Εθνική Στρατηγική

 1  2  3 

Συμμαχίες - διπλωματία - δύναμη, η απάντηση στην Τουρκία!...

ΑΜΥΝΑ & ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ Παρασκευή 26 Ιουνίου 2020, 00:03 Συμμαχίες - διπλωματία - δύναμη, η απάντηση στην Τουρκία! Παναγιώτης Μπαλακτάρης         Γαλλία Στις 18 Ιουνίου η γαλλική φρεγάτα «Le Courbet» έγινε αποδέκτης μιας «εξαιρετικά επιθετικής ενέργειας» σύμφωνα με τη δήλωση της Γαλλίδας Υπουργού Αμύνης Φλωρένς Παρλύ. Η Υπουργός αποκάλυψε στην Γερουσία ότι η ανωτέρω φρεγάτα, η οποία εκτελούσε καθήκοντα στο πλαίσι...

27-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Ο επικείμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος και οι αθηναϊκές ελίτ...

Ο επικείμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος και οι αθηναϊκές ελίτ (Αντιγραφή από το άρθρο της εφημερίδας "Καθημερινή": https://www.kathimerini.gr/1082699/opinion/epikairothta/politikh/ka8ara-mhnymata-me-a8oryvo-tropo του Κώστα Κουτσουρέλη* Όταν ο Αλέξης Παπαχελάς διαπιστώνει αίφνης ότι απέναντι στην Τουρκία έφτασε η «στιγμή της αλήθειας», καταλαβαίνει κανείς πλέον ότι τους ανθρώπους που μας κυβερνούν τούς λούζει κρύος ιδρώτας. Όταν ο διευθυντής...

18-06-2020   Εθνική Στρατηγική

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ). ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ;...

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ). ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ;   Εισαγωγή:Με μια πρώτη ανάγνωση και  μελέτη βιβλίων, συγγραμμάτων και αναλύσεων, στην προσπάθεια κατανόησης της έννοιας της στρατηγικής, συναντούμε πολλές και  διαφορετικές απόψεις. Παράλληλα η συνεχιζόμενη φιλολογία γύρω από την σημασία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) καθιστά την έννοια αυτή όλο και πιο επίκαιρη, δεδομένων των εξελίξεων στην περιοχή μας αλλ...

16-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Η ερμηνεία της Επανάστασης ως διαμορφωτικός παράγων πολιτικής...

 Η ερμηνεία της Επανάστασης ως διαμορφωτικός παράγων πολιτικής   Η (αυθ)υπέρβαση της ιστορίας, ως μέσο εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων που διαλαλούν ορισμένοι, δεν συνάδει με τον καλπάζοντα τουρκικό αναθεωρητισμό. Δρ. Χρήστος Ζιώγας Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Παν/μιου Αιγαίου και εντεταλμένος Λέκτορας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων   NASTASIC VIA GETTY IMAGESΗ ναυμαχία του Ναυαρίνο...

14-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Η στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδας...

  Η στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδας     Μάνος Καραγιάννης Αναπληρωτής Καθηγητής στο King's College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Μάνος Καραγιάννης Αναπληρωτής Καθηγητής στο King's College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας AddThis Sharing Buttons Share to Facebook1.1KShare to TwitterShare to E-mailShare to Περισσότερα...45 -A +A Η δημόσια συζήτηση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε μεγάλο βαθμό επικεντρώνεται στην...

11-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Χρήστος Μηνάγιας: Τα μηνύματα της επίσκεψης Erdoğan, που δεν έτυχαν προσοχής!...

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο liberal.gr ο Ταξίαρχος ε.α., ειδικός σε θέματα Τουρκίας, κ. Χρήστος Μηνάγιας, μας αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του παρασκηνίου που προηγήθηκε της επίσκεψης του Τούρκου Προέδρου Tayyip Erdoğan στην Ελλάδα, καθώς και των όσων είπε στην Κομοτηνή απευθυνόμενος σε Έλληνες Μουσουλμάνους της εκεί μειονότητας. Τα όσα μας είπε είναι εξόχως διαφωτιστικά για το που οδηγούνται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις! Συνέντευξη στον Βασ...

13-12-2017   Εθνική Στρατηγική

Ευριπίδης Στ. Στυλιανίδης*: «Η τουρκική παρεμβατικότητα στην Θράκη: Από την ισλαμοδημοκρατία στον νε...

Η πολιτική εκκίνηση του Ταγίπ Ερντογάν ως ευρωπαϊστή μεταρρυθμιστή ηγέτη που επεδίωκε την εδραίωση ενός νέου τύπου «Ισλαμοδημοκρατίας» (κατά την αντιστοιχία με την «Χριστιανοδημοκρατία») στην Τουρκία, πρότυπο και για άλλα μουσουλμανικά κράτη, δημιούργησε μετρημένη αισιοδοξία, τόσο στην ΕΕ όσο και στην Ελλάδα. Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣΗ «εμπιστοσύνη» υπήρξε το κλειδί για την βελτίωση των διμερών σχέσεων και για την...

13-12-2017   Εθνική Στρατηγική

8/12/2016. ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ-ΙΣΡΑΗΛ: ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΜΑΖΟΥΝ!!!! ...

Η δεύτερη τριμερής διάσκεψη των ηγετών Ελλάδος , Κύπρου και Ισραήλ,  λαμβάνει χώρα σήμερα , Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου  στην Ιερουσαλήμ. Είναι   η δεύτερη τριμερής συνάντηση των ηγετών των τριών χωρών, Τσίπρα, Αναστασιάδη και Νετανιάχου , που πραγματοποιείται 11 μήνες μετά τη στρατηγική συμμαχία,  που ανακοινώθηκε στη Λευκωσία και αποδεικνύει τις άριστες σχέσεις μεταξύ των τριών χωρών, η οποία κρίνεται σημαντική, λόγω αφενός των εξελίξεων στο κυπριακό,...

08-12-2016   Εθνική Στρατηγική

7/12/2016. ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ...

      Είναι πλέον γεγονός ότι το σύνολο του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας συναγωνίζεται σε εθνικισμό και στην αύξηση της έντασης με την Ελλάδα και την συντήρηση αυτής. Είναι επίσης αλήθεια ότι αυτή η έξαρση του τουρκικού εθνικισμού έναντι της Χώρας μας, δεν είναι άμοιρη των εσωτερικών προβλημάτων που η χώρα αυτή αντιμετωπίζει, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της 15ης Ιουλίου, αλλά και των σε εξέλιξη ανακατατάξεων στη Συρία και το Ιράκ.   Με αυτή τ...

07-12-2016   Εθνική Στρατηγική

29/11/2016. Εθνική άμυνα – Στρατηγική χωρίς αποτίμηση...

Γράφει ο Γεώργιος Νικολάκος*Η στρατηγική είναι ένας όρος που ετυμολογικά έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα και η αρχική της έννοια ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την στρατιωτική ορολογία, την τέχνη της στρατιωτικής διοίκησης και την απαραίτητη σχεδίαση έτσι ώστε να υπάρχει βέλτιστη χρησιμοποίηση των έμψυχων και άψυχων πόρων με απώτερο σκοπό την επίτευξη των τεθέντων στόχων.Αναφερόμενοι κυρίως στην εθνική άμυνα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στρατηγικ...

29-11-2016   Εθνική Στρατηγική

16/11/2016. ΟΙ ΚΡΙΣΙΜΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ"Η κρίση δεν είναι αφηρημένη έννοια, ανέτρεψε τις ζωές των πολιτών της χώρας. Συζητήσαμε για τις μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν τη χώρα πιο ελκυστική στις επενδύσεις και θα περιορίσουν τις ανισότητες. Η ελληνική οικονομία χρειάζεται χώρο. Η λιτότητα δεν μπορεί να είναι συνταγή ανάπτυξης, οι Έλληνες πρέπει να δουν αλλαγή στην καθημερινή τους ζωή. Το ΔΝΤ είπε πως η ελάφρυνση είναι ζωτικής σημασίας και προσωπικά θα συνεχίσω να πιέζω προς...

16-11-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

31/7/2016. Οι Καλόγεροι της Άνδρου...

Οι Καλόγεροι της Άνδρου Μοναχικοί βράχοι στη μέση του Αιγαίου ή νησίδες ζωτικής εθνικής σημασίας;Οι νησίδες Καλόγεροι βρίσκονται στο Κεντρικό Αιγαίο. Πρόκειται για δύο "μοναχικούς βράχους", που απέχουν 26 ναυτικά μίλια από την Άνδρο και 24 ναυτικά μίλια από τα Αντίψαρα. Διοικητικά, υπάγονται στα Ψαρά.Ο Μεγάλος Καλόγερος έχει έκταση 6 στρέμματα και ύψος 36,5 μέτρα. Σε απόσταση 1400 μέτρων βορειοανατολικά, βρίσκεται ο Μικρός Καλόγερος, με έκταση 1,...

31-07-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική
 1  2  3 

Articles tagged with: ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Ιωάννης Μπαλτζώης*: Η «Συμφωνία του αιώνα»: Το «σχέδιο Τραμπ» , για την τελική λύση του Παλαιστινιακού.

on Saturday, 18 May 2019. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

 
 
Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*
          Και ξαφνικά το Παλαιστινιακό ζήτημα και η επίλυσή του ήλθε ξανά στην επικαιρότητα, μαζί με τις ρουκέτες της Χαμάς στην παραλιακή πόλη της Ασκελόν και την αναμενόμενη αντίδραση με αντίποινα του Ισραήλ, με νεκρούς και τραυματίες εκατέρωθεν. Τι συνέβη και το κύριο θέμα στην Μέση Ανατολή είναι το Παλαιστινιακό, μαζί με την προοπτική επίθεσης των ΗΠΑ (μαζί με τους συμμάχους του) κατά του Ιράν. Ας αναφερθούμε στο Παλαιστινιακό, το οποίο αν αποδειχθεί ότι οι πληροφορίες είναι αληθινές και αξιόπιστες, τότε θα έχουμε την Συμφωνία του Αιώνα και την επιτέλους λύση του πιο δύσκολου και ακανθώδους προβλήματος της Μέσης Ανατολής.

          Πριν λίγες ημέρες (7/5/19) στον ιστότοπο της εφημερίδας Israel Hayom δημοσιεύτηκε άρθρο του δημοσιογράφου  Αριέλ Καχάνα (Ariel Kahana) με τίτλο «Το διαδίκτυο φλέγεται: Μήπως αυτή είναι η συμφωνία του αιώνα;» και υπότιτλο «Το ανώνυμο έγγραφο που κυκλοφόρησε χθες το βράδυ μεταξύ αξιωματούχων του Ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών,(ως σχέδιο Τραμπ για την επίλυση του Παλαιστινιακού),   αλλά κανείς δεν γνωρίζει την πηγή και την αξιοπιστία του. Ορισμένα άρθρα του σχεδίου] είναι σύμφωνα με τις αμερικανικές δηλώσεις». Η δημοσίευση αυτή πυροδότησε πλήθος αντιδράσεων, θετικών και αρνητικών, αφού πολλοί στο Ισραήλ θεωρούν ότι μάλλον πρόκειται για fake news, ενώ άλλοι το θεωρούν αληθινό, αφού πολλά σημεία του συμφωνούν με δηλώσεις αξιωματούχων κατά καιρούς  και αποκαλύψεις για τις διεργασίες που εξελίσσονται για το μεγάλο αυτό ζήτημα. Οπότε το ερώτημα που τίθεται είναι, αν αυτές είναι πράγματι οι λεπτομέρειες του ειρηνευτικού σχεδίου της κυβέρνησης  Τραμπ;  Η είδηση ξεκίνησε από μια  ανώνυμη ανακοίνωση που ξεκινά με τις λέξεις «Παρακάτω είναι τα βασικά σημεία της συμφωνίας που προτάθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, όπως έπεσαν στην αντίληψή μου», κυκλοφόρησε (στις 6/5) μεταξύ αξιωματούχων του Υπουργείου Εξωτερικών, αλλά κανείς δεν ξέρει ποια είναι η πηγή της και πόσο αξιόπιστη είναι. 
 Τραμπ-Κουσνέρ
Όμως ορισμένα από τα τμήματα της ανακοίνωσης είναι σε πλήρη ταύτιση,  με τις δημόσιες δηλώσεις των Τζάρεντ Κούσνερ (Jared Kushner), του γαμπρού του Τραμπ και του Τζέισον Γκρίνμπλατ (Jason Greenblatt), των διαπραγματευτών του προέδρου Τραμπ για το Παλαιστινιακό . Άλλες λεπτομέρειες, όμως, έρχονται σε αντίθεση με διαρροές που υπήρξαν τις τελευταίες εβδομάδες σχετικά με το περιεχόμενο της συμφωνίας.  Ο προβληματισμός όμως όλων των αξιωματούχων είναι ότι πρόκειται για λεπτομερές έγγραφο, που εκπέμπει αξιοπιστία, αλλά δεν αναφέρεται στον συντάκτη του και πιθανώς να είναι κατασκευασμένο έγγραφο, προφανώς για να διαπιστώσει τις αντιδράσεις των ενδιαφερομένων  ηγετών,  κρατών και των οργανώσεων της περιοχής. Επισήμως καμιά πλευρά, ή κρατική οντότητα δεν έχει αντιδράσει για το εν λόγω θέμα. Μόνο ένα   Ανώτερο στέλεχος του Λευκού Οίκου απάντησε δηλώνοντας τα εξής: «Δεν πρόκειται να απαντήσουμε σε άλλο ένα υποθετικό δημοσίευμα που είναι ανακριβές και δεν ωφελεί σε τίποτα». Πάντως ανεξάρτητα αν είναι γνήσιο ή όχι, το έγγραφο αυτό πυροδότησε εξελίξεις, αντιδράσεις και αναζωπύρωσε το Παλαιστινιακό ζήτημα και κρίνεται πολύ ενδιαφέρον και σκόπιμο να παρουσιαστεί, όπως το παρουσίασε ο Ισραηλινός δημοσιογράφος: Ιδού το επίμαχο έγγραφο μεταφρασμένο:
1. Συμφωνία
Μια τριμερής συμφωνία θα υπογραφεί μεταξύ του Ισραήλ, της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) και της Χαμάς και θα δημιουργηθεί ένα παλαιστινιακό κράτος, το οποίο θα ονομαστεί «Νέα Παλαιστίνη» και θα εκτείνεται στην Ιουδαία, τη Σαμάρεια και την Γάζα, με εξαίρεση τους εποικισμούς, όπως θα διασαφηνιστεί παρακάτω. 
 2. Εκκένωση περιοχών
 Τα συγκροτήματα των εποικισμών, όπως είναι σήμερα, θα παραμείνουν στα χέρια του Ισραήλ και θα ενσωματωθούν σ' αυτούς οι μεμονωμένοι εποικισμοί. Οι περιοχές των συγκροτημάτων θα επεκταθούν ανάλογα με την έκταση των μεμονωμένων εποικισμών που θα προστεθούν σε αυτούς.  
3. Ιερουσαλήμ 
Δεν πρόκειται να χωριστεί και θα μοιραστεί μεταξύ του Ισραήλ και της Νέας Παλαιστίνης και θα είναι η πρωτεύουσα του Ισραήλ και της νέας Παλαιστίνης, οι Άραβες κάτοικοι θα είναι πολίτες της Νέας Παλαιστίνης. Ο Δήμος της Ιερουσαλήμ θα είναι υπεύθυνος για όλες τις περιοχές της Ιερουσαλήμ εκτός από την εκπαίδευση που θα την χειρίζεται η νέα παλαιστινιακή κυβέρνηση και αυτή, η νέα Παλαιστινιακή Αρχή θα πληρώνει τους δημοτικούς φόρους και το νερό στο Δήμο της Ιερουσαλήμ. Δεν θα επιτρέπεται στους Εβραίους να αγοράζουν αραβικά σπίτια και δεν θα επιτρέπεται στους Άραβες να αγοράζουν εβραϊκές κατοικίες. Δεν θα προστεθούν επιπλέον περιοχές στην Ιερουσαλήμ. Οι Άγιοι Τόποι θα παραμείνουν ως έχουν. 
 4. Γάζα 
 
