Εθνική Στρατηγική

 1  2 

Μήπως οι μίζες στα εξοπλιστικά εξηγούν το "φοβικό σύνδρομο" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής;...

    Οι αποκαλύψεις γιά τα εξοπλιστικά στην πραγματικότητα επιβεβαίωσαν την κοινή  πεποίθηση: ότι στην διαδικασία παραγγελιών στρατιωτικού υλικού εμφιλοχωρούσε εδώ και χρόνια αθρόος χρηματισμός των αρμοδίων αξιωματούχων. "Ο κόσμος το είχε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι", κατά την λαϊκή παροιμία. Η τεραστίων διαστάσεων, όπως αποδεικνύεται τώρα, διαφθορά, ήταν διακομματική. Στην ουσία, το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης χρησιμοποίησε τις μίζες α...

18-01-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-03-17. Η γεωστρατηγική αξία του ελληνικού θαλάσσιου χώρου ...

«H κατάκτησις της Ελλάδος υπό μιας Μεγάλης Χερσαίας Δυνάμεως θα δώσει πιθανότατα εις αυτήν την Δύναμιν την δυνατότητα ελέγχου ολοκλήρου της Παγκοσμίου Νήσου». Sir Halford J. Mackinder ΕΔΩ! ολόκληρο το άρθρο....

17-03-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. Εξωτερική πολιτική ντροπής...

Η σημερινή μέρα είναι άλλη μια μέρα που οι Έλληνες θα την θυμόμαστε με θλίψη. Ο λόγος είναι η κατάντια της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας που την απογυμνώνει από τα τελευταία ίχνη αξιοπρέπειάς της.Μετά το απίθανο ότι «η μουσουλμανική, η οθωμανική κληρονομιά είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς», το οποίο ξεστόμισε ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος πριν από λίγες μέρες, υφιστάμεθα σήμερα την ταπεινωτική επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού και...

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

2015-02-20. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων...

ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση ΚρίσεωνΑναδημοσίευση από το περιοδικό ‘Νέα Πολιτική’, Τεύχος 12, Νοε-Δεκ 2014Η διαχείριση κρίσεων πρέπει να θεσμοθετηθεί και να γίνει μέρος μίας ριζικής πολιτικής μεταρρύθμισης.Η διαχείριση κρίσεων αντιμετωπίζεται, σύμφωνα με την διεθνή πρακτική και εμπειρία, σε πολλαπλά επίπεδα. Στο επίπεδο της πρόληψης, της πρόγνωσης και της εκτίμησης κινδύνου το έργο αυτό είναι καθήκον ενός Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, που είναι ανύπαρκτο...

20-02-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-06. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ!...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! Θα ακολουθήσουν:-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας κ...

06-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-18. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

18-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-01. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΚΡΙΣΕΩΝ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

01-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-17. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνο...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσίασε σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσμ...

17-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-12-05. «Μηδείς αγεωγράφητος και ανιστόρητος εισίτω»....

Αυτή πρέπει να είναι η επιγραφή που θα πρέπει να τοποθετηθεί στην είσοδο του κοινοβουλίου, ώστε να αποτρέπεται η είσοδος σε κάθε πολιτικό πρόσωπο που στερείται βασικών γνώσεων Ιστορίας και Γεωγραφίας! Δυστυχώς φαίνεται πως οι απουσίες (κατά κόσμον «κοπάνες») που έκανε κάποτε στα προαναφερόμενα μαθήματα ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, μεταγενέστερα δεν επέδρασαν μόνο αρνητικά στη δημόσια εικόνα του ως πρωθυπουργού της χώρας, αλλά προκάλεσαν σε επίπεδο γε...

05-12-2015   Εθνική Στρατηγική

11/4/2016. “Είναι η Ειδομένη περιοχή μειωμένης εθνικής κυριαρχίας”; ...

Αναδημοσίευση από το 'MILITAIRE' Στις εικόνες που είδαμε, στα  γεγονότα στην Ειδομένη, φάνηκε οι Σκοπιανοί ένοπλοι (ένοπλοι λέμε) αστυνομικοί, να έχουν προχωρήσει μπροστά από τον φράχτη, προς την Ελληνική πλευρά!! Όμως, ο Υπουργός Άμυνας, μας διαβεβαίωσε (sic) ότι «δεν μπήκαν σε Ελληνικό έδαφος …. και όλα είναι υπό έλεγχο»!!!Ας το δεχθούμε αυτό που λέει ο Υπουργός και που το επιβεβαιώνει και η Κυβέρνηση (αν και επανειλημμένα έχουν συλληφθεί ψευδ...

11-04-2016   Εθνική Στρατηγική

6/5/2016. Δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών για το Αιγαίο...

Προειδοποίηση ότι η ανοχή και η «συνενοχή» των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου από την Τουρκία μπορεί να  έχουν «κακό τέλος», απηύθηνε ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών Sergey Lavrov σε συνέντευξή του χθες, στην οποία εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον της Τουρκίας για την «επεκτατική» πολιτική που ακολουθεί, η οποία αποκαλύπτει τις «νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες της». Μιλώντας στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων...

06-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. H Εθνική Αξιοπρέπεια...

Υπάρχει ένα άυλο αγαθό, απαραίτητο για την επιβίωση και την ιστορική συνέχεια των λαών, ιδίως αυτών που δεν διαθέτουν άφθονους υλικούς πόρους και πλούτο. Το αγαθό αυτό είναι η Εθνική Αξιοπρέπεια, που διασώζει ατομικά και συλλογικά τους πολίτες μίας χώρας από την απαξίωση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό, το ψυχικό σκότιος, και μεσοπρόθεσμα από την δουλεία και μακροπρόθεσμα από τον εκμηδενισμό τους.  Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια....

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική
 1  2 

Articles tagged with: ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Καλά Χριστούγεννα - Δημιουργικό 2017

on Saturday, 31 December 2016. Posted in Ανακοινώσεις

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Το Ινστιτούτο
Εύχεται

Στα Μέλη, τους Φίλους και
τους Αναγνώστες του

Καλά Χριστούγεννα
Ευτυχισμένο και Ελπιδοφόρο Το Νέο Ετος

Καληνεσπέραν-Κάλαντα-Αρχιμηνιά

12/08/2017. Ο Καραϊσκάκης και οι αρνητές στράτευσης

on Saturday, 12 August 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Νατσιός Δημήτρης δάσκαλος-Κιλκίς

12/08/2017. Ο Καραϊσκάκης και οι αρνητές στράτευσης

Έλα, της θάλασσας θεριό
και του πελάγου μπόρα,
το φοβερό σκουπιδαριό,
να διώξεις απ’ τη Χώρα!
Ν. Γκάτσος
 
Ο κ. υπουργός της πάλαι ποτέ Εθνικής και νυν νεοταξικής Παιδείας, δεν υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία. Σύμφωνα με το "Πρώτο Θέμα", όταν ο Κώστας Γαβρόγλου έφτασε σε ηλικία 24 ετών, το 1971, και κλήθηκε να υπηρετήσει στον Ελληνικό Στρατό για μια θητεία μόλις οκτώ μηνών, προτίμησε να την εξαγοράσει ώστε να συνεχίσει τις σπουδές του στα καλύτερα πανεπιστήμια της Βρετανίας και των ΗΠΑ. (Λόγω  της εκ της Πόλης καταγωγής του). Τώρα  υπεραμύνεται της θητείας.... Ο Καραϊσκάκης, ο Αχιλλέας της Ρούμελης, και όλοι οι νέοι και αρχαίοι καπεταναίοι του Γένους, στους αρνητές στράτευσης, εφάρμοζαν κάτι περίεργες και "σκοταδιστκές πρακτικές", ως θα έλεγε μια προοδευτική συνιστώσα...Ας τις δούμε:

Στην αρχαία Αθήνα όσους αρνούνταν να στρατευτούν, τους ριψάσπιδες (= ρίπτω την ασπίδα) τους φορούσαν γυναικεία ρούχα, τους περιέφεραν στην πόλη και τους διαπόμπευαν μέχρι εσχάτης ξεφτίλας. Οι λιποτάκτες χαρακτηρίζονταν «άτιμοι» - και τα τέκνα τους κληρονομούσαν το στίγμα- δεν είχαν κανένα πολιτικό, δικαίωμα, ήταν ηθικά εκμηδενισμένοι, αξιοκαταφρόνητοι. Είναι γνωστός ο όρκος των Αθηναίων εφήβων: «Ου καταισχύνω τα όπλα…. αμυνώ δε και υπέρ ιερών και οσίων, και μόνος και μετά πολλών, και την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω…».

Για την Σπάρτη ήταν αδιανόητη η αποφυγή στράτευσης. Οι δειλοί ανασκολπίζονταν. Στα «αποφθέγματα Λακαινών» του Πλούταρχου διασώζεται το εξής:

«Η Δαμάτρια, ακούγοντας πως ο γιος της ήταν δειλός και ανάξιός της στην μάχη, όταν αυτός έφτασε στο σπίτι, τον σκότωσε. Το επίγραμμα στον τάφο της είναι το εξής: "τον παραβάντα νόμους Δαμάτριον έκτανε (=σκότωσε) μήτηρ, η Λακεδαιμονία τον Λακεδαιμόνιον". (εκδ. «Κάκτος», σελ. 227).

Αυτά στην αρχαία εποχή όπου η φιλοπατρία και η ανδρεία ήταν αρετές, τρανές και σπουδαίες. Για τους αρχαίους η αξία ενός άνδρα συμπυκνώνεται στην περίφημη ομηρική φράση: «εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης». Ενώ «της δειλίας αισχρά γίγνεται τέκνα», η δειλία, η λιποταξία, γεννοβολά αισχρά τέκνα.
Στην νεότερη εποχή εξόχως αποκαλυπτική και ξεκαρδιστική είναι η τακτική του στρατάρχη της Ρούμελης, του Καραϊσκάκη. Αυτός, όπως γράφει ο Δημήτρης Φωτιάδης στην βιογραφία του, «έσερνε ένα γυναικείο παλιόβρακο, γνωστό σ’ όλο το ασκέρι του με τ’ όνομα το βρακί της Κατερίνας, που το φόραγε στους φοβιτσιάρηδες». Όταν η πατρίδα κινδύνευε και ήθελε ο στρατηγός να στρατολογήσει πολεμιστές πήγαινε στα χωριά και τους μάζευε. Όσους κρύβονταν, τους κιοτήδες, «τις σαπιοκοιλιές», όπως τους ονόμαζε ο Καραϊσκάκης, τους ξετρύπωνε και τους ανάγκαζε να φορέσουν «το βρακί της Κατερίνας». (Η Κατερίνα ήταν περιβόητο για την ελευθεριότητά του γύναιο της περιοχής). Όσοι λαγόκαρδοι και κιοτήδες φορούσαν «το βρακί» ντροπιάζονταν διά βίου και συνήθως εξαφανίζονταν, για να γλιτώσουν τον περίγελω του κόσμου και κυρίως των οικείων τους, μανάδων,αδελφών και γυναικών τους. Εκείνα τα χρόνια «μιλούσαν οι καρδιές, τώρα μιλούν τα χρήματα» (Κανάρης). Οι λιποτάκτες ατιμάζονταν ως ανάξιοι της πατρίδας. Αναστήθηκε το Γένος από ανθρώπους «τρελούς» σαν τον Καραϊσκάκη, που με τις ηρωϊκές «αποκοτιές τους» έδιναν θάρρος. Χαρακτηριστικό το παρακάτω επεισόδιο, το οποίο αναφέρει ο Φωτιάδης (σελ. 111). Συνήθιζε στις μάχες ο στρατηγός να προκαλεί τους Τούρκους με βρισιές και χοντρά πειράγματα. «Μέσα στο ξάναμμα της μάχης», (στο Κομπότι, στις 8 Ιουνίου του 1821), τους φωνάζει.

- Ουχά, κιοτήδες, σταθείτε ωρέ να πολεμήσετε!
- Ποιος είσαι εσύ ωρέ, που θα μας πεις κιοτήδες;
- Είμαι ο γιος της καλογριάς και σας χέζω!
- Εμάς, γκιαούρη, χέζεις;
- Εσάς μεμέτηδες!
- Περίμενε, μπάσταρδε, να σε πιάσουμε, να σε σουβλίσουμε και τότες βλέπεις τι θα κρένει ο πισινός σου!
- Εμένα, ωρέ, θα σουβλίσετε;
- Εσένα, ωρέ, Καραϊσκάκη!
- Αμ τότες σταθήτε ν’ ακούσετε από τώρα τι κρένει (=λέει) ο πισινός μου!
Πηδάει πάνω σ’ ένα βράχο, ξεβρακώνεται, τεντώνει γυμνό τον κώλο του στους οχτρούς και τους φωνάζει:
- να ωρέ Τούρκοι…!

Ήταν όμως κρυμμένος κοντά ένας Τούρκος, τον πυροβόλησε και είδε και τρόμαξε να γιατροπορευτεί από το βόλι που τον βρήκε «στα μεριά». Όταν όμως έγινε το βαυαροκρατούμενο κρατίδιο οι αγωνιστές παραμερίστηκαν και τα αξιώματα πήγαιναν στους απειροπόλεμους πολιτικάντηδες, στο ζυμάρι των Τούρκων. Και επιδαψίλευαν τους εαυτούς τους με γελοιωδέστατους τίτλους. «Έλεγε ο Κολοκοτρώνης καταγελών: και ευγενέστατον και πανευγενέστατον και ενδοξότατον και εκλαμπρότατον και εξοχότατον και μεγαλειότατον με ονόμασαν, μόνο τον τίτλο του παναγιότατου δε μ’ έδωκαν». (Σπηλιάδης, «Απομνημονεύματα», τομ. Γ΄, σελ. 38).

