύ των Παλαιστινίων εξαρτάται από την καλή θέληση του Προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς, ο οποίος θέτει τέτοιες προϋποθέσεις που γνωρίζει καλά ότι δεν πρόκειται να γίνουν αποδεκτές από την Χαμάς. Συγκεκριμένα η Π.Α. ζητά πλήρη παραίτηση της Χαμάς από ό,τι στοιχειοθετεί την εξουσία της, αφοπλισμό της στρατιωτικής της πτέρυγας και παράδοση όλων των όπλων της στην Παλαιστινιακή Αρχή. Φυσικά όπως επισημαίνουν και Ισραηλινοί αναλυτές, όπως ο Ισαχάροφ (1), ότι αυτό είναι λίγο-πολύ το ιδανικό σενάριο και για το Ισραήλ, μολονότι, για κάποιο λόγο, υπάρχουν ορισμένοι στο Ισραήλ που κατηγορούν τον Αμπάς ότι καθυστερεί τη συμφωνία, αντί να τον ενθαρρύνουν να εμμείνει στη θέση του.

Από την άλλη, το σχέδιο του Κατάρ είναι σχεδόν το αντίστροφο. Η Ντόχα δεν θέλει να περιμένει άλλο τον Αμπάς και την τελική του έγκριση και στέλνει αμέτρητα μηνύματα ότι προτίθεται να επενδύσει μαζικά στη Λωρίδα της Γάζας, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής ενός αεροδρομίου για τους κατοίκους της Γάζας κοντά στο Εϊλάτ (νότιο Ισραήλ) – με ισραηλινή εποπτεία ασφαλείας – από το οποίο θα πραγματοποιούνται πτήσεις για το Κατάρ και την Τουρκία. Επιπλέον, όπως έχουν αναφερθεί και σε πρόσφατη αρθρογραφία του γράφοντος (2), το Κατάρ θα ήθελε να δημιουργηθεί μια θαλάσσια διαδρομή από την Γάζα στην Κύπρο, με λιμάνι στην Κύπρο, (Λάρνακα ή Λεμεσό), το οποίο θα χρησιμοποιείται για τη μεταφορά αγαθών από και προς τη Λωρίδα της Γάζας, και πάλι με ισραηλινή εποπτεία. Εδώ να αναφέρουμε ότι υπήρξε και μια εμπλοκή της Τουρκίας στην εν λόγω συμφωνία, αφού πίεσε την Χαμάς, που διατηρεί ιδιαίτερα προνομιακές σχέσεις, καθώς και με άλλες ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις στην περιοχή, να προτείνει λιμάνι στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο, όπου οι Ισραηλινοί δεν θα μπορούν να κάνουν ελέγχους στα πλοία, κάτι που φυσικά απορρίφθηκε αμέσως από τους Ισραηλινούς.

Το ενδεχόμενο αυτό, που έχει και την έγκριση των ΗΠΑ και ΟΗΕ, έχει θορυβήσει την Π.Α. και τον πρόεδρο Αμπάς, απειλώντας και καταστώντας σαφές ότι, εάν η Χαμάς συμφωνήσει με αυτούς τους όρους και υπογράψει μια τέτοια συμφωνία, αυτό συνεπάγεται οριστική αποδέσμευση της Γάζας από τη Δυτική Όχθη και, ως εκ τούτου, η Παλαιστινιακή Αρχή θα διακόψει όλες τις πληρωμές της προς την Γάζα. Επισημαίνεται δε ότι αυτή η χρηματοδότηση είναι πολύ σημαντική, καθώς ανέρχεται συνολικά στα 95 εκατομμύρια δολάρια περίπου τον μήνα. Και δεν είναι μόνο η Π.Α. που αντιτίθενται στην εν λόγω πρόταση συμφωνίας, αλλά και η Αίγυπτος, επειδή ο αντίπαλός της το Κατάρ, θα λάβει όλα τα εύσημα για την συμφωνία και κατά δεύτερον θα μειωθεί σημαντικά η εξάρτηση της Γάζας από το Κάϊρο, σε πολλά θέματα, όπως εμπόριο, διακινήσεις αγαθών κλπ.

Τι θα προβλέπει η συμφωνία

Όπως γίνεται αντιληπτό οι διαφορετικές προσεγγίσεις στην επίτευξη συμφωνίας, τα συμφέροντα που εξυπηρετούνται και οι μεγάλες διαφορές όχι μόνο μεταξύ των διαπραγματευτών Αιγύπτου και Κατάρ, αλλά και μεταξύ των Παλαιστινίων, με το τεράστιο χάσμα μεταξύ Χαμάς, που κυβερνά την Γάζα και Φατάχ (Παλαιστινιακή Αρχή), που κυβερνά την Δυτική Όχθη είναι ισχυροί ανασταλτικοί παράγοντες για την επίτευξη της συμφωνίας. Και για να αντιληφθούμε σε τι αναφέρεται η συμφωνία αυτή, ας επικαλεστούμε πρόσφατες Ισραηλινές Ισραηλινές πηγές (3), που αποκάλυψαν τα έξι βασικά σημεία μιας πιθανής συμφωνίας ανακωχής μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ. Σύμφωνα με αυτές τις πηγές, η συμφωνία επρόκειτο να τεθεί σε εφαρμογή σταδιακά. Πρώτα ένα έτος και συνέχιση των συνομιλιών, για άλλα τέσσερα χρόνια. Τα έξι σημεία είναι τα εξής:

Α. Συνολική κατάπαυση του πυρός.

Β. Άνοιγμα των συνοριακών σημείων διέλευσης και η επέκταση της αλιευτικής ζώνης,

Γ. Δυνατότητα εισόδου ιατρικής και ανθρωπιστικής βοήθειας στη Λωρίδα της Γάζας,

Δ. Ανταλλαγή κρατουμένων.

Ε. Ανοικοδόμηση της Γάζας

ΣΤ. Έναρξη συνομιλιών για λιμάνι και αεροδρόμιο στην Γάζα.

Εδώ να διευκρινίσουμε τα εξής: Σε ότι αφορά την ανταλλαγή κρατουμένων, το Ισραήλ προτίθεται να απελευθερώσει μερικές εκατοντάδες κρατουμένων, η δε Χαμάς θα επιστρέψει στο Ισραήλ, τα οστά κάποιων Ισραηλινών στρατιωτών, που είναι θαμμένοι στην Γάζα και θα απελευθερώσει και δύο Ισραηλινούς πολίτες, που είναι φυλακισμένοι. Ακόμη στην ανοικοδόμηση της Γάζας, κατά κύριο λόγο θα συμβάλλει το Κατάρ, που έχει συμφωνήσει για την διάθεση 350 εκατομμυρίων δολαρίων, για έργα υποδομής και άλλα έργα που αναγκαιούν, προφανώς για εξιλέωση από το αμαρτωλό παρελθόν του, με την στήριξη των τζιχαντιστών στον πόλεμο της Συρίας.

Επίλογος

Η επίτευξη συμφωνίας θα είναι μεγάλη επιτυχία για την εκρηκτική αυτή περιοχή της Μέσης Ανατολής. Αν και θεωρείται επωφελής για όλες τις πλευρές (Win-Win), εν τούτοις θα πρέπει να ξεπεραστούν πολλά. Οι διαπραγματευτικές ομάδες ξεκινούν από διαφορετικά επίπεδα προσέγγισης και καταλήγουν σε διαφορετικά αποτελέσματα, οπότε θα πρέπει ή να συγκλίνουν, ή να δοθεί το προβάδισμα σε μία από τις δύο και θα έλεγα περισσότερο προς την προσπάθεια του Κατάρ, που είναι πολύ πιο ρεαλιστική και εφικτή και ακόμη ότι θα συμμετάσχει και στην ανοικοδόμηση της Γάζας. Και το Ισραήλ, φαίνεται ότι τελευταία προωθεί έστω και ατύπως, για να μην δυσαρεστηθεί η «σύμμαχος»Αίγυπτος, την διαπραγματευτική προσπάθεια του Κατάρ, όπως οι ΗΠΑ και ο ΟΗΕ.

Σε ότι αφορά τους Παλαιστινίους, αυτόν τον διχοτομημένο και αδικημένο Παλαιστινιακό λαό, που κυβερνάται σε δύο περιοχές, στην Γάζα και στην Δυτική Όχθη, από κυβερνήσεις, που εδώ και δώδεκα χρόνια δεν έχουν σημεία επαφής, θα πρέπει επιτέλους να τα βρουν και να κινηθούν αδελφωμένα μαζί για το καλό του χειμαζώμενου Παλαιστινιακού λαού στην Γάζα, κάτι ειλικρινά πολύ δύσκολο. Αν και οι περισσότεροι αναλυτές στην Μέση Ανατολή θεωρούν την συμφωνία περίπου ως δεδομένη και επικείμενη, εν τούτοις θα πρέπει να περιμένουμε λίγο ακόμη, διότι στον απίθανο αυτό κόσμο, τα απίθανα γίνονται πιθανά και τα πιθανά απίθανα. Και να ευχηθούμε να υλοποιηθεί η συμφωνία, γιατί θα αποτελέσει κρίσιμο σταθεροποιητικό και ειρηνευτικό παράγοντα στην κινούμενη άμμο της περιοχής και γιατί όχι και την βάση για την επίτευξη μια τελικής συμφωνίας μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης και την δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο Ισραήλ.

* Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος ε.α., πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος TacticalIntelligenceSchool (U.S. Army), Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

Πηγές:

(1) https://www.timesofisrael.com (27/8/18)

(2) https://www.analystsforchange.org/2018/08/blog-post_267.html

(3) https://www.haaretz.com/middle-east-news/.premium-israel-hamas-deal-cease-fire-prisoner-swap-and-rebuilding-gaza-1.6386316

AP Photo/Adel Hana

Ιωάννης Μπαλτζώης*: Η «Συμφωνία του αιώνα»: Το «σχέδιο Τραμπ» , για την τελική λύση του Παλαιστινιακού.

on Saturday, 18 May 2019. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

 
 
Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*
          Και ξαφνικά το Παλαιστινιακό ζήτημα και η επίλυσή του ήλθε ξανά στην επικαιρότητα, μαζί με τις ρουκέτες της Χαμάς στην παραλιακή πόλη της Ασκελόν και την αναμενόμενη αντίδραση με αντίποινα του Ισραήλ, με νεκρούς και τραυματίες εκατέρωθεν. Τι συνέβη και το κύριο θέμα στην Μέση Ανατολή είναι το Παλαιστινιακό, μαζί με την προοπτική επίθεσης των ΗΠΑ (μαζί με τους συμμάχους του) κατά του Ιράν. Ας αναφερθούμε στο Παλαιστινιακό, το οποίο αν αποδειχθεί ότι οι πληροφορίες είναι αληθινές και αξιόπιστες, τότε θα έχουμε την Συμφωνία του Αιώνα και την επιτέλους λύση του πιο δύσκολου και ακανθώδους προβλήματος της Μέσης Ανατολής.

