Εθνική Στρατηγική

 1  2  3 

Συμμαχίες - διπλωματία - δύναμη, η απάντηση στην Τουρκία!...

ΑΜΥΝΑ & ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ Παρασκευή 26 Ιουνίου 2020, 00:03 Συμμαχίες - διπλωματία - δύναμη, η απάντηση στην Τουρκία! Παναγιώτης Μπαλακτάρης         Γαλλία Στις 18 Ιουνίου η γαλλική φρεγάτα «Le Courbet» έγινε αποδέκτης μιας «εξαιρετικά επιθετικής ενέργειας» σύμφωνα με τη δήλωση της Γαλλίδας Υπουργού Αμύνης Φλωρένς Παρλύ. Η Υπουργός αποκάλυψε στην Γερουσία ότι η ανωτέρω φρεγάτα, η οποία εκτελούσε καθήκοντα στο πλαίσι...

27-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Ο επικείμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος και οι αθηναϊκές ελίτ...

Ο επικείμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος και οι αθηναϊκές ελίτ (Αντιγραφή από το άρθρο της εφημερίδας "Καθημερινή": https://www.kathimerini.gr/1082699/opinion/epikairothta/politikh/ka8ara-mhnymata-me-a8oryvo-tropo του Κώστα Κουτσουρέλη* Όταν ο Αλέξης Παπαχελάς διαπιστώνει αίφνης ότι απέναντι στην Τουρκία έφτασε η «στιγμή της αλήθειας», καταλαβαίνει κανείς πλέον ότι τους ανθρώπους που μας κυβερνούν τούς λούζει κρύος ιδρώτας. Όταν ο διευθυντής...

18-06-2020   Εθνική Στρατηγική

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ). ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ;...

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ). ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ;   Εισαγωγή:Με μια πρώτη ανάγνωση και  μελέτη βιβλίων, συγγραμμάτων και αναλύσεων, στην προσπάθεια κατανόησης της έννοιας της στρατηγικής, συναντούμε πολλές και  διαφορετικές απόψεις. Παράλληλα η συνεχιζόμενη φιλολογία γύρω από την σημασία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) καθιστά την έννοια αυτή όλο και πιο επίκαιρη, δεδομένων των εξελίξεων στην περιοχή μας αλλ...

16-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Η ερμηνεία της Επανάστασης ως διαμορφωτικός παράγων πολιτικής...

 Η ερμηνεία της Επανάστασης ως διαμορφωτικός παράγων πολιτικής   Η (αυθ)υπέρβαση της ιστορίας, ως μέσο εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων που διαλαλούν ορισμένοι, δεν συνάδει με τον καλπάζοντα τουρκικό αναθεωρητισμό. Δρ. Χρήστος Ζιώγας Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Παν/μιου Αιγαίου και εντεταλμένος Λέκτορας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων   NASTASIC VIA GETTY IMAGESΗ ναυμαχία του Ναυαρίνο...

14-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Η στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδας...

  Η στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδας     Μάνος Καραγιάννης Αναπληρωτής Καθηγητής στο King's College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Μάνος Καραγιάννης Αναπληρωτής Καθηγητής στο King's College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας AddThis Sharing Buttons Share to Facebook1.1KShare to TwitterShare to E-mailShare to Περισσότερα...45 -A +A Η δημόσια συζήτηση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε μεγάλο βαθμό επικεντρώνεται στην...

11-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Χρήστος Μηνάγιας: Τα μηνύματα της επίσκεψης Erdoğan, που δεν έτυχαν προσοχής!...

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο liberal.gr ο Ταξίαρχος ε.α., ειδικός σε θέματα Τουρκίας, κ. Χρήστος Μηνάγιας, μας αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του παρασκηνίου που προηγήθηκε της επίσκεψης του Τούρκου Προέδρου Tayyip Erdoğan στην Ελλάδα, καθώς και των όσων είπε στην Κομοτηνή απευθυνόμενος σε Έλληνες Μουσουλμάνους της εκεί μειονότητας. Τα όσα μας είπε είναι εξόχως διαφωτιστικά για το που οδηγούνται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις! Συνέντευξη στον Βασ...

13-12-2017   Εθνική Στρατηγική

Ευριπίδης Στ. Στυλιανίδης*: «Η τουρκική παρεμβατικότητα στην Θράκη: Από την ισλαμοδημοκρατία στον νε...

Η πολιτική εκκίνηση του Ταγίπ Ερντογάν ως ευρωπαϊστή μεταρρυθμιστή ηγέτη που επεδίωκε την εδραίωση ενός νέου τύπου «Ισλαμοδημοκρατίας» (κατά την αντιστοιχία με την «Χριστιανοδημοκρατία») στην Τουρκία, πρότυπο και για άλλα μουσουλμανικά κράτη, δημιούργησε μετρημένη αισιοδοξία, τόσο στην ΕΕ όσο και στην Ελλάδα. Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣΗ «εμπιστοσύνη» υπήρξε το κλειδί για την βελτίωση των διμερών σχέσεων και για την...

13-12-2017   Εθνική Στρατηγική

8/12/2016. ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ-ΙΣΡΑΗΛ: ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΜΑΖΟΥΝ!!!! ...

Η δεύτερη τριμερής διάσκεψη των ηγετών Ελλάδος , Κύπρου και Ισραήλ,  λαμβάνει χώρα σήμερα , Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου  στην Ιερουσαλήμ. Είναι   η δεύτερη τριμερής συνάντηση των ηγετών των τριών χωρών, Τσίπρα, Αναστασιάδη και Νετανιάχου , που πραγματοποιείται 11 μήνες μετά τη στρατηγική συμμαχία,  που ανακοινώθηκε στη Λευκωσία και αποδεικνύει τις άριστες σχέσεις μεταξύ των τριών χωρών, η οποία κρίνεται σημαντική, λόγω αφενός των εξελίξεων στο κυπριακό,...

08-12-2016   Εθνική Στρατηγική

7/12/2016. ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ...

      Είναι πλέον γεγονός ότι το σύνολο του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας συναγωνίζεται σε εθνικισμό και στην αύξηση της έντασης με την Ελλάδα και την συντήρηση αυτής. Είναι επίσης αλήθεια ότι αυτή η έξαρση του τουρκικού εθνικισμού έναντι της Χώρας μας, δεν είναι άμοιρη των εσωτερικών προβλημάτων που η χώρα αυτή αντιμετωπίζει, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της 15ης Ιουλίου, αλλά και των σε εξέλιξη ανακατατάξεων στη Συρία και το Ιράκ.   Με αυτή τ...

07-12-2016   Εθνική Στρατηγική

29/11/2016. Εθνική άμυνα – Στρατηγική χωρίς αποτίμηση...

Γράφει ο Γεώργιος Νικολάκος*Η στρατηγική είναι ένας όρος που ετυμολογικά έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα και η αρχική της έννοια ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την στρατιωτική ορολογία, την τέχνη της στρατιωτικής διοίκησης και την απαραίτητη σχεδίαση έτσι ώστε να υπάρχει βέλτιστη χρησιμοποίηση των έμψυχων και άψυχων πόρων με απώτερο σκοπό την επίτευξη των τεθέντων στόχων.Αναφερόμενοι κυρίως στην εθνική άμυνα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στρατηγικ...

29-11-2016   Εθνική Στρατηγική

16/11/2016. ΟΙ ΚΡΙΣΙΜΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ"Η κρίση δεν είναι αφηρημένη έννοια, ανέτρεψε τις ζωές των πολιτών της χώρας. Συζητήσαμε για τις μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν τη χώρα πιο ελκυστική στις επενδύσεις και θα περιορίσουν τις ανισότητες. Η ελληνική οικονομία χρειάζεται χώρο. Η λιτότητα δεν μπορεί να είναι συνταγή ανάπτυξης, οι Έλληνες πρέπει να δουν αλλαγή στην καθημερινή τους ζωή. Το ΔΝΤ είπε πως η ελάφρυνση είναι ζωτικής σημασίας και προσωπικά θα συνεχίσω να πιέζω προς...

16-11-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

31/7/2016. Οι Καλόγεροι της Άνδρου...

Οι Καλόγεροι της Άνδρου Μοναχικοί βράχοι στη μέση του Αιγαίου ή νησίδες ζωτικής εθνικής σημασίας;Οι νησίδες Καλόγεροι βρίσκονται στο Κεντρικό Αιγαίο. Πρόκειται για δύο "μοναχικούς βράχους", που απέχουν 26 ναυτικά μίλια από την Άνδρο και 24 ναυτικά μίλια από τα Αντίψαρα. Διοικητικά, υπάγονται στα Ψαρά.Ο Μεγάλος Καλόγερος έχει έκταση 6 στρέμματα και ύψος 36,5 μέτρα. Σε απόσταση 1400 μέτρων βορειοανατολικά, βρίσκεται ο Μικρός Καλόγερος, με έκταση 1,...