Η Αίγυπτος θα μισθώσει εδάφη στην Παλαιστίνη με σκοπό τη δημιουργία ενός αεροδρομίου, για την εγκατάσταση εργοστασίων, για το εμπόριο και για τη γεωργία, αλλά όχι για κατοικίες. Το μέγεθος των εδαφών και η τιμή θα καθοριστούν μεταξύ των μερών με την μεσολάβηση των εγγυητριών χωρών (βλ. παρακάτω επεξηγήσεις για τις εγγυήτριες χώρες). Θα κατασκευαστεί αυτοκινητόδρομος μεταξύ Γάζας και Ιουδαίας και Σαμάρειας και θα επιτραπεί η κατασκευή αγωγού (υπογείου) για τη μεταφορά αφαλατωμένου νερού από την Γάζα προς την Ιουδαία και τη Σαμάρεια. 
 5. Οι εγγυήτριες χώρες
Οι χώρες που θα υποστηρίξουν οικονομικά την εφαρμογή αυτής της συμφωνίας είναι: οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Περσικού Κόλπου. Οι χώρες αυτές θα παράσχουν προϋπολογισμό 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων για πέντε χρόνια για εθνικά έργα για τη Νέα Παλαιστίνη. (Το Ισραήλ θα αναλάβει κόστος της εκκένωσης των απομονωμένων εποικισμών και της εγκατάστασης των πληθυσμών τους στα συγκροτήματα εποικισμών).
 6. Ο καταμερισμός μεταξύ των εγγυητριών χωρών:
 Α. ΗΠΑ 20% Β. ΕΕ 10% Γ. Οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Κόλπου - 70% - ο καταμερισμός θα γίνει ανάλογα με την παραγωγή πετρελαίου της κάθε χώρας. Δ. Το μεγαλύτερο μέρος της επιβάρυνσης βαρύνει τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες επειδή αυτές θα είναι οι κύριοι δικαιούχοι αυτής της συμφωνίας.
 7. Στρατός 
Δεν θα επιτραπεί στη Νέα Παλαιστίνη να διατηρεί στρατό. Το μόνο όπλο που θα έχουν θα είναι τα ελαφρά όπλα που θα χειρίζεται η Αστυνομία.  Θα υπογραφεί αμυντική συμφωνία μεταξύ του Ισραήλ και της Νέας Παλαιστίνης, στην οποία το Ισραήλ θα προστατεύει τη Νέα Παλαιστίνη από κάθε εξωτερική επιθετική ενέργεια και η Νέα Παλαιστίνη θα πληρώνει το Ισραήλ για την προστασία αυτή. Το αντίτιμο θα συμφωνηθεί στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των μερών, με τη μεσολάβηση των εγγυητριών χωρών.
 8. Χρονοδιαγράμματα και στάδια εκτέλεσης
 Με την υπογραφή της συμφωνίας:
Α. Η Χαμάς θα παραδώσει όλα τα όπλα της, συμπεριλαμβανομένων των προσωπικών όπλων στους Αιγυπτίους. Β. Τα μέλη της Χαμάς, συμπεριλαμβανομένων των ηγετών, θα συνεχίσουν να λαμβάνουν αμοιβές από τις εγγυήτριες χώρες μέχρι την ίδρυση της κυβέρνησης.
Γ. Όλα τα σύνορα της Λωρίδας της Γάζας θα είναι ανοιχτά για τη διέλευση αγαθών και εργαζομένων στο Ισραήλ και την Αίγυπτο, όπως γίνεται σήμερα με την Ιουδαία και τη Σαμάρεια, καθώς και μέσω θαλάσσης.
 Δ. Μέσα σε έναν χρόνο, θα διεξαχθούν δημοκρατικές εκλογές και μια νέα κυβέρνηση θα εκλεγεί στη Νέα Παλαιστίνη. Κάθε παλαιστίνιος πολίτης θα έχει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι.
  Ε. Οι κρατούμενοι - Έναν χρόνο μετά τις εκλογές και την ίδρυση της κυβέρνησης, οι φυλακισμένοι θα απελευθερώνονται σταδιακά μέσα σε διάστημα τριών ετών. 
Στ. Μέσα σε πέντε χρόνια θα ανεγερθούν στη Νέα Παλαιστίνη ένα λιμάνι και ένα αεροδρόμιο και μέχρι τότε θα χρησιμοποιούνται οι αερολιμένες και οι θαλάσσιοι λιμένες του Ισραήλ.
 Ζ. Τα σύνορα μεταξύ της Νέας Παλαιστίνης και του Ισραήλ θα είναι ανοικτά για τη διέλευση των πολιτών και των αγαθών, όπως συμβαίνει μεταξύ φιλικών κρατών.  Η. Θα κατασκευαστεί ένας αυτοκινητόδρομος-γέφυρα  σε ύψος περίπου 30μ. από το έδαφος μεταξύ Γάζας, Ιουδαίας και Σαμάρειας. Τον αυτοκινητόδρομο-γέφυρα θα κατασκευάσει μια κινεζική  εταιρεία και η χρηματοδότησή του θα προέλθει από: Κίνα κατά 50%, Ιαπωνία 10%, Νότια Κορέα 10%, Αυστραλία 10%, Καναδά 10%, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση 10%. 
9. Η κοιλάδα του Ιορδάνη
 Α. Η κοιλάδα του Ιορδάνη θα παραμείνει στα χέρια του Ισραήλ όπως είναι σήμερα.
 Β. Ο δρόμος 90 θα μετατραπεί σε δρόμο με διόδια τεσσάρων λωρίδων.
Γ. Το Ισραήλ θα κηρύξει διαγωνισμό για την κατασκευή του δρόμου.
 Δ. Θα δοθούν δύο διαβάσεις από τη Νέα Παλαιστίνη στην Ιορδανία και αυτές οι διαβάσεις θα βρίσκονται υπό τον έλεγχο της Νέας Παλαιστίνης.
 10. Ευθύνη
Α. Αν η Χαμάς και η ΟΑΠ αντιταχθούν στη συμφωνία αυτή, οι ΗΠΑ θα ακυρώσουν κάθε οικονομική υποστήριξη που παρέχουν στους Παλαιστινίους και θα φροντίσουν ώστε καμία χώρα στον κόσμο να μη μεταφέρει χρήματα σ' αυτούς.
 Β. Εάν η ΟΑΠ συμφωνήσει με τους όρους της παρούσας συμφωνίας και η Χαμάς ή η Ισλαμική Τζιχάντ δεν συμφωνήσουν, η ευθύνη βαρύνει τους ηγέτες της Χαμάς και της Ισλαμικής Τζιχάντ και στην επόμενη σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς, οι ΗΠΑ θα υποστηρίξουν το Ισραήλ να επιτεθεί προσωπικά στους ηγέτες της Χαμάς και της Ισλαμικής Τζιχάντ (γιατί είναι αδιανόητο μια ομάδα μερικών δεκάδων ανθρώπων να ορίζει τη ζωή εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων).
 Γ. Εάν το Ισραήλ αντιταχθεί στη συμφωνία αυτή, θα σταματήσει η οικονομική στήριξη προς το Ισραήλ.
          Διαβάζοντας την ανώνυμη ανακοίνωση που αποκάλυψε ο δημοσιογράφος Αριέλ Καχάνα διαπιστώνουμε κάποια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία:
          Α. Είναι πολύ λεπτομερής, σε θέματα, καταστάσεις και προβλήματα που είχαν εντοπιστεί και συζητηθεί σε προηγούμενες συνδιασκέψεις και συνομιλίες των δύο πλευρών, Ισραηλινών και Παλαιστινίων.
          Β. Δίδει λύσεις σε αυτά τα θέματα, που είναι αληθοφανή, έχουν αναφερθεί παλαιότερα και γενικά ήταν  αντικείμενα διαπραγματεύσεων.
          Γ. Έχει πολλές ομοιότητες με το σχέδιο Κλίντον και Εχούντ Μπαράκ, κατά την διάρκεια των συνομιλιών Κλίντον, Μπαράκ και Αραφάτ, στο Καμπ Ντέιβιντ, τον Αύγουστο του 2000, που τελικά ο Αραφάτ απέρριψε.
          Δ. Πολλές προτάσεις είναι περίπου ή ακριβώς ίδιες με τις προτάσεις Μπαράκ, προς τον Αραφάτ, όπως η πρωτεύουσα των δύο κρατών, να είναι η ίδια η Ιερουσαλήμ για Ισραηλινούς και Παλαιστινίους, με την Ανατολική Ιερουσαλήμ να είναι η πρωτεύουσα του Παλαιστινιακού κράτους, με την ονομασία Αλ Κουντς. Ακόμη, την δημιουργία υπερυψωμένου αυτοκινητόδρομου που θα συνδέει την Γάζα με την Ιουδαία και Σαμάρεια,  δηλαδή την Δυτική Όχθη του Ιορδάνη, όπου είναι σήμερα η Παλαιστινιακή Αρχή. Και πολλά άλλα ακόμη, όπως για νερό, ελεύθερη διακίνηση, Ισραηλινός στρατός στα σύνορα με Ιορδανία, μόνο Παλαιστινιακή αστυνομία στην αρχή και όχι στρατός και πολλά άλλα. 
 

 Όρος του Ναού, ή Χαράμ Αλ Σαρίφ
Επίλογος
          Ο γράφων ήταν ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ από τον Ιούλιο 2000, έως τον Σεπτέμβριο 2003 και βίωσε όλα  τα γεγονότα τότε, από τις συνομιλίες του Καμπ Ντέιβιντ, μέχρι τα τρία κύρια πρώτα χρόνια της αιματηρής Ιντιφάντα του Αλ Ακτσά. Έτσι έχοντας διαβάσει αναλυτικά τα σχέδια Κλίντον και Εχούντ Μπαράκ, διαπιστώνω ότι το σχέδιο αυτό, ότι και αν είναι, αληθινό ή ψεύτικο, στηρίζεται εν πολλοίς στα προαναφερόμενα αμερικανικά και  ισραηλινά σχέδια του Καμπ Ντέηβιντ. Και το νυν «σχέδιο Τραμπ» έχει στοιχεία, που ικανοποιούν και δυσαρεστούν και τις δύο πλευρές. Ένα μόνο στοιχείο να αναφέρω: Το θέμα της Ιερουσαλήμ είναι πολύ σημαντικό για τους Εβραίους. Θεωρούν ότι είναι επιβεβλημένο και αναφέρεται στις προφητείες των Ιερών Βιβλίων του Ιουδαϊσμού, ότι η Ιερουσαλήμ πρέπει να πρωτεύουσα του Εβραϊκού κράτους, να παραμένει ενιαία και αδιαίρετη και υπό Εβραϊκή πάντα κατοχή. Έτσι η λύση που περιγράφεται στο «σχέδιο», σαφώς θα προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις από την πλευρά των Ισραηλινών και εθνικιστικών του κύκλων.  Το μόνο που με προβληματίζει είναι η (σκόπιμη ή όχι) απουσία αναφοράς στα Ιερά Προσκυνήματα και των δύο λαών, δηλαδή στο ιερότερο Εβραϊκό μέρος , το Όρος του Ναού, με το Τείχος των Δακρύων, ή για τους Άραβες το Χαράμ Αλ Σαρίφ, με το Τέμενος του Αλ Ακτσά και το  Τέμενος του Βράχου, όπου στην πρόταση Μπαράκ το 2000, αναφερόταν με λεπτομέρειες το καθεστώς του και η απρόσκοπτη λειτουργία του, ως Ιερός Χώρος Προσκυνήματος και των δύο Θρησκειών, Ιουδαϊκής και Μουσουλμανικής. Σε ότι αφορά την αντίδραση Χαμάς με την ρίψη εκατοντάδων ρουκετών από την Γάζα κατά της πόλης Ασκελόν, ήταν το μήνυμα που εξέπεμψε προς Αμερικανούς, Ισραηλινούς και την Παλαιστινιακή Αρχή: Είμαστε και εμείς εδώ, μην μας ξεχάσετε!! Πάντως ας κάνουμε λίγο υπομονή, γιατί όπως έχει αναφερθεί αρκετές φορές από αξιόπιστες πηγές της Μέσης Ανατολής, σε ένα περίπου μήνα θα ανακοινωθεί επισήμως η αμερικανική πρωτοβουλία με σαφείς και συγκεκριμένες προτάσεις για το Παλαιστινιακό ζήτημα, όποτε θα αποδειχθεί η αξιοπιστία της ανακοίνωσης – εγγράφου, που ήλθε με περίεργο τρόπο στην δημοσιότητα. Ίδωμεν! 
 * Ο Ιωάννης Αθαν. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος ε.α., πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), με Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ). 

20/6/2016. ΝΕΑ «ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ» ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ;

on Monday, 20 June 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

20/6/2016. ΝΕΑ «ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ» ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ;

            Είναι το θέμα που συζητείται  για πολύ καιρό, αναμένεται, αλλά ακόμη δεν έχει καταλήξει στην επίτευξη συμφωνίας συμφιλίωσης Ισραήλ και Τουρκίας. Ένα θέμα που άπτεται σε κάποιο βαθμό και με τα εθνικά μας θέματα, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές.  Οι τελευταίες πληροφορίες  και ιδιαίτερα ένα  δημοσίευμα της ε/φ Yedioth Ahronoth, αναδεικνύει το θέμα και αποκαλύπτει ότι  πριν προσχωρήσει στην
κυβέρνηση το (δεξιό) κόμμα Yisrael Beytenu, προηγήθηκε μια «διακριτική συνεννόηση» μεταξύ του Π/Θ Νετανιάχου και του νυν Υπουργού Άμυνας  και αρχηγού  του Yisrael Beytenu, Λίμπερμαν  και συμφώνησαν, ότι ο τελευταίος δεν θα αντιταχθεί δημοσίως σε μια  συμφωνία συμφιλίωσης Ισραήλ - Τουρκίας. Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών για την κυβέρνηση συνασπισμού, αναφέρει το δημοσίευμα, ο Νετανιάχου φοβόταν ενδεχόμενη υπονόμευση της μη οριστικοποιημένης ακόμη  συμφωνίας με την Τουρκία από τον (σκληροπυρηνικό ) Λίμπερμαν, ο οποίος είχε εκφραστεί στο παρελθόν εναντίον της συμφωνίας συμφιλίωσης. Μεταξύ άλλων, ο Λίμπερμαν είχε δηλώσει ότι η επαναπροσέγγιση με τον Ερντογάν ήταν «διπλωματική ανοησία», ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι ο διάδοχος του Γκέμπελς και ότι [η Τουρκία] χρησιμοποιείται ως έδρα ανώτερων τρομοκρατικών κλιμακίων, όπως  της Χαμάς και ότι φιλοξενεί το κέντρο διοίκησης της οργάνωσης, που ήταν υπεύθυνη για την απαγωγή και δολοφονία των τριών [εβραίων] εφήβων στον οικισμό Etzion. Χαρακτηριστικά, ο Λίμπερμαν είχε δηλώσει: «Μιλάτε σοβαρά; Αυτή η Τουρκία θα αλλάξει ξαφνικά το ‘πετσί’ της και θα γίνει σύμμαχος του Ισραήλ;»

            Έτσι πρόσφατα ,  σημειώθηκε νέα, όπως αφήνεται να εννοηθεί,  πρόοδος στις συνομιλίες μεταξύ των δύο χωρών και σύμφωνα με ανώτερους αξιωματούχους της ισραηλινής κυβέρνησης, οι δύο πλευρές βρίσκονται πολύ κοντά – εκτός δραματικού απροόπτου – στην επίτευξη πλήρους συμφωνίας συμφιλίωσης. Εξάλλου, σύμφωνα με πρόσφατο  δημοσίευμα, o Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου δήλωσε ότι μετά από μία ή δύο συναντήσεις θα έχει επιτευχθεί συμφωνία συμφιλίωσης με το Ισραήλ. Επίσης, ο Ισραηλινός Υπουργός Εθνικών Υποδομών, Ενέργειας και Υδάτινων Πόρων, Γιουβάλ Στάινιτς (του κόμματος Likud), είχε δηλώσει στις αρχές του τρέχοντος μήνα ότι οι δύο πλευρές έχουν συμφωνήσει για «το 90% των θεμάτων».

            Και γιατί δεν έχει επιτευχθεί ακόμη η περιβόητη συμφωνία, αφού όπως λένε και οι δύο πλευρές είναι πολύ κοντά; Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Yedioth Ahronoth, το τελευταίο «αγκάθι» στις διαπραγματεύσεις είναι το θέμα της Χαμάς στην Τουρκία. Το Ισραήλ δεν θέτει πλέον ως προϋπόθεση την απομάκρυνση της Χαμάς, και προτίθεται να συμβιβαστεί με την υπόσχεση των Τούρκων ότι η Χαμάς δεν θα ενεργήσει εναντίον του Ισραήλ από τουρκικό έδαφος. Επιπλέον, οι Τούρκοι έχουν αποσύρει το αίτημά τους για άρση του εμπάργκο στην Γάζα, και έχει συμφωνηθεί να κατασκευάσουν μια μονάδα ηλεκτροπαραγωγής στη Λωρίδα της Γάζας, καθώς και ότι θα συνεχίσουν να έχουν τη δυνατότητα μεταφοράς αγαθών στους κατοίκους της Γάζας. Όπως αναφέρει ακόμη το δημοσίευμα, οι συνομιλίες μεταξύ των δύο χωρών συνεχίζονται τηλεφωνικά και έχει προγραμματιστεί μια συνάντηση των διαπραγματευτικών ομάδων στο εγγύς μέλλον, στην οποία αναμένεται να οριστικοποιηθούν οι τελευταίες λεπτομέρειες, πριν από την επίσημη ανακοίνωση για την πλήρη αποκατάσταση των σχέσεων Ισραήλ-Τουρκίας, η οποία θα συνεπάγεται και τον επαναδιορισμό πρέσβεων στις δύο χώρες.

            Αναλύοντας τα παραπάνω, διαπιστώνουμε ότι και οι δύο πλευρές έχουν βάλλει νερό στο κρασί των και έχουν υποχωρήσει  από τις κόκκινες γραμμές που είχαν θέσει  και ιδιαίτερα η Τουρκία, με την παράλογη για τους Ισραηλινούς απαίτησή των, δηλαδή της άρσης του αποκλεισμού της Γάζας, που εδώ και δεκαετίες εφαρμόζουν πιστά οι Ισραηλινοί, παρά τις διεθνείς πιέσεις που δέχονται. Αν τελικά η συμφωνία  επιτευχθεί, καθόσον πολλές φορές στο παρελθόν ακούσαμε τα «ίδια νέα», σίγουρα θα ικανοποιήσει παλιούς και νέους φίλους και συμμάχους που έχουν προσπαθήσει επί αυτού. Οι παλιοί φίλοι του Ισραήλ  είναι οι ΗΠΑ, που διακαώς επιμένανε και προσπαθήσανε  για την συμφιλίωση (δεν είναι σίγουρο για σήμερα)  και οι νέοι φίλοι  (η ανίερη και απίστευτη φιλία  και για τις δύο πλευρές) είναι η Σαουδική Αραβία, η οποία σίγουρα συνέβαλλε στην προσέγγιση αυτή και στην μείωση των απαιτήσεων και από τις δύο πλευρές (και επιθυμεί σίγουρα σήμερα). 

 Σε ότι αφορά, το αν η συμφωνία αυτή, όταν και αν επιτευχθεί θα επηρεάσει τα εθνικά μας θέματα και την υψίστης σημασίας στρατηγική συμφωνία Ελλάδος – Ισραήλ, εκτιμούμε ότι δεν θα επηρεάσει άμεσα. Και τούτο καθόσον  για το Ισραήλ  ο άξονας  (και οι επιμέρους συμφωνίες) Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος αποτελεί σημαντικό γεωπολιτικό παράγοντα, που αφορά και τους τέσσερις  πυλώνες ισχύος ενός κρατικού δρώντος, Άμυνα -Ασφάλεια, Οικονομία, Πολιτική και Πολιτισμός-Πληροφορίες, καθώς το ίδιο ισχύει και για Ελλάδα και Κύπρο. Η δε συμφωνία με την Τουρκία   αποτελεί  (προς το παρόν και όσο κυβερνά ο Ερντογάν) μια αναγκαιότητα και μια αναγκαστική  ηθική και πολιτική υποχρέωση που πρέπει να κλείσει, ώστε να μην αφήσει εκκρεμότητες (ιδιαίτερα δικαστικές), καθώς  και απροστάτευτους Ισραηλινούς πολίτες και στρατιωτικούς, στα νύχια της Τουρκίας (δικαστική απόφαση κατά Ισραηλινών Αξκών και πολιτικών), από την  ατυχή (Τουρκικής έμπνευσης και υλοποίησης)  επιχείρηση  «Στολίσκος Ελευθερίας»  για την Γάζα  και τους  δέκα νεκρούς  Τούρκους στο πλοίο ΜΑΒΙ ΜΑΡΜΑΡΑ, από την στρατιωτική επιχείρηση  των Ισραηλινών κομάντος , τον Μάιο του 2010 . Οπότε ίδωμεν.

Ανδρέας Ματζάκος*: Τι έχει πετύχει μέχρι σήμερα η Ρωσία με την εμπλοκή της στη Συρία;

on Tuesday, 13 November 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2015, ολιγάριθμες ρωσικές δυνάμεις και μικρός αριθμός μαχητικών αεροσκαφών, ανεπτύχθησαν στην Συρία μετά από επίσημη πρόσκληση της κυβερνήσεως του Άσαντ, όταν η συριακή κυβέρνηση είδε ότι είχε χάσει τον έλεγχο σε μεγάλο τμήμα του εδάφους από τις δυνάμεις της αντιπολιτεύσεως. Η επέμβαση της Ρωσίας υπέρ των κυβερνητικών δυνάμεων άλλαξε την ροή των γεγονότων στον πόλεμο της Συρίας και σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους της Συρίας ελέγχεται από τις κυβερνητικές δυνάμεις.


Τι πέτυχε όμως η Ρωσία με την εμπλοκή στη Συρία; Γιατί ενεπλάκη σ’ έναν πόλεμο στον οποίο πολλοί θεωρούσαν ότι θα βαλτώσει;

Η θέση του άρθρου είναι ότι η εμπλοκή της Ρωσίας στην Συρία, επανέφερε την Ρωσία ως βασικό παίκτη στην περιφέρεια της Μέσης Ανατολής, αναγκάζοντας τις ΗΠΑ να λαμβάνουν υπόψιν τα ρωσικά συμφέροντα στους σχεδιασμούς που κάνουν για την περιοχή.