Από την αυγή του νεοελληνικού βίου διαφαίνεται ποιοι θα κυβερνούν: «οι εκλαμπρότατοι», οι οποίοι στους εθνικούς αγώνες προτιμούσαν «το βρακί» παρά το πεδίο της τιμής. Τώρα βέβαια επεκτάθηκε η τακτική του …«βρακοφορέματος» και εν καιρώ ειρήνης. Το 1940 κάτι παρόμοιο συμβαίνει. Οι γιοι των «εκλαμπρότατων» αναπαύονται «βοηθητικοί» στα μετόπισθεν, ενώ ο απλός λαός κατασκοτώνεται για την τιμή του έθνους στα βορειοηπειρώτικα βουνά, στις αετοράχες της Πίνδου. Στο βιβλίο του «Οπλίτης στο αλβανικό μέτωπο», ο σπουδαίος λαογράφος Δημ. Λουκάτος, γράφει: «Σήμερα, 25 Νοεμβρίου 1940, έκαμα μια βόλτα στα γραφεία των Εμπέδων. Ένα σωρό φαντάροι έχουν βολευτεί εκεί μέσα. Μ’ ένα μπιλιετάκι, μ’ έναν γνωστό, από δω και από κει, τα κατάφεραν. Τώρα είναι ήσυχοι. Είναι όλοι τους από αριστοκρατικές αθηναϊκές οικογένειες, και πολλοί έρχονται στο γραφείο τους με ιδιόκτητη κούρσα. Τους ξεχωρίζεις από τα καλοχτενισμένα μαλλιά, τα μεταξωτά πουκάμισα, τα καλοβαλμένα φανταρίστικα, και το ρολόι του χεριού. Τους ξεχωρίζεις ακόμα, από το ακατάδεχτο ύφος τους και την απροθυμία τους να σ’ εξυπηρετήσουν. Τα τσακίσματα και τις ευγένειες τα σπαταλάνε στους αξιωματικούς…». (εκδ. «Ποταμός», σελ. 25). Αυτοί οι κιοτήδες, οι γόνοι των «καλών» οικογενειών, διακρίθηκαν την περίοδο της Κατοχής, ως δοσίλογοι ή μαυραγορίτες. Όταν απελευθερωθήκαμε γλίτωσαν την κρεμάλα, γιατί εκμεταλλεύτηκαν τον εμφυλιοπολεμικό κυκεώνα, έγιναν φανατικοί του καθεστώτος, έκαναν τις βρωμοδουλειές του, και έλαβαν άφεσιν αμαρτιών. Οι έκγονοί τους, μαζί με τις αιματοβαμμένες περιουσίες τους, κληρονόμησαν και την αφιλοπατρία, την αποφυγή της στράτευσης, τον παρασιτισμό.

Ποιοι, τα τελευταία χρόνια του σαλταδορισμού, είναι φυγόστρατοι, απαλλάσσοντα από το χρέος της υπηρετήσεως της πατρίδας; Κάποιοι γόνοι πολιτικών, επώνυμοι αθλητές, καλλιτέχνες και λοιποί τζιτζιφιόγκοι και μοσχοαναθρεμμένοι γιοι και ανηψιοί των ισχυρών οικονομικά παραγόντων, αφιλόπατροι καριερίστες και οι... Ιεχωβάδες. Όλο το  "φοβερό σκουπιδαριό" που λυμαίνεται, δηλαδή, τον τόπο. Αν ήταν δυνατόν να αποκαλυφθούν, θα διαπιστώναμε πως είναι αυτοί που λεηλάτησαν την πατρίδα, που κατέχουν περίοπτες και χρυσοπλήρωτες θέσεις του Δημοσίου, που ροκανίζουν επιδοτήσεις, είναι όλοι τους «εκλαμπρότατοι» και «πανευγενέστατοι". ( Και ένιοι σεβασμιότατοι). Και αντί να μάθουμε ποιοι είναι «οι σαπιοκοιλιές», να τους φορέσει ο λαός το περιβόητο…εσώρουχο, μήπως και ξεκουμπιστούν από την ντροπή και γλιτώσει ο τόπος, επιβραβεύονται με αξιώματα και τιμές.

Και όμως η θητεία ενός νέου αποτελεί ύψιστο καθήκον. Παρ’ όλη την κατασυκοφάντηση του στρατού μας τις τελευταίες μεταπολιτευτικές δεκαετίες, η εμπιστοσύνη του λαού παραμένει ακλόνητη σ’ αυτόν. Ο στρατός για έναν νέο συνιστά σχολείο πατριδογνωσίας, πειθαρχίας, συναλληλίας, αλληλεγγύης.. πηγαίνεις παιδί, γυρίζεις άντρας, έλεγαν οι παλιοί. Όποιος για αστείο λόγο δεν υπηρετούσε, του έμενε κουσούρι μια ζωή, κορίτσι καλό για παντρειά κανείς δεν του εμπιστευόταν, εύκολα δουλειά δεν έβρισκε.
Όταν ήμασταν ακόμη Ρωμιοί, πριν γίνουμε Ευρωπαίοι, οι άντρες μιλούσαν με καμάρι για την στρατιωτική τους θητεία, αν και οι τότε κακουχίες και οι στερήσεις, είναι αδιανόητες για την σημερινή γενιά του κινητού, της κατάληψης και του χαβαλέ. Τώρα το εκσυχγρονιστικό – νεοεποχίτικο σαράκι της αρνησιπατρίας και της απέχθειας για την στράτευση, φωλιάζει στις καρδιές των νέων, με αποτέλεσμα η θητεία να θεωρείται χάσιμο χρόνου, κοροϊδία. Οι παρελάσεις, που τονώνουν το αίσθημα ασφάλειας του λαού μας και λειτουργούν ως αναλαμπές εθνικής υπερηφάνειας – τόσο απαραίτητες για την κρισιμότατη περιοχή και εποχή μας – μπήκαν στο στόχαστρο των χασομέρηδων της ειρηνοφιλίας. Και είναι σίγουρο ότι θα καταργηθούν, μόνο μια παρέλαση θα γίνεται: της παρδαλής υπερηφάνειας.
( Έφτασε, θυμάμαι, κάποτε και ένας πρόεδρος της ΟΛΜΕ να ζητήσει την κατάργησή των εθνικών παρελάσεων, διότι αποτελούν φασιστικό κατάλοιπο. Τέτοια παραδείγματα από τους «εκλαμπρότατους» και τους νεόπλουτους του χρήματος και πνεύματος παίρνει η λαϊκή ψυχή, οι νέοι, και αποβάλλουν κάθε ευγενική πνοή, κάθε εδραία αξία).

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όταν γεννιόταν αγόρι εύχονταν στην μάνα: να σου ζήσει, να γίνει καπετάνιος, να του γράψουν και τραγούδι. Τώρα γεμίσαμε «λιανοπαίδια», που, αντί για παντελόνια, φορούν του Καραϊσκάκη το ατιμωτικό -λέξη του  Μακρυγιάννη αυτή -κωλόπανο...

(Ζητώ συγγνώμη για τις ορολογίες, αλλά είναι της γενιάς του  '21, η οποία, ευτυχώς, δεν γνώριζε από την όλο κουδουνίσματα και κορδακισμούς γλώσσα της σήμερον).

Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκίς

15/3/2017. Σύγχρονοι Δωσίλογοι . . .

on Wednesday, 15 March 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α. Γρηγόριος Νούσιας, Μέλος ΣΑΣΙ

15/3/2017.  Σύγχρονοι Δωσίλογοι . . .

‘‘Δεν είναι δική μου γνώμη, αλλά γνωμικό των σοφών, πως δεν υπάρχει τίποτα δυνατότερο από την ‘‘ανάγκη’’.  Αυτά από τον τραγικό ποιητή Ευριπίδη, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, γεννήθηκε την ημέρα της ναυμαχίας της Σαλαμίνας, στην οποία ο πρεσβύτερος Αισχύλος έλαβε μέρος ως πρόμαχος, και ο δεκαπενταετής Σοφοκλής συμμετείχε στα επινίκια. Κατά τον Αριστοτέλη, ανάγκη είναι ‘‘το μη ενδέχεσθαι άλλως’’, ήτο το αναπόφευκτο, το αναπόδραστο. Με άλλη διατύπωση, ‘‘ανάγκη λέγομεν την έξωθεν αρχήν, ή εμποδίζουσαν ή κινούσαν’’. Κλείνουμε την παρένθεση με την αποστροφή, ‘‘ανάγκα δ’ ουδέ θεοί μάχονται’’.
Η ‘‘ανάγκη’’, λοιπόν, σε κάθε νοητική διεργασία για τη λήψη αποφάσεων είναι παρούσα. Και όταν αυτές μετουσιώνονται σε πράξεις, τα αποτελέσματά τους μπορεί να έχουν είτε θετικό είτε αρνητικό πρόσημο. Και οι αποφάσεις των πολιτικών και στρατιωτικών, σε κρίσιμες στιγμές, μπορεί να έχουν τραγικές συνέπειες για τη χώρα , για το έθνος. Δεν λέμε κάτι σπουδαίο. ‘‘Ο αποφασίζων εν πολέμω είναι εις θέσιν όλως εξαιρετικήν και διάφορον άλλης περιστάσεως, η δε ηθική κατάστασις των μαχητών και οι διαθέσεις της κοινής γνώμης αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της αποφάσεως’’, λέγει ο στρατηγός Δούσμανης.
Η ιστορία γέμει παραδειγμάτων. Θα υπογραμμίσομε, ότι σε αποφάσεις και πράξεις με ύψιστο εθνικό περιεχόμενο, κατά κανόνα, η αλήθεια των πραγματικών περιστατικών θυσιάζεται στο βωμό των σκοπιμοτήτων και της στείρας κομματικής αντιπαράθεσης. Οι σύγχρονοι δε ‘‘διαμορφωτές’’ της κοινής γνώμης, τρομάρα τους, για να φέρουν εις πέρας την ‘‘ανατεθείσα αποστολή’’, ή για να διασκεδάσουν τις καιροσκοπικές τους ανησυχίες, ομοιώνουν τα τρέχοντα πολιτικά δρώμενα με τραγικές για τη χώρα και το έθνος περιστάσεις παρελθόντος χρόνου. Από τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά μετερίζια, με την αλαζονεία και την οίηση που τους προσδίδει το μικρόφωνο, και ως κύμβαλα αλαλάζοντα, επιδαψιλεύουν την όποια κυβέρνηση με δωσιλογισμό. Λόγω μνημονίου, τάχα. Και, εν τη ρύμη του λόγου τους (!), προβάλλουν τους σημερινούς κυβερνώντες πάνω στις τραγικές φιγούρες των υπευθύνων της Μικρασιατικής καταστροφής και τους κατοχικούς πρωθυπουργούς.
Πράγματι, ο ‘‘δωσιλογισμός’’ έγινε εθνικό και πολιτικό σύνθημα, με ολότελα εξειδικευμένη έννοια, σε δύο περιόδους μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922, και κατά την τριπλή κατοχή του 1941-44. Τον όρο τον πρώτο-μεταχειρίστηκε ο βουλευτής Δ. Λεονάρδος μιλώντας στις 29 Νοε. 1929 στην Εθνοσυνέλευση, κατηγορώντας την κυβέρνηση, ότι, τάχα, δεν προχωρούσε στη εκκαθάριση του στρατού από τους ‘‘δωσίλογους’’, εννοώντας τους αξιωματικούς που βαρύνονταν για την τραγωδία των Ελλήνων στο λίκνο της ελληνικής φιλοσοφίας, την Ιωνία. Βεβαίως, η δίκη και η εκτέλεση των ‘‘ Έξι’’ είχε προηγηθεί, καθώς και η αμνηστεία του 1923 για τους λοιπούς πολιτικούς υπεύθυνους. Τελικά, ουδείς άλλος καταδικάστηκε.
Στη δεύτερη περίπτωση, έχομε την υπ’ αρ. 1 Συντακτική Πράξη της 3ης Νοε. 1944, ‘‘Περί επιβολής ποινικών κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού’’. Ένα από τα πρώτα απελευθερωτικά νομοθετήματα. Προϋποθέσεις για την καταδίκη ήταν η εκ προθέσεως προδοτική συνεργασία με τον εχθρό, από την οποία να προέκυψε ωφέλεια για τον ίδιον ή ζημία στον εθνικό-συμμαχικό αγώνα. Εκτός δε από τις ποινές της ειρκτής και του θανάτου, το νομοθέτημα προέβλεπε και την ειδική ποινή της ‘‘Εθνικής Αναξιότητας’’. Ο όρος του δωσίλογου δεν αναφέρετο.
Διερωτώμεθα, επρόδωσαν συνειδητά την πατρίδα οι κατηγορηθέντες και καταδικασθέντες με συνοπτικές διαδικασίες από τα στρατοδικεία της εποχής; Ποια ‘‘ανάγκη’’ κατηύθυνε τις αποφάσεις τους και τις πράξεις τους, για τις οποίες πλήρωσαν με τη ζωή τους ή με πολυετή ειρκτή; Ποια ‘‘ανάγκη’’ υπαγόρευσε τις καταδίκες; Πάντως, και οι δύο περιπτώσεις έχουν ως πεμπτουσία τη συνέχιση ή μη του αγώνα. Και στις δύο περιπτώσεις, το καταβαραθρωμένο ηθικό του στρατεύματος και η σμπαραλιασμένη ψυχολογία της κοινής γνώμης, είναι κοινός τόπος. Χάνονται ελληνόπουλα. Μανάδες θρηνούν και συνάμα στέλνουν στο μέτωπο το δεύτερο και τρίτο παιδί τους. Πόσο να αντέξουν. Φαντάροι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για τρία και τέσσερα χρόνια. Πόσο να αντέξουν; Έπεσαν υπέρ πατρίδος , αναγράφεται στις μαρμάρινες στήλες, και του τελευταίου χωριού. Πώς να μη δακρύσεις!
Στο μέτωπο της Μικράς Ασίας, η μαχόμενη για τρία χρόνια ελληνική Στρατιά επεχείρησε κάτι που προφανώς ήταν εκτός του φακέλου των ορίων της. Πορεία προς Άγκυρα. Ίσως αυτό να ήταν και εκτός κανόνων Διεθνούς Δικαίου. Το βέβαιο είναι, ότι το εγχείρημα αυτό ξέφευγε κατά πολύ από τον αρχικό αντικειμενικό σκοπό, την αρχική αποστολή. Και η αποστολή της Μονάδος συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της απόφασης. Αυτόν τον αρχικό ΑΝΣΚ, καθ΄ότι δεν απεικονίζετο σε κανένα συμμαχικό γραπτό κείμενο, εγνώριζε μόνον ο Βενιζέλος. Αυτός έλαβε, στα πλαίσια της Διασκέψεως των Σεβρών, την εθνικά πολυπόθητη ‘‘εντολή’’ να σπεύσει να καταλάβει τη Σμύρνη και την ευρύτερη ενδοχώρα, για να προστατεύσει τον ελληνισμό της Ιωνίας από το λεπίδι της εθνοκάθαρσης του Κεμάλ. Είχε προηγηθεί η σφαγή των Αρμενίων.
Με ποιες προϋποθέσεις και ποια εχέγγυα, από συμμαχικής απόψεως, διαπεραιωθήκαμε στη απέναντι ακτή, μόνον ο τότε πρωθυπουργός εγνώριζε. Και αυτός στις κρίσιμες στιγμές δεν ήταν εκεί. Μη αντέχοντας τις αιτιάσεις της κοινής γνώμης προκήρυξε εκλογές. Η ‘‘ανάγκη’’ παρούσα. Αυτές οι εκλογές του 1920 μπορούν να θεωρηθούν η βασική αιτία και η απαρχή της συντριβής.  ‘‘Δεν αλλάζομε άλογα στη μέση του ποταμού’’, σύμφωνα με μια κινέζικη παροιμία. Μια συντριβή που χρεώθηκε ο Γούναρης που διαδέχθηκε τον Βενιζέλο, αφού είχε χάσει τις εκλογές. Η εκτέλεση, κι εδώ η ‘‘ανάγκη’’ παρούσα, του ιδίου, τεσσάρων υπουργών του και του αρχιστρατήγου, τρείς μήνες μόνον μετά την καταστροφή, έστρωσε ανατολίτικο χαλί στην πολιτική αστάθεια και τα διαδοχικά πραξικοπήματα. Πάντως, για να κλείσομε την ενότητα αυτή πρέπει να υπενθυμίσομε, ότι ο Άρειος Πάγος μετά από ογδόντα οκτώ χρόνια αθώωσε τους καταδικασθέντες. Η αναψηλάφηση της δίκης στηρίχθηκε σε επιστολή του Βενιζέλου προς τον αρχηγό των Λαϊκών, Παν. Τσαλδάρη, 3 Φεβ. 1929. ‘‘Δύναμαι να διαβεβαιώσω υμάς με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι ουδείς των πολιτικών αρχηγών της δημοκρατικής παρατάξεως θεωρεί ότι οι ηγέται της πολιτικής ήτις ηκολουθήθη  μετά το 1920 διέπραξαν προδοσίας κατά της πατρίδος, ή ότι εν γνώσει οδήγησαν τον τόπο στην Μικρασιατική Καταστροφή’’. Το κακό όμως είχε γίνει. Η επαναστατική κυβέρνηση του Ν. Πλαστήρα αποφάσισε και εκτέλεσε, έχοντας ως οίακα την έξωθεν κινούσα αρχή. Δηλαδή, την ‘‘ανάγκη’’ της στιγμής.
Οι δίκες των δωσιλόγων της κατοχής έγιναν και αυτές χωρίς καθυστέρηση. Το πρώτο νομοθέτημα αντικαταστάθηκε με πολύ αυστηρότερο της κυβερνήσεως Ν. Πλαστήρα (τυχαίο;), 23 Ιαν. 1945, που καθόριζε, ότι ‘‘μόνη . . . η ανάληψις της κυβερνήσεως αποτελεί τυπικόν αδίκημα χωρίς ουδεμία να απαιτείται απόδειξις δόλου’’.
Η δίκη των πρωθυπουργών της κατοχής άρχισε στις 21 Φεβ. 1945. Το κατηγορητήριο . . . ‘‘εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, διασπορά ηττοπάθειας στον ελληνικό λαό και συνεργασία με τον κατακτητή. Κατηγορίες που συνιστούσαν εθνική αναξιότητα’’. Η απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου εκδόθηκε στις 31 Μαΐου.
Ο πρώτος, Αντιστράτηγος Γ. Τσολάκογλου, καταδικάστηκε σε θάνατο. Η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια. Πέθανε στη φυλακή τον επόμενο χρόνο. Είχε μείνει στην πρωθυπουργία από 30 Απρ. 1941 έως 2 Δεκ. 1942, οπότε και υπέβαλε την παραίτησή του.
Τον διαδέχθηκε για τέσσερις μήνες ο Κ. Λογοθετόπουλος. Σπουδαγμένος στο Μόναχο, ήταν μορφή στο χώρο της ιατρικής. Είχε υπηρετήσει ως χειρουργός ιατρός στους Βαλκανικούς Πολέμους και στον Α’ΠΠ, επιστρατευθείς εκ νέου το 1922. Καταδικάστηκε ερήμην σε ισόβια κάθειρξη. Είχε διαφύγει στη Γερμανία.
Ο τρίτος κατοχικός πρωθυπουργός ήταν ο Ι. Ράλλης, δικηγόρος με σπουδές στη Γερμανία. Μακεδονομάχος, συνεργάτης του Παύλου Μελά. Οργάνωσε τα τάγματα ασφαλείας . . . ‘‘ για την προστασία της ελληνικής υπαίθρου από τους ΕΑΜοκομμουνιστάς’’. Καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά.
Από τους τρείς πρωθυπουργούς της ‘‘ναζιστικής ελληνικής πολιτείας’’, η περίπτωση του Τσολάκογλου είναι ξεχωριστή. Συμμετείχε στις κυριότερες μάχες των Βαλκανικών πολέμων, του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στην εκστρατεία της Ουκρανίας και ήταν παρών στις επιχειρήσεις της Μικράς Ασίας (δέος!). Κατά την εισβολή της Ιταλίας και της Γερμανίας ήταν Διοικητής του Γ’ Σώματος Στρατού, με συμμετοχή σε πολλές μάχες. Υπέγραψε στο Βοτονόσι της Ηπείρου, στις 20 Απρ. 1941, πρωτόκολλο ανακωχής με τον εισβολέα κατακτητή. Ο Παπάγος, βέβαια, από την ασφαλή ακόμη θέση των Αθηνών και κραδαίνοντας τη στραταρχική ράβδο θα διατάξει την αντικατάστασή του, και . . . ‘‘αγώνα μέχρι εσχάτου ορίου δυνατοτήτων’’.
Καμία δυνατότητα. Οι Γερμανοί είχαν φθάσει στη Θεσσαλονίκη. Και την επομένη, ‘‘υπό το κράτος βίας’’ υπέγραψε την παράδοση. Αργότερα θα γράψει, ‘‘Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος. Ή να αφήσω να συνεχιστεί ο αγών και να γίνει ολοκαύτωμα ή, υπείκων στις παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατού, να αναλάβω την πρωτοβουλία της συνθηκολογήσεως’’. Η εμποδίζουσα ανάγκη, και εδώ παρούσα. Παρούσα και η συναισθηματική φόρτιση της κοινής γνώμης. Ναι, στην εξίσωση και τα κομματικά πάθη. Θα επιτρέψουν μιά δίκαιη δίκη;
Αβέβαιο! Το μόνο βέβαιο είναι, ότι θέματα που σχετίζονται με εθνική αξιοπρέπεια θα αποτελούν πάντα ευχάριστο άθυρμα στους επιπόλαιους και τυχοδιωκτικούς σχολιασμούς των δημοσιογράφων, και των όποιων πολιτικών αντιπάλων και πάντα θα δημιουργούν ‘‘σύγχρονους δωσίλογους’’.
Οκτώβριος 2014.  Γρηγόριος Δημ. Νούσιας.