          Πριν λίγες ημέρες (7/5/19) στον ιστότοπο της εφημερίδας Israel Hayom δημοσιεύτηκε άρθρο του δημοσιογράφου  Αριέλ Καχάνα (Ariel Kahana) με τίτλο «Το διαδίκτυο φλέγεται: Μήπως αυτή είναι η συμφωνία του αιώνα;» και υπότιτλο «Το ανώνυμο έγγραφο που κυκλοφόρησε χθες το βράδυ μεταξύ αξιωματούχων του Ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών,(ως σχέδιο Τραμπ για την επίλυση του Παλαιστινιακού),   αλλά κανείς δεν γνωρίζει την πηγή και την αξιοπιστία του. Ορισμένα άρθρα του σχεδίου] είναι σύμφωνα με τις αμερικανικές δηλώσεις». Η δημοσίευση αυτή πυροδότησε πλήθος αντιδράσεων, θετικών και αρνητικών, αφού πολλοί στο Ισραήλ θεωρούν ότι μάλλον πρόκειται για fake news, ενώ άλλοι το θεωρούν αληθινό, αφού πολλά σημεία του συμφωνούν με δηλώσεις αξιωματούχων κατά καιρούς  και αποκαλύψεις για τις διεργασίες που εξελίσσονται για το μεγάλο αυτό ζήτημα. Οπότε το ερώτημα που τίθεται είναι, αν αυτές είναι πράγματι οι λεπτομέρειες του ειρηνευτικού σχεδίου της κυβέρνησης  Τραμπ;  Η είδηση ξεκίνησε από μια  ανώνυμη ανακοίνωση που ξεκινά με τις λέξεις «Παρακάτω είναι τα βασικά σημεία της συμφωνίας που προτάθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, όπως έπεσαν στην αντίληψή μου», κυκλοφόρησε (στις 6/5) μεταξύ αξιωματούχων του Υπουργείου Εξωτερικών, αλλά κανείς δεν ξέρει ποια είναι η πηγή της και πόσο αξιόπιστη είναι. 
 Τραμπ-Κουσνέρ
Όμως ορισμένα από τα τμήματα της ανακοίνωσης είναι σε πλήρη ταύτιση,  με τις δημόσιες δηλώσεις των Τζάρεντ Κούσνερ (Jared Kushner), του γαμπρού του Τραμπ και του Τζέισον Γκρίνμπλατ (Jason Greenblatt), των διαπραγματευτών του προέδρου Τραμπ για το Παλαιστινιακό . Άλλες λεπτομέρειες, όμως, έρχονται σε αντίθεση με διαρροές που υπήρξαν τις τελευταίες εβδομάδες σχετικά με το περιεχόμενο της συμφωνίας.  Ο προβληματισμός όμως όλων των αξιωματούχων είναι ότι πρόκειται για λεπτομερές έγγραφο, που εκπέμπει αξιοπιστία, αλλά δεν αναφέρεται στον συντάκτη του και πιθανώς να είναι κατασκευασμένο έγγραφο, προφανώς για να διαπιστώσει τις αντιδράσεις των ενδιαφερομένων  ηγετών,  κρατών και των οργανώσεων της περιοχής. Επισήμως καμιά πλευρά, ή κρατική οντότητα δεν έχει αντιδράσει για το εν λόγω θέμα. Μόνο ένα   Ανώτερο στέλεχος του Λευκού Οίκου απάντησε δηλώνοντας τα εξής: «Δεν πρόκειται να απαντήσουμε σε άλλο ένα υποθετικό δημοσίευμα που είναι ανακριβές και δεν ωφελεί σε τίποτα». Πάντως ανεξάρτητα αν είναι γνήσιο ή όχι, το έγγραφο αυτό πυροδότησε εξελίξεις, αντιδράσεις και αναζωπύρωσε το Παλαιστινιακό ζήτημα και κρίνεται πολύ ενδιαφέρον και σκόπιμο να παρουσιαστεί, όπως το παρουσίασε ο Ισραηλινός δημοσιογράφος: Ιδού το επίμαχο έγγραφο μεταφρασμένο:
1. Συμφωνία
Μια τριμερής συμφωνία θα υπογραφεί μεταξύ του Ισραήλ, της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) και της Χαμάς και θα δημιουργηθεί ένα παλαιστινιακό κράτος, το οποίο θα ονομαστεί «Νέα Παλαιστίνη» και θα εκτείνεται στην Ιουδαία, τη Σαμάρεια και την Γάζα, με εξαίρεση τους εποικισμούς, όπως θα διασαφηνιστεί παρακάτω. 
 2. Εκκένωση περιοχών
 Τα συγκροτήματα των εποικισμών, όπως είναι σήμερα, θα παραμείνουν στα χέρια του Ισραήλ και θα ενσωματωθούν σ' αυτούς οι μεμονωμένοι εποικισμοί. Οι περιοχές των συγκροτημάτων θα επεκταθούν ανάλογα με την έκταση των μεμονωμένων εποικισμών που θα προστεθούν σε αυτούς.  
3. Ιερουσαλήμ 
Δεν πρόκειται να χωριστεί και θα μοιραστεί μεταξύ του Ισραήλ και της Νέας Παλαιστίνης και θα είναι η πρωτεύουσα του Ισραήλ και της νέας Παλαιστίνης, οι Άραβες κάτοικοι θα είναι πολίτες της Νέας Παλαιστίνης. Ο Δήμος της Ιερουσαλήμ θα είναι υπεύθυνος για όλες τις περιοχές της Ιερουσαλήμ εκτός από την εκπαίδευση που θα την χειρίζεται η νέα παλαιστινιακή κυβέρνηση και αυτή, η νέα Παλαιστινιακή Αρχή θα πληρώνει τους δημοτικούς φόρους και το νερό στο Δήμο της Ιερουσαλήμ. Δεν θα επιτρέπεται στους Εβραίους να αγοράζουν αραβικά σπίτια και δεν θα επιτρέπεται στους Άραβες να αγοράζουν εβραϊκές κατοικίες. Δεν θα προστεθούν επιπλέον περιοχές στην Ιερουσαλήμ. Οι Άγιοι Τόποι θα παραμείνουν ως έχουν. 
 4. Γάζα 
 