Στην αρχή του άρθρου θα αναφερθεί ο πολιτικός σκοπός της εμπλοκής της Ρωσίας στην Συρία, στη συνέχεια θα αναλυθούν οι επιτυχίες της Ρωσίας με την συμμετοχή της στον πόλεμο, η επιρροή που έχει επιτύχει να έχει μέχρι σήμερα στους κυρίους συμμετέχοντες στην διαμάχη, τα μέσα που χρησιμοποίησε για να επιτύχει τον σκοπό της, τα οφέλη που η ίδια απεκόμισε σε στρατιωτικό επίπεδο και το άρθρο θα κλείσει με επίλογο.

Πολιτικός σκοπός της εμπλοκής της Ρωσίας

Η Ρωσία με την επέμβαση της στη Συρία, ήθελε σε διεθνές επίπεδο, να επανακάμψει στο διεθνές σύστημα ως μια μεγάλη δύναμη, χωρίς την παρουσία της οποίας δεν μπορεί να δίδεται λύση σε διεθνή προβλήματα. Η ανάπτυξη ρωσικών δυνάμεων στην Συρία, ήταν η πρώτη εκτός Ρωσίας μετά την ανάπτυξη των πυραύλων στην κρίση της Κούβας το 1962, την εποχή της ΕΣΣΔ. Η αποκατάσταση του κύρους της Ρωσίας στο διεθνές περιβάλλον λοιπόν, ήταν ο πρώτος στόχος του Πούτιν από το 2000 που ανέλαβε την εξουσία, όπως διατυπώθηκε και στην Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας της Ρωσίας στις 10 Ιανουαρίου του 2000.

Σε περιφερειακό επίπεδο, ήθελε να δείξει στα κράτη της Μέσης Ανατολής και όχι μόνον, ότι η Ρωσία δεν επεμβαίνει απρόσκλητη για την αλλαγή κυβερνήσεων όπως έγινε από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους των στο Ιράκ, στην Λιβύη και σε άλλες αραβικές χώρες με εργαλείο την αραβική άνοιξη. Άρα δεν ενεργεί μονομερώς και συνεπώς δεν αποτελεί κίνδυνο για την διεθνή ειρήνη.

Τίθεται όμως το ερώτημα, πέτυχε τον σκοπό της η Ρωσία; Εάν ναι, πως αποδεικνύεται αυτό;

Επιτυχίες της Ρωσίας στη Συρία

Η Ρωσία πέτυχε τον πολιτικό σκοπό της αφού:

- Αμέσως μετά την εμπλοκή της στην νοτιοδυτική πλευρά της Συρίας, οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να αποκαταστήσουν δίαυλο επικοινωνίας μαζί της, προκειμένου να αποφύγουν εμπλοκή των δυνάμεων τους κατά την διάρκεια επιχειρήσεων. Σε όλη την διάρκεια του πολέμου λειτουργεί κόκκινη γραμμή μεταξύ των δυο δυνάμεων, με άκρα την αεροπορική βάση Khmeimim για την Ρωσία και την βάση Al Udeid στο Κατάρ για τις ΗΠΑ.

- Με την ανάπτυξη των ρωσικών αεροπορικών δυνάμεων στο Khmeimim και την ανάπτυξη πυραύλων S-400 για την προστασία της ναυτικής βάσεως στην Ταρσό, το Ισραήλ αποκατέστησε και αυτό κόκκινη γραμμή με τις ρωσικές δυνάμεις προκειμένου να συντονίζει τις αεροπορικές του επιθέσεις στο έδαφος της Συρίας κατά δυνάμεων του Ιράν και της Χεζμπολά.

- Η Τουρκία αναγκάστηκε να συνάψει γάμο συμφέροντος μαζί της προκειμένου να έχει την έγκριση για τις επιχειρήσεις της κατά των Κούρδων της Συρίας. Το γεγονός αυτό, συνέβαλε στην συμφωνία των δυο χωρών για την κατασκευή του Turkish Stream και στην πιθανή αγορά του συστήματος S-400. Οι δυο αυτές επιλογές της Τουρκίας, δημιούργησαν αναστάτωση στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ, αλλά και στις σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ.

- Η Συρία χωρίστηκε σε δυο βασικές ζώνες επιρροής: στην δυτική όπου δρουν ρωσικές και ιρανικές δυνάμεις και στην ανατολική, όπου δρουν αμερικανικές δυνάμεις. Φυσικό όριο των δυο ζωνών, ο Ευφράτης ποταμός (Χάρτης 1).

Επιρροή Ρωσίας σε Ισραήλ - Ιράν - Κούρδους Συρίας

Το Ισραήλ είδε με ανησυχία το Ιράν να αυξάνει την παρουσία του στον πόλεμο της Συρίας μέσω διαφόρων Σιιτικών ομάδων και να αποκτά άμεσο σύνδεσμο με την Χεζμπολά στον Λίβανο. Το γεγονός αυτό το ανάγκασε να εκτελεί προληπτικά χτυπήματα από αέρος προκειμένου να προσβάλλει τις μεταφορές όπλων από το Ιράν στη Χεζμπολά, που θα μπορούσαν να αλλάξουν την ισορροπία στην περιοχή σε βάρος του. Για το Ισραήλ, οι προσβολές αυτές είναι μείζον ζήτημα ασφαλείας και βεβαίως δεν θα ήταν δυνατόν να γίνονται, χωρίς την άδεια αυτού που ελέγχει τον εναέριο χώρο στην περιοχή. Από το 2012 μέχρι το 2017 το Ισραήλ πραγματοποίησε 100 επιθέσεις, ενώ τους τελευταίους 18 μήνες που το Ιράν εδραίωσε την θέση του στην Συρία, οι προσβολές έφτασαν τις 200. Πλέον αυτού, η Ρωσία ήταν ο βασικός μεσολαβητής προκειμένου το Ιράν να συμφωνήσει τον περασμένο Αύγουστο να αποσύρει σε απόσταση 85 Χλμ μακριά από τα υψώματα του Γκολάν, υποστηριζόμενες από αυτό δυνάμεις με βαρέα όπλα προκειμένου να μην ανησυχεί το Ισραήλ. (Χάρτης 2).

Το PYD, πολιτικό κόμμα που εκπροσωπεί ένα μεγάλο μέρος των Κούρδων της Συρίας και έχει υπό τον έλεγχο του το YPG που είναι το στρατιωτικό του σκέλος, άνοιξε γραφείο στην Μόσχα τον Φεβρουάριο του 2016. Από τότε η Ρωσία είναι σε συνεννόηση με τους Κούρδους της Συρίας εξασφαλίζοντας την παρουσία τους στους γύρους συνομιλιών που γίνονται υπό την αιγίδα της στη Αστάνα του Καζακστάν, καίτοι το YPG αποτελεί σύμμαχο των ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του ISIS. Οι σχέσεις Ρωσίας-Κούρδων δεν διαταράχθηκαν, ακόμα και όταν η Τουρκία εξαπέλυσε την επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας» για την κατάληψη του δυτικού τους καντονιού στο Afrin, δείγμα του ότι οι Κούρδοι αντιλαμβάνονται ότι στις τελικές συνομιλίες για το καθεστώς της Συρίας, όπου στην ουσία θα καθοριστεί η σχέση τους με την κυβέρνηση της Συρίας, η Ρωσία θα έχει βαρύνοντα λόγο.

Τέλος το Ιράν, εκτός του ότι έχει αναπτύξει πάνω από 80.000 παραστρατιωτικούς Σιιτες στο έδαφος της Συρίας με την έγκριση της Ρωσίας και ότι απέσυρε μέρος των δυνάμεων του από την περιοχή των υψωμάτων του Γκολάν καθ’ υπόδειξη της Ρωσίας, ελπίζει ότι στο μελλοντικό σύνταγμα της Συρίας μετά τον πόλεμο, θα εξασφαλίσει με κάποιο τρόπο, νόμιμη παρουσία στην Συρία.

Η Ρωσία για να επιτύχει τους σκοπούς της χρησιμοποίησε ένα συνδυασμό των συντελεστών ισχύος της όπως θα φανεί στην επομένη παράγραφο.

Μέσα που χρησιμοποίησε η Ρωσία για να πετύχει τον πολιτικό της σκοπό

Η Ρωσία φρόντισε να προστατεύσει τον Άσαντ, πρώτα από όλα σε πολιτικό επίπεδο. Από το 2011 που άρχισε ο εμφύλιος στην Συρία, έχει ασκήσει βέτο 12 φορές σε ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΣΑ) του ΟΗΕ που είτε καταδίκαζαν το καθεστώς, είτε είχαν σκοπό την επιβολή κυρώσεων. Χρησιμοποιώντας αυτήν της την δυνατότητα ως μονίμου μέλους του ΣΑ, η Ρωσία κατέστησε σαφές στην διεθνή κοινότητα ότι πολιτική λύση στο πρόβλημα της Συρίας εντός του ΟΗΕ χωρίς την σύμφωνη γνώμη της, δεν μπορεί να υπάρξει.

Εκτός της διπλωματικής της ισχύος, η Ρωσία χρησιμοποίησε την στρατιωτική ισχύ αναπτύσσοντας ναυτικές, αεροπορικές και μικρές χερσαίες δυνάμεις προκειμένου να παράσχει εκπαίδευση, στρατιωτικούς συμβούλους, υποστήριξη στην σχεδίαση και εκτέλεση επιχειρήσεων και εγγύς αεροπορική υποστήριξη στις κυβερνητικές δυνάμεις. Όλες οι επιτυχίες των κυβερνητικών δυνάμεων στο έδαφος, οφείλονται στην αεροπορική κυριαρχία της Ρωσίας στον αέρα. Οι ναυτικές της δυνάμεις ναυλοχούν στην ναυτική βάση της Ταρσούς (Βλέπε Χάρτη 1- Ξένες Βάσεις στην Συρία), η οποία από μια εγκαταλελειμμένη βάση διοικητικής μερίμνης μέχρι το 2009, άρχισε να εκμοντερνίζεται για την υποστήριξη συγχρόνων πολεμικών μονάδων από τον στόλο της Μαύρης Θάλασσας. Μέχρι το 2009 η βάση είχε 50 άτομα δύναμη και σήμερα έχει φτάσει τα 1.700.

Η προεργασία για την επάνοδο της Ρωσίας στην Μέση Ανατολή βέβαια, είχε αρχίσει στον οικονομικό τομέα από το 2005, όταν σε επίσκεψη του Άσαντ στην Μόσχα, ο Πούτιν είχε συμφωνήσει στην διαγραφή του 73% ενός χρέους ύψους 13,4 δις δολαρίων της Συρίας, από την εποχή της ΕΣΣΔ.

Οφέλη Ρωσίας σε καθαρά στρατιωτικό επίπεδο

Τον Ιανουάριο του 2017, η Μόσχα επεξέτεινε την μίσθωση της ναυτικής βάσεως στην Ταρσό για 49 χρόνια, χωρίς κόστος. Έτσι η Ρωσία, έχοντας ως βάση την Συρία, έχει την δυνατότητα να προβάλει στρατιωτική ισχύ και να είναι παρούσα σε όλες τις εξελίξεις και τις συμφωνίες που θα γίνουν για την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων στην ΝΑ Μεσόγειο.

Συνολικά για τις ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας, με την περιοδική ανάπτυξη στρατιωτικών μονάδων στο έδαφος της Συρίας ανά τρίμηνο, περισσότεροι από 63.000 Ρώσοι στρατιωτικοί απέκτησαν πολεμική εμπειρία, ενώ δοκιμάστηκαν πάνω από 200 νέα οπλικά συστήματα, όπως είπε ο βουλευτής Vladimir Shamanov στην Δούμα τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους. Αυτό ενισχύει αφ’ ενός την εμπιστοσύνη των Ρώσων στα οπλικά τους συστήματα, αφ’ ετέρου δημιουργεί πελάτες για την πολεμική τους βιομηχανία.

Επίλογος

Μετά από τρία χρόνια παρουσίας στην Συρία, η Ρωσία έδειξε ότι αποτελεί μια αξιόπιστη λύση τόσο σε πολιτικό, όσο και στρατιωτικό επίπεδο, τουλάχιστον για τις χώρες εκείνες που δεν έχουν αγαστές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Η επιρροή που ασκεί στο σιιτικό τόξο, Ιράν-Συρία-Χεζμπολά, την φέρνει σε θέση ισότιμου συνομιλητή με τις ΗΠΑ, τουλάχιστον για τα θέματα της Μέσης Ανατολής, αλλά και της δίνουν την δυνατότητα να διαπραγματεύεται ανταλλάγματα σε άλλες περιοχές ενδιαφέροντος της. Ο γάμος συμφέροντος με την Τουρκία λόγω ακριβώς της παρουσίας της στη Συρία, δημιούργησε προβλήματα στην συνοχή του ΝΑΤΟ, ενώ η αναγκαστική συνεργασία του Ισραήλ και του Ιράν με την Ρωσία, έδειξαν στο διεθνές περιβάλλον ότι η Αμερική έπαψε να έχει το μονοπώλιο της διπλωματικής ισχύος στην Μέση Ανατολή.

Τέλος, ουδείς σώφρον δρων στο διεθνές σύστημα μπορεί να διανοηθεί λύση στο συριακό πρόβλημα, που δεν θα τυγχάνει της εγκρίσεως της Ρωσίας.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι Απόστρατος Αξκος του ΣΞ και κατέχει MSc στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

27/5/2016. Η ΠΤΗΣΗ 804 ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΠΑΡΙΣΙ, ΚΑΙΡΟ, ΡΑΚΑ. ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ.

on Friday, 27 May 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ

27/5/2016. Η ΠΤΗΣΗ 804 ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΠΑΡΙΣΙ, ΚΑΙΡΟ, ΡΑΚΑ. ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ.

εωρείται πλέον δεδομένο  και ας μην έχει ανακοινωθεί επίσημα. Η πτήση  804 των Αιγυπτιακών αερογραμμών ,  κατέπεσε  την 19η Μαΐου  λόγω τρομοκρατικής ενέργειας του ISIS, προκαλώντας τον θάνατο σε 66 ανθρώπους,  288 ΚΜ Βορείως της Αλεξάνδρειας, στην Μεσόγειο θάλασσα.  Οι μέχρι τώρα έρευνες αν και δεν υπάρχουν επίσημες ανακοινώσεις,  καταδεικνύουν αυτό που από την πρώτη στιγμή όλοι θεωρούσαν ως το πιο πιθανό. Την τρομοκρατική ενέργεια από το ISIS. Αξιωματούχος της ιατροδικαστικής υπηρεσίας της Αιγύπτου δήλωσε  πρόσφατα ότι η εκτίμηση του,  που έγινε με βάση περιορισμένο υλικό από ανθρώπινα υπολείμματα που βρέθηκαν στο σημείο της συντριβής δείχνει έκρηξη στο αεροσκάφος. Βέβαια μετά από λίγο οι αρχές της Αιγύπτου «διόρθωσαν» την δήλωση αυτή, εφαρμόζοντας την πασίγνωστη τακτική των, να μην επιβεβαιώνουν οτιδήποτε αρνητικό για αυτούς.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

Ευάγγελος Βενέτης *: Η Ελλάδα και οι σχέσεις Ευρώπης και Αραβικού Κόσμου

on Monday, 29 October 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Η παρατεταμένη παγκόσμια οικονομική κρίση αποτελεί μεγάλη πρόκληση για τη διεθνή γεωπολιτική σταθερότητα και ειρήνη. Από το 2007 οι παγκόσμιες χρηματιστηριακές αγορές έχουν πληγεί από την ύφεση, μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έχουν καταρρεύσει και οι κυβερνήσεις συντηρούν το τραπεζικό σύστημα. Προφανώς η παγκόσμια οικονομική ύφεση επηρεάζει την ζωή όλων. Σε μια περίοδο δραματικών γεωπολιτικών και οικονομικών αλλαγών σε όλο τον κόσμο, οι περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου βρίσκονται στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Οι σχέσεις της Ευρώπης με τον αραβικό κόσμο αποκτούν νέα διάσταση και οι εξελίξεις απαιτούν επιτακτικά την ενίσχυση των ευρω-αραβικών δεσμών σε όλα τα επίπεδα: οικονομικό, πολιτικό και ασφάλειας.


Στο εν λόγω πλαίσιο, ο ρόλος της Ελλάδας και της Κύπρου καλείται να είναι γεφυρωτικός, καθώς είναι γνωστές οι μακραίωνες ιστορικές σχέσεις του ελληνικού και αραβικού κόσμου. Ιδιαίτερα η οικονομική συνεργασία μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και των αραβικών κρατών αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Δεδομένης της γεωγραφικής εγγύτητας των Ελλήνων και Αράβων, οι δύο κόσμοι χαίρουν πολιτιστικής εξοικείωσης. Στο παρελθόν, αυτή η πολιτισμική εξοικείωση μετατράπηκε σε οικονομική συνεργασία. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και σήμερα με τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Αν. Μεσόγειο να επιτάσσουν την περαιτέρω ενίσχυση των ελληνο-αραβικών σχέσεων.

Στις μέρες μας το επίπεδο οικονομικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των προαναφερθέντων πλευρών είναι καλό, αλλά πρέπει να ενισχυθεί περαιτέρω προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι τρέχουσες οικονομικές προκλήσεις και ανάγκες. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να υπάρχουν αραβικές επενδύσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο και αντίστοιχα να ενισχυθεί η ελληνική οικονομική παρουσία σε διάφορες αραβικές χώρες.

Παράλληλα οι συνεχιζόμενες γεωπολιτικές εξελίξεις στην Μεσόγειο με έμφαση στο μεταναστευτικό, το Παλαιστινιακό και το Κυπριακό καθιστούν τις ευρω-αραβικές σχέσεις αναπόσπαστο μέρος της γεωπολιτικής ασφάλειας της Ευρασίας και της Β. Αφρικής. Σε αυτό το πλαίσιο ο ρόλος των ελληνο-αραβικών σχέσεων είναι κομβικός. Ιδιαίτερα στο Παλαιστινιακό η Ελλάδα και η Κύπρος καλούνται να ενεργοποιηθούν και να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο προς την κατεύθυνση ίδρυσης ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους στη βάση της Λύσης των Δύο Κρατών, όπως προβλέπουν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Έχοντας τα ανωτέρω υπόψη γίνεται αμέσως κατανοητή η σημασία της επικείμενης διοργάνωσης της Γ’ Ευρω-Αραβικής Συνόδου με τίτλο «Κοινοί Ορίζοντες» στην Αθήνα (Μέγαρο Μουσικής, 29-30 Οκτωβρίου, 2018). Στην εκδήλωση θα συμμετάσχουν, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας, της Βουλγαρίας, Μπόικο Μπορίσοφ, της Σερβίας Άννα Μπρνάμπιτς, της Ρουμανίας Βιόρικα Ντανσίλα,του Λιβάνου Σαΐντ Χαρίρι, του Ιράκ Αντέλ Αμπντούλ Μάχντι, του Κράτους της Παλαιστίνης, Δρ. Ραμί αλ-Χαμντάλλα, του Σουδάν Μοτάζζ Μούσσα, του Τζιμπουτί Αμπντουλκάντερ Καμίλ Μοχάμεντ, και ο επικεφαλής του Προεδρικού Συμβουλίου της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας της Λιβύης Φαγιέζ αλ-Σάρρατζ. Στη διήμερη Σύνοδο ομιλίες θα απευθύνουν ο Επίτροπος Μετανάστευσης, Εσωτερικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο Εκπρόσωπος Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτης Σχοινάς, ο υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας της Αιγύπτου Αμρ Νάσσαρ, ο υπουργός Εξωτερικών και Προώθησης Εμπορίου της Μάλτας Καρμέντο Αμπέλα και ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης.