12/3/2017. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΩΡΟΔΟΚΗΣΕΙΣ ΤΟΝ Η/Υ

on Sunday, 12 March 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

του Ανδρέα Δρυμιώτη*, Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

12/3/2017. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΩΡΟΔΟΚΗΣΕΙΣ ΤΟΝ Η/Υ



«Υου cannot bribe a computer!»
Πράγματι, «δεν μπορείς να δωροδοκήσεις έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή». Η «ατάκα» αυτή είναι η αγαπημένη φράση του απερχόμενου Προέδρου της Εσθονίαs, Τοomas Hendrίk Ilves, ο οποίος συμπληρώνει δέκα χρόνια (2 Θητείες) στην Προεδρία της Χώρας. Με αυτό το αξίωμα, έχουν ουσιαστικά καταργήσει την προσωπική επαφή του πολίτη με τουs δημοσίους υπαλλήλους και κατά συνέπεια τη δυνατότητα «συναλλαγήs». Κατά τη διάρκεια του 10ετούς Θητείας του, υπήρξε ραγδαία εξάπλωση όλων των ηλεκτρονικών υπηρεσιών προς τουs πολίτες. Έτσι, η Εσθονία πέτυχε τη σχεδόν απόλυτη ψηφιακή εξυπηρέτηση του πολίτη. Μόνο σε τρεις περιπτώσειs  απαιτείται η φυσική σου παρουσία: Για να παντρευτείς, για να πάρειs  διαζύγιο και στην αγοραπωλησία ακίνητης περιουσίας. Όλες οι υπόλοιπεs δραστηριότητες γίνονται από το σπίτι ή τη δουλειά μέσω ίnternet.
 
 Θα σας δώσω μερικά χαρακτηριστικά στοιχεία για να δείτε πώς μια μικρή χώρα (μόλις 1,3 εκατ. κατοίκουs), χωρίς φυσικούs πόρους, έγινε ΤΟ υπόδειγμα στην ψηφιακή εποχή. Στον χώρο ΤΠΕ (Τεχνολογίας Πληροφορικής και Επικοινωνιών) δραστηριοποιούνται 3.193 εταιρείες οι οποίες απασχολούν 48.970 υπαλλήλουs, δηλαδή το 9,3% της απασχόλησης. Ο συνολικός τζίρος των εταιρειών είναι 3,689 δισεκατομμύρια ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 6,8% του ΑΕΠ και στο 14,2% των συνολικών εξαγωγών της χώρας. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι υπηρεσίες και τα προϊόντα τους στον χώρο των ΤΠΕ εξάγονται σε 123 χώρεs!
 
  Αυτές όλες οι εταιρείες είναι η κινητήριος δύναμη για την ανάπτυξη της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. Το κράτος σχεδιάζει και ο ιδιωτικός τομέας υλοποιεί (ουtsourcίng the developement). Σε ορισμένες περιπτώσεις ο ιδιωτικός τομέας λειτουργεί και τις εφαρμογές (outsourcίng the operations). Για να μη σας κουράζω με πολλούς αριθμούs θα κάνω μια παρένθεση, προκειμένου να σας περιγράψω πώς βρέθηκα να ασχολούμαι με την Εσθονία. Στις 29 Δεκεμβρίου 2013, σε τούτη τη στήλη έγραψα ένα άρθρο με τίτλο «Δυστυχώς, δεν έχουμε γίνει, ακόμα, Εσθονία», όπου περιέγραφα το πόσο ανεπτυγμένη ήταν η ηλεκτρονική διακυβέρνηση στη χώρα αυτή. Δεν είχα ποτέ επισκεφθεί την Εσθονία και η γνώση μου προερχόταν μόνο από δημοσιεύματα και από την ιστοσελίδα της χώραs.
 
 Στις αρχές του 2014, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον Πρέσβη της Εσθονίαs κ. Margus Rava, ο οποίος ζήτησε να συναντηθούμε. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Rava είναι ταυτόχρονα Πρέσβης στην Κύπρο, στην Αλβανία και στην Ιορδανία. Αυτό δείχνει τιs οικονομίες που κάνει μια μικρή χώρα. Από τότε συναντηθήκαμε αρκετές φορές και μου έδωσε πολλές πληροφορίες για την πρόοδο της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης που γίνεται στη χώρα του. Έτσι, έγραψα και δεύτερο άρθρο στις 8 Φεβρουαρίου 2015, με τίτλο «Μήπως η Εσθονία ζει σε άλλον αιώνα;». Εκεί περιέγραφα μια νέα υπηρεσία που παρέχεται σε ξένουs υπηκόουs που έχουν δραστηριότητα στην Εσθονία. Η υπηρεσία ονομάζεται e-Resίdency και ουσιαστικά επιτρέπει σε ξένους υπηκόους να κάνουν τις περισσότερες δουλειές τουs από τον τόπο διαμονής τους, χωρίς να χρειάζεται να ταξιδεύουν στην Εσθονία. Είναι αξιοσημείωτο ότι μέσα στο 2015 έχουν αποκτήσει την ιδιότητα του e-Resίdent περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και 150 Έλληνες. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης στο ίδιο διάστημα γεννήθηκαν 14.000 παιδιά και πέθαναν 17.000 άνθρωποι. Όμως, ο στόχος του προγράμματος αυτού είναι να φτάσουν τα 10 εκατομμύρια μέχρι το 2025! Προσέξετε τη σημασία του e-Resίdency. Ουσιαστικά όταν και αν επιτύχουν τον στόχο τους, θα έχουν αυξήσει τον πληθυσμό της χώραs τους κατά 870%, έστω και αν όλοι αυτοί δεν θα κατοικούν στην Εσθονία! Κάπως έτσι ξεκίνησε η σχέση μου με αυτή τη χώρα, η οποία έμελλε να επεκταθεί.
 
 
 Στις 23 Δεκεμβρίου 2015 έλαβα πρόσκληση από τον Πρόεδρο της Εσθονίαs για να συμμετάσχω στην 7η ετήσια Διεθνή Συνάντηση των Φίλων τηγς Εσθονίαs από τις 30 Ιουνίου 2016 μέχρι τις 2 Ιουλίου 2016. Φυσικά την αποδέχτηκα και έτσι βρέθηκα στο Τallinn. Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η συνάντηση δεν γίνεται απλά «υπό την αιγίδα τον Προέδρου», αλλά με την ενεργή συμμετοχή του Προέδρου Ilves, αλλά και του Πρωθυπουργού του χώρας, Taavi Roivas. Όταν άκουσα τον Πρόεδρο να μιλά σε ένα panel για την τεχνολογία, εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ από την εμπεριστατωμένη γνώση του στην πληροφορική, ώστε υπέθεσα ότι είχε κάνει σπουδές σε πληροφορική. Αναζητώντας το βιογραφικό του στο Google, διαπίστωσα ότι είχε σπουδάσει ψυχολογία και είχε κάνει μεταπτυχιακό (masters) στο ίδιο αντικείμενο. Αλλά και ο ίδιος ο Πρωθυπουργόs είναι μεγάλος υπέρμαχος της τεχνολογίας. Μάλιστα, πέρασε μαζί μας ένα γεμάτο 10ωρο και όταν χρειάστηκε να υπογράψει κάτι, το έκανε με την ψηφιακή υπογραφή του, μέσω του κινητού τηλεφώνου του!
 
