Εθνική Στρατηγική

 1  2  3 

Συμμαχίες - διπλωματία - δύναμη, η απάντηση στην Τουρκία!...

ΑΜΥΝΑ & ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ Παρασκευή 26 Ιουνίου 2020, 00:03 Συμμαχίες - διπλωματία - δύναμη, η απάντηση στην Τουρκία! Παναγιώτης Μπαλακτάρης         Γαλλία Στις 18 Ιουνίου η γαλλική φρεγάτα «Le Courbet» έγινε αποδέκτης μιας «εξαιρετικά επιθετικής ενέργειας» σύμφωνα με τη δήλωση της Γαλλίδας Υπουργού Αμύνης Φλωρένς Παρλύ. Η Υπουργός αποκάλυψε στην Γερουσία ότι η ανωτέρω φρεγάτα, η οποία εκτελούσε καθήκοντα στο πλαίσι...

27-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Ο επικείμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος και οι αθηναϊκές ελίτ...

Ο επικείμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος και οι αθηναϊκές ελίτ (Αντιγραφή από το άρθρο της εφημερίδας "Καθημερινή": https://www.kathimerini.gr/1082699/opinion/epikairothta/politikh/ka8ara-mhnymata-me-a8oryvo-tropo του Κώστα Κουτσουρέλη* Όταν ο Αλέξης Παπαχελάς διαπιστώνει αίφνης ότι απέναντι στην Τουρκία έφτασε η «στιγμή της αλήθειας», καταλαβαίνει κανείς πλέον ότι τους ανθρώπους που μας κυβερνούν τούς λούζει κρύος ιδρώτας. Όταν ο διευθυντής...

18-06-2020   Εθνική Στρατηγική

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ). ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ;...

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ). ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ;   Εισαγωγή:Με μια πρώτη ανάγνωση και  μελέτη βιβλίων, συγγραμμάτων και αναλύσεων, στην προσπάθεια κατανόησης της έννοιας της στρατηγικής, συναντούμε πολλές και  διαφορετικές απόψεις. Παράλληλα η συνεχιζόμενη φιλολογία γύρω από την σημασία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) καθιστά την έννοια αυτή όλο και πιο επίκαιρη, δεδομένων των εξελίξεων στην περιοχή μας αλλ...

16-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Η ερμηνεία της Επανάστασης ως διαμορφωτικός παράγων πολιτικής...

 Η ερμηνεία της Επανάστασης ως διαμορφωτικός παράγων πολιτικής   Η (αυθ)υπέρβαση της ιστορίας, ως μέσο εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων που διαλαλούν ορισμένοι, δεν συνάδει με τον καλπάζοντα τουρκικό αναθεωρητισμό. Δρ. Χρήστος Ζιώγας Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Παν/μιου Αιγαίου και εντεταλμένος Λέκτορας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων   NASTASIC VIA GETTY IMAGESΗ ναυμαχία του Ναυαρίνο...

14-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Η στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδας...

  Η στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδας     Μάνος Καραγιάννης Αναπληρωτής Καθηγητής στο King's College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Μάνος Καραγιάννης Αναπληρωτής Καθηγητής στο King's College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας AddThis Sharing Buttons Share to Facebook1.1KShare to TwitterShare to E-mailShare to Περισσότερα...45 -A +A Η δημόσια συζήτηση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε μεγάλο βαθμό επικεντρώνεται στην...

11-06-2020   Εθνική Στρατηγική

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Οι εθνικές διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας αποτελούν συνήθως περιοδικές εξάρσεις μακροχρονίων σχέσεων εντάσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών με αντικρουόμενα συμφέροντα. Κατά την σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο κρίσεων δοκιμάζεται η συνολική ετοιμότητα ενός κράτους, η οργανωτική και συντονιστική του υποδομή, ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων και κυρίως η γνώση, η εκπαίδευση, η εμπειρία και οι χειρισμοί της πολιτικής ηγεσίας...