Τα θέματα προς συζήτηση θα είναι η στρατηγική προσέγγιση για περαιτέρω συνεργασία Ε.Ε.-Αραβικού κόσμου, η πρόσκληση για δράση, και η ενίσχυση των μεταξύ τους δεσμών. Η σύνοδος έχει τη δυνατότητα να αποτελέσει καθοριστικό βήμα για την αύξηση και υλοποίηση των προσδοκιών καθώς και την επιτάχυνση συγκεκριμένων πρωτοβουλιών, οι οποίες θα επιβεβαιώσουν τη δέσμευση του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα για διαπεριφερειακή πρόοδο. Η ενδυνάμωση αυτών των δεσμών αναμένεται να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην εδραίωση της σταθερότητας και της ειρήνης στην περιοχή.

*Ο Δρ. Ευάγγελος Βενέτης είναι Ειδικός σε θέματα Ισλάμ και Μέσης Ανατολής, ΕΛΙΑΜΕΠ 

ΠΗΓΗ: https://www.tovima.gr/2018/10/17/opinions/i-ellada-kai-oi-sxeseis-eyropis-kai-aravikou-kosmou/  

Ιωάννης Μπαλτζώης*: Γιατί καθυστερεί η συμφωνία Ισραήλ και Χαμάς - Τι θα προβλέπει

on Monday, 03 September 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

  

Γιατί καθυστερεί η συμφωνία Ισραήλ και Χαμάς - Τι θα προβλέπει

 Η κυοφορούμενη συμφωνία κατάπαυσης πυρός μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, που στηρίζεται και υποστηρίζεται από όλες τις αραβικές χώρες, τις ΗΠΑ και τον ΟΗΕ, ενώ θα έπρεπε να είχε τελειώσει εδώ και καιρό, καθόσον είναι για το συμφέρον και των δύο πλευρών, εν τούτοις δεν υλοποιείται ακόμη, λόγω αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων κρατικών δρώντων, πολιτικών οργανώσεων και διαφορετικών πολιτικών.


Και όλα αυτά εις βάρος του Παλαιστινιακού λαού της λωρίδας της Γάζας, εις γνώση της ηγεσίας του, ο οποίος ευρίσκεται στα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης, με τις τόσες και τόσες ελλείψεις αγαθών, τροφίμων, φαρμάκων και άλλων ειδών απαραίτητων στην καθημερινή του χρήση. Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι των διαφορετικών αντιλήψεων και πολιτικών για να αντιληφθούμε τι παίζεται στην πολύπαθη αυτή περιοχή.

Οι διαφορετικές προσεγγίσεις

Είναι γνωστό ότι για την επίτευξη της συμφωνίας επιχειρούν δύο κράτη, με ουσιαστικό ρόλο. Το Κατάρ και η Αίγυπτος, σημερινοί εχθροί, επιχειρούν για δύο πολύ διαφορετικές συμφωνίες για την Γάζα, με αντικρουόμενες ενέργειες για την επίτευξη ανακωχής με το Ισραήλ και για διαφορετικό τελικό αποτέλεσμα. Έτσι διαπιστώνουμε ότι η αιγυπτιακή προσέγγιση είναι ότι πρέπει πρώτα να επιτευχθεί μια συμφωνία συμφιλίωσης μεταξύ της Χαμάς και της Φατάχ και ότι μόνο μετά την επιστροφή της κυβέρνησης της Παλαιστινιακής Αρχής (Π.Α.), η οποία αναγνωρίζεται από όλους ως η νόμιμη Παλαιστινιακή κυβέρνηση, στη Λωρίδα της Γάζας μπορεί να γίνει διαπραγμάτευση μιας ευρύτερης συμφωνίας μεταξύ του Ισραήλ και της Γάζας.

Βέβαια το μεγάλο πρόβλημα με αυτή την προσέγγιση είναι ότι η συμφιλίωση μεταξύ των Παλαιστινίων εξαρτάται από την καλή θέληση του Προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς, ο οποίος θέτει τέτοιες προϋποθέσεις που γνωρίζει καλά ότι δεν πρόκειται να γίνουν αποδεκτές από την Χαμάς. Συγκεκριμένα η Π.Α. ζητά πλήρη παραίτηση της Χαμάς από ό,τι στοιχειοθετεί την εξουσία της, αφοπλισμό της στρατιωτικής της πτέρυγας και παράδοση όλων των όπλων της στην Παλαιστινιακή Αρχή. Φυσικά όπως επισημαίνουν και Ισραηλινοί αναλυτές, όπως ο Ισαχάροφ (1), ότι αυτό είναι λίγο-πολύ το ιδανικό σενάριο και για το Ισραήλ, μολονότι, για κάποιο λόγο, υπάρχουν ορισμένοι στο Ισραήλ που κατηγορούν τον Αμπάς ότι καθυστερεί τη συμφωνία, αντί να τον ενθαρρύνουν να εμμείνει στη θέση του.

Από την άλλη, το σχέδιο του Κατάρ είναι σχεδόν το αντίστροφο. Η Ντόχα δεν θέλει να περιμένει άλλο τον Αμπάς και την τελική του έγκριση και στέλνει αμέτρητα μηνύματα ότι προτίθεται να επενδύσει μαζικά στη Λωρίδα της Γάζας, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής ενός αεροδρομίου για τους κατοίκους της Γάζας κοντά στο Εϊλάτ (νότιο Ισραήλ) – με ισραηλινή εποπτεία ασφαλείας – από το οποίο θα πραγματοποιούνται πτήσεις για το Κατάρ και την Τουρκία. Επιπλέον, όπως έχουν αναφερθεί και σε πρόσφατη αρθρογραφία του γράφοντος (2), το Κατάρ θα ήθελε να δημιουργηθεί μια θαλάσσια διαδρομή από την Γάζα στην Κύπρο, με λιμάνι στην Κύπρο, (Λάρνακα ή Λεμεσό), το οποίο θα χρησιμοποιείται για τη μεταφορά αγαθών από και προς τη Λωρίδα της Γάζας, και πάλι με ισραηλινή εποπτεία. Εδώ να αναφέρουμε ότι υπήρξε και μια εμπλοκή της Τουρκίας στην εν λόγω συμφωνία, αφού πίεσε την Χαμάς, που διατηρεί ιδιαίτερα προνομιακές σχέσεις, καθώς και με άλλες ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις στην περιοχή, να προτείνει λιμάνι στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο, όπου οι Ισραηλινοί δεν θα μπορούν να κάνουν ελέγχους στα πλοία, κάτι που φυσικά απορρίφθηκε αμέσως από τους Ισραηλινούς.

Το ενδεχόμενο αυτό, που έχει και την έγκριση των ΗΠΑ και ΟΗΕ, έχει θορυβήσει την Π.Α. και τον πρόεδρο Αμπάς, απειλώντας και καταστώντας σαφές ότι, εάν η Χαμάς συμφωνήσει με αυτούς τους όρους και υπογράψει μια τέτοια συμφωνία, αυτό συνεπάγεται οριστική αποδέσμευση της Γάζας από τη Δυτική Όχθη και, ως εκ τούτου, η Παλαιστινιακή Αρχή θα διακόψει όλες τις πληρωμές της προς την Γάζα. Επισημαίνεται δε ότι αυτή η χρηματοδότηση είναι πολύ σημαντική, καθώς ανέρχεται συνολικά στα 95 εκατομμύρια δολάρια περίπου τον μήνα. Και δεν είναι μόνο η Π.Α. που αντιτίθενται στην εν λόγω πρόταση συμφωνίας, αλλά και η Αίγυπτος, επειδή ο αντίπαλός της το Κατάρ, θα λάβει όλα τα εύσημα για την συμφωνία και κατά δεύτερον θα μειωθεί σημαντικά η εξάρτηση της Γάζας από το Κάϊρο, σε πολλά θέματα, όπως εμπόριο, διακινήσεις αγαθών κλπ.

Τι θα προβλέπει η συμφωνία

Όπως γίνεται αντιληπτό οι διαφορετικές προσεγγίσεις στην επίτευξη συμφωνίας, τα συμφέροντα που εξυπηρετούνται και οι μεγάλες διαφορές όχι μόνο μεταξύ των διαπραγματευτών Αιγύπτου και Κατάρ, αλλά και μεταξύ των Παλαιστινίων, με το τεράστιο χάσμα μεταξύ Χαμάς, που κυβερνά την Γάζα και Φατάχ (Παλαιστινιακή Αρχή), που κυβερνά την Δυτική Όχθη είναι ισχυροί ανασταλτικοί παράγοντες για την επίτευξη της συμφωνίας. Και για να αντιληφθούμε σε τι αναφέρεται η συμφωνία αυτή, ας επικαλεστούμε πρόσφατες Ισραηλινές Ισραηλινές πηγές (3), που αποκάλυψαν τα έξι βασικά σημεία μιας πιθανής συμφωνίας ανακωχής μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ. Σύμφωνα με αυτές τις πηγές, η συμφωνία επρόκειτο να τεθεί σε εφαρμογή σταδιακά. Πρώτα ένα έτος και συνέχιση των συνομιλιών, για άλλα τέσσερα χρόνια. Τα έξι σημεία είναι τα εξής:

Α. Συνολική κατάπαυση του πυρός.

Β. Άνοιγμα των συνοριακών σημείων διέλευσης και η επέκταση της αλιευτικής ζώνης,

Γ. Δυνατότητα εισόδου ιατρικής και ανθρωπιστικής βοήθειας στη Λωρίδα της Γάζας,

Δ. Ανταλλαγή κρατουμένων.

Ε. Ανοικοδόμηση της Γάζας

ΣΤ. Έναρξη συνομιλιών για λιμάνι και αεροδρόμιο στην Γάζα.

Εδώ να διευκρινίσουμε τα εξής: Σε ότι αφορά την ανταλλαγή κρατουμένων, το Ισραήλ προτίθεται να απελευθερώσει μερικές εκατοντάδες κρατουμένων, η δε Χαμάς θα επιστρέψει στο Ισραήλ, τα οστά κάποιων Ισραηλινών στρατιωτών, που είναι θαμμένοι στην Γάζα και θα απελευθερώσει και δύο Ισραηλινούς πολίτες, που είναι φυλακισμένοι. Ακόμη στην ανοικοδόμηση της Γάζας, κατά κύριο λόγο θα συμβάλλει το Κατάρ, που έχει συμφωνήσει για την διάθεση 350 εκατομμυρίων δολαρίων, για έργα υποδομής και άλλα έργα που αναγκαιούν, προφανώς για εξιλέωση από το αμαρτωλό παρελθόν του, με την στήριξη των τζιχαντιστών στον πόλεμο της Συρίας.

Επίλογος

Η επίτευξη συμφωνίας θα είναι μεγάλη επιτυχία για την εκρηκτική αυτή περιοχή της Μέσης Ανατολής. Αν και θεωρείται επωφελής για όλες τις πλευρές (Win-Win), εν τούτοις θα πρέπει να ξεπεραστούν πολλά. Οι διαπραγματευτικές ομάδες ξεκινούν από διαφορετικά επίπεδα προσέγγισης και καταλήγουν σε διαφορετικά αποτελέσματα, οπότε θα πρέπει ή να συγκλίνουν, ή να δοθεί το προβάδισμα σε μία από τις δύο και θα έλεγα περισσότερο προς την προσπάθεια του Κατάρ, που είναι πολύ πιο ρεαλιστική και εφικτή και ακόμη ότι θα συμμετάσχει και στην ανοικοδόμηση της Γάζας. Και το Ισραήλ, φαίνεται ότι τελευταία προωθεί έστω και ατύπως, για να μην δυσαρεστηθεί η «σύμμαχος»Αίγυπτος, την διαπραγματευτική προσπάθεια του Κατάρ, όπως οι ΗΠΑ και ο ΟΗΕ.

Σε ότι αφορά τους Παλαιστινίους, αυτόν τον διχοτομημένο και αδικημένο Παλαιστινιακό λαό, που κυβερνάται σε δύο περιοχές, στην Γάζα και στην Δυτική Όχθη, από κυβερνήσεις, που εδώ και δώδεκα χρόνια δεν έχουν σημεία επαφής, θα πρέπει επιτέλους να τα βρουν και να κινηθούν αδελφωμένα μαζί για το καλό του χειμαζώμενου Παλαιστινιακού λαού στην Γάζα, κάτι ειλικρινά πολύ δύσκολο. Αν και οι περισσότεροι αναλυτές στην Μέση Ανατολή θεωρούν την συμφωνία περίπου ως δεδομένη και επικείμενη, εν τούτοις θα πρέπει να περιμένουμε λίγο ακόμη, διότι στον απίθανο αυτό κόσμο, τα απίθανα γίνονται πιθανά και τα πιθανά απίθανα. Και να ευχηθούμε να υλοποιηθεί η συμφωνία, γιατί θα αποτελέσει κρίσιμο σταθεροποιητικό και ειρηνευτικό παράγοντα στην κινούμενη άμμο της περιοχής και γιατί όχι και την βάση για την επίτευξη μια τελικής συμφωνίας μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης και την δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο Ισραήλ.

* Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος ε.α., πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος TacticalIntelligenceSchool (U.S. Army), Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

Πηγές:

(1) https://www.timesofisrael.com (27/8/18)

(2) https://www.analystsforchange.org/2018/08/blog-post_267.html

(3) https://www.haaretz.com/middle-east-news/.premium-israel-hamas-deal-cease-fire-prisoner-swap-and-rebuilding-gaza-1.6386316

AP Photo/Adel Hana

Γιώργος Λυκοκάπης: Χεζμπολάχ: στρατηγικό αγκάθι στα πλευρά του Ισραήλ

on Sunday, 13 May 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Γιώργος Λυκοκάπης

Η νίκη της σιιτικής Χεζμπολάχ στις εκλογές του Λιβάνου δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη. Όπου πραγματοποιούνται ελεύθερες εκλογές στον αραβικό κόσμο, κερδισμένο είναι πάντα το πολιτικό Ισλάμ. Το 2012 στις πρώτες δημοκρατικές εκλογές της Αιγύπτου είχαν επικρατήσει οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι. Η ισλαμική Χαμάς πέτυχε σαρωτική νίκη στις εκλογές που είχαν πραγματοποιηθεί στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη το 2005, όχι η κοσμική Φατάχ. Καμία από αυτές τις κυβερνήσεις δεν κατάφερε να μακροημερεύσει.


Η κυβέρνηση των Αδελφών Μουσουλμάνων ανατράπηκε το 2013 από πραξικόπημα του αιγυπτιακού στρατού. Το 2007 ξέσπασαν εμφύλιες συγκρούσεις στα παλαιστινιακά εδάφη, με την Χαμάς να επικρατεί στην Γάζα και την Φατάχ στην Δυτική Όχθη. Η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα είναι η περίπτωση της Χεζμπολάχ. Κι αυτό δεν είναι διόλου τυχαίο.

Χεζμπολάχ: στρατηγικό αγκάθι στα πλευρά του Ισραήλ, Γιώργος Λυκοκάπης

Η Χεσμπολάχ, λόγω του σιιτικού κοινού παρονομαστή και της συναφούς συμμαχίας, είναι εκ των πραγμάτων ο πολιτικός-στρατιωτικός βραχίονας της Τεχεράνης στον Λίβανο. Το Ιράν εξοπλίζει και χρηματοδοτεί την οργάνωση από την δεκαετία του 1980. Για την διεθνή κοινότητα είναι τρομοκρατική, με το Ισραήλ να την θεωρεί πρωταρχική απειλή για την ασφάλεια του. Αρχικά ήταν δημοφιλής μόνο στις φτωχές τάξεις των σιιτών. Με τον χρόνο, όμως, κατάφερε να αποκτήσει ερείσματα σε όλη την χώρα, η οποία είναι ένα πολύπλοκο μωσαϊκό αντιπαρατιθέμενων θρησκευτικών δογμάτων.

Μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τον Λίβανο σαν την Βοσνία της Μέσης Ανατολής. Οι Άραβες σουνίτες, η κοινότητα των σιιτών προσπαθούν να συνυπάρξουν μεταξύ τους και οι δύο με τις χριστιανικές κοινότητες των μαρωνιτών και των ελληνορθόδοξων. Σε αυτούς πρέπει να συμπεριλάβουμε και τους χιλιάδες Παλαιστίνιους πρόσφυγες που κατέφυγαν στον Λίβανο μετά τους αραβοϊσραηλινούς πολέμους. Από την δεκαετία του ’70 η χώρα είχε μετατραπεί σε ένα απέραντο πεδίο μάχης, ανάμεσα στις διάφορες παραστρατιωτικές οργανώσεις.

Μια δημοφιλής οργάνωση

Όμως οι σιίτες απείχαν από τις εμφύλιες συγκρούσεις της δεκαετίας του ’70. Η Χεζμπολάχ ιδρύθηκε μετά την ισραηλινή στρατιωτική εισβολή στον νότιο Λίβανο το 1982. Η δράση της στράφηκε σχεδόν αποκλειστικά κατά των ισραηλινών κατοχικών στρατευμάτων. Απέφυγε τις επιθέσεις ακόμα και έναντι των χριστιανών μαρωνιτών, των παραδοσιακών συμμάχων του Ισραήλ. Η αποχώρηση των Ισραηλινών από τον Λίβανο το 2000 πιστώθηκε στην σιιτική οργάνωση. Από τότε για πολλούς Λιβανέζους είναι μία «δύναμη αντίστασης», όχι μία παραστρατιωτική οργάνωση των σιιτών. Γι’ αυτό δεν έχει αφοπλιστεί σε αντίθεση με τις άλλες παραστρατιωτικές ομάδες.

Ένας άλλος λόγος που εξηγεί την δημοφιλία της είναι επειδή υπολογίζει τις εύθραυστες ισορροπίες στο εσωτερικό του Λιβάνου. Για παράδειγμα δεν επιδιώκει την εφαρμογή του ισλαμικού νόμου. Γνωρίζει πολύ καλά πως δεν μπορεί να επιβληθεί σε μία χώρα, όπου κατοικούν χιλιάδες χριστιανοί. Επίσης δεν αμφισβητεί το σύνταγμα του Λιβάνου, παρόλο που θεωρείται ένα ξεπερασμένο κατάλοιπο της γαλλικής αποικιοκρατίας. Η πιο αμφιλεγόμενη διάταξή του ορίζει ότι ο πρόεδρος της χώρας πρέπει να είναι χριστιανός μαρωνίτης, ο πρωθυπουργός σουνίτης και ο πρόεδρος του κοινοβουλίου σιίτης. Το σύνταγμα αποτρέπει την Χεζμπολάχ να διεκδικήσει την πρωθυπουργία, αν και έχει την πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών εδρών.

