Αγγελία ΕΛΙΣΜΕ 14.11.2020

Εθνική Στρατηγική

 1  2  3 

Συμμαχίες - διπλωματία - δύναμη, η απάντηση στην Τουρκία!...

ΑΜΥΝΑ & ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ Παρασκευή 26 Ιουνίου 2020, 00:03 Συμμαχίες - διπλωματία - δύναμη, η απάντηση στην Τουρκία! Παναγιώτης Μπαλακτάρης         Γαλλία Στις 18 Ιουνίου η γαλλική φρεγάτα «Le Courbet» έγινε αποδέκτης μιας «εξαιρετικά επιθετικής ενέργειας» σύμφωνα με τη δήλωση της Γαλλίδας Υπουργού Αμύνης Φλωρένς Παρλύ. Η Υπουργός αποκάλυψε στην Γερουσία ότι η ανωτέρω φρεγάτα, η οποία εκτελούσε καθήκοντα στο πλαίσι...

27-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Ο επικείμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος και οι αθηναϊκές ελίτ...

Ο επικείμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος και οι αθηναϊκές ελίτ (Αντιγραφή από το άρθρο της εφημερίδας "Καθημερινή": https://www.kathimerini.gr/1082699/opinion/epikairothta/politikh/ka8ara-mhnymata-me-a8oryvo-tropo του Κώστα Κουτσουρέλη* Όταν ο Αλέξης Παπαχελάς διαπιστώνει αίφνης ότι απέναντι στην Τουρκία έφτασε η «στιγμή της αλήθειας», καταλαβαίνει κανείς πλέον ότι τους ανθρώπους που μας κυβερνούν τούς λούζει κρύος ιδρώτας. Όταν ο διευθυντής...

18-06-2020   Εθνική Στρατηγική

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ). ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ;...

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ). ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ;   Εισαγωγή:Με μια πρώτη ανάγνωση και  μελέτη βιβλίων, συγγραμμάτων και αναλύσεων, στην προσπάθεια κατανόησης της έννοιας της στρατηγικής, συναντούμε πολλές και  διαφορετικές απόψεις. Παράλληλα η συνεχιζόμενη φιλολογία γύρω από την σημασία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) καθιστά την έννοια αυτή όλο και πιο επίκαιρη, δεδομένων των εξελίξεων στην περιοχή μας αλλ...

16-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Η ερμηνεία της Επανάστασης ως διαμορφωτικός παράγων πολιτικής...

 Η ερμηνεία της Επανάστασης ως διαμορφωτικός παράγων πολιτικής   Η (αυθ)υπέρβαση της ιστορίας, ως μέσο εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων που διαλαλούν ορισμένοι, δεν συνάδει με τον καλπάζοντα τουρκικό αναθεωρητισμό. Δρ. Χρήστος Ζιώγας Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Παν/μιου Αιγαίου και εντεταλμένος Λέκτορας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων   NASTASIC VIA GETTY IMAGESΗ ναυμαχία του Ναυαρίνο...

14-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Η στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδας...

  Η στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδας     Μάνος Καραγιάννης Αναπληρωτής Καθηγητής στο King's College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Μάνος Καραγιάννης Αναπληρωτής Καθηγητής στο King's College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας AddThis Sharing Buttons Share to Facebook1.1KShare to TwitterShare to E-mailShare to Περισσότερα...45 -A +A Η δημόσια συζήτηση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε μεγάλο βαθμό επικεντρώνεται στην...

11-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Χρήστος Μηνάγιας: Τα μηνύματα της επίσκεψης Erdoğan, που δεν έτυχαν προσοχής!...

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο liberal.gr ο Ταξίαρχος ε.α., ειδικός σε θέματα Τουρκίας, κ. Χρήστος Μηνάγιας, μας αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του παρασκηνίου που προηγήθηκε της επίσκεψης του Τούρκου Προέδρου Tayyip Erdoğan στην Ελλάδα, καθώς και των όσων είπε στην Κομοτηνή απευθυνόμενος σε Έλληνες Μουσουλμάνους της εκεί μειονότητας. Τα όσα μας είπε είναι εξόχως διαφωτιστικά για το που οδηγούνται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις! Συνέντευξη στον Βασ...

13-12-2017   Εθνική Στρατηγική

Ευριπίδης Στ. Στυλιανίδης*: «Η τουρκική παρεμβατικότητα στην Θράκη: Από την ισλαμοδημοκρατία στον νε...

Η πολιτική εκκίνηση του Ταγίπ Ερντογάν ως ευρωπαϊστή μεταρρυθμιστή ηγέτη που επεδίωκε την εδραίωση ενός νέου τύπου «Ισλαμοδημοκρατίας» (κατά την αντιστοιχία με την «Χριστιανοδημοκρατία») στην Τουρκία, πρότυπο και για άλλα μουσουλμανικά κράτη, δημιούργησε μετρημένη αισιοδοξία, τόσο στην ΕΕ όσο και στην Ελλάδα. Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣΗ «εμπιστοσύνη» υπήρξε το κλειδί για την βελτίωση των διμερών σχέσεων και για την...

13-12-2017   Εθνική Στρατηγική

8/12/2016. ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ-ΙΣΡΑΗΛ: ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΜΑΖΟΥΝ!!!! ...

Η δεύτερη τριμερής διάσκεψη των ηγετών Ελλάδος , Κύπρου και Ισραήλ,  λαμβάνει χώρα σήμερα , Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου  στην Ιερουσαλήμ. Είναι   η δεύτερη τριμερής συνάντηση των ηγετών των τριών χωρών, Τσίπρα, Αναστασιάδη και Νετανιάχου , που πραγματοποιείται 11 μήνες μετά τη στρατηγική συμμαχία,  που ανακοινώθηκε στη Λευκωσία και αποδεικνύει τις άριστες σχέσεις μεταξύ των τριών χωρών, η οποία κρίνεται σημαντική, λόγω αφενός των εξελίξεων στο κυπριακό,...

08-12-2016   Εθνική Στρατηγική

7/12/2016. ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ...

      Είναι πλέον γεγονός ότι το σύνολο του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας συναγωνίζεται σε εθνικισμό και στην αύξηση της έντασης με την Ελλάδα και την συντήρηση αυτής. Είναι επίσης αλήθεια ότι αυτή η έξαρση του τουρκικού εθνικισμού έναντι της Χώρας μας, δεν είναι άμοιρη των εσωτερικών προβλημάτων που η χώρα αυτή αντιμετωπίζει, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της 15ης Ιουλίου, αλλά και των σε εξέλιξη ανακατατάξεων στη Συρία και το Ιράκ.   Με αυτή τ...

07-12-2016   Εθνική Στρατηγική

29/11/2016. Εθνική άμυνα – Στρατηγική χωρίς αποτίμηση...

Γράφει ο Γεώργιος Νικολάκος*Η στρατηγική είναι ένας όρος που ετυμολογικά έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα και η αρχική της έννοια ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την στρατιωτική ορολογία, την τέχνη της στρατιωτικής διοίκησης και την απαραίτητη σχεδίαση έτσι ώστε να υπάρχει βέλτιστη χρησιμοποίηση των έμψυχων και άψυχων πόρων με απώτερο σκοπό την επίτευξη των τεθέντων στόχων.Αναφερόμενοι κυρίως στην εθνική άμυνα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στρατηγικ...

29-11-2016   Εθνική Στρατηγική

16/11/2016. ΟΙ ΚΡΙΣΙΜΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ"Η κρίση δεν είναι αφηρημένη έννοια, ανέτρεψε τις ζωές των πολιτών της χώρας. Συζητήσαμε για τις μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν τη χώρα πιο ελκυστική στις επενδύσεις και θα περιορίσουν τις ανισότητες. Η ελληνική οικονομία χρειάζεται χώρο. Η λιτότητα δεν μπορεί να είναι συνταγή ανάπτυξης, οι Έλληνες πρέπει να δουν αλλαγή στην καθημερινή τους ζωή. Το ΔΝΤ είπε πως η ελάφρυνση είναι ζωτικής σημασίας και προσωπικά θα συνεχίσω να πιέζω προς...

16-11-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

31/7/2016. Οι Καλόγεροι της Άνδρου...

Οι Καλόγεροι της Άνδρου Μοναχικοί βράχοι στη μέση του Αιγαίου ή νησίδες ζωτικής εθνικής σημασίας;Οι νησίδες Καλόγεροι βρίσκονται στο Κεντρικό Αιγαίο. Πρόκειται για δύο "μοναχικούς βράχους", που απέχουν 26 ναυτικά μίλια από την Άνδρο και 24 ναυτικά μίλια από τα Αντίψαρα. Διοικητικά, υπάγονται στα Ψαρά.Ο Μεγάλος Καλόγερος έχει έκταση 6 στρέμματα και ύψος 36,5 μέτρα. Σε απόσταση 1400 μέτρων βορειοανατολικά, βρίσκεται ο Μικρός Καλόγερος, με έκταση 1,...

31-07-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική
 1  2  3 

Articles tagged with: ΟΜΙΛΙΕΣ

Αναστάσιος Μπασαράς: Η Ομιλία μου Στο Δήμο Παπάγου-Χολαργού: Η Επανάσταση του 1821 και η Διαχρονική της Σημασία

on Tuesday, 26 March 2019. Posted in Ομιλίες

Σεβαστοί Πρεσβύτεροι, Κυρίες-Κύριοι, Φιλοι -Φίλες,

Σήμερα, Είναι η μεγάλη μέρα της εθνικής μας ανάστασης, που μαζί με τη μέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου ταύτισαν την αρχή της επανάστασης του 1821.

Ποιός λαός στον κόσμο, ύστερα από 4 αιώνες σκλαβιάς, κατατρεγμών και καταπιέσεων, θα μπορούσε να κρατήσει άφθαρτα και αμείωτα τα εθνικά του ιδανικά;

Οι Έλληνες, όχι μόνο διατήρησαν τη συνείδηση της εθνικής τους υπόστασης αλλά εσώρευσαν μέσα τους ανυπολόγιστες ηθικές και πνευματικές δυνάμεις.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία στάθηκε αληθινή κιβωτός του Έθνους.

Η ψυχή των Ρωμιών πυρώνεται από τα εθνικο-απελευθερωτικά κηρύγματα, που πολλοί τα υπογράφουν και με το αίμα τους : του Φεραίου, του Κοραή, του Βούλγαρη, τις φωτισμένες διδαχές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού και τις εξεγέρσεις του Διονύσιου το Φιλόσοφου Δεσπότη της τότε Τρίκκης.

Στη Βόρεια Ελλάδα το απάτητο Σούλι με τον αθάνατο χορό του Ζαλόγγου, συγκλονίζει κάθε ανθρώπινη καρδιά. Το ηρωικό Πέτα στην Άρτα με την καταστροφή υπερχιλίων Τούρκων αφήνει κατάπληκτο τον κόσμο. Η μαρτυρική Νάουσα με την αυτοθυσία των γυναικών της στην Αραπίτσα προκαλεί παγκόσμιο θαυμασμό.

Στη Ρούμελη: ο Διάκος στην Αλαμάνα, ο Καραϊσκάκης στην Αράχοβα, η έξοδος του Μεσολογγίου. θυμίζει ‘δόξαν Θερμοπυλών’. Η αντίσταση στο ξακουστό Χάνι της Γραβιάς του Ανδρούτσου και των παλληκαριών του μένει ιστορική.

Στη Νότια Ελλάδα η αρχή του αγώνα από την Αρεόπολη της Μάνης, στο Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας και τα ηρωικά Καλάβρυτα με αρχηγό τον τιμημένο Παλαιών Πατρών Γερμανό, που άφησε άναυδη την Οικουμένη. Τριπολιτσά, Κολοκοτρώνης, Δερβενάκια, Πλαπούτας και Νικηταράς ο Τουρκοφάγος!

Σημαντική η ναυτική δράση του Ψαριανού πυρπολητή Κανάρη, ο Ανδρέας Μιαούλης, η Μπουμπουλίνα γράφουν σελίδες δόξας στις θάλασσές μας. Απαράμιλλη ήταν η θυσία 23.000 γυναικόπαιδων της Χίου, που εσφάγησαν ανελέητα γιατί παρέμειναν πιστοί στη Θρησκεία τους και την Πατρίδα τους.

Ανυπέρβλητο το μεγαλείο των Ιερολοχιτών του Δραγατσανίου - Στο Βουκουρέστι ο φλογερός δάσκαλος του Γένους Γεώργιος Γεννάδιος «ξεσήκωσε τους μαθητές του Λυκείου στα όπλα λέγοντας: Ήλθεν η ώρα να αποδείξητε προς τον κόσμον ότι είστε γνήσια της Πατρίδος τέκνα! Η Ελλάς αφού σας έδωκε την ζωήν τώρα σας προτείνει την αθανασίαν

Ο Μάρκος Μπότσαρης κι ο Κίτσος Τζαβέλας διακηρύσσουν: «Είμεθα Έλληνες, πιστοί στον όρκο μας, σταθεροί στην απόφαση μας, και με το Σταυρό μπροστά, και τα όπλα στα χέρια, προτιμάμε να κατεβούμε στους τάφους, χριστιανοί και ελεύθεροι, παρά να ζήσουμε σκλάβοι, χωρίς θρησκεία, χωρίς πατρίδα, χωρίς τιμή»! Πώς τολμούν, λοιπόν, σήμερα κάποιοι, να αμφισβητούν την ελληνικότητά τους;

Η Ορθοδοξία, κύριος συντελεστής του θαύματος του 1821: Η ακαταγώνιστη δύναμη της πίστης εκδηλώθηκε στις σημαίες-σύμβολα του Αγώνα, στην Παιδεία, στον Κλήρο, στην Ηγεσία του τόπου. Ολες οι σημαίες των Επαναστατών, είχαν χριστιανικά σύμβολα. Στα 400 χρόνια της Σκλαβιάς η παιδεία και η ανατροφή των ανθρώπων, είναι διπλή, παιδεία της κεφαλής και παιδεία του στήθους (της καρδίας). Δίδαξαν 1.500 δάσκαλοι, από τους οποίους οι 1.000 ήταν κληρικοί . Αργότερα τα 250 σχολεία του νεομάρτυρα και εθναπόστολου Κοσμά του Αιτωλού. Το κρυφό Σχολειό δεν είναι θρύλος. Σφάγια στον άγιο Αγώνα 11 πατριάρχες, 100 Μητροπολίτες και 6.000 ρασοφόροι

Διδάσκαλοι του Γένους και Φιλικοί, Στρατιωτικοί και Πολιτικοί Αρχηγοί έδειξαν τη βαθιά τους πίστη καί με την ιδιωτική καί τη δημόσια ζωή τους. Πρώτος ο Ρήγας βροντοφώνησε: Ελάτε μ’ ένα ζήλο σε τούτο τον καιρό, να κάμωμεν τον όρκο επάνω στο Σταυρό». Ο Κοραής διακήρυξε: «Μόνο του Ευαγγελίου η δύναμις ημπορεί να σώση την αυτονομίαν του γένους. Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στην προκήρυξή του έλεγε: «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος». Ο αγνότερος των αγωνιστών Μακρυγιάννης πολλές φορές είπε τα βαρυσήμαντα λόγια: «Χωρίς αρετή και πόνο εις την πατρίδα και πίστη εις την θρησκεία τους έθνη δεν υπάρχουν».

Τρεις εχθρούς, τρεις αυτοκρατορίες είχαν να αντιπαλέψουν οι επαναστατημένοι Έλληνες. Πρώτος εχθρός οι Τούρκοι, η Οθωμανική Αυτοκρατορία με τον Σουλτάνο. Δεύτερος οι Ευρωπαίοι με την Ιερά συμμαχία και την Αυστροουγγαρία του Μέττερνιχ, και τρίτος και φοβερότερος η σκοτεινή Αυτοκρατορία του κακού μας εαυτού και η διχόνοια που λίγο έλειψε να τινάξει τα πάντα στον αέρα.

Η επιτυχία της Επανάστασης, όπως εξαιρετικά αναλύει ο Δρ καθηγητής Μελέτης Μελετόπουλος σε αξιοσήμαντο πόνημά του, ήταν αποτέλεσμα καθοριστικών παραγόντων που έλειπαν στα προηγούμενα επαναστατικά κινήματα, όπως η πνευματική ωριμότητα του υπόδουλου γένους, η οικονομική του ανάπτυξη, η δημογραφική του εξάπλωση, η παρουσία σημαντικών προσωπικοτήτων, και ιδιαίτερα η συγκροτημένη γεωστρατηγική σκέψη του Κολοκοτρώνη και η διεθνής διπλωματική δράση του Καποδίστρια.

Το αρχικό σχέδιο της Φιλικής Εταιρείας ήταν η απελευθέρωση ολόκληρου του υπόδουλου Ελληνισμού. Το όραμα ήταν να ελευθερώσουν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και όχι για να φτιάξουν ένα ασήμαντο κρατίδιο με σύνορα στον Δομοκό.

Οι μεγάλες εθνικές προσπάθειες στηρίζονται στον σωστό στρατηγικό σχεδιασμό και την διπλωματική δράση, αλλά, και την κατάλληλη ευνοϊκή διεθνή συγκυρία.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, πολεμώντας στην πρώτη γραμμή του πυρός, με τη γνώση, εμπειρία και ψυχραιμία, εξασφάλισε τον στρατηγικό σχεδιασμό, στην Ελληνική Επανάσταση.

Την διπλωματική δράση χειρίστηκε ο ιδιοφυής Ιωάννης Καποδίστριας, θυσιάζοντας την θέση του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας.

Η συγκυρία έγινε ευνοϊκή γιά τους επαναστατημένους Έλληνες αργά αλλά σωτήρια. Και εκδηλώθηκε στο Ναυαρίνο.

Ο Φιλελληνισμός έπαιξε σημαντικό ρόλο. Η δράση των φιλελληνικών κομιτάτων σε ολόκληρον τον κόσμο, ο Βίκτωρ Ουγκώ, οι συγκλονιστικοί πίνακες του Ντελακρουά, ο θάνατος του Λόρδου Βύρωνος στο πολιορκημένο Μεσολόγγι. Ηταν ξεκάθαρο ότι ήταν η μάχη ενός μικρού, πανάρχαιου έθνους γιά την απελευθέρωσή του από την οθωμανική βαρβαρότητα.
Ρόλο σημαντικό έπαιξε και το δάνειο (και πολυπαρεξηγημένο στην ανάλυση των δανείων): οι τραπεζίτες του Λονδίνου δάνεισαν τις επαναστατικές κυβερνήσεις με στερλίνες και είχαν εκδώσει ομόλογα με υψηλό επιτόκιο. Οι ομολογιούχοι θα ελάμβαναν πίσω το ποσόν με τον προβλεπόμενο τόκο μετά την επιτυχή έκβαση της Επανάστασης. Όμως η έλευση του Ιμπραήμ, το 1825, έθεσε σε κίνδυνο την προοπτική της ίδρυσης νεοελληνικού κράτους. Οι ομολογιούχοι ήσαν πλέον χιλιάδες, και σε περίπτωση αποτυχίας της Επανάστασης η βρεταννική οικονομία αντιμετώπιζε το ενδεχόμενο «κραχ». Ο πρωθυπουργός Γεώργιο Κάννιγκ της Αγγλίας -άξιος ονοματοδότης της πλατείας Κάνιγκος- το επέλυσε το θέμα με το Ναβαρίνο.

Υπάρχει και το φάντασμα του Μωχάμετ Άλυ, που και αυτό συνέβαλε με τον τρόπο του, Ο ιδιοφυής και ικανότατος Αλβανός αξιωματικός του οθωμανικού στρατού, κατέλαβε με πραξικόπημα την εξουσία στην οθωμανική Αίγυπτο. Ο Άλυ είχε μεγαλώσει στην Καβάλα, όπου ως παιδί είχε θαυμάσει το ελληνικό δαιμόνιο στην οικονομία και στις τέχνες. Σύντομα ο δαιμόνιος πασάς της Αιγύπτου αισθάνθηκε αρκετά ισχυρός, ώστε να διανοηθεί να γίνει Χαλίφης στην θέση του Χαλίφη.

Οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις βέβαια, δεν θα ανέχονταν την ανασυγκρότηση μίας ισχυρής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό τον Μωχάμετ Άλυ που θα άλλαζε άρδην τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Και, ήλθε η συντριβή τους στο Ναβαρίνο.

Ο ερχομός του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, ανθρώπου σπανίου ήθους και ικανοτήτων, έδινε τα εχέγγυα για το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα. Δυστυχώς το χέρι που τον δολοφόνησε ένα Κυριακάτικο πρωϊνό στο Ναύπλιο, δολοφόνησε και τις ελπίδες για πλήρη και ανόθευτη εθνική ανεξαρτησία.

Τι θα γινόταν όμως στο τότε μέλλον; Την απάντηση Τη δίνει ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, που είπε: «Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμε όλοι μαζί, να την φυλάξομεν και όλοι μαζί. Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκιάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί».

Η Επανάσταση του 1821, δεν ήταν ταξική, όπως η Γαλλική, αλλά ήταν ένας καθολικός αγώνας και απέδειξε ότι η πίστη στην ελευθερία, η αγωνιστικότητα και η ισχυρή θέληση ενός λαού, µπορούν να αλλάξουν την ιστορική του µοίρα.

Μα τί θέλει η πατρίδα από τον καθένα από μας; Αναρωτιέται ο φίλος, συμμαθητής, εκδότης του περιοδικού του ΕΛΙΣΜΕ ‘Προβληματισμοί! στρατηγός Κωνσταντίνος Αργυρόπουλος! Θέλει: Να ερμηνεύουμε τη λέξη «καθήκον» σαν μία δική μας - καταδική μας υποχρέωση προς την πατρίδα και όχι να απαιτούμε την υποχρέωση αυτή από τους άλλους. Θέλει να μην ανεχόμαστε την διαφθορά και να μην είμαστε συνεργοί της. Να στηλιτεύουμε το κάθε τι, που είναι εθνικά επιζήμιον. Και τονίζει ότι δεν πρέπει να ξεχνούμε, ότι πειστικός είναι ο διαπραγματευτής εκείνος, που στο ένα χέρι κρατά κλάδον ελαίας και στο άλλο το όπλο.
Περιμένουμε χρόνια, από τους ταγούς μας, πολιτικούς και πνευματικούς, κοντά δύο αιώνες, να μιλήσουν τη γλώσσα της αλήθειας, να δώσουν, σ’ αυτό το Λαό, τη δυνατότητα να αντιληφθεί, σε τί οφείλονται τα δεινά κι οι εθνικές καταστροφές, που βιώνει αυτός ο Τόπος. Ε, λοιπόν, 198 χρόνια μετά, την ώρα που κορυφώνεται η αγωνία μας, για το μέλλον της Ελλάδας, υπερχρεωμένης και περίγελο όλης της οικουμένης, ας γίνουμε εμείς οι σταυροφόροι της αλήθειας!
Σήμερα, που πολλαπλασιάζονται οι φόβοι μας για το μέλλον, επιβάλλεται να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους! Να προχωρήσουμε ενωμένοι, με σχέδιο και όραμα! Να εγερθούμε, όποιο κι αν είναι το κόστος! Είναι καιρός να θυμίσουμε στον εαυτό μας και στη νέα γενιά ότι είμαστε παιδιά όλων εκείνων των επώνυμων και ανώνυμων αγωνιστών του ΄21.

Σήμερα που η χώρα μας διέρχεται μια κρίση που τη βαφτίσαμε οικονομική, αλλά στο βάθος ξέρουμε πως είναι ηθική, πνευματική και κοινωνική…Οποιαδήποτε οικονομική κρίση μπορεί να ξεπεραστεί, εκείνο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί είναι ένας κατήφορος στα εθνικά θέματα!
Σήμερα, πληρώνουμε σαν χώρα και λαός όχι τα δανεικά, αλλά τα ιδανικά, τις αρχές και τις αξίες μας που ξεπουλήσαμε. Πληρώνουμε την ανεπάρκεια, την ανικανότητα, την ανευθυνότητα, την ιδιοτέλεια, την έλλειψη πατριωτισμού, τη διχόνοια, τη μη συνεργασία των πολιτικών μας ταγών, της πνευματικής ακαδημαϊκής κοινωνίας και ολόκληρης της διοικητικής μηχανής!
Σήμερα ντρεπόμαστε ότι μια μεγάλη Ελλάδα, υπέκυψε δουλικά σε παραινέσεις σκοπίμων συμφερόντων για υποχώρηση στην εθνότητα, ταυτότητα και γλώσσα ενός τεχνητού σλαβο-αλβανικού κρατιδίου έναντι ισχνών και νεφελωδών ανταλλαγμάτων.

Σήμερα εξακολουθούμε να μην έχουμε ένα κοινό όραμα, μια μεγάλη αποστολή να βγάλουμε τη χώρα από την κρίση και να την ξαναοδηγήσουμε στο κλάμπ των ισχυρών, να μας κατατρέχει η διαχρονική έλλειψη μιας Εθνικής Στρατηγικής.

Επανάσταση, λοιπόν! ΝΑΙ στο 2019. Να, οι ήρωες του 1821 απλώνουν τα χέρια και μας δίνουν τα όπλα, όχι αυτά που απαρχαιωμένα φιλοξενούνται στα μουσεία μας, αλλά αυτά που τους ανέδειξαν ελεύθερους και βοούν την αγάπη μας προς την Ελλάδα.

Ας το πούμε κι εμείς μαζί με τον γέρο του Μωριά κι ας το πιστέψουμε… «Σε μας μένει να ισιάξουμε και να στολίσουμε τον τόπο με θεμέλια της πολιτείας, την ομόνοιαν, τη θρησκεία και την φρόνιμον ελευθερίαν» και ας το φωνάξουμε για να το ακούσουμε μαζί με τον Αδαμάντιο Κοραή το «Δράξασθε παιδείας…»

Μάθημα εθνικής αναγέννησης μας προσφέρεται σήμερα, εφαλτήριο αντίστασης ενάντια στα εθνικά και ατομικά μας ελαττώματα. Το «χρωστάμε σε όσους πέρασαν, θα ρθούνε, θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί»

Αγαπητοί μου συνδημότες, ας μην κατηγορούμε τον εαυτό μας για την κρίση στη χώρα μας. Δεν είναι αποτέλεσμα των ενεργειών μας. Είναι καθήκον των κυβερνώντων να υπερασπίζονται τα συμφέροντά μας για τις μελλοντικές γενιές. Εάν οι πολιτικοί ήταν πατριώτες, δεν θα είχαν ποτέ φέρει την Ελλάδα σε τόσο ευάλωτη θέση. Πρέπει να αλλάξουμε την κατάσταση. Να είμαστε αλληλέγγυοι μεταξύ μας γιατί κaνείς άλλος δεν θα'ναι. ΠΟΤΕ να μην ξεχάσουμε τις ρίζες μας και το τι είμαστε ικανοί να κάνουμε.
Αχ Ελλάδα σε Αγαπώ! Ζήτω η 25η Μαρτίου, ποτέ να μη Λησμονούμε τους Νεκρούς μας!!! 