17-03-2018   Εθνική Στρατηγική

Ελληνικό Ινσττούτο Στρατηγικών Μελετών: Σκοπιανό Ζήτημα...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στη συνεδρίαση  του Διοικητικού Συμβουλίου της 11ης Ιανουαρίου 2018 και παρουσία πολυάριθμων μελών του συζήτησε το μείζον εθνικό θέμα των διαφορών της Ελλάδος με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Στο διατιθέμενο χρόνο παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες αναλύσεις, προσεγγίσεις και τοποθετήσεις που κάλυψαν το σύνολο των επιμέρους ανοικτών ζητημάτων που επηρεάζουν τις σχέσεις μας με τη γ...

23-01-2018   Εθνική Στρατηγική

Χρήστος Μηνάγιας: Τα μηνύματα της επίσκεψης Erdoğan, που δεν έτυχαν προσοχής!...

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο liberal.gr ο Ταξίαρχος ε.α., ειδικός σε θέματα Τουρκίας, κ. Χρήστος Μηνάγιας, μας αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του παρασκηνίου που προηγήθηκε της επίσκεψης του Τούρκου Προέδρου Tayyip Erdoğan στην Ελλάδα, καθώς και των όσων είπε στην Κομοτηνή απευθυνόμενος σε Έλληνες Μουσουλμάνους της εκεί μειονότητας. Τα όσα μας είπε είναι εξόχως διαφωτιστικά για το που οδηγούνται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις! Συνέντευξη στον Βασ...

13-12-2017   Εθνική Στρατηγική

Ευριπίδης Στ. Στυλιανίδης*: «Η τουρκική παρεμβατικότητα στην Θράκη: Από την ισλαμοδημοκρατία στον νε...

Η πολιτική εκκίνηση του Ταγίπ Ερντογάν ως ευρωπαϊστή μεταρρυθμιστή ηγέτη που επεδίωκε την εδραίωση ενός νέου τύπου «Ισλαμοδημοκρατίας» (κατά την αντιστοιχία με την «Χριστιανοδημοκρατία») στην Τουρκία, πρότυπο και για άλλα μουσουλμανικά κράτη, δημιούργησε μετρημένη αισιοδοξία, τόσο στην ΕΕ όσο και στην Ελλάδα. Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣΗ «εμπιστοσύνη» υπήρξε το κλειδί για την βελτίωση των διμερών σχέσεων και για την...

13-12-2017   Εθνική Στρατηγική

8/12/2016. ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ-ΙΣΡΑΗΛ: ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΜΑΖΟΥΝ!!!! ...

Η δεύτερη τριμερής διάσκεψη των ηγετών Ελλάδος , Κύπρου και Ισραήλ,  λαμβάνει χώρα σήμερα , Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου  στην Ιερουσαλήμ. Είναι   η δεύτερη τριμερής συνάντηση των ηγετών των τριών χωρών, Τσίπρα, Αναστασιάδη και Νετανιάχου , που πραγματοποιείται 11 μήνες μετά τη στρατηγική συμμαχία,  που ανακοινώθηκε στη Λευκωσία και αποδεικνύει τις άριστες σχέσεις μεταξύ των τριών χωρών, η οποία κρίνεται σημαντική, λόγω αφενός των εξελίξεων στο κυπριακό,...

08-12-2016   Εθνική Στρατηγική

7/12/2016. ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ...

      Είναι πλέον γεγονός ότι το σύνολο του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας συναγωνίζεται σε εθνικισμό και στην αύξηση της έντασης με την Ελλάδα και την συντήρηση αυτής. Είναι επίσης αλήθεια ότι αυτή η έξαρση του τουρκικού εθνικισμού έναντι της Χώρας μας, δεν είναι άμοιρη των εσωτερικών προβλημάτων που η χώρα αυτή αντιμετωπίζει, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της 15ης Ιουλίου, αλλά και των σε εξέλιξη ανακατατάξεων στη Συρία και το Ιράκ.   Με αυτή τ...

07-12-2016   Εθνική Στρατηγική

29/11/2016. Εθνική άμυνα – Στρατηγική χωρίς αποτίμηση...