Ο ρόλος των σιιτών είναι υποβαθμισμένος, παρόλο που πλειοψηφούν στις τάξεις του λιβανέζικου πληθυσμού. Η Χεζμπολάχ θα συμμετάσχει ξανά σε κυβέρνηση συνεργασίας πιθανότατα πάλι με πρωθυπουργό τον σουνίτη πολιτικό Σάαντ Χααρίρι. Αν και το κόμμα του Χαρίρι έχασε το 1/3 των εδρών του, θα αναλάβει πρωθυπουργός μόνο και μόνο, επειδή είναι σουνίτης. Δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο για να διαπιστώσουμε ότι οι συνταγματικές διατάξεις του Λιβάνου είναι παντελώς αναντίστοιχες με την κοινωνική πραγματικότητα της χώρας.

Η αντίπαράθεση σιϊτών-σουνιτών

Όσον αφορά τον Χαρίρι, λίγους μήνες πριν είχε απειλήσει με παραίτηση από την πρωθυπουργία, κατηγορώντας την Χεζμπολάχ ότι σχεδίαζε την δολοφονία του. Ούτε οι πιο φανατικοί εχθροί της σιιτικής οργάνωσης δεν πίστεψαν τον ισχυρισμό του, όπως απέδειξε ο καταποντισμός του κόμματος του στις εκλογές. Η συγκεκριμένη κατηγορία είχε προκαλέσει μείζονα πολιτική κρίση στον Λίβανο, αλλά αποσοβήθηκε χάρη στην παρέμβαση του προέδρου της χώρας Μισέλ Αούν.

Ο βετεράνος μαρωνίτης στρατηγός γνώριζε πως ο Χαρίρι στην κυριολεξία εξαναγκάστηκε από τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας να προχωρήσει στις σχετικές καταγγελίες. Πίστευε πως ο Σαουδάραβας βασιλιάς είχε σκοπό να μεταφέρει την αντιπαράθεση σιιτών-σουνιτών στο εσωτερικό του Λιβάνου, όπως υποπτεύεται ότι αποπειράθηκε και το 2014. Τότε είχαν σημειωθεί μία σειρά αιματηρών βομβιστικών επιθέσεων στις σιιτικές συνοικίες της χώρας.

Την ευθύνη είχε αναλάβει η «Αλ Νούσρα Λιβάνου». Ουσιαστικά πρόκειται για το παρακλάδι της συριακής τζιχαντιστικής οργάνωσης «Αλ Νούσρα», η οποία είναι το τοπικό παράρτημα της Αλ Κάιντα και την οποία υποστήριζε η Σαουδική Αραβία έναντι του καθεστώτος Άσαντ. Εκείνη την περίοδο είχαν σημειωθεί κάποιες αιματηρές συγκρούσεις σουνιτικών και σιιτικών ένοπλων ομάδων στον Λίβανο, αλλά δεν πήραν γενικευμένη έκταση.

Όταν ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ρεξ Τίλερσον επισκέφτηκε τον Λίβανο τον περασμένο Φεβρουάριο μίλησε για την «απειλή της Χεζμπολάχ» ενώπιον του Μισέλ Αούν. Ο χριστιανός πρόεδρος της χώρας απάντησε πως θεωρεί «απειλή το Ισραήλ, όχι την Χεζμπολάχ«. Τα ερείσματα τις σιιτικής οργάνωσης στις λιβανέζικες ένοπλες δυνάμεις, ακόμα και στην κοινότητα των χριστιανών μαρωνιτών, είναι ένας επιπλέον λόγος που εξηγεί την ευρεία απήχηση της.

Το μπραντντεφέρ Χεζμπολάχ-Ισραήλ

Μόνο το Ισραήλ εμφανίζεται έτοιμο να αντιπαρατεθεί με την Χεζμπολάχ για να αναχαιτίσει την ιρανική επιρροή στα σύνορα του. Σύμφωνα με Ισραηλινό υπουργό «το κράτος του Ισραήλ δεν διαχωρίζει πλέον τον Λίβανο από την Χεζμπολάχ«. Για το Τελ Αβίβ όποια επίθεση και αν δεχτεί από το έδαφος του Λιβάνου, υπεύθυνη θα είναι η κεντρική κυβέρνηση της Βηρυτού, όχι η σιιτική οργάνωση μεμονωμένα.

Το Ισραήλ είχε προσπαθήσει και παλαιότερα να εξουδετερώσει την οργάνωση με μία στρατιωτική εισβολή στον Λίβανο το 2006. Όμως αναγκάστηκε να υποχωρήσει μόλις συνειδητοποίησε ότι θα πλήρωνε βαρύ φόρο αίματος. Πρέπει να σημειώσουμε πως από τότε η Χεζμπολάχ αποφεύγει μονίμως τις στρατιωτικές προκλήσεις έναντι του Ισραήλ. Επίσης το Ισραήλ, αν και πραγματοποιεί συχνά αεροπορικές επιθέσεις έναντι στόχων του Ιράν στην Συρία, αποφεύγει όμως να στοχεύει βάσεις της Χεζμπολάχ στον Λίβανο.

Από την πλευρά της και η Χεζμπολάχ εάν εκτοξεύσει μία ρουκέτα στο Ισραήλ από τον Λίβανο, θα ακολουθήσουν με βεβαιότητα σκληρά αντίποινα από την ισραηλινή αεροπορία. Τα αντίποινα θα προκαλέσουν την δυσαρέσκεια πολλών Λιβανέζων για την οργάνωση, όπως ακριβώς είχε συμβεί τις προηγούμενες δεκαετίες με την αντάρτικη δράση των Παλαιστινίων φενταγίν. Ως εκ τούτου, η Χεζμπολάχ δεν είναι πρόθυμη να ρισκάρει την συμμετοχή της στην κυβέρνηση της χώρας.

Το Ισραήλ από την πλευρά του αποφεύγει να υπονομεύσει την σταθερότητα του Λιβάνου. Όπως είδαμε, οι αντιδράσεις της για το ζήτημα της Ιερουσαλήμ ή για τους βομβαρδισμούς της ισραηλινής αεροπορίας στην Συρία ήταν καθαρά ρητορικές. Η Χεζμπολάχ είναι πάντα σε συνεννόηση με την ιρανική κυβέρνηση, η οποία είναι φανερό πως επίσης συστήνει «αυτοσυγκράτηση». Υπάρχει, όμως, κίνδυνος να αλλάξει τακτική μετά την μονομερή αποχώρηση των ΗΠΑ από την συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Η επόμενη μέρα της απόφασης Τραμπ

Είναι ένας από τους λόγους που εξηγεί γιατί ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν προσπαθούσε να αποτρέψει τον Πρόεδρο Τραμπ από την αμφιλεγόμενη απόφαση του. Με δεδομένη την αντιπαράθεση του Ιράν με το Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία έχει κάθε λόγο να φοβάται το ξέσπασμα ενός νέου πολέμου στην Μέση Ανατολή. Ειδικά στον Λίβανο που έχει ιστορικό αιματηρών συγκρούσεων.

Για τον Τραμπ η μονομερής αποχώρηση των ΗΠΑ από την συμφωνία, είναι ένας τρόπος για να αναχαιτιστεί η αυξανόμενη επιρροή της Τεχεράνης στην Μέση Ανατολή. Αρχικά η αμερικανική κυβέρνηση σχεδίαζε να ανακοινώσει τις προθέσεις της για το μέλλον της συμφωνίας το ερχόμενο Σάββατο. Ίσως η εκλογική νίκη της Χεζμπολάχ να επίσπευσε τις εξελίξεις.

Πάντως σύμφωνα με νεότερες ανακοινώσεις της ιρανικής κυβέρνησης, η Τεχεράνη θα μείνει πιστή στην συμφωνία, την οποία υποστηρίζουν επίσης όλες οι χώρες της ΕΕ. Προηγουμένως το Ιράν δήλωνε πως χωρίς τις ΗΠΑ η συμφωνία «είναι νεκρή». Τώρα, όμως, βλέπουμε πως είναι έτοιμο για συνομιλίες με την Ρωσία, την Κίνα και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Η αντιπαράθεση του είναι με την κυβέρνηση Τραμπ, όχι συλλήβδην με την Δύση, όπως στα χρόνια του Αγιοτολάχ Χομεϊνί.

Το πιθανότερο σενάριο είναι το Ιράν να εξακολούθησει να προκρίνει την πολιτική της «αυτοσυγκράτησης». Θεωρεί πως είναι προς το συμφέρον της Τεχεράνης η απομόνωση της Ουάσιγκτον από την διεθνή κοινότητα. Επομένως δεν πρέπει να αναμένουμε κάποια στρατιωτική πρόκληση από την Χεζμπολάχ, αν κρίνουμε την συνολικότερη στάση της οργάνωσης στο πρόσφατο παρελθόν. Οι συζητήσεις που θα ακολουθήσουν στον Λίβανο για τον σχηματισμό κυβέρνησης είναι ένας επιπλέον λόγος που θα αποτρέψει την οργάνωση από την περαιτέρω κλιμάκωση. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν το Ισραήλ θα επιχειρήσει να προβοκάρει, αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία επιθετικών στρατιωτικών ενεργειών.

24/9/2017. Τι επιδιώκει η Τουρκία με την ανάπτυξη στρατιωτικής βάσης στο Κατάρ; Πώς επηρεάζονται τα ελληνικά συμφέροντα;

on Sunday, 24 September 2017. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Ανδρέας Ματζάκος*

24/9/2017. Τι επιδιώκει η Τουρκία με την ανάπτυξη στρατιωτικής βάσης στο Κατάρ; Πώς επηρεάζονται τα ελληνικά συμφέροντα;

Τον Μάρτιο του 2015 και μετά από διαπραγματεύσεις που είχαν αρχίσει πολλά χρόνια πριν, μια Συμφωνία Στρατιωτικής Συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Κατάρ επικυρώθηκε από την τουρκική εθνοσυνέλευση. Τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους, ο Τούρκος πρεσβευτής στο Κατάρ, περιέγραψε την Συμφωνία σαν μια «συμμαχία για την αντιμετώπιση κοινών εχθρών» ενώ τον Απρίλιο του 2016, οι πρώτοι Τούρκοι στρατιωτικοί άρχισαν προπαρασκευαστικές ενέργειες για την ανάπτυξη στρατιωτικής βάσεως στην Ντόχα.

Η συνέχεια ΕΔΩ!

Ιωάννης Μπαλτζώης: ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΤΑ ΙΡΑΝ. Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ

on Monday, 07 May 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική


Σίγουρα αυτοί που δεν γνωρίζουν τον απίστευτο κόσμο της Μέσης Ανατολής εκτιμούν, ότι ο πόλεμος στην Συρία βαίνει στο τέλος, θα αρχίσουν οι συνομιλίες για το μέλλον της πολύπαθης αυτής χώρας και θεωρούν ότι το κακό τελειώνει. Και το μέλλον στην περιοχή προοιωνίζεται τουλάχιστον λίγο καλύτερα από σήμερα. Αδυνατούν να πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει χειρότερο από αυτό που είναι σήμερα. Και όμως ο πόλεμος όχι μόνο μπορεί να μην βαίνει προς το τέλος του, αλλά η υφιστάμενη κατάσταση να προοιωνίζει χειρότερες καταστάσεις.


Η προβολή ισχύος του Ιράν στην Συρία και η de facto δημιουργία του Σιϊτικού άξονα από την Τεχεράνη μέχρι την Βηρυτό, σε συνδυασμό με την πλήρη κυριαρχία της Ρωσίας δυτικά του Ευφράτη στην Συρία και των συμμάχων της Ιράν και Χεζμπολάχ, δημιούργησε ανησυχία και ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά περιφερειακών δυνάμεων της περιοχής και ιδιαίτερα των δύο συμμάχων και πλέον κυρίων πυλώνων της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή, της Σαουδικής Αραβίας και ιδιαίτερα του Ισραήλ, με ανησυχητικές εξελίξεις.
 
ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΙΣΡΑΗΛ ΓΙΑ ΙΡΑΝ
Το Ισραήλ συνορεύοντας με την Συρία, θεωρεί ότι διακυβεύεται η εθνική του ασφάλεια με τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή και θα πρέπει να την διασφαλίσει, ενημερώνοντας, λαμβάνοντας μέτρα και προβαίνοντας ακόμη και σε στρατιωτική δράση. Οι πρόσφατες κατηγορίες του πρωθυπουργού Nετανιάχου (30/4) κατά του Ιράν, δημιούργησαν αίσθηση και αναταραχή στην διεθνή κοινότητα. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έκανε λόγο για έναν τεράστιο όγκο απόρρητων εγγράφων, τα οποία περιήλθαν πρόσφατα στην κατοχή του Ισραήλ, στο πλαίσιο μυστικής επιχείρησης των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών και αποδεικνύουν κατά τον κ. Νετανιάχου, ότι το Ιράν – ενώ είχε ισχυριστεί το αντίθετο – είχε παραβιάσει την Συμφωνία (JCPOA), για το πυρηνικό του πρόγραμμα και είχε αναπτύξει ένα μυστικό πρόγραμμα για δημιουργία πυρηνικών όπλων. Ο κ. Νετανιάχου, θεώρησε πολύ σημαντικό επίτευγμα την επιτυχημένη επιχείρηση των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, στο πλαίσιο της οποίας περιήλθαν στην κατοχή Ισραήλ περίπου 100.000 Ιρανικά έγγραφα, που αποδεικνύουν την ενοχή του Ιράν. Η παρουσίαση έγινε σε ένα χώρο όπου πίσω από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, ο χώρος ήταν γεμάτος από «στοίβες ντοσιέ» και εκατοντάδες CD, όπου σύμφωνα με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό περιείχαν όλα τα αποδεικτικά στοιχεία.
 
Σε ανακοίνωσή του, μια μέρα μετά, ο Λευκός Οίκος δήλωσε ότι οι πληροφορίες που δημοσιοποίησε το Ισραήλ σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν περιλαμβάνουν «νέες και ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες» σχετικά με τις προσπάθειες της Τεχεράνης για την ανάπτυξη πυρηνικών πυραύλων. Μάλιστα δε ακόμη και ο Πρόεδρος Τραμπ δήλωσε ότι, «η ομιλία του Ισραηλινού πρωθυπουργού έδειξε ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος είχε 100% δίκιο που επέκρινε την συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν». Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός αμέσως μετά ενημέρωσε και μίλησε προσωπικά με τον Γάλλο Πρόεδρο, Εμανουέλ Μακρόν, και την Γερμανίδα Καγκελάριο, Άγκελα Μέρκελ, σχετικά με τις πληροφορίες που αποκάλυψε
 
ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙΣ
Από Ιρανικής πλευράς είχαμε άμεσες αντιδράσεις. Ιρανοί αξιωματούχοι επέκριναν έντονα την παρουσίαση του Ισραηλινού πρωθυπουργού, για ανάπτυξη πυρηνικών όπλων εκ μέρους του Ιράν , χαρακτηρίζοντάς την «παιδαριώδη» και «γελοία». Φυσικά οι αντιδράσεις του Ιράν ήταν αναμενόμενες και δεν θα σταθούμε στις αιτιάσεις του. Εδώ όμως τίθεται το ερώτημα: Έχει δίκαιο ο Ισραηλινός πρωθυπουργός και όντως οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ συγκέντρωσαν 100.000 έγγραφα μέσα σε λιγότερα από τρία χρόνια από την ιστορική συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν (Ιούλιος 2015), που αποδεικνύουν μυστικό πρόγραμμα του Ιράν για τα πυρηνικά όπλα; Και γιατί καμιά μυστική υπηρεσία του κόσμου δεν μπόρεσε να βρει τίποτα; Για λόγους αντικειμενικότητας, ας εξετάσουμε ορισμένες περιπτώσεις, όπου υπάρχει αμφισβήτηση, καθόσον όπως φαίνεται δεν κατάφερε να τους πείσει όλους. Σε σχετική ανακοίνωσή της, η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, Φεντερίκα Μογκερίνι, ανέφερε ότι η παρουσίαση του Ισραηλινού πρωθυπουργού θα αξιολογηθεί. «Προς το παρόν, δεν έχω δει από τον κ. Νετανιάχου επιχειρήματα για τη μη συμμόρφωση του Ιράν, δηλαδή για την παραβίαση εκ μέρους του Ιράν των πυρηνικών δεσμεύσεών του στο πλαίσιο της πυρηνικής συμφωνίας», δήλωσε η κ. Μογκερίνι. Και στο Ισραήλ ο Ντον Χενίν, βουλευτής του συνασπισμού αραβικών κομμάτων του Ισραήλ Joint List, χαρακτήρισε την παρουσίαση του κ. Νετανιάχου «προεκλογική ομιλία», σχολιάζοντας, μεταξύ άλλων, ότι «ένας ηγέτης που κατηγορείται για διαφθορά (Νετανιάχου) προσπάθησε να πείσει έναν άλλο ηγέτη που κατηγορείται για διαφθορά (Τραμπ) για την αναζωπύρωση μιας λαίλαπας, της οποία το κόστος θα πληρώσουν οι άνθρωποι που ζουν εδώ».
Και οι αμφισβητήσεις συνεχίζονται και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Αξιόπιστες ιστοσελίδες, όπως η Moon of Alabama, αναφέρουν ότι αυτά που παρουσίασε ο κ. Νετανιάχου, δεν βασίστηκαν σε ουσιώδεις πληροφορίες των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, αλλά πιθανότατα από δεδομένα που παρείχε το Ιράν στον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (IAEA), κατά την περίοδο υλοποίησης του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης. Σύμφωνα με τον Δρ Τζέφρευ Λούις, εμπειρογνώμονα στον τομέα της μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων και διευθυντή του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Middlebury, ΗΠΑ, «όλα τα γραφικά, οι εικόνες και οι τεχνικές λεπτομέρειες που παρουσίασε ο κ. Νετανιάχου ήταν γνωστά στον ΙΑΕΑ και στους διαπραγματευτές της συμφωνίας με το Ιράν. Η ιστορία που παρέχουν οι Ισραηλινοί για να εξηγήσουν πώς έχουν πρόσβαση στα αρχεία δεν ταιριάζει στο περιεχόμενο της "εξαιρετικά θεατρικής" παρουσίασης». Σύμφωνα δε με τις «αποκαλύψεις» Ισραηλινού πράκτορα που μίλησε ανώνυμα στην εφημερίδα New York Times, οι Ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες (Μοσάντ ) είχαν ανακαλύψει το 2016, το κτιριακό συγκρότημα στην Τεχεράνη, όπου οι Ιρανοί φύλαγαν όλο το αρχειακό υλικό για το μυστικό πρόγραμμα των πυρηνικών τους όπλων και από τότε το είχαν σε «στενή παρακολούθηση». Το αρχειακό αυτό υλικό ανακτήθηκε μετά από μυστική επιχείρηση των Ισραηλινών, τον Ιανουάριο 2018, από το εν λόγω κτίριο. Για την επιχείρηση αυτή, ο Εσφαντιάρ Μπαντμανγκελίτζι, πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο Columbia, αποκαλύπτει ότι τα αρχεία ήταν αρχικά στο κτίριο που ανέφεραν οι Ισραηλινοί, αλλά το καλοκαίρι του 2017, οι Ιρανοί τα μετέφεραν σε άλλο κτίριο στην Τεχεράνη, οπότε η Ισραηλινή επιχείρηση έγινε στο αρχικό κτίριο και όχι στο νέο που μεταφέρθηκαν τα αρχεία. Προφανώς εδώ κάτι δεν πάει καλά και κάποιοι ψεύδονται. Εκτιμάται ότι στο άμεσο μέλλον θα πληροφορηθούμε περισσότερα για το τι συνέβη και ποια η αξία του υλικού αυτού, αν δηλαδή είναι όντως βαρυσήμαντες αποδείξεις για το μυστικό πρόγραμμα του Ιράν, με τελικό σκοπό την κατασκευή ατομικής βόμβας όπως ισχυρίζεται το Ισραήλ, ή τα στοιχεία είναι παλαιά και φυσικά γνωστά.
 