Η Αίγυπτος θα μισθώσει εδάφη στην Παλαιστίνη με σκοπό τη δημιουργία ενός αεροδρομίου, για την εγκατάσταση εργοστασίων, για το εμπόριο και για τη γεωργία, αλλά όχι για κατοικίες. Το μέγεθος των εδαφών και η τιμή θα καθοριστούν μεταξύ των μερών με την μεσολάβηση των εγγυητριών χωρών (βλ. παρακάτω επεξηγήσεις για τις εγγυήτριες χώρες). Θα κατασκευαστεί αυτοκινητόδρομος μεταξύ Γάζας και Ιουδαίας και Σαμάρειας και θα επιτραπεί η κατασκευή αγωγού (υπογείου) για τη μεταφορά αφαλατωμένου νερού από την Γάζα προς την Ιουδαία και τη Σαμάρεια. 
 5. Οι εγγυήτριες χώρες
Οι χώρες που θα υποστηρίξουν οικονομικά την εφαρμογή αυτής της συμφωνίας είναι: οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Περσικού Κόλπου. Οι χώρες αυτές θα παράσχουν προϋπολογισμό 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων για πέντε χρόνια για εθνικά έργα για τη Νέα Παλαιστίνη. (Το Ισραήλ θα αναλάβει κόστος της εκκένωσης των απομονωμένων εποικισμών και της εγκατάστασης των πληθυσμών τους στα συγκροτήματα εποικισμών).
 6. Ο καταμερισμός μεταξύ των εγγυητριών χωρών:
 Α. ΗΠΑ 20% Β. ΕΕ 10% Γ. Οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Κόλπου - 70% - ο καταμερισμός θα γίνει ανάλογα με την παραγωγή πετρελαίου της κάθε χώρας. Δ. Το μεγαλύτερο μέρος της επιβάρυνσης βαρύνει τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες επειδή αυτές θα είναι οι κύριοι δικαιούχοι αυτής της συμφωνίας.
 7. Στρατός 
Δεν θα επιτραπεί στη Νέα Παλαιστίνη να διατηρεί στρατό. Το μόνο όπλο που θα έχουν θα είναι τα ελαφρά όπλα που θα χειρίζεται η Αστυνομία.  Θα υπογραφεί αμυντική συμφωνία μεταξύ του Ισραήλ και της Νέας Παλαιστίνης, στην οποία το Ισραήλ θα προστατεύει τη Νέα Παλαιστίνη από κάθε εξωτερική επιθετική ενέργεια και η Νέα Παλαιστίνη θα πληρώνει το Ισραήλ για την προστασία αυτή. Το αντίτιμο θα συμφωνηθεί στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των μερών, με τη μεσολάβηση των εγγυητριών χωρών.
 8. Χρονοδιαγράμματα και στάδια εκτέλεσης
 Με την υπογραφή της συμφωνίας:
Α. Η Χαμάς θα παραδώσει όλα τα όπλα της, συμπεριλαμβανομένων των προσωπικών όπλων στους Αιγυπτίους. Β. Τα μέλη της Χαμάς, συμπεριλαμβανομένων των ηγετών, θα συνεχίσουν να λαμβάνουν αμοιβές από τις εγγυήτριες χώρες μέχρι την ίδρυση της κυβέρνησης.
Γ. Όλα τα σύνορα της Λωρίδας της Γάζας θα είναι ανοιχτά για τη διέλευση αγαθών και εργαζομένων στο Ισραήλ και την Αίγυπτο, όπως γίνεται σήμερα με την Ιουδαία και τη Σαμάρεια, καθώς και μέσω θαλάσσης.
 Δ. Μέσα σε έναν χρόνο, θα διεξαχθούν δημοκρατικές εκλογές και μια νέα κυβέρνηση θα εκλεγεί στη Νέα Παλαιστίνη. Κάθε παλαιστίνιος πολίτης θα έχει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι.
  Ε. Οι κρατούμενοι - Έναν χρόνο μετά τις εκλογές και την ίδρυση της κυβέρνησης, οι φυλακισμένοι θα απελευθερώνονται σταδιακά μέσα σε διάστημα τριών ετών. 
Στ. Μέσα σε πέντε χρόνια θα ανεγερθούν στη Νέα Παλαιστίνη ένα λιμάνι και ένα αεροδρόμιο και μέχρι τότε θα χρησιμοποιούνται οι αερολιμένες και οι θαλάσσιοι λιμένες του Ισραήλ.
 Ζ. Τα σύνορα μεταξύ της Νέας Παλαιστίνης και του Ισραήλ θα είναι ανοικτά για τη διέλευση των πολιτών και των αγαθών, όπως συμβαίνει μεταξύ φιλικών κρατών.  Η. Θα κατασκευαστεί ένας αυτοκινητόδρομος-γέφυρα  σε ύψος περίπου 30μ. από το έδαφος μεταξύ Γάζας, Ιουδαίας και Σαμάρειας. Τον αυτοκινητόδρομο-γέφυρα θα κατασκευάσει μια κινεζική  εταιρεία και η χρηματοδότησή του θα προέλθει από: Κίνα κατά 50%, Ιαπωνία 10%, Νότια Κορέα 10%, Αυστραλία 10%, Καναδά 10%, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση 10%. 
9. Η κοιλάδα του Ιορδάνη
 Α. Η κοιλάδα του Ιορδάνη θα παραμείνει στα χέρια του Ισραήλ όπως είναι σήμερα.
 Β. Ο δρόμος 90 θα μετατραπεί σε δρόμο με διόδια τεσσάρων λωρίδων.
Γ. Το Ισραήλ θα κηρύξει διαγωνισμό για την κατασκευή του δρόμου.
 Δ. Θα δοθούν δύο διαβάσεις από τη Νέα Παλαιστίνη στην Ιορδανία και αυτές οι διαβάσεις θα βρίσκονται υπό τον έλεγχο της Νέας Παλαιστίνης.
 10. Ευθύνη
Α. Αν η Χαμάς και η ΟΑΠ αντιταχθούν στη συμφωνία αυτή, οι ΗΠΑ θα ακυρώσουν κάθε οικονομική υποστήριξη που παρέχουν στους Παλαιστινίους και θα φροντίσουν ώστε καμία χώρα στον κόσμο να μη μεταφέρει χρήματα σ' αυτούς.
 Β. Εάν η ΟΑΠ συμφωνήσει με τους όρους της παρούσας συμφωνίας και η Χαμάς ή η Ισλαμική Τζιχάντ δεν συμφωνήσουν, η ευθύνη βαρύνει τους ηγέτες της Χαμάς και της Ισλαμικής Τζιχάντ και στην επόμενη σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς, οι ΗΠΑ θα υποστηρίξουν το Ισραήλ να επιτεθεί προσωπικά στους ηγέτες της Χαμάς και της Ισλαμικής Τζιχάντ (γιατί είναι αδιανόητο μια ομάδα μερικών δεκάδων ανθρώπων να ορίζει τη ζωή εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων).
 Γ. Εάν το Ισραήλ αντιταχθεί στη συμφωνία αυτή, θα σταματήσει η οικονομική στήριξη προς το Ισραήλ.
          Διαβάζοντας την ανώνυμη ανακοίνωση που αποκάλυψε ο δημοσιογράφος Αριέλ Καχάνα διαπιστώνουμε κάποια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία:
          Α. Είναι πολύ λεπτομερής, σε θέματα, καταστάσεις και προβλήματα που είχαν εντοπιστεί και συζητηθεί σε προηγούμενες συνδιασκέψεις και συνομιλίες των δύο πλευρών, Ισραηλινών και Παλαιστινίων.
          Β. Δίδει λύσεις σε αυτά τα θέματα, που είναι αληθοφανή, έχουν αναφερθεί παλαιότερα και γενικά ήταν  αντικείμενα διαπραγματεύσεων.
          Γ. Έχει πολλές ομοιότητες με το σχέδιο Κλίντον και Εχούντ Μπαράκ, κατά την διάρκεια των συνομιλιών Κλίντον, Μπαράκ και Αραφάτ, στο Καμπ Ντέιβιντ, τον Αύγουστο του 2000, που τελικά ο Αραφάτ απέρριψε.
          Δ. Πολλές προτάσεις είναι περίπου ή ακριβώς ίδιες με τις προτάσεις Μπαράκ, προς τον Αραφάτ, όπως η πρωτεύουσα των δύο κρατών, να είναι η ίδια η Ιερουσαλήμ για Ισραηλινούς και Παλαιστινίους, με την Ανατολική Ιερουσαλήμ να είναι η πρωτεύουσα του Παλαιστινιακού κράτους, με την ονομασία Αλ Κουντς. Ακόμη, την δημιουργία υπερυψωμένου αυτοκινητόδρομου που θα συνδέει την Γάζα με την Ιουδαία και Σαμάρεια,  δηλαδή την Δυτική Όχθη του Ιορδάνη, όπου είναι σήμερα η Παλαιστινιακή Αρχή. Και πολλά άλλα ακόμη, όπως για νερό, ελεύθερη διακίνηση, Ισραηλινός στρατός στα σύνορα με Ιορδανία, μόνο Παλαιστινιακή αστυνομία στην αρχή και όχι στρατός και πολλά άλλα. 
 

 Όρος του Ναού, ή Χαράμ Αλ Σαρίφ
Επίλογος
          Ο γράφων ήταν ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ από τον Ιούλιο 2000, έως τον Σεπτέμβριο 2003 και βίωσε όλα  τα γεγονότα τότε, από τις συνομιλίες του Καμπ Ντέιβιντ, μέχρι τα τρία κύρια πρώτα χρόνια της αιματηρής Ιντιφάντα του Αλ Ακτσά. Έτσι έχοντας διαβάσει αναλυτικά τα σχέδια Κλίντον και Εχούντ Μπαράκ, διαπιστώνω ότι το σχέδιο αυτό, ότι και αν είναι, αληθινό ή ψεύτικο, στηρίζεται εν πολλοίς στα προαναφερόμενα αμερικανικά και  ισραηλινά σχέδια του Καμπ Ντέηβιντ. Και το νυν «σχέδιο Τραμπ» έχει στοιχεία, που ικανοποιούν και δυσαρεστούν και τις δύο πλευρές. Ένα μόνο στοιχείο να αναφέρω: Το θέμα της Ιερουσαλήμ είναι πολύ σημαντικό για τους Εβραίους. Θεωρούν ότι είναι επιβεβλημένο και αναφέρεται στις προφητείες των Ιερών Βιβλίων του Ιουδαϊσμού, ότι η Ιερουσαλήμ πρέπει να πρωτεύουσα του Εβραϊκού κράτους, να παραμένει ενιαία και αδιαίρετη και υπό Εβραϊκή πάντα κατοχή. Έτσι η λύση που περιγράφεται στο «σχέδιο», σαφώς θα προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις από την πλευρά των Ισραηλινών και εθνικιστικών του κύκλων.  Το μόνο που με προβληματίζει είναι η (σκόπιμη ή όχι) απουσία αναφοράς στα Ιερά Προσκυνήματα και των δύο λαών, δηλαδή στο ιερότερο Εβραϊκό μέρος , το Όρος του Ναού, με το Τείχος των Δακρύων, ή για τους Άραβες το Χαράμ Αλ Σαρίφ, με το Τέμενος του Αλ Ακτσά και το  Τέμενος του Βράχου, όπου στην πρόταση Μπαράκ το 2000, αναφερόταν με λεπτομέρειες το καθεστώς του και η απρόσκοπτη λειτουργία του, ως Ιερός Χώρος Προσκυνήματος και των δύο Θρησκειών, Ιουδαϊκής και Μουσουλμανικής. Σε ότι αφορά την αντίδραση Χαμάς με την ρίψη εκατοντάδων ρουκετών από την Γάζα κατά της πόλης Ασκελόν, ήταν το μήνυμα που εξέπεμψε προς Αμερικανούς, Ισραηλινούς και την Παλαιστινιακή Αρχή: Είμαστε και εμείς εδώ, μην μας ξεχάσετε!! Πάντως ας κάνουμε λίγο υπομονή, γιατί όπως έχει αναφερθεί αρκετές φορές από αξιόπιστες πηγές της Μέσης Ανατολής, σε ένα περίπου μήνα θα ανακοινωθεί επισήμως η αμερικανική πρωτοβουλία με σαφείς και συγκεκριμένες προτάσεις για το Παλαιστινιακό ζήτημα, όποτε θα αποδειχθεί η αξιοπιστία της ανακοίνωσης – εγγράφου, που ήλθε με περίεργο τρόπο στην δημοσιότητα. Ίδωμεν! 
 * Ο Ιωάννης Αθαν. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος ε.α., πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), με Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ). 

Ιωάννης Μπαλτζώης: Η νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών, ο Διάδοχος, οι Μεταρρυθμίσεις, οι Επιδιώξεις.

on Monday, 20 November 2017. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Ιωάννης Μπαλτζώης: Η νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών, ο Διάδοχος,  οι Μεταρρυθμίσεις, οι Επιδιώξεις.

Γενικά.
Για να κατανοήσει κάποιος τα παράξενα, πρωτοφανή και πολλές φορές επικίνδυνα γεγονότα, αυτά τα φοβερά που συμβαίνουν σήμερα, αλλά και παλαιότερα στη Σαουδική Αραβία, θα πρέπει να διερευνήσει και να αξιολογήσει το σημαντικότερο παράγοντα διαμόρφωσης πολιτικής για την Ουαχαμπιστική Σαουδική Αραβία: Ποιος είναι; Ε λοιπόν η κυρίαρχη πολιτική δύναμη, που διαμορφώνει συνεχώς τις εξελίξεις τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, δεν ήταν μόνο ο ισλαμισμός, ή ο φονταμενταλισμός, ή ο φιλελευθερισμός (που δεν υπάρχει καν),ή ο καπιταλισμός, ή η ισλαμική εξτρεμιστική τρομοκρατία.Ποιος ήταν αυτός ο παράγων;Ήταν η νόσος του Αλτσχάιμερ.