 Η καθολική χρήση της ψηφιακής υπογραφήs έχει εξοικονομήσει στο κράτος το 2% του ΑΕΠ! Δηλαδή, έναν ΕΝΦΙΑ και κάτι ρέστα! Η συνάντηση αυτή που συγκεντρώνει επενδυτές και επιχειρηματίες οι οποίοι αναζητούν νεοφυείς επιχειρήσεις (όπως π.χ. το Skype το οποίο δημιουργήθηκε από Εσθονούς), δημοσιογράφους και διαμορφωτές της κοινής γνώμηs, πανεπιστημιακούς κ.ά., διοργανώνεται με τη συνεργασία του Δημόσιου και του Ιδιωτικού τομέα και στοχεύει στην προβολή των υπηρεσιών και των προϊόντων της Εσθονίας. Στα 7 χρόνια λειτουργίας του θεσμού αυτού, έχουν περάσει περισσότεροι από 1.700 «φίλοι τηs Εσθονίας» από τις εκδηλώσεις, οι οποίοι φεύγουν με την εντύπωση ότι βιώσανε μια εμπειρία από το μέλλον.
 
 Θα σας δώσω δύο παραδείγματα από την καθημερινότητά μας, για να δείτε πως λειτουργεί η ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Δίπλωμα Οδήγησηs: Το δίπλωμα οδήγησης εκδίδεται από το κράτος. Κατά συνέπεια το κράτος γνωρίζει πότε λήγει ένα δίπλωμα. Τρεις μήνες πριν από τη λήξη του διπλώματος, ο Εσθονός ειδοποιείται μέσω e-mail (όλοι οι Εσθονοί που έχουν ταυτότητα έχουν και ένα e-mail με τον μοναδικό αριθμό του ταυτότητάς τους• η ταυτότητα είναι υποχρεωτική για όσους συμπληρώνουν το 15ο έτος και προαιρετική για τους λοιπούς), ότι το δίπλωμά του λήγει την τάδε ημερομηνία και αν θέλει να ανανεωθεί πρέπει να κάνει τις συνηθισμένεs ενέργειες, μεταξύ των οποίων και η βεβαίωση από γιατρό. Πάει στον γιατρό, τον εξετάζει και ο γιατρός ενημερώνει ηλεκτρονικά την υπηρεσία για τη δυvατότητα του πολίτη να οδηγεί. Δεν τυπώνεται κανένα χαρτί. Όταν λοιπόν ολοκληρωθούν οι διατυπώσειs, όλες ηλεκτρονικά, ακόμα και η πληρωμή του αντιτίμου, τότε εκδίδεται το δίπλωμα και αποστέλλεται στον πολίτη στο σπίτι του. Δεν τυπώθηκε κανένα χαρτί, κανένας πολίτηs δεν πήγε σε καμία κρατική υπηρεσία. Ηλεκτρονική Συνταγογράφηση: Ο πολίτηs επισκέπτεται τον γιατρό. Μετά την εξέταση και εφ' όσον απαιτείται συνταγή, ο γιατρόs με μοναδικό στοιχείο την ηλεκτρονική ταυτότητα του ασθενούς, συντάσσει στον υπολογιστή τη συνταγή, χωρίς να τυπωθεί κανένα χαρτί. Ο ασθενής μπορεί να πάει σε οποιοδήποτε φαρμακείο της Εσθονίας και με την ταυτότητά του θα πάρει τα φάρμακά του χωρίς να τυπωθεί και πάλι κανένα χαρτί.
 
 Συγκρίνετέ το με τη δική μας «ηλεκτρονική συνταγογράφηση» και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι έναs ηγέτης μιαs δυτικήs χώραs δήλωσε: «Ι should haνe called the Estonίans when we were settίng ουr health care websίte». Τα λόγια αυτά αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα όταν προέρχονται από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Barak Obama! Το δυστύχημα με την Ελλάδα είναι ότι είχαμε διμερή συμφωνία (για τέσσερα χρόνια) για να μας βοηθήσουν στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση, αλλά εμείς, σαν ο εξυπνότερος λαός του κόσμου, την απεμπολήσαμε, όπως έχουμε κάνει και για πολλά άλλα. Είμαστε λοιπόν άξιοι του μοίρας μαs. Ξέρετε ποιο είναι το πρακτικό αποτέλεσμα αυτής της μοναδικής ηλεκτρονικής διακυβέρνησης; Η φορολογία είναι ένα flat rate 20%, ανεξάρτητα από το ύψους των εισοδημάτων! Είναι τόσο μεγάλη η άγνοιά μας, ώστε ένας Έλληνας πολιτικόs αποφάνθηκε τον Μάρτιο του 2013 στην τηλεόραση ότι: «Ευτυχώς, δεν έχουμε γίνει ακόμα Εσθονία. Η Εσθονία είναι πολύ πιο πίσω από εμάς»! Δεν ήξερε, τουλάχιστον ας ρώταγε...
 
* Ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι Σύμβουλος Επιχειρήσεων.
 

05/09/2016. Τι να πει πια κανείς και τι να λαλήσει…

on Monday, 05 September 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Λίνα Αλεξίου, δημοσιογράφος - νομικός, αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης

Εδώ και έναν χρόνο παριστάμεθα μάρτυρες μιας απίστευτης μεθόδευσης της κυβέρνησης για τις τηλεοπτικές άδειες, η οποία ξεπερνά τα σενάρια των πιο χοντροκομμένων ταινιών θρίλερ.

Ταινιών που, όπως θυμάμαι από τα μικράτα μου, το κοινό με αγανάκτηση φώναζε κατά την προβολή τους στα υπαίθρια σινεμά «εεε, τα λεφτά μας πίσω»!

Φτάσαμε στον τραγέλαφο της «εντοιχισμένης διαφάνειας» (!), μιας δημοπρασίας τεσσάρων αδειών για κανάλια εθνικής εμβέλειας και υψηλής ευκρίνειας, της οποίας προηγήθηκε πρωτοφανής σε αυθαιρεσία μεθόδευση.
Αυτή η μεθόδευση ξεκίνησε με πρώτη πράξη τον αντισυνταγματικό εξοβελισμό του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, δηλαδή της συνταγματικά κατοχυρωμένης και αποκλειστικά αρμόδιας για τις τηλεοπτικές άδειες Ανεξάρτητης Αρχής.

Είναι προφανές ότι τόσο η αντισυνταγματική αχρήστευση του ΕΣΡ όσο και ο περιορισμός των τηλεοπτικών καναλιών στοχεύουν στον απόλυτο έλεγχο του τηλεοπτικού τοπίου από την κυβέρνηση. Το ολιγοπώλιο στην τηλεόραση διευκολύνει αυτόν τον έλεγχο που έρχεται σε κραυγαλέα αντίθεση τόσο προς τις αρχές του πλουραλισμού στην πληροφόρηση όσο και προς τις κοινοτικές οδηγίες που αποτελούν εθνικό δίκαιο.

Η Ανεξάρτητη Αρχή (το ΕΣΡ) γνωρίζει πως το τηλεοπτικό φάσμα, όπως έχει αυτή τη στιγμή, «χωρά» δεκαέξι (16) τηλεοπτικά κανάλια υψηλής ευκρίνειας και εθνικής εμβέλειας - στο μέλλον και περισσότερα.

Η επίκληση μιας δήθεν μελέτης ενός Ινστιτούτου της Φλωρεντίας για τον περιορισμό σε τέσσερα κανάλια εθνικής εμβέλειας μόνον καταγέλαστη μπορεί να χαρακτηρισθεί. Και εν τούτοις πληρώθηκε από την κυβέρνηση, αφού έλαβε αυτό που εξ αρχής εκείνη ήθελε.

Αναγκαία αναδρομή: Για να περάσουν όλα αυτά τα εξωφρενικά και πρωτίστως για να τεθεί εκτός της διαδικασίας αδειοδότησης το ΕΣΡ, ο υπουργός Επικρατείας διατείνετο επιμόνως και ψευδώς ότι δεν υπάρχει νόμιμη σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΣΡ.

Η αλήθεια είναι ότι το ΔΣ, αν και ελλιπές ως προς τον αριθμό των μελών του, λειτουργούσε απολύτως νόμιμα εν απαρτία (Ν. 4325/11.05.2015) και με υπογραφή Κατρούγκαλου! Ο υπουργός Επικρατείας και η κυβέρνηση τάχα το αγνοούσαν; Ή μήπως αγνοούσαν ότι το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής στο οποίο απευθύνθηκαν τους απάντησε ομοφώνως και εγγράφως (17.08.2015) ότι το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΣΡ λειτουργεί νόμιμα και διότι τα υφιστάμενα μέλη του με προγενέστερο νόμο (Ν. 4055/2012), που κρίνεται συνταγματικός, η θητεία τους έχει παραταθεί μέχρι τη συμπλήρωση οκταετίας;

Λόγω της σπουδαιότητας του ρόλου του, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης έχει συνταγματική θωράκιση και πουθενά στη νομοθεσία δεν υπάρχει πρόβλεψη παύσης εν ενεργεία μελών του, παρά μόνο για σοβαρό ποινικό αδίκημα. Συνεπώς, τα τέσσερα εν ενεργεία και εν απαρτία μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου δεν μπορεί να παυθούν. Αυτό που βεβαίως μπορούσε να γίνει για να είναι πλήρης η σύνθεσή του είναι να επιλεγούν από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής άλλα τρία μέλη.

Αντ' αυτού, ο ακάθεκτος κατά του ΕΣΡ υπουργός Επικρατείας και η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή παύουν αιφνιδιαστικά και αντισυνταγματικά τα τρία από τα τέσσερα εν ενεργεία μέλη του! Ο δρόμος ανοίγει; Πώς θ' ανοίξει όταν μεθοδεύονται άλλα κι άλλα για την επιλογή του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΣΡ, όπου, ξεφεύγοντας εντελώς από την αρχή της ανεξαρτησίας των υποψηφίων μελών, προτείνεται ως νέος Πρόεδρος σύμβουλος του Πρωθυπουργού και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και μέλη άλλα γνωστά ονόματα του ιδίου κόμματος. Καθώς προσέκρουσε στην αντίδραση της αντιπολίτευσης, ο υπουργός Επικρατείας πήρε αυτός ενδόξως (!) την αρμοδιότητα για τις άδειες, που ανήκει αποκλειστικά στο ΕΣΡ. Ισως δεν χάνει την επικαιρότητά του το γνωστό ανέκδοτο με τον πατροκτόνο. Αφού σκότωσε τον πατέρα του (εν προκειμένω το ΕΣΡ), υποστήριξε στη συνέχεια ότι είναι... ορφανός!

Ως προς το μέλλον: Εκκρεμεί η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας επί της αιτήσεως ακυρώσεως του νόμου του υπουργού Επικρατείας για τις τηλεοπτικές άδειες, ενώπιον του οποίου πλείστοι όσοι έγκριτοι συνταγματολόγοι ανέπτυξαν τα επιχειρήματά τους για την αντισυνταγματικότητά του. Την κυβέρνηση στη συζήτηση εκπροσώπησε ο Ι. Μαντζουράνης. Μπορεί τάχα το Συμβούλιο της Επικρατείας να κρίνει ότι καλώς έγινε ό,τι έγινε; Είναι ερώτημα το οποίο, βεβαίως, δεν μπορεί να απαντηθεί.

Αυτό που μπορεί να εικάσει κανείς είναι ότι η «δημοπρασία» που έγινε - όπως έγινε - προδιαγράφει και το τι πρόκειται να γίνει με τις άδειες περιφερειακής εμβέλειας και τις θεματικές. Το «πατρόν» είναι ήδη η διαδικασία για τις τέσσερις άδειες εθνικής εμβέλειας υψηλής ευκρίνειας. Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το κατά το Σύνταγμα αρμόδιο για την αδειοδότηση, θα παραμείνει αχρηστευμένο, και έτσι ο έχων «πεπόνι και μαχαίρι» υπουργός θα προχωρήσει... συνεπέστατος «κατά της διαπλοκής» (!) για να γελάει και ο κάθε πικραμένος. Αλλωστε, για όπερα μπούφα πρόκειται.

Κωμικότερο όλων είναι ότι οι κρατούντες «θυμήθηκαν» μόλις προχθές το ΕΣΡ και μιλούν ξανά για «νέα συγκρότησή του», ελπίζοντας ότι αφού «νομοθέτησαν» δύο ακόμη θέσεις στο ΔΣ τής πάλαι ποτέ Ανεξάρτητης Αρχής, θα δελεάσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης να προτείνουν «δικούς τους». Να υπάρξει, δηλαδή, συναίνεση στην όλη ανομία. Και το Σύνταγμα να ανεμίζει ως «σημαία από νάιλον, σημαία πλαστική». Μόνη λύση στο πρόβλημα που δημιούργησαν είναι η αυτονόητη επιστροφή στη νομιμότητα με κατάργηση όλων των αντισυνταγματικών νόμων, που ξεκινούν από την παύση των εν ενεργεία μελών του ΕΣΡ.

Αναδημοσίευση από το Βήμα της Κυριακής 5/9/2016

ΟΜΙΛΙΑ ΕΠΕΤΕΙΟΥ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

on Saturday, 31 October 2015. Posted in Ομιλίες

Ομιλεί ο Βασίλειος Μαρτζούκος, Αντιναύαρχος ε.α. ΠΝ, Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ., Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

ΟΜΙΛΙΑ ΕΠΕΤΕΙΟΥ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Κυρίες και Κύριοι
Οι εθνικές επέτειοι αποτελούν ημέρες μνήμης. Αποτελούν στιγμές αποδόσεως τιμής και σεβασμού σε προγόνους που έκαναν την υπέρβαση και θυσιάσθηκαν για τα Εθνικά Συμφέροντα και κυρίως για το αύριο των απογόνων τους. Στις εθνικές επετείους προβάλλεται η συνοχή του έθνους αφού η ζώσα γενεά συνδέεται πνευματικά με αυτούς που έφυγαν και αντλεί δυνάμεις, φρόνημα και ηθικό από το παράδειγμά τους, προκειμένου να δράση και αυτή ανάλογα χάριν των δικών της απογόνων. Θα ήθελα να επισημάνω κυρίως προς τους πολιτικούς και τους εκπαιδευτικούς αυτής της χώρας ότι δίχως τις σκέψεις αυτές και κυρίως δίχως τις απορρέουσες πράξεις, οι εθνικές επέτειοι αποτελούν απλώς τυπολατρικές διαδικασίες. 

Κατεβάστε ΕΔΩ! την ομιλία! 

2015-06-01. Η Συμβολή του Αεροπορικού όπλου στον Β΄ΠΠ και η εν συνεχεία εξέλιξή του. Ομιλία στην επετειακή ημερίδα του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων, 20/5/2015.

on Monday, 01 June 2015. Posted in Ομιλίες

Ομιλεί ο Βασίλειος Βρεττός, Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α., Επίτιμος Δκτής ΔΑΥ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

2015-06-01. Η Συμβολή του Αεροπορικού όπλου στον Β΄ΠΠ και η εν συνεχεία εξέλιξή του. Ομιλία στην επετειακή ημερίδα του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων, 20/5/2015.