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ
Ανεξάρτητα τι θα αποκαλυφθεί αργότερα, οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή είναι ραγδαίες και εδώ θα εστιάσουμε την προσοχή μας και δη στις γεωστρατηγικές επιδιώξεις του Ισραήλ, που όπως προαναφέραμε η εθνική του άμυνα και ασφάλεια αποτελεί τον πρωτεύοντα και ακρογωνιαίο λίθο της εθνικής του υψηλής στρατηγικής. Το Ιράν, σύμφωνα με το Ισραήλ, αποτελεί ανέκαθεν το κράτος που επιβουλεύεται την εθνική του υπόσταση και αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό του. Το Ιράν είναι μετά την Ρωσία, ο στρατηγικός σύμμαχος του καθεστώτος Άσαντ, και το επιχειρησιακό θέατρο της Συρίας έχει γίνει το κύριο μέτωπο του συνόλου της περιφερειακής στρατηγικής της Τεχεράνης, καθόσον στρατιωτικές δυνάμεις του Ιράν ευρίσκονται στην Συρία, στο πλευρό των συμμάχων των, Ρωσίας, Συρίας και Χεζμπολάχ στην μάχη κατά των τζιχαντιστών και όχι μόνο. Οι Ισραηλινοί θεωρούν ότι το Ιράν έφθασε πλέον στην αυλή του, ευρίσκεται μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από τα σύνορά του, άρα ο κίνδυνος είναι πλέον υπαρκτός, και πρέπει να αντιμετωπισθεί άμεσα. Αυτή η προβολή ισχύος του Ιράν στην Συρία, μαζί με τον σύμμαχό του, τον άλλο εχθρό του Ισραήλ, την Χεζμπολάχ του Λιβάνου, είναι το μεγαλύτερο γεωπολιτικό πρόβλημα και απειλή για το Ισραήλ. Μάλιστα, η de facto δημιουργία ήδη του περίφημου Σιϊτικού άξονα με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον μεγάλο αυτοκινητόδρομο Τεχεράνη, Βαγδάτη, Αλ Μπουκαμάλ (στα σύνορα Συρίας-Ιράκ), Παλμύρα, Δαμασκός, Βηρυτός, έχει αναστατώσει τα γειτονικά κράτη, με κυριότερους το Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία, για διαφορετικούς λόγους, αλλά κοινές επιδιώξεις.
Το Ισραήλ, είναι γνωστόν, ότι σε θέματα εθνικής στρατηγικής και σε ότι αφορά την άμυνα και την ασφάλεια του δεν έχει όρια, εμμονές και προκαταλήψεις. Είναι ικανό να «συμμαχήσει με τον διάβολο» αρκεί να διασφαλίσει το ύψιστο αγαθό της εθνικής του ασφάλειας, εφαρμόζοντας την real politic σε όλες της τις διαστάσεις, αποτελώντας υπόδειγμα υψηλής διεθνούς πολιτικής για πολλούς και φυσικά και για μας. Και θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο και κάθε δυνατότητα. Μέχρι πριν μερικά χρόνια η Σαουδική Αραβία θεωρούνταν ότι ευρίσκετο στην κορυφή (μαζί με το Ιράν) της πυραμίδος των εχθρών του Ισραήλ. Όμως τα δεδομένα και οι εξελίξεις διαμορφώνουν πλέον μια νέα πολιτική κατάσταση, που επιβάλλει συμμαχία με τον εχθρό, που οι Ισραηλινοί πραγματιστές, την εκμεταλλεύονται για τις εθνικές των επιδιώξεις.
Και η Σαουδική Αραβία, ηγέτιδα δύναμη του Σουνιτικού Αραβικού κόσμου και σε αέναη αντιπαλότητα και διαρκή έχθρα με την ηγέτιδα δύναμη του Σιϊτικού κόσμου το Ιράν (οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες, είναι Πέρσες), θεώρησε ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του Αραβικού κόσμου, το «Σιωνιστικό μόρφωμα», όπως αποκαλείτο το Ισραήλ, μπορεί και πρέπει να γίνει ο καλύτερος σύμμαχος, αφού και το Ισραήλ συμφωνεί, ότι ο κοινός εχθρός πλέον είναι το Ιράν και πρέπει να αντιμετωπιστεί με συμμαχίες, αφού πλέον τα συμφέροντά των είναι κοινά στην περιοχή. Η Σαουδική Αραβία, υπό την ηγεσία στην ουσία του διαδόχου του θρόνου πρίγκηπα Μωχάμεντ Μπιν Σαλμάν, αγαπημένου υιού του Βασιλιά Σαλμάν, ενός πραγματιστή και διορατικού νέου ηγέτη, δεν διστάζει να κάνει ανεπίτρεπτες κάποτε, αλλά επιβεβλημένες σήμερα συμμαχίες με τον εχθρό, για να αντιμετωπίσουν την νέα πραγματικότητα, τον κοινό εχθρό, το Σιϊτικό Ιράν.
 
ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ - ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Το Ισραήλ σήμερα, με ενισχυμένη πλέον την Αμερικανική υποστήριξη, δεν διστάζει να πραγματοποιεί μοναχικές αεροπορικές επιδρομές στην Συρία, εκεί που θεωρεί ότι είναι ο εχθρός του, το Ιράν και η Χεζμπολάχ. Από την αρχή του πολέμου στην Συρία, εκτιμάται ότι το Ισραήλ έχει πραγματοποιήσει πάνω από 120 αεροπορικές προσβολές στην Συρία κατά του Ιράν και της Χεζμπολάχ, συμμάχου και εκπρόσωπου του Ιράν στον Λίβανο και εχθρό του Ισραήλ. Μια μέρα πριν τις αποκαλύψεις Νετανιάχου για το «μυστικό Ιρανικό πρόγραμμα», η Ισραηλινή αεροπορία βομβάρδισε στόχους (Ιρανικούς και Χεζμπολάχ) στην Συρία και όπως κάθε φορά δεν παραδέχθηκε, ούτε αρνήθηκε.
Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ εφαρμόζοντας μια έξυπνη διεθνή καταγγελτική πολιτική, στοχοποίησε το Ιράν και κινητοποίησε την διεθνή πολιτική σκηνή, ασχέτως αν τα στοιχεία που παρουσίασε είναι αληθή ή όχι, παλαιά ή νέα. Το Ισραήλ κατήγγειλε το Ιράν ότι είναι ο ψεύτης, που παραβιάζει τις διεθνείς συμφωνίες που έχει υπογράψει και εν κρυπτώ και παραβύστω συνεχίζει τις έκνομες δραστηριότητες του στο πυρηνικό πρόγραμμα για την κατασκευή ατομικής βόμβας, άρα ο κίνδυνος είναι όχι μόνο για το Ισραήλ, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό δίνει το πλεονέκτημα στο Ισραήλ να βγαίνει από το κάδρο της προσοχής και των καταγγελιών (Παλαιστινιακό, βομβαρδισμοί στην Συρία κλπ) και να στρέφει την διεθνή προσοχή, στον μεγάλο του εχθρό, το Ιράν. Ακόμη προσφέρει επιχειρήματα στον πρόεδρο των ΗΠΑ, να υλοποιήσει την απειλή του για αποχώρηση από την Συμφωνία (JCPOA), για το Ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, όπως επιθυμούν διακαώς τόσο το Ισραήλ, όσο και η Σαουδική Αραβία.
Όμως όσο αποτελεσματική είναι αυτή η πολιτική, άλλο τόσο μπορεί να εξελιχθεί σε επικίνδυνη και να πυροδοτήσει χειρότερες καταστάσεις. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των υπηρεσιών πληροφοριών του Ισραήλ, η Τεχεράνη προφανώς θα επιδιώξει μια απάντηση, που θα καθιστά σαφές ότι δεν παραβλέπει την απώλεια επτά μελών της Επαναστατικής της Φρουράς, σε πρόσφατη Ισραηλινή αεροπορικής επίθεση στη βάση Τ4 στη Συρία, αλλά προς το παρόν δεν θα οδηγηθεί σε απευθείας στρατιωτική αντιπαράθεση με το Ισραήλ. Η στρατιωτική ανάπτυξη του Ιράν στη Συρία εξακολουθεί να είναι περιορισμένη και σχετικά ευάλωτη σε μια ισραηλινή επίθεση. Παράλληλα, οι εταίροι του Ιράν στην Συρία, το καθεστώς Άσαντ, η Ρωσία και η Χεζμπολάχ, δεν ενδιαφέρονται για μια σύγκρουση, που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την επιβίωση του καθεστώτος. Αλλά η συνεχής τριβή και αντιπαράθεση και ιδιαίτερα αν μετά τις 12 Μαίου 2018, ο πρόεδρος Τραμπ αποφασίσει να εγκαταλείψει την Συμφωνία (JCPOA), που η Γαλλία και η Ευρώπη θεωρεί σημαντική και δεν πρέπει οι ΗΠΑ να αποχωρήσουν, τότε τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν και δη προς το χειρότερο. Το Ιράν, στρυμωγμένο και συνεχώς βαλλόμενο, μπορεί κάποια στιγμή να αντιδράσει υπέρμετρα. Έχοντας συμμάχους την κυρίαρχο και νικήτρια σήμερα στην Συρία, την Ρωσία, με συμμάχους την Χεζμπολάχ και την Τουρκία, μπορεί να προκαλέσει ανάφλεξη, με αποτέλεσμα οι εξελίξεις να είναι τραγικές, καθόσον το Ισραήλ είναι ήδη πυρηνική δύναμη και η στρατιωτική του ισχύς είναι δεδομένη και ισχυροτάτη. Και σε ότι αφορά την Ρωσία και τον ρόλο της, είναι αμφίβολο εάν η Μόσχα μπορεί να παίξει τον ρόλο του έντιμου διαμεσολαβητή μεταξύ των μερών, παρά τη σύγκληση, από μέρους της Ρωσίας, στο Σότσι Ισραηλινών και Ιρανών αξιωματούχων χωριστά, πρόσφατα, χωρίς απτά αποτελέσματα. Χωρίς μια τέτοια διαμεσολάβηση και έναν λογικό συμβιβασμό μεταξύ των αντικρουόμενων συμφερόντων, δηλαδή εγκαθίδρυση και προβολή ισχύος του Ιράν στη Συρία, έναντι όμως της διακηρυγμένης βούλησης του Ισραήλ να την αποτρέψει, τότε η προοπτική γενικότερης ανάφλεξης, με εμπλοκή Ισραήλ και Ιράν θα εξακολουθεί να υπάρχει και μάλιστα πολύ πιθανό και αυτό είναι το ανησυχητικό και λίαν επικίνδυνο για την ειρήνη και την ασφάλεια.
Πηγές: Moon of Alabama
Haaretz
The Jerusalem Post
The Times of Israel

Ιωάννης Μπαλτζώης: Λευκά Κράνη στη Συρία. Ψέματα και προπαγάνδα.

on Monday, 07 May 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Η φαντασμαγορική 89η τελετή απονομής των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά και ως Οσκαρ, στις 28 Φεβρουαρίου 1917, στο Dolby Theatre του Λος Άντζελεςείχε πολλές εκπλήξεις, λάθη, γέλια,συγκίνηση. Εκτός από τουςεξαιρετικούςΈμμα Στόουνς και Κέισυ Άφλεκ (Βραβεία Α’ γυναικείου και Α΄ ανδρικού ρόλου) είχαμε και κάτι πρωτόγνωρο. Στην κατηγορίαΝτοκυμαντέρ μικρού μήκους, The Oscar goes to… «The White Helmets» (Λευκά Κράνη), μιας ΜΚΟ οργάνωσης που δρα στην Συρία, παραγωγής Netflix!!
Tότε ο κόσμος έμαθε για την ανθρωπιστική αυτή οργάνωση, όπου οι εθελοντές της, διακινδυνεύουν σε καθημερινή βάση την ζωή τους, σώζοντας ανθρώπινες ζωές, στην κόλαση που λέγεται πόλεμος της Συρίας. Το ντ0κυμαντέρ (1) αφηγείται τις δραστηριότητες αυτών των ανθρώπων, μέσα απόάψογη κινηματογραφική παρουσίαση, που βλέποντάς το, συγκινείσαι για το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής, τον αλτρουισμό και την ιδιοτέλεια αυτών των ηρώων, των σημερινών ηρώων.
Μόνο που τελευταία κάποιες πληροφορίες μας χαλάνε την ωραία εικόνα των ηρώων μας,για ψεύτικες, κατασκευασμένες ειδήσεις, εικόνες , βίντεο και για άλλες παράνομες δραστηριότητες. Ποια όμως είναι η πραγματικότητα; Ας δούμε τι συμβαίνει με την οργάνωση αυτή.Η Οργάνωση Λευκά Κράνη, μια ΜΚΟ πολιτικής άμυνας, ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2013 στην Κωνσταντινούπολη, από τον πρώην Βρετανό Αξκό James Le Mesurier, αντιπροσώπους του Συριακούεθνικού Συμβουλίου (SNC) και τηςΚαταριανής Ερυθράς Ημισελήνου. O Mesurier υπηρέτησε σε διάφορες βρετανικές στρατιωτικές αποστολές και ιδιαίτερα στη Βοσνία, το Κοσσυφοπέδιο, το Ιράκ και τον Λίβανο. (American Herald Tribune 6/2/18).
 
James Le Mesurier
Η οργάνωση αποτελείται από 3.400 μέλη. Αρχηγός της οργάνωσης στην Συρία είναι ο Raed al-Saleh. Η οργάνωση είναι Ισλαμική Οργάνωση εθελοντών, που δραστηριοποιείται μόνο σε Ισλαμοκρατούμενες (τζιχαντιστικές ) περιοχές στην πολύπαθη Συρία. Το «μότο» τους είναι «To Save a Life is to Save All Humanity”. Αν και ισχυρίζονται ότι είναι ανεξάρτητοι οικονομικά και στηρίζονται στις δωρεές, εν τούτοις έχει αποδειχθεί ότι χρηματοδοτούνται τουλάχιστον με 100 εκατομμύριαδολάρια (65 από το Ηνωμένο Βασίλειο, 23 από ΗΠΑ, μέσω USAID και από Γαλλία και Ε.Ε.), όπως αποκαλύπτει σε άρθρο της η δημοσιογράφος Kalee Brown. Σε ότι αφορά το ντοκυμαντέρ της Netflix, που κέρδισε το Όσκαρ, ήταν πέρα για πέρα ψεύτικο και κατασκευασμένο ολόκληροαπό τα Λευκά Κράνη, η δε Νetflix δεν τράβηξε ούτε μια σκηνή στην Συρία, αποκαλύπτει ο Patrick Henningsen, γεωπολιτικός αναλυτής στο 21st Century Wire.
 
Η Eva Bartlett, Καναδή δημοσιογράφος και ακτιβίστρια, σε ομιλία της στα Ηνωμένα Έθνη, για το θέμα της Συρίας ήταν καταιγιστική και αποκαλυπτική σε ότι αφορά την δράση και τους σκοπούς της οργάνωσης. Ανέφερε πολλά παραδείγματα, όπου τα Λευκά Κράνη παρουσίαζαν ψεύτικες ειδήσεις, όπως για θανάτους μικρών παιδιών, ρίψη χημικών, «διασώσεις» δήθεν μικρών παιδιών, όπου τα ίδια παιδιά παρουσιάζονταν να διασώζονταισε διαφορετικά βίντεο και διαφορετικά μέρη. Δηλαδή τα «Λευκά Κράνη» εκτός από «διασώστες» ήταν και «πρωταγωνιστές» σε πολλάβίντεο με διάφορες δράσεις, όπως αρχές του 2017 στο Χαλέπι, όπου οι Συριακές δυνάμεις απελευθέρωναν σταδιακά την πόλη από τους τζιχαντιστές.Έτσι σχεδίαζαν και υλοποιούσαν εικονικές διασώσεις και σκηνές φρίκης αθώων πολιτών, για τον επηρεασμότης Δυτικής κοινής γνώμης, με σκοπό την επίτευξη προσωρινής εκεχειρίας, για ανασύνταξη των τζιχαντιστών και ανεφοδιασμό των σε όπλα, πυρομαχικά και μαχητές, ώστε να αποφευχθεί η κατάληψη του Χαλεπίου, που τα βίντεο αυτά μεταδίδονταν από όλα τα δυτικά ΜΜΕ. Έτσι είδαμε π.χ. «νεκρά παιδάκια» μέσα στα αίματα, που μετά ήταν ζωντανά και χαμογελαστά. Ή ένα κοριτσάκι να διασώζεται σε τρία διαφορετικά βίντεο!
 

 
 
Το «νεκρό» παιδάκι γελάει δίπλα από τα σφαγμένα κοτόπουλα.
 