Αναστάσιος Μπασαράς: Η παρουσίαση "Η επισκόπηση της Διηνεκούς ε

on Saturday, 23 March 2019. Posted in Ομιλίες

Αγαπητοί(ες) Φίλοι(ες)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Παρουσίασα την Πέμπτη 7/3/2019, στην κατάμεστη αίθουσα του Συλλόγου των Αθηναίων (ΣτΑ) το θέμα "Η επισκόπηση της Διηνεκούς ελληνικής οικονομικής κρίσης και η γυμνή αλήθεια."  Συντονιστής της παρουσίασης ήταν ο Δρ Νικόλαος Δενιόζος, Ανώτατος Αξιωματικός εα του ΛΣ, Διδάσκων στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ του ΕΚΠΑ και Επισκέπτης Ερευνητής στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΔΠΘ.

 

 

 

Οικοδεσπότης της βραδιάς ήταν ο Ελευθέριος Σκιαδάς,

Πρόεδρος του ΣτΑ και Διευθυντής της 'ΕΣΤΙΑ'.

 Εδώ μαζί με τον ΓΓ του ΣτΑ πχο εα Μανώλη Καρανίκα.

 

 

  Οικοδέσποινα της Βραδιάς η κυρία Λίνα Μπασαρά - Γριβάκου.

Εδώ μαζί με τον πνευματικό της πατέρα Γεώργιο της ενορίας του Παπάγου

 Παρόντες οι:

Επίτιμοι Αρχηγοί: ΓΕΣ Κ. Γκίνης και Α. Στεφανής, ΓΕΝ Κ. Χρηστίδης, ΓΕΑ Γ. Αντωνετσής, οι Πρόεδροι του ΣτΑ Ε. Σκιαδάς, του ΕΛΙΣΜΕ Β. Μαρτζούκος, του ΣΑΣΙ Ε. Γεωργούσης, της Αεροπορικής Ακαδημίας Ι. Αλεξόπουλος, του ΕΣΜΑ Ι. Κούτρας, της ΕΑΑΑ αντιπρόσωπος Η. Σβάρνας,
Ο Πρέσβυς ε.τ. Δ. Κωνσταντίνου,
Ο Πνευματικός μου Πατήρ Γεώργιος,
οι Καθηγητές πανεπιστημίων Α. Συρίγος και Γ. Στρατόπουλος,


ο τ. Γενικός Διευθυντής της ΓΔΑΕΕ Κ. Βούρης,
Ο Επίτιμος πρόεδρος του Συνδέσμου των Κολλεγίων Κ. Καρκανιάς,
ο Πρόεδρος της Κιβωτού Ολιστικής παιδείας Δ. Μπάκας,
Παρόντες, επίσης, οι παλιοί πρόεδροι του ΕΛΙΣΜΕ: Στρατηγός Χ. Μουστάκης, Ναύαρχος Γ. Δεμέστιχας, Στατηγός Η. Καζούκας,
Τα ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ, ΣΑΣΙ και ΣτΑ.
Πολλοί μα πάρα πολλοί πεσβύτεροι (και ιδιαίτερα της ΠΑ ανώτατοι αξιωματικοί τάξεων του 1950 και 60: Παγώνης, Μπέλιας, Δ. Παπαγεωργίου, Γ. Κακλής, Ν. Σταυρόπουλος, Α. Παμπούκης, Σ. Ξαρχουλάκος, Π. Ξυπολιάς κλπ)


και νεώτεροι ανώτατοι και ανώτεροι Αξιωματικοί των ΕΔ και των ΣΑ,
δημοσιογράφοι και ένα πλήθος από νέους και νέες, οι περισσότεροι κάτοχοι Δρ και δυσκολευόμενοι να βρούν το αγαθό της ζωής: 'τη δουλειά’.

Η οικοδέσποινα της βραδιάς μαζί με τους ναυάρχους του ΛΣ (εα), Νικόλαο Σπανάκο και Νικόλαο Δενιόζο (και συντονιστή της βραδιάς, συνομιλούν:

Ξεκίνησα τονίζοντας:
Δεν είμαι Οικονομολόγος! Είμαι ένα Σκεπτόμενο Ατομο με Κοινή Λογική. Αυτή η παρουσίαση είναι αποτέλεσμα σκληρής Δουλειάς. Δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι παρέχει 100% Ανάλυση της Ελληνικής Κρίσης. Ωστόσο, εγγυώμαι ότι έκανα ό,τι είναι δυνατό να παρουσιάσω την Ελληνική Οικονομική κρίση , χωρίς να αλλάξω τα Συμβάντα, Γραφόμενα και Λεγόμενα των, εξαιρετικά, αξιόπιστων και έγκυρων Πηγών!:

'Ο εικονολήπτης της βραδιάς στρατηγός εα (και φίλος), συμβουλεύει νεαρό ζευγάρι αναλυτών αρθρογράφων: Εφη Χαραλαμπάκη και Γιώργος Λυκοκάπης.'

Κατεβάζοντας το PDF μπορείτε να δείτε όλη την παρουσίαση PPT σε μορφή PDF, τα Βίντεο της παρουσίασης κάνοντας κλικ τα αντίστοιχα εικονίδια, ένα αλμπουμ επιλεγμένων φωτογραφιών και στιγμιοτύπων από την παρουσία ή/και όλες τις φωτογραφίες κάνοντας κλικ το εικονίδιο.

Εκλεισα την διάλεξη, τονίζοντας:
Αγαπητοί κύριοι και κυρίες, ας μην κατηγορούμε τον εαυτό μας για την κρίση στη χώρα μας.
Δεν είναι αποτέλεσμα των ενεργειών μας.
Είναι καθήκον των κυβερνώντων να υπερασπίζονται τα συμφέροντά μας μακροπρόθεσμα και για τις μελλοντικές γενιές.
Εάν οι πολιτικοί ήταν πατριώτες, δεν θα είχαν ποτέ φέρει την Ελλάδα σε τόσο ευάλωτη θέση. Πρέπει να αλλάξουμε την κατάσταση.
Να είμαστε αλληλέγγυοι μεταξύ μας γιατί κάνεις άλλος δεν θα'ναι.
ΠΟΤΕ να μην ξεχάσουμε τις ρίζες μας και το τι είμαστε ικανοί να κάνουμε.
Τέλος, σας, ευχαριστώ, όλους, που με τιμήσατε και είχατε την υπομονή να με ακούστε,
Ξεχωρίζω, τον Λεφτέρη Σκιαδά, Δντή της εστίας και Πρόεδρο του ΣτΑ, που μου εμπιστεύθηκε αυτή των ωραίο χώρο, και,
ΞΕΧΩΡΙΖΩ, επιπλέον, τη γυναίκα μου Λίνα, το γιατί το ξέρει καλά!!!
Περνάω, μέσα από την πάμω δεξιά φωτογραφία, τη λατρεία στον Κωνσταντίνο μου, ο πόνος της μνημοσύνης του οποίου μου έδωσε τη μεγάλη δύναμη να κάνω τη σημερινή παρουσία!
Σας ευχαριστώ όλους και όλες διπλά για τη μεγάλη τιμή που μου κάνατε και την πολλαπλή χαρά που μου δώσατε να κάνω την παρουσίαση της ζωής!!!
Αναστάσιος Μπασαράς
7 Μαρτίου 2019 

Γιώργος Δουδούμης: OΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΤΗΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (1683-2018)

on Saturday, 27 October 2018. Posted in Ομιλίες

Στις 29 Αυγούστου του 1526 έλαβε χώρα η μάχη του Μόχατς, στην Ουγγαρία, όπου ο ουγγρικός στρατός υπέστη συντριπτική ήττα από τους Οθωμανούς.

Οι νεκροί Ούγγροι στρατιώτες ξεπέρασαν τις 24.000, μεταξύ των οποίων και ο βασιλιάς τους Λουδοβίκος ΙΙ.
Μετά τη μάχη του Μόχατς η Ουγγαρία χωρίστηκε σε τρία τμήματα: τη «βασιλική» Ουγγαρία, υπό τη διακυβέρνηση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, το κατεχόμενο από τους Τούρκους κεντρικό τμήμα και την αυτόνομη αλλά υποτελή στους Τούρκους Τρανσυλβανία.
Ακολούθησε μια σειρά από πολέμους των Οθωμανών εναντίον των Αψβούργων με κορυφώσεις τις δυο πολιορκίες της Βιέννης.
Στην πρώτη πολιορκία της όταν ο οθωμανικός στρατός είχε φθάσει, τον Σεπτέμβριο του 1529, στα σύνορα της Αυστρίας, έπεσε χολέρα στο τουρκικό στρατόπεδο, ενώ οι Αυστριακοί βοηθήθηκαν και από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες με έντονες βροχοπτώσεις που δυσκόλευαν την πολιορκία.
Έτσι, πρόλαβαν και ενισχύθηκαν τα τείχη της Βιέννης και οι προσπάθειες των Τούρκων να την καταλάβουν απέτυχαν. Η πολιορκία έληξε στα μέσα Οκτωβρίου του ίδιου έτους.


Στις 15 Αυγούστου του 1664 είχε συναφθεί εικοσαετής συμφωνία ειρήνης μεταξύ Αυστρίας και Τουρκίας.
Το 1682, όταν φάνηκαν οι προθέσεις των Τούρκων για μη ανανέωση της εικοσαετούς συμφωνίας, ο αυτοκράτορας Λεοπόλδος Ι φρόντισε και δημιούργησε συμμαχίες με τη Βαυαρία, την Πολωνία και τη Σαξωνία.
Οι τουρκικές δυνάμεις, που επιχείρησαν τη δεύτερη πολιορκία της Βιέννης, βρίσκονταν υπό την ηγεσία του Μεγάλου Βεζύρη Καρά Μουσταφά, ο οποίος διέθετε περίπου 200.000 άνδρες, ενώ οι αυστριακές δυνάμεις ανέρχονταν σε περίπου 30.000.
Αρχές Ιουλίου του 1683, με την άμυνα της πόλης ήδη έτοιμη να καταρρεύσει, ο Λεοπόλδος εγκατέλειψε τη Βιέννη και κατέφυγε στην παραδουνάβια πόλη Linz.
Η υπεράσπιση της πόλης είχε αφεθεί σε 11.000 στρατιώτες, οι οποίοι ενισχύθηκαν με πολιτοφύλακες και εθελοντές. Μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου οι Τούρκοι σκάβοντας λαγούμια ανατίναζαν τα τείχη της πόλης και είχαν καταλάβει ανατολικά τμήματα της Βιέννης με τον αυστριακό στρατό να έχει υποχωρήσει δυτικά του Δούναβη. Η δύναμη των Αυστριακών υπερασπιστών της πόλης μειώθηκε στις 4.000 άνδρες και η τύχη της Βιέννης κρεμόταν πλέον από μια κλωστή.
Όμως, την ύστατη ώρα κατέφθασαν οι συμμαχικές δυνάμεις των Αυστριακών, στις οποίες είχαν προστεθεί και άλλα γερμανικά πριγκιπάτα με φροντίδα του Πάπα.
Στις 12 Σεπτεμβρίου έλαβε χώρα η καθοριστική μάχη στο όρος Kahlenberg. Αποφασιστική στη μάχη αυτή, που έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των συμμάχων των Αυστριακών, υπήρξε η συμβολή των Πολωνών με 14.000 θωρακισμένους ιππείς, 7.000 πεζούς και 28 κανόνια υπό τον βασιλιά Jan III Sobieski.
Οι Τούρκοι βρέθηκαν μεταξύ των τειχών της πόλης και των ενωμένων συμμαχικών δυνάμεων υπό τον Sobieski και υπέστησαν βαριά ήττα, μετά την οποία άρχισε ουσιαστικά η συρρίκνωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ήδη την άνοιξη του 1684, με τη μεσολάβηση του Πάπα, κλείστηκε συμμαχία, γνωστή ως «Ιερά Συμμαχία», του Λεοπόλδου Ι με την Πολωνία-Λιθουανία και τη Βενετία. Το 1686 προσχώρησε στη συμμαχία και η Ρωσία.
Τα επόμενα χρόνια οι Αυστριακοί από αμυνόμενοι έγιναν επιτιθέμενοι και σταδιακά πέτυχαν την κατάκτηση ολόκληρης της Ουγγαρίας δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για τη διαμόρφωση μιας φιλόδοξης επεκτατικής πολιτικής της Αυστρίας με το βλέμμα στραμμένο για πάνω από 200 χρόνια στα Βαλκάνια.
Το 1688, αφού είχε προηγηθεί η κατάληψη της Βούδας από τους Αυστριακούς, σύμβουλοι του Λεοπόλδου Ι αποφάνθηκαν ότι έπρεπε να κλειστεί ειρήνη με τους Τούρκους προς αποφυγήν διμέτωπου αγώνα, δυτικά με τους Γάλλους και ανατολικά με τους Τούρκους.

PDF

ΟΜΙΛΙΑ: Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

on Friday, 18 May 2018. Posted in Ομιλίες

Ομιλία του Στρατηγου Φραγκούλη Σ. Φράγκου

ΟΜΙΛΙΑ: Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ  ΠΟΝΤΟΥ

Σήμερα,19 Μαΐου 2013 ημέρα μνήμης για όλο τον ελληνικό λαό, είναι η αποφράς ημέρα του Ποντιακού ελληνισμού. Είναι η ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ, ο επονομαζόμενος Ατατούρκ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα 19 Μαΐου 1919, δήθεν για να ειρηνεύσει την περιοχή και αντί να προστατέψει τους Έλληνες κατοίκους από τη δολοφονική μανία των Τσέτων, συμμάχησε με αυτούς και τον υποκινητή τους Τοπάλ Οσμάν και με το σύνθημα « Η Τουρκία στους Τούρκους» έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο των Νεότουρκων για την τελειωτική εξόντωση του ελληνικού πληθυσμού σε όλο τον Πόντο με θύματα 353,000 Έλληνες Ποντίους.

Ολόκληρη η ομιλία ΕΔΩ!

Κωνσταντίνος Αργυρόπουλος*: Η 25η Μαρτίου 1821. Μία Διδάσκουσα Μνήμη

on Tuesday, 27 March 2018. Posted in Ομιλίες

Λέει ο συχωρεμένος εδώ και μερικές ημέρες StevenHawking, ότι πραγματικός εχθρός μας δεν είναι η άγνοια, αλλά η ψευδαίσθηση των πιο πολλών από μας, ότι κατέχουμε την γνώση.
Και έπεται το ερώτημα.Ποια γνώση εμείς οι σημερινοί κατέχουμε για την Ελλάδα μας;
Η ιστορία προσφέρει χρήσιμες μαρτυρίες για να αποσαφηνιστούν οι νόμοι της ανθρώπινης ψυχοπνευματικής δομής και μας παρέχει τις εμπειρίες για να υποστηριχθεί η εξήγηση πάνωστο οποιοδήποτε καταγεγραμμένο συμβάν και τα οποία αυτά μαζί καθοδηγούν την σκέψη μας στο να αντιλαμβάνεται το σήμερα και να εκτιμά το αύριο με ένασυγκροτημένο πνευματικόεξοπλισμό.
Μ’αυτό το πλεονέκτημα, μ’ αυτό το προσόν, μπορούμε να συλλαμβάνουμε την δυναμική των γενικών κανόνων της συμπεριφοράς της ιστορίας και της ελλείψεως του ορθολογισμού της και να αναλύουμε την δομή και το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί αυτός ο ακατανόητος κόσμος στον οποίο ο καθένας μας προσπαθεί να προσδιορίσει τον δικό του ρόλοείτε σαν άτομο είτε σαν φυλετική, κοινωνική, εθνική ή θρησκευτική ομάδα. Ο Σκώτος φιλόσοφος Τόμας Ριντ μας διδάσκει, ότι η ιστορία ενσωματώνει γνώσεις, που θα ήταν εξαιρετικά περιορισμένες αν αφορούσαν μόνον στο παρόν.


Τι είναι το παρόν μόνο του; Ας αναλογιστούμε ένα απαίδευτο νέο που του λείπει η εγκύκλιος μόρφωσις. Ας πούμε, ότι εργάζεται σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων. Πρέπει να διευκρινίσουμε (μη παρεξηγηθούμε), ότι όλες οι επαγγελματικές ασχολίες είναι αξιοπρεπείς.
Αυτό το παιδί τις ώρες εργασίας είναι βυθισμένο σε αρμαθιές εργαλείων, μηχανών, συστημάτων αναρτήσεων, ηλεκτικών καλωδίων και επί πλέον είναι πασσαλοιμένο με λάδια, γράσσα και βαρβολίνες. Στις ώρες της σχόλης τρώει, κοιμάται, ψυχαγωγείται. Τα ενδιαφέροντά του στρέφονται γενικώς στον άρτον και στα θεάματα. Ειδικώς η ποιότητα του άρτου παίζει τον ρόλο της και αντανακλά την οικονομική του επάρκεια.Τα γήπεδα ποδοσφαίρου, όπου εκτονώνεται η ψυχολογική πίεση της εβδομάδος είναι ένα θεραπευτικό συστατικό. Το ίδιο και τα μπαράκια και ίσως και λίγη παραισθη¬σιογόνος ουσία εάν ο νέος συγκαταλέγεται στην κατηγορία του 10%, όπως αποκα¬λύπτει η έκθεση της επιστημονικής ομάδος της νήσου Ψυτάλειας. Αυτός ο νέος αποτελεί την ομάδα εκείνη των πολιτών που γνωρίζει σε βαθμό λίαν καλώς τους ποδοσφαιριστές, τους τραγουδιστές, τους survivors, το διαδίκτυο από την πλευρά της κοινωνικής δικτυώσεως και όλα τα σχετικά με τους lifestylegossipers.
Όμως… όμως, αυτός ο νέος είναι συζητήσιμο εάν γνωρίζει κάτι για το Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Λεωνίδα, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον Κολοκοτρώνη, τον Κανάρη, τον Καποδίστρια και γενικά για την Ελλάδα του χθες. Εκείνη την ευκλεή Ελλάδα του πολιτισμού. Εκείνη την Ελλάδα, που ύμνησαν, ο Ουγκώ, ο Γκαίτε, ο Ρενάν, ο Μπάιρον, ο Σατωμπριάν. Αγνοεί έννοιες, όπως, κοινωνικό συμβόλαιο, εθνικό κράτος, συνταγματισμός, ποιες οιυποχρεώσεις του πολίτου και ποιές του κυβερνήτου. Ποιος τελικά είναι ο κοινωνικός του ρόλος.
Θα με προλάβει κάποιος λέγοντάς μου, ότι αυτό το παιδί, όταν το καλέσει η Πατρίδα θα ανταποκριθεί με ενθουσιασμό και θα αποδειχθεί ένας καλός στρατιώτης και ίσως είναι ένας εν δυνάμει ήρωας.
Να όμως που η σημερινή πραγματικότητα της καθολικής αμφισβητήσεως μας παρεκτρέπειπρος άλλες αλληλουχίες συλλογισμών. Οι διεθνείς δημοσκόποι (thespectatorindex) μας λένε, ότι μόνον ένα 54% των Ελλήνων είναι διατεθειμένο να αμυνθεί της πατρίδος έναντι ας πούμε των Φινλανδών οι οποίοι θα ανταποκριθούν στην μητέρα Φινλανδία σε ποσοστό 74%.
To φαινόμενο των οπαδών των ποδοσφαιρικών ομάδων μας επιβεβαιώνει, ότι έχουν μεταλλαχθεί οι κανόνες πίστεως και οι ιδεολογικές πεποιθήσεις. Ο νέος και ο κάθε απαίδευτος νέος είναι θύμα της κοινωνικής μηχανικής και παρ’ όλη την αντιρρητικότητά του πείθεται στην προτροπή για υποστήριξη ενός αταξικού κόσμου, που αύριο θα του δώσει την ευκαιρία να έχει ένα ισχυρό συμμετοχικό δημοκρατικά αριστερό λόγο για να κατευθύνει τα πράγματα της χώρας και εν ταυτώ να επιλύσει τα οικονομικά και τα υπαρξιακά του προβλήματα. Κι αυτός ο Έλληνας και ο κάθε πεπλανημένος πολίτης ψηφίζει και αναδεικνύει τον κυβερνήτη, ο οποίος κυβερνήτης με την σειρά του θα διαταθεί την ημέρα αναλήψεως της εξουσίας, ότι θα είναι ο ηγέτης όοολων των Ελλήνων ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Παράλλη¬λα ο κυβερνήτης θα κλείσει το μάτι στα δικά μας παιδιά.
Αυτό είναι το παρόν.Χωρίς το χθες. Χωρίς την μελέτη της Ιστορίας μας.

Ας κοιταχτούμε λοιπόν σε ένα κάτοπτρο που καθρεπτίζει την χροιά της εθνικής μας συνειδήσεως. Εμείς, αυτοί οι οποίοι έχουμε κατακυριευθεί από την καθη-με¬ρι¬νότητα. Εμείς αυτοί που νομίζουμε, ότι ελέγχουμε τον εαυτόμας. Εμείς, που δεν έχουμε αντιληφθεί ότι έχουμε κρημνισθεί σε ένα τρίσβαθοσημασιολογικό φρέαρκαι πολύ ολίγοι έχουν συνειδητοποιήσει, ότι έχουμε δημαγωγηθεί και σαν φυλετική καισαν εθνική οντότητα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μη βλέπουμε το αύριο της πατρίδας μας και κατά συνέπεια να μη διαβλέπουμε και τοτι μέλλοι συμβεί στον κάθε ένα από εμάς και στην υπόλοιπη οικογένειά μας. Εμείς, που αδυνατούμε να διαισθανθούμε, πολλώ μάλλον να εκτιμήσουμετον αντίκτυπο και τα μεγέθητων αποτελεσμάτων των εκδηλωθησομένων απειλών εναντίον μας και τα οποία αποτελέσματα με την βεβαιότητα ενός μαθηματικού αξιώματος θα μας οδηγήσουν σε ανείπωτη τραγωδία. Αγνοούμετιςενδεχόμενες και τις επικείμενες συμφορές. Εμείς…Εμείς, οι οποίοι δεχόμεθα καταιγισμούς αχρήστων καινοπρεπειών από θεσμικά πρόσωπα τα οποία δυστυχώς είναι της δικής μας επιλογής. Εμείς οι οποίοι βρίσκουμε λογικότροπεςτις αδέξιες επιχειρηματολογίες και τους εξυπνακισμούς ατόμων ασχέτων γνώσεως και αριστείας. Εμείς, οι οποίοι βρίσκουμε σαν φυσιο-λογικούς όλους τους αντιδεον¬τολο¬γικούς προσανατολισμούς, καθόσον έτσι εξυπη-ρετούνται τα προσωπικά μας συμ¬φέροντα, αδιαφορώντας για την συλλογική και εθνική βλαπτικότητα.

Το να γνωρίζουμε οριστικά τι σημαίνει 1821 δεν είναι η γνώση αυτών τούτων των γεγονότων εκείνων των ημερών, αλλά είναι η αυτοσυνείδηση ημών αυτών των Ελλήνων δια μέσου εκείνων των γεγονότων. Διότι ουδείς πραγματικός Έλλην παρα-δέχεται, ότι το μέλλον της Ελλάδος έχει ήδη προδιαγραφεί. Ο Ελληνικός πολιτισμός για όσουςπιστεύουν στην Ελλάδα δεν έχει πεθάνει. Ούτε πρόκειται να πεθάνει. Εκτός εάν εμείς αυτοεγκαταλειφθούμε. Λόγω αγνοίας. Λόγω αδιαφορίας. Λόγω μικρονοημο¬σύνης. Λόγω τυφλότητος!
Ας διερωτηθούμε. Αυτή η αχαλίνωτη ελευθερία, που εμείς οι σημερινοί Έλλη-νες, όχι απλά απολαμβάνουμε αλλά την εκμεταλλευόμεθα κατά τον κάκιστα ερμη-νευόμενο τρόπο, είναι άραγε ικανή συνθήκη σωτηρίας μας; Μπορούμε να εγγυηθούμε το αύριον των επερχομένων γενεών; Ιδού ένα ερώτημα. Ιδού η ευθύνη μας.


Ας πάμε τώρα να σπουδάσουμε για λίγο την Ιστορία. Λένε οι ιστορικοί, ότι κάθε πολιτισμός πεθαίνει και γεννά έναν άλλο. Έχει νόημα η Ιστορία; Κάτω από την επίφαση μιας κυκλικής κινήσεως της ιστορίας χωρίς σκοπιμότητα, συντελείται μία μυστηριώδης αντίφαση. Με καθαρό πνεύμα ή με τυφλή ορμή η Ιστορία θα μπορούσε να χαθεί εξ ίσου, είτε σε μία συνεχή πρόοδο είτε σε μία διαδοχή γεγονότων χωρίς νόμο. Οι αισιοδοξούντες από εμάς θα επέλεγαν την πρόοδο. Αυτή την πρόοδο προτιμούν οι νουνεχείςγια να κινούνται επάνω στην τροχιά της. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την έννοια της λέξεως «πρό¬κληση».
Η πρόκληση δημιουργεί κινητικότητα, ανάπτυξη, ενίσχυση και τόνωση των ανθρωπίνων δυνατοτήτων. Παρακινεί σε ενέργεια. Εξαναγκάζει σε ανάληψη αγώνος. Οδηγεί σε καθίδρυση ή σε ανάκτηση και εδραίωση πολιτισμών. Η πρόκληση ωστόσο, διεγείρει και ελκύει λαούς βαρβαρικούς στο να ενεργούν με σκοπό την διάσπαση των κατεστημένων συνόρων εκείνων των κοινωνιών, που έχουν πολιτισμόν ανώτερον…εκείνωντων κοινωνιών, που νομίζουν, ότι είναι και ασφαλείς και άτρωτες. Όπως π.χ. προσπαθούν οι σημερινοί μας θεσμικοί να μας πείσουν, ότι τα βερμπαλιστικά «μολών λαβέ»αποδίδουν τηνθέση μας και την πρόθεσή μας.
Τρίζουν τα κόκκαλα του Λεωνίδα!