Αξιότιμοι προσκεκλημένοι, κυρίες και κύριοι,
Είναι ιδιαίτερη τιμή να βρίσκεσαι μπροστά σε ένα τέτοιο ακροατήριο.Η πρόσκληση να αναλύσω το θέμα της διαφάνειας αποτελεί πρόκληση,  αφού θα πρέπει να συγκριθεί η πραγματικότητα και η φρικαλεότητα του πολέμου με τις θεωρίες που αναπτύχθηκαν, να συνδεθούν τα γεγονότα με τις σχολές αεροπορικού πολέμου και τις τάσεις που επικράτησαν και όλα αυτά ,να προσαρμοστούν στην Ελληνική πραγματικότητα και να διερευνηθεί η συμβολή τους στην ανάπτυξη της πολεμικής αεροπορίας και της  αποτελεσματικότητας της στις μέρες μας. 

ΕΔΩ! η συνέχεια της ομιλίας.

2016-03-28. Η «χημειοθεραπεία» της μαντήλας

on Tuesday, 29 March 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Θάνου Τζήμερου

2016-03-28.  Η «χημειοθεραπεία» της μαντήλας

Αν δεις το θέμα της μαντήλας από την οπτική γωνία των ατομικών δικαιωμάτων, δεν έχεις ούτε μισό επιχείρημα εναντίον της. «Είναι σύμβολο καταπίεσης της γυναίκας και υποταγής στην εξουσία του άντρα», λέει η απελευθερωμένη δυτική. «Εγώ δεν το βλέπω έτσι», απαντάει η μουσουλμάνα. «Μα, έχεις εσωτερικεύσει την καταπίεση, έχεις αποδεχθεί την υποδεέστερη θέση σου, δεν τολμάς να ντυθείς αλλιώς, γιατί φοβάσαι την κατακραυγή, τα αντίποινα από τον περίγυρο, είσαι τρομοκρατημένη, έχεις σύνδρομο Στοκχόλμης», ωρύεται η δυτική. «Και λοιπόν;», απαντάει η μουσουλμάνα. «Δικό μου θέμα. Στο φινάλε, έτσι μ΄ αρέσει.» «Εκπαιδεύεις το παιδί σου στην ανισότητα, το διδάσκεις πώς να μην είναι ελεύθερο», επιμένει η δυτική στρέφοντας τους προβολείς στην ευαίσθητη περιοχή των δικαιωμάτων των παιδιών. «Εγώ σε κατέκρινα ποτέ για το πώς εκπαιδεύεις το δικό σου παιδί; Για το πόσες ώρες τη μέρα αποβλακώνεται στην τηλεόραση, για τις ποπ σταρ που έχει ως πρότυπα, για το πόσα σκουπίδια τρώει στα φαστφουντάδικα; Με ποιο δικαίωμα ορίζεις εσύ πώς θα μεγαλώσω το δικό μου παιδί;», την αποστομώνει η μουσουλμάνα. Και η κουβέντα σταματάει εκεί.
Όμως η οπτική των ατομικών δικαιωμάτων δεν έχει καμιά σχέση με το θέμα μας. Όλα αυτά τα συζητάμε σε περίοδο ειρήνης. Σήμερα έχουμε πόλεμο. Διαφορετικό από όσους έχουμε γνωρίσει, αλλά πόλεμο! Με την ιστορική πρωτοτυπία, ο δεχόμενος την επίθεση να συντηρεί και να τροφοδοτεί τον στρατό του εισβολέα! Συχνά, εκ του υστερήματός του! Αλλά και με μια σειρά από άλλα πρωτοφανή: δεν ξέρεις ποιος είναι ο εχθρός, πότε και πώς θα επιτεθεί, δεν υπάρχει μέτωπο και μετόπισθεν, στρατιώτες και πολίτες, σειρήνες και καταφύγια, διπλωματικοί χειρισμοί, διαπραγματεύσεις, συμφωνίες, λευκές σημαίες, δίκαιο πολέμου. Τίποτε από όσα ίσχυαν μέχρι σήμερα. Το πλέον πρωτότυπο είναι ότι οι επιτιθέμενοι δεν έχουν τη μόνιμη επιδίωξη των επιτιθέμενων από καταβολής κόσμου: να ζήσουν για να ωφεληθούν από τη νίκη τους. Προτιμούν να πεθάνουν! Ο κάθε «στρατιώτης του Αλλάχ» θα χτυπήσει μία φορά που θα είναι γι’ αυτόν η τελευταία. Όμως περιμένουν χιλιάδες στην ουρά για να κάνουν το ίδιο. Ο αμυνόμενος, πάλι, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τη δύναμή του. Δεν μπορεί, ας πούμε, το Βέλγιο να βομβαρδίσει το Μολενμπέκ. Ενώ σε χτυπάνε με γκασμά, πρέπει να αμύνεσαι με χειρουργική λαβίδα.
Άρα οφείλεις να δεις αυτόν τον πόλεμο σε ένα εντελώς καινούργιο πλαίσιο, ξεκινώντας από το μοναδικό δεδομένο: αυτοί που μας επιτίθενται είναι μουσουλμάνοι. Για να προφτάσω τους καθ’ έξιν αντιρρησίες: δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι επιτιθέμενοι, αλλά όλοι οι επιτιθέμενοι είναι μουσουλμάνοι. (Αναγκαία διευκρίνιση: αναφέρομαι σε οργανωμένη επίθεση. Υπήρξαν κι άλλοι τρομοκράτες εναντίον της Δύσης, αλλά ήταν μεμονωμένοι παρανοϊκοί χωρίς δίκτυο.)
Προφανώς, σε έναν πόλεμο θέλουμε να νικήσουμε. Τι σημαίνει, όμως, νίκη στην περίπτωσή μας; Όχι μόνο σύλληψη των συνεργατών των βομβιστών ή των επόμενων, στην επετηρίδα, «μαρτύρων του Αλλάχ». Νίκη είναι να επιστρέψει η ζωή μας στην καθημερινότητά της. Όχι μόνο να μην ανατινάζονται πια βομβιστές αυτοκτονίας, αλλά να μην φοβάσαι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βασίζεται στην εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών. Αν τη χάσει, χάθηκε. Αν η Δύση περάσει στον μεσαίωνα του φόβου, θα έχει ήδη ηττηθεί. Ούτε μπορούν οι χώρες μας να γίνουν στρατοκρατούμενα καθεστώτα επί μονίμου βάσεως με πάνοπλους αστυνομικούς και στρατιώτες σε κάθε γωνία, ελέγχους σε κάθε βήμα και παντοδύναμες, πολυπλόκαμες μυστικές υπηρεσίες.
Εδώ αρχίζουν τα πολύ δύσκολα. Είναι δυνατόν να ξαναγυρίσουμε στην ήρεμη καθημερινότητά μας, όταν το 60% των Ευρωπαίων μουσουλμάνων πιστεύει ότι «όλοι οι μουσουλμάνοι πρέπει να επανέλθουν στις ρίζες του Ισλάμ», το 75% ότι «υπάρχει μόνο μία ερμηνεία του Κορανίου την οποία όλοι οι πιστοί πρέπει να ακολουθούν» και το 60% ότι «οι θρησκευτικοί κανόνες είναι πιο σημαντικοί από τους κρατικούς νόμους»; (δημοσκόπηση του 2013 του γερμανικού ινστιτούτου ερευνών WZB, σε συνεργασία με τον Ολλανδό κοινωνιολόγο Ruud Koopmans, σε δείγμα 9.000 Ευρωπαίων μουσουλμάνων τουρκικής και μαροκινής καταγωγής σε Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστρία και Σουηδία). Πώς μπορείς να είσαι αισιόδοξος για τις προοπτικές της ειρηνικής συνύπαρξης μουσουλμάνων και μη μουσουλμάνων, όταν το 37% των Βρετανών μουσουλμάνων ηλικίας 16-24 ετών δηλώνει ότι προτιμά τη σαρία από τους βρετανικούς νόμους, ενώ μόνο το 17% των άνω των 55 ετών εκφράζει την ίδια επιθυμία; Πώς μπορείς να είσαι σίγουρος για την αφομοιωτική δύναμη της Δημοκρατίας, αλλά και για τη ζωή σου την ίδια, όταν το 36% των νέων Βρετανών μουσουλμάνων θέλουν να θανατώνονται οι αποστάτες του Ισλάμ, διπλάσιο ποσοστό από το 19% των άνω των 55 που πιστεύουν το ίδιο (δημοσκόπηση του βρετανικού ερευνητικού κέντρου Policy Exchange, το 2007); Τι κάνουν λοιπόν οι νέοι μουσουλμάνοι; Ενσωματώνονται ή ριζοσπαστικοποιούνται; Δύο έρευνες στη Δανία με απόσταση 6 ετών (το 2009 και το 2015) έδειξαν ότι σταθερά το 25% των Δανών μουσουλμάνων πιστεύει ότι το Κοράνι θα πρέπει να αντικαταστήσει τη δανική νομοθεσία!
Ήρθε η ώρα να το πούμε έξω από τα δόντια: δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί τους! Και για να μην θεωρηθώ μεροληπτικός, δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε ούτε με τους οπαδούς του Πειραιώς ή του Καλαβρύτων αν ήταν το 60%. Κι ας μην έστελναν τις θεούσες να ανατιναχτούν.
Αν οι ισλαμιστές δεν βιαζόντουσαν, η Ευρώπη θα γινόταν χαλιφάτο το 2040 χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Απλώς γεννώντας 6-8 παιδιά η κάθε οικογένεια, όπως κάνουν τώρα. Θα γινόντουσαν πλειοψηφία και, εντελώς δημοκρατικά, πιάνοντας το πνεύμα του Διαφωτισμού στον ύπνο, θα έπαιρναν μόνιμα την εξουσία. Ευτυχώς που βιάζονται. Διότι έτσι ξυπνούν τους αφελείς καλοπροαίρετους και κείμενα σαν αυτό που διαβάζετε έχουν, επιτέλους, απήχηση. Όταν έγραψα ένα παρόμοιο, ΕΔΩ πριν μόλις δύο χρόνια, δέχθηκα πυρά ομαδόν από την «προοδευτική διανόηση», η οποία δεν μπορούσε να… διανοηθεί ότι υπάρχει και πόλεμος χωρίς χαρακώματα. Σήμερα, εκείνοι που με κατακεραύνωναν τότε υιοθετούν (και κάποιοι υπερακοντίζουν!) τις προτάσεις μου.
Λυπάμαι που επιβεβαιώθηκα, αλλά ο αλγόριθμος του φανατισμού αποδεικνύει ότι όσο αυξάνονται και πληθύνονται οι μουσουλμάνοι, τόσο μεγαλύτερος ο αριθμός των φανατικών, τόσο περισσότεροι οι πρόθυμοι να ζωστούν με εκρηκτικά. Το φανατικό Ισλάμ λειτουργεί ακριβώς όπως ο καρκίνος, σκοτώνοντας το ευρωπαϊκό σώμα, χωρίς να αγωνιά για τη δική του κατάληξη. Άρα, οι δυτικές κοινωνίες καλούνται να πραγματοποιήσουν ένα πρωτοφανές εγχείρημα: να βρουν και να ξεριζώσουν από τα σπλάχνα τους μια θανατηφόρα πέμπτη φάλαγγα: πολίτες τους που συγκροτούν έναν εχθρικό στρατό. Τι σημαίνει όμως «ξεριζώνω»; Να μη μασάμε τα λόγια μας. Σημαίνει φυλάκιση ή απέλαση για τους τελειωμένους φανατικούς και εξάρθρωση των μηχανισμών αναπαραγωγωγής τους. Το δεύτερο, που είναι πιο εύκολο, θα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια. Καθολική απαγόρευση όλων των ισλαμικών σχολείων και των άτυπων θρησκευτικών δικαστηρίων. (Άτυπων σε όλες τις χώρες εκτός από την Ελλάδα, που έχουν και θεσμική κατοχύρωση!!!) Στην Ευρώπη η Παιδεία είναι κοσμική. Και όταν ζεις εκεί, είσαι υποχρεωμένος αυτήν την εκπαίδευση να έχεις –τέλος. Αν σ’ αρέσει. Αν δεν σ’ αρέσει, πίσω στην πατρίδα των προγόνων σου κι ας είσαι Γάλλος, Βέλγος, Βρετανός ή Έλληνας υπήκοος. (Το ότι θα πρέπει παράλληλα η Δύση, με τη συνεργασία της Ρωσίας και των τοπικών συμμάχων της, να εξολοθρεύσει, μέχρις ενός, τα τέρατα του ISIS δεν νομίζω χρειάζεται ούτε καν συζήτηση.)
Μου κάνει εντύπωση ότι προβάλλεται ως μείζον πρόβλημα το πώς θα βρεις τους φανατικούς ανάμεσα στους μετριοπαθείς. Μα το δηλώνουν οι ίδιοι! Με το πώς ντύνονται, τι τρώνε και πώς συμπεριφέρονται. Φανατικός δεν είναι εκείνος που πυροδοτεί βόμβες. Αυτός είναι δολοφόνος. Φανατικός είναι εκείνος που αποδέχεται πως ένα «ιερό βιβλίο» καθορίζει, άκριτα, όλη την πορεία της ζωής του, είτε λέγεται «Κοράνι», είτε «Βίβλος», είτε «Κεφάλαιο» του Μαρξ. Φανατικός είναι εκείνος που υπακούει στις εντολές του Θεού του και αυτών που δηλώνουν εκπρόσωποί του επί γης. Κυρίως αυτών. Όπως λοιπόν βλέπεις μια «δική μας» με τον κότσο, τις φαβορίτες, τα σκούρα ρούχα, τη χοντρή κάλτσα και τα μαύρα μοκασίνια και καταλαβαίνεις ότι είναι «θεούσα», έτσι ακριβώς αυτοπροσδιορίζεται η μαντηλοφορούσα μουσουλμάνα. «Θα απαγορεύσεις το ντύσιμο και της θεούσας;», θα ρωτήσει ο κλασικός ηλίθιος. Όχι, ηλίθιε. Γιατί βόμβες δεν βάζει ούτε η «Ζωή» ούτε ο «Σωτήρ». Οι μαχητές του Αλλάχ βάζουν.
Το κλειδί λοιπόν είναι η μαντήλα! Όπως όταν χειρουργείται ένας καρκινικός όγκος, αφαιρείται και υγιής ιστός περιμετρικά, το ίδιο πρέπει να γίνει κι εδώ: περιμετρικά των τζιχαντιστών βρίσκονται όσοι ακολουθούν απαρέγκλιτα τις ενδυματολογικές (και όχι μόνον) επιταγές του Ισλάμ στην καθημερινότητά τους. Μπορεί κάποιοι να το κάνουν απλώς λόγω εθίμου και παράδοσης. Λυπάμαι, θα τους πάρει κι αυτούς η μπάλα, όπως η χημειοθεραπεία χτυπάει και υγιή κύτταρα. Δεν γίνεται αλλιώς. Όμως ανάμεσα τους είναι και οι (πάρα πολλοί) άλλοι που λειτουργούν ως προθάλαμος του τζιχαντισμού: αυτοί, ας πούμε, που δεν επιδοκιμάζουν την επιδρομή, αλλά… κατανοούν την «ιερή αγανάκτηση» των δολοφόνων των δημοσιογράφων της Charlie Hebdo. Αυτοί που ξέρουν, αλλά δεν μιλάνε. Αυτοί που προτιμούνε τη σαρία στις δημοσκοπήσεις. Σίγουρα, πάντως, δεν είναι οι φορείς μιας εκκοσμικευμένης εκδοχής του Ισλάμ που θεωρούν τις κανονιστικές διατάξεις της θρησκείας τους ξεπερασμένες. Απαγορεύοντας τη μαντήλα, πετυχαίνεις με έναν σμπάρο τρία τρυγόνια: δίνεις διέξοδο σε όσους, και κυρίως όσες, υιοθετούν αυτήν την ενδυμασία από τον φόβο της απόρριψης από την οικογένεια και τον περίγυρο, κάνεις τη μετανάστευση στην Ευρώπη απαγορευτική στους φανατίλες και ταυτόχρονα ωθείς τους ήδη ακραίους «Ευρωπαίους» μουσουλμάνους στο να αντιδράσουν, άρα να εκδηλωθούν. Θα γίνουν διαδηλώσεις κατά της απαγόρευσης, έτσι δεν είναι; Καταγράφεις με κάμερα όλους τους διαδηλωτές και, χωρίς πολύ θόρυβο, τους ειδοποιείς έναν έναν ότι έχουν στερηθεί της υποκοότητάς τους και πρέπει μέσα σε 48 ώρες να εγκαταλείψουν τη χώρα. Φυσικά έχεις ήδη περάσει νόμο που αντιμετωπίζει αυτού του είδους τις αντιδράσεις ως ιδιώνυμο έγκλημα κατά του πολιτεύματος.
Σε κατάσταση ειρήνης θα υπήρχαν, και δικαίως, πολλές ενστάσεις για τέτοιες λύσεις. Όμως σε καιρό πολέμου γίνονται πολύ χειρότερα. Όταν έγινε η ιαπωνική επίθεση στο Περλ-Χάρμπορ και οι ΗΠΑ μπήκαν στον Β’ Π.Π., υπήρχαν πολλοί Αμερικανοί ιαπωνικής καταγωγής. Μόνο οι δεύτερης και τρίτης γενιάς, που διέθεταν αμερικανική υπηκοότητα, ήταν 80.000, σχεδόν όλοι κάτοικοι της δυτικής ακτής. Το πιθανότερο είναι οι περισσότεροι από αυτούς να ήταν φιλειρηνικοί και αφοσιωμένοι στην νέα τους πατρίδα. Όμως, σίγουρα, κάποιοι ανάμεσά τους –πολλοί, λίγοι, ποτέ δεν θα μάθουμε– ήταν έτοιμοι να γίνουν επίγειοι καμικάζι, αν τους διέταζε ο «θεός» Χιροχίτο. Υπήρχε χρόνος για ξεδιάλεγμα; Ούτε για αστεία! Έτσι ο Ρούσβελτ συνέλαβε 5.000 ηγέτες των ιαπωνικών κοινοτήτων και εκτόπισε ή ενέκλεισε σε στρατόπεδα στο εσωτερικό της χώρας πάνω από 100.000 άτομα ιαπωνικής καταγωγής. Υπήρξαν αντιδράσεις; Φυσικά –και εντονότατες. Το θέμα έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο μετά από προσφυγή του Ιαπωνοαμερικανού δεύτερης γενιάς, από την Καλιφόρνια, Φρεντ Κορεμάτσου. Είχε δίκαιο; Από την οπτική γωνία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απόλυτο! Αλλά, είπαμε, η Αμερική ήταν σε πόλεμο. Έτσι το Ανώτατο Δικαστήριο, το 1944, επικύρωσε το διάταγμα του Ρούσβελτ,αναγνωρίζοντας ότι σε έκτακτες συνθήκες κινδύνου δικαιολογούνται έκτακτες αποφάσεις. Για την ιστορία: ο Κορεμάτσου ήταν σκληρό καρύδι. Περίμενε την κατάλληλη συγκυρία και το 1980 επί Κάρτερ ανακίνησε το θέμα για να δικαιωθεί τελικά, το 1983! Ο πόλεμος όμως είχε τελειώσει. Η Δημοκρατία είχε νικήσει.
Από τα κράτη της Ευρώπης μόνο η Γαλλία, προσηλωμένη στον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους, απαγορεύει τη μαντήλα στα σχολεία, όχι όμως και σε δημόσιους χώρους, παρότι δέχεται πιέσεις για να το κάνει. Ποια είναι μια από τις οργανώσεις που την πιέζουν; Οι «Μουσουλμάνες χωρίς Μαντήλα»! Οι γυναίκες, οι σύγχρονοι σκλάβοι σε αυτήν την ανδροκρατούμενη, σωβινιστική, δουλοκτητική «θρησκεία», μπορούν να γίνουν οι καλύτεροι σύμμαχοι της δημοκρατίας στον πόλεμο εναντίον της βαρβαρότητας. Άλλωστε οι φανατικοί απειλούν, με την ποινή του θανάτου, πρωτίστως τους δυτικοποιημένους «δικούς τους», που τους θεωρούν αποστάτες. Η καθολική απαγόρευση της ισλαμικής μαντήλας θα στείλει κι ένα μήνυμα στους Ευρωπαίους πολίτες: ότι επιτέλους οι ηγέτες μας αναγνωρίζουν ότι η Ευρώπη είναι το δικό μας σπίτι κι έχουμε κάθε δικαίωμα στο σπίτι μας εμείς να αποφασίζουμε πώς θα ζήσουμε, πώς θα ντυνόμαστε και ποιους θα δεχόμαστε. Σε όποιους αρέσει. Όσοι θέλουν να επιβάλουν στην Ευρώπη τον σκοταδιστικό τους μεσαίωνα δεν έχουν καμία θέση εδώ.
Ποιος όμως θα τα κάνει όλα αυτά; Κακά τα ψέματα: μια ενωμένη, στα χαρτιά μόνο, άτολμη και πλαδαρή Ευρώπη με 28 πρωθυπουργούς, 28 υπουργούς εσωτερικών, 28 μυστικές υπηρεσίες, 28 αστυνομίες, 28 στρατούς, 28 νομοθεσίες και 28 υπηρεσίες φύλαξης συνόρων δεν έχει καμία πιθανότητα να νικήσει. Θα είναι σουρωτήρι. Ευάλωτη κι εκτεθειμένη στις επιδιώξεις οποιουδήποτε!
Η φύση αντιπαθεί το κενό και ίσως να διαθέτει σαρδόνιο χιούμορ: η ισλαμική απειλή προωθεί, μέσω του φόβου, την ευρωπαϊκή ενοποίηση περισσότερο από ότι οι ιδέες του Σουμάν. Ας εκμεταλλευτούμε τουλάχιστον αυτήν την ευκαιρία.