Ο σημερινός βασιλιάς της χώρας Σαλμάνείναι 81 ετών. Αντικατέστησε έναν βασιλιά που πέθανε στα 90, ο οποίος αντικατέστησε έναν βασιλιά που πέθανε στα 84. Και ήταν όλοι τους αδέλφια, της οικογένειας Σαούντ και όλοι τους, μα όλοι τους μετά τον θάνατο του ιδρυτή του Βασιλείου ΙμπΣαούντ, αδέλφια από την ίδια μητέρα. Δεν είναι ότι κανένας από αυτούς δεν εισήγαγε μεταρρυθμίσεις. Είναι ότι σε μια εποχή που ο κόσμος έχει βιώσει τόσο μεγάλη ταχύτητα στην τεχνολογία, την εκπαίδευση και την παγκοσμιοποίηση, με αποτέλεσμα να αλλάζουν τα πάντα με διαστημικές ταχύτητες, αυτοί οι διαδοχικοί Σαουδάραβες μονάρχες – αδέλφια, σκέφτηκαν ότι η μεταρρύθμιση της χώρας θα έπρεπε να γίνεται με την ταχύτητα καμήλας στην μέση της ερήμου.

Έτσι θα λέγαμε ότι το βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας αποτελεί μια αλλόκοτη περίπτωση κράτους. Ακροβατεί μεταξύ νεωτερισμού και συντηρητικής, σχεδόν απάνθρωπης παράδοσης. Διεκδικεί την οικονομική άνθηση υλοποιώντας κάποιες ρηξικέλευθες πολιτικές, αλλά συγχρόνως δεν μπορεί να αποδεσμευθεί από το απαρχαιωμένο σκεπτικό του παρελθόντος και την ακραία θρησκειολογική ιδεολογία του Ουαχαμπισμού, της επίσημης θρησκείας του Βασιλείου. Οι Σαουδάραβες μετατρέπουν την άγονη και αφιλόξενη έρημο σε εύφορες, καλλιεργήσιμες εκτάσεις αλλά το ποινικό τους δίκαιο και το κοινωνικό τους σύστημα δεν εκσυγχρονίζεται.

Η συνέχεια  ΕΔΩ!

Ιωάννης Μπαλτζώης: ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΤΑ ΙΡΑΝ. Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ

on Monday, 07 May 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική


Σίγουρα αυτοί που δεν γνωρίζουν τον απίστευτο κόσμο της Μέσης Ανατολής εκτιμούν, ότι ο πόλεμος στην Συρία βαίνει στο τέλος, θα αρχίσουν οι συνομιλίες για το μέλλον της πολύπαθης αυτής χώρας και θεωρούν ότι το κακό τελειώνει. Και το μέλλον στην περιοχή προοιωνίζεται τουλάχιστον λίγο καλύτερα από σήμερα. Αδυνατούν να πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει χειρότερο από αυτό που είναι σήμερα. Και όμως ο πόλεμος όχι μόνο μπορεί να μην βαίνει προς το τέλος του, αλλά η υφιστάμενη κατάσταση να προοιωνίζει χειρότερες καταστάσεις.


Η προβολή ισχύος του Ιράν στην Συρία και η de facto δημιουργία του Σιϊτικού άξονα από την Τεχεράνη μέχρι την Βηρυτό, σε συνδυασμό με την πλήρη κυριαρχία της Ρωσίας δυτικά του Ευφράτη στην Συρία και των συμμάχων της Ιράν και Χεζμπολάχ, δημιούργησε ανησυχία και ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά περιφερειακών δυνάμεων της περιοχής και ιδιαίτερα των δύο συμμάχων και πλέον κυρίων πυλώνων της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή, της Σαουδικής Αραβίας και ιδιαίτερα του Ισραήλ, με ανησυχητικές εξελίξεις.
 
ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΙΣΡΑΗΛ ΓΙΑ ΙΡΑΝ
Το Ισραήλ συνορεύοντας με την Συρία, θεωρεί ότι διακυβεύεται η εθνική του ασφάλεια με τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή και θα πρέπει να την διασφαλίσει, ενημερώνοντας, λαμβάνοντας μέτρα και προβαίνοντας ακόμη και σε στρατιωτική δράση. Οι πρόσφατες κατηγορίες του πρωθυπουργού Nετανιάχου (30/4) κατά του Ιράν, δημιούργησαν αίσθηση και αναταραχή στην διεθνή κοινότητα. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έκανε λόγο για έναν τεράστιο όγκο απόρρητων εγγράφων, τα οποία περιήλθαν πρόσφατα στην κατοχή του Ισραήλ, στο πλαίσιο μυστικής επιχείρησης των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών και αποδεικνύουν κατά τον κ. Νετανιάχου, ότι το Ιράν – ενώ είχε ισχυριστεί το αντίθετο – είχε παραβιάσει την Συμφωνία (JCPOA), για το πυρηνικό του πρόγραμμα και είχε αναπτύξει ένα μυστικό πρόγραμμα για δημιουργία πυρηνικών όπλων. Ο κ. Νετανιάχου, θεώρησε πολύ σημαντικό επίτευγμα την επιτυχημένη επιχείρηση των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, στο πλαίσιο της οποίας περιήλθαν στην κατοχή Ισραήλ περίπου 100.000 Ιρανικά έγγραφα, που αποδεικνύουν την ενοχή του Ιράν. Η παρουσίαση έγινε σε ένα χώρο όπου πίσω από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, ο χώρος ήταν γεμάτος από «στοίβες ντοσιέ» και εκατοντάδες CD, όπου σύμφωνα με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό περιείχαν όλα τα αποδεικτικά στοιχεία.
 
Σε ανακοίνωσή του, μια μέρα μετά, ο Λευκός Οίκος δήλωσε ότι οι πληροφορίες που δημοσιοποίησε το Ισραήλ σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν περιλαμβάνουν «νέες και ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες» σχετικά με τις προσπάθειες της Τεχεράνης για την ανάπτυξη πυρηνικών πυραύλων. Μάλιστα δε ακόμη και ο Πρόεδρος Τραμπ δήλωσε ότι, «η ομιλία του Ισραηλινού πρωθυπουργού έδειξε ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος είχε 100% δίκιο που επέκρινε την συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν». Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός αμέσως μετά ενημέρωσε και μίλησε προσωπικά με τον Γάλλο Πρόεδρο, Εμανουέλ Μακρόν, και την Γερμανίδα Καγκελάριο, Άγκελα Μέρκελ, σχετικά με τις πληροφορίες που αποκάλυψε
 
ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙΣ
Από Ιρανικής πλευράς είχαμε άμεσες αντιδράσεις. Ιρανοί αξιωματούχοι επέκριναν έντονα την παρουσίαση του Ισραηλινού πρωθυπουργού, για ανάπτυξη πυρηνικών όπλων εκ μέρους του Ιράν , χαρακτηρίζοντάς την «παιδαριώδη» και «γελοία». Φυσικά οι αντιδράσεις του Ιράν ήταν αναμενόμενες και δεν θα σταθούμε στις αιτιάσεις του. Εδώ όμως τίθεται το ερώτημα: Έχει δίκαιο ο Ισραηλινός πρωθυπουργός και όντως οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ συγκέντρωσαν 100.000 έγγραφα μέσα σε λιγότερα από τρία χρόνια από την ιστορική συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν (Ιούλιος 2015), που αποδεικνύουν μυστικό πρόγραμμα του Ιράν για τα πυρηνικά όπλα; Και γιατί καμιά μυστική υπηρεσία του κόσμου δεν μπόρεσε να βρει τίποτα; Για λόγους αντικειμενικότητας, ας εξετάσουμε ορισμένες περιπτώσεις, όπου υπάρχει αμφισβήτηση, καθόσον όπως φαίνεται δεν κατάφερε να τους πείσει όλους. Σε σχετική ανακοίνωσή της, η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, Φεντερίκα Μογκερίνι, ανέφερε ότι η παρουσίαση του Ισραηλινού πρωθυπουργού θα αξιολογηθεί. «Προς το παρόν, δεν έχω δει από τον κ. Νετανιάχου επιχειρήματα για τη μη συμμόρφωση του Ιράν, δηλαδή για την παραβίαση εκ μέρους του Ιράν των πυρηνικών δεσμεύσεών του στο πλαίσιο της πυρηνικής συμφωνίας», δήλωσε η κ. Μογκερίνι. Και στο Ισραήλ ο Ντον Χενίν, βουλευτής του συνασπισμού αραβικών κομμάτων του Ισραήλ Joint List, χαρακτήρισε την παρουσίαση του κ. Νετανιάχου «προεκλογική ομιλία», σχολιάζοντας, μεταξύ άλλων, ότι «ένας ηγέτης που κατηγορείται για διαφθορά (Νετανιάχου) προσπάθησε να πείσει έναν άλλο ηγέτη που κατηγορείται για διαφθορά (Τραμπ) για την αναζωπύρωση μιας λαίλαπας, της οποία το κόστος θα πληρώσουν οι άνθρωποι που ζουν εδώ».
Και οι αμφισβητήσεις συνεχίζονται και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Αξιόπιστες ιστοσελίδες, όπως η Moon of Alabama, αναφέρουν ότι αυτά που παρουσίασε ο κ. Νετανιάχου, δεν βασίστηκαν σε ουσιώδεις πληροφορίες των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, αλλά πιθανότατα από δεδομένα που παρείχε το Ιράν στον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (IAEA), κατά την περίοδο υλοποίησης του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης. Σύμφωνα με τον Δρ Τζέφρευ Λούις, εμπειρογνώμονα στον τομέα της μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων και διευθυντή του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Middlebury, ΗΠΑ, «όλα τα γραφικά, οι εικόνες και οι τεχνικές λεπτομέρειες που παρουσίασε ο κ. Νετανιάχου ήταν γνωστά στον ΙΑΕΑ και στους διαπραγματευτές της συμφωνίας με το Ιράν. Η ιστορία που παρέχουν οι Ισραηλινοί για να εξηγήσουν πώς έχουν πρόσβαση στα αρχεία δεν ταιριάζει στο περιεχόμενο της "εξαιρετικά θεατρικής" παρουσίασης». Σύμφωνα δε με τις «αποκαλύψεις» Ισραηλινού πράκτορα που μίλησε ανώνυμα στην εφημερίδα New York Times, οι Ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες (Μοσάντ ) είχαν ανακαλύψει το 2016, το κτιριακό συγκρότημα στην Τεχεράνη, όπου οι Ιρανοί φύλαγαν όλο το αρχειακό υλικό για το μυστικό πρόγραμμα των πυρηνικών τους όπλων και από τότε το είχαν σε «στενή παρακολούθηση». Το αρχειακό αυτό υλικό ανακτήθηκε μετά από μυστική επιχείρηση των Ισραηλινών, τον Ιανουάριο 2018, από το εν λόγω κτίριο. Για την επιχείρηση αυτή, ο Εσφαντιάρ Μπαντμανγκελίτζι, πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο Columbia, αποκαλύπτει ότι τα αρχεία ήταν αρχικά στο κτίριο που ανέφεραν οι Ισραηλινοί, αλλά το καλοκαίρι του 2017, οι Ιρανοί τα μετέφεραν σε άλλο κτίριο στην Τεχεράνη, οπότε η Ισραηλινή επιχείρηση έγινε στο αρχικό κτίριο και όχι στο νέο που μεταφέρθηκαν τα αρχεία. Προφανώς εδώ κάτι δεν πάει καλά και κάποιοι ψεύδονται. Εκτιμάται ότι στο άμεσο μέλλον θα πληροφορηθούμε περισσότερα για το τι συνέβη και ποια η αξία του υλικού αυτού, αν δηλαδή είναι όντως βαρυσήμαντες αποδείξεις για το μυστικό πρόγραμμα του Ιράν, με τελικό σκοπό την κατασκευή ατομικής βόμβας όπως ισχυρίζεται το Ισραήλ, ή τα στοιχεία είναι παλαιά και φυσικά γνωστά.
 