Γράφει ο Γεώργιος Νικολάκος*Η στρατηγική είναι ένας όρος που ετυμολογικά έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα και η αρχική της έννοια ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την στρατιωτική ορολογία, την τέχνη της στρατιωτικής διοίκησης και την απαραίτητη σχεδίαση έτσι ώστε να υπάρχει βέλτιστη χρησιμοποίηση των έμψυχων και άψυχων πόρων με απώτερο σκοπό την επίτευξη των τεθέντων στόχων.Αναφερόμενοι κυρίως στην εθνική άμυνα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στρατηγικ...

29-11-2016   Εθνική Στρατηγική

16/11/2016. ΟΙ ΚΡΙΣΙΜΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ"Η κρίση δεν είναι αφηρημένη έννοια, ανέτρεψε τις ζωές των πολιτών της χώρας. Συζητήσαμε για τις μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν τη χώρα πιο ελκυστική στις επενδύσεις και θα περιορίσουν τις ανισότητες. Η ελληνική οικονομία χρειάζεται χώρο. Η λιτότητα δεν μπορεί να είναι συνταγή ανάπτυξης, οι Έλληνες πρέπει να δουν αλλαγή στην καθημερινή τους ζωή. Το ΔΝΤ είπε πως η ελάφρυνση είναι ζωτικής σημασίας και προσωπικά θα συνεχίσω να πιέζω προς...

16-11-2016   Εθνική Στρατηγική

12/11/2016. Διλήμματα και κίνδυνοι στο θέμα της Κύπρου...

Με λύπη μου παρατηρώ ότι για άλλη μια φορά το θέμα του νέου γύρου των διακοινοτικών συνομιλιών για την επίλυση του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος παραμένει, δυσανάλογα με τη σπουδαιότητα, υποβαθμισμένο στην πλειονότητα των «έγκυρων» ελληνικών ΜΜΕ. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν ότι στις 07 Νοεμβρίου ξεκίνησε στο Mont Pelerin της  Ελβετίας ένα ακόμη γύρος των διακοινοτικών συνομιλιών για την εξεύρεση λύσεως; Φοβάμαι ότι εσκεμμένα η ελληνι...

12-11-2016   Εθνική Στρατηγική

10/9/2016. Athens Understanding Economic Forum. Γιατί όχι; ...

    Και ενώ η προσοχή όλων (δικαίως ή αδίκως) είναι στραμμένη στη ΔΕΘ όπου κάθε χρόνο (αδίκως) το ενδιαφέρον δεν είναι στην έκθεση per se με τις τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες εξαγωγικού χαρακτήρα τις οποίες αυτή δυνατόν να προσφέρει αλλά στις ανακοινώσεις/απολογισμούς/υποσχέσεις του πολιτικού κόσμου, στην Αθήνα θα λάβει χώρα μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. O Έλληνας πρωθυπουργός έχει προσκαλέσει στις 9 Σεπτεμβρίου τους πρωθυπουργο...

10-09-2016   Εθνική Στρατηγική

31/7/2016. Οι Καλόγεροι της Άνδρου...

Οι Καλόγεροι της Άνδρου Μοναχικοί βράχοι στη μέση του Αιγαίου ή νησίδες ζωτικής εθνικής σημασίας;Οι νησίδες Καλόγεροι βρίσκονται στο Κεντρικό Αιγαίο. Πρόκειται για δύο "μοναχικούς βράχους", που απέχουν 26 ναυτικά μίλια από την Άνδρο και 24 ναυτικά μίλια από τα Αντίψαρα. Διοικητικά, υπάγονται στα Ψαρά.Ο Μεγάλος Καλόγερος έχει έκταση 6 στρέμματα και ύψος 36,5 μέτρα. Σε απόσταση 1400 μέτρων βορειοανατολικά, βρίσκεται ο Μικρός Καλόγερος, με έκταση 1,...