23/4/2016. Οι επιμόνως και εμπαθώς σπιλούντες

on Saturday, 23 April 2016. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Παντελής Γιαννακόπουλος, Ταξχος ε.α.

23/4/2016. Οι επιμόνως και εμπαθώς σπιλούντες

Τον τελευταίο καιρό είναι γεγονός, ότι πολιτικολογούμε με περισσήν ευτέλεια. Επιπολαίως, και απερισκέπτως. Ενίοτε και επικινδύνως για την εθνική μας ασφάλεια και αναισχύντως για την ιστορικήν μας φήμη. Θα ξεκινήσω ευθύς αμέσως την μικρή μου ανάλυση …υποβάλλοντας ένα απλό ρητορικό ερώτημα, για τη δημιουργία του κατάλληλου πλαισίου επεξεργασίας ενός θέματος, που έχει ως στόχο -εν προκειμένω- την διασφάλιση της υστεροφημίας δημοσίων προσώπων που πλέον δεν βρίσκονται ανάμεσά μας, πλην όμως συνέβαλλαν ουσιωδώς στην ανέλιξη της πατρίδας μας:

Αλήθεια, είναι δυνατόν, για την κακοδαιμονία του Ελληνισμού, να πταίουν (να ευθύνονται αποκλειστικώς), απαξάπασες οι κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες που ηγήθηκαν του λαού μας και κράτησαν το κράτος μας ορθό, εμποδίζοντας την συρρίκνωση ή την ολοκληρωτική του πτώση; Είναι πρέπον και δίκαιον να κατηγορούμε, λοιδορούντες ασυστόλως έναν πολιτικό, που από καιρού έχει παραδώσει το πνεύμα του στο Θεό και η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού αποκαλεί υπερηφάνως "Εθνάρχη", μόνο και μόνο γιατί η πολιτική του πορεία είχε αντίθετο πολιτικο - ιδεολογικό στίγμα από το δικό μας; Αλήθεια, κρίνεται ως δόκιμη η συμπεριφορά δηλωμένου ως κατηγόρου, της προ δεκαετιών απελθούσης προσωπικότητας, όταν αυτή στηρίζεται στα σαθρά επιχειρήματα εμπαθούς, ανικάνου ή μίσθαρνου  ιστοριογράφου-βιογράφου και στα έωλα συμπεράσματά του;
Ανοίγω την ηλεκτρονική μου αλληλογραφία και ερυθριώ από τις ακατονόμαστες ύβρεις που εξαπολύουν και σήμερα ακόμη οι οψίμως θιγόμενοι συμπατριώτες μας, κατά του προσώπου (της μνήμης τώρα πλέον) του Πρωθυπουργού, που προ… αμνημονεύτων χρόνων υπέγραψε νόμο που ζημίωνε τον ακτήμονα πάππο ή τον προπάππο του, αφού επικύρωνε ως δίκαιη την κυβερνητική απόφαση να τον χαρακτηρίσει ως τον κύριο χέρσου κλήρου ολίγων στρεμμάτων. Ο νομοθέτης διατύπωνε τον νόμο κατά τρόπο, που η γενίκευσή του θα αφορούσε (συμπεριελάμβανε) όλους τους ψηφοφόρους και μη (δηλονότι όλον τον λαό),  που η περίπτωσή τους ενετάσσετο σε μία δέσμη καταστάσεων που αντιμετωπιζόταν ισονόμως. Ακόμη και αν το τεράστιο πολιτικό εκτόπισμα του παλαιού εκείνου πολιτικού εξακολουθεί να συντηρεί τα βαθιά αχνάρια της πολιτικής του οξυδέρκειας, δείγμα επαρκούς πολιτικής πληρότητας, ακόμη και κατά τη γνώμη των πολύ νεότερων πολιτικών που τον γνώρισαν από τα αρχειακά κείμενα των χωρών τους (αλλά  και από αυτά των άλλων χωρών) και των ΜΜΕ, αφού με το ήθος και το αλάνθαστο ένστικτό του σημάδεψε και διαμόρφωσε σε σημαντικό βαθμό το status των διαπροσωπικών σχέσεων του λαού του μετά των άλλων λαών. Πείτε μου, το κρίνετε σωστό να σπιλώνεται η  μνήμη διακεκριμένων ανδρών, οι αρχές των οποίων, ο λόγος και οι ιδέες εξακολουθούν να συγκινούν, να επηρεάζουν και να νουθετούν;
Κύρια έγνοια της πλειονότητας των Ελλήνων των τελευταίων δεκαετιών αποτελεί η διευθέτηση από την ευνομούμενη Πολιτεία του προσωπικού τους προβλήματος και … γαία πυρί μειχθήτω! Αν τους υποδειχθεί ότι προς το παρόν είναι ασύμφορη η ψήφιση νόμου για τη ρύθμιση του θέματός τους, αφού προηγείται (προέχει) η ρύθμιση του ζητήματος χιλιάδων Ελλήνων, που ταλανίζονται εδώ και δεκαετίες από συγκεκριμένη κρατική παράλειψη-κωλυσιεργία (ζωτικής) σημασίας γι' αυτούς, τότε αυτοί οι πολίτες, οι στενοί τους συγγενείς και κάποιοι επ' αμοιβή καλοθελητές θα θέσουν πάραυτα  υπό… απηνή διωγμό τον αρχηγό του κόμματός τους, που τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία μπορεί να είναι (ήταν) και πρωθυπουργός της χώρας, αποκηρύττοντάς τον με ανοίκειο λεξιλόγιο, αδικαιολόγητη εχθρότητα  και περισσή σκληρότητα. Επί τέλους, δεν θα σοβαρευτούμε ποτέ; Ποιού με ιεροσυλία ολκής ξεθάβοντας θορυβωδώς τα ιερά λείψανα των τετιμημένων νεκρών μας, στους οποίους η ιστορία ανεγνώρισε την απόλυτη κυριότητα ευσήμων ευποιΐας, όταν με υπερβάλλουσα εμπάθεια και μέλανα φθόνο τους καταδικάζουμε για πολλοστή φορά χάριν προσωπικών συμφερόντων και μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων.
Εξακολουθούμε να συνοδοιπορούμε ακόμη με τους Κρο-Μανιόν αδελφούς μας προς την αυτή … culturale αγορά και αδιαφορούμε για την αδυναμία μας να συμπορευθούμε με τους ομοίους μας με όρους … πολιτισμικούς. Τι ηθικός ξεπεσμός Θεέ μου! Τι κατάντια! Παρά τη διαφορά των τριάκοντα χιλιετηρίδων που μας χωρίζουν από τους μακρινούς προγόνους μας της παλαιοντολογικής εποχής, ταυτοποιούμεθα με το …βίο και την πολιτεία τους όντας εξόχως απαράλλακτοι∙ ακριβώς σαν δυο σταγόνες νερού!... Την ίδια στιγμή το μένος των μισαλλοδόξων (και "ετεροφρόνων" βεβαίως) για τα ελάχιστα φωτεινά ορόσημα της πολιτικής που δόξασαν την πατρίδα τους (μας) γιγαντώνεται, κάθε φορά που αδέξιοι χειρισμοί συγχρόνων πολιτικών ηγητόρων τείνουν να "τσακίσουν" στα βράχια το καράβι "ΕΛΛΑΣ" -ως να προσπαθούν αξιόμεμπτόν τι να αποκρύψουν με αυτή τους την αχαρακτήριστη παραδοξότητα- τόσο ώστε τούτο να μεταλλάσσεται πλέον σε μίσος αβυσσαλέο. Είναι τότε που με αρρωστημένη Ψυχοειδική νοοτροπία βυσσοδομούν ακόμη και κατά του οικογενειακού-φιλικού περίγυρου του πολιτικού, αντί να σεμνύνονται γιατί ο (οι) επιφανής (είς) αυτός (οί) άνδρας (ες) αποτελεί (ούν), μαζί και με άλλους επίλεκτους Έλληνες, το καύχημα της πατρίδας, δηλονότι το καύχημα ημών-αυτών, των ιδίων. 