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ
Ανεξάρτητα τι θα αποκαλυφθεί αργότερα, οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή είναι ραγδαίες και εδώ θα εστιάσουμε την προσοχή μας και δη στις γεωστρατηγικές επιδιώξεις του Ισραήλ, που όπως προαναφέραμε η εθνική του άμυνα και ασφάλεια αποτελεί τον πρωτεύοντα και ακρογωνιαίο λίθο της εθνικής του υψηλής στρατηγικής. Το Ιράν, σύμφωνα με το Ισραήλ, αποτελεί ανέκαθεν το κράτος που επιβουλεύεται την εθνική του υπόσταση και αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό του. Το Ιράν είναι μετά την Ρωσία, ο στρατηγικός σύμμαχος του καθεστώτος Άσαντ, και το επιχειρησιακό θέατρο της Συρίας έχει γίνει το κύριο μέτωπο του συνόλου της περιφερειακής στρατηγικής της Τεχεράνης, καθόσον στρατιωτικές δυνάμεις του Ιράν ευρίσκονται στην Συρία, στο πλευρό των συμμάχων των, Ρωσίας, Συρίας και Χεζμπολάχ στην μάχη κατά των τζιχαντιστών και όχι μόνο. Οι Ισραηλινοί θεωρούν ότι το Ιράν έφθασε πλέον στην αυλή του, ευρίσκεται μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από τα σύνορά του, άρα ο κίνδυνος είναι πλέον υπαρκτός, και πρέπει να αντιμετωπισθεί άμεσα. Αυτή η προβολή ισχύος του Ιράν στην Συρία, μαζί με τον σύμμαχό του, τον άλλο εχθρό του Ισραήλ, την Χεζμπολάχ του Λιβάνου, είναι το μεγαλύτερο γεωπολιτικό πρόβλημα και απειλή για το Ισραήλ. Μάλιστα, η de facto δημιουργία ήδη του περίφημου Σιϊτικού άξονα με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον μεγάλο αυτοκινητόδρομο Τεχεράνη, Βαγδάτη, Αλ Μπουκαμάλ (στα σύνορα Συρίας-Ιράκ), Παλμύρα, Δαμασκός, Βηρυτός, έχει αναστατώσει τα γειτονικά κράτη, με κυριότερους το Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία, για διαφορετικούς λόγους, αλλά κοινές επιδιώξεις.
Το Ισραήλ, είναι γνωστόν, ότι σε θέματα εθνικής στρατηγικής και σε ότι αφορά την άμυνα και την ασφάλεια του δεν έχει όρια, εμμονές και προκαταλήψεις. Είναι ικανό να «συμμαχήσει με τον διάβολο» αρκεί να διασφαλίσει το ύψιστο αγαθό της εθνικής του ασφάλειας, εφαρμόζοντας την real politic σε όλες της τις διαστάσεις, αποτελώντας υπόδειγμα υψηλής διεθνούς πολιτικής για πολλούς και φυσικά και για μας. Και θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο και κάθε δυνατότητα. Μέχρι πριν μερικά χρόνια η Σαουδική Αραβία θεωρούνταν ότι ευρίσκετο στην κορυφή (μαζί με το Ιράν) της πυραμίδος των εχθρών του Ισραήλ. Όμως τα δεδομένα και οι εξελίξεις διαμορφώνουν πλέον μια νέα πολιτική κατάσταση, που επιβάλλει συμμαχία με τον εχθρό, που οι Ισραηλινοί πραγματιστές, την εκμεταλλεύονται για τις εθνικές των επιδιώξεις.
Και η Σαουδική Αραβία, ηγέτιδα δύναμη του Σουνιτικού Αραβικού κόσμου και σε αέναη αντιπαλότητα και διαρκή έχθρα με την ηγέτιδα δύναμη του Σιϊτικού κόσμου το Ιράν (οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες, είναι Πέρσες), θεώρησε ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του Αραβικού κόσμου, το «Σιωνιστικό μόρφωμα», όπως αποκαλείτο το Ισραήλ, μπορεί και πρέπει να γίνει ο καλύτερος σύμμαχος, αφού και το Ισραήλ συμφωνεί, ότι ο κοινός εχθρός πλέον είναι το Ιράν και πρέπει να αντιμετωπιστεί με συμμαχίες, αφού πλέον τα συμφέροντά των είναι κοινά στην περιοχή. Η Σαουδική Αραβία, υπό την ηγεσία στην ουσία του διαδόχου του θρόνου πρίγκηπα Μωχάμεντ Μπιν Σαλμάν, αγαπημένου υιού του Βασιλιά Σαλμάν, ενός πραγματιστή και διορατικού νέου ηγέτη, δεν διστάζει να κάνει ανεπίτρεπτες κάποτε, αλλά επιβεβλημένες σήμερα συμμαχίες με τον εχθρό, για να αντιμετωπίσουν την νέα πραγματικότητα, τον κοινό εχθρό, το Σιϊτικό Ιράν.
 
ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ - ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Το Ισραήλ σήμερα, με ενισχυμένη πλέον την Αμερικανική υποστήριξη, δεν διστάζει να πραγματοποιεί μοναχικές αεροπορικές επιδρομές στην Συρία, εκεί που θεωρεί ότι είναι ο εχθρός του, το Ιράν και η Χεζμπολάχ. Από την αρχή του πολέμου στην Συρία, εκτιμάται ότι το Ισραήλ έχει πραγματοποιήσει πάνω από 120 αεροπορικές προσβολές στην Συρία κατά του Ιράν και της Χεζμπολάχ, συμμάχου και εκπρόσωπου του Ιράν στον Λίβανο και εχθρό του Ισραήλ. Μια μέρα πριν τις αποκαλύψεις Νετανιάχου για το «μυστικό Ιρανικό πρόγραμμα», η Ισραηλινή αεροπορία βομβάρδισε στόχους (Ιρανικούς και Χεζμπολάχ) στην Συρία και όπως κάθε φορά δεν παραδέχθηκε, ούτε αρνήθηκε.
Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ εφαρμόζοντας μια έξυπνη διεθνή καταγγελτική πολιτική, στοχοποίησε το Ιράν και κινητοποίησε την διεθνή πολιτική σκηνή, ασχέτως αν τα στοιχεία που παρουσίασε είναι αληθή ή όχι, παλαιά ή νέα. Το Ισραήλ κατήγγειλε το Ιράν ότι είναι ο ψεύτης, που παραβιάζει τις διεθνείς συμφωνίες που έχει υπογράψει και εν κρυπτώ και παραβύστω συνεχίζει τις έκνομες δραστηριότητες του στο πυρηνικό πρόγραμμα για την κατασκευή ατομικής βόμβας, άρα ο κίνδυνος είναι όχι μόνο για το Ισραήλ, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό δίνει το πλεονέκτημα στο Ισραήλ να βγαίνει από το κάδρο της προσοχής και των καταγγελιών (Παλαιστινιακό, βομβαρδισμοί στην Συρία κλπ) και να στρέφει την διεθνή προσοχή, στον μεγάλο του εχθρό, το Ιράν. Ακόμη προσφέρει επιχειρήματα στον πρόεδρο των ΗΠΑ, να υλοποιήσει την απειλή του για αποχώρηση από την Συμφωνία (JCPOA), για το Ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, όπως επιθυμούν διακαώς τόσο το Ισραήλ, όσο και η Σαουδική Αραβία.
Όμως όσο αποτελεσματική είναι αυτή η πολιτική, άλλο τόσο μπορεί να εξελιχθεί σε επικίνδυνη και να πυροδοτήσει χειρότερες καταστάσεις. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των υπηρεσιών πληροφοριών του Ισραήλ, η Τεχεράνη προφανώς θα επιδιώξει μια απάντηση, που θα καθιστά σαφές ότι δεν παραβλέπει την απώλεια επτά μελών της Επαναστατικής της Φρουράς, σε πρόσφατη Ισραηλινή αεροπορικής επίθεση στη βάση Τ4 στη Συρία, αλλά προς το παρόν δεν θα οδηγηθεί σε απευθείας στρατιωτική αντιπαράθεση με το Ισραήλ. Η στρατιωτική ανάπτυξη του Ιράν στη Συρία εξακολουθεί να είναι περιορισμένη και σχετικά ευάλωτη σε μια ισραηλινή επίθεση. Παράλληλα, οι εταίροι του Ιράν στην Συρία, το καθεστώς Άσαντ, η Ρωσία και η Χεζμπολάχ, δεν ενδιαφέρονται για μια σύγκρουση, που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την επιβίωση του καθεστώτος. Αλλά η συνεχής τριβή και αντιπαράθεση και ιδιαίτερα αν μετά τις 12 Μαίου 2018, ο πρόεδρος Τραμπ αποφασίσει να εγκαταλείψει την Συμφωνία (JCPOA), που η Γαλλία και η Ευρώπη θεωρεί σημαντική και δεν πρέπει οι ΗΠΑ να αποχωρήσουν, τότε τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν και δη προς το χειρότερο. Το Ιράν, στρυμωγμένο και συνεχώς βαλλόμενο, μπορεί κάποια στιγμή να αντιδράσει υπέρμετρα. Έχοντας συμμάχους την κυρίαρχο και νικήτρια σήμερα στην Συρία, την Ρωσία, με συμμάχους την Χεζμπολάχ και την Τουρκία, μπορεί να προκαλέσει ανάφλεξη, με αποτέλεσμα οι εξελίξεις να είναι τραγικές, καθόσον το Ισραήλ είναι ήδη πυρηνική δύναμη και η στρατιωτική του ισχύς είναι δεδομένη και ισχυροτάτη. Και σε ότι αφορά την Ρωσία και τον ρόλο της, είναι αμφίβολο εάν η Μόσχα μπορεί να παίξει τον ρόλο του έντιμου διαμεσολαβητή μεταξύ των μερών, παρά τη σύγκληση, από μέρους της Ρωσίας, στο Σότσι Ισραηλινών και Ιρανών αξιωματούχων χωριστά, πρόσφατα, χωρίς απτά αποτελέσματα. Χωρίς μια τέτοια διαμεσολάβηση και έναν λογικό συμβιβασμό μεταξύ των αντικρουόμενων συμφερόντων, δηλαδή εγκαθίδρυση και προβολή ισχύος του Ιράν στη Συρία, έναντι όμως της διακηρυγμένης βούλησης του Ισραήλ να την αποτρέψει, τότε η προοπτική γενικότερης ανάφλεξης, με εμπλοκή Ισραήλ και Ιράν θα εξακολουθεί να υπάρχει και μάλιστα πολύ πιθανό και αυτό είναι το ανησυχητικό και λίαν επικίνδυνο για την ειρήνη και την ασφάλεια.
Πηγές: Moon of Alabama
Haaretz
The Jerusalem Post
The Times of Israel