31-07-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική
 1  2  3 

Articles tagged with: ΣΚΟΠΙΑΝΟ ΖΗΤΗΜΑ

Μελέτης Η. Μελετόπουλος*: Η ΑΔΙΑΛΛΑΞΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΟΡΘΗ

on Wednesday, 24 January 2018. Posted in Απόψεις μη Μελών

Η σπουδή γιά επίλυση της διαφοράς με τα Σκόπια με βάση μία σύνθετη ονομασία που θα συμπεριλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία», εκτός από αντίθετη με το κυρίαρχο λαϊκό αίσθημα, αποτελεί ταυτόχρονα μέγα διπλωματικό σφάλμα. Στην πραγματικότητα, η αδιαλλαξία της ελληνικής πλευράς αποκόμισε ωφέλη που παραγνωρίζουν όσοι επιθυμούν λύση πάση θυσία.

Στην εικοσιπενταετία που πέρασε από την ομόθυμη άρνηση του τότε πολιτικού συστήματος να αναγνωρίσει την FYROM ως Μακεδονία, το κρατίδιο των Σκοπίων αποδυναμώθηκε δραματικά. Παρέμεινε εκτός ΕΕ και ΝΑΤΟ, αιωρούμενο σε διπλωματικό κενό μεταξύ των διασταυρούμενων επιρροών των ισχυρών της περιοχής και εγκλωβισμένο στην υπανάπτυξη. Το καθεστώς Γκρούεφσκι επέβαλε μία γελοία αισθητική με υποτίθεται αρχαιοελληνικά πρότυπα, γιά να τεκμηριώσει την «καταγωγή» των συγχρόνων κατοίκων του κρατιδίου από τους αρχαίους Έλληνες της Μακεδονίας, ταυτόχρονα όμως διολίσθησε σε αυταρχικές και μονοκομματικές λογικές. Η δε αλβανική κοινότητα του Τετόβου διεκδίκησε την πολιτιστική, γλωσσική και αυτοδιοικητική της αυτονομία, σε βαθμό πού σήμερα το δυτικό τμήμα της FYROM είναι de facto ανεξάρτητο από τον κρατικό μηχανισμό που ελέγχουν οι Σλαύοι. Οι οποίοι στρέφονται προς την ομόγλωσση Βουλγαρία, προκειμένου να έχουν σανίδα σωτηρίας σε περίπτωση διαμελισμού του κρατιδίου.


Το γεγονός ότι πολλά κράτη αναγνώρισαν το κρατίδιο της FUROM με την συνταγματική του ονομασία δεν σημαίνει απολύτως τίποτα γιά την βιωσιμότητα και την οικονομική του ανάπτυξη. Η ισχύς ενός κράτους δεν προκύπτει από την αποδεκτή ή μη αποδεκτή ονομασία του αλλά από την οικονομική και αμυντική του ευρωστία, την κοινωνική συνοχή του, τις συμμαχίες του και την συμμετοχή του σε διεθνείς οργανισμούς. Αυτά όλα είναι ανύπαρκτα στην περίπτωση των Σκοπίων. Δεν αντιλαμβάνεται κανείς γιατί πρέπει η ελληνική πλευρά να σπεύσει να του τα προσφέρει.

Πολύ περισσότερο που το κρατίδιο τρέφει επισήμως αλυτρωτικές βλέψεις έναντι της Βόρειας Ελλάδας, που ασφαλώς δεν πρόκειται να εξαερωθούν επειδή θα απαλειφθούν τυπικά από το σύνταγμα της χώρας. Ο αλυτρωτισμός είναι κεντρικό στοιχείο της εθνικής ιδεολογίας και της διάχυτης κουλτούρας των Σλαύων κατοίκων του κρατιδίου, οι οποίοι κοινωνικοποιήθηκαν με άξονα ακριβώς αυτό το «παμμακεδονικό» ψευδοαλυτρωτικό ιδεολόγημα, που θα παραμείνει ζωντανό ακόμα και αν υποχρεωθούν να το αποκηρύξουν επίσημα.

Πέραν αυτού, η αποδοχή ονόματος όπως «Νέα Μακεδονία» ή «Άνω Μακεδονία» κλπ. θα οδηγήσει σε νέο κύκλο διεκδικήσεων από τα Σκόπια, που θα αρχίζουν από την απαίτηση να μην χρησιμοποιεί η Ελλάδα τον όρο Μακεδονία και τα συνθετικά της και θα τελειώνει στην απαίτηση απαγόρευσης του branding γιά τα ελληνικά μακεδονικά προϊόντα.