Η ιστορία λοιπόν αποδεικνύει και διδάσκει, ότι η καθυστερημένη κοινωνία θα είναι ο νικητής εφ’ όσον η «πολιτισμένη» και αυτοθεωρούμενη «ανώτερη» κοινωνία υποεκτιμά την απειλή. Όπως εμείς σήμερα. (π.χ. Κύπρος 74, έλα μωρέ τα τουρκάκια;)
Πώς αλλιώς θα δικαιολογήσουμε το ψηφοθηρικής σκοπιμότητος εννεάμηνο της στρατιωτικής θητείας; Πώς αλλιώς θα εξηγήσουμε την αδιαφορία της πολιτείας στο να μην λειτουργεί υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την ανοδική στροφή του δημογραφικού;
Η πρόκληση οδήγησε τους πολιτισμικά κατώτερους αλλά βιοενεργητικά σφριγηλότερους νομάδες Τούρκους να αλώσουν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Στην σημερινή μας πατρίδα κάτι μας διαφεύγει. Αυτοθεωρούμεθα ισχυροί. Οποία αυταπάτη! Δεν έχουμε καταλάβει, ότι πολιτικές σκοπιμότητες εκμηδενίζουν κάθε έννοια που αφοράστην πολεμική αρετή των Ελλήνων.
Διατελούμε απρονοησίας υποτελείς στους Δυτικούς. Και σ’ αυτή την περίπτωση ας μη ψάχνουμετην ευθύνη για το σημερινό φαινόμενο στους δυτικούς. Δηλαδή τους συμ¬μάχους του ΝΑΤΟ, τους Εταίρους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως,τους φιλεύσπλαχνους των Ευρωπαϊκών τραπεζών και τους φιλάνθρωπους του ΔΝΤ. Δική μας είναι η ευθύνη.
Η Ιστορία δεν είναι υπάκουη ούτε πειθαρχημένη. Ούτε και αμίαντος, όπως την ονειρεύονται οι ιδεολόγοι. Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Είναι άτεγκτη εναντίον των ανισχύρων. Εναντίον των όποιων ασθενουσών πολιτειακών οντοτήτων. Και όσοι αυτοαναγορεύονται εκπρόσωποι της πατριωτικής ισχύος και ομιλούν στο όνομα του λαού όταν η ατμόσφαιρα γίνει θολή αυτοί οι επιτήδεεοι έχουν μεριμνήσει να απομακρυνθούν εγκαίρως από την επικίνδυνη ζώνη.
Αλήθεια, ποιος δεν μέμφεται την Δύση για την τάση της να μεταλλάσσει την ηθική της συνείδηση σε όργανο κυριαρχίας;
Σήμερα ακούγεται από κάποιους «πολιτισμένους» του ευρωπαϊκού βορρά, ότι η Ελλάδα δεν είναι χώρα ευρωπαϊκή. Έτσι είναι; Αν είναι έτσι, τότε αυτό σημαίνει, ότι εμείς δεν έχουμε δείξει ή αποδείξει σε αυτούς τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι πρέπει να μας αντιμετωπίζουν σαν ίσους και όχι σαν ιθαγενείς; Εκτός εάν αυτοί που μας εκπροσωπούν αναφέρουν στους δυτικούς, ότι κυβερνούν μία χώρα διεφθαρμένων. Εμείς βεβαίως, όταν ήμασταν στον στρατό λέγαμε, ότι όταν μία στρατιωτική μονάδα διεπιστώνετο ότι είναι περιορισμένης μαχητικής ικανότητος σήμαινε ακατάλληλος διοικητής. Ωστόσο ο διοικητής δεν ήταν εκλεγμένος από τον λαό.
Η πολιτική οντότητα που λέγεται Ελλάς, όταν ασθενεί σημαίνει συλλογική ευθύνη.
Ας ξανακοιταχτούμε στονκαθρέπτη που αναφέραμε στην αρχή.


Και όταν η οντότητα, που λέγεται Ελλάς ασθενεί, τότε αυτή η γη αλλάζει αφεντικό. Γίνεται προίκα αλλοτρίων ηγεμόνων.
Όταν δεν υπάρχει ανταπόκριση στις επικλήσεις για θωράκιση της χώρας, θωράκιση ηθική, στρατιωτική, διπλωματική καθώς και πρόνοια για αυτοβοήθεια,όταν …αντ’αυτών επιδεικνύεται αδιαφορία και άγνοια στην εκτίμηση κινδύνων και απειλών, όταν μειώνουμε αδικαιολογήτως την στρατιωτική θητεία, όταν εγκαταλείπουμε την ιδέα των εξοπλιστικών αναγκών,όταν ανεχόμεθα μία διαρκήαριστερότροπη και ψευτοδιανοουμενίστικη προσβολή του θεσμού των ενόπλων δυνάμεων, όταν αδρανούμε στο φαινόμενο της ανεξέλεγκτης εισροήςλαθρομεταναστών κατά ποσοστά που προμηνύουν την κοινωνική και εθνική μας αλλοίωση, όταν παραγνωρίζουμετις αξιώσεις και τις διεκδικήσεις όλων των ομόρων κρατώνκαι αγνοούμε τις επιπτώσεις της νέας μορφής πολέμου
….τότε υπάρχει πρόβλημα σε όλο το σύστημα διοικήσεως και αδυναμία στο να ιδωθεί καθαρά η γύμνια του κράτους σε όλους τους τομείς που εγγίζουν την τρώση της ιδέας ασφαλείας και της πρακτικής τηςασφαλείας.Ποιος τελικά είναι σε θέση να συντελέσει στην ανοικοδόμηση των τειχών της Ελλάδος, εν όψει του μεγάλου κινδύνου; Όμως οι απληροφόρητοι και απαίδευτοι πολίτες, ιδιαιτέρως οι ευκατάστατοι, ασχολούμενοι με την αύξηση των ατομικών τους εσόδων, αδιαφορούν, με αποτέλεσμα η χώρα να ομοιάζει, με πλοίον, έτοιμο να βυθισθεί.
Η χώρα δεν αλώνεται από στρατιωτικές μηχανέςΤούρκων.Ούτε από σαρκοβόρα όντα τύπου ύαινας που αποτελειώνουν εθνικά πτώματα, όπως οι Αλβανοί, οι Σκοπιανοί και οι Βούλγαροι. Στην χώρα υπάρχει μία Κερκόπορτα και οι απεργα¬ζόμενοι την λεηλασία της την συντηρούν με κάθε επιμέλεια. Δομικά της υλικά είναι οι εθνομηδενιστές, οι αυτοχριζόμενοι αριστεροί διανοούμενοι, οι αυτοβαπτισμένοι προοδευτικοί, οι κομπορρήμονες των τηλεοπτικών panels, οι κατ’επάγγελμα πολιτικοί (αυτοί δεν έχουν σχέση με την γνωστή Αθηναϊκή δημοκρατία) και μία πλειάδα άλλων followers που περιμένουν να τους πετάξουν ένα κοκκαλάκι από το ήδη συλημένο θησαυροφυλάκιο του δημοσίου.
Η άλωση της χώραςαιτιάται την κοινωνική αναρχία, την αποσάθρωση, την διαφθορά και την ανισότητα. Αιτάται τον εξαθλιωμένο δημόσιο βίο.Αιτιάται τους φαύλους και τα άτομα υπόπτου συστάσεως που ανέρχονται σε δημόσια αξιώματα.Στο νου μας έρχονται μπαχαλάκηδες, αντιεξουσιαστές που κατέλαβαν την εξουσία και τα γραφεία στρατηγικού σχεδιασμού ή όπως βαπτίζονται τα όσα γραφεία, εφευρίσκονται για την εξυπηρέτηση της παρέας της φάρμας του GeorgeOrwell. Και όπως ιστορικά καταγράφεται: όταν αντεξουσιαστές γίνονται εξουσιαστές γίνονται χειρότεροι από εκείνους τους οποίους πριν εμάχοντο.
Αξιωματούχοι διεφθαρμένοι, άρχοντες ηττοπαθείς.
Σήμερα για την ηττοπάθεια υπάρχουν μεταλλαγμένες εκφράσεις, όπως ηρεμία, αυτοσυγκράτηση, ψυχραιμία, κατευνασμός κττ. Και τούτο, διότι διατελούμε εν ασθενεία…δηλαδή, εν αδυναμία να έχουμε εμείςτον λόγο του ισχυρού, όπως σαφέστατα μας τον προσδιορίζει ο Θουκυδίδης.

Σε τι διαφέρει το σήμερα από το σκότος της τουρκοκρατίας!
Προδιαγεγραμμένη η κατάλυση της Ελληνικής χώρας. Η ρωμιο¬σύνη, αποκεφαλισμένη και αποπροσανατολισμένη διανύει μία μακρά περίοδο δοκιμασίας και μαρτυρίου. Απογυμνώνονται πόλεις και χωριά από τον ενεργό πλη¬θυσμό. Από επιστήμονες, από εργατικά χέρια, από ομόδοξους χριστιανούς. Από χριστιανούς! Σειρά πλέον έχουν οι αλλόδοξοι με την κατά κύματα εισβάλουσα στην χώρα πλημμυρίδα. Σειρά να πάρουν το πάνω χέρι όλοι οι μη Έλληνες. Όπως τότε στην τουρκοκρατία. Τότε όπου τούτοι οι Έλληνες χριστιανοί θεωρούνταν αρπακτικά και μοχθηρά όντα, τα οποία οι Οθωμανοί έπρεπε να χαλιναγωγήσουν. Η ισλαμική θρησκεία προσέδιδε ιερό χαρακτήρα στις σφαγές, στις λεηλασίες, στις δηώσεις και στις κάθε είδους επιδρομές εναντίον αλλοθρήσκων πληθυσμών και των περιουσιακών τους στοιχείων. Αυτές τις επιδρομές τις ανεγνώριζαν σαν ιερό πόλεμο (τζιχάντ).
Το γεγονός, ότι δεν εξισλαμίσθησαν με την βία όλοι οι χριστιανοί έχει την εξήγησή του. Έπρεπε να υπάρχουν δούλοι, ραγιάδες, για να εργάζονται αντί των μωαμεθανών και να πληρώνουν φόρους για την συντήρηση του στρατού και των δημοσίων υπηρεσιών της απέραντης πλέον οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τα τακτοποιηθέντα οι μωαμεθανοί ήσαν απηλλαγμένοι φόρων. Ιδού γιατί διεσώθη ένα μεγάλο μέρος του χριστιανικού πληθυσμού και δεν ισχύουν οι παραμυθίες, που αφει-δώς διασπείρονται από ενίους «καθηγητές», ότι η διάσωση του χριστιανισμού είναι προϊόν της χρηστής οθωμανικής διοικήσεως. Αντίθετα, θα λέγαμε, οι Οσμανλήδες ήταν μία βάρβαρη φυλή η οποία στηρίχθηκε στην υποταγή των κατεκτημένων λαών δια μέσου της υποτιμήσεώς των, του τρόμου, των βασανιστηρίων, της δουλοπρέ¬πειας, της συμπιεστικής δράσεως των χαφιέδων, των ολιγοψύχων και των λοιπών καιροσκόπων και εκμεταλλευτών της καταστάσεως.
Και μιας και ομιλούμε για θρησκείες καλόν είναι να θίξουμε και τούτο. Οι παπάδες στην τουρκοκρατία είναι βασικοί συντελεστές της μη διακοπής των σχέσεων των Ελλήνων με την ελληνική παιδεία. Είναι οι παράγοντες, που ενίσχυσαν τον αγώνα για την παλιγγενεσία. Είναι οι πρωταγωνιστούντες στην δημιουργία και την συνέχεια της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους. Είναι οι δάσκαλοι των απλών ανθρώπων στο να κατανοηθούν αξίες και αρετές, να προσεγγισθεί η ηθική, η λογική, το συναίσθημα, η ανθρώπινη υποκειμενικότητα.
Ατυχώς σήμερα ένα μέρος του κλήρου έχει απομυθοποιήσει τον παράγοντα που αναδεικνύεταιμέσω τηςεννοίας της εθνικής συνδρομής. Τουλάχιστον θα μπορούσε ο κλήρος να απελευθερωθεί από τον αυστηρό ερμηνευτικό τρόπο των βιβλικών κανόνων, ώστε να βοηθηθεί ο πάσχων ελληνισμός πλησιάζοντας το βαθύ νόημα των ιερών κειμένων με τον συνδυαστικό γνώμονα:ισχύς πίστεως καιεθνικό συμφέρον και όχι μόνον το εκκλησιαστικό. Τουλάχιστον αυτό θέλει ο λαός. Αυτό καταλαβαίνουμε.

Η επεκτατική πολιτική του Οθωμα¬νικού κράτους εφαρμόστηκε με τις μαζικές μετακινήσεις τουρκικών πληθυσμών στα κατακτηθέντα εδάφη. Μας λέει κάτι αυτό; Στην Κύπρο μετά το 1974, ο μωαμε¬θα¬νι¬κός πληθυσμός έχει τετραπλασιασθεί. Έχει εποικισθεί το κατακτηθέν βόρειο τμήμα της νήσου από Τούρκους της Ανατολίας. Στην Δυτική Θράκη, αφού η τουρκική πο¬λιτική καταπείθει τους μουσουλμάνους της περιοχής, ότι είναι τουρ¬κό¬ψυχοι, τους επιδοτεί, τους τονώνει ηθικά με την εικόνα μιας μεγάλης μητέρας πατρί¬δας, που με¬ριμνά για τα παιδιά της και τους ετοιμάζει για κάτι το μεγάλο, το σπουδαίο και το θεϊκό. Στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Κομοτηνή ο θεωρούμενος φορέας του νέο-Οθωμανισμού προσεφώνησε τους εκεί Έλληνες μουσουλμάνους με την λέξη «αδέλφια» και άφησε να εννοηθεί, ότι κάποια μέριμνα υπάρχει και γι αυτούς στα σχέδιά του.
Κι εμείς εμπρός σ’ αυτό το φαινόμενο παραμένουμε άφωνοι.
Κάποιοι ανήσυχοι ερωτούν. Πού είναι ο Δημόκριτος ο Θράξ; Πού είναι οι Θράκες; Πού είναι η Θράκη; Πού είναι ο Αλέξανδρος; Πού είναι οι Μακεδόνες; Πού είναι η Μακεδονία; Τελικά…τίνος είναι η Μακεδονία;
Και ακούστηκε να λέει ένας μοντέρνας αντιλήψεως Έλληνας «Και τι με νοιάζει εμένα αν πάρουν οι Τούρκοι την Θράκη, οι Σκοπιανοί την Μακεδονία, οι Αλβανοί την Ήπειρο; Εγώ είμαι από την Πάτρα. Δεν με εγγίζει το θέμα». Και ένας άλλος ακούστηκε κι αυτός. Μη με περιμένετε στην επιστράτευση. Εγώ πολεμάω μόνο για τον ΠΑΟΚ.
Αυτοί οι ασήμαντοι κατά το πνεύμα εληνόφωνες δεν έχουν βάλει το μυαλό τους να λειτουργήσει.Δεν κατάλαβαν,ότι αν έλθουν οι ξένοι στα εδάφη τα ελληνικά δεν θα έλθουν με λευκούς κρίνους και μαντολίνα. Θα έλθουν με όπλα. Όπλα ανίερα και φονικά. Και θα σκουπίσουν τους Έλληνες από τις εστίες τους. Και οι Έλληνες αυτοί θα γίνουν πρόσφυγες και θα προσφύγουν σε όλη την Νότια Ελλάδα και στην Πάτρα φυσικά. Και αυτοί θα είναι πάνω από τρία εκατομμύρια ψυχές.
Οι παλαιότεροι θυμούνται το ενάμισυ εκατομμύριο πρόσφυγες από την Μικρά Ασία το 1922. Ήταν εκεί νοικοκυραίοι με ένα βιος που θα ζήλευαν και οι πλέον ευκατάστατοι του κυρίως ελληνικού κορμού. Με υπερέχουσα κουλτούρα. Ήλθαν ρακένδυτοι. Με την απόγνωση χαραγμένη σε πρόσωπα βασανισμένα. Και η Ελλάδα δεν μπορούσε να ορθοποδήσει για μισό αιώνα. Καταλαβαίνει άραγε ο κάθε επιπόλαιος και άσκεπτος ελληνόφων το τι θα συμβεί με τα τρία εκατομμύρια πεινασμένων και καταφρονεμένων προσφύγων; Αλήθεια σκεπτόμαστε οι νότιοι τους βορείους; Μήπως αρχίσαμε να ομοιάζουμε με τους βυζαντινούς προ μιας μελλοντικής αποφράδας;
Και μη μου πει κάποιος, «έλα κύριε Αργυρόπουλε, πολύ δραματικά μας τα παρουσιάζετε. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Εδώ υπάρχουν υπεύθυνοι. Υπάρχει εκπαιδευμένος στρατός. Υπάρχει η ελληνική ψυχή. Αν τολμήσουν να έλθουν θα τους δώσουμε το μάθημά τους». Και γω ο φτωχός ΄Έλληνας με τη σειρά μου όπως και ο κάθε φτωχός Έλληνας με τη δική του σειρά μένουμε ανήσυχοι και κοιτάζουμε γύρω μας με απορία.
Με μελαγχολεί η σκέψη, ότι στην επιστράτευση του 1987, ο αριθμός των ανυποτάκτων εφέδρων ήταν τόσο μεγάλος, που εάν εφηρμόζετο ο νόμος περί ανυποταξίας έπρεπε να κτιστούν ακόμη περισσότερες φυλακές για να φιλοξενήσουν τους κατά τα άλλα κομπαστές Έλληνες.
Και αναφέρομαι σε αυτούς, οι οποίοι κατά την περίοδο της ειρήνης είναι παλληκάρια και εντυπωσιαστές, όπως εκείνα τα παλληκαράκια που καταστρέφουν δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες εν ονόματι της επαναστατικότητος της νεανικής τους αξόδευτης ενέργειας. Αναφέρομαι και στους άλλους τους διατεινομένους, ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει και, ότι οι Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις θα κατατροπώσουν τα δύστυχα μεχμετζίκ. Μελαγχολώ με την σκέψη, ότι συνάντησα στην Ευρώπη Έλληνες 30 έως 35 ετών, οι οποίοι έχουν μεταναστεύσει εκεί εξ αιτίας της εδώ αδυναμίας απορροφήσεώς των σε σε ένα οικονομικό κόσμο με προσδοκίες αναπτύξεως και οι οποίοι μου το ξεκαθάρισαν, ότι για κείνους η Ελλάδα είναι μεν χώρα προελεύσεως, αλλά η αλλοδαπή είναι η χώρα που τους κατενόησε και τους αγκάλιασε.
Ούτε σκέψη για την συνδρομή τους στην αντιμετώπιση της οποιασδήποτε κατά της Ελλάδος απειλής. Μελαγχολώ με την συνειδητοποίηση του, ότι η μοντέρνα Ελληνίδα μητέρα σε αντίθεση με την Ελληνίδα της Πίνδου του ’40, σκέπτεται ότι το παιδί της καλόν είναι να μην ασχολείται με μιλιταριστικά φληναφήματα και να κοιτάξει να βολευτεί μακράν παντός κινδύνου. Άλλωστε λέει για ποιόν και γιατί το παιδί πρέπει να πολεμήσει; Μελαγχολώ με αυτά που ακούω, ότι σημαντικός αριθμός στελεχών των ενόπλων δυνάμεων έχουν προσα¬νατολίσει την ατομική τους πορεία προτεραιο¬ποιών¬τας την απόκτηση ακαδημαϊκών περγαμηνών, την λήψη ελκυστικών μεταθέσεων και την θρησκευτική προσήλωση σε ωράριο δημοσίου υπαλλήλου. Ένα από τα ατομικά τους ζητούμενα είναι η επίτευξη της ιδιότητος ενός καλού επαγγελματία μάνατζερ. Και το ερώτημα πλανάται. Υπάρχουν ηγήτορες;

Ο μηχανισμός της οθωμανικής διοικήσεως αποδεικνύεται πολύ πιο μελε-τημένος από μηχανισμούς άλλων κατακτητών. Αυτό, που οι σημερινοί μας «επι-στήμονες» ερμηνεύουν σαν «συνετή οθωμανική διοίκηση» δεν είναι άλλο από την εκπαίδευση δούλων ως ανθρωπίνων βοηθών για να συντρέξουν στην τήρηση της τάξεως στην ανθρώπινη αγέλη εντός της επικράτειας. Δημιούργησαν στρατιώτες και διοικητικούς υπαλλήλους για να ελέγχουν τις μάζες των ομοίων.
Μπορούμε να απορρίψουμε την θεωρία, ότι καταρρεύσεις συμβαίνουν, όταν ένας πολιτισμός πλησιάζει προς το τέρμα της χρονικής του εκτάσεως, διότι πολιτι¬σμοί είναι οντότητες ενός είδους, που δεν υπόκεινται στους νόμους της βιολογίας. Υπάρχει όμως και η αντίθετη θέση η οποία υποστηρίζει, ότι η βιολογική ποιότητα των ατό¬μων, των οποίων οι αμοιβαίες σχέσεις αποτελούν ένα πολιτισμό, παρακμάζει μετά από ένα ακαθόριστο αριθμό γενεών. Δηλαδή, ότι η εμπειρία του πολιτισμού είναι σε τελική ανάλυση ουσιωδώς και αναποτρέπτως δυσγονική.
Στην περίπτωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν υπάρχει πολιτισμός, που συντίθεται από άτομα, που θα μπορούσαν να συναποτελέσουν πολιτισμό. Το σύστη-μα όμως της διοικήσεως, όπως αυτό ιστορικά έχει καταγραφεί ήταν επιτυχές προς όφελος του κατακτητού. Ίσως γι αυτό αποτελεί και ελκυστική σκέψη των νέο-Οθωμανιστών περί αναβιώσεως του συστήματος αυτούκαι που έδωσε τον σπινθήρα των ιδεών στον πρόεδρο Ερντογαν για μία νέα ισχυρή περιφερειακή δύναμη με μία ακόμη μεγαλύτερη φιλοδοξία για κάτι πιο μεγάλο κι από αυτό. Και ένεκα τούτου ο Ερντογάν υιοθετεί και προβάλλει την ιδέα μιας κλεμένης κληρονομιάς, όταν αναφέρεται στα σύνορα της καρδιάς των Τούρκων, πράγμα που κατά μείζονα και δικαιολογημένο λόγο συντηρεί μία βαθύτατη δυσαρέσκεια των Ελλήνων κατά των Τούρκων για την απώλεια των απεράντων εδαφών τους στην Μικρά Ασία, τον Πόντο και τον εκτεταμένο Ελληνισμό στην Κύπρο και πλέον του γεγονότος, ότι υπέστησαν τα πάνδεινα από αυτούς.

Σ’ αυτή την παρακμιακή πορεία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Φανα-ριώτες πίστευαν, ότι είναι σε θέση, με κάποιους προσεκτικούς χειρισμούς, να μετα-φέρουν στην δική τους μερίδα την κλείδα της διοικήσεως και να μεταλλάξουν έτσι την υφή της αυτοκρατορίας σε ελληνική. Ο απλός ελληνικός σκλαβωμένος κόσμος δεν πίστευε σε κάποια τέτοια προοπτική. Ίσως έβλεπε πιο πολύ με το ένστικτο. Έβλεπε, ότι τόσα χρόνια συμβιώσεως του ελληνοχριστιανικού κόσμου με τους οσ-μαν¬λήδες και δεν σημειώθηκε η ελαχίστη πολιτιστική επίδραση επί του κατακτητού, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε με προηγούμενους κατακτητές.
Ο ραγιάς είχε την δική του δυναμική. Έκανε εξεγέρσεις. Πολλές εξεγέρσεις. Το ανοργάνωτο, το ανεξόπλιστο και το ασυντόνιστο ήταν στοιχεία και παράγοντες αποτυχίας των εγχειρημάτων εκείνων.
Ο Άνθιμος Γαζής, ο Πλήθων Γεμιστός, ο Γεώργιος Γεννάδιος, ο Νεόφυτος Δούκας και δεκάδες αξιολόγων Δασκάλων του Γένους, με την επιμονή τους κατόρθωσαν να δώσουν μία κατεύθυνση σκέψεως στον δοκιμαζόμενο ραγιά. Και ο Ρήγας ο Βελεστινλής προτρέπει:
Έρχεται και η Φιλική Εταιρεία και δημιουργεί τα θεμέλια της προς επανά-στασιν οργανώσεως.
Και διαφωτίζεται το στοιχείο της διαφορετικότητας. Εμείς οι Έλληνες και αυτοί οι Τούρκοι.
Και ας μη με ρωτήσουν κάποιοι σύγχρονοι «ευρέων αντιλήψεων», προς τι η συντήρηση σήμερα ενός τέτοιου μίσους;
Απάντηση. Όταν η παγκόσμια κοινότητα διαρθρωθεί σε κοινωνία αγγέλων θα σταματήσει και το μίσος του σκλαβωμένου Έλληνα. Ή αλλιώς πως, όταν ο Τούρκος παύσει να διεκδικεί το κάθε τι το Ελληνικό.
Και ο διεθνιστής θα επιμείνει και θα πει, ότι ο σημερινός Τούρκος δεν είναι εκείνος, που η ιστορία καταγράφει με μελανά χρώματα.
Ατυχής ο συλλογισμός σας κύριε αλληλέγγυε.Ο σημερινός Τούρκος είναι ολόϊδιος με εκείνον, που γνωρίζουμε από την ιστορία.
Οι παλαιοί θυμάστε, πως παρήλαυναν οι αφιονισμένοι πολίτες με τις στολές των οθωμανικών ασκεριών, τις παραμονές της εισβολής των στην Κύπρο το ’74. Θυμάστε τους «απλούς» Τούρκους να εξολοθρεύουν στην Πόλη και την Σμύρνη κάθε τι το ελληνικό το ’55, το ’57, το ’67. Δείτε πως γιορτάζουν κάθε χρόνο την άλωση.
Μπορείτε να δείτε πως εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στα σχολεία. Και τι λένε για τους Έλληνες.
Έχετε συναντήσει κανένα Τούρκο, που να μην είναι υπερήφανος που είναι Τούρκος; Που να μην είναι εθνικιστής; Έχετε συναντήσει κανένα Γερμανό, που να μην είναι εθνικιστής; Έναν Ολλανδό; Έναν Άραβα; Ο Αμερικανός μιλάει με υπερηφάνεια για το “ourAmericannation”. Εθνικιστής, κατά το λεξικό Μπαμπινιώτη σημαίνει το πρόσωπο, που πιστεύει στα εθνικά ιδεώδη. Συχνά -λέει πιο κάτω ο Μπαμπινιώτης- όσοι τρέφουν πατριωτικά αισθήματα χαρακτηρίζονται από τους διεθνιστές ως εθνικιστές.
Και εγώ ερωτώ. Γιατί η λέξη εθνικιστής, μόνον εδώ στην Ελλάδα είναι λέξη που ερμηνεύεται σαν βλασφημία; Γιατί αποπροσανατολιζόμεθα από την αδιαφάνεια των όσων παραγόντων απεργάζονται την εξουδε¬τέ¬ρωση του ελληνισμού;
Και τότε τι θα κάνουμε, όταν ανθούν οι εθνολογικοί ρατσισμοί;
Όταν θα συμφωνήσουν όλες οι φυλές του πλανήτη, ότι είναι αδέλφια τότε ως φυσικόν και θα παύσει το φαινόμενο. Ως τότε ας έχουμε τον νου μας στις διαθέσεις, τις προθέσεις και τις διεκδικήσεις των γειτόνων μας. Ας έχουμε ένα ισχυρό στρατό, που να είναι έτσι σχε¬διασμένος και δομημένος, όχι μόνον για ρόλο αποτρεπτικό αλλά να έχει την ευκαμψία και την δυνατότητα αναλήψεως επιχειρήσεων απαντητικού χαρακτήρα, ώστε να προσδώσει την ευχέρεια στην πολιτική ηγεσία της χώρας να διαπραγμα¬τεύεται μετά από οποιαδήποτε εξέλιξη έχει προς όφελός μας διαμορφωθεί στον εγγύς γεωστρα¬τηγικό χώρο.
Σε αντίθετη περίπτωση, οι πολιτικοί προϊστάμενοι, οι διπλωμάτες και οι ει¬δικοί σύμβουλοι αυτών, θα διακατέχονται από φοβικά σύνδρομα και δεν θα επιμέ¬νουν να κηρύξουν ή να διεκδικήσουν ούτε και τα εκ του διεθνούς δικαίου προβλε¬πόμενα δικαιώματά μας, όπως παραδείγματος χάριν η εκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδος και τα 12 μίλλια χωρικά ύδατα, όπως ισχύει διεθνώς.
Ούτε θα μας ένοιαζε το μειδίαμα ή η επίπληξη των Ευρωπαίων και του Νατοϊκού κόσμου, στον οποίο αυτόν κόσμο εμείς πιστεύουμε χωρίς ανταπόκριση. Και τούτο πρέπει να το χωνέψουμε. Η αυτοβοήθεια πρέπει να γίνει ο οδηγός των στρατηγικών μας εκτιμήσεων και σχεδίων.
Όπως και τώρα, έτσι και τότε, οι ελπίδες μας διαψεύδονταν, ότι κάποια μεγάλη δύναμη θα βοηθήσει στην απελευθέρωση. Τα πιο δυναμικά ηγετικά πρόσωπα εκείνης της εποχής, όπως ο Κολοκοτρώνης, δεν πίστευαν στην έξωθεν υποστήριξη. Έλεγε, ο Γέρος του Μωρηά. «Ό,τι είναι να κάνουν οι Έλληνες, θα το κάνουν μοναχοί τους και δεν έχουν ελπίδα καμμιά από τους ξένους».
Τελικά, αυτός ο αγώνας που έκαναν οι χριστιανοί, αυτός ο αγώνας, που έκα-ναν οι Έλληνες στον ίδιο χώρο των ημιθέων αρχαίων Ελλήνων για την ελευθερία, με τις νίκες και τα μαρτύρια και το αίμα συνεκλόνισαν την κοινή γνώμη της Ευρώπης. Υπογραμμίζω. Την κοινή γνώμη και όχι τις κυβερνήσεις, οι οποίες κυβερνήσεις, σε κάθε περίπτωση και διαχρονικά εκτιμούν καταστάσεις χωρίς συναίσθημα αλλά με την συμφεροντολογική σπέκουλα του εθνικού των θησαυρισμού.
Το φιλελληνικό κίνημα είναι απλά πρωτοβουλία ρωμαντικής αντιλήψεως ατόμων και φυσικά ενίων πιστών του διδύμου δράσις - μισθοφορισμός.
Οι Έλληνες κατά την ψυχή και όχι κατά το όνομα γνωρίζουν, ότι καμμία δύναμη λογικής δεν είναι δυνατόν να τους επαναφέρει στην πραγματικότητα των αναγκών και των απαιτήσεων της ζωής, όπως έχει σήμερα διαμορφωθεί. Ζουν, αναπολούν και ασμένως θα εθυσιάζοντο κάτω από ένα υπερκόσμιο φως που θα έριχνε επάνω τους το όνειρο του ελληνισμού στην παγκόσμια εξελικτική πορεία και όχι στην μεμψιμοιρία του επαίτου, του ταπεινωμένου στα αλαζονευόμενα μάτια του φραγκικού κόσμου. Του κατ’ επίφασιν πολιτισμένου. Του ουσιαστικού εκμεταλλευτή τοκο¬γλύφου, που όμως γνωρίζει, ότι και από την εδώ πλευρά δεν έχει να κάνει με αγγε¬λούδια την στιγμή που γνωρίζει πολύ καλά το ποιόν των ομολόγων του.