Ιωάννης Μπαλτζώης: Λευκά Κράνη στη Συρία. Ψέματα και προπαγάνδα.

on Monday, 07 May 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Η φαντασμαγορική 89η τελετή απονομής των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά και ως Οσκαρ, στις 28 Φεβρουαρίου 1917, στο Dolby Theatre του Λος Άντζελεςείχε πολλές εκπλήξεις, λάθη, γέλια,συγκίνηση. Εκτός από τουςεξαιρετικούςΈμμα Στόουνς και Κέισυ Άφλεκ (Βραβεία Α’ γυναικείου και Α΄ ανδρικού ρόλου) είχαμε και κάτι πρωτόγνωρο. Στην κατηγορίαΝτοκυμαντέρ μικρού μήκους, The Oscar goes to… «The White Helmets» (Λευκά Κράνη), μιας ΜΚΟ οργάνωσης που δρα στην Συρία, παραγωγής Netflix!!
Tότε ο κόσμος έμαθε για την ανθρωπιστική αυτή οργάνωση, όπου οι εθελοντές της, διακινδυνεύουν σε καθημερινή βάση την ζωή τους, σώζοντας ανθρώπινες ζωές, στην κόλαση που λέγεται πόλεμος της Συρίας. Το ντ0κυμαντέρ (1) αφηγείται τις δραστηριότητες αυτών των ανθρώπων, μέσα απόάψογη κινηματογραφική παρουσίαση, που βλέποντάς το, συγκινείσαι για το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής, τον αλτρουισμό και την ιδιοτέλεια αυτών των ηρώων, των σημερινών ηρώων.
Μόνο που τελευταία κάποιες πληροφορίες μας χαλάνε την ωραία εικόνα των ηρώων μας,για ψεύτικες, κατασκευασμένες ειδήσεις, εικόνες , βίντεο και για άλλες παράνομες δραστηριότητες. Ποια όμως είναι η πραγματικότητα; Ας δούμε τι συμβαίνει με την οργάνωση αυτή.Η Οργάνωση Λευκά Κράνη, μια ΜΚΟ πολιτικής άμυνας, ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2013 στην Κωνσταντινούπολη, από τον πρώην Βρετανό Αξκό James Le Mesurier, αντιπροσώπους του Συριακούεθνικού Συμβουλίου (SNC) και τηςΚαταριανής Ερυθράς Ημισελήνου. O Mesurier υπηρέτησε σε διάφορες βρετανικές στρατιωτικές αποστολές και ιδιαίτερα στη Βοσνία, το Κοσσυφοπέδιο, το Ιράκ και τον Λίβανο. (American Herald Tribune 6/2/18).
 
James Le Mesurier
Η οργάνωση αποτελείται από 3.400 μέλη. Αρχηγός της οργάνωσης στην Συρία είναι ο Raed al-Saleh. Η οργάνωση είναι Ισλαμική Οργάνωση εθελοντών, που δραστηριοποιείται μόνο σε Ισλαμοκρατούμενες (τζιχαντιστικές ) περιοχές στην πολύπαθη Συρία. Το «μότο» τους είναι «To Save a Life is to Save All Humanity”. Αν και ισχυρίζονται ότι είναι ανεξάρτητοι οικονομικά και στηρίζονται στις δωρεές, εν τούτοις έχει αποδειχθεί ότι χρηματοδοτούνται τουλάχιστον με 100 εκατομμύριαδολάρια (65 από το Ηνωμένο Βασίλειο, 23 από ΗΠΑ, μέσω USAID και από Γαλλία και Ε.Ε.), όπως αποκαλύπτει σε άρθρο της η δημοσιογράφος Kalee Brown. Σε ότι αφορά το ντοκυμαντέρ της Netflix, που κέρδισε το Όσκαρ, ήταν πέρα για πέρα ψεύτικο και κατασκευασμένο ολόκληροαπό τα Λευκά Κράνη, η δε Νetflix δεν τράβηξε ούτε μια σκηνή στην Συρία, αποκαλύπτει ο Patrick Henningsen, γεωπολιτικός αναλυτής στο 21st Century Wire.
 
Η Eva Bartlett, Καναδή δημοσιογράφος και ακτιβίστρια, σε ομιλία της στα Ηνωμένα Έθνη, για το θέμα της Συρίας ήταν καταιγιστική και αποκαλυπτική σε ότι αφορά την δράση και τους σκοπούς της οργάνωσης. Ανέφερε πολλά παραδείγματα, όπου τα Λευκά Κράνη παρουσίαζαν ψεύτικες ειδήσεις, όπως για θανάτους μικρών παιδιών, ρίψη χημικών, «διασώσεις» δήθεν μικρών παιδιών, όπου τα ίδια παιδιά παρουσιάζονταν να διασώζονταισε διαφορετικά βίντεο και διαφορετικά μέρη. Δηλαδή τα «Λευκά Κράνη» εκτός από «διασώστες» ήταν και «πρωταγωνιστές» σε πολλάβίντεο με διάφορες δράσεις, όπως αρχές του 2017 στο Χαλέπι, όπου οι Συριακές δυνάμεις απελευθέρωναν σταδιακά την πόλη από τους τζιχαντιστές.Έτσι σχεδίαζαν και υλοποιούσαν εικονικές διασώσεις και σκηνές φρίκης αθώων πολιτών, για τον επηρεασμότης Δυτικής κοινής γνώμης, με σκοπό την επίτευξη προσωρινής εκεχειρίας, για ανασύνταξη των τζιχαντιστών και ανεφοδιασμό των σε όπλα, πυρομαχικά και μαχητές, ώστε να αποφευχθεί η κατάληψη του Χαλεπίου, που τα βίντεο αυτά μεταδίδονταν από όλα τα δυτικά ΜΜΕ. Έτσι είδαμε π.χ. «νεκρά παιδάκια» μέσα στα αίματα, που μετά ήταν ζωντανά και χαμογελαστά. Ή ένα κοριτσάκι να διασώζεται σε τρία διαφορετικά βίντεο!
 

 
 
Το «νεκρό» παιδάκι γελάει δίπλα από τα σφαγμένα κοτόπουλα.
 
Μια άλλη δημοσιογράφος, η Vanessa Beeley, αποκαλύπτει ότι τα Λευκά Κράνη όχι μόνο δεν είναι ουδέτεροι και άοπλοι, αλλά δρουν μόνο σε περιοχές που ελέγχουν οι τζιχαντιστικές οργανώσεις Al-Nusra Front ή ISIS και ότι ευρίσκονται υπό τον απόλυτο έλεγχο της πρώτης. Ακόμη ότι παρέχουν φαρμακευτικό υλικό, τρόφιμα και πολλά άλλα, σε τζιχαντιστικέςοργανώσεις. Και όλα αυτά ερχόταν φυσικάμέσω Τουρκίας. Υπάρχουν πολλά βίντεο που δείχνουν τα Λευκά Κράνη να κρατούν όπλα και να φωνάζουν «Αλλαχου Ακμπάρ», παρέα με τζιχαντιστές. Η Vanessa Beele τους κατηγορεί ότι κινηματογραφούν αποκεφαλισμούς και εκτελέσεις Σύρων πολιτών και στρατιωτών και με το δίκτυο που διαθέτουν, το προωθούν για λόγους προπαγάνδας στα διεθνή ΜΜΕ και στα Μέσα ΚοινωνικήςΔικτύωσης (ΜΚΔ), γενόμενοι όργανα, συνεργοί και διακινητές Ισλαμιστικών εξτρεμιστικών απόψεων και εγκληματικών πράξεων. Δείτε (2). Μάλιστα έχουν κυκλοφορήσει στα ΜΚΔ φωτογραφίες και βίντεο, όπου αποκαλύπτεται ότι τα Λευκά Κράνη διαθέτουν και στούντιο κινηματογράφησης, όπου εκεί γυρίζουν διάφορες σκληρές σκηνές «διάσωσης» ή σκηνές «εικονικών θανάτων καιδιαμελισμένων ανθρώπων», με έμφαση στα μικρά παιδιά, για περισσότερη συναισθηματική φόρτιση των ανθρώπων των Δυτικών χωρών, που οι σκηνές φρίκης μπαίνουν στο σαλόνι τους, μέσω των τηλεοράσεων. Για το ποιοι είναι τα Λευκά Κράνη μπορεί ο καθείς μας να βρει στο διαδίκτυο άρθρα, φωτό και βίντεο με την «άλλη» δράση αυτών των «ηρώων» και νικητών του Όσκαρ του 2017. Δείτε (3). Πρόσφατα (13/4/18), ο Roger Waters, από τα ιδρυτικά μέλη των Pink Floynt,σε συναυλία του στην Βαρκελώνη μίλησε δημόσια και ξεκάθαρα για τα Λευκά Κράνη, ότι είναι «ψεύτικη οργάνωση, που προωθεί προπαγάνδα για τζιχαντιστές και τρομοκράτες,εφημερίδα Haaretz 16/4
 