Την στιγμή που ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ στηρίζει απολύτως την ελληνική πλευρά αποκλείοντας την ένταξη των Σκοπίων χωρίς συμφωνία, δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος η Ελλάδα να είναι ο επισπεύδων.

*Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Γενεύης

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος: «Κάτι τρέχει» με το Σκοπιανό! Προσοχή στις… παγίδες

on Tuesday, 28 November 2017. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος: «Κάτι τρέχει» με το Σκοπιανό! Προσοχή στις… παγίδες

Φαίνεται ότι «κάτι τρέχει» με το Σκοπιανό! Δεν είναι μόνο τα πρόσφατα δημοσιεύματα που το φέρνουν στο προσκήνιο, αλλά και η μάλλον αγχωτική αναφορά του ΥΠΕΞ κ. Κοτζιά στην τελευταία του συνέντευξη για την αναγκαιότητα επίλυσής του στο πρώτο εξάμηνο του 2018. Ο χρόνος αυτός συνδέεται πρωτίστως με τη Σύνοδο Κορυφής (summit) του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο 2018 στις Βρυξέλλες, όπου εκτιμάται ότι θα υπάρξει σημαντική πίεση για την ένταξη της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας στον Οργανισμό.


Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Απρίλιο 2008 στο Βουκουρέστι, μετά από άριστη προετοιμασία και επιτυχή χειρισμό της κυβέρνησης Καραμανλή, αποφασίστηκε ομόφωνα (σημ. είναι μεγάλο λάθος να μιλάμε και να διαφημίζουμε «το βέτο» αλλά θα πρέπει προβάλουμε ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται με συναίνεση (consensus)) ότι η ένταξη της πΓΔΜ στην Συμμαχία θα πραγματοποιηθεί μόνο μετά από εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης για το όνομα με την Ελλάδα! Δέκα χρόνια μετά την απόφαση αυτή, οι ΗΠΑ αλλά και άλλες χώρες που έχουν συμφέροντα στην περιοχή όπως η Γερμανία, πιέζουν για ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ προκειμένου να διασφαλισθεί η εύθραυστη σταθερότητα στην χώρα και στα Δυτικά Βαλκάνια.

Το νέο στοιχείο είναι ότι για πρώτη φορά προστίθεται στην ονοματολογία, το όνομα «Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία». Μπορεί στο πρώτο άκουσμα να πει κάποιος «πολύ ωραία δεν περιλαμβάνει το όνομα Μακεδονία ή παράγωγο του» αλλά φοβόμαστε ότι υπάρχουν παγίδες. Μήπως το όνομα αυτό θα είναι μόνο για ένταξη στο ΝΑΤΟ, σε Διεθνείς Οργανισμούς και στις σχέσεις με την Ελλάδα, ενώ η γειτονική μας χώρα θα διατηρήσει το Συνταγματικό της όνομα στις διμερείς σχέσεις της με τις πάνω από 130 χώρες που την έχουν αναγνωρίσει με αυτό; Οπότε εμείς «παίρνουμε»… ένα όνομα χωρίς την λέξη Μακεδονία και αυτοί «παίρνουν» τη διατήρηση του Συνταγματικού ονόματος; Έτσι παύει να υπάρχει όμως ο όρος «erga omnes» που σημαίνει έναντι όλων και για κάθε χρήση, που μακροπρόθεσμα θα εξασθενούσε την χρησιμοποίηση του ονόματος «Μακεδονία» και του επιθέτου «Μακεδονικό» που δυστυχώς έχει επικρατήσει; Σταματάει έτσι ο αλυτρωτισμός της γειτονικής μας χώρας;