Θεσσαλονίκη, Απρίλιος του 2016
Παντελής Γιαννακόπουλος

2016-03-23. ΔΟΚΙΜΙΟΝ: Οι απορίες ενός απλού πολίτου

on Tuesday, 22 March 2016. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αργυρόπουλος, Υπτγος ε.α., Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ, Υπεύθυνος Εκδόσεων

2016-03-23. ΔΟΚΙΜΙΟΝ: Οι απορίες ενός απλού πολίτου

Αν κάποιος ανατρέξει στην ιστορία του ανθρώπου θα παρατηρήσει, ότι τα συνταρακτικά γεγονότα λαμβάνουν χώρα κατά μία γραμμική πορεία. Αυτό το φαινόμενο στηρίζεται στο ότι, τα χρησιμοποιούμενα μέσα και οι μέθοδοι αντιμετωπίσεως των εκδιπλουμένων καταστάσεων ακολουθούν μία γραμμική πρόοδο, η οποία είναι η συμβατική αποκρυπτογράφηση της αναπτύξεως της τεχνολογίας και της  μεθοδοποιήσεως των καταχωρημένων συμπερασμάτων από τις μεγάλες αφηγήσεις του παρελθόντος. Ωστόσο η ανθρώπινη σκέψη και η συνεπαγόμενη δράση ακολουθεί μία κυκλική ή και σπειροειδή πορεία. Μία ικανοποιητική εξήγηση είναι, ότι σκέψη, συνείδηση και έκφραση, που κατά τα άλλα συνιστούν την συμπεριφορική διάσταση δεν αλλάζει προϊόντος του χρόνου.
Σαν ένα πρώτο συμπέρασμα, που δέχεται ένας απλοϊκός νους είναι, ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι επί Γης θα εκδηλώνεται και η ίδια ή κάποια ταυτόσημη ανθρωπική διαγωγή. Το εάν αυτή η κοινωνική στάση συνηγορεί σε ενδεδειγμένη τυπολογία ή σε μία ενοχλητική -προς τους άλλους- πρακτική μένει σ’ εμάς τους απλούς πολίτες να το εξετάσουμε με την προσήκουσα περιέργεια.  Και το απομονώνουμε αυτό το «εμάς τους απλούς πολίτες», διότι οι μη απλοί πολίτες, τουτέστιν οι δύσπιστοι, οι φιλύποπτοι, οι υποψιασμένοι και όλοι οι κτήτορες «ειδικών δεξιοτήτων», συνήθως εξουσιάζουν τους καλούς καγαθούς και μάλιστα αυτοί οι μη απλοί κατέχουν διακεκριμένες θέσεις μέσα στην πολιτική και οικονομική δομή της κοινωνίας.
Αυτοί λοιπόν και -ως είναι φυσικόν- δεν έχουν χρόνο να δαπανήσουν και ούτε καταγίνονται με το να ασχολούνται με φερέπονα ή θυμοσοφικά κείμενα όπως το ανά χείρας. Αυτοί οι κύριοι, στην πλειονότητά τους, στερούνται της λεπτότητας να ασχοληθούν με τις κοινωνικές δυστυχίες. Εκτός βεβαίως, εάν μέσω αυτών προβάλλεται προς πολιτικόν εντυπωσιασμόν μία παρ’ αξίαν ευαισθητοποίησή τους για αριθμό μελημάτων ανθρωπιστικού χαρακτήρα. Με άλλα λόγια αφιερώνουν τον πολύτιμο χρόνο τους και προς χάριν των άλλων, όταν εκτιμούν ότι από αυτή τους την συγκατάβαση θα προκύψει δημαγωγικό (πολιτικοί) ή οικονομικό (ΜΚΟ) κέρδος. Συνήθως αυτοί οι επιτήδειοι ενημερώνονται από συμβούλους. Και επομένως οι σύμβουλοι επιφορτίζονται για την ενημέρωση των αφεντικών τους καθώς και για τις συνεπαγόμενες συμβουλευτικές προτάσεις, οι οποίες όλες αυτές είναι ανάλογες με τον βαθμό ευσυνειδησίας ή κοινωνικής ευαισθησίας ή εθνικής ανησυχίας των ιδίων αλλά κυρίως είναι ανάλογες με το τι το αφεντικό περιμένει να ακούσει και το οποίο και αυτό είναι ανάλογο με τον κοινωνικό, πολιτικό και εθνικό χαρακτήρα που το αφεντικό σκοπεύει να προβάλλει σαν δημοσία προσωπική εικόνα.
Σήμερα στην Ελλάδα, εμείς οι απλοί πολίτες, ζούμε κάτω από μία αλλοπρόσαλλη πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά συνθήκη. Εμείς οι απλοί πολίτες συναποτελούμε μία ομάδα ανερμάτιστων μονάδων λόγω συναιτίου ελλείψεως ομοθυμίας. Έχει υποβολιμαίως κατορθωθεί, ώστε ο κάθε Έλληνας να έχει την δική του αποκλειστική, άκαμπτη και αδιαπραγμάτευτη άποψη, η οποία ουδόλως αποδέχεται την όποια μέθοδο σκέψεως του συμπατριώτου, ωσάν αυτή θεωρείται ότι θα προκαλέσει πνευματική και ψυχική ίωση στον αποδέκτη και επομένως ανήκεστο συνειδησιακή βλάβη.
Είναι μία άκρως βολική συνθήκη για να μην ανησυχεί ο κάθε -ανεξαρτήτως οικονομικού σχήματος, κοινωνικής χροιάς και πολιτικού χρώματος- εξουσιαστής. Έχει κατορθωθεί από τα συστήματα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας να ζυμώνεται το πνεύμα του απλού πολίτου με την υπομοχλευτική επίδραση ιδεών και εννοιών της κοινωνικής μηχανικής, η οποία και έχει κατά προτεραιότητα μεριμνήσει να ενέσει στον εγκέφαλο των πολιτών μόρια και πνευματικά στοιχεία, τα οποία μέσω της καταλυτικής τους δράσης πείθουν τον υποστάντα την διανοητική ένεση, ότι όλες οι ιδέες και οι απόψεις του είναι προϊόντα των δικών του ελευθέρων επινοήσεων. Το αποτέλεσμα αυτοδήλως επιβεβαιώνεται, όταν δεν εμφανίζεται κάποια διαύγεια, που να καταδεικνύει αποτελεσματικότητα ή που να προσδιορίζει την πηγή ή την αιτία των κοινωνικών προβλημάτων. Τελικά επικρατεί ασυνεννοησία, πράγμα και πάλι βολικό για την εξουσία, όποια κι αν είναι αυτή. Δηλαδή βολικό στις εξουσίες, όπως η νομοθετική, η εκτελεστική, η οικονομική και η οποία οικονομική -κατά κανόνα- υποστηρίζει (χρηματοδοτεί) την κυβερνώσα αλλά και την αντιπολιτευόμενη εξουσία.
Ο απλός πολίτης ευρίσκεται σε απόλυτη σύγχυση, όταν ενεργοποιώντας την σκέψη του και διερευνώντας την συρροή των βιουμένων περιστάσεων ανακαλύπτει, ότι είναι κατανοητό το πόσο ακατανόητο είναι το να διατελεί και να συμπεριφέρεται σαν θύμα της καπατσοσύνης της κοινωνικής μηχανικής. Παρ’ όλα αυτά επιμένει να διατείνεται, ότι γνωρίζει τα «τι» και τα «πως» χωρίς ωστόσο να έχει την ευχέρεια να επικαλεσθεί λογικά επιχειρήματα για να υπερασπισθεί των πεποιθήσεών του εκτός εκείνων, που δέχεται σαν «τροφή» από τα media, τα οποία από την πλευρά τους είναι όργανα της κοινωνικής μηχανικής. Αυτό σημαίνει, ότι ο απλός πολίτης ενεργεί κάτω από τις άυλες εντολές των οδηγών και των εν πολλοίς κατευθυντήρων σκέψεως.
Για όλους εμάς τους απλούς πολίτες είναι αδιανόητο να δεχθούμε, ότι η θεωρία η δική μας περί μιας πολιτικής ή κοινωνικής μας πίστης αποτελεί μυστήριο. Εμείς, κατά βάση, δεχόμεθα, ότι η δική μας θεωρία είναι συμβατή με την πραγματικότητα. Με την εγγύτερη θέση προς την αλήθεια. Είναι μία, όλως δι όλου δική μας προϋπόθεση για να αποφασίσουμε στο τι θα πιστέψουμε. Και όταν κάποιος μας παρατηρήσει, ότι έχουμε σφάλλει στην απόφασή μας να ακολουθήσουμε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό/πολιτικό όχημα, εμείς αντιδρούμε με ένα βαθμό εχθρότητας  και πιθανώς ένα κλιμακούμενο θυμό. Ο θυμός είναι μία φυσική συνέπεια, όταν καταπειστικά έχουμε αντιληφθεί, ότι έχουμε επιλέξει την εσφαλμένη κατεύθυνση. Βεβαίως, όταν στερούμεθα ενός μακροθύμου πνεύματος αυτοκριτικής, τότε καταφεύγουμε στην αυτοϋποστήριξη επικαλούμενοι μία πλασματική επιχειρηματολογία, η οποία είναι αυτή η ίδια που μας σερβίρεται από τους ιδεολογικούς και πολιτικούς φορείς μέσω των εξαπατητικών στρατηγημάτων που διασπείρονται από τα media.
Και η απορία μας εγείρεται δραματικά και η οποία είναι ανάλογη με την του καθ’ ενός πνευματική κατάρτιση. Τι θα πρέπει ένας απλός πολίτης να πιστεύει; Μία πρώτη και αβίαστη απάντηση είναι, ότι πρέπει να βάλλει το νου του να λειτουργήσει με αυτοβοήθεια. Δηλαδή, αφού ακούσια ταΐζεται με την «τροφή» που του παρέχει η κοινωνική μηχανική, στην συνέχεια οφείλει να λειτουργήσει τον δικό του ιδιοσυγκρασιακό παράγοντα της ορθολογικότητας. Να επιστρατεύσει το δίκαιο της όποιας κατανοητής σ’ αυτόν επιστήμης, να ασφαλίσει και κλειδώσει το προφανές και να συγκροτήσει ένα σύστημα αναφοράς σκέψεως. Τι θέλει δηλαδή; Θέλει να τοποθετήσει εαυτόν σε ένα ελληνικό πλαίσιο; Εκεί όπου θα προέχει ένα ελληνικό εθνικό συμφέρον; Μήπως επιθυμεί να είναι ένας πολίτης του κόσμου με όλες τις υποσχετικές δεσμεύσεις ενός brave new world, με όλες τις απορρέουσες ψυχολογικές χειραγωγήσεις; Στην δική του ευχέρεια είναι η όποια επιλογή. Είναι στην ευχέρεια όλων ημών, αρκεί να θεωρήσουμε, ο κάθε ένας από εμάς, ότι είμαστε αποκλειστικοί υπεύθυνοι για το αύριο των παιδιών και των εγγονών μας. Αυτό επιτυγχάνεται με την δική μας σοβαρή αντιμετώπιση προκλήσεων και σειρήνων και όχι με προδιαγραφές του τύπου «ζήσε το σήμερα και άσε τους άλλους να πεθάνουν».
Ας αρχίσουμε να διερωτώμεθα, για το τι συμβαίνει και η Ελλάδα και μόνον η Ελλάδα έχει φθάσει να βιώνει μία κρίση για ένα τόσο μακρό διάστημα και της οποίας το υπόλοιπο χρονικό μήκος δεν φαίνεται να διαγράφεται σε κάποιον ορατό ορίζοντα. Να αναζητήσουμε τα αίτια που η Ελλάδα έχει δεχθεί να ηττηθεί αξιακά από έναν εσμό ατόμων με ακατανόητες πεποιθήσεις. Από άτομα, τα οποία σταδιακά και ροκανιστικά αφελληνίζουν τον τόπο εκείνων που, μια φορά κι έναν καιρό, τον έλουσαν με το αίμα τους για να θεωρούμε εμείς οι σημερινοί εαυτόν ελεύθερον. Από άτομα εκβαρβαρισμένα λόγω ελλείψεως παιδείας και τα οποία την πολιτική τους πρακτική έχουν βαπτίσει προοδευτισμό και μάλιστα και αβίαστα και νομίμως και κυρίως με την δική μας συναίνεση έχουν αναρριχηθεί στην εξουσία της τρισέρημης αυτής χώρας.
Ας αρχίσουμε να σκεπτόμεθα γιατί φθάσαμε στο σημείο, όπου ενώ είμεθα οι ίδιοι αξιοθρήνητοι σαν έκφραση και σαν κοσμοεικόνα μιας εθνικής κατάντιας έχουμε καταλήξει στο να πειθόμεθα από τα media (οικονομική και πολιτική εξουσία), ότι οφείλουμε να συμπάσχουμε μαζί με ένα απειλητικό αριθμό αλλοδόξων εισβολέων στην χώρα μας, την στιγμή κατά την οποία και ο πλέον κοινός νους αντιλαμβάνεται, ότι τα παιδιά και τα εγγόνια μας στο εγγύς και όχι στο απώτερο μέλλον δεν θα έχουν το παραμικρό ίχνος ελληνισμού μέσα στην ψυχή τους. Και τούτο για τους προφανέστατους λόγους, ότι θα έχουν αλλοτριωθεί από τον ακροσφαλή προοδευτισμό των κρατούντων, την φυλετική αλλοίωση και τον δημογραφικό μαρασμό. Και επί πλέον ας προχωρήσουμε σε μία σπουδή του φαινομένου, που έχει διαχυθεί στο υποσυνείδητο των take it for granted, ότι ο κάθε εκπεφρασμένος φόβος ενίων πολιτών για το μέλλον της πατρίδας χλευάζεται από τους «προοδευτικούς» σαν ρατσισμός και φασισμός.
Γιατί να μη προβληματιζόμεθα από τα κατακαλυπτικά περιρρέοντα και από το ότι τα συμβαίνοντα για να συμβαίνουν όταν συμβαίνουν σημαίνει, ότι κάποιοι εγκέφαλοι έχουν υποκινήσει αλληλοσφαγές ανθρώπων, ψυχικές και κυριολεκτικές, εν ονόματι της «δημοκρατίας» (οικονομικών συμφερόντων);
Γιατί ένας απλός πολίτης δεν είναι σε θέση να επισημάνει, ότι οι Αραβικές Ανοίξεις είναι έργο επωνύμων δυνάμεων (έστωσαν ΗΠΑ, ΗΒ, Γαλλία, Γερμανία κ.α.), οι οποίες επικαλούνται με κάθε κυνικότητα την ανάγκη λειτουργίας της δημοκρατίας σε χώρες όπου η δημοκρατία εκλαμβάνεται σαν μία απλή εγκυκλοπαιδική αναφορά, δεδομένου, ότι το Κοράνιον είναι αμάχητο διαχρονικά και επάνω σε ό,τι δήποτε αφορά στην λειτουργία και την πορεία των μουσουλμανικών κοινωνιών στην ιστορική τους διαδρομή.
Γιατί δεν μπορεί να κατανοηθεί από τον μη μουσουλμανικό κόσμο, ότι δημοκρατία και Islam είναι έννοιες ασυμβίβαστες; Γιατί ενώ κατανοούμε, ότι ο Δυτικός κόσμος ενοχλείται από τις όποιες αντισυνταγματικές και τρομοκρατικές ενέργειες ξένων στο δυτικό έδαφος επιμένει να θέλει να παρεμβαίνει στο έδαφος εκείνων τους οποίους θεωρεί ενοχλητικούς στο δικό του; Γιατί οι παγκοσμιοποιητές θέλουν εκτός από την οικονομική να επιτύχουν και την ιδεολογικο-θρησκευτική ομογενοποίηση του Islam, ώστε να καταστεί ένας αρμονικός δέκτης αλλοτριοτήτων και ένας θετικός συντελεστής κέρδους του δυτικογενούς χρηματοπιστωτικού συστήματος;
Γιατί εμείς οι «εκδημοκρατισμένοι» δεν αφήνουμε τους σουνιτικούς, τους σιιτικούς, τους ουαχαμπιτικούς, τους αλεβιτικούς και τους οπαδούς των υπολοίπων δεκάδων ερμηνευτικών εκδοχών να λύσουν από μόνοι τους τις ιδεολογικο-κορανιακές τους ασάφειες;
Γιατί πρέπει να μη μαχόμεθα την άτυπη παραδοχή, ότι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών είναι ένας διακοσμητικός θεσμός, ο οποίος ουδέποτε έχει αποδειχθεί ότι είναι αρωγός των αδυνάτων εκτός εάν ένας ή περισσότεροι των ισχυρών εξυπηρετούνται;
Γιατί εντυπωσιαζόμεθα από την αιματόβρεκτο επάνοδο του Islam, το οποίον όπως αυτό υπολήπτεται του εαυτού του, συνάγει, ότι έχει χρέος να επιδιώξει με την πίστη και την εκδοχή του εφικτού αλλά και την συμπίεση του ανέφικτου να εκδικηθεί τους σταυροφόρους μετά από τόσους αιώνες, την στιγμή που αυτός ο θρησκευτικο-πολιτικός όγκος, λόγω φυσικών πόρων, διαθέτει πλέον την κινητήριο δύναμη (πετροδολλάρια) σαν το μέσον εκπληρώσεως της προαιώνιας αυτής προσδοκίας;
Κι ας διερωτηθούμε σε τι κόσμο βρισκόμαστε και πως μπορούμε να απαγκιστρωθούμε ουσιαστικά και χωρίς θραύσματα ιδεοληψιών από ανεπιθύμητες εξουσίες αφού συναινούμε στην αποδοχή των αδυναμιών μας.
Κι επειδή εμείς οι απλοί πολίτες δεν περιμένουμε κάποια ικανοποιητική απάντηση από τους κρατούντες καλόν είναι να αρχίσουμε να σκεπτόμεθα επί του κατά τίνα τρόπο θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε από το ό,τι δήποτε προσβάλλει την καλοπροαίρετη και απλή νοημοσύνη μας.