31-07-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική
 1  2  3 

Articles tagged with: ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

2016-01-11. Ένας χάρτης που εξηγεί την επικίνδυνη σύγκρουση Σαουδική Αραβία-Ιράν

on Monday, 11 January 2016. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Επιμέλεια Παύλος Φωτίου Δρ, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

2016-01-11. Ένας χάρτης που εξηγεί την επικίνδυνη σύγκρουση Σαουδική Αραβία-Ιράν

Παραθέτω τα στοιχεία της ιστοσελίδας: http://www.anixneuseis.gr/?p=137073 που περιέχει το αντιείμενο του Θέματος επειδή εκτιμώ την σοβαρότητα της αναφορικά με το θέμα και επειδή προσθέτως νομίζω πως όσοι και όποιοι ασχολούνται σε βάθος με την περίπτωση, θα βρουν εξαιρετικά στοιχεία να συνθέσουν μελέτη ή εργασία για το Ινστιτούτο.
Η ανάλυση που γίνεται σε αυτό το εξαιρετικό άρθρο αναφέρει ότι κατά ένα μεγάλο μέρος της σύγκρουσης μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν που έχει πάρει επικίνδυνες διαστάσεις, μπορεί να εξηγηθεί μέσω ενός Χάρτου που δημιουργήθηκε από τον M.R. Izady,  χαρτογράφο και επίκουρο καθηγητή στη Σχολή Ειδικών Επιχειρήσεων της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, από Κοινού με το Πανεπιστήμιο της Φλόριντας, και ο οποίος χάρτης δείχνει ότι, λόγω της περίεργης σχέσης της θρησκευτικής ιστορίας και της "αναερόβιας αποσύνθεσης του πλαγκτόν", σχεδόν όλα τα ορυκτά καύσιμα του Περσικού Κόλπου βρίσκονται κάτω από Σιίτες.
Αυτό ισχύει ακόμη και στη Σουνιτική Σαουδική Αραβία, όπου τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά κοιτάσματα βρίσκονται στην ανατολική επαρχία, η οποία κατοικείται στην πλειοψηφία από σιιτικό πληθυσμό.
Ως αποτέλεσμα, ένας από τους βαθύτερους φόβους της Σαουδικής βασιλικής οικογένειας είναι ότι μια μέρα οι Σαουδικοί Σιίτες θα αποσχιστούν, με το πετρέλαιο τους, και θα συμμαχήσουν με το Σιιτικό Ιράν.
Παύλος Γ. Φωτίου

Διαβάστε ΕΔΩ! την ανάλυση.

2015-12-23. Πόσο πιθανό είναι το Ισραήλ να γίνει… γεωπολιτικός «ντονμέ»;*

on Wednesday, 23 December 2015. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος, δημοσιογράφος και αμυντικός αναλυτής, συνεργάτης μας

2015-12-23. Πόσο πιθανό είναι το Ισραήλ να γίνει… γεωπολιτικός «ντονμέ»;*

Ντονμέ (Dönme) = προσήλυτος (τουρκική λέξη)
Η είδηση φαίνεται να αιφνιδίασε πολλούς αλλά κανέναν από όσους ασχολούνται με τις εξελίξεις στο γεωγραφικό σύμπλοκο της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Η προσέγγιση μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ δεν πραγματοποιείται επειδή το Ισραήλ αποφάσισε την άνευ όρων παράδοσή του στην τουρκική γεωστρατηγική, ούτε επιθυμεί να αποκτήσει τον ρόλο του γεωπολιτικού ντονμέ εντασσόμενο στο αναθεωρητικό πλαίσιο του νέο-οθωμανισμού, ως κράτος «γιουσουφάκι».
Κατεβάστε ΕΔΩ! το ενδιαφέρον άρθρο του Ιωάννη Σ. Θεοδωράτου!

CSIS-By Anthony H. Cordesman: The Crisis in Iran: A Broader Perspective

on Wednesday, 03 January 2018. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Επιμέλεια: Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

January 2, 2018
It is easy to take a strong position on the level of current unrest in Iran, and some of the motives behind it. The fact is, however, that it is far from clear how it will develop, or how much support it really has. Iran scarcely permits the kind of polling that would expose its internal divisions, and many Iranians would be more than cautious if such polling was ever attempted. As a result, many see what they want to see in latest round of unrest, particularly those who want the regime to fall.
It is far from clear, however, that a regime that controls the security forces, the justice system, the media, and much of the economy is all vulnerable. The current uprisings in Iran have so far been relatively limited, although they have been broadly distributed throughout the country, have grown in scope, and have taken place in spite of the major improvement in internal security that has taken place in recent years.
Here PDF

BESA-By Emil Avdaliani: Iran and the New Land Corridor

on Wednesday, 20 December 2017. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

BESA-By Emil Avdaliani: Iran and the New Land Corridor

EXECUTIVE SUMMARY: Reports emerged recently suggesting that Iran-backed forces are closer to controlling the Syria-Iraq border. This would mean Tehran will now be able to link up with its Lebanese proxy, Hezbollah. If this scenario is correct, after 12 years of conflict in Iraq and another conflict in Syria, Iran is steadily transforming into a more powerful geopolitical player whose influence will be projected hundreds and maybe thousands of kilometers beyond its borders.


In the early 620s CE, just before the Arab/Muslim invasions of the Middle East, the Sasanian Shah, Khosrow II, besieged Constantinople, the capital of Byzantium, with his large armies. His forces had already occupied Egypt, Syria, Palestine, and other former Byzantine lands. This was a momentous event in world history, as the Iranians had not reached the Mediterranean Sea since the end of the Achaemenid Empire in 330 BC.

However, the Iranian success proved short-lived. Iranian ambitions were checked for the next 1,400 years, until hints emerged recently that Iran-backed forces have moved closer to control the Syria-Iraq border.

If this turns out to be accurate, this is an exceptional moment. It means that at long last, Iran once again has a contiguous land bridge from its territory, through northern Iraq and Syria, right through to the Mediterranean coast.

The Iranians will be able to link up with their foremost regional proxy, the Lebanese Hezbollah. After 12 years of conflict in Iraq and Syria, Tehran is transforming into a powerful geopolitical player whose influence will be projected hundreds and maybe thousands of kilometers beyond its borders.

Still, that is not the whole story. The route is quite complex as it weaves across Arab Iraq, via Iraq’s Kurdish north, into Kurdish northeastern Syria, and through the battlefields north of Aleppo, where Russia, Iran, and their allies won an important battle earlier in 2017.

In addition to the geographic dilemma, the Iranian route could be threatened by independent actors. The Kurds of Syria, who populate the northeast corner of the country and who operate separately from the Kurds of Iraq, could forestall the nascent Iranian corridor.

Despite the serious obstacles the corridor faces, the development remains important. For the first time, the route would physically link a range of Iranian allies: Hezbollah in Lebanon; the Assad regime in Syria; and the Iran-influenced government in Baghdad.

The corridor was built up gradually over the course of the Syrian civil war. Israel, always wary about any extension of Iranian influence, has tried to employ a policy of prevention.

Israel has good reason to be worried, as the successful operation of a contiguous Iranian route to the Mediterranean would mean Tehran and Hezbollah can complement and strengthen each other. Above all, Hezbollah not only lends military expertise to its Iranian patron (as was seen on the Syrian battlefield), but also offers Arabic-speaking leaders and operatives who are familiar with the Arab world at large.

Putting the Iranian corridor in context

Geography is key to Tehran’s grand strategy. Iran’s major population centers are surrounded by almost impregnable mountains and deserts, as well as water barriers. To the west and northwest are the Zagros Mountains, which separate Iran from resource-rich and fertile Iraq. To the north, the Elburz Mountains and Armenia’s mountainous lands have always served as a defensive shield. The Caspian Sea in the north and the Arabian Sea in the south are yet more impregnable barriers. To the east and northeast, the harsh climate of Afghanistan and Pakistan, alongside Turkmenistan’s semi-barren steppe lands, have kept Iran’s provinces more or less safe (except for occasional attacks by nomadic peoples).

This mountainous and desert geography, while defensively advantageous, has also limited the projection of Iranian power abroad. Due to poor geographic conditions, it has never been economically or militarily feasible to project Iranian power into Central Asia, Afghanistan, or Pakistan. Strategically, the most advantageous territory into which Iran can attempt to project its power is the western frontier, or modern-day Iraq (Mesopotamia) – long rich in population and natural resources, and therefore worth controlling. This at least partially explains Iran’s ambitious corridor to the Mediterranean.

History shows how crucial Iraq has been in Iran’s calculus. Take, for example, the Achaemenid Empire, followed by Parthia and the Sasanian State. They all hung onto Mesopotamia and even had their capital, Ctesiphon, located along the Euphrates River near modern-day Baghdad.

Iranians have always worried about a foreign presence in the territories surrounding the Iranian plateau. Any foreign influence close to the heart of Iran would represent a strategic weakening of the state. This could also explain modern-day Tehran’s behavior and great interest in Iraq.

View PDF
Emil Avdaliani teaches history and international relations at Tbilisi State University and Ilia State University. He has worked for various international consulting companies and currently publishes articles focused on military and political developments across the former Soviet space.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

BESA-Prof. Hillel Frisch*: Is the Israeli-Palestinian Conflict the “Middle East Conflict”?

on Friday, 15 December 2017. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

BESA-Prof. Hillel Frisch*: Is the Israeli-Palestinian Conflict the “Middle East Conflict”?

EXECUTIVE SUMMARY: Is the Israel-Palestinian conflict equivalent to “the Middle East conflict,” as UN and EU officials and agencies and major media outlets characterize it? Of course not. The conflict is not nearly as lethal as many others and long ago became parochial compared to the conflicts in Syria, Iraq, and Yemen.