H νέα κυβέρνηση του κ. Zoran Zaev η οποία μετά τις δημοτικές εκλογές φαίνεται να ισχυροποιείται, έχει δείξει πραγματισμό και ένα όντως πνεύμα συνεννόησης με την Ελλάδα αν και ο εμπειρότατος παρά την ηλικία του ΥΠΕΞ κ. Nikola Dimitrov αλλιώς συνομιλεί με τον κ. Κοτζιά και αλλιώς με τους ομολόγους άλλων κρατών. Δυσκολευόμαστε όμως να πιστέψουμε ότι κυβέρνηση Zaev θα εγκαταλείψει την… «εθνική γραμμή» και θα αποδεχθεί πλήρως τις ελληνικές θέσεις και για τον λόγο αυτό εκτιμάται ότι ίσως παραιτηθεί από το όνομα στους διεθνείς οργανισμούς αλλά θα κρατήσει το όνομα και το απορρέον επίθετο σε διμερείς σχέσεις και στα διαβατήρια, εμπορικές συμφωνίες, τίτλους οργανισμών, γλώσσα κλπ.
Όσο και να θέλει η Κυβέρνηση, αν τελικά κάνει έναν τέτοιο… «έντιμο συμβιβασμό», να το πλασάρει ως εθνική νίκη, θα είναι τελικά μάλλον «χρυσή» ήττα καθόσον θα οριστικοποιήσει διεθνώς την καθιέρωση του ονόματος «Μακεδονία» το οποίο μας αρέσει δεν μας αρέσει επικρατεί. Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα βρεθεί μπροστά στις ευθύνες της, όπως όμως και η αντιπολίτευση, μεγάλη και μικρή. Το σοβαρό ερώτημα που προκύπτει είναι για το πόσο πρόθυμος είναι ο κ. πρωθυπουργός να επιτύχει μία εθνική συνεννόηση για το θέμα αυτό για να υπάρχει κοινή εθνική θέση πριν όμως από την κρίσιμη φάση της διαπραγμάτευσης και όχι αφού έχει τελειώσει! Όποτε το έχει κάνει είναι για να αποποιηθεί των δικών του ευθυνών και την αποφυγή πολιτικού κόστους.

Από την άλλη πλευρά σημειώνεται ότι κάτι «οσμίστηκε» ο συγκυβερνών κ. Καμμένος και προσπαθεί να το εκμεταλλευτεί (μικρο)πολιτικά! Δεν ήταν συμπωματική η καινούργια «κόκκινη γραμμή» του (οι κόκκινες γραμμές του βέβαια εξελίσσονται πάντα σε... «ροζ ξέφτια») κατά την βράβευση του ως εξέχουσα προσωπικότητα από το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, λέγοντας ότι τάσσεται εναντίον κάθε ονομασίας που θα περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία» και ότι μια συμφωνία με την πΓΔΜ πρέπει να παραπεμφθεί σε δημοψήφισμα!

Αν και δεν περιμένουμε κάτι θεαματικό στη σημερινή συνάντηση στη Νέα Υόρκη του ειδικού διαμεσολαβητή των Ηνωμένων Εθνών M. Nimetz με τους εκπροσώπους της Ελλάδας Πρέσβη κ. Αδαμάντιο Βασιλάκη και της πΓΔΜ κ. Βάσκο Ναουμόφσκ, οι επόμενοι μήνες θα είναι δύσκολοι και θα υπάρξουν μεγάλες πιέσεις τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την Γερμανία. Θα πρέπει να προσέξουμε τις παγίδες, αποφεύγοντας τον αυτοεγκλωβισμό μας.

Δεν επιτρέπεται διασταλτική ερμηνεία του «erga omnes» και δεν θα πρέπει να χάσουμε το ισχυρό μας πλεονέκτημα που λέγεται «απόφαση Συνόδου Κορυφής του Βουκουρεστίου 2008». Τα υπόλοιπα που λέγονται είναι για τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και ας μας επιτρέψει ο κ. Κοτζιάς να αμφισβητούμε ενίοτε «το αλάθητο του»!