Και τι μέλλοι γενέσθαι; Υπάρχουν θετικές προοπτικές; Υπάρχουν Έλληνες;
Κι όμως, υπάρχουν ακόμη Έλληνες. Κλαίνε σιωπηλά. Περιμένουν αυτό το υπερκόσμιο φως, που θα έλθει σαν μια αποστολική επιφοίτηση πνεύματος εθνικού. Ίσως παρακινηθούν από έναν άλλο Ρήγα.
Μα τί θέλει η πατρίδα από τον καθένα από μας;
Να ερμηνεύουμε τη λέξη «καθήκον» σαν μία δική μας - καταδική μας υποχρέωση προς την πατρίδα και όχι να απαιτούμε την υποχρέωση αυτή από τους άλλους.
Θέλει τον καθένα μας να αισθάνεται, ότι είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την ύπαρξή της. Για την συνέχιση της ελληνικής της πνοής.
Θέλει να μην ανεχόμαστε την διαφθορά. Να μην είμαστε συνεργοί στην διαφθορά. Να στηλιτεύουμε το κάθε τι, που είναι εθνικά επιζήμιον. Να γίνουμε ανεμοστρόβιλοι και να αποξηλώσουμε κάθε στέγη, που στεγάζει την ανομία. Να γίνουμε πελέκεις επάνω από κάθε κοιμισμένη συνείδηση των βολεμένων Ελλήνων. Οι φωνές μας να διαχυθούν στην παγκόσμια ατμόσφαιρα και να ταρακουνήσουν τις ακουστικές χορδές της οικουμένης, δίνοντας το μήνυμα, ότι η φωνή των Ελλήνων είναι ουράνια μουσική, που ανυψώνει την παγκόσμια ψυχή.
Και πραγματιστικά σκεπτόμενοι, ουδέποτε ξεχνούμε, ότι πειστικός είναι ο διαπραγματευτής εκείνος, που στο ένα χέρι κρατά κλάδον ελαίας και στο άλλο το όπλο.
Ευλαβείς προσκυνητές σήμερα, κλίνουμε το γόνυ εμπρός στους τάφους των αθανάτων ηρώων του Έθνους μας.
Εκείνοι μας παρακολουθούν και μας παρακαλούν να υποσχεθούμε, ότι ακόμη πάλλεται η ελληνική μας ψυχή και ότι είμαστε έτοιμοι να αμυνθούμε για τα σπίτια μας, για τα παιδιά μας και για την υπέρτατη έννοια που λέγεται Ελλάς.
Υποσχόμεθα στον εαυτό μας και την πατρίδα μας….
εκτός εάν και τούτο είναι σχήμα ενός από τους πολλούς μοντέρνα εκφραζόμενους λόγους;

*Υποστράτηγος ε.α. Ομιλία στο ΕΛΙΣΜΕ την 22α Μαρτίου 2018

 

28/10/2016. ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΛΙΣΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

on Thursday, 27 October 2016. Posted in Ομιλίες

Γράφει ο Βασίλειος Μαρτζούκος, Αντιναύαρχος ε.α. ΠΝ, Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ., Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

28/10/2016. ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΛΙΣΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Κυρίες και Κύριοι
Οι εθνικές επέτειοι αποτελούν ημέρες μνήμης. Αποτελούν στιγμές αποδόσεως τιμής και σεβασμού σε προγόνους που έκαναν την υπέρβαση και θυσιάσθηκαν για τα Εθνικά Συμφέροντα και κυρίως για το αύριο των απογόνων τους. Στις εθνικές επετείους προβάλλεται η συνοχή του έθνους αφού η ζώσα γενεά συνδέεται πνευματικά με αυτούς που έφυγαν και αντλεί δυνάμεις, φρόνημα και ηθικό από το παράδειγμά τους, προκειμένου να δράση και αυτή ανάλογα χάριν των δικών της απογόνων. Θα ήθελα να επισημάνω κυρίως προς τους πολιτικούς και τους εκπαιδευτικούς αυτής της χώρας ότι δίχως τις σκέψεις αυτές και κυρίως δίχως τις απορρέουσες πράξεις, οι εθνικές επέτειοι αποτελούν απλώς τυπολατρικές διαδικασίες.  

Βρισκόμαστε εδώ σήμερα, 76 έτη μετά τα ιστορικά γεγονότα του Οκτωβρίου του 1940, για να θυμηθούμε,  πως φθάσαμε στα τότε πολεμικά γεγονότα, για να τιμήσουμε την γενεά αυτή των παπούδων μας, να εμπνευσθούμε και να παραδειγματισθούμε από τα κατορθώματά τους, να μάθουμε από τα λάθη τους, να συγκρίνουμε το τότε με το σήμερα και να χαράξουμε την βέλτιστη πορεία για το μέλλον.

Η Συνθήκη των Βερσαλλιών, μετά την λήξη του Α’ Π.Π., προκάλεσε σε μεγάλο βαθμό τον Β’ Π.Π., αφού οι όροι της υπήρξαν δυσβάστακτοι για τους ηττημένους. Στον επερχόμενο πόλεμο συνέβαλε επίσης η κόπωση, η μακαριότητα και ο ρομαντισμός που διακατείχαν τους νικητές του Α’ Π.Π.. Η ουτοπική δημιουργία της Κ.Τ.Ε. απέτυχε εν τη γενέσει της. Τα πρώτα ανησυχητικά δείγματα όπως η άνοδος του φασισμού στην Ιταλία και του ναζισμού στην Γερμανία, η επεκτατική πολιτική Γερμανίας, Ιταλίας και Ιαπωνίας στην Ευρώπη, την Αφρική και την Άπω Ανατολή, αντιμετωπίσθηκαν παθητικά με όρους κατευνασμού παρά αποτροπής.

 Η ταπεινωμένη Γερμανία βρήκε τον Αρχηγό της στο πρόσωπο του Χίτλερ ο οποίος το 1933, υποσχέθηκε να οδηγήσει τον γερμανικό λαό όχι μόνο στην ανάκτηση της αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας του αλλά και στην παγκόσμια κυριαρχία.

Κατά την δεκαετία του 1930, οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. To 1933 o ναζισμός γίνεται καθεστώς στην Γερμανία. Το καλοκαίρι του 1934 δολοφονείται ο Αυστριακός καγκελλάριος Ένγκελμπερτ Ντόλφους από Αυστριακούς ναζί. Τον Μάρτιο του 1935 οι Γερμανοί  επαναφέρουν την υποχρεωτική θητεία που επιτρέπει την αύξηση των Ε.Δ. στις 550.000 άνδρες. Τον Οκτώβριο του 1935, οι Ιταλοί επιτίθενται στην Αβησσυνία και την καταλαμβάνουν σε επτά μήνες. Η κατάληψη της Ρηνανίας από τα γερμανικά στρατεύματα τον Μάρτιο του 1936, έλαβε χώρα δίχως αντίδραση. Την 1η Νοεμβρίου 1936 κηρύσσεται ο άξονας Βερολίνου – Ρώμης. Τον Ιούλιο του 1936 αρχίζει ο αιματηρός εμφύλιος στην Ισπανία, ο οποίος διήρκεσε έως το 1939 με νίκη του στρατηγού Φράνκο ο οποίος έλαβε βοήθεια από την Γερμανία, την Ιταλία και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Τον Μάρτιο του 1937 τα Γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την Αυστρία. Η συμφωνία του Μονάχου τον Σεπτέμβριο του 1938, παραχωρεί στην Γερμανία ολόκληρη την περιφέρεια των Σουδητών της Τσεχοσλοβακίας. Ο Χίτλερ εν τούτοις, καταλαμβάνει ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία, έξι μήνες αργότερα. Παράλληλα η Ιαπωνία αποσύρεται από την Κ.Τ.Ε. και συνεχίζει να επεκτείνεται στην χερσαία Άπω Ανατολή. Τον Απρίλιο του 1939 οι Ιταλοί εισβάλουν στην Αλβανία και την καταλαμβάνουν χωρίς αντίσταση. Τον Αύγουστο του 1939, προς μεγάλη έκπληξη όλων των αφελών ιδεολόγων, υπογράφεται σύμφωνο μη επιθέσεως μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της προστάτιδος των προλετάριων του κόσμου Σοβιετικής Ενώσεως. Το σύμφωνο αυτό περιείχε μυστικούς όρους που αφορούσαν τον διαμελισμό της Πολωνίας, της Φινλανδίας και των Βαλτικών κρατών. Την 1η Σεπτεμβρίου 1939 τα γερμανικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Πολωνία και προσαρτούν το Δάντσιχ. Ο Β’ Π.Π. άρχιζε.

Το καλοκαίρι του 1940, βρήκε τον άξονα να επικρατεί παντού. Τον Ιούνιο 1940, ο Μουσολίνι φοβούμενος την ταχεία λήξη του πολέμου, κηρύσσει τον πόλεμο στην Αγγλία και την καταρρέουσα Γαλλία. Στην Αφρική οι Ιταλοί πίεζαν τους Βρετανούς, η Βρετανική Σομαλία είχε καταληφθεί και στα σύνορα Αβησσυνίας και Αγγλοαιγυπτιακού Σουδάν οι Ιταλοί είχαν σημαντικές επιτυχίες. Οι Η.Π.Α. δεν είχαν αναμιχθεί ακόμη ενώ η Ε.Σ.Σ.Δ. τηρούσε ουδετερότητα ευνοϊκή για την Γερμανία, αφού μεταξύ άλλων, την προμήθευε με πρώτες ύλες.

Ο Μουσολίνι στα πλαίσια των επεκτατικών του βλέψεων, είχε ήδη καταλάβει τα Δωδεκάνησα, είχε διεισδύσει πολιτικά στην Αλβανία, βομβάρδισε την Κέρκυρα ως αντίποινα ενός εγκλήματος που είχαν διαπράξει οι ίδιοι οι Ιταλοί και διεκδικούσε ακόμη και την Σμύρνη.  Μετά την έναρξη του Β’ Π.Π. και παρά τις δηλώσεις περί σεβασμού της ακεραιότητος της Ελλάδος, η Ιταλία προέβη σε σειρά προκλήσεων με αποκορύφωμα την άνανδρη και ιταμή βύθιση του Ευδρόμου «Έλλη», ευρισκομένου στην Τήνο, τον Δεκαπενταύγουστο, για απόδοση τιμών κατά την επέτειο κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η τορπιλλική αυτή επίθεση κατά του «Έλλη» από το ιταλικό Υ/Β «DELFINO», προεκάλεσε την απώλεια οκτώ ανδρών, τον τραυματισμό 26 και την οργή ολόκληρου του ελληνικού λαού.

Κατά την προπολεμική περίοδο η χώρα μας δεν ανέμενε ουσιαστική εξωτερική βοήθεια και παράλληλα προσπαθούσε να οργανωθεί και να ανορθωθεί από τα ερείπια του Α’ Π.Π. και της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Άμεση επίλυση ζητούσαν τα μεγάλα προβλήματα ενσωματώσεως ενάμισι περίπου εκατομμυρίου ομογενών προσφύγων από την Ανατολική Θράκη και την Μ. Ασία, η ανασυγκρότηση των Ενόπλων Δυνάμεων, η βελτίωση της οικονομίας και η ομαλοποίηση της εσωτερικής πολιτικής καταστάσεως.

Κατά την τετραετία 1936 –1940, η κυβέρνηση Μεταξά έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στο εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας, διαθέτοντας πιστώσεις ύψους 15.7 δις δραχμών, δηλαδή ποσό υπέρ πενταπλάσιο των διατεθέντων κατά την δωδεκαετία 1923 – 1935, ύψους 3 δις δραχμών. Η περίφημη οχυρωματική «γραμμή Μεταξά», η ολοκλήρωση πλειάδας έργων εκστρατείας σε ολόκληρη την  Μακεδονία, την Ήπειρο και την Θράκη, ο εξοπλισμός των δυνάμεων επιστρατεύσεως, η εξασφάλιση επαρκών αποθεμάτων τροφίμων, υγρών καυσίμων και πυρομαχικών για ολόκληρο το στράτευμα, ο εξοπλισμός με αντιαεροπορικά και αντιαρματικά μέσα, η παραγγελία τεσσάρων Α/Τ στην Αγγλία, καθώς και τεσσάρων ναρκαλιευτικών/ ναρκοθετικών, η οχύρωση ακτών και νήσων, η δημιουργία βάσεων, για τον ανεφοδιασμό της χώρας, η παραλαβή 128 Α/Φ Διώξεως Βομβαρδισμού, Στρατιωτικής και Ναυτικής Συνεργασίας, καθώς και 75 εκπαιδευτικών αποτελεί ολοφάνερο δείγμα γραφής της προσπάθειας αυτής. Σε εράνους στους οποίους προέβη η κυβέρνηση το 1935 και κυρίως το 1937, προς τον σκοπό αυτό, υπήρξε πάνδημη ανταπόκριση του ελληνικού λαού καθώς και της ελληνικής ομογένειας.

Παρά την ομολογουμένως σημαντική προσπάθεια ενισχύσεως των Ε.Δ., κατά την τετραετία 1936 – 1939, ως ήταν φυσικό, οι παραμονές της 28ης 1940 εύρισκαν τις Ιταλικές Ε.Δ. να υπερτερούν σημαντικά  τόσο σε αριθμούς, όσο και σε ποιότητα υλικού. Στα αλβανικά σύνορα 35.000 Έλληνες με 40 πυροβολαρχίες, θα αντιμετώπιζαν 135.000 Ιταλούς, με 135 πυροβολαρχίες, 150 άρματα μάχης, 18 ίλες ιππικού, 6 τάγματα όλμων και ένα τάγμα πολυβόλων. Ο ελληνικός Στόλος συνολικού εκτοπίσματος 14.600 τν. θα αντιπαρατίθετο με τον αντίστοιχο ιταλικό, συνολικού εκτοπίσματος 658.400 τν. Ένα παλαιό ελληνικό Θ/Κ, δέκα Α/Τ και έξι Υ/Β, έναντι 8 ιταλικών Θ/Κ, 8 βαρέων καταδρομικών 26 ελαφρών καταδρομικών, 61 Α/Τ και 119 Υ/Β και όλα καλύτερης τεχνολογίας από τα ελληνικά. Συνολικά 143 ελληνικά αεροσκάφη διώξεως, βομβαρδισμού και παρατηρήσεως, περιορισμένων δυνατοτήτων ετίθεντο απέναντι σε 400  ιταλικά Α/Φ πρώτης γραμμής. Η ιταλική αεροπορία διέθετε μεγάλο αριθμό εκπαιδευμένου προσωπικού για αναπλήρωση απωλειών που διέθετε πολεμική εμπειρία από τις επιχειρήσεις σε Αβησσυνία, Ισπανία και Β. Αφρική. 

Την 15η Σεπτεμβρίου 1940, ο Ιταλός Πρέσβης εκόμισε γραπτή πρόταση πέντε σημείων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνετο και η ανανέωση του Ελληνοϊταλικού συμφώνου φιλίας που είχε υπογραφεί το 1928, μεταξύ Βενιζέλου και Μουσολίνι. Ο Μεταξάς λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις ενδεχόμενες αντιδράσεις Αγγλίας και Γαλλίας, εχειρίσθη το θέμα με διπλωματική δεξιοτεχνία, δεν ανανέωσε το σύμφωνο και τελικώς εξεδόθη συμβιβαστικό κοινό ανακοινωθέν περί αμοιβαίας αποσύρσεως των στρατευμάτων από τα αλβανικά σύνορα κατά 20 χλμ..

Τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα Εμμανουέλε Γκράτσι, επισκέπτεται τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος Ιωάννη Μεταξά στην οικία του και του επιδίδει τελεσίγραφο με το οποίο του ανακοινώνεται ότι εντός τριών ωρών τα ιταλικά στρατεύματα θα εισβάλουν στο ελληνικό έδαφος, καθιστώντας την χώρα μας υπεύθυνη για τις επιπτώσεις εάν αυτή προέβαλε αντίσταση. Το πρόσχημα ήταν η δήθεν ελληνική παραβίαση της ουδετερότητος την οποία τα ιταλικά στρατεύματα θα διεσφάλιζαν. Ο Κυβερνήτης, απηχώντας πλήρως το λαϊκό αίσθημα, έδωσε αδίστακτα την απάντηση του ΟΧΙ, η οποία ερχόταν σαν συνέχεια της ιστορικής παρακαταθήκης του «Μολών Λαβέ» του Λεωνίδα, του «Ου φεισόμεθα της ζωής ημών» του Κ. Παλαιολόγου και του «Ελευθερία ή Θάνατος» του 1821. Ο πεπειραμένος Πρωθυπουργός με την βαθειά επιτελική του μόρφωση δεν αντέδρασε παρορμητικά ή υπό την πίεση κάποιων παραγόντων. Όπως αναφέρει η «Έκθεση επί της Δράσεως του Βασιλικού Ναυτικού κατά τον Πόλεμο 1940 – 1944», ο Μεταξάς είχε επιλέξει την πλευρά με την οποία θα συμμαχούσε η χώρα μας από το 1936, όταν σε σχετική ερώτηση του τότε Α/ΓΕΝ Αντιναυάρχου Οικονόμου, κατά την διάρκεια εμπιστευτικής συνεδριάσεως του Ανωτάτου Ναυτικού Συμβουλίου, αυτός διευκρίνησε ότι εφ’ όσον η Ελλάς εμπλακεί στην διαφαινομένη σύρραξη μεταξύ του Αγγλικού και Γερμανικού συγκροτήματος, η θέση της είναι στο πλευρό της Αγγλίας. Η ένταξη της Ελλάδος στο ίδιο στρατόπεδο με την εκάστοτε μεγαλυτέρα ναυτική δύναμη της Μεσογείου, αποτελούσε πάγια επιδίωξη της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Η είδηση του πολέμου σηματοδότησε την αρχή του θαύματος του 1940. Ο ενθουσιασμός του κόσμου μετετράπη σε πάνδημη μέθη, αν και γνώριζε ότι, δίχως ουσιαστική εξωτερική βοήθεια, θα αναμετρηθεί με μία μεγάλη δύναμη. Η λαϊκή μανία της συμμετοχής στον πόλεμο αυτό, τον οποίο δεν προεκάλεσε η χώρα μας, είχε να κάνει με την τιμή και την αξιοπρέπεια ενός υπερήφανου έθνους. Ο λαός γνώριζε ότι η ειρήνη είναι σημαντικό αγαθό εφ’ όσον όμως δεν παραβιάζεται η ελευθερία και η ακεραιότητα της χώρας. Ο ατομικισμός και η γκρίνια έδωσαν την θέση τους στην υπέρβαση, το φιλότιμο, το πείσμα, την αδελφοσύνη και την λεβεντιά. Πρόθυμα οι άνδρες έτρεξαν στο μέτωπο, πρόθυμα οι ηπειρώτισες ανέβαιναν στα χιονισμένα βουνά, μεταφέροντας στις πλάτες τους πυρομαχικά και εφόδια για τον στρατό, πρόθυμα άλλες γυναίκες προσέφεραν εθελοντική εργασία και με πλήρη συνείδηση των ιστορικών εκείνων στιγμών ανταποκρίθηκε ο κόσμος της διανόησης, ο κόσμος της τέχνης καθώς και τα Μ.Μ.Ε..

Το Γ.Ε.Σ. δεν περιμένει νίκες της 8ης Μεραρχίας και την προτρέπει να σώσει την τιμή των ελληνικών όπλων αλλά ο Μέραρχος Χαρ. Κατσιμήτρος διαβεβαιώνει με αυτοπεποίθηση τον Α/ΓΕΣ, ότι οι Ιταλοί δεν θα περάσουν. Και δεν πέρασαν. Όλες οι απανωτές γενικές επιθέσεις των Ιταλών, μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου, αποτυγχάνουν. Ο Μουσολίνι αναβάλει την απόβαση της Μεραρχίας «Μπάρι» στην Κέρκυρα και την μεταφέρει στην Αλβανία. Ο Συνταγματάρχης Δαβάκης επικεφαλής του αποσπάσματος της Πίνδου, με 2000 άνδρες, καθηλώνει τις 15000 άνδρες επιλέκτων της περίφημης Μεραρχίας Αλπινιστών «Τζούλια» και την 1η Νοεμβρίου, όταν λαμβάνει τις πρώτες ενισχύσεις, διενεργεί επιτυχή αντεπίθεση, η οποία συνεχίσθηκε παρά τον τραυματισμό του ιδίου και απετέλεσε την πρώτη νίκη κατά του Άξονα επί ευρωπαϊκού εδάφους. Από τις 18 Νοεμβρίου ο ελληνικός στρατός αντεπιτίθεται, εκδιώκει τους ιταλούς από το πάτριο έδαφος, με την ξιφολόγχη και την κραυγή «αέρα» και προελαύνει στην Β. Ήπειρο, απελευθερώνοντας την Κορυτσά, το Πόγραδετς, το Δέλβινο, τους Αγ. Σαράντα, το Αργυρόκαστρο και την Χιμάρα. Τις πρώτες ημέρες του Μαρτίου ξεκινά η μεγάλη εαρινή ιταλική επίθεση η οποία προετοιμαζόταν από τον Ιανουάριο με πολλές και ξεκούραστες δυνάμεις, η οποία όμως σβήνει άδοξα στις 26 Μαρτίου. Μεταξύ πολλών πράξεων ηρωϊσμού, εκεί γράφεται, με άφθονο αίμα, ο θρύλος του υψώματος 731. Δέκα ημέρες αργότερα ο Χίτλερ θα ανελάμβανε δράση.

Εν τω μεταξύ στις 29 Ιανουαρίου πέθανε ο Ιωάννης Μεταξάς και τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Κορυζής. Η είσοδος των Γερμανών στην Βουλγαρία την 2α Μαρτίου του 1941, ωθεί την Αγγλία να αποστείλει μικρές δυνάμεις ενισχύσεως, με σκοπό την καθυστέρηση της επικείμενης γερμανικής εισβολής. Την 6η Απριλίου 1941 η Γερμανία επιτίθεται ταυτόχρονα σε Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα. Έχει προηγηθεί το δεύτερο περήφανο «ΟΧΙ» του νέου Πρωθυπουργού, το ξημέρωμα της ίδιας ημέρας. Επάνω από τα ελληνικά οχυρά 800 γερμανικά Α/Φ σκορπίζουν τον θάνατο, ενώ οι γερμανικές Μεραρχίες, με άρματα μάχης που εφορμούν για να καταλάβουν τα οχυρά καθηλώνονται. Τρία μερόνυκτα πολέμου ήταν αρκετά για να κατανοήσουν οι Γερμανοί, για ποιό λόγο νικήθηκαν οι Ιταλοί στην Αλβανία. Η λύση για τους Γερμανούς δόθηκε από την καταρρέουσα Γιουγκοσλαβία, από όπου η 2α μεραρχία Πάντσερ, πέρασε τα σύνορα και έφθασε στην Θεσσαλονίκη. Είναι γνωστές οι πρωτόγνωρες τιμές που απέδωσαν οι έκπληκτοι και εντυπωσιασμένοι Γερμανοί στους μαχητές των οχυρών οι οποίοι δεν νικήθηκαν αλλά απεχώρησαν. Ενώ το μέτωπο πλέον κατέρρεε, ο Πρωθυπουργός Α. Κορυζής αυτοκτονούσε και στις 27 Απριλίου οι Γερμανοί εισήρχοντο στην Αθήνα.

Η κατάληψη της Κρήτης ήταν επιβεβλημένη για τους Γερμανούς, λόγω της στρατηγικής σημασίας της. Για τον σκοπό αυτό διέθεσαν περί τις 23.000 άνδρες, από την αφρόκρεμα των Ε.Δ., 1370 αεροπλάνα και 70 πλοία, σε μία αεραποβατική επιχείρηση πρωτόγνωρη για τα παγκόσμια χρονικά. Την άμυνα της νήσου είχαν αναλάβει 31.000 Βρετανοί, 11.500 Έλληνες και ο γενναίος πληθυσμός της. Ο οπλισμός και τα εφόδια της νήσου ήταν ανεπαρκή. Οι επιχειρήσεις διήρκεσαν από την 20η έως την 29η Μαϊου και το αποτέλεσμα ήταν μία πύρρεια νίκη των Γερμανών, λόγω των τεραστίων απωλειών τους.

Καθ’ όλη την διάρκεια του πολέμου, ο ελληνικός στόλος κράτησε ανοικτές τις θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας, εξασφαλίζοντας τις μεταφορές. Επιτυγχάνοντας στο δυσχερές αλλά ουσιαστικό αυτό έργο, κατέστη δυνατή η έγκαιρη προώθηση στο μέτωπο ολόκληρου του αναγκαίου αριθμού στρατευμάτων, ζώων, πυρομαχικών και εφοδίων. Τα Α/Τ βομβάρδισαν εχθρικές θέσεις απέναντι της Κέρκυρας και διενήργησαν τρεις επιδρομές στην Αδριατική. Τα Υ/Β μας,  προσέβαλαν επιτυχώς εχθρικά πλοία που μετέφεραν εφόδια στον ιταλικό στρατό στην Αλβανία. 