“Can Trump Solve the Middle East Conflict?” ran the headlines in al-Jazeera in July 2017. A year earlier, The New York Times ran an article on students and the Middle East conflict that referred exclusively to the conflict between Israel and the Palestinians.

The media are hardly alone in conflating the Israeli-Palestinian standoff with the Middle East conflict. They take their cue from UN officials and institutions and other international bodies. In a statement similar to those of many of his predecessors, in August 2017, UN Secretary-General António Guterres “reiterated his call for a political solution to the Middle East conflict.” The UN’s official news site on the Middle East deals exclusively with news related to the Israeli-Palestinian conflict. The Quartet, the political forum comprised of the US, Russia, the EU, and the UN, which came into existence in 2002 in Madrid to bring peace to the area, is officially known as the Middle East Quartet.

Does the conflation of the Israeli-Palestinian conflict with the Middle East conflict reflect reality? Not at all. Not only is the Israeli-Palestinian conflict one of many conflicts in the Middle East (true even when it was a conflict principally between Israel and Arab states), but it is not nearly one of the deadliest or most explosive. In fact, relatively speaking, the conflict between Israel and the Palestinians is not very violent, which may be one of the reasons it has persisted so long.

A cursory comparison with contemporary conflicts in the Middle East brings this point home. During the first intifada, the second intifada, the three rounds of violence between Hamas and Israel in the past decade, and the intermittent waves of low intensity violence, 2,000 Israeli civilians and security personnel and 11,000 Palestinians have been killed (the majority in the second intifada). To this one might add about fifty foreigners killed in acts of terrorism against Israelis. All told, the total casualty figures, including both sides, do not exceed 14,000 over the past twenty years, or 700 annually.

Compare this with the 200,000 deaths in the Syrian civil war, a conflict that is only six years old. True, the Syrian population is more than double that of the combined Israeli and Palestinian populations in the Holy Land. Nevertheless, the death rate proportionately has been fifteen times higher. Despite the Syrian government’s success against the rebels (achieved with considerable help from Iran, Hezbollah, Iraqi and Afghani Shiite fighters, and Russian airpower), the end of the civil war is nowhere in sight. Is the Israeli-Palestinian conflict really the Middle East conflict?

Why isn’t the internecine Iraqi conflict the Middle East conflict? According to Iraq Watch, over 100,000 Iraqis were killed during the eight years of massive US military presence in the country. To those one might add the 4,000 US troops and civilians who met their death there. On a proportionate basis, the Iraqi conflict is (and persists in being) at least five times more lethal than the Israeli-Palestinian conflict. And again, despite the gains made by the Iraqi Federal Army and the Iranian-controlled Shiite militias in the war against ISIS, an end to the internecine war between Sunnis and Shiites in Iraq is nowhere in sight. The brutality of the Shiite militias in the “occupied” Sunni areas of Iraq increases the likelihood that variations on ISIS will rise once again.

The same is probably true of the conflicts in Libya and Yemen, where few bother to churn the terrible numbers. In these arenas, too, the end of violence is nowhere in sight. This is not to mention the “persistent, enduring and explosive” (all adjectives used to conflate the Israeli-Palestinian conflict with the Middle East) wars of Sudan, the duration of which is almost as long as the Israeli-Palestinian conflict.

But perhaps body count is not the only metric to be used when judging the centrality of a conflict. Perhaps foreign involvement ought to be considered.

It’s certainly true that the Israeli-Palestinian conflict commands foreign attention, but it does not command foreign involvement. Whereas the conflict between Israel and the Arab states during the superpower rivalry ran the risk of igniting World War III, the Israeli-Palestinian conflict long ago became parochial. The last time any Arab state or foreign organization became involved in the Israeli-Palestinian conflict was 35 years ago, when the Syrian army tried to stop the Israeli advance into Lebanon in 1982. In 2006, Hezbollah conducted the longest military campaign to have been conducted against Israel since Israel’s War of Independence – and the Palestinians stood on the sidelines. Hezbollah returned the favor during the rounds of clashes between Israel and Hamas in 2008, 2012, and 2014. Its soldiers remained in the barracks.

As the Israeli-Palestinian trajectory has become increasingly parochial, the trajectories of the other regional conflicts have gone in the opposite direction: They began as local civil wars but evolved into regional and international conflagrations. The Syrian, Iraqi, and Yemeni conflicts have become three-tiered conflicts – civil or sectarian wars at their base, proxy wars between regional rivals (Iran, Saudi Arabia, and, to a lesser extent, Turkey), and arenas of international contest among world powers. The same Hezbollah that stayed home during the high points of violence between Israel and the Palestinians took to the battlefields of Syria on Iran’s behalf to prop up the Assad regime.

The Israeli-Palestinian conflict is the Middle East conflict? Give me a break!

View PDF

Prof. Hillel Frisch is a professor of political studies and Middle East studies at Bar-Ilan University and a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

Dr. Spyridon N. Litsas*, BESA: The “Arab Spring” and the New Regional Chessboard

on Wednesday, 13 December 2017. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Dr. Spyridon N. Litsas*, BESA: The “Arab Spring” and the New Regional Chessboard

EXECUTIVE SUMMARY: The “Arab Spring” phenomenon has created new strategic conundrums in the Middle East, as well as new opportunities for diplomatic ties and cooperative schemes. The volatility it has generated is likely to increase, with both positive and negative results.
One need not be an academic in the discipline of international relations to grasp that the Middle East has gone through profound changes since street vendor Mohamed Bouazizi set himself on fire outside police headquarters in the Tunisian city of Sidi Bouzid on December 17, 2010. This desperate act triggered a political earthquake that penetrated the entire region in a phenomenon that would come to be called the “Arab Spring.”


Plaque in memory of Mohamed Bouazizi, 26-year-old Tunisian street vendor whose self-immolation triggered the Arab Spring, image via Clarion Alley Murals Flickr CC
The most fundamental change the “Arab Spring” brought about in the socio-political spectrum of the Middle East is the switch from the pan-Arab ideology that produced the Baathist parties to the multidimensional canons of pan-Islamism. While pan-Arabism offered a nationalist version of the Arab world – a direct outcome of the birth of Turkish nationalism at the beginning of the 20th century – pan-Islamism addresses Islam and its doctrines, generating new political alignments and new asymmetries.
Pan-Islamic movements are now present across the Arab world. Salafism has become relevant again as a tool to fill the gap left by the collapse of Baathism in the Arab mentality. Jihadism has found new audiences.
Some analysts blame the “Arab Spring” for the increased geostrategic volatility that has turned the Middle East into the Balkans of the 21st century. These views are mistaken. They do not sufficiently consider the dynamics of international politics as the ultimate changing force in human life, but rather view the evolution of the international system as a linear, and thus predictable, process that promotes stability rather than volatility. The “Arab Spring” reminded both politicians and academics that change, whether positive or negative, can occur even in conservative environments where traditional practices are considered unquestionable sociopolitical foundations.
The emergence of a pan-Islamic ideological norm as the cornerstone of the new era is forcefully changing the Middle Eastern status quo. Upheavals like the “Arab Spring” generate regional power vacuums and thus new alliances. Cooperative schemes are forged as states try to adjust their stances according to the transforming balance of power.
In Egypt, the “Arab Spring” phenomenon offered an opportunity to Ankara to develop a radical pro-Muslim Brotherhood agenda. This had two objectives for Erdoğan: first, to exercise direct control over the group; and second, to elevate Turkey as a major naval power in the eastern Mediterranean by making use of the major Egyptian ports and the Suez Canal. Consequently, Erdoğan and his officials openly declared their support for Hamas at the expense of Turkish-Israeli relations, which had been close since May 1948.
This shift caused Jerusalem to search for new arenas for cooperation in the region, which led to the establishment of close ties with Athens and Nicosia. Egypt, following the overthrow of the Muslim Brotherhood and the rise of Abdel Fatah el-Sisi, is gradually becoming the fourth leg of a developing and formidable geostrategic square in the region of the eastern Mediterranean.
The new dynamics have also produced contradictory phenomena. For example, the sui generis cooperative scheme that has emerged between Sunni Turkey, Wahhabi Qatar, and Shiite Iran, with the consistent encouragement of the Kremlin, would have been unthinkable before the “Arab Spring.”
Looking at the big picture, the “Arab Spring” is a direct result of systemic changes that occurred during the transition from the post-Cold War, incomplete, unipolar balance of power to the post-9/11, well-defined, multipolar one. Thus, systemic volatility is very intense. The next phase of the “Arab Spring” will unfold as a result of friction, both direct and indirect, that has developed between those powers that have invested in the structural geostrategic and political changes of the region (i.e., Russia, Turkey, and Iran) and those powers that have invested in maintaining the status quo (i.e., the US, Israel, Greece, Egypt, Saudi Arabia, and the GCC, minus Qatar).
The inclusion of Saudi Arabia among the status quo states might be surprising, especially now that Crown Prince Muhammad bin Salman is purging the domestic political landscape as he attempts to pull the state into the 21st century. Yet it is this very internal process that reinforces the Saudi conviction that to face the disorder generated by the “Arab Spring,” the state must reduce regional geostrategic unpredictability. This inclination on the part of the Saudis can be seen in the unconcealed and accelerating antagonism between Riyadh and Tehran over Yemen and Syria. Saudi Arabia targets Iran and vice versa not just for regional dominance or religious reprisal, but because two different grand strategic orientations regarding the future of the Middle East are colliding.
The “Arab Spring” has reshaped the whole Middle East, and has also affected the non-Arab states of the eastern Mediterranean (i.e., Greece and Israel). The region’s political volatility is almost certain to increase. It is therefore vital for the status quo states to consolidate their cooperation and prepare themselves for difficult times ahead.
The “Arab Spring” will continue to have unpredictable effects, either through the rise of a fourth generation of jihadism, or through the hegemonic ambitions of those states that aim to make the most of the geostrategic changes occurring in the Middle East and the eastern Mediterranean.
View PDF
*Dr. Spyridon N. Litsas is Associate Professor of International Relations at the University of Macedonia and Visiting Professor of Strategic Studies at the Supreme Joint War College of the Greek Armed Forces.
BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