 
Στούντιο των Λευκών Κρανών
 
Σε ότι αφορά τα τελευταία γεγονότα στην Συρία, με την φερόμενη ρίψη χημικών στην πόλη Ντούμα από τον Συριακό Αραβικό Στρατό, ποια οργάνωση πρώτη ανέφερε στην διεθνή κοινότητα το γεγονός; Σωστά μαντέψατε. Τα Λευκά Κράνη πρώτα πληροφόρησαν και έδωσαν και βίντεο με παιδάκια (ναι, πάλι τα παιδάκια πρωταγωνιστούν) σε νοσοκομείο της πόλης με ενδείξεις προσβολής από χημικά. Ούτε η Ερυθρά Ημισέληνος, ούτε τα κλιμάκια του ΟΗΕ στην περιοχή ανέφεραν τίποτα. Φαίνεται ότι οι χρηματοδότες των έδωσαν εντολή για μια ακόμη «ρίψη χημικών από τον Άσαντ», όπως και πέρυσι στην πόλη Χαν Σεϊχούν στην επαρχία Ιντλίμπ, με δεκάδες νεκρούς, όπου και πάλι τα Λευκά Κράνη ανέφεραν ότι η κυβέρνηση Άσαντ έριξε τα χημικά. Και κανείς δεν μπόρεσε να απαντήσει ή να δώσει κάποια πειστική εξήγηση στο λογικό ερώτημα γιατί να έριξε χημικά ο Άσαντ (υπόψη, έχει αποδειχθεί ότι και οι τζιχαντιστές διαθέτουν χημικά όπλα) εναντίον αμάχων πολιτών του, τη στιγμή μάλιστα που είχε σχεδόν εκκαθαρίσει και απελευθερώσει το 90% της Γούτα από τους τζιχαντιστές του ISIS και της Al-Nusra και η απελευθέρωση της Ντούμα ήταν θέμα ωρών ή ημερών; Και μάλιστα είχε προηγηθεί ανακοίνωση της Ρωσίας, περί επικείμενης προβοκάτσιας στην περιοχή για ρίψη χημικών, ώστε να χρεωθεί στον Άσαντ και προειδοποίησε να μην τολμήσουν. Και παρόλα αυτά φέρεται να έγινε επίθεση με χημικά, όπως «αποκάλυψαν» τα Λευκά Κράνη.
 

 
Από την τελευταία «επίθεση χημικών» στην Ντούμα.
 
Και φυσικά οι ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία πείστηκαν από την «αξιοπιστία» των Λευκών Κρανών και εξαπέλυσαν πυραυλική επίθεση κατά της Συρίας, μια επίθεση τελικά συμβολική, χωρίς θύματα ευτυχώς, καθόσον οι Ρώσοι είχαν ενημερωθεί για τους στόχους , όπου τελικά εξελίχθηκε ως μια επίθεση «βεγγαλικών και πυροτεχνημάτων», κατά πολλούς αναλυτές, έτσι για τα προσχήματα και να διασώσουν το κύρος των, αφού ο πρόεδρος Τραμπ την είχε προαναγγείλει. Και η πυραυλική επίθεση έγινε την ίδια μέρα που έφθαναν επιθεωρητές του ΟΗΕ, για να εξετάσουν τι συνέβη. Αλλά τι να μας πούνε οι επιθεωρητές του ΟΗΕ για τα Χημικά όπλα, όταν μας το είπαν ήδη τα «αξιόπιστα» Λευκά Κράνη, οι ήρωες, οι αλτρουιστές και νικητές του Όσκαρ 2017!! Υπόψη, ότι ο αμερικανός Υπουργός Άμυνας στρατηγός James Mattis εξακολουθεί, σχεδόν μόνος σε όλο τον δυτικό κόσμο, να υποστηρίζει ότι δεν έχει αποδείξεις ότι ο Άσαντ έκανε επίθεση με χημικά. Σύμφωνα μάλιστα με τη Wall Street Journal, ο αμερικανός ΥΕΘΑ, ήταν ο μόνος που αντιτάχθηκε στο «κόμμα του πολέμου», σε σχέδια πολύ ευρύτερης επίθεσης κατά της Συρίας, που θα οδηγούσαν με μεγάλες πιθανότητες στην κλιμάκωση και ενδεχομένως σε παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο. Χάρη όμως στην αντίστασή του (Respect to General Mattis!) σε σύσκεψη στον Λευκό Οίκο, η επιχείρηση περιορίστηκε τελικά σε μια επίθεση για την «τιμή των όπλων», προορισμένη, αφενός να μην προκληθεί η Ρωσία, αφετέρου να μη γελοιοποιηθεί ο Πρόεδρος των ΗΠΑ,μετά τις φοβερές απειλές που εκτόξευσε κατά των Ρώσων και των συμμάχων των, για «τα έξυπνα όπλα που έρχονται εναντίον των». Διαπιστώνουμε τελικά ότι οι μπαρουτοκαπνισμένοι στρατηγοί είναι κατά του πολέμου γενικά, σε αντίθεση με τα «άκαπνα» γεράκια της πολιτικής, που τον επιζητούν με κάθε τρόπο, ακόμη και με ψέματα.
 
«Η αλήθεια είναι τόσο πολύτιμη, που πρέπει να προστατεύεται με μια Λεγεώνα ψέματα».
Ουίνστων Τσώρτσιλ.

ΠΗΓΕΣ:
Εφημερίδα Haaretz της 16/4/18
Εφημερίδα American Herald Tribune της 6/2/18

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος*:Τι συμβαίνει στα αλήθεια στη Συρία; Πολλά, πικρά διδάγματα!

on Thursday, 17 October 2019. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

 Τα όσα συμβαίνουν στην ΒΑ Συρία με την τρίτη εισβολή της Τουρκίας στην «Ροτζάβα» (Συριακό Κουρδιστάν), με την «αιφνίδια αποχώρηση» των ΗΠΑ από εκεί και το άδειασμα των Κούρδων, αλλά και το ότι έχει ακολουθήσει με την εμπλοκή της Ρωσίας μέσω του… Συριακού Στρατού του Άσαντ έχουν αναντίρρητα σχέση με τη μελλοντική Συρία. Ακόμα και σήμερα, στο τέλος του 8ετούς εμφυλίου πολέμου, η Συρία παραμένει ένα χώρος συγκρούσεων όπου όλοι είναι εναντίον… όλων, όλοι συνδιαλέγονται στο παρασκήνιο με όλους και κάποιοι δίνουν τα χέρια κάτω από το τραπέζι. Το τι θα ακολουθήσει αδιαμφισβήτητα θα επηρεάσει και θα διαμορφώσει όχι μόνο την αυριανή Συρία αλλά και την συνολική δυναμική στην ευρύτερη Μέση Ανατολή!

Μιας και εδώ και 10 ημέρες δημοσιεύονται αναλύσεις επί αναλύσεων δεν θα αναφερθώ στους λόγους που οδήγησαν τον Τούρκο Πρόεδρο στη νέα αυτή επιχείρηση στην ΒΑ Συρία. Θα επισημάνω όμως εμφατικά ότι ο κ. Ερντογάν διακρίνεται για «συνέπεια λόγων και πράξεων». Ότι λέει το κάνει ή αν θέλετε ότι κάνει το έχει ήδη .. πει και για αυτό ας ξυπνήσουμε στην Ελλάδα και στην Κύπρο! Ούτε θα αναφερθώ στους λόγους που ο Πρόεδρος Τραμπ έδωσε ουσιαστικά το «πράσινο φως» στην Άγκυρα να εισβάλει έστω «δια των αντιπροσώπων» της, Σουνιτών Αράβων (οι περισσότεροι ακραίοι Σαλαφιστές) και Τουρκμένων Ανταρτών του επονομαζόμενου Συριακού Εθνικού (sic) Στρατού (SNA, πρώην FSA) και το πρωτοφανές άδειασμα που έκανε στους Κούρδους «Συμμάχους» του των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF). Και φυσικά ούτε στις συνεχείς μεταστροφές του.

Παρά την πολυπλοκότητα της κατάστασης ίσως τα πράγματα να γίνονται απλούστερα απ’ όσο φαίνονται. Δεν έχει μεγάλη σημασία αν οι παραστρατιωτικοί φίλοι του Ερντογάν κρατήσουν τις δύο κωμοπόλεις που κατέλαβαν (Ταλ Αμπιγιάντ και Ρας αλ Αίν) όπως και κανένα δυο άλλα παραμεθόρια χωριά, ούτε αν ελέγχουν πλήρως ή μερικώς τον περίφημο αυτοκινητόδρομο Μ4 που μάθαμε όλοι στην Ελλάδα και μιλάμε για αυτόν λες και τον πάμε κάθε Σαββατοκύριακο. Σημασία έχει ότι ακόμα και λιγότερο από το 30-40% της περίφημης «Ζώνης Ασφαλείας» να ελέγξει, έχει πετύχει τους Στρατηγικούς Αντικειμενικούς Σκοπούς για τους οποίους κάνει αυτήν την επιχείρηση με την σιωπηλή συναίνεση ΗΠΑ και Ρωσίας.

Η Τουρκία επιβεβαιώνεται ως ισχυρός περιφερειακός «παίκτης» και καθιστά πλέον στην πράξη σαφές ότι χωρίς αυτή δεν πρόκειται να γίνει κανένας πολιτικός διακανονισμός για το μέλλον της Συρίας. Απομακρύνει τους Κούρδους της Συρίας από τα σύνορα της διακόπτοντας κάθε επικοινωνία με τους «δικούς της» …Κούρδους. Και το πλέον ουσιαστικό, μηδενίζει τις πιθανότητες δημιουργίας μίας έστω εδαφικά ενιαίας αυτόνομης Κουρδικής Οντότητας (προσωπικά ποτέ δεν «είδα» ανεξάρτητο Κουρδιστάν) ακριβώς στο… «μαλακό υπογάστριο» της.