8/11/2016. “Ο ΚΕΜΑΛΙΣΜΟΣ ΩΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡΙΣΜΟΥ”

on Tuesday, 08 November 2016. Posted in Μελέτες

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τσαπράζης, Πλωτάρχης ΠΝ

8/11/2016. “Ο ΚΕΜΑΛΙΣΜΟΣ ΩΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡΙΣΜΟΥ”

“ΑΛΛ’ΟΥΔΕΝ ΕΡΠΕΙ ΨΕΥΔΟΣ ΕΙΣ ΓΗΡΑΣ ΧΡΟΝΟΥ’’
ΣΟΦΟΚΛΗΣ 496-406 π.Χ.

Ι.ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Α. Σκοπός της εργασίας
Η παρούσα εργασία επιδιώκει να καταδείξει την συνάφεια και την σχέση μεταξύ του Κεμαλισμού και του Ναζισμού.
Πιο συγκεκριμένα επιθυμεί να αποδείξει ότι Ναζισμός εμπνεύστηκε συνολικά και έλαβε μαθήματα δράσεως ειδικότερα από τον Κεμαλισμό που υπήρξε τρόπον τινά πρόδρομος
και άτυπος καθοδηγητής του, κάτι που παρουσιάζεται σε ελάχιστες δημοσιευθείσες έως σήμερα μελέτες στην παγκόσμια βιβλιογραφία [1].
Η Ιστορία με την ευρεία έννοια του όρου είναι, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε, ρεβιζιονιστική δηλαδή επιδιώκει την αναθεώρηση των ανθρωπίνων γνώσεων καθώς ο κόσμος και τα γεγονότα που συνθέτουν την Ιστορία του, τυγχάνουν ολοένα και μεγαλύτερης μελέτης και έρευνας.
Εν τούτοις όμως δεν θα πρέπει να μας προβληματίζει η εν λόγω διαδικασία καθόσον είναι άμεσα συνυφασμένη με την εξελικτική πορεία του ανθρωπίνου γένους.
Κατά μία έννοια το παρελθόν είναι το μόνο πράγμα που δυνάμεθα να ισχυριστούμε ότι γνωρίζουμε. Όλες οι ανθρώπινες γνώσεις προέρχονται από τη μελέτη του.
Συνεπώς όλες οι ανθρώπινες σκέψεις βασίζονται στην επανεξέταση του παρελθόντος.
Με την παρούσα εργασία επιδιώκεται να τεθεί ένα ακόμα λιθάρι στην προσπάθεια κατανόησης των αιτιών ενός φαινομένου παγκόσμιας διάστασης όπως ήταν αυτό της εμφάνισης του Χιτλερισμού στην Γερμανία της δεκαετίας του 30.Τον 19ο αιώνα ο Βρετανός Ιστορικός Τ.Σίλι είχε γράψει «Η Ιστορία είναι η πολιτική του παρελθόντος, ενώ η πολιτική αποτελεί την Ιστορία του παρόντος», άποψη που διατύπωσε και ο Χίτλερ όταν είπε «Η πολιτική είναι ιστορία εν εξελίξει». Κατά τον 20ο αιώνα άρχισε να διατυπώνεται η άποψη ότι η Ιστορία πρέπει να υπερκεράσει την πολιτική και ότι πρέπει να ασχοληθεί με τις μεγάλες μάζες των ανθρώπων.
Έτσι η ιστορική έρευνα και καταγραφή μετατράπηκε σε ένα είδος αναδρομικής κοινωνιολογίας ενώ διατυπώθηκαν μαρξιστικές θεωρήσεις σύμφωνα με τις οποίες κοινωνικές συνθήκες και οικονομικές δυνάμεις είναι οι παράγοντες που διαμορφώνουν την Ιστορία. Εν λόγω θεωρήσεις διαψεύδονται πλήρως και καθίστανται εντελώς ανεφάρμοστες στην περίπτωση του Χίτλερ αλλά και σε ολόκληρη την Ιστορία του Β Π.Π. Έτσι καθίσταται πλέον απαραίτητο το να εξετασθούν όλες οι παράμετροι εκείνοι που επηρέασαν στην δημιουργία του φαινομένου που οδήγησε στο μεγαλύτερο ιματοκύλισμα της παγκοσμίου Ιστορίας τουλάχιστον μέχρι σήμερα.
ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-05-29. Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

on Friday, 29 May 2015. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γραφει ο Χρήστος Γιανταμίδης, Αντιπλοίαρχος ε.α. ΠΝ, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2015-05-29. Η   Γενοκτονία των   Ελλήνων του Πόντου

Στις 19 Μαίου του 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα  με το πλοίο BADIRMA και το επιτελείο του,  με την άδεια των Άγγλων, αλλά και της τότε  Οθωμανικής κυβέρνησης, με το πρόσχημα της εξολόθρευσης των ληστοσυμμοριών των φανατικών Μουσουλμάνων, που δρούσαν και δημιουργούσαν προβλήματα στους Χριστιανούς , για να επιβάλλει δήθεν την τάξη και την νομιμότητα. Αντ’ αυτού, συγκεντρώνει τις μάζες των Μουσουλμάνων και φανατίζοντάς τους, άρχισε το δεύτερο σχέδιο της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.  Συνεργάζεται με τις συμμορίες αυτές,  καθορίζοντας ως επικεφαλή του δολοφονικού τάγματος τον αδίστακτο και αιμοδιψή Τοπάλ Οσμάν, με σκοπό να ολοκληρώσει την γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης, η οποία είχε αρχίσει μεθοδικά και συστηματικά από το 1914, από τους Νεότουρκους.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-05-25. Ανάκαμψη που θα διαιωνίσει την παρακμή;

on Monday, 25 May 2015. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

2015-05-25. Ανάκαμψη που θα διαιωνίσει την παρακμή;

Σαράντα ολόκληρα χρόνια (το λιγότερο) η ελλαδική κοινωνία δεν έχει να πιστέψει σε τίποτε άλλο πέρα από την αύξηση της καταναλωτικής ευχέρειας.

30/06/2016. Το "συμφέρον" ως η γενεσιουργός αιτία της απολύτου παρακμής της εννοίας της εντιμότητος. Μια απόπειρα ψυχογραφήματος ή -ίσως- μία προσπάθεια όψιμης ανάλυσης του ψυχισμού των φίλων και των φυλών

on Thursday, 30 June 2016. Posted in Μελέτες

Γράφει ο Παντελής Γιαννακόπουλος, Ταξχος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

30/06/2016. Το


ΜΕΡΟΣ Α'
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όλα ξεκίνησαν την αποφράδα για τους Ρώσους ημέρα της 24ης Νοεμβρίου του 2015 -προφανώς και για τους Τούρκους και για τους Τούρκους αποφράδα αν και για άλλους λόγους- όταν η αλαζονεία των τελευταίων συνεπικουρούμενη από την επιθετική συλλογιστική του νεοσουλτάνου Ερντογάν έφερε στα πρόθυρα μιας πολεμικής αναμέτρησης, με απρόβλεπτες συνέπειες για την παγκόσμια ειρήνη, τις δύο χώρες. Είμαι σχεδόν σίγουρος, ότι όταν θα διαβάζονται αυτές οι γραμμές, δε θα έχουν κοπάσει ακόμη οι αποδοκιμασίες του σώφρονος ελευθέρου κόσμου κατά της Γείτονος ημών Τουρκίας, για την αποκοτιά, το θράσος  και την εσφαλμένη-ρητώς και κατηγορηματικώς- εκτίμησή της να καταρρίψει μαχητικό αεροπλάνο των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, που δρούσε στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας κατά του ISIS. Στρατηγικός σύμμαχος της Ρωσίας του Πούτιν η Τουρκία του Ερντογάν, διέγραψε (αποποιήθηκε, απέρριψε) με αυτόν τον σκαιό, βίαιο και απρόβλεπτο για τη διεθνή διπλωματική πρακτική τρόπο, αιφνιδιαστικά και εντελώς απροειδοποίητα, τη συμμαχία (φιλία) της Ρωσίας, κάτι που ουδείς θα διενοείτο. Βέβαια στο διάβα της ιστορίας οι χώρες αυτές δεν απέφυγαν τις έριδες, τις αψιμαχίες, αλλά και τις συρράξεις, σε βαθμό που ο έγκριτος διαχρονικός παρατηρητής να υποστηρίζει ότι το περίσσευμα αλληλοεκτίμησής των είναι αμελητέας ποσότητας και ως εκ τούτου είναι αδύνατον να απορροφήσει τους κραδασμούς της ηθικά μεμπτής και πολιτικά αδικαιολόγητης αυτής πράξης.

Κατεβάστε ΕΔΩ! τη μελέτη!

9/6/2016. Ο Πολιτισμός ως Παράγοντας Ισχύος του Ελληνισμού.

on Thursday, 09 June 2016. Posted in Μελέτες

Γράφει ο Δημήτριος Κουτρουμάνης, Υποστράτηγος ε.α., Αναπλ. Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

9/6/2016. Ο Πολιτισμός ως Παράγοντας Ισχύος του Ελληνισμού.

Ορισμός της Ήπιας Ισχύος.
Ορισμός της Ήπιας Ισχύος είναι μια έννοια που αναπτύχθηκε από τον Joseph Nye του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ για να περιγράψει την ικανότητα να προσελκύσει.  Δεν βασίζεται στον εξαναγκασμό, δεν σχετίζεται με τη  χρήση βίας ή στο να δώσει  χρήματα ως μέσο πειθούς . Τα τελευταία χρόνια  ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί για τον επηρεασμό της κοινής γνώμης, την αλλαγή της κοινωνικής στάσης μέσω σχετικά λιγότερο διαφανών διαδικασιών και την άσκηση πίεσης μέσω ισχυρών και μη πολιτικών οργανώσεων.

ΕΔΩ! η συνέχεια της ενδιαφέρουσας μελέτης.

[12 3 4 5  >>