14/12/2016. Το νέο Ανατολικό Ζήτημα με την χάραξη και επαναχάραξη συνόρων

on Wednesday, 14 December 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

14/12/2016. Το νέο Ανατολικό Ζήτημα με την χάραξη και επαναχάραξη συνόρων

Για να κατανοήσουμε τα γεγονότα και να έχουν οι απόψεις μας μια κάποια επιστημονική προσέγγιση της αλήθειας, πρέπει να καταγράψουμε τη στρατηγική των δυνάμεων που καθορίζουν αυτά τα γεγονότα. Αλλιώς μπλέκουμε σε έναν φαύλο κύκλο ερμηνειών που και σύγχυση δημιουργούν και περιπτωσιολογικές είναι. Δεν αντιμετωπίζουν δηλαδή τα γεγονότα σε μια δυναμική, την οποία καθορίζουν δυνάμεις, που πρέπει να ερευνήσουμε σε τι αποσκοπούν και πια στρατηγική επιλέγουν για να την εφαρμόσουν, υλοποιώντας το σενάριο ή τα σενάρια, που θα έχουν τι μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία.
ΕΔΩ! η συνέχεια.

KARNEGIE Europe, Nathan Brown: The Remaking of the Saudi State

on Thursday, 30 November 2017. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

KARNEGIE Europe, Nathan Brown: The Remaking of the Saudi State

Summary: The recent arrests of several Saudi political figures reinforce long-standing trends toward heightened centralization and more restive public discourse in the kingdom.


Related Media and Tools
The arrests of leading Saudi princes and other prominent political figures in early November 2017 indicate that Crown Prince Mohammed bin Salman is consolidating his influence. King Salman and his chosen heir are strengthening their position vis-à-vis the rest of the ruling family, seeking to centralize elements of the Saudi governing structure, and reining in the autonomy of the religious and judicial apparatuses.
Saudi Arabia has long followed a distinctive, dilatory path in building its modern state. Riyadh features a political system that has evolved in insulated ways, with fiscal needs oversupplied by oil and a Wahhabi religious establishment that has dominated the religious and legal systems from the country’s founding to the present. Recent political changes may be led by a brash and ambitious crown prince, imposed by unsustainable welfare commitments, and rendered more urgent by apparent Saudi foreign policy overreach. They still seem to be products of a different country.
And they may be. Recent political changes in Saudi Arabia build on long-standing trends that were evident even before the crown prince’s ascendance. Such developments not only betray the marks of domestic power struggles but also portend deep structural changes in the way the country is governed. The centralization of royal power and vigorous public debate form a crucial context for understanding recent newsworthy developments in Saudi Arabia. These include the kingdom’s more assertive foreign policy; internal reforms, like the September 2017 decision to allow women to drive; changing rhetoric, such as the crown prince’s pledge to “destroy” extremist ideas; and the country’s ambitious economic reform agenda (encapsulated in the Vision 2030 policy blueprint and the plans for Neom, a wholly new city). Saudi citizens are certainly noticing the changes and are talking about them publically in unprecedented ways—with some paying a price for their frankness.
The political centralization and restive public debate under way in Saudi Arabia reinforce each other to undermine the traditional peculiarities of Saudi politics. These trends make for a potentially combustible mix.

The Ruling Family
The changes start with the Al Saud family itself, which has governed the kingdom since its founding in 1932. And it is a family, not simply the monarch, that rules. Many leading official positions are held by members of the family; princes are granted allowances from state coffers, and some have become significant economic players. Moreover, it is the family that determines which prince succeeds to the throne. Over the past six decades, Saudi Arabia has had six kings. Successions have been fairly frequent, and the monarchy has been monopolized by the sons of the kingdom’s founder, King Abdulaziz—a generation that is finally passing from the scene. Succession struggles have been common. The current moment is no different, with hostile leaks, rumors of arrests, purges, and personnel changes.
But in recent years, not just in recent days, the balance of power has been shifting in favor of the king. This trend can be seen in some subtle shifts in succession practices since the 1990s and more fundamental changes that have been written into law in recent years. Although there are still no firmly established general principles that determine who will take the throne (such as primogeniture or seniority), procedures are slowly being formalized.
From the death of King Abdulaziz in 1953 until the 1990s, the choice of a crown prince was made (as soon as a new king took the throne) behind closed doors by the family as a whole—a practice that allowed the family to depose a king on one occasion. That balance shifted slightly in 1992, when King Fahd issued the Basic Law by decree, allowing the king to choose (and change) his successor (in Article 5) from among the sons of King Abdulaziz and his sons’ sons. Still, unwritten rules gave precedence to the current sons of King Abdulaziz over the next generation and favored continued family consultation. That informal procedure was formalized in a 2007 amendment to the Basic Law, which formed a new body of some ruling family members, the Allegiance Council (Hayat al-Bayah), to designate future crown princes. The amendment compensated for its brevity by referring to the Allegiance Council’s regulations, which, when issued, made clear that the council was to act in consultation and coordination with the king. The end result of these legal changes was a clearer procedure. The precise balance between the king and the rest of the family and the nature of consultation remained subjects generating far more gossip than hard information.
But the most recent changes in succession practice and law may have moved things solidly in the direction of domination by the future king, after a false start. That false start came in 2014 with the designation of a deputy crown prince. King Abdullah tried to determine his successor’s successor by naming his half-brother Muqrin to the post by a decree that explicitly stated it could not be changed. But when the king died in 2015, elevating Salman to the throne, the new king dismissed Muqrin after a few months. In his place, King Salman first named a member of the next generation, Muhammad bin Nayef, as crown prince and his own son, Mohammed bin Salman, deputy crown prince. Two years later, Mohammed bin Nayef himself was dismissed and Mohammed bin Salman replaced him.
The Allegiance Council ratified all these changes, showing that its allegiance can be withdrawn on the instruction of the king. The changes in law have turned out to be less the drivers than simply the channels through which succession struggles have occurred; the Allegiance Council seems simply to certify the king’s choice. The ruling family is not toothless—there are princes who remain politically powerful, and the economic weight of family members continues to loom large. But the succession process now seems much more in the king’s hands than those of his many relatives.
Presumably to mollify the family, the Basic Law was amended to bar future kings from taking the step that King Salman had just taken, naming his own son as his successor for the first time since the death of King Abdulaziz. But the Basic Law can, of course, be changed by decree by the next king if he so desires. Born in 1985, Mohammed bin Salman may have much time to decide whether or not to take that step.
But when the current crown prince takes the throne, the country will likely have a king who takes an intense interest in governing, delves into details and delegates little, reshuffles top positions, and does not hesitate to sideline family rivals, if moves like the recent round of royal arrests are any indication.

A More Centralized Future?
Once on the throne, if Crown Prince Mohammed bin Salman should rule for several decades, he could potentially convert the fractious, uncoordinated Saudi state structures of the past to a system that is more centralized around the throne as a single source of authority. Indeed, such centralizing changes—affecting the entire state and not just the family—are already well under way.
In the past, Saudi politics has not been all that organized (or even public) in terms of formal structures, although the royal figures presiding over various state organs have developed them into something akin to constituencies. Parties and (with limited exceptions) elections were absent and debate was constricted, but quiet political maneuvering took place. Saudi society is divided by tribe, region, sect, degree (or nature of religiosity), and class. Although these various groups are only rarely organized in formal structures outside of the state, many developed special connections with specific state bodies, turning the sprawling state apparatus into constituencies of sorts. This made coordinated initiatives difficult: any new initiative that required cooperation from different parts of the state apparatus or that undermined the position of some of these officially shaped constituencies could be hard to implement in practice.
Middle East expert Steffen Hertog has aptly described how the Saudi state emerged in the oil era: leading princes carved out structures they could dominate; state institutions worked in silos and coordinated poorly; and networks of beneficiaries, contractors, and influence brokers populated various bureaucracies. The Saudi state expanded rapidly into an uncoordinated group of what Hertog goes so far as to call “fiefdoms.”
Yet now the current crown prince is threatening that system with an attempt to centralize authority in a manner unfamiliar to Saudi Arabia in the oil era. Middle East expert Stéphane Lacroix has explained that, during interviews he conducted with supporters of Crown Prince Mohammed bin Salman, his interlocuters attributed this push for centralization more to a desire for “efficient decision-making” than an effort to overcome the “political inertia” that has characterized the Saudi state. In any case, Lacroix concludes that “In place of the horizontality and consensus seeking that previously characterized the Saudi system, there is now a vertical line of power ending with [Mohammed bin Salman].” While the crown prince did not initiate these centralization moves, he has forcefully advanced them by demonstrating the willingness to arrest even powerful family members who seem to stand in his way.