Μια άλλη δημοσιογράφος, η Vanessa Beeley, αποκαλύπτει ότι τα Λευκά Κράνη όχι μόνο δεν είναι ουδέτεροι και άοπλοι, αλλά δρουν μόνο σε περιοχές που ελέγχουν οι τζιχαντιστικές οργανώσεις Al-Nusra Front ή ISIS και ότι ευρίσκονται υπό τον απόλυτο έλεγχο της πρώτης. Ακόμη ότι παρέχουν φαρμακευτικό υλικό, τρόφιμα και πολλά άλλα, σε τζιχαντιστικέςοργανώσεις. Και όλα αυτά ερχόταν φυσικάμέσω Τουρκίας. Υπάρχουν πολλά βίντεο που δείχνουν τα Λευκά Κράνη να κρατούν όπλα και να φωνάζουν «Αλλαχου Ακμπάρ», παρέα με τζιχαντιστές. Η Vanessa Beele τους κατηγορεί ότι κινηματογραφούν αποκεφαλισμούς και εκτελέσεις Σύρων πολιτών και στρατιωτών και με το δίκτυο που διαθέτουν, το προωθούν για λόγους προπαγάνδας στα διεθνή ΜΜΕ και στα Μέσα ΚοινωνικήςΔικτύωσης (ΜΚΔ), γενόμενοι όργανα, συνεργοί και διακινητές Ισλαμιστικών εξτρεμιστικών απόψεων και εγκληματικών πράξεων. Δείτε (2). Μάλιστα έχουν κυκλοφορήσει στα ΜΚΔ φωτογραφίες και βίντεο, όπου αποκαλύπτεται ότι τα Λευκά Κράνη διαθέτουν και στούντιο κινηματογράφησης, όπου εκεί γυρίζουν διάφορες σκληρές σκηνές «διάσωσης» ή σκηνές «εικονικών θανάτων καιδιαμελισμένων ανθρώπων», με έμφαση στα μικρά παιδιά, για περισσότερη συναισθηματική φόρτιση των ανθρώπων των Δυτικών χωρών, που οι σκηνές φρίκης μπαίνουν στο σαλόνι τους, μέσω των τηλεοράσεων. Για το ποιοι είναι τα Λευκά Κράνη μπορεί ο καθείς μας να βρει στο διαδίκτυο άρθρα, φωτό και βίντεο με την «άλλη» δράση αυτών των «ηρώων» και νικητών του Όσκαρ του 2017. Δείτε (3). Πρόσφατα (13/4/18), ο Roger Waters, από τα ιδρυτικά μέλη των Pink Floynt,σε συναυλία του στην Βαρκελώνη μίλησε δημόσια και ξεκάθαρα για τα Λευκά Κράνη, ότι είναι «ψεύτικη οργάνωση, που προωθεί προπαγάνδα για τζιχαντιστές και τρομοκράτες,εφημερίδα Haaretz 16/4
 

 
Στούντιο των Λευκών Κρανών
 
Σε ότι αφορά τα τελευταία γεγονότα στην Συρία, με την φερόμενη ρίψη χημικών στην πόλη Ντούμα από τον Συριακό Αραβικό Στρατό, ποια οργάνωση πρώτη ανέφερε στην διεθνή κοινότητα το γεγονός; Σωστά μαντέψατε. Τα Λευκά Κράνη πρώτα πληροφόρησαν και έδωσαν και βίντεο με παιδάκια (ναι, πάλι τα παιδάκια πρωταγωνιστούν) σε νοσοκομείο της πόλης με ενδείξεις προσβολής από χημικά. Ούτε η Ερυθρά Ημισέληνος, ούτε τα κλιμάκια του ΟΗΕ στην περιοχή ανέφεραν τίποτα. Φαίνεται ότι οι χρηματοδότες των έδωσαν εντολή για μια ακόμη «ρίψη χημικών από τον Άσαντ», όπως και πέρυσι στην πόλη Χαν Σεϊχούν στην επαρχία Ιντλίμπ, με δεκάδες νεκρούς, όπου και πάλι τα Λευκά Κράνη ανέφεραν ότι η κυβέρνηση Άσαντ έριξε τα χημικά. Και κανείς δεν μπόρεσε να απαντήσει ή να δώσει κάποια πειστική εξήγηση στο λογικό ερώτημα γιατί να έριξε χημικά ο Άσαντ (υπόψη, έχει αποδειχθεί ότι και οι τζιχαντιστές διαθέτουν χημικά όπλα) εναντίον αμάχων πολιτών του, τη στιγμή μάλιστα που είχε σχεδόν εκκαθαρίσει και απελευθερώσει το 90% της Γούτα από τους τζιχαντιστές του ISIS και της Al-Nusra και η απελευθέρωση της Ντούμα ήταν θέμα ωρών ή ημερών; Και μάλιστα είχε προηγηθεί ανακοίνωση της Ρωσίας, περί επικείμενης προβοκάτσιας στην περιοχή για ρίψη χημικών, ώστε να χρεωθεί στον Άσαντ και προειδοποίησε να μην τολμήσουν. Και παρόλα αυτά φέρεται να έγινε επίθεση με χημικά, όπως «αποκάλυψαν» τα Λευκά Κράνη.
 

 
Από την τελευταία «επίθεση χημικών» στην Ντούμα.
 
Και φυσικά οι ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία πείστηκαν από την «αξιοπιστία» των Λευκών Κρανών και εξαπέλυσαν πυραυλική επίθεση κατά της Συρίας, μια επίθεση τελικά συμβολική, χωρίς θύματα ευτυχώς, καθόσον οι Ρώσοι είχαν ενημερωθεί για τους στόχους , όπου τελικά εξελίχθηκε ως μια επίθεση «βεγγαλικών και πυροτεχνημάτων», κατά πολλούς αναλυτές, έτσι για τα προσχήματα και να διασώσουν το κύρος των, αφού ο πρόεδρος Τραμπ την είχε προαναγγείλει. Και η πυραυλική επίθεση έγινε την ίδια μέρα που έφθαναν επιθεωρητές του ΟΗΕ, για να εξετάσουν τι συνέβη. Αλλά τι να μας πούνε οι επιθεωρητές του ΟΗΕ για τα Χημικά όπλα, όταν μας το είπαν ήδη τα «αξιόπιστα» Λευκά Κράνη, οι ήρωες, οι αλτρουιστές και νικητές του Όσκαρ 2017!! Υπόψη, ότι ο αμερικανός Υπουργός Άμυνας στρατηγός James Mattis εξακολουθεί, σχεδόν μόνος σε όλο τον δυτικό κόσμο, να υποστηρίζει ότι δεν έχει αποδείξεις ότι ο Άσαντ έκανε επίθεση με χημικά. Σύμφωνα μάλιστα με τη Wall Street Journal, ο αμερικανός ΥΕΘΑ, ήταν ο μόνος που αντιτάχθηκε στο «κόμμα του πολέμου», σε σχέδια πολύ ευρύτερης επίθεσης κατά της Συρίας, που θα οδηγούσαν με μεγάλες πιθανότητες στην κλιμάκωση και ενδεχομένως σε παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο. Χάρη όμως στην αντίστασή του (Respect to General Mattis!) σε σύσκεψη στον Λευκό Οίκο, η επιχείρηση περιορίστηκε τελικά σε μια επίθεση για την «τιμή των όπλων», προορισμένη, αφενός να μην προκληθεί η Ρωσία, αφετέρου να μη γελοιοποιηθεί ο Πρόεδρος των ΗΠΑ,μετά τις φοβερές απειλές που εκτόξευσε κατά των Ρώσων και των συμμάχων των, για «τα έξυπνα όπλα που έρχονται εναντίον των». Διαπιστώνουμε τελικά ότι οι μπαρουτοκαπνισμένοι στρατηγοί είναι κατά του πολέμου γενικά, σε αντίθεση με τα «άκαπνα» γεράκια της πολιτικής, που τον επιζητούν με κάθε τρόπο, ακόμη και με ψέματα.
 
«Η αλήθεια είναι τόσο πολύτιμη, που πρέπει να προστατεύεται με μια Λεγεώνα ψέματα».
Ουίνστων Τσώρτσιλ.

ΠΗΓΕΣ:
Εφημερίδα Haaretz της 16/4/18
Εφημερίδα American Herald Tribune της 6/2/18

BESA, Prof. Hillel Frisch*: Should the US Stay In Iraq or Pull Out?

on Monday, 07 May 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Επιμέλεια: Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

BESA Center Perspectives Paper No. 793, April 11, 2018

 

EXECUTIVE SUMMARY: It takes only a quick read of the main articles featured in al-Wifaq, the Arabic language mouthpiece of the Islamic Republic of Iran, to grasp the complexity of US involvement in Iraq and the question it raises on whether the US presence abets or hinders Iranian control over Iraq.


From the perspective of the leader of Kata’ib Hezbollah, the Iranian-backed Shiite militia, and indeed of the Iranian political elite, which finances the mouthpiece and gives the militia the opportunity to disseminate its ideas, the US created groups from which ISIS emerged to justify a renewed US military presence in Iraq. The Iranian-backed Shiite militias accuse US forces of openly abetting ISIS, including transporting its people by helicopter to fight those militias. There is no mention of the role the US and its allies’ air forces played in pummeling ISIS, the major threat faced by Iraq and by Iran, too, in the long run.

Yet the same newspaper also reports on its front page, albeit in a disparaging fashion, that Iraq will soon be hosting a prominent personality from Saudi Arabia for the first time since the US invasion of Iraq in 2003. That visitor is rumored to be none other than Muhammad bin Salman, the rabidly anti-Iranian Saudi Crown Prince and Minister of Defense, who is undoubtedly viewed as Public Enemy No. 1 by the Iranian regime. The visit is perceived to be part of a process initiated in October 2017 to improve relations between the two states. That process reflects the desire of the head of the present Iraqi government, Haidar al-Abadi, to keep Tehran at bay. Iran’s Saudi nemesis enjoys American backing, especially under the present US administration.

Then, in bewildering contrast, a third article appears in which the same Iraqi PM who wants a continued US presence in Iraq to stave off Iranian designs to turn Iraq into a vassal state reiterates his praise for the Hashd al-Sha’bi, including, of course, Kata’ib Hezbollah, designating it as an integral part of the Iraqi state’s war against the jihadists.

Clearly, just as the 2003 invasion of Iraq led to the disappearance of a regime that checked imperialist Iranian designs, so too did ISIS’s initial defeat of the Iraqi army allow for the establishment of powerful Iranian-controlled militias in Iraq at the expense of an independent and strong Iraqi state.

These militias, their adherents, and their parliamentary offshoots are not going away. Even if the pro-Shiite militia al-Fatah coalition does not emerge as the largest coalition in the May elections and the “pro-American” Abadi maintains his hold over government, these militias have plenty of armed men to pose a challenge to the Iraqi state and keep Iraq within the Iranian orbit.

This state of affairs raises the question whether the US would be better off 1) leaving Iraq and trying to contain an Iranian-dominated Iraq from the outside by bolstering support for its Sunni allies, especially Saudi Arabia; or 2) continuing to attempt – through a very large embassy presence and over 5,000 military troops, most of whom act as advisors and trainers to the Iraqi federal army – to thwart Iranian attempts to turn Iraq into a vassal state. The latter, as the leader of the Kata’ib Hezbollah militia warns, are likely to become targets of attacks and assassinations, with Iran’s blessing.

The question whether or not to stay in Iraq also involves the Kurdish autonomous area in the northeast of the country. The Trump administration clearly sided with PM Abadi when he ordered his forces to oust Kurdish troops from Kirkuk and the surrounding area in retaliation for the Kurds’ having held a referendum in which an overwhelming majority voted for independence. The US condemned the holding of the referendum and thereby signaled its support for the more centralized Iraqi state Abadi is trying to create.

Judging by the Lebanese precedent, in which the US backed Saad Hariri’s Sunni party and his Christian allies and aided the Lebanese army in money, arms, and training against Iran, Hezbollah, and its domestic political allies, it is unlikely that US prospects in Iraq will succeed in the long term. The support of the US (and, even more overwhelmingly, the support extended by Saudi Arabia) did not prevent Iran and Hezbollah from dominating the Lebanese state and its armed forces.

Fortunately for the US, there is a crucial difference between the Lebanese precedent and Iraq.

Not only are the stakes of the conflict over Iraq so much greater than in tiny Lebanon, but Iraq’s Shiite majority of some 20 million will be reluctant, to say the least, to share the country’s massive oil wealth – 85% of which is produced in the Shiite south around Basra – with 80 million Iranians. Iraq produces 4.6 million barrels daily against Iran’s 3.5 million, an increase from 3.2 mbd since 2014. This substantial increase took place despite the ISIS onslaught on the Iraqi army. Abadi and his allies know that only American support for Iraq prevents Iranian economic imperialism.

In the real world of difficult choices, the US is probably better off, at least in the short term, maintaining its presence in Iraq and bolstering Abadi’s attempts to centralize the Iraqi state. This is also the view of Iraq’s Sunni allies in the area, judging by their judicious silence on the question of an American presence in Iraq.

What the US must do, however, is reduce its war against ISIS in both Iraq and Syria.

Let the Iranians, their local Arab Shiite allies, and Syria bleed without American help as they meet the remaining jihadist threat. The Trump administration has possibly taken the first step in this direction: it has ordered the US company under US Department of Defense contract to stop maintaining and servicing the over 100 Abrams tanks it sold to Iraq to fight ISIS in retaliation for Iraq’s having allowed the Iranian-backed militias to use them. Reducing US air attacks against ISIS should be the next move. The US should be expending its efforts and resources in bolstering the border between Iraq and Iran instead.

View PDF

Prof. Hillel Frisch is a professor of political studies and Middle East studies at Bar-Ilan University and a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

 

BESA, Prof. Hillel Frisch*: Should the US Stay In Iraq or Pull Out?

on Friday, 13 April 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

BESA Center Perspectives Paper No. 793, April 11, 2018

 

EXECUTIVE SUMMARY: It takes only a quick read of the main articles featured in al-Wifaq, the Arabic language mouthpiece of the Islamic Republic of Iran, to grasp the complexity of US involvement in Iraq and the question it raises on whether the US presence abets or hinders Iranian control over Iraq.


From the perspective of the leader of Kata’ib Hezbollah, the Iranian-backed Shiite militia, and indeed of the Iranian political elite, which finances the mouthpiece and gives the militia the opportunity to disseminate its ideas, the US created groups from which ISIS emerged to justify a renewed US military presence in Iraq. The Iranian-backed Shiite militias accuse US forces of openly abetting ISIS, including transporting its people by helicopter to fight those militias. There is no mention of the role the US and its allies’ air forces played in pummeling ISIS, the major threat faced by Iraq and by Iran, too, in the long run.

Yet the same newspaper also reports on its front page, albeit in a disparaging fashion, that Iraq will soon be hosting a prominent personality from Saudi Arabia for the first time since the US invasion of Iraq in 2003. That visitor is rumored to be none other than Muhammad bin Salman, the rabidly anti-Iranian Saudi Crown Prince and Minister of Defense, who is undoubtedly viewed as Public Enemy No. 1 by the Iranian regime. The visit is perceived to be part of a process initiated in October 2017 to improve relations between the two states. That process reflects the desire of the head of the present Iraqi government, Haidar al-Abadi, to keep Tehran at bay. Iran’s Saudi nemesis enjoys American backing, especially under the present US administration.

Then, in bewildering contrast, a third article appears in which the same Iraqi PM who wants a continued US presence in Iraq to stave off Iranian designs to turn Iraq into a vassal state reiterates his praise for the Hashd al-Sha’bi, including, of course, Kata’ib Hezbollah, designating it as an integral part of the Iraqi state’s war against the jihadists.

Clearly, just as the 2003 invasion of Iraq led to the disappearance of a regime that checked imperialist Iranian designs, so too did ISIS’s initial defeat of the Iraqi army allow for the establishment of powerful Iranian-controlled militias in Iraq at the expense of an independent and strong Iraqi state.

These militias, their adherents, and their parliamentary offshoots are not going away. Even if the pro-Shiite militia al-Fatah coalition does not emerge as the largest coalition in the May elections and the “pro-American” Abadi maintains his hold over government, these militias have plenty of armed men to pose a challenge to the Iraqi state and keep Iraq within the Iranian orbit.

This state of affairs raises the question whether the US would be better off 1) leaving Iraq and trying to contain an Iranian-dominated Iraq from the outside by bolstering support for its Sunni allies, especially Saudi Arabia; or 2) continuing to attempt – through a very large embassy presence and over 5,000 military troops, most of whom act as advisors and trainers to the Iraqi federal army – to thwart Iranian attempts to turn Iraq into a vassal state. The latter, as the leader of the Kata’ib Hezbollah militia warns, are likely to become targets of attacks and assassinations, with Iran’s blessing.

The question whether or not to stay in Iraq also involves the Kurdish autonomous area in the northeast of the country. The Trump administration clearly sided with PM Abadi when he ordered his forces to oust Kurdish troops from Kirkuk and the surrounding area in retaliation for the Kurds’ having held a referendum in which an overwhelming majority voted for independence. The US condemned the holding of the referendum and thereby signaled its support for the more centralized Iraqi state Abadi is trying to create.

Judging by the Lebanese precedent, in which the US backed Saad Hariri’s Sunni party and his Christian allies and aided the Lebanese army in money, arms, and training against Iran, Hezbollah, and its domestic political allies, it is unlikely that US prospects in Iraq will succeed in the long term. The support of the US (and, even more overwhelmingly, the support extended by Saudi Arabia) did not prevent Iran and Hezbollah from dominating the Lebanese state and its armed forces.

Fortunately for the US, there is a crucial difference between the Lebanese precedent and Iraq.

Not only are the stakes of the conflict over Iraq so much greater than in tiny Lebanon, but Iraq’s Shiite majority of some 20 million will be reluctant, to say the least, to share the country’s massive oil wealth – 85% of which is produced in the Shiite south around Basra – with 80 million Iranians. Iraq produces 4.6 million barrels daily against Iran’s 3.5 million, an increase from 3.2 mbd since 2014. This substantial increase took place despite the ISIS onslaught on the Iraqi army. Abadi and his allies know that only American support for Iraq prevents Iranian economic imperialism.

In the real world of difficult choices, the US is probably better off, at least in the short term, maintaining its presence in Iraq and bolstering Abadi’s attempts to centralize the Iraqi state. This is also the view of Iraq’s Sunni allies in the area, judging by their judicious silence on the question of an American presence in Iraq.

What the US must do, however, is reduce its war against ISIS in both Iraq and Syria.

Let the Iranians, their local Arab Shiite allies, and Syria bleed without American help as they meet the remaining jihadist threat. The Trump administration has possibly taken the first step in this direction: it has ordered the US company under US Department of Defense contract to stop maintaining and servicing the over 100 Abrams tanks it sold to Iraq to fight ISIS in retaliation for Iraq’s having allowed the Iranian-backed militias to use them. Reducing US air attacks against ISIS should be the next move. The US should be expending its efforts and resources in bolstering the border between Iraq and Iran instead.

View PDF

Prof. Hillel Frisch is a professor of political studies and Middle East studies at Bar-Ilan University and a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

 

BESA: Turkey’s Syrian Battleground By Burak Bekdil,March 21, 2018

on Friday, 23 March 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Επιμέλεια: Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

EXECUTIVE SUMMARY: Turkish President Recep Tayyip Erdogan has been the main beneficiary of a newfound feeling of glory among Turkey’s increasingly nationalistic masses. The main loser is the YGP, which has sought to consolidate control over Kurdish areas of Syria in the hopes of forging an autonomous state. But in the Syrian war theater, alliances are fragile and complex. Russia has given Turkey a limited free hand in its engagement in northern Syria, mainly in order to deepen Turkish-US and Turkish-NATO divisions. But Russia is not Turkey’s strategic ally.

In a rather theatrical show, the fall of the city of Afrin – a Kurdish enclave in northwestern Syria – after two months of battle between Turkish and Turkey-backed troops and Kurdish militia coincided with the 103rd anniversary of the Turkish victory in Gallipoli. Victory speeches were delivered one after another. Turks cheered in collective euphoria. Front pages were splashed with nationalistic headlines and stories of “our heroic soldiers.”

Among the scenes was footage, posted by the military, of a soldier holding a Turkish flag over a local government building. Another image showed a soldier raising and saluting a Turkish flag over the city.

Even footballers who scored on the pitch, both Turkish and foreign, gave audiences a “soldier’s salute.” The opposition rushed to congratulate the “heroic Turkish army.” Some of that sentiment is real and some fake, especially considering the certainty of arrest if one expresses the slightest objection to Operation Olive Branch.

Erdogan made contradictory speeches during the campaign. One day he promised that “conquest was near”; on another he said Turkish troops would come to Afrin to clear the city of its terrorist population and return it to its rightful owners. But he has been the main beneficiary of a newfound feeling of glory among Turkey’s increasingly nationalistic masses.