Με την έναρξη του πολέμου οι Ιταλοί βομβάρδισαν μεγάλα αστικά κέντρα όπως ο Πειραιάς, η Πάτρα, η Θεσσαλονίκη, η Κέρκυρα, η Πρέβεζα κ.λ.π.., καθώς και σημεία στρατηγικού ενδιαφέροντος όπως η διώρυγα της Κορίνθου. Τα αποτελέσματα υπήρξαν πτωχά αλλά σημειώθηκαν μεγάλες απώλειες αμάχων. Η μικρή μας αεροπορία, αντιμετωπίζοντας πληθώρα λειτουργικών και τεχνικών προβλημάτων, ανταπέδωσε με επιτυχείς βομβαρδισμούς των αεροδρομίων της Κορυτσάς, του Αργυροκάστρου και του Αυλώνα, καθώς και με αποτελεσματικές επιθέσεις κατά ιταλικών στρατευμάτων. Αργότερα την προσπάθεια των ελλήνων πιλότων ενίσχυσε και η παρουσία περιορισμένου αριθμού Α/Φ της RAF. Οι αερομαχίες των πιλότων μας είναι αδιάκοπες, εκτελούνται με πείσμα και αυτοθυσία, ορισμένες δε εξ αυτών, όπως η περίπτωση του Υποσμηναγού Μαρίνου Μητραλέξη, φθάνουν στα όρια του θρύλου.

Μετά την κατάληψη της χώρας μας, ο αγώνας δεν σταματά. Οργανώνονται ομάδες αντιστάσεως στο εσωτερικό της χώρας, ενώ Έλληνες του Στρατού Ξηράς και της Πολεμικής Αεροπορίας μάχονται στην Μ. Ανατολή. Η ελληνική σημαία εξακολουθεί να κυματίζει καθ’ όλη την διάρκεια του Β’ Π.Π., στους ιστούς των πλοίων του Στόλου. Με κύρια βάση την Αλεξάνδρεια, τα ελληνικά πολεμικά πλοία δρούν από τον Ινδικό και την Μεσόγειο, μέχρι τον Ατλαντικό, αναλαμβάνοντας αποστολές μαζί με τα συμμαχικά πλοία. Κύρια έργα του Στόλου μας,  οι συνοδείες νηοπομπών, επιδρομικές ενέργειες, υποστήριξη επιχειρήσεων του Σ.Ξ. και επιθετικές περιπολίες Υ/Β. Ελληνικά Πολεμικά Πλοία έδρασαν στην μάχη του Ατλαντικού και έλαβαν μέρος στις αποβάσεις  της Σικελίας, του Άντζιο και της Νορμανδίας. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το 1943, επί 41 συνολικά πολεμικών συμμαχικών πλοίων στην Μεσόγειο, τα 27 ήταν Αγγλικά, τα 11 ελληνικά και μόνο 3 γαλλικά. Η δράση πλοίων όπως των Α/Τ Β. ΟΛΓΑ, ΑΔΡΙΑΣ, των Υ/Β ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, ΠΡΩΤΕΥΣ, ΓΛΑΥΚΟΣ, ΤΡΙΤΩΝ, ΝΗΡΕΥΣ και ΚΑΤΣΩΝΗΣ καθώς και πολλών άλλων πλοίων, προκαλεί συγκίνηση και παραδειγματίζει τις επερχόμενες γενεές. Βαριές οι απώλειες και ο φόρος αίματος. Χάθηκαν 14 πολεμικά πλοία, 9 επίτακτα και 706 άνδρες.

Μία παράμετρο ισχύος που ποτέ δεν πρέπει να λησμονούμε απετέλεσε το Εμπορικό Ναυτικό μας του οποίου η συμβολή στον συμμαχικό αγώνα και ιδιαίτερα κατά την μάχη του Ατλαντικού για την εξασφάλιση εφοδίων από Αμερική προς Ευρώπη, υπήρξε τεράστια. Συνολικά εχάθησαν 434 εμπορικά πλοία, δηλαδή το 10% των συνολικών συμμαχικών απωλειών, περί τα 500 μικρά πετρελαιοκίνητα ιστιοφόρα, καθώς και 2350 ναυτικοί μας.

Η Ελλάς είναι η μοναδική χώρα που αναγκάσθηκε να αντιμετωπίσει τους στρατούς τεσσάρων χωρών δηλ. της Ιταλίας, Αλβανίας, Γερμανίας και Βουλγαρίας. Εν τούτοις αντιστάθηκε επί 219 ημέρες προκαλώντας τον παγκόσμιο θαυμασμό, όταν η Γαλλία αντιστάθηκε 43 ημέρες, η Νορβηγία 61, η Πολωνία 30, το Βέλγιο 18, η Ολλανδία 4, η Γιουγκοσλαβία 3 και δίχως αντίσταση η Τσεχοσλοβακία, το Λουξεμβούργο και η Δανία. Κατά την διάρκεια της αντιστάσεως των 219 ημερών, οι νεκροί Έλληνες των Ε.Δ. ανήλθαν σε 13.676 και οι τραυματίες σε 62.700. Κατά την διάρκεια της τετραπλής κατοχής, οι αριθμοί των εκτελέσεων από τα κατοχικά στρατεύματα έχουν ως εξής:
-    Οι Αλβανοί: 1.165
-    Οι Ιταλοί: 8.000
-    Οι Βούλγαροι: 25.000
-    Οι Γερμανοί: 50.000

Οι συνολικές απώλειες σε ποσοστό επί του πληθυσμού (εκτελέσεις, κακουχίες, μάχες) ανήλθαν για τους Έλληνες στο 10% (750.000), όταν για την Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν 2.8%, την Ολλανδία 2.2%, την Γαλλία 2%, την Πολωνία 1.8%, την Γιουγκοσλαβία 1.7% και το Βέλγιο 1.5%.

Για να μην νομισθεί ότι ο εθνικός ενθουσιασμός οδηγεί την κρίση μας σε υπερβολές, υπενθυμίζω ότι με ανάλογους επαίνους αναφέρθηκαν για την χώρα μας διεθνείς προσωπικότητες της εποχής όπως ο Κάρολος Ντε Γκωλ, ο  Στάλιν, ο Τσώρτσιλ, ο Μουσολίνι, ο Χίτλερ, ο Βρετανός Στρατάρχης Σερ Χάρολδ Αλεξάντερ και άλλοι.

Είναι βέβαιο ότι η Ελλάς δεν έλαβε όσα εδικαιούτο αναλόγως της προσφοράς της, με την λήξη του πολέμου. Τα θλιβερά γεγονότα της στάσεως ορισμένων μονάδων στη Μ. Ανατολή και τα επακολουθήσαντα γεγονότα του εμφυλίου πολέμου, απετέλεσαν δικαιολογία για τους συμμάχους ώστε να παραχωρήσουν μόνο τα ελληνικά Δωδεκάνησα, ενώ οι αδελφοί μας στην Κύπρο και την Β. Ήπειρο δεν ενώθησαν με την μητέρα πατρίδα. Το νέο παγκόσμιο σκηνικό διαμορφώθηκε αναλόγως των συμφερόντων των Μ. Δυνάμεων.

Εβδομήντα έξι χρόνια μετά η Ελλάδα βιώνει τις τρέχουσες  απειλές και προκλήσεις, με διακύβευμα τα ζωτικά της συμφέροντα και ίσως την ίδια την επιβίωσή της. Το Διεθνές Σύστημα διανύει μεταβατική και ασταθή περίοδο της οποίας η κατάληξη δεν είναι ακόμη ορατή. Την σύγχυση για το μέλλον επιτείνουν η σε εξέλιξη «παγκοσμιοποίηση», η δημογραφική έκρηξη σε υπανάπτυκτες ή αναπτυσσόμενες χώρες, η μείωση φυσικών πόρων, η εκθετική αύξηση στην ζήτηση ενέργειας από ανερχόμενες μεγάλες δυνάμεις, η ανισομέρεια του παραγομένου πλούτου, η αύξηση των εξοπλισμών και η διασπορά Ο.Μ.Κ., η παγκόσμια οικονομική κρίση, οι περιφερειακές συγκρούσεις, η μαζική μετανάστευση, η τρομοκρατία και η επιτελούμενη καταστροφή του περιβάλλοντος.

Η Ε.Ε., μέλος της οποίας αποτελεί η χώρα μας, παρά το σημαντικό πληθυσμιακό, εμπορικό και τεχνολογικό ειδικό βάρος της, δεν διαδραματίζει ανάλογο ρόλο στα διεθνή δρώμενα, δεδομένου ότι στερείται ουσιαστικά κοινής εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, ενώ η ευρωπαϊκή διακρατική αλληλεγγύη είναι υποτυπώδης. Είναι ενδεικτικό ότι μία κρίση στην καρδιά της Ευρώπης, όπως η κρίση στην Ουκρανία έχει ως βασικούς δρώντες τις ΗΠΑ και την Ρωσία. Η   ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης περιορίζει τις στρατηγικές επιλογές της, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, λόγω του γηράσκοντος πληθυσμού της. Οι χιλιάδες εισερχόμενοι ετησίως μετανάστες, και κυρίως οι μουσουλμάνοι, δεν ενσωματώνονται στην Ευρωπαϊκή κοινωνία, δεν υιοθετούν τις αξίες και τον πολιτισμό των χωρών που τους φιλοξενούν και παράλληλα αυξάνονται σε ρυθμούς πολλαπλάσιους από αυτούς των γηγενών ευρωπαίων. Στους κόλπους της ΕΕ εμφανίζονται πλέον φυγόκεντρες τάσεις με αποκορύφωμα το πρόσφατο BREXIT, ενώ παρατηρείται άνοδος των ακροδεξιών πολιτικών κομμάτων και κοινωνικές αντιδράσεις για τους μουσουλμάνους μετανάστες.

Η ευρύτερη περιοχή της χώρας μας είναι από τις πλέον ασταθείς του πλανήτη. Στο ιδιαίτερα ρευστό περιβάλλον των Δυτικών Βαλκανίων, οι Η.Π.Α. προσπαθούν να δημιουργήσουν κράτη δορυφόρους, όπως τα Σκόπια, το Κόσσοβο, η Αλβανία και η Βοσνία, ενώ συμφέροντα στην περιοχή αυτή έχει η Ρωσία (διαμάχη επιρροής με την Δύση στα Βαλκάνια), η Γερμανία, η Τουρκία (νεοθωμανικού τύπου διείσδυση στα Βαλκάνια) και η Ιταλία. Στην ρευστότητα αυτή έχουν προστεθεί και άλλες ασταθείς παράμετροι, όπως οι ενεργειακοί πόροι, ενεργειακοί και οδικοί άξονες, η χρήση διασυνοριακών υδάτων κ.λπ..

Στην ζωτικής σημασίας Μ. Ανατολή, ο σκληρός ανταγωνισμός για επιρροή και επικράτηση μεταξύ Μ. Δυνάμεων, περιφερειακών και τοπικών δυνάμεων, σε συνδυασμό με θρησκευτικές, φυλετικές και πολιτισμικές διαφορές, προκαλούν διαρκείς συγκρούσεις με αποκορύφωμα τον συνεχιζόμενο πολυετή πόλεμο στην Συρία του οποίου οι μεταναστευτικές επιπτώσεις δοκιμάζουν πολλαπλώς την χώρα μας αλλά και την Ευρωπαϊκή συνοχή και ασφάλεια. Η εγκληματική δράση του Ισλαμικού Κράτους στην περιοχή αυτή και οι απεριόριστες επεκτατικές φιλοδοξίες των φανατικών οπαδών του, δημιουργούν επιπρόσθετους κινδύνους εξαπλώσεως του «θεάρεστου» έργου των τζιχαντιστών και στην χώρα μας. 

Η διαχρονικά τεράστια στρατηγική σημασία της Ανατολικής Μεσογείου, που συμπεριλαμβάνει το Ιόνιο, τα Δαρδανέλλια, το Αιγαίο, το Σουέζ, την Κύπρο και την Κρήτη, αυξάνεται ακόμη περισσότερο στις μέρες μας για ενεργειακούς και γεωπολιτικούς λόγους. Η ευρύτερη περιοχή της Α. Μεσογείου παραμένει ζώνη ποικιλίας αντιπαραθέσεων, κρίσεων και συγκρούσεων.

Οι εξελίξεις αυτές της ευρύτερης περιοχής επηρεάζουν την χώρα μας που ευρίσκεται μεταξύ Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής. Ενώ δεν υπάρχει άμεση στρατιωτική απειλή από Βορρά, υπάρχουν φανερές αλλά και υποβόσκουσες αλυτρωτικές βλέψεις, οι οποίες μάλιστα ενθαρρύνονται από εξωτερικές δυνάμεις. Η μόνη στρατιωτική απειλή προέρχεται από την Τουρκία, η οποία υλοποιεί τις δεδομένες επεκτατικές βλέψεις της, εφαρμόζοντας στρατηγική πειθαναγκασμού, μέσω συνδυασμού σειράς πολιτικών και στρατιωτικών ενεργειών. Η Τουρκία πληρεί επ’ ακριβώς τον ορισμό της απειλής, δεδομένου ότι διεκδικεί τμήματα της ελληνικής επικράτειας καθώς και κυριαρχικά μας δικαιώματα με επίσημες επιθετικές πολιτικές δηλώσεις καθώς και με προκλητικές στρατιωτικές ενέργειες. Πέρα από την βούληση, η χώρα αυτή διαθέτει και την προοπτική πραγματοποιήσεως των απειλών της, δεδομένων των στρατιωτικών, οικονομικών, δημογραφικών, και τεχνολογικών δυνατοτήτων της.

Η ανωτέρω περιγραφείσα επικίνδυνη κατάσταση ευρίσκει την οικονομικά ευάλωτη χώρα μας να αντιδρά αντανακλαστικά και να εφαρμόζει κατευναστική πολιτική προς κάθε κατεύθυνση. Στο πλαίσιο αυτό βοηθούμε τους βορείους γείτονές μας, άνευ ανταλλαγμάτων, ενισχύοντας συγχρόνως την αδιαλλαξία και τον αλυτρωτισμό τους. Έχουμε αποσυρθεί οικειοθελώς από την ΝΑ. Μεσόγειο και το κενό καταλαμβάνει η Τουρκία με ότι αυτό συνεπάγεται για το γεωπολιτικό ειδικό μας βάρος, την Κύπρο, την ενέργεια, την εμπορική μας ναυτιλία και την Αποκλειστική Οικονομική μας Ζώνη. Η Θράκη διαβρώνεται ανεξέλεγκτα από την Τουρκία. Το Αιγαίο από φυσικό κέντρο του ελληνισμού, έχει μετατραπεί σε φθίνουσα παραμεθόριο περιοχή, εντός της οποίας έχουμε αποδεχθεί ενυπογράφως την ύπαρξη ζωτικών τουρκικών εθνικών συμφερόντων. Υπάρχουν βάσιμοι φόβοι ότι το Κυπριακό τείνει να επιλυθεί κατά τρόπο επιζήμιο για τον ελληνισμό. Η  τουρκική πρόκληση αντιμετωπίζεται με μακροχρόνιο διμερή διάλογο και ανταλλαγή επισκέψεων. Η εφαρμογή Διεθνών Συνθηκών στο Αιγαίο αποτελεί αιτία πολέμου για την Τουρκία, ενώ οι πτήσεις τουρκικών Α/Φ υπεράνω ακόμη και κατοικημένων νήσων, οι διαρκείς και μακροχρόνιες δεσμεύσεις μεγάλων θαλασσίων περιοχών δήθεν για ασκήσεις και οι συχνές διελεύσεις τουρκικών πολεμικών πλοίων σε Κυκλάδες, Εύβοια και Σούνιο, αντιμετωπίζονται με χλιαρά διαβήματα, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία. Σε ανταπόδωση της τουρκικής αυτής συμπεριφοράς, η χώρα μας σπεύδει να πείσει τους σκεπτικούς Ευρωπαίους για την σκοπιμότητα εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε., και συζητά  μαζί της για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης στο Αιγαίο. Η ζοφερή αυτή θέση και στάση της χώρας μας οφείλεται κυρίως στους εξής λόγους:
-    Έλλειψη μακροπρόθεσμης και διακομματικής Εθνικής Στρατηγικής, που έχει οδηγήσει την χώρα σε παλινωδίες και εσφαλμένες επιλογές.
-    Δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας μας, που υποθηκεύει την ευημερία και των επερχομένων γενεών και η οποία δεν χρήζει περαιτέρω αναλύσεως, αφού όλοι μας υφιστάμεθα καθημερινά τις επιπτώσεις της.
-    Απαράδεκτα δραστική (έως και εγκληματική) μείωση της ισχύος των Ε.Δ. της χώρας μας, σε μία συγκυρία κατά την οποία η ήδη στρατιωτικά ισχυρή Τουρκία καθίσταται πολύ ισχυρότερη, επιτυγχάνοντας έτσι σταδιακά και αναίμακτα τους στόχους της, επ’ απειλή πολέμου.
-    Η υφιστάμενη κρίση ηθών, αξιών και προτύπων, συνέπεια των οποίων αποτελεί η εκτεταμένη διαφθορά που διαπερνά ολόκληρο το κοινωνικό φάσμα, με ευθύνη των εκάστοτε κυβερνώντων και με ολέθριες επιπτώσεις σε κάθε τομέα. ΄
-    Η δοκιμαζόμενη κοινωνική συνοχή, λόγω των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσεως, στην οποία προστίθεται το πρόβλημα των λαθρομεταναστών και ιδιαίτερα των μουσουλμάνων. Η διαχρονικά κυβερνητική ολιγωρία στον τομέα αυτό, σε συνδυασμό με το δημογραφικό μας πρόβλημα, καθιστά το εν λόγω θέμα ως το πλέον σημαντικό εθνικό πρόβλημα, αφού απειλεί όχι απλώς ζωτικά εθνικά συμφέροντα αλλά και συμφέροντα επιβιώσεως του έθνους.

Το θαύμα του 1940 δεν ήταν θαύμα, διότι η τότε ηγεσία εφήρμοσε το διαχρονικής αξίας ρητό «Κυβερνάν εστί προβλέπειν». Η τότε παγκόσμια κρίση και οι απειλές κατά της χώρας μας βρήκαν τον ελληνικό λαό με υψηλό φρόνημα, έτοιμο να ανταποκριθεί και να θυσιασθεί. Τότε η ειρήνη, αν και επιθυμητή, δεν ήταν αυτή το ύψιστο αγαθό αλλά το εθνικό συμφέρον. Η κοινή γνώμη προετοιμάζετο συστηματικά από το κράτος, το σχολείο και την οικογένεια και ήταν κοινωνός των απειλών. Οι νέοι εδιδάσκοντο την ιστορία τους δίχως στρογγυλεύματα, τα τότε Μ.Μ.Ε. με αίσθημα ευθύνης, έθεταν το εθνικό συμφέρον υπεράνω της ακροαματικότητος και οι ένοπλες δυνάμεις, παρά και τα τότε οικονομικά προβλήματα, είχαν προετοιμασθεί ποσοτικά και ποιοτικά κατά τον βέλτιστο τρόπο. Όταν δε ήχησε ο παιάν, πρώτοι οι ταγοί του κράτους (πολιτικοί, διανοούμενοι, μεγαλοεπιχειρηματίες, δημοσιογράφοι και οι γόνοι τους), από όπου και εάν ευρίσκοντο έσπευσαν να καταταγούν και να προωθηθούν στο μέτωπο, δεικνύοντας δια του παραδείγματος τον δρόμο της τιμής.   

Κυρίες και Κύριοι
Είναι καιρός οι ηγέτες μας να χαράξουν διακομματικά την βέλτιστη εθνική πορεία, λέγοντας αλήθειες και δίχως να σύρονται  από τις δημοσκοπήσεις και το πολιτικό κόστος. Οι πολιτικοί μας ταγοί θα πρέπει να ομολογήσουν ότι κράτος που χρωστά, που δεν παράγει, δεν ανταγωνίζεται και δεν αναπτύσσεται, δεν μπορεί ταυτόχρονα να είναι εθνικά ανεξάρτητο. Θα πρέπει ακόμη να αντιληφθούν, ότι ο συνδυασμός δημογραφικό – μετανάστευση – Ισλάμ, αποτελεί την σοβαρότερη εθνική απειλή, η οποία χρήζει αμέσου και αποτελεσματικής αντιμετωπίσεως.

Ισχυρή ένδειξη πολιτικής ωριμάνσεως των Ελλήνων συμπολιτών μας, θα αποτελέσει η απόκτηση κοινωνικής αλληλεγγύης και η ικανότητα διακρίσεως μεταξύ ηγετών  που ανοίγουν εθνικούς δρόμους αδιαφορώντας για την δημοφιλία τους και αυτών οι οποίοι υπόσχονται διαρκώς και ψευδώς σε ψηφοφόρους. Η πραγματική Δημοκρατία εφαρμόζει άμεσα και καθολικά τους νόμους, παρέχει ίσες ευκαιρίες και αναδεικνύει την αριστεία η οποία με την σειρά της προστατεύει την Δημοκρατία. Η ισοπέδωση της αριστείας ευνοεί τους ανεπαρκείς οι οποίοι υποσκάπτουν τα θεμέλια της Δημοκρατίας. Η νεολαία μας, παρά το γεγονός ότι μαστίζεται από τα σφάλματα της γενιάς μας, είναι καλύτερη από εμάς και αναμένει να της δοθούν εγχώριες ευκαιρίες προκειμένου να μην δραπετεύει στο εξωτερικό. Πίσω από την λέξη «ανάπτυξη» την οποία πολλοί τελευταία χρησιμοποιούν, δίχως να την αναλύουν, κρύβεται πολλή δουλειά, γνώση, οργάνωση, σχεδίαση, συστηματική εφαρμογή, αξιοκρατία,  ικανότητα προσαρμογής στο διεθνές περιβάλλον και ελεύθερο πνεύμα απαλλαγμένο από ιδεοληψίες.

Οι προκλήσεις, οι ευκαιρίες και οι κίνδυνοι δεν περιμένουν και απαιτούν προετοιμασία, βούληση, πίστη στις ικανότητές μας και ενεργοποίηση του συνόλου του ελληνισμού όπου γης. Πριν είναι αργά θα πρέπει να ενισχύσουμε την εθνική μας ισχύ και ιδιαίτερα τις Ένοπλες Δυνάμεις. Δίχως την σταθερότητα που διασφαλίζουν οι αποτρεπτικές Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας, ουδεμία οικονομική, επενδυτική, εμπορική, παραγωγική και πολιτιστική δραστηριότητα δύναται να ευδοκιμήσει. Τέλος, η συστηματική επένδυση σε μία παιδεία που θα παρέχει τεκμηριωμένη γνώση και θα αποδίδει ενσυνείδητους Έλληνες πολίτες, αποτελεί την μόνη ασφαλή μακροπρόθεσμη επένδυση η οποία θα μας επιτρέψει να ανακαλύψουμε ποιοί πραγματικά είμαστε και θα μας οπλίσει με την απαιτουμένη αυτοπεποίθηση και το οφειλόμενο αίσθημα ευθύνης έναντι των απογόνων μας.
Η Ελλάδα μας διαθέτει όλες τις φυσικές, γεωγραφικές, πλουτοπαραγωγικές, ιστορικές και πολιτισμικές προϋποθέσεις για την μετατροπή της σε χώρα σταθερότητος και ευημερίας. Απομένει το γεγονός αυτό να το πιστέψουν οι Έλληνες πολίτες και οι ηγεσίες τους προκειμένου να το υλοποιήσουν αποτελεσματικά και να δικαιώσουν έτσι την θυσία των ηρώων του 1940, για τις ψυχές των οποίων μία τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε το καλύτερο μνημόσυνο.

Ζήτω η εθνική επέτειος του 1940.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τους νεκρούς του 1940.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΕΝΟΠΛΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ – ΗΓΕΣΙΑ» : Η ηγεσία σε ειρήνη, κρίση και πόλεμο. Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.

on Wednesday, 26 October 2016. Posted in Σεμινάρια

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς και Ιπποκράτης Δασκαλάκης

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΕΝΟΠΛΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ – ΗΓΕΣΙΑ» : Η ηγεσία σε ειρήνη, κρίση και πόλεμο. Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.

Έγινε την Τρίτη 24/10/2015 η προγραμματισμένη διάλεξη του θέματος στο πλαίσιο του Σεμιναρίου «ΕΝΟΠΛΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ – ΗΓΕΣΙΑ». Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. που διοργανώνει το Ινστιτούτο το Φθινόπωρο του 2016.
                           

 Οι Διαλέκτες: Ιπποκράτης Δασκαλάκης  και   Αναστάσιος Μπασαράς

    Σε μια κατάμεστη αίθουσα οι διαλέκτες Ιπποκράτης Δασκαλάκης (Υπτγος ε.α.) και  Αναστάσιος Μπασαράς (Σμχος ε.α.) παρουσίασαν με μεγάλη επιτυχία τα θέματά τους,  περίληψη και γενικές γραμμές ακολουθούν:



ΓΕΝΙΚΑ
Αναπτύχθηκαν οι βασικές αρχές της ηγεσίας (πολιτικής και στρατιωτικής) και του ρόλου που αυτή (ηγεσία) διαδραματίζει στην διακυβέρνηση κρατών και των ΕΔ αυτών. Έγινε, επίσης, αναφορά στο ρόλο της ηγεσίας στη διαμόρφωση της εθνικής ισχύος του κράτους και της εθνικής πολιτικής με έμφαση στην επίτευξη της αναγκαίας εθνικής-κοινωνικής συσπείρωσης προς χάραξη-επίτευξη των εθνικών αντικειμενικών στόχων. Συσχετίστηκαν οι ισορροπίες, τα προβλήματα και η ποιότητα των σχέσεων πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας σε περιόδους ειρήνης κρίσεως και πολέμου, με την εθνική ισχύ. Εδόθησαν σχετικά παραδείγματα από το παρελθόν (από επιλεγμένα κράτη, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος) και εξετάζεται η διαμόρφωση των σχέσεων αυτών στο μέλλον βάσει της εξελίξεως ορισμένων παραμέτρων (π.χ. διεθνές περιβάλλον, τεχνολογία, νέες μορφές πολέμου, απειλών και προκλήσεων κ.λπ.).
Το αντικείμενο της ηγεσίας σε ειρήνη, κρίση και πόλεμο παρουσιάστηκε από τον Υποστράτηγο (εα) Δασκαλάκη Ιπποκράτη ενώ οι Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας από το Σμχο (εα) Μπασαρά Αναστάσιο.