A More Politically Engaged Society
Beyond these political trends toward greater centralization and a micromanaging monarch in waiting, Saudi society at large is also exhibiting more political engagement. The resulting debates about public affairs still generally eschew formal organizations and structures. Political parties, labor unions, and the like are not part of this scene. Yet debate occurs. The country’s consultative assembly, the Shura Council, sometimes hosts significant public discussions. And arguments on many issues crop up in the press.
But public arguments take place most vigorously through newer forms of social media, such as Twitter. On two trips to Saudi Arabia in 2017, the author was startled to find how much private discussion took place on what seemed to be sensitive topics (such as royal family power struggles or the ongoing confrontation between Saudi Arabia and Qatar), with citizens gleaning information from internet sources. On many subjects, debate is freewheeling. Of course, private discussions may have always been lively—but they used to take place in face-to-face encounters between community members in specific locations, like homes, mosques, and universities. These conversations now have moved more into the public square through the emergence of social media.
The result is a new Saudi public sphere—or a set of spheres, since various groups in Saudi Arabia, as in many other Arab societies, can be polarized and interact primarily by way of ridicule and disagreement. It is not uncommon for Saudis that the author has met to discuss social media’s potential to drive the free flow of information across borders and open up society to new ideas and independent thinking—a perspective similar to that heard in more optimistic times a decade ago in other parts of the region.
But opinionated Saudis also confess to a growing fear, as the heavy hand of the state can fall on dissidents who are influential and vocal. The country’s leadership patrols social media, looking not merely for dissident views but even for unwelcome silence from prominent figures, particularly on topics on which the regime has staked a clear line (such as the Egyptian coup in 2013 and the ongoing confrontation with Qatar that began in 2017). The popular preacher Salman al-Awda, for instance, was barred from traveling when he held his tongue on the Qatar crisis and was arrested when he expressed wishes for mediation efforts to succeed.

The Religious-Legal Apparatus in Transition
These trends of centralizing state authority and a burgeoning (if polarized and policed) public sphere may be mostly clearly on display in Saudi Arabia’s religious and legal realms. To speak of a religious-legal apparatus alludes to the distinctive way the Saudi state was built. Religion and law are intertwined throughout the region, but most Arab states have built identifiably separate structures for religious authority, lawmaking, and adjudication. These functions have been far more fused in Saudi Arabia. The Saudi state has largely eschewed the path followed by other states, where law has been codified, the influence of the Islamic sharia often has been restricted to matters of personal status, and the hierarchical court systems generally have been built on a civil law model.
Instead, the Saudi state identified itself with a particular kind of Islamic jurisprudence (Wahhabism) and populated judicial, legal, and religious positions with scholars who prided themselves on a strict, literalist, and extreme socially conservative approach. Judges resisted any efforts to codify law and were suspicious even of specialization—a proposal to set up commercial courts, for instance, was decreed at the beginning of the kingdom but then was resisted by judges who felt it would be a step toward the kind of judicial systems then being built in other Arab states. Alongside its judicial system, Saudi Arabia features a freestanding body known as the Committee for the Promotion of Virtue and the Prevention of Vice tasked with enforcing sharia-based norms (as its members understand them) in public places. The body—which Saudis simply call the Committee—is often termed the religious police in English.
But slowly other legal systems grew up alongside these religiously inspired structures. Saudi rule became more formal as kings increasingly issued what are termed regulations (the term law, or qanun, being too sensitive to employ) and established specialized committees (which religious figures would have opposed had they been called courts, or mahakim). These steps, taken from the founding of the kingdom, have become extensive indeed. Until recently, the new mechanisms were kept somewhat separate from the general court system but were allowed to operate in their own respective realms. For example, in the case of financial disputes, a banking committee was created that could render judgments, but if it were to issue a ruling that clearly suggested payment of interest (or other forms of recourse that violate traditional Islamic law), the courts would simply refuse to enforce them.
By 2017, the legislative process has grown elaborate, with legal experts, the royal court, government bodies, ministries, the cabinet, and the Shura Council all playing a role in making laws. A set of administrative courts, the Diwan al-Mazalim, was constructed, modeled after the Egyptian and French systems. Legal professionals gradually emerged, and they were allowed to practice in some courts but were often held at bay by the sharia courts, which have retained general jurisdiction and long continued to resist legal codification and specialization.
But over the past decade, religious institutions and the newer state bodies have become somewhat less isolated from each other—and the religious bodies are taking on some features of the increasingly influential state ones. The regular courts have been given all sorts of procedural regulations, which they have dutifully followed. The legal profession has been organized and given official status; consequently, lawyers have brought pressure on the courts to make rulings public so that judicial inclinations become more predictable.
Saudi jurists continue to eschew the full codification of the law, but codification by stealth is occurring. Around 2007, King Abdullah won a concession from religious scholars, who agreed to commit to paper how they rule on major questions. As with many reforms, implementation has been slow, but it finally has begun in a serious manner. The selected set of past rulings will not be formally binding on judges, but it could serve as a surrogate code and will still give litigants an idea of what to expect. Most legal observers agree that judges will find it both easier and safer to go to that text rather than to review Islamic jurisprudence on every legal question that comes before them.
King Abdullah ordered other reforms, although implementation has sometimes lagged behind. He instituted the specialization of the general courts that had been resisted since the 1930s (so that criminal and personal status cases, for instance, are heard now by different bodies). King Abdullah also ordered that the commercial courts, earlier set up as part of the Diwan al-Mazalim, be folded into the regular court system (a step just now actually being implemented). Meanwhile, the public prosecution system has been separated from the Ministry of Interior. Equally significant is an informal change evident over the past decade: the social and geographical base of the judiciary has widened beyond its formerly narrow base in the conservative al-Qasim region. Taken together, these gradual changes suggest that Saudi Arabia has long been moving toward other systems in the region with a consolidated legal system, rather than the patchwork of tribunals and structures that has grown up more by accretion than design.
And still more changes have been made under King Salman. The religious police have been deprived of their power of arrest and can now only hector or report offenses to the regular police. Some changes indicate a firm hand and not merely a reforming one—a few judges were included in a recent wave of arrests of political dissidents. Legal observers are swapping rumors about a possible purge of judges seen as oppositional.
Far bigger changes are in the works. In two visits to Saudi Arabia this year, the author met with legal specialists who had been summoned by official bodies to work on a cavalcade of draft laws that would bring major symbolic changes (like allowing public movie theaters) and others that go beyond the symbolic (such as abolishing the restrictive Saudi visa system to allow more open entry to the country).1 If these plans come to fruition, the cumulative effect would be to further diminish the religious establishment’s autonomy and influence.
Historically, Saudi leaders have propounded the view that the sharia is the country’s highest law and the overall legal system operates within its bounds. Implicitly, many Saudi elites would view the situation in much of the Arab world as the reverse: the sharia is effectively restricted to a few domains, and it is interpreted in ways favored by these countries’ respective regimes. Saudi Arabia has not gone that far—religious scholars still have a role in drafting legislation, clear violations of sharia rulings are out of bounds in most areas, and judges are still expected to have a sharia-based training.
But the domination of the religious establishment in law is ending. The king and crown prince are clearly favoring (and fostering) religious figures who repudiate some long-standing official views. King Salman’s decree ending the ban on women driving cited the (perhaps reluctant) support of a majority of the country’s senior religious scholars. The quarantine around non-Islamic aspects of the legal system has eroded to the extent that discussions of Saudi law with Saudi lawyers and judges tend to start more often by citing state-authored texts rather than religious principles.2

Reinvented Authoritarianism Meets Reinvented Politics
These trends—in Saudi royalty, bureaucracy, religion, and law—are not separate. The centralization of royal authority, the consolidation of the bureaucracy, the diminution of the influence of religious scholars, and the stronger role of law originating from official (rather than religious) texts are creating a state that purports not to obstruct but instead furiously encourage such change. The crown prince is both a product of and an agent of the emerging system.
Yet in one important way, the current restiveness is contradictory. It is based on, and fosters, attempts to meet the needs of a growing (and younger) country, whose citizens are more engaged with public affairs—and with each other. But the unmistakably authoritarian top leadership pursuing these efforts seeks to tightly grasp the reins of power to guide Saudi society according to its vision of social and economic transformation. How Saudi Arabia emerges from this experience—and the current leadership’s success, in part—may hinge on whether this odd mix of politicization and repression can continue to coexist.
Notes
1 Author interviews with Saudi lawyers and judicial personnel, Riyadh, July and October 2017.
2 Ibid.
http://carnegieendowment.org/2017/11/09/remaking-of-saudi-state-pub-74681

Ιωάννης Μπαλτζώης: Η νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών, ο Διάδοχος, οι Μεταρρυθμίσεις, οι Επιδιώξεις.

on Monday, 20 November 2017. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Ιωάννης Μπαλτζώης: Η νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών, ο Διάδοχος,  οι Μεταρρυθμίσεις, οι Επιδιώξεις.