Με την είσοδο του Στρατού του Άσαντ στην περιοχή του Κομπανί (Ανατολικά του Ευφράτη) το οποίο αποτελεί το διοικητικό κέντρο της Ροτζάβα αλλά και στην πόλη Μανμπίτζ (Δυτικά του Ευφράτη) αρχίζουν όλοι στην Συρία να είναι ικανοποιημένοι. Οι Τούρκοι δεν θα βλέπουν εκεί πλέον τους Κούρδους που ήταν κυρίαρχοι μετά την αποχώρηση των Κυβερνητικών Δυνάμεων και Υπηρεσιών του Καθεστώτος της Δαμασκού το 2012. Και φυσικά «απαλλάσσονται» από την υποχρέωση (σύμφωνα με τους χάρτες που έδειχναν δεξιά και αριστερά ) να προσπαθήσουν να τις καταλάβουν (η εκτίμηση μου ήταν εξ αρχής ότι θα το τολμούσαν ποτέ). Οι Κούρδοι ήταν «το πρόβλημα τους» και όχι οι δυνάμεις του Άσαντ.

Μετά τον Ερντογάν πώς να μην είναι ευχαριστημένο και το καθεστώς Άσαντ που συνεχίζει να επανακτά σταδιακά το μεγάλο μέρος της Συριακής Επικράτειας τον έλεγχο της οποίας είχε χάσει με τον πόλεμο μέχρι και τον Οκτώβριο του 2015, όταν επενέβησαν οι Ρώσοι περιοριζόταν στο 22%, και έτσι παραμένει σταθερός στην επόμενη ημέρα. Ας μην «πανηγυρίζουν» κάποιοι αφελώς στην Ελλάδα. Ούτε ο Άσαντ (βλέπετε …Ρώσοι) ούτε ο Ερντογάν έχουν κάποια πρόθεση να αναμετρηθούν στρατιωτικά, ούτε κάποιος …ανταρτοπόλεμος εναντίον των Τούρκων μπορεί να αποδώσει για πολλούς λόγους.

Ο μεγάλος όμως κερδισμένος θα είναι οι Ρώσοι οι οποίοι μετά την απομάκρυνση των ΗΠΑ αναδεικνύονται ως η μόνη κυρίαρχη δύναμη στην Συρία. Δεν είναι μόνο ότι το «Στρατό» του Άσαντ το απαρτίζουν κυρίως Ρώσοι μισθοφόροι μαζί με Ιρανούς και άλλους Σιίτες παραστρατιωτικούς. Τα επίσημα στρατεύματα της μπαίνουν στην περιοχή, περιπολούν και συνδιαλέγονται σε τακτικό-τεχνικό επίπεδο με του Τούρκους προετοιμάζοντας την τελική συμφωνία που θα έχει ό Πούτιν με τον Ερντογάν τον οποίον προσκάλεσε στην Μόσχα τις επόμενες ημέρες. Κάτι που αναγνώρισε έμμεσα με δήλωση του ο Τραμπ. Κερδισμένος είναι και το Ιράν. Όσο ενισχύεται η θέση του Άσαντ, τόσο ενισχύεται και η επιρροή του Ιράν στην περιοχή. Η Τεχεράνης είναι ευτυχής γιατί δεν κατέβαλε και καμία ιδιαίτερη προσπάθεια να διευρύνει τον διάδρομο τους προς τον Λίβανο και την Μεσόγειο.

Φυσικά «happy» θα είναι και ο Πρόεδρος Τραμπ. Οι μέχρι πριν από 10 ημέρες Σύμμαχοι των ΗΠΑ δεν θα έχουν πάθει μεγάλες… ζημιές, επιβιώνουν, άλλωστε τους είχε συμβουλέψει να φύγουν στα νότια κοινώς «να την κάνουν» και συμπαθάτε με για την έκφραση. Με τις «διευθετήσεις» των Ρώσων βρήκε την ευκαιρία εκ του ασφαλούς να απειλήσει την Τουρκία για να μην επιτεθεί στο Κομπανί και στην Μανμπίτζ. Για να μην δείξει βέβαια ότι παραμένει μακριά στέλνει σήμερα στην Άγκυρα τον Αντιπρόεδρό του, Μάικ Πενς μαζί με τον Υπουργό Εξωτερικών Πομπέο, για να ζητήσει «κατάπαυση του πυρός» ενώ ετοιμάζεται να συναντήσει τον Τούρκο Πρόεδρο στην Αμερικανική Πρωτεύουσα την 13 Νοεμβρίου μάλλον για τις τελικές …διευθετήσεις. Αυτοί οι δύο ξέρουν ποιες θα είναι αυτές. Σε καμία περίπτωση οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν να απομακρυνθεί ή Τουρκία και άλλο από την Δύση.

Για εμάς τους Έλληνες που ζούμε με ευφραντικές ψευδαισθήσεις, υπάρχουν πολλά πικρά αλλά χρήσιμα διδάγματα από όσα προηγήθηκαν και όσα συμβαίνουν αυτές τις ημέρες στη Συρία και για την …Συρία. Τέθηκε πλέον σε αμφιβολία η αξιοπιστία του μεγάλου μας Συμμάχου, των ΗΠΑ. Κάποιου είδους «εγγυήσεις ασφαλείας» θα είχαν δώσει σίγουρα στους Κούρδους που κατανίκησαν στο έδαφος τους Τζιχαντιστές του ISIS. Εκτός και αν το φιλικό «κτύπημα στην πλάτη» εκλήφθηκε λανθασμένα ως… εγγυήσεις. Ακούστηκε πολλές φορές η λέξη αυτοσυγκράτηση, αφού βέβαια οι Κούρδοι είχαν αφεθεί βορά στις ορέξεις των Τούρκων και των… «Φίλων» τους. Καταρρακώθηκε και πάλι κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου και Διεθνούς Τάξεως όχι μόνον απ’ αυτήν καθαυτήν την τουρκική εισβολή αλλά και όταν οι ΗΠΑ και η Ρωσία μπλοκάρισαν Ψήφισμα 5 Ευρωπαϊκών Χωρών (εκ των οποίων 2 Μόνιμα Μέλη) στο ΣΑ/ΟΗΕ που θα καταδίκαζε την Τουρκική εισβολή. Η διεθνής υποκρισία έσπασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Επιβλήθηκαν όχι ουσιαστικές οικονομικές «κυρώσεις» που θα έπλητταν καίρια την Τουρκική Οικονομία αλλά διακηρύχθηκε διακοπή …ροής ανταλλακτικών στρατιωτικού υλικού που για αυτό πρόκειται.

Θα ήταν πολύ πρόωρο και φυσικά παράτολμο να χαρακτηρίσουμε ότι αυτά που συμβαίνουν το τελευταίο χρονικό διάστημα στην ΒΑ Συρία, συνιστούν ένα… προσυμφωνημένο γενικό σχέδιο. Με την κατάσταση όμως που τείνει να διαμορφωθεί φαίνεται ότι όλοι θα είναι ευχαριστημένοι εκτός από τους Κούρδους που και αυτοί δεν θα είναι … «πολύ δυσαρεστημένοι» όπως δείχνουν και τα λόγια του Στρατιωτική Ηγέτη των SDF Μασλούμ Αμπντι «Αν έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε έναν συμβιβασμό και μια γενοκτονία, θα διαλέξουμε με βεβαιότητα τη ζωή για τον λαό μας».

* Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι επικεφαλής στο «Παρατηρητήριο Liberal»

Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑ ΑΠΕΙΛΕΙ ΜΕ ΕΜΦΥΛΙΟ ΤΗΝ… ΤΟΥΡΚΙΑ

on Monday, 03 June 2013. Posted in Μ. Ανατολή - Β. Αφρική - Α. Μεσόγειος

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑ ΑΠΕΙΛΕΙ ΜΕ ΕΜΦΥΛΙΟ ΤΗΝ… ΤΟΥΡΚΙΑ

Δυο σημαντικές προειδοποιήσεις από πολύ σοβαρούς παράγοντες της δημόσιας ζωή της Τουρκίας ότι ο εμφύλιος που έχει ξεσπάσει στην γειτονική Συρία αλλά και η λάθος πολιτική που ακολουθεί η Τουρκία εμπεριέχει τον κίνδυνο να προκαλέσει ένα αιματηρό εμφύλιο πόλεμο στην ίδια την Τουρκία, έγιναν ταυτόχρονα δείχνοντας και το κλίμα που έχει δημιουργηθεί σε μια Τουρκία με πολλά πολιτικά αδιέξοδα που δεν δικαιολογούν με κανένα τρόπο την τουρκοφοβία με την  οποία την αντιμετωπίζουμε.

Πολύς λόγος για το τίποτε στο Παλαιστινιακό: Άνευ ουσίας οι επικείμενες συνομιλίες

on Friday, 09 August 2013. Posted in Μ. Ανατολή - Β. Αφρική - Α. Μεσόγειος

Δρ. Ευάγγελος Βενέτης

Πολύς λόγος για το τίποτε στο Παλαιστινιακό: Άνευ ουσίας οι επικείμενες συνομιλίες

Εξαπίνης έπιασε πολλούς η πρόσφατη κινητικότητα στο θέμα της αναθέρμανσης των συνομιλιών μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών για την επίλυση του Παλαιστινιακού.

Τι Ταχρίρ τι Ταξίμ! Πόσο πραγματικά απέχει το Κάιρο από την Κωνσταντινούπολη;

on Monday, 08 July 2013. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Σάββα Καλεντερίδη

Τι Ταχρίρ τι Ταξίμ! Πόσο πραγματικά απέχει το Κάιρο από την Κωνσταντινούπολη;

Η Αίγυπτος είναι πολύ μεγάλη και τεράστιας σημασίας χώρα για να αφεθεί στην τύχη της ή μάλλον στα χέρια των Ισλαμιστών, που κατέλαβαν τη εξουσία μετά από εκλογικές διαδικασίες, που προκλήθηκαν ως αποτέλεσμα της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης», για την οποία γράφτηκαν πολλά.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ!

<<  7 8 9 10 11 [12