Η ηγεσία σε ειρήνη, κρίση και πόλεμο – ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Παρουσιάστηκαν, αναλύθηκαν και συζητήθηκαν τα παρακάτω:
1)Ανάλυση της έννοιας της ηγεσίας και των στοιχείων που εμπλέκονται και διαμορφώνουν τις λειτουργίες-χαρακτηριστικά της.
2)Σύγκριση των εννοιών ηγεσίας-διοικήσεως-διευθύνσεως (leadership-command-management).
3)Ρόλος του περιβάλλοντος-συστήματος στη διαμόρφωση της ηγεσίας και μεταξύ τους αλληλοεπίδραση.
4)«Συνταγή» δημιουργίας ηγετών. Ηγέτης γεννιέσαι ή γίνεσαι?
5)Επιδιωκόμενες λειτουργίες της πολιτικής ηγεσίας και κίνδυνοι που ελλοχεύουν.
6)Διαφοροποίηση ηγεσίας-δημαγωγίας.
7)Διαφορές πολιτικής-στρατιωτικής ηγεσίας.
8)Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στρατιωτικής ηγεσίας.
9)Επιδιωκόμενες λειτουργίες της στρατιωτικής ηγεσίας και κίνδυνοι που ελλοχεύουν.
10)Περίοδοι κρίσεως και ο ρόλος της ηγεσίας.
11)Περίοδοι πολέμου και ο ρόλος της ηγεσίας.
12)Παραδείγματα ηγετικών φυσιογνωμιών-αναφορά σε ιστορικά παραδείγματα.
13)Ελληνική πραγματικότητα και η έλλειψη αξιόπιστου συστήματος-περιβάλλοντος-μεθόδου-βούλησης (?) δημιουργίας ηγετών.
14)Διερεύνηση του ρόλου της ηγεσίας στο σημερινό μεταβαλλόμενο περιβάλλον των νέων απειλών και ο ρόλος της τεχνολογίας.
Παρουσιάστηκαν  και εδόθηκαν τα σχετικά κείμενα προς μελέτη.

Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας (ΣΠΣΗ) - MΠΑΣΑΡΑΣ

Έγινε παρουσίαση, σύνοψη και παράθεση θεμάτων όπως:
-Σχέσεις πολιτικής-στρατιωτικής ηγεσίας γενικά (Ορισμός των ΣΠΣΗ. ΠΣΣ στη σύγχρονη Ελλάδα, Σύγκριση των ΣΠΣΗ στην Τουρκία και Ελλάδα, Επιρροή των Μεγάλων Δυνάμεων στις ΣΠΣΗ στην Ελλάδα)
-Σύγχρονο περιβάλλον και απαιτήσεις (Σημεία τριβών, Παρουσίαση κυρίων χαρακτηριστικών και κριτηρίων αρμονικών ΣΠΣΗ)
-Ιστορικά παραδείγματα (Μια σύνοψη λεγόμενων και συμπερασμάτων μεγάλων ανδρών επί των ΣΠΣΗ)
-Ελληνική πραγματικότητα (Παράθεση θεσμικού πλαισίου, διαπιστώσεις, συμπεράσματα και προτάσεις βελτίωσης ΣΠΣΗ στην Ελλάδα)
      Ενδεικτικά τα ζητήματα και τα ερωτήματα τα οποία εξετάστηκαν ήταν τα ακόλουθα:
1)Πώς ορίζονται οι ΣΠΣΗ σχέσεις;
2)Ανασκόπηση των ΠΣΣ στη σύγχρονη Ελλάδα
3)Σύγκριση των ΣΠΣΗ στην Τουρκία και Ελλάδα
4)Επιρροή των Μεγάλων Δυνάμεων στις ΣΠΣΗ στην Ελλάδα
5)Ποια είναι τα σημεία τριβών μεταξύ της ΠΗ και της ΣΗ
6)Τα κύρια χαρακτηριστικά των αρμονικών ΣΠΣΗ.
7)Ποιά είναι τα κριτήρια ενός καλού δημοκρατικού ελέγχου των ΣΠΣΗ;
8)Πώς είδαν τις ΣΠΣΗ μεγάλες σύγχρονες προσωπικότητες;
9)Γιατί ο Georges Clemenceau εδήλωσε ότι ο πόλεμος είναι άκρως σοβαρό θέμα για να τον εμπιστευθούμε στο Στρατό;
10)Γιατί ο Πλάτων στην πολιτεία του 2400 χρόνια πριν ερώτησε Ποιός τους φύλακες θα φυλάττει;
11)Ποιό είναι το θεσμικό πλαίσιο των ΣΠΣΗ σχέσεων στην Ελλάδα;
12)Διαπιστώσεις και συμπεράσματα επί των ΣΠΣΗ στην Ελλάδα!
13)Προτάσεις βελτίωσης των ΣΠΣΗ στην Ελλάδα!
14)Υπάρχει επαρκής βιβλιογραφία στην Ελλάδα επί των ΣΠΣΗ;
      Στην παρουσίαση, σύνοψη και παράθεση θεμάτων τονίστηκε ότι το Μάιο του 2014, το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών οργάνωσε την ημερίδα " Πολιτικοστρατιωτικές Σχέσεις σε Κρατικό Πλαίσιο. Διδάγματα για την Ελλάδα". Ένα σημαντικό θέμα που έχει επηρεάσει την ιστορία μας και αφορά τόσο την πολιτική (ΠΗ), όσο και την στρατιωτική ηγεσία (ΣΗ). Τα ευνοϊκά σχόλια, η πρωτοπορία της θεματολογίας για τα Ελληνικά δεδομένα, η ποιότητα των εισηγήσεων σε συνδυασμό με την όλη οργάνωση έκαναν την ημερίδα ιδιαίτερα επιτυχή.
Το αντικείμενο των σχέσεων ΠΗ και ΣΗ σε περιόδους ειρήνης, κρίσεως και πολέμου απασχολεί κάθε ευνομούμενο κράτος. Ωστόσο, στην Ελλάδα, παρά τις πικρές εθνικές εμπειρίες, το αντικείμενο θεωρείται, μάλλον, ως θέμα «ταμπού», με δειλά βήματα βελτίωσης.
      Ακολούθησε ο κορμός της εισήγησης υποστηριζόμενος από παρουσίαση ΡΡΤ.
      Στον επίλογο τονίστηκαν ότι:
Το αντικείμενο των ΣΠΣΗ σε περιόδους ειρήνης, κρίσεως και πολέμου, λόγω της σημασίας του απασχολεί εκτενώς κάθε ευνομούμενο κράτος.
Παρά την πλούσια αλλά ατυχή εθνική εμπειρία, η Ελλάς θεωρεί το εν λόγω αντικείμενο ως θέμα «ταμπού», με αποτέλεσμα τα βήματα βελτιώσεως στον τομέα αυτό να είναι πενιχρά.
Η πρόθεση του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. είναι να κρατάει ανοικτό το θέμα των ΠΣΣ, να το παρακολουθεί και να το αναδεικνύει έως ότου αφυπνισθούν οι έχοντες την ευθύνη διακυβερνήσεως της χώρας.
      Παρουσιάστηκαν  και εδόθηκαν τα σχετικά κείμενα προς μελέτη.

14/6/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016): Κυπριακό: Ιστορικό - εξελίξεις και οι επιπτώσεις μιας βιαστικής λύσεως

on Tuesday, 14 June 2016. Posted in Ομιλίες

Επιμέλεια Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υπτγος ε.α., Δντής Μελετών ΕΛΙΣΜΕ

14/6/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016): Κυπριακό: Ιστορικό - εξελίξεις και οι επιπτώσεις μιας βιαστικής λύσεως

Εισηγητής ο Παναγιώτης Γκαρτζονίκας, Αντιστράτηγος ε.α. Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

1.    Εισαγωγή
2.    Η Κύπρος υπό Βρετανική κατοχή
3.    Ο Απελευθερωτικός Αγώνας
4.    Από τα γεγονότα της Τηλλυρίας στην εισβολή του 1974
5.    Το πλαίσιο επίλυσης του Κυπριακού μετά την εισβολή
6.    Το σχέδιο Ανάν
7.    Το πλαίσιο των σημερινών συζητήσεων
8.    Επιλογές Ελληνικής πλευράς και συνέπειες
9.    Επίλογος

Κατεβάστε ΕΔΩ την ενδιαφέρουσα παρουσίαση!

1/6/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016) -ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΝΑ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ Ε.Ε. ΜΙΑ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ"!

on Wednesday, 01 June 2016. Posted in Σεμινάρια

Επιμέλεια Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υπτγος ε.α., Δντής Μελετών ΕΛΙΣΜΕ

1/6/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016) -ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ  ΣΤΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΝΑ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ Ε.Ε. ΜΙΑ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Εισηγητής: Δρ. ΝΙΚΟΣ ΔΕΝΙΟΖΟΣ , Ανωτ. Αξιωματικός Λ.Σ. ε.α.
Διδάσκων στο Μ.Π.Σ. «Γεωπολιτική Ανάλυση και Γεωπολιτική Σύνθεση» του ΕΚΠΑ
Μεταδιδακτορικός Ερευνητής στο ΤΝΕΥ Πανεπιστημίου Αιγαίου

1.  Γενικά
Η μετανάστευση αποτελεί, ένα από τα σημαντικότερα και δυναμικότερα φαινόμενα παγκοσμίως, που μάλιστα, εμφανίζεται με ιδιαίτερη ένταση στον ευρωπαϊκό χώρο, ο οποίος δέχεται σήμερα, εξαιρετικές μεταναστευτικές πιέσεις, αφενός εξαιτίας των γεωπολιτικών ανακατατάξεων σε διεθνές επίπεδο, ο πόλεμος στη Συρία η επέκταση του Ισλαμικού κράτους και αφετέρου επειδή το όλο ευρωπαϊκό οικοδόμημα εμφανίζεται ως η «γη των ευκαιριών» για πληθυσμούς χωρών που βιώνουν πολύχρονη οικονομική ύφεση. Ως μετανάστευση ορίζεται κάθε μετακίνηση ανθρώπων από μια περιοχή σε μια άλλη ή από μια χώρα σε μία άλλη. Ο όρος «μετανάστευση» αντιμετωπίζεται με την ευρεία έννοια, που περιγράφει την μετακίνηση ανθρώπων από μία χώρα σε μια άλλη, με σκοπό την εργασία, τη διαμονή ή την αναζήτηση ασύλου. Αντίστοιχα, ο όρος «μεταναστευτική πολιτική» αναφέρεται στις πολιτικές που αναπτύσσονται σε σχέση με το περιεχόμενο της μετανάστευσης, όπως αυτό περιγράφεται παραπάνω.  Ο όρος «μετανάστης» περιγράφει άτομα που μετακινούνται από τη χώρα γεννήσεώς τους σε άλλη χώρα, με σκοπό την εγκατάσταση (συχνά αναφέρονται και ως "μόνιμα εγκατεστημένοι", οι οποίοι συνήθως επιδιώκουν την εργασιακή /επαγγελματική και οικιστική αποκατάσταση, ενώ συχνά τίθεται το ζήτημα της οικογενειακής τους επανένωσης.  Όσον αφορά τον όρο «πρόσφυγας», κυριότερο κείμενο καθορισμού του καθεστώτος του, είναι η Σύμβαση της Γενεύης του 1951 – συγκεκριμένα στο άρθρο 1 – και το Πρωτόκολλο του 1967 (το οποίο διευρύνει, στην ουσία, την γεωγραφική εφαρμογή της προαναφερόμενης Σύμβασης).

ΕΔΩ! η συνέχεια!

20/5/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016): ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

on Friday, 20 May 2016. Posted in Ομιλίες

Επιμέλεια Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υπτγος ε.α., Δντής Μελετών ΕΛΙΣΜΕ

20/5/2016.  ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016): ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Εισηγητής: ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΟΨΑΧΕΙΛΗΣ - ΔΙΕΘΝΟΛΟΓΟΣ

Γενικά
    Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 υφίσταται μια ιδιαίτερη σχέση που συνδέει τα ενεργειακά ζητήματα με τα ζητήματα άμυνας και ασφάλειας στις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις. Ωστόσο, μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ’90, η εξίσωση «ενέργεια – ασφάλεια» στα Ελληνο-Τουρκικά είχε κυρίως διμερή και μονοδιάστατο χαρακτήρα. Από τις αρχές του ’90 και έκτοτε, η εξίσωση «ενέργεια – ασφάλεια» αναβαθμίζεται, διεθνοποιείται και αποκτά πολλές διαστάσεις και επίπεδα ανάλυσης στο πλαίσιο των Ελληνο-Τουρκικών σχέσεων. Ειδικότερα, οι ενεργειακές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν επηρεάσει καθοριστικά το στρατηγικό περιβάλλον και οδηγούν προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις τις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις.

Συνοπτική Παρουσίαση Κυρίων Σημείων
    Η σχέση μεταξύ ενέργειας και ασφάλειας στις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις έχει την αφετηρία της στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Εκεί για πρώτη φορά η διενέργεια ερευνών για Υ/Α στο Αιγαίο, συναρτάται με την αμφισβήτηση της Ελληνικής κυριαρχίας στην περιοχή από την πλευρά της Τουρκίας. Ωστόσο, μέχρι και το 1993 η εξίσωση «ενέργεια – ασφάλεια» στις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις είχε διμερή και μονοδιάστατο χαρακτήρα.
    Το 1994, η πρόταση κατασκευής του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, φέρνει νέα δεδομένα. Το ζήτημα από διμερές, γίνεται περιφερειακό και διεθνές, με ενδιαφερόμενους, εκτός από την Ελλάδα και την Τουρκία, τη Ρωσία, την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ. Παράλληλα, εκτός από τη συζήτηση περί της σχέσης μεταξύ ενέργειας και ασφάλειας (defence and security), τέθηκαν και ευρύτεροι προβληματισμοί που αφορούσαν την ίδια την ενεργειακή ασφάλεια (energy security, security of supply, diversification, pipeline security, etc.). Μέχρι και τις αρχές του 2000 η περιοχή ενδιαφέροντος είναι το Βόρειο Αιγαίο.
    Το 2001, γίνονται οι πρώτες έρευνες για Υ/Α στο Ισραήλ και στην Αίγυπτο. Τα στοιχεία των ερευνών δείχνουν ύπαρξη σημαντικών κοιτασμάτων αερίου και στην Κύπρο. Η Κυπριακή κυβέρνηση προχωρά σε οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών με τα όμορα κράτη εκτός από την Τουρκία, και το 2008 αναθέτει στην Noble Energy δικαιώματα ερευνών στο οικόπεδο 12 (κοίτασμα «Αφροδίτη»).
    Οι ενεργειακές και νομικές εξελίξεις (ΑΟΖ) στην Ανατολική Μεσόγειο κινητοποιούν αντίστοιχες εξελίξεις και συζητήσεις στην Ελλάδα. Και παράλληλα με τις εξελίξεις αυτές, εντατικοποιείται και η συζήτηση περί ενός νότιου αγωγού Ρωσικού αερίου μέσω Ελλάδας στην Ευρώπη ως ανταγωνιστικό σχέδιο στη συζήτηση για την έλευση ενός αγωγού που θα μεταφέρει αέριο από το Αζερμπαϊτζάν στην Ευρώπη, σχέδιο που υποστηρίζουν οι ΗΠΑ.
    Η συσσώρευση τόσο ισχυρών ενεργειακών συμφερόντων και δρώντων (κρατικών και μη κρατικών) στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου αναπόδραστα επηρεάζει και τις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις. Ειδικότερα, από το 2008 μέχρι σήμερα, οι ενεργειακές εξελίξεις και οι συσχετισμοί στην περιοχή διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην πορεία των Ελληνο-Τουρκικών σχέσεων.
    Απέναντι στις Τουρκικές αντιδράσεις και τα ανταγωνιστικά συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, η Ελλάδα προχωρά σε μια περιφερειακή συνεργασία των άμεσα ενδιαφερόμενων κρατών με κοινά ενεργειακά και γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή. (Τριμερής Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου και τριμερής Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ)
    Το διάστημα 2011-13 η Αίγυπτος απομακρύνεται από την ενεργειακή συμμαχία της Ανατολικής Μεσογείου και προσεγγίζει την Τουρκία. Μετά το 2013, η Αίγυπτος επανέρχεται δυναμικότερη στην ενεργειακή συμμαχία αλλά πλέον έχουν μεταβληθεί οι συνθήκες για το Ισραήλ, το οποίο αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με την Τουρκία και να ξαναδεί τα ενεργειακά του συμφέροντα μαζί της.
    Η αδυναμία της Ελλάδας να κεφαλαιοποιήσει διεθνοπολιτικά την διάθεση για συνεργασία των ενεργειακών της «φίλων» στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, ουσιαστικά αφαιρεί σημαντικά στοιχεία από τη δυναμική που θα μπορούσε να έχει μια περιφερειακή ενεργειακή συνεργασία και ο αντίκτυπος που θα είχε απέναντι στην εξίσωση των Ελληνο-Τουρκικών σχέσεων.
    Από το 2015 και μετά έχουμε πάλι ένα νέο σκηνικό στην Ανατολική Μεσόγειο που σαφώς μεταβάλλει τα δεδομένα. Ενώ τα επιχειρηματικά συμφέροντα δείχνουν να εξακολουθούν να υποστηρίζουν τις τριμερείς ενεργειακές συμμαχίες και την προοπτική ενός αγωγού που θα μεταφέρει αέριο από τα ενεργειακά πεδία της Ανατολικής Μεσογείου προς την Ευρώπη μέσω Ελλάδας αποκλείοντας την Τουρκία από τους σχεδιασμούς, τα κράτη που συμμετέχουν στις τριμερείς ενεργειακές συμμαχίες προσδοκούν την αναθέρμανση των σχέσεων με την Τουρκία. Η τάση αυτή εξηγείται επαρκώς μέσα από την ανάλυση της ενεργειακής στρατηγικής του Αμερικανικού παράγοντα στην περιοχή.
    Στόχος της εισηγήσεώς μου είναι να παρουσιάσω το όλο πλαίσιο με έμφαση στις τρέχουσες εξελίξεις στα πλαίσια μιας γεωστρατηγικής αναλύσεως περί των ενεργειακών ζητημάτων της Ανατολικής Μεσογείου σε σχέση με τα ζητήματα άμυνας και ασφάλειας στις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις.

Σημεία Ενδιαφέροντος προς Συζήτηση
1.    Το ιστορικό πλαίσιο της εξίσωσης «ενέργεια – ασφάλεια» στις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις 
2.    Το σκηνικό στην Ανατολική Μεσόγειο: Περιφερειακοί δρώντες και συμμαχίες
3.    Ευρύτεροι σχεδιασμοί και διεθνείς δρώντες - Η θέση Ευρώπης, ΗΠΑ, Ρωσίας
4.    Οι ανατροπές του 2015-16: Το νέο σκηνικό – Τα ενεργειακά πεδία ως παράγοντας οικονομικής ανάπτυξης και όχι ως γεωπολιτικός άξονας.
5.    Γεωστρατηγική ανάλυση: Ποια τα διδάγματα για τη χώρα μας και ποιες οι προοπτικές

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1.    Κοψαχείλης Βασίλης (2014), «Περίπλοκες Συμμαχίες στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο: Ευκαιρίες αλλά και στρατηγικά κενά στην προσέγγιση Ελλάδας και Κύπρου με Αίγυπτο και Ισραήλ», Foreign Affairs (The Hellenic Edition), 31: 34-46
2.    Κόλμερ Κωνσταντίνος (2006), Τα Πετρέλαια της Ελλάδος, Αθήνα: Λιβάνης
3.    Blinken Antony, “Remarks on American Foreign and Energy Policy Priorities”, The Atlantic Council, November 20, 2015
4.    Ratner Michael (et.al.) (2013), Europe’s Energy Security, Washington: U.S. Congress
5.    Λιάγγου Χρύσα, «Δυο εναλλακτικές για τη μεταφορά του αερίου», Η Καθημερινή, 7 Φεβρουαρίου 2016
6.    Morningstar Richard, “Remarks at The Economist’s Investment Energy Summit”, The Economist Conference, March 28, 2012
7.    Iseri Emre (2009), “The US Grand Strategy and the Eurasian Heartland in the Twenty-First Century”, Geopolitics, 14:26-46
8.    Geden Oliver, Gratz Jonas (2014), “The EU’s Policy to Secure Gas Supplies”, CSS Analyses in Security Policy, No.159, September
9.    European Commission (2015), A Framework Strategy for a Resilient Energy Union with a Forward-Looking Climate Change Policy, Brussels: Energy Union Package
10.     Inbar Efraim (2014), The New Strategic Equation in the Eastern Mediterranean, Tel-Aviv: Bar-Ilan University Press

15/5/2016. Παρουσίαση Ομιλίας Καθηγητή Ιωάννη Σαλαβράκου

on Sunday, 15 May 2016. Posted in Ομιλίες

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

15/5/2016. Παρουσίαση Ομιλίας Καθηγητή Ιωάννη Σαλαβράκου

Την Πέμπτη 12/5/2016
Σε μιά κατάμεστη αίθουσα του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.
και με ιδιαίτερη επιτυχία.

Ο Καθηγητής

Ιωάννης-Διονύσιος Σαλαβράκος

Παρουσίασε τη θεματική

"Τα ΟΙκονομικά του Συμβατικού Πολέμου".

Παρουσίαση:    ΕΔΩ!           

14/5/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016): ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ

on Saturday, 14 May 2016. Posted in Ομιλίες

Επιμέλεια Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υπτγος ε.α., Δντής Μελετών ΕΛΙΣΜΕ

Διαλέκτης: Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης

Γενικά-Περίγραμμα:
    Η προσέγγιση του θέματος θα περιλάβει μια παρουσίαση της εξέλιξης των γεγονότων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής,  με παράλληλη εξέταση των διεθνών εξελίξεων στην ευρύτερη, όπως στην Βόρεια Αφρική, με μνεία την λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» και τις επιπτώσεις της σε ολόκληρο τον Αραβικό κόσμο. Ο παράγων Ισλάμ και οι διαφορές Σουνιτών και Σιιτών είναι από τους σημαντικότερους λόγους και παράγοντες παραγωγής της βίας στην Μέση Ανατολή και στον Αραβικό κόσμο.Ο εμφύλιος πόλεμος στην Συρία, η δημιουργία του ISIS, οι τρομακτικές εξελίξεις όχι μόνο στην Συρία, αλλά και στο Ιράκ, οι άμεσα και οι έμμεσα  εμπλεκόμενοι στην μεγάλη αυτή ανθρωποσφαγή είναι τα θέματα που θα εστιάσουμε ακόμη περισσότερο.  Ακόμη θα προσπαθήσουμε  να διερευνήσουμε και να αναδείξουμε  τα αίτια ,  τις επιδιώξεις και τα σχέδια των εμπλεκομένων πλευρών, όπως οι ΗΠΑ, Σαουδική Αραβία, Τουρκία, καθώς και άλλων  Αραβικών κρατών. Θα αναφερθούμε στην οικονομική διάσταση του θέματος και πως επηρεάζονται οι γεωπολιτικές εξελίξεις και η χάραξη της εξωτερικής πολιτικής των κρατών. Η εμπλοκή της Ρωσίας και η αλλαγή του σκηνικού στην περιοχή και οι λόγοι που τελικά οδήγησαν στην απόσυρση των στρατιωτικών της δυνάμεων από την Συρία, μετά από περίπου έξη μήνες στρατιωτικής δράσης  είναι ένα πολύ ενδιαφέρον κεφάλαιο που θα πρέπει να μελετηθεί και να αξιολογηθεί. 

Συνοπτική Παρουσίαση-Κύρια Σημεία:
    Η  Μέση Ανατολή  ανέκαθεν ήταν στο επίκεντρο των εξελίξεων, μια θερμή περιοχή του πλανήτη,  όπου δύο στοιχεία ανέβλυζαν συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες,  χωρίς σταματημό. Το πετρέλαιο και το αίμα. Το δεύτερο βέβαια συνεπεία του πρώτου, ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες. Σήμερα η κατάσταση δεν έχει βελτιωθεί, αλλά θα λέγαμε ότι χειροτέρεψε , καθόσον νέοι παράγοντες-παίκτες εισήλθαν στο φοβερό αυτό σπιράλ της γεωπολιτικής, των προκλήσεων,  του ψυχολογικού και διπλωματικού πολέμου,  των ανελέητων  πολεμικών συρράξεων.

    Οι ΗΠΑ, η παγκόσμια υπερδύναμη, η αυτοκρατορία σχεδίασε, οργάνωσε, στήριξε και υποστήριξε την λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» με σκοπό την ολοκλήρωση του φαραωνικού σχεδιασμού της για την παγκόσμια κυριαρχία, εξουδετερώνοντας τους μεγάλους αντιπάλους της και εν δυνάμει αμφισβητίες της κυριαρχίας της την Ρωσία και με τελικό ΑΝΣΚ την Κίνα.Συγκεκριμένα  το 2001, ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους όταν αποφάσισε να τοποθετήσει, εκτός των άλλων αραβικών  κρατών και την Συρία στον κατάλογο  των στόχων για καταστροφή, αποσκοπούσε τρεις επιδιώξεις: 

•    Να καταστραφεί ο «άξονας της Αντίστασης» και να ευνοηθεί ο ισραηλινός επεκτατισμός.
•    Να βάλει χέρι στα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου, 
•    Να αναδιαμορφώσει την «Ευρύτερη Μέση Ανατολή».

    Τα πολεμικά σχέδια  των ΗΠΑ  απέτυχαν το 2005 και το 2006, λαμβάνοντας τελικά τη μορφή της «Αραβικής Άνοιξης» το 2011: Ένας πόλεμος 4ης γενιάς, που έπρεπε να φέρει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα  και τα  μετριοπαθή ισλαμικά στοιχεία στην εξουσία, κατά το πρότυπο των ισλαμιστών της Τουρκίας του Ερντογάν. Τα αποτελέσματα της λανθασμένης τελικά πολιτικής αυτής είναι φανερά σε όλους μας σήμερα. Η συνεχής και αδυσώπητη προσπάθεια των ΗΠΑ (και των συμμάχων της) για παγκόσμια κυριαρχία και η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων των, για την αδηφάγο βιομηχανία των, είναι η γενεσιουργός αιτία για όλα αυτά τα τραγικά που βιώνουμε από την Μέση Ανατολή και την Βόρεια Ευρώπη, μέχρι την Άπω Ανατολή.

    Σε ένα εκπληκτικό του άρθρο ο πολυσυζητημένος πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Χένρι Κίσιντζερ, με τίτλο «The world in flames» στις  31 Αυγούστου 2014, περιέγραφε  την δημιουργία των αδελφών μουσουλμάνων και την μετεξέλιξη διαφόρων παραφυάδων των στις σημερινές  τρομοκρατικές οργανώσεις, που όλοι γνωρίζουμε  σήμερα, περισσότερο από τις φρικαλεότητες που διαπράττουν, παρά από την ιδεολογικά και θρησκευτικά πιστεύω των, όπως το ISIS και η Αλ Νούσρα. 

    Ποιος όμως κρύβεται πίσω από το ΙSIS;Σύμφωνα με άκρως απόρρητο έγγραφο της DIA (Defense Intelligence Agency), της Αμερικανικής Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, που διέρρευσε στο διαδίκτυο οι Τζιχαντιστές του ISIS εκπαιδεύτηκαν και εξοπλίστηκαν από τις Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες προκειμένου να ανατρέψουν την κυβέρνηση του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία. Έτσι είναι δηλαδή πλέον κοινό μυστικό ότι το ISIS αποτελεί δημιούργημα και γεωπολιτικό εργαλείο των Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που ως στόχο είχε και έχει την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία και την ανάσχεση της επιρροής της Ρωσίας και της Κίνας στη Μέση Ανατολή.  Οι οικονομικοί πόροι του Ισλαμικού κράτους είναι ένα πολύ ενδιαφέρον κεφάλαιο και θα αναφερθούμε στις πηγές και στα έσοδά του.