Γενικά.
Για να κατανοήσει κάποιος τα παράξενα, πρωτοφανή και πολλές φορές επικίνδυνα γεγονότα, αυτά τα φοβερά που συμβαίνουν σήμερα, αλλά και παλαιότερα στη Σαουδική Αραβία, θα πρέπει να διερευνήσει και να αξιολογήσει το σημαντικότερο παράγοντα διαμόρφωσης πολιτικής για την Ουαχαμπιστική Σαουδική Αραβία: Ποιος είναι; Ε λοιπόν η κυρίαρχη πολιτική δύναμη, που διαμορφώνει συνεχώς τις εξελίξεις τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, δεν ήταν μόνο ο ισλαμισμός, ή ο φονταμενταλισμός, ή ο φιλελευθερισμός (που δεν υπάρχει καν),ή ο καπιταλισμός, ή η ισλαμική εξτρεμιστική τρομοκρατία.Ποιος ήταν αυτός ο παράγων;Ήταν η νόσος του Αλτσχάιμερ.


Ο σημερινός βασιλιάς της χώρας Σαλμάνείναι 81 ετών. Αντικατέστησε έναν βασιλιά που πέθανε στα 90, ο οποίος αντικατέστησε έναν βασιλιά που πέθανε στα 84. Και ήταν όλοι τους αδέλφια, της οικογένειας Σαούντ και όλοι τους, μα όλοι τους μετά τον θάνατο του ιδρυτή του Βασιλείου ΙμπΣαούντ, αδέλφια από την ίδια μητέρα. Δεν είναι ότι κανένας από αυτούς δεν εισήγαγε μεταρρυθμίσεις. Είναι ότι σε μια εποχή που ο κόσμος έχει βιώσει τόσο μεγάλη ταχύτητα στην τεχνολογία, την εκπαίδευση και την παγκοσμιοποίηση, με αποτέλεσμα να αλλάζουν τα πάντα με διαστημικές ταχύτητες, αυτοί οι διαδοχικοί Σαουδάραβες μονάρχες – αδέλφια, σκέφτηκαν ότι η μεταρρύθμιση της χώρας θα έπρεπε να γίνεται με την ταχύτητα καμήλας στην μέση της ερήμου.

Έτσι θα λέγαμε ότι το βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας αποτελεί μια αλλόκοτη περίπτωση κράτους. Ακροβατεί μεταξύ νεωτερισμού και συντηρητικής, σχεδόν απάνθρωπης παράδοσης. Διεκδικεί την οικονομική άνθηση υλοποιώντας κάποιες ρηξικέλευθες πολιτικές, αλλά συγχρόνως δεν μπορεί να αποδεσμευθεί από το απαρχαιωμένο σκεπτικό του παρελθόντος και την ακραία θρησκειολογική ιδεολογία του Ουαχαμπισμού, της επίσημης θρησκείας του Βασιλείου. Οι Σαουδάραβες μετατρέπουν την άγονη και αφιλόξενη έρημο σε εύφορες, καλλιεργήσιμες εκτάσεις αλλά το ποινικό τους δίκαιο και το κοινωνικό τους σύστημα δεν εκσυγχρονίζεται.

Η συνέχεια  ΕΔΩ!

27/9/2017. Οι αναταράξεις στη Μ. Ανατολή από τις πολιτικές του νέου προέδρου των ΗΠΑ

on Wednesday, 27 September 2017. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Γράφει Ο Γιώργος Γκορέζης*

27/9/2017. Οι αναταράξεις στη Μ. Ανατολή από τις πολιτικές του νέου προέδρου των ΗΠΑ