There is already speculation in political circles in Ankara that the Syrian offensive has boosted Erdogan’s popularity by eight to nine percentage points. According to the BBC’s Mark Lowen, “President Erdogan has achieved his twin objectives: to remove a key area under (the Kurdish People’s Protection Units) YPG control and to rally the vast majority of Turks behind their commander-in-chief. The jingoism here has been breathtaking. Targeting Turkey’s age-old enemy of the Kurdish militants is a rare uniting force in a polarized country.”

The Syrian war theater has also provided the Turkish military with the opportunity to test some of the indigenous weapons systems local defense companies have developed in recent years. In addition, the “real” military exercises in the Afrin enclave allowed Turkish commanders and defense procurement authorities to better spot technological and operational weaknesses and supremacy.

For instance, Turkish drones, armed and unarmed, were intensively used and proved to be very successful assets. But Turkey’s aging US-made and German-made tanks were vulnerable to enemy fire, even when that fire did not come from a modern, regular army.

During the two-month military campaign, Turkey tested some of its new weaponry, and not only in Syria. State-controlled missile maker Roketsan tested a ballistic missile over the Black Sea. Military electronics specialist Aselsan, another state-controlled entity and Turkey’s biggest defense firm, tested its Akkor Pulat active protection system, which will be added to Turkish tanks with priority for the fleet used in Syria. Turkey also wants to add other additional defensive measures to its tanks including explosive reactive armor. Also tested recently and probably heading soon for Syria is Alkar, a 360-degree 120-mm gun system developed by Aselsan.

But then there is the political side of the military campaign in Syria.

No doubt, the fall of Afrin dealt a blow to Kurdish aspirations for self-rule in northern Syria and further boosted Turkey’s growing military/political clout in the country. The main loser is the YGP, which has sought to consolidate control over Kurdish areas of Syria in the hopes of forging an autonomous state. (The YPG, which Turkey views as a terrorist organization and an affiliate of the Kurdistan Workers’ Party, or PKK, had controlled Afrin since 2012 in addition to other swaths of territory in northern and eastern Syria.)

Alliances in the area are fragile and complex. Some Syrian Kurds welcomed the Turkish army; some fled to wage guerrilla warfare south and east of Afrin. The Kurds are not monolithic: some feel sympathy for PKK/YPG, but some campaign to break free of the two militant entities.

Some Syrian fighters originally took up arms to fight President Bashar al-Assad’s regime but are now fighting the Syrian Kurds. One such fighter complained that Turkey has shifted its focus from regime change in Syria to preventing the emergence of a Kurdish belt in northern Syria. Another says the revolution had gone off course.

Erdogan, meanwhile, has vowed that the army will not leave Afrin “before the job is done.” He says Turkey will broaden the offensive into northeastern Syria and go to Manbij, where Kurdish forces remain allied with US troops, then go east of the Euphrates and all the way up to the Syrian-Iraqi border. According to the Turkish game plan, the military offensive will not end there. Erdogan has vowed to fight the PKK in its northern Iraqi stronghold. Press reports said on March 19 that Turkish troops, backed by air cover, had been deployed in northern Iraq amid violent clashes with PKK fighters. Kurdish local officials said Turkish forces were now stationed in the sub-district of Sidakan and had already set up fixed barracks in the border triangle between Iraq, Syria, and Turkey.

All the same, there seems to be a missing link between the military operation and its political goal. In its official language, Turkey says its army is fighting in Syria and Iraq to quash terrorists. It is, however, an open secret that the operation aims to quash Kurdish aspirations for self-rule, which Turkey fears could inspire its own Kurdish minority to demand greater autonomy.

The PKK officially launched its violent campaign in 1984. Since then, more than 40,000 people have been killed in the armed dispute, despite the arrest in 1999 of Abdullah Ocalan, PKK’s jailed leader. Some of Turkey’s Kurds aspired to take up arms long before the Iraqi Kurds consolidated power and set up an autonomous region in the country’s north after the US invasion in 2003, and before the Syrian Kurds built their own enclaves in northern Syria after the Syrian civil war in 2011. Experience shows there might not be a strong linkage between the emergence of Kurdish entities in neighboring countries and Turkish Kurds’ aspirations for self-determination.

Turkey claims to have neutralized more than 3,500 Kurdish fighters in the first two months of Operation Olive Branch while Kurdish sources put the number at 1,500. Even if the Turkish number is accurate, it represents only 0.01% of the entire stateless Kurdish population in the region.

True, Russia has given Turkey a limited free hand in its engagement in northern Syria, mostly in order to deepen Turkish-US and Turkish-NATO divisions. But Russia is not Turkey’s strategic ally. Shifting Russian calculations over Syria’s future could significantly change the map of the battleground in Syria – and not necessarily to Turkey’s advantage.

View PDF

Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum.

BESA-By Aykan Erdemir: The Limits of Erdoğan’s “Nation”

on Friday, 26 January 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Επιμέλεια: Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

 

 

 

 

 

 

Turkish PM Recep Tayyip Erdogan via Presidential Press and Information Office of the Russian Federation www.kremlin.ru

EXECUTIVE SUMMARY: Turkish President Recep Tayyip Erdoğan’s recent strategy of allying with the far right and his turn to nationalism are limited by the Sunni sectarian nature of his politics. A closer examination of the failure of his Alevi reform initiative of 2009-2010 reveals the structural obstacles Turkish Islamists encounter in their attempts to reach beyond the Sunni community to coopt Turkey’s Alevi electorate. In a similar manner, Erdoğan’s nationalist policies will continue to exclude Alevis, entrench sectarianism further, and expose the limits of belonging to his Sunni “nation.”

BESA Center Perspectives Paper No. 724, January 25, 2018

View PDF

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: ΙΡΑΚ ΚΑΙ ΣΥΡΙΑ ΣΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ISIS ΕΠΟΧΗ

on Friday, 05 January 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Σήμερα, τρία και πλέον χρόνια μετά την απροσδόκητη αλλά όχι αναιτιολόγητη εξάπλωση, μπορούμε να μιλάμε για στρατιωτική ήττα του ISIS στα μέτωπα του Ιράκ και της Συρίας και την κατάρρευση του «Χαλιφάτου». Δεν μπορούμε όμως να μιλάμε για την εκρίζωση της ισλαμιστικής τρομοκρατίας στην περιοχή και πολύ περισσότερο για την ειρήνευση της. Παρά τις αρχικές φοβίες ή προσδοκίες, για κατάρρευση των αυθαίρετων συνόρων της περιοχής του σχεδίου Sykes-Picot, αυτά παραμένουν ανθεκτικά, ευρέως διεθνώς και τοπικώς υποστηριζόμενα (σε διακηρυκτικό επίπεδο), αλλά και πολυπλεύρως αμφισβητούμενα και υπονομευόμενα.


Στις αρχές Δεκεμβρίου, ο πρωθυπουργός του Ιράκ, al-Abadi, έκανε λόγο για νίκη των ιρακινών δυνάμεων εναντίον του ISIS και ανάκτηση του ελέγχου των συνόρων της χώρας του με τη Συρία. Ταυτόχρονα, στην άλλη πλευρά των συνόρων, ο Πρόεδρος Putin επισκεπτόμενος αιφνιδιαστικά τη Συρία, προέβαινε σε παραπλήσιες δηλώσεις κατά τη διάρκεια της συνάντησης του με τον Assad. Μπορεί στο Ιράκ οι δυνάμεις ασφαλείας να ελέγχουν σχεδόν το σύνολο της χώρας αλλά στη Συρία, το καθεστώς της Δαμασκού, παρά τις αποφασιστικές του νίκες, δεν προβλέπεται να ανακτήσει σύντομα τον πλήρη έλεγχο της επικράτειας.

Η κατάσταση παραμένει ακόμη έκρυθμη, ειδικά στη Συρία, με τις ισορροπίες να είναι εύθραυστες και ξένα στρατεύματα να συνεχίζουν να δρουν, με ή χωρίς την έγκριση της Δαμασκού, στα εδάφη της. Μια ετερόκλητη χαλαρή σύμπραξη μεταξύ Ρωσίας, Ιράν και Τουρκίας προσπαθεί να προωθήσει μια πολιτική λύση στο βαθύτατη διχασμένη χώρα. Οι συνομιλίες των τριών πλευρών στα τέλη Νοεμβρίου στο Sochi ανέδειξαν τις διαφορετικές απόψεις Μόσχας και Τεχεράνης αλλά και εσωτερική αντιπαράθεση σκληροπυρηνικών-μετριοπαθών στη δεύτερη. Σε αδιέξοδο και οι ειρηνευτικές συνομιλίες των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη για το μέλλον της Συρίας. Μέχρι σήμερα, κερδισμένοι των συγκρούσεων εμφανίζονται η Ρωσία, η Τεχεράνη και το καθεστώς Assad που φαίνεται ότι ανέλπιστα εξασφάλισε τη διατήρηση του έστω και μέρος (70%) της χώρας.

Το Ιράν, συμμετέχοντας ενεργά στα πεδία των μαχών της Συρίας με επίλεκτες δυνάμεις των Islamic Revolutionary Guards Corps (IRGC), με υψηλό κόστος και απώλειες, φιλοδοξεί να μονιμοποιήσει την παρουσία του και επικυριαρχία επί της Δαμασκού. Οι σκληροπυρηνικοί ηγέτες των IRGC ονειρεύονται μια νέα Hezbollah, «κράτος εν κράτει» στη Συρία. Η Ρωσία, έχοντας αναβαθμίσει τις αεροναυτικές της βάσεις στη χώρα, σίγουρα δεν επιθυμεί την παρουσία μιας ιρανικής παραστρατιωτικής οργάνωσης ούτε φυσικά και τη χειραγώγηση της Δαμασκού από τους «μουλάδες» της Τεχεράνης. Στο ίδιο μήκος και το Ισραήλ που συνεχώς στοχοποιεί το τελευταίο διάστημα ιρανικές παραστρατιωτικές οργανώσεις χωρίς να συναντά καμία πρακτική αντίδραση από τις ρωσικές δυνάμεις στη Συρία. Ο τρίτος σύμμαχος της ετερόκλητης συμμαχίας, η Άγκυρα, καιροφυλακτεί την κατάλληλη ευκαιρία να στραφεί κατά των ενοχλητικών και ενδυναμωμένων Κούρδων του Democratic Union Party (PYD) και της ευρύτερης συμμαχίας των Syrian Democratic Forces (SDF). Στη γενικότερη προσπάθεια αντιμετώπισης του κουρδικού ζητήματος, η Άγκυρα προωθεί ευκαιριακές συστράτευσης με τη Βαγδάτη και την Τεχεράνη. Στην επιδίωξη αυτή δεν θα διστάσει να συμμαχήσει με το καθεστώς της Δαμασκού υποστηρίζοντας το τελευταίο για την αποκατάσταση του ελέγχου της συριακής επικράτειας με τη σύμπραξη των Τουρκεμένων (κατόπιν ανταλλαγμάτων) αλλά ακόμη και με χρήση τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων.

Φαίνεται αναπόφευκτο, ότι αργά ή γρήγορα, η Ουάσιγκτον θα κληθεί, για άλλη μια φορά να λάβει θέση στην εκβιαστική στάση της Τουρκίας, επιλέγοντας μεταξύ της σημαντικής αυτής χώρας και των Κούρδων. Το μέγεθος και στρατηγική σημασία της Τουρκίας βαραίνουν συντριπτικά υπέρ της Άγκυρας στην αμερικανική επιλογή. Αστάθμητοι όμως παράγοντες και ειδικά η συνέχιση μιας απρόκλητης τουρκικής αντιαμερικανικής τοποθέτησης (αν μάλιστα λάβει και φιλοϊρανική χροιά) μπορεί να οδηγήσουν την Ουάσιγκτον, ως μέσον πίεσης, να εντείνει την υποστήριξη της προς το κουρδικό στοιχείο. Σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις θα έχει και η στάση του Assad που θα κληθεί να αποδείξει αν η σθεναρή στάση του μπορεί τώρα να αντικατασταθεί με μια επιδέξια εξωτερική διπλωματία και μέτρα εσωτερικής ειρήνευσης που θα επαναφέρουν την χώρα στην κανονικότητα. Η πρόσφατη οικογενειακή ιστορία του, η «τύφλωση» της επιτυχίας και ο πολυκερματισμός και ριζοσπαστικοποίηση όλων των πλευρών κατά τη διάρκεια του πολέμου δεν μας κάνουν αισιόδοξους για ένα τέτοιο σενάριο. Δεν αποτελεί όμως και απίθανο ενδεχόμενο, η βίαιη αντικατάσταση του με κάποια άλλη, πιο διαλλακτική στα όμματα των Ρώσων υποστηρικτών της Δαμασκού, προσωπικότητα.

Στο Ιράκ η κατάσταση φαίνεται πιο αισιόδοξη καίτοι οι δύο περιοχές, όπως απέδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα, είναι αλληλοεπηρεαζόμενες και αποτελούν ένα ενιαίο θέατρο επιχειρήσεων. Ο έλεγχος του Κιρκούκ οδήγησε τον Οκτώβριο σε χαμηλής έντασης συγκρούσεις μεταξύ Ιρακινών και Κούρδων (Kurdistan Regional Government-KRG) με άνετη επικράτηση των πρώτων με τη σημαντική βοήθεια των σιϊτικών πολιτοφυλακών. Το δημοψήφισμα των Κούρδων, το Σεπτέμβριο του 2017, συγκέντρωσε συντριπτική υποστήριξη υπέρ της ανεξαρτητοποίησης αλλά οδήγησε και στην απομόνωση της KRG. Οι Κούρδοι του Ιράκ, βαθύτατα και πολυεπίπεδα διχασμένοι, διαπνέονται από αλυτρωτικά αισθήματα ενώ παράλληλα σε αντάλλαγμα της πολύτιμης τουρκικής οικονομικής συνεργασίας συχνά αποτελούν σύμμαχο της Άγκυρας, για την αντιμετώπιση των «αδελφών» του Kurdistan Workers’ Party (ΡΚΚ).

Από την άλλη μεριά, η KRG αποτελεί για τις ΗΠΑ έναν εν δυνάμει σύμμαχο και κυρίως μοχλό πίεσης όχι μόνο προς μια φιλοϊρανική Βαγδάτη αλλά και τις γειτονικές χώρες που διαθέτουν κουρδικές μειονότητες. Απλά, η Ουάσιγκτον αντιλαμβάνεται τη βαθύτατη διάσπαση του κουρδικού χώρου και δικαιολογημένα είναι διστακτική προς μια εντονότερη υποστήριξη της που νομοτελειακά θα οδηγήσει τη Βαγδάτη πιο κοντά στην Τεχεράνη και τις ΗΠΑ σε πορεία σύγκρουσης με την Άγκυρα. Η Ουάσιγκτον λοιπόν συνετά υποστηρίζει τη συνέχιση της συμμετοχής του «φιλοαμερικανικού» Ιρακινού Κουρδιστάν στο κράτος του Ιράκ, ελπίζοντας ότι θα αποτελέσει ανάχωμα στην αυξανόμενη σιιτική διείσδυση.

Εκτιμάται ότι με ορισμένα ανταλλάγματα και παραχωρήσεις εκ μέρους της Βαγδάτης, η KRG θα αποδεχθεί το ρόλο αυτό μέσα σε μια ισότιμη ομοσπονδιακή οντότητα του Ιράκ. Το μεγάλο δίλημμα είναι πλέον στη Βαγδάτη, να αποδεχθεί την πραγματικά ισότιμη παρουσία Σουνιτών, Σιϊτών και Κούρδων ή να επαναλάβει τα σφάλματα του παρελθόντος που οδήγησαν σε μακροχρόνιες συγκρούεις με τους Κούρδους και γιγάντωσαν το σουνιτικό εξτρεμισμό ως αναπόφευκτη αντίδραση στις καταπιέσεις και ρεβανσιστικές πολιτικής μιας σιϊτικής ιρακινής κυβέρνησης. Δύσκολα όμως η Τεχεράνη θα δεχθεί να απεμπολήσει τον αυξημένο έλεγχο που ασκεί σήμερα μέσω της σιϊτικής πλειοψηφίας στο Ιράκ. Μη ξεχνάμε όμως ότι η εθνοτική μακροχρόνια αντιπαράθεση των δύο χωρών δημιουργεί ορισμένες δυσπιστίες στα σιϊτικά στοιχεία και στις ελίτ της Βαγδάτης.
Δυστυχώς το περιβάλλον της Μέσης Ανατολής θα εξακολουθήσει να είναι πρόσφορο για κάθε εξτρεμιστή που ονειρεύεται την πρόκληση ενός ιερού πολέμου για την εξόντωση των «απίστων» και για κάθε παράταξη που πιστεύει στην ανέφικτη πλήρη επικράτηση της σε ένα αγώνα «μηδενικού αθροίσματος» κυρίως μεταξύ Σουνιτών και Σιϊτών. Για άλλη μια φορά, είναι επιβεβλημένη η παρουσία της Ουάσιγκτον ώστε να ισορροπήσει με τον πειθαναγκασμό και την εποικοδομητική διαμεσολάβηση τις αντιμαχόμενες παρατάξεις στο Ιράκ.

Παράλληλα θα πρέπει να καθησυχάσει τα σουνιτικά κράτη της περιοχής θέτοντας ευδιάκριτα όρια, να αναχαιτίσει τις βλέψεις των σκληροπυρηνικών της Τεχεράνης, χωρίς να οδηγηθούμε σε σύγκρουση και να περιορίσει την αυξανόμενη ρωσική επιρροή σε αυτήν την περιοχή. Έργο δύσκολο, αμφιβόλου αποτελέσματος αλλά υψηλότατου κόστους που πιθανόν -εν μέρει ορθολογικά- δεν επιθυμεί να αναλάβει η ηγεσία των ΗΠΑ. Σίγουρα η επιτυχία αυτού του έργου προϋποθέτει ικανότατους χειρισμούς, λεπτεπίλεπτες προσεγγίσεις, ευρεία αποδοχή, αξιοπιστία και συνέπεια, εχέγγυα που μάλλον δεν διαθέτει σήμερα η Ουάσιγκτον. Μια συνεργασία ΗΠΑ και Ρωσίας θα ήταν πολλαπλώς ωφέλιμη για τη Μέση Ανατολή, δυστυχώς όμως καθημερινά οι δύο χώρες απομακρύνονται και μόνο διεθνή τραγικά γεγονότα θα μπορούσαν να ανατρέψουν αυτήν την αδιέξοδη πορεία.
Ο έλεγχος της ευρύτερης περιοχής, η οποία σημειωτέον θα παραμένει ασταθής για πολλά ακόμη χρόνια, είναι σημαντικός όχι μόνο λόγω της στρατηγικής σημασίας, των κινδύνων διάχυσης της αστάθειας και τρομοκρατίας, των ενεργειακών πόρων της αλλά και για τα ενδεχόμενα κέρδη που θα επιφέρει στους εμπλεκομένους, η συμμετοχή στην ανοικοδόμηση του Ιράκ και της Συρίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση (συμπεριλαμβανομένης και της χώρας μας) πρέπει και μπορεί να είναι παρούσα τουλάχιστον στην προσπάθεια της ανοικοδόμησης, αναλαμβάνοντας τα ανάλογα ρίσκα και υποχρεώσεις, σε κρατικό και ιδιωτικό επίπεδο.
(Liberal, 24 Δεκεμβρίου 2017)

<<  1 [23 4 5 6  >>