    Η εμπλοκή της Ρωσίας στην ανθρωποσφαγή της Συρίας, οι μυστικές συμφωνίας, ο ρόλος της Τουρκίας, η κατάρριψη του Ρωσικού Α/Φ, που άλλαξε τα πάντα στις σχέσεις των δύο κρατών. Το Κουρδικό θέμα και ιδιαίτερα οι Κούρδοι της Συρίας και η δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους, που τελικά θα γίνει και γιατί θα γίνει και γιατί το στηρίζουν οι ΗΠΑ, όπως και οι οικονομικοί παράγοντες και αγωγοί υδρογονανθράκων στην περιοχή θα αναλυθούν και θα παρουσιαστούν, ώστε να γίνει αντιληπτό τι παιχνίδι παίζεται στην περιοχή, τι συμφέροντα  υποκρύπτονται και ποιοι οι ενδιαφερόμενοι είναι τα θέματα που θα αναλυθούν ιδιαίτερα. Το προσφυγικό και η εισβολή τζιχαντιστών στην Ευρώπη και ο μεγάλος κίνδυνος που απειλεί όλους μας είναι τα θέματα που θα μας προβληματίσουν και θα αναλυθούν με ιδιαίτερη προσοχή και ευαισθησία.
   
Σημεία Ενδιαφέροντος προς Συζήτηση:
•    Μονοπολικός κόσμος.
•    Ισλάμ, Ιδεολογία
•    Σουνίτες – Σιίτες
•    ISIS.Δημιουργία, υποστηρικτές.
•    Τουρκία και Σαουδική Αραβία. Ο ρόλος των στον πόλεμο.
•    Αγωγοί υδρογονανθράκων και η Γεωστρατηγική πολιτική.
•    Η εμπλοκή της Ρωσίας στον πόλεμο της Συρίας.
•    Το Κουρδικό κράτος εφιάλτης της Τουρκίας.
•    Η νέα Μέση Ανατολή και πως θα υλοποιηθεί.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ -ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΡΟΣ ΜΕΛΕΤΗ
•Ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας, του Hamit Bozarslan
•Τουρκία η ανεπιθύμητη, του Γεωργίου Δουδούμη
•Ισλάμ, του Αναστασίου , Αρχιεπισκόπου Αλβανίας
•Τουρκικό Πολιτικό Ισλάμ και Ισλαμιστικά Δίκτυα στην Γερμανία, του Κων-νου Γώγου.
•Αρθογραφία ΜΜΕ
•Διαδίκτυο για θέματα Μέσης Ανατολής, Συρία, Τουρκία, Προσφυγικό.

10/5/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016): Η ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

on Wednesday, 11 May 2016. Posted in Σεμινάρια

Επιμέλεια Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υπτγος ε.α., Δντής Μελετών ΕΛΙΣΜΕ

10/5/2016.  ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016): Η ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΥ-ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ εα
Γενικά
O Samuel Huntington τέλη της δεκαετίας του ’90 μιλούσε για την σύγκρουση των πολιτισμών και τη σφοδρότητα των πολέμων οι οποίοι έλαβαν και λαμβάνουν χώρα στις γραμμές διαχωρισμού αυτών των πολιτισμών. Επεσήμανε δε ότι «ενώ στο macro ή παγκόσμιο επίπεδο της διεθνούς πολιτικής ή κύρια σύγκρουση των πολιτισμών είναι μεταξύ της Δύσης και των Άλλων (West and the rest), στο micro ή τοπικό επίπεδο είναι μεταξύ του Islam και των Άλλων»(Huntington 1997). Σίγουρα η τρομοκρατία και δη προερχόμενη από οργανώσεις, άτομα ή Οντότητες Κρατικής Εμβέλειας έχοντες το Ισλάμ ώς κυρίαρχη ιδεολογία δεν είναι κάτι καινούργιο. Ο Immanuel Wallerstein σημειώνει ότι 2 πράγματα κυριαρχούν από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα : H Παγκοσμιοποίηση και Η Τρομοκρατία(Wallerstein 2004).Ούτε το πρώτο ούτε το δεύτερο αποτελούν κάτι καινούργιο, όμως το εύρος και το βάθος αμφότερων κάνουν την  εξέταση και ανάλυση του δεύτερο ανεξάρτητα από το πρώτο αποσπασματική και μη-έγκυρη.

Συνοπτική Παρουσίαση Κυρίων Σημείων
    Σημείο εκκίνησης για την ανάλυση οφείλει να είναι η περιγραφή των όρων Τρομοκρατία, Εξτρεμισμός, Φονταμενταλισμός και Ριζοστικοποίηση καθώς και οι διαφορές μεταξύ αυτών. Διαφορετικά κριτήρια χρησιμοποιεί η ΕΕ, ο ΟΗΕ, οι ΗΠΑ αλλά και κάθε κράτος ξεχωριστά. Ο πρόεδρος Οbamaπ.χ είναι ιδιαίτερα προσεκτικός και έχει στις δημόσιες ομιλίες του αντικαταστήσει τον όρο «τρομοκρατία» με τον όρο «εξτρεμισμό». Ο όρος «Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας» του προέδρου G.W.Bush, και οιπρόσφατες δηλώσεις  του πρόεδρου Holland ότι η Γαλλία είναι “σε πόλεμο” κατά πόσο είναι δόκιμοι;
    Υπάρχει η άποψη ότι οι ρίζες τους σύγχρονου Ισλαμικού Φονταμενταλισμού βρίσκονται στην δεκαετία του 1950 με την άνοδο (και την ανατροπή) του Mossaddegh στο Ιράν και το φαινόμενο Nasser στην Αίγυπτο καθώς και με τις ανατροπές τις οποίες προκάλεσαν στη Μέση Ανατολή. Η άνοδος του Ισλαμικού Φονταμενταλισμού στη ΜΑ την εποχή εκείνη μπορεί ίσως να συγκριθεί με την άνοδο του Ευρωπαϊκού Φασισμού την περίοδο του Μεσοπολέμου.  Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειωθεί ο ρόλος ορισμένων κρατών εντός και εκτός ΜΑ στην έξαρση του φαινομένου.
    Ίσως η αλλαγή εποχής μπορεί να προσδιοριστεί την 11η Σεπτεμβρίου 2001.  Σήμερα οι περισσότερες ευρωπαϊκέςπρωτεύουσες έχουν πλέον την δική τους θλιβερή «9/11» ημερομηνία. Η Ισπανία την 11-Μ (11 Μαρτίου 2004), το Λονδίνο την 7/7 (7 Ιουλίου 2005), το Παρίσι την 13/11 (13 Νοεμβρίου 2015), οι Βρυξέλλες 22/3 (22 Μαρτίου 2016).
    Παγκοσμιοποίησηχρησιμοποιώντας τον ορισμό του Matthew Sparks, δυνατόν να χαρακτηριστεί«η επέκταση, επιτάχυνση και εντατικοποίηση επακόλουθων και σημαντικών διασυνδέσεων (consequential interconnections). Πρόκειται για διασυνδέσεις οι οποίες σημαίνουν ότι αυτό το οποίο «εδώ» επηρεάζει τα πράγματα «εκεί». Στο πλαίσιο αυτό, δυνατόν να εξεταστεί η μορφή της τρομοκρατίας σήμερα καθώς και ο τρόπος με τον οποίο διαδίδονται τα μηνύματα τα οποία επιθυμούν να εκπέμψουν οι διάφορες οργανώσεις..Στο σημείο αυτό έχει ήδη τεθεί το ζήτημα μέχρι πού μπορεί να παραγκωνιστεί η προστασία των προσωπικών δεδομένων προκειμένου να εξασφαλιστεί η δημόσια  ασφάλεια. Πως η πορεία και η εξέλιξη της Παγκοσμιοποίησης μπορεί να επηρεάσει την πορεία και την εξέλιξη  του Ισλαμικού Φονταμενταλισμού;
    Το Μετά-Αντιμετώπιση : Υπάρχει η αντίληψη ότι οι κύριες αιτίες είναι η ανισότητα και το χαμηλό επίπεδο μόρφωσης. Τα στοιχεία όμως δείχνουν ότι ακόμα και οι βομβιστές αυτοκτονίας, ιδιαίτερα πρόσωπα τα οποία έχουν στρατολογηθεί από την Ευρώπη ανήκουν στη «μικρομεσαία» οικονομική και μορφωτική τάξη (well-fed and well-red). Η έλλειψη ιδανικών, κατευθύνσεων και σημείων αναφοράς (manque de repères) οδηγούν όχι μόνο νέους αλλά και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας να ασπαστούν την ακραία ριζοσπαστική προσέγγιση .
    Το πολιτικο-οικονομικό σύστημα το οποίο έχει συνδεθεί με την παγκοσμιοποίηση είναι ο «νεοφιλελευθερισμός», ή «φιλελεύθερη δημοκρατία» όροι οι οποίο όμως έχουν χρησιμοποιηθεί ως μανδύας για πράγματα τα οποία δεν αντιπροσωπεύουν. Από την άλλη η δημοκρατία δεν μπορεί να θεωρηθεί η «ασημένια σφαίρα» για την αντιμετώπιση του φαινομένου διότι οι δημοκρατικές διαδικασίες δυνατόν να φέρουν στην εξουσία ισλαμικά ριζοσπαστικά κινήματα και πολιτικά κόμματα εγκαθιδρύοντας λαϊκιστικές θεοκρατίες (περίπτωση hamas  στη Δυτική Όχθη και στη λωρίδα της Γάζας τ0 2007 ή -σε μικρότερο βαθμό- το κίνημα των  Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο το 2012-13).
    Η αντιμετώπιση πρέπει να βασίζεται στην εξουδετέρωση των αιτιών και λιγότερο στη θεραπεία των συμπτωμάτων. Η άγνοια και η παραπληροφόρηση είναι καταστροφικοί καταλύτες. Ίσως ο συνδυασμός των  3 εκφάνσεων της ισχύος σύμφωνα με τον Joseph S. Nye (Hard, Economic and Soft) να αποδώσουν καρπούς

Σημεία Ενδιαφέροντος προς Συζήτηση
•    Σε ποιο βαθμό τα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενισχύουν άμεσα ή έμμεσα το μήνυμα των εξτρεμιστών.
•    Πως μπορεί να  περιοριστεί ο κίνδυνος δαιμονοποίησης του συνόλου των Μουσουλμάνων
•    Κατά πόσο οι οικονομικοί παράγοντες (ανισότητα, εκμετάλλευση και σπανιότητα φυσικών πόρων κ.α) συντελούν στην έξαρση του φαινομένου.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Συγγράμματα
•    Huntington, Samuel P. The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order. London: Simon&Schuster UK Ltd, 1997.
•    Joseph S. Nye, Jr. Soft Power: The means to success tn Wold Politics. New York: PublicAffairs.
•    Sparke, Matthew. Introducing Globalization : Ties, tensions and uneven integration . Wiley Blackwell, 2013.
•    Wallerstein, Immanuel. World Systems Analysis: An introduction. Durham: Duke University Press, 2004.

Journal Papers
•    JülideKarakoç (2014) The Failure of Indirect Orientalism: Islamic State, Critique, 42:4, 597-606, DOI: 10.1080/03017605.2014.984500
•    Alta Grobbelaar& Hussein Solomon (2015) The origins, ideology and development of Al-Qaeda in the Islamic Maghreb, Africa Review, 7:2, 149-161, DOI:10.1080/09744053.2015.1030870
•    Haroro J. Ingram (2015) The strategic logic of Islamic State information operations, Australian Journal of International Affairs, 69:6, 729-752, DOI: 10.1080/10357718.2015.1059799
•    PetterNesser (2014) Toward an Increasingly Heterogeneous Threat: A Chronology of Jihadist Terrorism in Europe 2008–2013, Studies in Conflict & Terrorism, 37:5, 440-456, DOI: 10.1080/1057610X.2014.893405
•    Mohammed M. Hafez (2013) KaterinaDalacoura, Islamist Terrorism and Democracy in the Middle East , Peace Review, 25:1, 146-150, DOI: 10.1080/10402659.2013.759789

Internet sites
•    Foreign Terrorist Organizations  http://www.state.gov/j/ct/rls/other/des/123085.htm
•    http://www.lemonde.fr/attaques-a-paris/article/2015/11/17/bush-en-2001-hollande-en-2015-les-discours-de-deux-presidents-face-aux-attentats_4812188_4809495.html
•    Implications of Boko Haram’s Allegiance to the Islamic State
http://www.huffingtonpost.com/daniel-wagner/implications-of-boko-hara_b_6825778.html
•    Terrorism and the Crisis of Sunni Islam
http://www.huffingtonpost.com/soumaya-ghannoushi/terrorism-and-the-crisis-of-sunni-islam_b_8329230.html

Εύα Τσαροπούλου: "Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΣΤΙΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ"

on Friday, 23 February 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

***Οι παρακάτω ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ κρατήθηκαν από το Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ, κυρία Εύα Τσαροπούλου, και αποτελούν δική της καταγραφή και όχι "πρακτικά", των όσων ειπώθηκαν εντός της αίθουσας***

PDF
Στην Ημερίδα που οργάνωσε το Κέντρο Γεωπολιτικών Αναλύσεων του NEW YORK COLLEGE, σε συνεργασία με το Κέντρο Ανατολικών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου, χθες Τετάρτη 21/2/2018, στην αίθουσα ΓΙΑΝΝΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ, του Υπουργείου Εξωτερικών, διαμείφθηκαν τα εξής:

> Πρώτος απηύθυνε χαιρετισμό ο εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμου Β’, ο οποίος επεσήμανε τα εξής:
Υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ Θρησκείας και Πολιτικής. Η πολιτική ασχολείται με τη βελτίωση των ιστορικών και κοινωνικών ζητημάτων που άπτονται της ζωής του ανθρώπου, ενώ η θρησκεία έχει πιο μεταφυσικό περιεχόμενο, αλλά πάλι με πρωταρχικό στοιχείο της τον άνθρωπο.
Το θρησκευτικό στοιχείο του ανθρώπου δεν μπορεί να περιοριστεί σε μία εσωτεριστική σφαίρα, ενώ είναι σαφές παράλληλα, ότι ο διαμελισμός του ανθρώπινου βίου σε τμήματα αμφισβητείται ολοένα και περισσότερο στην εποχή μας.
Ως εκ τούτου, χρειάζεται μία νέα προσέγγιση των θρησκειών με την πολιτική, αλλά και την επιστήμη. Πρέπει να επαναπροσδιοριστούν οι έννοιες και να υπάρξει μία σύνδεση μεταξύ τους, την οποία επιζητούν πια και οι άνθρωποι.

> Ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Βασίλειος Κόκκαλης, στο σύντομο χαιρετισμό του, χαρακτήρισε «όαση ελπίδας αυτή την ημερίδα, εντός της άσχημης οσμής του σκανδάλου NOVARTIS».
Υποστήριξε ότι η Εκκλησία υπήρξε εξαιρετικά υποστηρικτική προς την Πολιτεία στο ζήτημα των προσφύγων, διαψεύδοντας όλους εκείνους που μιλούν για διάκριση κράτους – Εκκλησίας. Παρά ταύτα, δεν παύουν να είναι δυο διακριτές «εξουσίες», είπε, οι οποίες – όταν το απαιτούν οι συνθήκες- συνεργάζονται πολύ καλά.

> Ο Επικεφαλής Γραφείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, κ. Λεωνίδας Αντωνακόπουλος, ο οποίος συνετέλεσε, όπως ειπώθηκε, πάρα πολύ στο να γίνει η ημερίδα αυτή, αφού ευχαρίστησε όλους τους εμπλεκόμενους και έδωσε τα συγχαρητήριά του για την επιλογή του θέματος της Ημερίδας, υποστήριξε τα εξής: Στη σημερινή Ευρώπη, πολλές θρησκείες προσπαθούν να συνυπάρξουν ειρηνικά. Τα όργανα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχουν αναλάβει να δημιουργήσουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις, ώστε να υπάρχει διαρκής συνοχή και αμοιβαία συνεργασία μεταξύ τους.

> Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενισχύει το διαπολιτισμικό και διαθρησκευτικό διάλογο μεταξύ των λαών, ενώ φροντίζει ιδιαίτερα τα θέματα ασφαλείας, προκειμένου να ενισχυθεί η αλληλεγγύη, η αλληλοκατανόηση και η αλληλοβοήθεια μεταξύ των λαών της Ευρώπης.

> Η Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ενέκρινε πρόσφατα και την εντατικοποίηση του διαθρησκευτικού διαλόγου στην Ευρώπη. Ο «εισαγόμενος» ISIS στο έδαφος της Ευρώπης έδειξε ότι πρέπει να ενισχυθούν οι ευρωπαϊκές αξίες εντός και εκτός αυτής.
Ο κ. Αντωνακόπουλος κατέληξε λέγοντας ότι το μέλλον της Ευρώπης πρέπει να είναι αποτέλεσμα ευρείας συναίνεσης και επιθυμίας των λαών να ζήσουν καλά μαζί και τίποτα απ’ αυτά δεν εξασφαλίζεται μόνο από την ύπαρξη διαταγμάτων που κατά καιρούς προκύπτουν.

> Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και τ. Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κ. Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, στον μακροσκελή χαιρετισμό του, έκανε αρχικώς αναφορά στο βιβλίο του Φράνσις Φουκουγιάμα «Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος», αλλά και στη θεωρία της «Σύγκρουσης των Πολιτισμών», όπως αυτή διατυπώθηκε απ’ τον Samuel Huntington, που προέβλεψε ότι «στο μέλλον, οι συγκρούσεις δεν θα βασίζονται στη γεωπολιτική, αλλά στις βασικές διαφορές μεταξύ της κουλτούρας των λαών».
Ο κ. Βαρβιτσιώτης είπε: Ζούμε σ’ έναν κόσμο που η παιδική θνησιμότητα έχει κατέβει στα χαμηλότερα όρια που ήταν ποτέ. Τη δεκαετία του ΄90, το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού ζούσε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, ενώ σήμερα ζει το 1/10. Στις μέρες μας, το 90% των παιδιών του πλανήτη έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση του Δημοτικού, τουλάχιστον.
Ταυτόχρονα, επεσήμανε ότι, στην εποχή μας, περισσότερες από 100 χώρες αναγνωρίζουν και σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, από τις 192 χώρες του πλανήτη, οι 123 είναι «καθαρές» δημοκρατίες (δεν συμπεριλαμβάνονται η Ρωσία και η Τουρκία σε αυτές, που δεν θεωρούνται «δημοκρατικά καθεστώτα») και ότι από τα επτά περίπου δισεκατομμύρια ανθρώπων της γης, τα τέσσερα και πλέον, απολαμβάνουν πλήρη δημοκρατία, με τις χώρες τους να είναι πλουσιότερες και εκείνους υγιέστερους.
Όπως τόνισε, ζούμε σε περίοδο πρωτοφανούς παγκόσμιας ειρήνης, με μόνο τέσσερις πολέμους να διεξάγονται αυτή τη στιγμή στον κόσμο, ενώ το 2017, οι καταγεγραμμένοι νεκροί ήσαν 23.000 στο Αφγανιστάν, 13.000 στο Ιράκ, 39.000 στη Συρία και 14.000 στο Μεξικό (από τα καρτέλ ναρκωτικών).
Έχουμε μπει σε μία εποχή που άλλα πράγματα κι όχι ο θρησκευτικός φανατισμός που επικρατούσε παλιά, δημιουργούν περισσότερα κίνητρα για τους ανθρώπους.
Αυτό τι σημαίνει; Δεν γίνονται πόλεμοι εξαιτίας της θρησκείας; Γίνονται. Θύμισε τον θρησκευτικό και εθνοτικό πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, στο Κόσσοβο, καθώς και τον πόλεμο των διαφορετικών αντιλήψεων εντός του ίδιου του Ισλάμ.
Η Νοτιοανατολική Ευρώπη είναι μια γειτονιά, είπε, στην οποία χρησιμοποιούνται οι θρησκευτικές αντιθέσεις, αλλά πίσω απ’ αυτές υποκρύπτονται άλλα συμφέροντα.
Αν σήμερα υπάρχει «κρίση» με την Τουρκία (τονίζοντας: «και, προς Θεού, όχι πολεμική φυσικά») σίγουρα δεν φταίνε οι διαφορετικές μας θρησκείες. Πολιτικά και οικονομικά ζητήματα μας χωρίζουν, οι πολιτικές επιδιώξεις της Τουρκίας, που προσδοκά τελικώς, να χτίσει συμμαχίες με άλλους λαούς, με τους οποίους δεν την ενώνει μόνο η κοινή θρησκεία.
Σαφέστατα, η θρησκεία παίζει ρόλο πάντα στις εξελίξεις (ανέφερε το παράδειγμα των «καμικάζι», που ζώνονται με εκρηκτικά, προσδοκώντας έναν παράδεισο γεμάτο ρύζι και 70 παρθένες). Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεγελαστούμε, η λογική πίσω απ’ αυτά όλα είναι η πάλη της εξουσίας και οι γεωπολιτικές διεκδικήσεις στην περιοχή. Γενικώς, το ζήτημα είναι ποιος θα επικρατήσει.
Προς επίρρωση των λόγων του έφερε δύο παραδείγματα:
1. Συρία: Εκεί έχουμε 12 εκατομμύρια Χριστιανούς, για τους οποίους κανείς δεν μιλάει και δεν είναι αυτοί που βρίσκονται υπό διωγμό. Παρά το ότι ο ISIS κατέλαβε τη μισή Συρία, ο στόχος ήταν οι Μουσουλμάνοι κι όχι οι Χριστιανοί.
2. Αίγυπτος: Εκεί υπάρχουν 10 εκατομμύρια Κόπτες, οι οποίοι –μετά την Αραβική Άνοιξη- βρίσκονται υπό συνεχή διωγμό. Πολλοί έρχονται στην Ελλάδα κατά κύματα, προσπαθώντας, κατά βάση, να δημιουργήσουν ένα προγεφύρωμα, που θα τους βοηθήσει να φύγουν πολύ γρήγορα, αν κάτι αλλάξει δραστικά γι’ αυτούς στην Αίγυπτο. Αυτοί δεν προσδοκούν τίποτα από τις δημοκρατίες. Αυτοί περιμένουν μόνο απ’ το στρατό να ελέγχει το πολιτικό σύστημα, ως εγγύηση για την ασφάλειά τους.
Δεν είναι η θρησκεία που κάνει τις επιθέσεις στη Δύση, κατέληξε. Βέβαια, οι γκετοποιημένοι της Ευρώπης δέχονται επιθέσεις και «πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι τέτοιου είδους επιθέσεις θα γίνουν κι εδώ, στην Ελλάδα και όπου αλλού υπάρχουν συνθήκες εγκατάλειψης». Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει κηρυχτεί κανένας θρησκευτικός πόλεμος στις αξίες της Ισονομίας, της Ασφάλειας και της Δικαιοσύνης και όσο προασπίζουμε αυτές, δεν έχουμε κάτι να φοβηθούμε.

> Ο Πρόεδρος του Εκπαιδευτικού Ομίλου NEW YORK COLLEGE κ. Ηλίας Φούτσης, στο χαιρετισμό του, είπε τα εξής:
Η περίοδος που βιώνουμε είναι πολύ καθοριστική. Η θρησκεία παίζει ρόλο στις γεωπολιτικές εξελίξεις. Η Ανατολική Μεσόγειος θεωρείται απ’ τις πιο ευαίσθητες περιοχές στον κόσμο, διότι είναι σημείο συνάντησης, όχι μόνο Ανατολής και Δύσης, αλλά και Χριστιανισμού, Ισλαμισμού και Ιουδαϊσμού.
Οι θρησκείες διδάσκουν την αγάπη και παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ύπαρξη ειρήνης στον κόσμο. Ο ρόλος τους στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου τώρα είναι πιο σημαντικός από ποτέ, με τον πόλεμο στη Συρία να μαίνεται.
Καταλήγοντας, ο κ. Ηλίας Φούτσης, αναφορικά με τις τελευταίες εξελίξεις στο ζήτημα της Τουρκίας, είπε τα εξής: «Η χώρα μας χρειάζεται μία Εθνική Ελλάδος! Να σταματήσουν οι πολιτικοί τις κοκορομαχίες και να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι να βρουν μία λύση!»

> Μετά το πέρας των χαιρετισμών, ο Συντονιστής της Ημερίδας δημοσιογράφος του SKAI κ. Μανώλης Κωστίδης είπε πως πρέπει να ξέρουμε ακριβώς για ποιο «Ισλάμ» μιλάμε, όταν αναφερόμαστε σε αυτό και να δοθούν εξηγήσεις εντός του Μουσουλμανικού κόσμου, κάτι στο οποίο θα μπορούσε να συμβάλει και ο Χριστιανισμός.

>> Στη συνέχεια, το λόγο πήραν οι ομιλητές,
με πρώτο τον καθηγητή Διεθνούς Δικαίου, τ. Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γρηγόρη Τσάλτα, ο οποίος έκανε μία ομιλία με θέμα: «Ο ρόλος του Χριστιανισμού στην εδραίωση των εθνικών πυλώνων αειφορίας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου».
Κατά τον καθηγητή κο Τσάλτα:
Οι γεωπολιτικές εξελίξεις έχουν γίνει μία καθημερινότητα άνευ προηγουμένου. Αλλά το να παντρεύει κανείς τη Θεολογία με τις Διεθνείς Σχέσεις είναι μια πολύ πιο δύσκολη υπόθεση.
Η Οικονομία, η Κοινωνία και το Περιβάλλον αποτελούν τους τρεις πυλώνες Αειφορίας, οι οποίοι θα κληθούν να καθορίσουν το μέλλον του πλανήτη. Κατά συνέπεια, ε Ειρήνη, η ανάπτυξη και η προστασία του περιβάλλοντος, είναι έννοιες που δεν μπορούν να διαιρεθούν, αν μιλούμε με γνώμονα αυτό το σκοπό.
Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή έχουν πλήξει και τις τρεις αυτές έννοιες, με αποτέλεσμα τη φτώχεια, τον ξεριζωμό, τη μετανάστευση και την απώλεια ζωής.
Ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία της αγάπης και ως εκ τούτου, υπηρέτης της ανθρωπότητας και ενισχυτής της αλληλεγγύης. Σε αυτό το πλαίσιο και με βάση τα παραπάνω, τίθεται ανάγκη διαλόγου με τις άλλες θρησκείες που υπάρχουν στη βαλλόμενη περιοχή, ώστε αυτή να επανέλθει σε κανονικότητα και να υπάρξει αγάπη και αξιοπρεπής διαβίωση για τους κατοίκους της.
Μέχρι στιγμής, παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει (αναφέρθηκαν διάφορα συνέδρια και οικουμενικές σύνοδοι), δεν έχει επιτευχθεί κοινή δράση για την ειρήνη στην περιοχή, ωστόσο στόχος και του Πατριαρχείου εξακολουθεί να παραμένει το πλησίασμα των θρησκειών.
Οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή έμπλεξαν τόσο τον Χριστιανισμό, όσο και το Ισλάμ, σε μία τρομερή αντιπαράθεση. Οι πολιτικοί ηγέτες της περιοχής, χρησιμοποιώντας θρησκευτικές «φράσεις», προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις τερατώδεις πράξεις τους.
Στη συνέχεια, επικαλέστηκε μία φράση του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας, Αναστάσιου, από το βιβλίο του «Συνύπαρξη»: «Κάθε βία στο όνομα της θρησκείας, βιάζει την ίδια τη θρησκεία».
Για το προσφυγικό ζήτημα, ο καθηγητής υποστήριξε ότι η Εκκλησία έχει επιδείξει ιδιαίτερη ευαισθησία, ιδίως στην Ελλάδα.
Ολοκληρώνοντας, ο κ. Τσάλτας, είπε ότι η Φύση αποτελεί αντικείμενο της αγάπης του Θεού, άρα μέλημα καθημερινό, τόσο του ανθρώπου, όσο και της θρησκείας, ενώ συμπλήρωσε πως ο Χριστιανισμός μπορεί να προσφέρει τα μέγιστα στη βαλλόμενη περιοχή, στη βάση των διδαγμάτων που απορρέουν απ’ την αγάπη για τον πλησίον μας.