Πόσο συχνά οι κυβερνήσεις και τα καθεστώτα χωρών όπως ΗΠΑ, Ρωσία, Ιράν, Τουρκία, Ιράκ, και Συρία συμφωνούν σε κοινή πολιτική ; Ποτέ μέχρι τώρα. Αλλά επί του παρόντος οι κυβερνήσεις τους ξεκινούν από το ίδιο σημείο για ένα γεγονός που προγραμματίσθηκε να λάβει χώρα σε λίγες μέρες. Όλοι προσπαθούν, και σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιούν απειλές, να σταματήσουν την Τοπική Κουρδική Κυβέρνηση( KGR-Kurdistan Regional Government ), την ημιαυτόνομη δηλαδή διοίκηση της Κουρδικής περιοχής στο Βόρειο Ιράκ, να διεξαγάγει ένα δημοψήφισμα ανεξαρτησίας για τις 25 Σεπτεμβρίου.
Η KGR δήλωσε ότι το δημοψήφισμα θα είναι δεσμευτικό-με άλλα λόγια, αν η πλειοψηφία των 5 εκατομμυρίων ψήφων ψηφίσει ανεξαρτησία, όπως ευρέως αναμένεται να γίνει, θα ξεκινήσουν τη διαδικασία της απόσχισης από το Ιράκ. Η Ιρακινή Σιιτική κυβέρνηση στη Βαγδάτη έκανε γνωστό ότι θα αναγνωρίσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αλλά δεν είναι σαφές κατά πόσο μπορούν να αποτρέψουν την απόσχιση και την Κουρδική ανεξαρτησία.
 Η απόφαση του ηγέτη του Ιρακινού Κουρδιστάν Μασούντ Μπαρζανί να μην αναβάλει το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της περιοχής είναι "πολύ λανθασμένη" δήλωσε χθες ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που διαβλέπει κινδύνους για την ακεραιότητα της χώρας του. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο τηλεοπτικό δίκτυο A Haber, ο Τούρκος ηγέτης διευκρίνισε ότι η Τουρκία θα ανακοινώσει την επίσημη θέση της σχετικά με το δημοψήφισμα μετά τη σύγκληση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και του υπουργικού συμβουλίου την 22α Σεπτεμβρίου. Νωρίτερα χθες  ο Μπαρζανί επισήμανε ότι η ψηφοφορία δεν θα αναβληθεί, παρά τις πιέσεις που ασκούν οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές δυνάμεις.
Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Netanyahu δήλωσε επί του θέματος ότι παρά το γεγονός ότι το Ισραήλ βλέπει το Κουρδικό ανταρτικό PKK σαν μια τρομοκρατική οργάνωση, υποστηρίζει τις νόμιμες ενέργειες του κουρδικού λαού να αποκτήσουν το δικό τους κράτος. Είναι όμως προφανές ότι αν οι κούρδοι του Ιράκ ψηφίσουν στο δημοψήφισμα για ανεξαρτησία τον επόμενο μήνα το Ιράν και η Τουρκία θα εισβάλουν στο Βόρειο Ιράκ, ενώ Ισραήλ και ΗΠΑ είναι πιθανόν να τηρήσουν ουδέτερη στάση για να προστατεύσουν τους δεσμούς τους με την Τουρκία.
Η Αμερικανική εξωτερική πολιτική έχει τελευταία αποσταθεροποιηθεί, αποτέλεσμα της εσωτερικής ακαταστασίας, και το μεγαλύτερο πρόβλημα της εμφανίζεται με τη στάση του νέου προέδρου Donald Trump έναντι του Ιράν. Είναι ασαφές αν  ο Donald Trump ενεργεί με τον τρόπο που ενεργεί για να ακυρώσει ότι έχει πετύχει ο προηγούμενος πρόεδρος, ή επειδή κατευθύνεται από το Ισραηλινό lobby, που εν προκειμένω κυριαρχεί τόσο στο δημοκρατικό όσο και στο ρεπουμπλικανικό κόμμα. Σε κάθε περίπτωση ο νέος πρόεδρος φαίνεται να επιθυμεί να μη τηρηθεί και να παρακαμφθεί η κοινή συμφωνία (JCPΟA-Joint Comprehensive Plan of Action) που υπογράφηκε στο παρελθόν από το Ιράν και τους Δυτικούς συμμάχους, με πρωτοβουλία του πρώην προέδρου Barak Obama.
Να θυμηθούμε ότι ο σκοπός της συμφωνίας ( υπογράφηκε την 14 Ιουλ 2015 ) ήταν η ολοκληρωτική περίπου καταστροφή ( κατά  98% ) του αποθέματος του εμπλουτισμένου ουρανίου στο Ιράν, ο περιορισμός κατά τα 2/3 των εργοστασίων εμπλουτισμού του στα επόμενα δέκα τρία χρόνια, και η ακύρωση της κατασκευής εργοστασίου παραγωγής βαρέως ύδατος. Η Διεθνής Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας ανέλαβε την επίβλεψη της εφαρμογής της συμφωνίας, με απεριόριστη δυνατότητα επιθεωρήσεων των εγκαταστάσεων πυρηνικής ενέργειας. Με τη διαδικασία αυτή το Ιράν αποδέχθηκε περίπου ολοκληρωτική ήττα και απεμπόλησε κάθε δυνατότητα για ατομική βόμβα για τα επόμενα δέκα πέντε χρόνια.
Με το σκοπό να προωθηθεί η συμφωνία αυτή του Barak Obama  προβλέπεται ο εκάστοτε πρόεδρος των ΗΠΑ να ενημερώνει το Κογκρέσο κάθε 90 ημέρες για τη σταδιακή συμμόρφωση του Ιράν. Αλλά να θυμηθούμε ότι ο Νετανιάχου με μια οργισμένη δήλωση του πρόσφατα στην Ουάσινγκτον εξέφρασε την πλήρη αποδοκιμασία του Ισραήλ σ’ αυτή τη συμφωνία, και ότι η Γερουσία ομόφωνα τάχθηκε με τη θέση Νετανιάχου. Τώρα είναι πια  η σειρά του Donald Trump να τοποθετηθεί πάνω στο θέμα.
Μέχρι τώρα το Ιράν συμμορφώνεται με τη συμφωνία, αλλά η προεδρική ομάδα συμβούλων του Donald Trump έχει μεγάλη δυσκολία να πείσει τον πρόεδρο σε διαλλακτική στάση.O τελευταίος συνεχίζει να προφασίζεται όλο και περισσότερες κυρώσεις εναντίον του Ιράν.  Πρόσφατα μάλιστα, με πρόφαση τον πόλεμο στην Συρία, οι ΗΠΑ μονομερώς επαύξησαν τις κυρώσεις εναντίον του . Ο πρωθυπουργός του Ιράν Rohani που κέρδισε τις εκλογές για δεύτερη φορά και δείχνει ότι εξασφάλισε τη λαϊκή συναίνεση επί του θέματος δείχνει μέχρι τώρα αυτοσυγκράτηση, αλλά τελευταία  ο υπουργός του επί των εξωτερικών Mohammad Javad zarif δήλωσε ότι η υπομονή έχει τα όρια της. Είναι προφανές ότι αν η συμφωνία παρακαμφθεί και ακυρωθεί ο πρώτος που θα ικανοποιηθεί θα είναι η κυβέρνηση του Ισραήλ, που έχει σαν στόχο την αποπομπή της Hezbollah και του Bashar el Assad,όπως και η πλειοψηφία της Αμερικανικής Γερουσίας, αλλά οι συνέπειες θα είναι απρόβλεπτες.
Ο λόγος είναι ότι η συμφωνία έχει υπογραφεί από τα πέντε κράτη μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και επιπλέον τη Γερμανία. Η έξοδος της Αμερικής απ’ αυτήν θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στην όλη αμυντική συμμαχία του ΝΑΤΟ, χωρίς να αναφερθούμε στην Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, που άρχισε να τοποθετείται όλο και περισσότερο τελευταία προς τη μεριά του νέου «δρόμου του μεταξιού» του Xi Jinping.
Είναι φανερό ότι Ρωσία και Κίνα, που εγγυώνται τη συμφωνία, διάκεινται συμπαθητικά προς το Ιράν και για την Δυτική συμμαχία παραμένει η πιθανότητα η Ευρώπη να θεωρήσει έγκυρη τη συμφωνία, ακόμη και μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ απ’ αυτήν. Αυτό θα μπορούσε να επιφέρει περαιτέρω ένταση τόσο με την Ουάσινγκτον όσο και με το Ισραήλ, που συνεχίζει να έχει σαν στόχο την αποπομπή της Hezbollah και του Bashar el Assad.
Το πρόβλημα στη Συρία αφορά την αποπομπή του υποστηριζόμενου από το Ιράν προέδρου Bashar  Assad. Τις τελευταίες μέρες ο Nikky Haley, πρεσβευτής της Αμερικής στον ΟΗΕ, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν θα ικανοποιηθούν μέχρις ότου δουν ένα σταθερό καθεστώς στη Συρία με την απομάκρυνση του Σύρου προέδρου Bashar Assad. Μετά δε την χημική επίθεση της Συρίας στην επαρχία Idlib και τις επικρίσεις της Δύσης εναντίον του Σύρου προέδρου, ο Αμερικανός πρόεδρος έφθασε στο σημείο να τον αποκαλέσει «ένα ζώο», πριν διατάξει αεροπορική προσβολή του  συριακού αεροδρομίου από το οποίο έγινε η χημική προσβολή.
  Η Δαμασκός αρνήθηκε ότι χρησιμοποιεί χημικά όπλα, και μάλιστα δηλώνει συνεχώς ότι τηρεί απαρέγκλιτα την συμφωνία που υπέγραψε με τις ΗΠΑ από το 2014. Από τη πλευρά του ο Σύρος πρόεδρος έχει στο παρελθόν δεσμευτεί για την ανακατάληψη όλης της συριακής επικράτειας. Η κυβέρνηση ελέγχει τα κύρια αστικά κέντρα στο δυτικό τμήμα της χώρας και τους τελευταίους μήνες έχει θέσει ξανά υπό τον έλεγχό της το περισσότερο μέρος της ανατολικής ερήμου που είχε καταλάβει το Ισλαμικό Κράτος.
Πριν λίγες μόνο μέρες η Μπουτάινα Σαμπάν, ανώτερη σύμβουλος του Bashar el Assad, δήλωσε ότι η συριακή κυβέρνηση θα πολεμήσει οποιαδήποτε δύναμη, ακόμη και εκείνες που φέρουν τη στήριξη των ΗΠΑ, στην εκστρατεία της να ανακαταλάβει ολόκληρη την επικράτεια της Συρίας.
 «Είτε είναι οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), είτε το Ισλαμικό Κράτος, είτε οποιαδήποτε άλλη παράνομη ξένη δύναμη στην χώρα… θα πολεμήσουμε και θα εργαστούμε εναντίον αυτών, ώστε η χώρα μας να ελευθερωθεί εντελώς από οποιοδήποτε επιτιθέμενο», τόνισε η Σαμπάν σε συνέντευξη που παραχώρησε στο τηλεοπτικό δίκτυο al-Manar, που ανήκει στη σιιτική ένοπλη οργάνωση του Λιβάνου, Χεζμπολάχ. Η σύμβουλος του σύρου προέδρου επισήμανε ότι οι υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ δυνάμεις  SDF έχουν καταλάβει περιοχές από το Ισλαμικό Κράτος «χωρίς να πολεμήσουν καθόλου», σε μια προφανή κατηγορία της για σύμπραξη των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων με τους τζιχαντιστές. Οι SDF «προσπαθούν να καταλάβουν περιοχές όπου υπάρχει πετρέλαιο… αλλά δεν πρόκειται να πάρουν αυτό που θέλουν», είπε και πρόσθεσε πως τα σχέδια για «διαίρεση» της Συρίας απέτυχαν, χωρίς να επεκταθεί.
Οι καιροί «ου μενετοί» στη Μέση Ανατολή, οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και επιτακτικές. Αν οι πολιτικές του Donald Trump θα ρίξουν βάλσαμο ή χολή στη γωνιά αυτή του πλανήτη θα το δούμε  πολύ σύντομα.-

*Ο Γιώργος Γκορέζης είναι υποστράτηγος ε.α., αρθρογράφος, συγγραφέας. Αποφοίτησε από  τη Σχολή Διοίκησης και Επιτελών του Αμερικανικού Στρατού, και διετέλεσε Διευθυντής πληροφοριών στη Νότια Πτέρυγα του ΝΑΤΟ ( AFSOUTH ).

12/9/2017. Το Ισραήλ, η Συρία, η Hezbollahκαι η «Παγίδα του Θουκυδίδη»!!

on Tuesday, 12 September 2017. Posted in Α. Μεσόγειος - Μέση Ανατολή - Κύπρος - Βόρειος Αφρική

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

12/9/2017. Το Ισραήλ, η Συρία, η Hezbollahκαι η «Παγίδα του Θουκυδίδη»!!

     Οι τελευταίες εξελίξεις στην Μέση Ανατολή είναι ραγδαίες και σηματοδοτούν την νέα τάξη πραγμάτων που έρχεται. Είναι απολύτως βέβαιο πλέον, ότι το 2017  θα αποτελέσει, το annushorribilis (έτος καταστροφής) του ΙSΙS, οπότε οι άμεσοι ενδιαφερόμενοι σχεδιάζουν, ενεργούν, συμμαχούν και προετοιμάζονται με όλα τα μέσα  για την επόμενη ημέρα.

Στον απίθανο κόσμο της  Μέσης Ανατολής, ο εχθρός του εχθρού σου,δεν είναι βέβαιο ότι είναι φίλος σου, μπορεί επίσης να είναι ο εχθρός σου. Η Μέση Ανατολή επηρεάζει τον κόσμο εξαιτίας της αστάθειας των ιδεολογιών που αναπτύσσονται σε αυτή όσο και από συγκεκριμένες στρατιωτικές πράξεις.

Έτσι όσο διαφαίνεται  καθαρά πλέον  η στρατιωτική ήττα του Ισλαμικού Κράτους, αφού τα δύο τελευταία προπύργιά του, η Raqqah (η αρχαία Ελληνική Καλλινίκη) και η Deir Ezzor αναμένεται να ελευθερωθούν σύντομα,  τόσο εγείρεται και το ερώτημα, πώς θα είναι το μελλοντικό τοπίο της ασφαλείας στην περιοχή.

Συνέχεια ΕΔΩ!