>> Το λόγο πήρε στη συνέχεια, ο π. Αρίσταρχος Γκρέκας, αρχιμανδρίτης, διεθνολόγος και διδάκτωρ Θεολογίας, ο οποίος είπε ότι Ιουδαϊσμός-Χριστιανισμός και Ισλαμισμός έχουν συνυπάρξει με κοινές ρίζες για χιλιετίες.
Παρ’ όλα αυτά, η θρησκεία στις μέρες μας λειτουργεί ως ανάμνηση του παρελθόντος, ενώ στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου είναι καθοριστική για τις εξελίξεις, διότι λειτουργεί ως πρωταρχικός δείκτης ταυτότητας.
Αναφέρθηκε με τη σειρά του στη θεωρία της «Σύγκρουσης των Πολιτισμών», του Huntington και είπε πως μελλοντικά, οι συγκρούσεις θα είναι πολιτικές και πολιτισμικές.
Επί του παρόντος όμως, η θρησκεία είναι επιρρεπής σε πράξεις μισαλλοδοξίας και βίας, κάτι που έγινε εντονότερο τα τελευταία χρόνια, όταν υπήρξε αναζωπύρωση του θρησκευτικού «πνεύματος», κυρίως λόγω της επικράτησης του άκρατου μουσουλμανισμού.
Η Αραβική Άνοιξη ανέδειξε ανταγωνισμούς στη θρησκεία, που την ερμηνεύουν επίσης ανταγωνιστικά, λόγω του πρωταγωνιστικού ρόλου που παίζει στις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή.
Ο πατέρας μίλησε για το Σουνιτικό υποσύστημα που επικρατεί στη Σαουδική Αραβία, στην Τουρκία και στο Κατάρ, σε αντίθεση με το Σιϊτικό, που έχει πρωταγωνιστές το Ιράν και την Χεζμπολάχ.
Αναφερόμενος στο ISIS, είπε πως πρόκειται για ένα αυτόνομο, ιδεολογικό και πολιτικό κίνημα, εντός του πλαισίου του σουνιτικού Ισλάμ.
Υποστήριξε πως, πολλές φορές, οι συγκρούσεις στην περιοχή έχουν ως αφορμή τη θρησκεία, ακόμα κι αν αυτή δεν λαμβάνει μέρος σε αυτές, ενώ έκανε λόγο για «εργαλειοποίησή της», υποστηρίζοντας πως τα ακραία θρησκευτικά κινήματα είναι αποτέλεσμα οικονομικού ανταγωνισμού και πολιτικών συμφερόντων των διαφόρων ηγετών, που χρησιμοποιούν τη θρησκεία προκειμένου να κλιμακώσουν τη βία μεταξύ των λαών.
Το ίδιο εργαλειοποιείται και η ερμηνεία του Ισλάμ, οδηγώντας τους πιστούς του στον εξτρεμισμό, καθαρά από διαχείριση των ηγετών του. Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί πρώτα δηλώνουν ότι είναι Μουσουλμάνοι και μετά ποια ακριβώς είναι η εθνικότητά τους.
Υποστήριξε κι εκείνος, με τη σειρά του, ότι δημιουργείται έντεχνα ο μύθος της θρησκευτικής βίας, καθώς όλοι οι λεγόμενοι «θρησκευτικοί πόλεμοι» κρύβουν πίσω τους εδαφικές διεκδικήσεις ή άλλα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Και το ότι πρόκειται περί μύθου το αποδεικνύουν πολιτισμοί, κουλτούρες και θρησκείες, που συμβίωσαν ειρηνικά διά μέσου των αιώνων. Προς επίρρωση των λόγων του είπε: «Πώς γίνεται στη Συρία να συμβαίνει σήμερα αυτό που συμβαίνει και στις διπλανές χώρες, που επικρατεί η ίδια θρησκευτική σύνθεση πάνω κάτω, να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα;»
Τελειώνοντας την ομιλία του, παρέθεσε την προτροπή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου Β’, να μην φοβόμαστε τους πιστούς του Ισλάμ, αλλά αυτούς που έχουν διαφορετικές ερμηνείες για το Ισλάμ ή κρύβουν, πίσω απ’ αυτές, άλλες πολιτικές επιδιώξεις.
Και υποστήριξε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θα πάψει να εργάζεται για την παγκόσμια ειρήνη και οι θρησκείες καλούνται να μαζέψουν τα καλύτερα απ’ τις παραδόσεις τους ως συνεισφορά στον σύγχρονο κόσμο.

>> Μετά το τέλος της ανωτέρω ομιλίας, ο κ. Κωστίδης υπογράμμισε την ανάγκη να γνωρίζει ο Χριστιανισμός τις διαφορετικές ερμηνείες του Ισλάμ και να προσεγγίσει τον ήπιο Ισλαμισμό με όποιον τρόπο μπορεί.



>> Στη συνέχεια, το λόγο πήρε ο καθηγητής Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, ο κ. Γεράσιμος Καραμπελιάς, ο οποίος έκανε μία θαυμάσια οπτική παρουσίαση.
Ο κ. Καραμπελιάς, είπε πως ζούμε στον αιώνα της ταυτότητας και, απευθυνόμενος προς τους φοιτητές που παρακολουθούσαν την ημερίδα κυρίως, είπε πως η μάχη πρέπει να δοθεί στη διατήρηση της ταυτότητας, οτιδήποτε κι αν αυτή αφορά.
Η ομιλία του είχε πιο «ιστορικό» περιεχόμενο.
• Το Ισλάμ είναι η δεύτερη πιο διαδεδομένη θρησκεία στον κόσμο, με περίπου 1 δισεκατομμύριο πιστούς τουλάχιστον. Ο Μωάμεθ είναι ο ιδρυτής της θρησκείας αυτής και προσπάθησε να περιλάβει όλους τους προηγούμενους «συντονιστές» των άλλων θρησκειών, δηλώνοντας ότι εκείνος είναι ο «τελευταίος εκπρόσωπος του Θεού επί της γης». Ο Μωάμεθ έκανε μία μίξη όλων των μέχρι τότε γνωστών μονοθεϊστικών θρησκειών.
• Ισλάμ, σημαίνει «υποταγή στο θέλημα του Θεού»
• Μούσλιμ, σημαίνει «πίστη».
• Έχουμε λοιπόν μία θρησκεία που βασίζεται στον υποταγμένο, στον πιστό και σε εκείνον που δίδει την αρχική εντολή. Μεταξύ αυτών, δεν υπάρχει ζωτικός χώρος για τίποτα άλλο.
• Το Κοράνι, η Σούνα και τα α-Χαντίθ αποτελούν την πίστη της Σαρίας (Ισλαμικός νόμος).
• Ουσιαστικά, Ισλαμισμός και Χριστιανισμός έχουν μόνο μία διαφορά: Τις Οικουμενικές Συνόδους.
• Η δυσκολία που είχε να αντιμετωπίσει ο Μωάμεθ ήταν ότι έπρεπε να συνενώσει τα εκτεταμένα αραβικά φύλα. Ή θα στηριζόταν στην Αγάπη ή στον Πόλεμο, διότι ο τελευταίος ήταν πιο εύκολα κατανοητός στα νομαδικά αραβικά φύλα. Κι επικράτησε στην αντίληψη της θρησκείας αυτής.
• Οι πιστοί του, κατά τη διάρκεια των αιώνων, ζούνε με το πρόβλημα: Ποιος είναι ο πραγματικός διάδοχος του Μωάμεθ. Έτσι δημιουργήθηκαν οι Σουνίτες και οι Σιΐτες, που αντιμάχονται στο ζήτημα του ποιος είναι ο «πραγματικός» διάδοχος του τελευταίου προφήτη.
• Οι Σιΐτες έχουν 12 βασικές διαιρέσεις, ανάλογα με την αποδοχή της διαδοχής στη θέση του Ιμάμη, ενώ οι Σουνίτες έχουν 4 βασικές νομικές «σχολές».
• Υπάρχουν και οι Σούφι, που δεν θεωρούνται «μουσουλμάνοι», ούτε απ’ τους Σουνίτες, ούτε απ’ τους Σιΐτες, κάτι που μας οδηγεί στο απλό συμπέρασμα ότι υπάρχουν απίστευτες διαιρέσεις μεταξύ των πιστών του Ισλάμ.
• Ο Ιερός Νόμος δεν προσφέρει κάποια ικανοποιητική απάντηση για μια κοινώς αποδεκτή θρησκευτικο-πολιτική ηγεσία.
• Υπάρχει διαφορετικός ορισμός για τον πιστό και τον άπιστο, στο Κοράνι, ανάλογα με το ποιος είναι αυτός που το ερμηνεύει κάθε φορά.
• Τζιχάντ σημαίνει αγώνας, προσπάθεια. Ωστόσο, υπάρχουν τέσσερις βασικές κατηγορίες-ερμηνείες για το Τζιχάντ μέσα στο Κοράνι:
 Αγώνας
 Ηθική Ζωή
 Θεοπιστία
 Πόλεμος
• Τακφίρ: Η απόδοση της ιδιότητας του απίστου (καφίρ) από έναν πιστό, σε κάποιον που θεωρεί τον εαυτό του Μουσουλμάνο. Αρκεί μόνο μία κρίση του θείου νόμου ότι κάποιος είναι άπιστος (φοράει δηλαδή την προβιά του λύκου), ώστε να χαρακτηριστεί έτσι.
• Φονταμενταλισμός: Επιστροφή σε συντηρητικά, θρησκευτικά βιώματα του παρελθόντος, ως μέσο αντίστασης σε κάθε αλλαγή ή θρησκευτική μεταρρύθμιση.
• Ουχαμπισμός: Συντήρηση-επιστροφή στο παρελθόν.
• Σαλαφισμός: Πρωγονισμός: Επιστροφή στις πρώτες κοινότητες, αναζήτηση της ευτυχίας της πρώτης κοινωνίας. Παιδί του, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι. Δεν έχει σημασία πού ζούμε, σε ποια χώρα βρισκόμαστε, το παν είναι η επιστροφή στη Σαρία και τίποτα άλλο. Η μουσουλμανική Αδελφότητα αποτελεί ακραία ισλαμική οργάνωση και συμπεριφορά. Μέλη της υπάρχουν σε όλο τον κόσμο _και_ στην Ελλάδα.
• Τζιχαντιστικός Σαλαφισμός: Παιδί του είναι ο ISIS.
Υπάρχουν Ισλαμικές οργανώσεις στην Αλβανία, στη Βοζνία Ερζεγοβίνη, στη ΦΥΡΟΜ, στο Κόσσοβο, στην Ελλάδα. Καταφέρνουν να δραστηριοποιηθούν σε όλες τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, επειδή δεν θεωρούνται στ’ αλήθεια Μουσουλμάνοι, απ’ τους άλλους, αλλά χριστιανοί, που απλώς έχουν το θρήσκευμα του Μουσουλμάνου. Πολλές φορές λέμε: «Να μιλήσουμε με τον αρχηγό του Ισλάμ». Μα ποιος είναι ο αρχηγός του; Δεν υπάρχει.
Χαρακτηριστικό είναι πως μέχρι το 2011, στην Αθήνα είχαν καταμετρηθεί 72 διαφορετικές Ισλαμικές οργανώσεις, οι οποίες δεν επέτρεπαν να εισέλθει σε αυτές κάποιος από άλλη ομάδα, χρησιμοποιώντας ένα ισχυρό «face control».
Το Ισλάμ είναι περιστασιακό και προσδιορίσιμο κάθε φορά στο χώρο. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα ολοκληρωτικό θρήσκευμα και καθορίζει ολόκληρη τη ζωή του πιστού. Δεν αποξενώνεται απ’ την πίστη κανένας τομέας της ζωής του.
Στην περίπτωση των Μουσουλμάνων της Θράκης, είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε το πώς σκέφτονται και το πώς μας βλέπουν. Οι κρατικοί υπάλληλοι πρέπει να εκπαιδευτούν άριστα να τους αντιμετωπίσουν, διότι δεν ξέρουμε ακόμα (ή κατά περίπτωση) αν μας θεωρούν «καφίρ» (απίστους) ή σκέτα «γκιαούρ»…

>> Στο τέλος της ομιλίας του κ. Καραμπελιά, τέθηκε απ’ τον κ. Κωστίδη, το θέμα της δημιουργίας μουσουλμανικού νεκροταφείου στην Αθήνα. Εκείνος τότε είπε πως το ζήτημα αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό απ’ ότι μοιάζει, διότι δεν είναι μόνο θέμα της ιερότητας των νεκρών, είναι και πρόβλημα, διότι εάν πάνε στην Θράκη να ταφούν, τότε γίνονται υποχείρια άλλων Ιμάμηδων κι όχι των «δικών τους», των εδώ ομάδων τους.

>> Τελευταίος ομιλητής ήταν ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης.
Ο κ. Γιαλλουρίδης ξεκίνησε με μία αναφορά του σε κάποιο συνέδριο, στο οποίο ήταν ομιλητής. Δεν τον προσφώνησαν με το όνομά του, αλλά ως «Ελληνική Ορθοδοξία», ενώ αντίστοιχα τους Μουσουλμάνους καθηγητές, τους κάλεσαν με το όνομά τους. Αυτό συνέβη, είπε, διότι η Ορθοδοξία πήγαινε μαζί με την Ελλάδα, στο μυαλό τους, ενώ το Ισλάμ δεν έχει παρά μόνο ονόματα, καμία συνοχή.
Υπογράμμισε, με τη σειρά του, την ανάγκη διατήρησης αλώβητης της ταυτότητάς μας, σε έναν κόσμο που δέχεται καθημερινά άπειρα και άσχημα μηνύματα από παντού. Αν χαθούν οι πολιτισμοί, τότε ισοπεδώνονται όλα και δεν θα είμαστε τίποτα άλλο παρά «η Κοινωνία των Μc Donalds» και σε τίποτα πια δεν θα διαφέρουμε απ’ τα ζώα.
Η πορεία του πολιτισμού είναι πνευματική πορεία και δημιουργεί σκέψη για την περαιτέρω πορεία του κόσμου.
Τα πράγματα, δυστυχώς, δεν φαίνεται να οδηγούν σε ατελείωτη ειρήνη, αλλά σε έναν πόλεμο όλων έναντι όλων.
Ο ανταγωνισμός της κάθε κοινωνίας γίνεται πιο έντονος μεταξύ των εθνών, λόγω της σύγκρουσης των συμφερόντων. «Τόσο δίκαιος όσο η Ισχύς σου» έλεγε ο Θουκυδίδης, που μοιάζει να επαληθεύεται και σήμερα. Υπάρχουν έθνη και κράτη που συγκρούονται και όχι απαραίτητα με πόλεμο. Η σύγκρουση των συμφερόντων είναι πιο πόλεμος από τον κάθε πόλεμο.
Το Ισλάμ διεκδικεί την ταυτότητά του με το έθνος, αλλά στατιστικά, η αδυναμία της ρύθμισης του Δικαίου οδηγεί στον πόλεμο όλων με όλους κι έτσι ολόκληροι πολιτισμοί ξεκληρίζονται. Σήμερα η Συρία έχει καταστραφεί ολοσχερώς.
Ο κόσμος είναι ασταθής, είναι ακυβέρνητος.
Δεν είναι μόνο τα υλικά αγαθά που χάνονται. Εξοντώνεται το πνεύμα! Η Τουρκία φυλακίζει τους διανοούμενους. Και χρειάζονται, γιατί πρέπει κάποιος να διαφωνεί, να έχει άλλη άποψη!
Κοινωνία σημαίνει διαφωνία! Αν δεν υπάρχει αυτή η άλλη άποψη, οι κοινωνίες δεν προχωράνε! Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς αντίθεση. Ο άλλος λόγος, ο διαφορετικός, είναι που να οδηγεί στη σύνθεση τελικώς.
Η ειρηνική διεκδίκηση που επικράτησε μετά τον 20ο αιώνα, έτσι προέκυψε. Από κράτη που βγήκαν μέσα από ένα σωρό, εντάσεις και επαναστάσεις.
Σ’ αυτό τον άστατο κόσμο, οι θρησκείες διαμορφώνουν συνειδήσεις, τάσεις, αντιλήψεις. Οι άνθρωποι εκπαιδεύονται σε ορισμένες τάσεις που προέρχονται απ’ τη θρησκεία, ακόμα κι αν αυτοί δεν είναι απόλυτα θρησκευόμενοι. Η θρησκεία διαχέει αντιλήψεις μέσα στην κοινωνία κι αυτές οι αντιλήψεις επηρεάζουν το μέλλον μας.
Επιβάλλεται να διατηρήσουμε τη σχέση μας με τη θρησκεία και την Ορθοδοξία, διότι διεκδικώντας τη θέση μας μέσα στην κοινωνία, επηρεαζόμαστε απ’ τον τρόπο που κοινωνικοποιούμαστε. Τα μηνύματα που έρχονται σωρηδόν δεν είναι ελεγχόμενα και η θρησκεία μπορεί και τα στέλνει παντού, επηρεάζοντας τους ανθρώπους, ακόμα κι όταν εκείνοι δεν το καταλαβαίνουν.
Με αυτό το σκεπτικό, είμαστε τυχεροί που είμαστε Χριστιανοί, Ορθόδοξοι, διότι, σε αντίθεση με άλλες, αυτή είναι μια θρησκεία που επιδιώκει την Ελευθερία!

>> Ο Δημοσιογράφος κ. Κωστίδης, ολοκληρώνοντας τη διαδικασία είπε:
Η θρησκεία δημιουργεί συνείδηση, νοοτροπία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως, στα μέρη που ο Ελληνισμός βρέθηκε μόνος του, μακριά απ’ την Μητέρα πατρίδα, ήταν η Εκκλησία εκείνη που κράτησε τον κόσμο δεμένο.
Να μην υποτιμούμε λοιπόν, ούτε την Εκκλησία, διότι δημιουργεί συνειδήσεις και κρατάει τον κόσμο ενωμένο.

>>> Στη συνέχεια υπήρξαν ερωτήσεις:

>>> Οι σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας είναι ευκαιριακές ή έχουν βαθύτερες βάσεις;

> Απάντησε ο κ. Γιαλλουρίδης:
Τα κράτη είναι φορείς συμφερόντων. Επιβάλλονται οι καλές σχέσεις με την Τουρκία, διότι αυτές θα κρατήσουν την αγορά. Οι πολιτικές σχέσεις στηρίζονται στο συμφέρον. Η Ελλάδα π.χ. καμία ενέργεια δεν έχει κάνει για να ανοίξει τις σχέσεις της με την Ρωσία κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να προσέξουμε πολύ. Δεν χρειάζεται να είμαστε μόνιμα ζωσμένοι στο αμερικανικό άροτρο, χρειαζόμαστε πολυδιάστατη διπλωματία. Να παίξουμε και με τη Μέση Ανατολή. Να σκεφτόμαστε το μέλλον, να σχεδιάζουμε με βάση αυτά που έρχονται.
>>> Πώς εξηγείται το φαινόμενο της εξέλιξης των σχέσεων μεταξύ Γκιουλέν και Ερντογάν, με τον πρώτο να εγκαθίσταται στην Αμερική και να υποστηρίζει τον δεύτερο και τώρα να ζητείται η απέλασή του από τις ΗΠΑ διότι θεωρείται εχθρός του καθεστώτος.
> Απάντησε ο κ. Καραμπελιάς:
Ο Γκιουλέν ανέπτυξε τη δράση του απ’ τη δεκαετία του ΄60 ακόμα. Ως ιμάμης, κήρυττε το λόγο του Μωάμεθ και μάλιστα δίπλα σε στρατόπεδα. Αυτό έκανε εντύπωση τότε. Κι όμως, εξηγείται: Το Ισλάμ δεν είναι ένα.
Το κόμμα του Ερντογάν δεν αντιπροσωπεύει όλους τους Τούρκους, μόνο κάποιες ομάδες αυτών. Είναι κόμμα-ομπρέλα, αλλά δεν τους αντιπροσωπεύει όλους πραγματικά.
Υπήρξε κάποια στιγμή συνασπισμός συμφερόντων και, κάποια άλλη στιγμή, παρατηρήθηκε σύγκρουση αυτών. Οπότε δεν είναι τυχαία η στροφή του Ερντογάν προς τους Ρώσους, αφού ο Γκιουλέν είναι με τους Αμερικανούς. Να πούμε ότι ο Ερντογάν πήρε λίγο κι απ’ τον φιλορώσο Γιλμάζ. Η συμπόρευση των Γκιουλέν-Ερντογάν ήταν πολιτική κι αυτό απλώς τελείωσε κάποια στιγμή. Η σωστή ερώτηση είναι: «Μετά τον Ερντογάν, τι;». Αυτό πρέπει να μας απασχολεί.


> Παρέμβαση κ. Κωστίδη: Όταν ο Ερντογάν ήρθε στην εξουσία, έπρεπε να κυβερνήσει. Εξολόθρευσε τους Κεμαλιστές, προχώρησε. Σιγά σιγά όμως, δεν τα έβρισκαν πια. Είναι πολιτική η σύγκρουση.

>>> Ποιο δόγμα θα έπρεπε να έχει το τζαμί που θα χτιστεί εδώ; Και πόσο δίκαιο (νόμος) είναι το Ισλάμ ή πόσο θρησκεία;
> Απάντησε ο κ. Καραμπελιάς:
Κριτική στη θρησκεία του Ισλάμ δεν μας επιτρέπεται. Για τους πιστούς, το Κοράνι αποτελεί Δίκαιο (νόμο). Αν το ασπάζονται καλώς, αν όχι, τότε πάνε σε άλλο δόγμα.
> Παρεμβαίνει ο κ. Τσάλτας: Σέβεσαι την ιδιαιτερότητα του καθενός. Αυτό συμβαίνει μόνο στην Ευρώπη, σέβεσαι για να συνυπάρξεις. Δεν μπορούμε να κρίνουμε άλλες θρησκείες. Πρέπει να φροντίσουν όλες μαζί να δράσουν θετικά προς την κατεύθυνση της ειρήνης. Να συνεννοηθούν! Η συναίνεση σε έναν αγώνα δημιουργεί συνενοχή!

>>> Οι συνεχόμενες μετακινήσεις Μουσουλμάνων μπορούν να επιφέρουν αλλαγές και στο Σύνταγμα;
> Απάντησε ο κ. Γιαλλουρίδης:
Ο Ισλαμικός πληθυσμός, αντίθετα με τους χριστιανούς, δεν ενσωματώνεται. Οι Ισλαμιστές δημιουργούν γκέτα. Αυτό είναι ένα ζήτημα, γιατί μελλοντικά μπορεί να δημιουργήσουν στην Ευρώπη νησίδες μουσουλμανικές κι αυτό είναι πρόβλημα. Η Ευρώπη δηλαδή μπορεί να γίνει ημιμουσουλμανικός τόπος.
> Παρεμβαίνει ο κ. Καραμπελιάς:
Κοινωνιολογικά, μην βλέπετε μόνο δράση. Σε όλες τις ομάδες υπάρχει δράση, αλλά και αντίδραση. Πρέπει να υπερασπιστούμε τη δική μας ταυτότητα. Δεν θα τα βρούμε όλοι με όλους, αλλά η Ευρώπη φέρει κι ένα δικό της, παράξενο παρελθόν. Οπότε, μην το αντιμετωπίζετε μονοδιάστατα.

>>> Θα ήταν καλό να υπάρξει Ευρωπαϊκή Ένωση Χριστιανικών Κρατών όπως υπάρχει Ένωση Μουσουλμανικών Κρατών;
> Απάντησε ο κ. Τσάλτας:
Η φιλοσοφία βασίζεται στις χριστιανικές αξίες και ακόμα δεν έχει υπάρξει αυτή η ανάγκη. Ο Χριστιανισμός σκέφτεται αλλιώς. Λειτουργεί περισσότερο σε κοσμικά fora, παρά σε θρησκευτική ομαδοποίηση.

>>> Η Ελλάδα είναι μια χώρα ομοιογενής, η Τουρκία αντίθετα είναι πιο διασπασμένη και πιο ανομοιογενής φυλετικά. Ποια απ’ τις δύο χώρες μπορεί να αποτελέσει μεγαλύτερο πόλο σταθερότητας στην περιοχή;
> Απάντησε ο κ. Καραμπελιάς:
Οι διαφορές Ελλάδας-Τουρκίας δεν είναι θρησκευτικές. Η Άγκυρα ζητάει περισσότερο χώρο και θέλει να ελέγχει τα πάντα γύρω της. Η Ελλάδα, η Κύπρος είναι αναγκασμένες να δεχτούν την πολιτική ηγεμονία της. Η Κύπρος έχει ήδη χαθεί η μισή και η Ελλάδα αγωνίζεται να μην χάσει νησιά. Κι έχεις και μια Τουρκία που δεν ακούει κανέναν. Ποιος αποτελεί μεγαλύτερο διχασμό στην περιοχή;

Ο Συμβολισμός της 25ης Μαρτίου 1821

Written by ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ on Thursday, 24 March 2016. Posted in Ομιλίες

Επετειακή ομιλία του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου

Ο Συμβολισμός της 25ης Μαρτίου 1821

25η Μαρτίου. Ημέρα του συμβολισμού των δύο «Χαίρε».
«Χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία» και «Χαίρε ώ χαίρε λευτεριά»!
Το πρώτο «Χαίρε» εκφράζει την χαρμόσυνη αγγελία του Αρχαγγέλου Γαβριήλ περί της συλλήψεως από την Παρθένο Μαρία του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού.
Το δεύτερο «Χαίρε» είναι ο συμβολισμός της παλιγγενεσίας ενός πολύπαθου γένους. Του γένους των Ελλήνων. Του γένους, το οποίον αενάως αγωνίζεται στο να διατηρεί μία συνείδηση της διαδρομής του επί των γηίνων χρόνων, επί των πολιτισμικών πεπραγμένων και επί των ιστορικών καταγραφών. Του γένους που θέλει και πρέπει να ερευνά το παρελθόν του, με όση δυνατή αντικειμενικότητα επιτρέπουν οι γνώσεις του και οι καταβολές του, ώστε να εντοπίζει τα όποια σφάλματα και τις όποιες αδυναμίες έχουν σημειωθεί σ’ αυτή την διαδρομή. Δηλαδή, σαν σκοπός απώτερος θα λέγαμε, ότι είναι η επανόρθωση, η ανάβλεψη και η πλέον σώφρων πορεία για ένα μέλλον με λόγο αξιακό.

<<  1 2 3 [45 6 7 8  >>