2/12/2016. Ο Χαλίφης της Άγκυρας

on Friday, 02 December 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Παναγιώτης Γ. Δράκος*

2/12/2016. Ο Χαλίφης της Άγκυρας

Συγκρίνοντας τα αποτελέσματα των δύο βουλευτικών εκλογών της Τουρκίας του 2015 διαπιστώνει κανένας ότι ο ελιγμός του Ερντογάν, της επανεκκίνησης δηλαδή της ένοπλης διαμάχης με τους Κούρδους, απέδωσε θετικά για αυτόν ούτε όμως για τους Κούρδους, ούτε για την Τουρκία.  Παρά τις διαφορές των δυο αναμετρήσεων, που ανέβασαν κάπως το κόμμα του Ερντογάν, το συμπέρασμα και από τις δύο εκλογές του Ιουνίου και του Νοεμβρίου, όπως προκύπτει από τους εκλογικούς χάρτες της χώρας, είναι ότι η Τουρκία ουσιαστικά αποτελείται από τρεις επικράτειες.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

*Πρόεδρος της Ένωσης Εισηγμένων Εταιρειών. Μέλος ΔΣ της European Issuers (Ευρωπαϊκή Οργάνωση Εισηγμένων Εταιρειών), του Χρηματιστηρίου Αθηνών, του Γενικού Συμβουλίου του ΣΕΒ, του Συλλόγου Αποφοίτων του Harvard University καθώς και του Harvard Business School.

2015-04-26. Ευδαίμων Αραβία και Μεσοποταμία: τα συγκοινωνούντα δοχεία

on Sunday, 26 April 2015. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Δρ Ευάγελος Βενέτης, Συνεργάτης μας.

2015-04-26. Ευδαίμων Αραβία και Μεσοποταμία: τα συγκοινωνούντα δοχεία

Ηδη από τον Οκτώβριο 2014 με το άρθρο «Η Κρίση στην Ευδαίμονα Αραβία» είχαμε αναδείξει την δυναμική που είχε το κίνημα των Χούδι για το μέλλον της Υεμένης και την σταθερότητα της αραβικής χερσονήσου καθώς και την αναλογία αυτού του μετώπου με εκείνο της Μεσοποταμίας στο πλαίσιο της σηιτο-σουνιτικής σύγκρουσης στην Μ. Ανατολή. Η εξέλιξη των γεγονότων επιβεβαιώνει την ανωτέρω προοπτική και στέλλει μηνύματα αποσταθεροποίησης όχι μόνο στην αραβική χερσόνησο αλλά και την Αφρική.
Η συμμαχία των Ισλαμιστών Σηιτών Χούδι με τον Σηίτη εκκοσμικευμένο πρώην πρόεδρο Αλ-Σάλεχ ήταν απρόσμενη εξέλιξη και χαρακτηρίζεται καιροσκοπική και για τι δύο πλευρές, καθώς πριν από την Αραβική Άνοιξη οι Χούδι και ο αλ-Σάλεχ ήταν πρωταγωνιστές αντίπαλοι στο εσωτερικό σκηνικό πολιτικού ανταγωνισμού μιας χώρας που χαρακτηρίζεται από τριμερή διαίρεση πολιτικών δυνάμεων: τους Σηίτες ισλαμιστές αντάρτες με κύριους εκφραστές τους Χούδι, τους Σουνίτες Ουαχαβίτες Ισλαμιστές αντάρτες με την Αλ-Κάιντα-Χαλιφάτο και τους μετριοπαθείς-εκκοσμικευμένους Σηίτες-Σουνίτες στην διακυβέρνηση ης χώρας. Η μέχρι πρότινος ισορροπία του τρόμου βασιζόταν στο υπόστρωμα της φυλαρχίας σε αλληλεπίδραση με την σύγκρουση του πολιτικού Ισλάμ και της εκκοσμίκευσης.
Η σύγκρουση στην Υεμένη, παρά την ιδιαίτερη μορφολογία της χώρας έχει τα ίδια γεωπολιτικά χαρακτηριστικά με εκείνα της Συρίας και του Ιράκ: τον σουνιτο-σηϊτικό συγκρουσιακό δίπολο και την ανάγκη των δύο κόσμων για αύξηση του ζωτικού χώρου μετά την αποσταθεροποίηση της Μ. Ανατολής που επέφερε η πτώση του Σαντάμ το 2003 στο Ιράκ. Είναι εμφανές ότι στο μέτωπο της Υεμένης οι Σηίτες της Μ. Ανατολής στέλλουν ένα μήνυμα στρατηγικού συμβιβασμού στους Σουνίτες για την περιοχή της Μεσοποταμίας. Αν η Μεσοποταμία είναι πολύ σημαντική για τους Σηίτες, το ίδιο σημαντική είναι η Υεμένη για την ασφάλεια των σουνιτικών κρατών της Αραβικής Χερσονήσου, και ιδιαίτερα την σουνιτική τοποτήρηση των ιερών τόπων του Ισλάμ: την Μέκκα και την Μεδίνα.
Παράλληλα το μέλλον της σύγκρουσης στην Υεμένη θα καθορίσει πολλές από τις στρατηγικές παραμέτρους της δράσης του σουνιτικού πολιτικού Ισλάμ στην Βόρεια, Ανατολική αλλά και την Υποσαχάρεια Αφρική. Τα Στενά του Άντεν παίζουν καθοριστικό ρόλο στην διακίνηση ανταρτών, χρημάτων, εφοδίων και γενικά σουνιτικών-ουαχαβιτικών δικτύων στην Λιβύη, Τυνησία, Σομαλία, Μάλι, Νιγηρία κλπ. Μέσω αυτών των δικτύων το η πουριτανική Σχολή Σκέψης των Ουαχαβιτών της Αραβικής  Χερσονήσου αποκτά ερείσματα στην αφρικανική ήπειρο όπου παραδοσιακά επικρατεί η μετριοπαθής Σχολή Σκέψης των Μάλεκι. Το Ριάντ γνωρίζει ότι εάν η Υεμένη περάσει στην σφαίρα επιρροής του σηιτικού πολιτικού Ισλάμ τότε η ουαχαβιτική ισχύς θα τεθεί εν αμφιβόλω όχι μόνο στην Αφρική, αλλά και στην Αραβική Χερσόνησο. Πλησιάζει ο καιρός για μία ισλαμική Γιάλτα…

2/12/2016. The Ankara Caliphate

on Friday, 02 December 2016. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Παναγιώτης Γ. Δράκος*

2/12/2016. The Ankara Caliphate

Comparing the results of the two parliamentary elections in Turkey of 2015 it is obvious that Erdogan’s resuming armed conflict with the Kurds, proved positive for him but has benefited neither the Kurds nor Turkey.  Despite their differences, the conclusion of both elections of June and November, as evidenced by the electoral maps (2 & 3) of the country, is that Turkey basically consists of three territories.

Continue Reading!

Παναγιώτης Γ. Δράκος
*Νυν Πρόεδρος της Ένωσης Εισηγμένων Εταιρειών. Μέλος ΔΣ της European Issuers (Ευρωπαϊκή Οργάνωση Εισηγμένων Εταιρειών), του Χρηματιστηρίου Αθηνών, του Γενικού Συμβουλίου του ΣΕΒ, του Συλλόγου Αποφοίτων του Harvard University καθώς και του Harvard Business School.

CurrentlyChairman and CEO of the Union of Listed Companies (EN.EIS.ET.),Board Member of European Issuers, and of the Athens Stock Exchange, Member of the Federation of Greek Industries, and Member and past Board Member of the Harvard and of the HBS Alumni Clubs.

Previously Managing Director, ELIG SARL, Corporate Finance, Drexel, Burnham & Lambert, Paris. Secretary General of SEV and IOBE and Board member.  Member of the Employers’ Group of the EE&SC in Brussels. Board Member of ELOT, ASPETE and AEDAK Social Security Organizations.CEO, IZOLA SA & P. G. DRACOS SA, a Family Group of Companies. 

2015-04-25. Προς νέα Σταυροφορία;

on Saturday, 25 April 2015. Posted in Διεθνείς Εξελίξεις και Στρατηγικές Εκτιμήσεις

Γράφει ο Δρ Ευάγελος Βενέτης, Συνεργάτης μας.

2015-04-25. Προς νέα Σταυροφορία;

Τα τύμπανα του πολέμου χτυπούν σε πολλούς ακραίους χριστιανικούς κύκλους της πολιτικά άθεης Δύσης
Παρότι όλος ο κόσμος απεύχεται κάτι τέτοιο, η όξυνση και επιτάχυνση της διαφαινόμενης σύγκρουσης των πολιτισμών είναι μια πραγματικότητα και μέχρι στιγμής δεν φαίνονται σημάδια εκτόνωσης. Αντίθετα οι ενδείξεις συνιστούν επιδείνωση. Στο επίκεντρο αυτής της σύγκρουσης βρίσκονται οι μη μουσουλμανικές-χριστιανικές κοινότητες του ισλαμικού κόσμου στη Μ. Ανατολή και οι μουσουλμανικές κοινότητες της Ευρώπης. Οι άνευ προηγουμένου διώξεις που έχουν υποστεί οι χριστιανοί της Μ. Ανατολής από το ακραίο πολιτικό Ισλάμ του σουνιτικού «Χαλιφάτου» έχουν κάνει τα τύμπανα του πολέμου να χτυπούν σε πολλούς ακραίους χριστιανικούς κύκλους της πολιτικά άθεης Δύσης.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

<<  1 2 [34 5 6 7  >>