Αναδημοσίευση από Liberal

6/6/2017. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ

on Wednesday, 07 June 2017. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος

Γράφει ο Γεώργιος Ε. Δουδούμης, Οικονομολόγος-Συγγραφέας, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ, Υπεύθυνος ΔΣ

6/6/2017. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ

Τα ψέματα δεν αντέχουν στον χρόνο και αυτό ισχύει και για το γειτονικό της Ελλάδος κράτος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, δημιούργημα της κομμουνιστικής φαντασίωσης, που επιζεί μέχρι σήμερα μόνο χάριν της ανιστόρητης και λανθασμένης πολιτικής εκτίμησης αφελών σύγχρονων σερίφηδων των ΗΠΑ. Υπενθυμίζουμε με την ευκαιρία το τηλεγράφημα του State Department,   τον Δεκέμβριο του 1944, προς αμερικανικές Αρχές, με υπογραφή του τότε αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών, Edward Stettinius, που έγραφε ότι: «Η (αμερικανική) Κυβέρνηση θεωρεί ότι αναφορές του τύπου μακεδονικό «έθνος», μακεδονική «Μητέρα Πατρίδα» ή μακεδονική «εθνική συνείδηση» αποτελούν αδικαιολόγητη δημαγωγία, που δεν αντικατοπτρίζει καμία πολιτική πραγματικότητα και βλέπει σε αυτές την αναγέννηση ενός πιθανού μανδύα που θα υποκρύπτει επιθετικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδος».
Η σημερινή κατάσταση στη δημοκρατία του Βαρδάρη μπορεί να χαρακτηριστεί σημείο καμπής στην πορεία της, εφόσον πλέον οι κύριοι συγκάτοικοι στον συγκεκριμένο χώρο αρνούνται να συνυπάρξουν με τους όρους που συνυπήρξαν μέχρι σήμερα.    Η αποκληθείσα «πλατφόρμα των Τιράνων» περιλαμβάνει τους σαφείς όρους, που έθεσαν οι Αλβανοί της ΠΓΔΤΜ υπό την αιγίδα της «μητέρας πατρίδας», οι οποίοι οδηγούν σε συνδιοίκηση της χώρας από Σλάβους και Αλβανούς. Το επόμενο βήμα της ήδη συμφωνημένης συνδιοίκησης που ξεκίνησε με την κυβέρνηση Ζάεφ, όταν θα επέλθουν τριβές και διενέξεις μεταξύ Σλάβων και Αλβανών και το σημερινό κράτος θα έχει εξελιχθεί σε ένα κράτος με δύο ταυτότητες, προβλέπεται να είναι ο οριστικός χωρισμός. Το ερώτημα είναι, αν ο χωρισμός θα είναι ειρηνικός ή αν θα συμβεί ως αποτέλεσμα αιματηρής σύγκρουσης.
Αν ο χωρισμός γίνει με πρότυπο το διαζύγιο Τσεχίας και Σλοβακίας, εκτιμάται, ότι το τμήμα υπό αλβανική διοίκηση θα ενωθεί με την Αλβανία (ενδεχομένως σε συνδυασμό με την προγραμματισμένη ένταξη στην Αλβανία και του Κοσσόβου) και θα παραμείνει ως ανεξάρτητο κράτος μια ψευδομακεδονία μικρότερη της σημερινής, τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Αν όμως, και αυτό είναι το πιθανότερο, υπάρξουν συγκρούσεις που θα εμπλέξουν και άλλους, εκτός των σημερινών συνόρων της ΠΓΔΤΜ, τότε η κατάσταση εκτιμάται, ότι θα διεθνοποιηθεί και την τύχη της περιοχής θα την κρίνουν στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων οι επικυρίαρχοι της περιοχής, οι οποίοι σήμερα είναι οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, οι οποίες σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό συμπίπτουν. Η Ρωσία, εκτιμάται, ότι θα θέλει να έχει λόγο στην απόφαση και θα συνηγορήσει, ώστε το μη αλβανικό τμήμα να μοιραστεί πρωτίστως μεταξύ Σερβίας και Βουλγαρίας, ενώ λογικό είναι να αναμένεται, ότι για λόγους ισορροπίας που έχουν να κάνουν με τα δικά της συμφέροντα στα Βαλκάνια, θα συμφωνήσει να δοθεί ένα μικρό τμήμα και στην Ελλάδα.
Από την άλλη πλευρά, οι Δυτικοί θα έχουν κατά νου μάλλον μια πιο ισορροπημένη μοιρασιά μεταξύ Ελλάδος και Βουλγαρίας, δυο χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, ενώ δεν προβλέπεται να φανούν γενναιόδωροι έναντι της Σερβίας, η οποία εμφανίζεται σήμερα ως το πιο φιλικό κράτος της Ρωσίας στην περιοχή. Επιπροσθέτως, η Σερβία προβλέπεται εν καιρώ να ενωθεί με τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Συνεπώς, οι Δυτικοί δεν έχουν λόγο να δημιουργήσουν μια μεγάλη Σερβία, πόσο μάλλον όταν αυτή θα έχει στραμμένο το βλέμμα στη Ρωσία. Επίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συμφέρον να ενσωματωθούν αυτά τα μικρά τμήματα στα ήδη κράτη-μέλη της, ώστε να διαγραφεί η προοπτική ένταξης ενός ακόμη μικρού και προβληματικού κράτους σε αυτήν συνδεδεμένου με μια προβληματική γλώσσα (Μακεδονική;).
Συμπερασματικά, προκύπτει ως άμεση ανάγκη να παύσει η Ελλάδα να διακηρύσσει αφελώς, ότι δεν διεκδικεί τίποτε και να αρχίσει να τοποθετείται ευθαρσώς πληροφορώντας επιλεγμένους εταίρους και συμμάχους καταλλήλως. Σκόπιμο είναι, το υπουργείο Εξωτερικών μας να αρχίσει να ενημερώνει τον φάκελο «Ελλάς», ώστε όταν υποβληθεί να πληροί τις προϋποθέσεις επιτυχίας.


Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης* : Η έγκριση της Συμφωνίας των Πρεσπών ως μη αναστρέψιμη ζημία

on Saturday, 02 February 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Από την στιγμή που η Συμφωνία των Πρεσπών εγκρίθηκε με απόλυτη πλειοψηφία από το ελληνικό Κοινοβούλιο ολοκληρώνεται και το τελευταίο στάδιο της χρονικής αλληλουχίας που περιγράφεται στο κείμενό της, ενώ παραμένει ακόμη σε εκκρεμότητα η υπογραφή και έγκριση του πρωτοκόλλου προσχώρησης στο ΝΑΤΟ. Με τη δημοσίευση στο Φ.Ε.Κ., η Συμφωνία παράγει εντός της ελληνικής επικράτειας όλα τα αποτελέσματα που προβλέπονται στις διατάξεις της και φυσικά δεσμεύει τα όργανα της Ελληνικής Πολιτείας. Παράλληλα, μόλις η Συμφωνία τεθεί σε ισχύ, προβλέπεται (Άρθρο 20§§6 & 10) ότι θα ενημερωθεί σχετικά ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ με επιμέλεια οποιουδήποτε εκ των δύο μερών της Συμφωνίας και η τελευταία θα πρωτοκολληθεί στη Γραμματεία του ΟΗΕ. Η δε θέση της Συμφωνίας των Πρεσπών σε ισχύ τερματίζει αυτόματα και την Ενδιάμεση Συμφωνία, η οποία σταματά να παράγει έννομα αποτελέσματα. Πλέον, η Συμφωνία θα αναπτύσσει τη νομική δεσμευτικότητά της σε διεθνές επίπεδο, καθιστώντας την Ελλάδα δέσμια των υποχρεώσεων που αυτή επάγεται και –δυνητικά– υπόλογη σε περίπτωση παραβίασή τους.

Ένα κράτος μπορεί να μην συμμορφωθεί με τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει σε διεθνές επίπεδο σε βάθος χρόνου, αποδεχόμενο τις συνέπειες αυτής της επιλογής. Εννοείται, ότι το κόστος μιας ενδεχόμενης μη συμμόρφωσης δεν είναι το ίδιο για όλα τα κράτη, είτε αυτό υπολογίζεται με βάση την ισχύ του είτε την παράδοση και προσήλωσή του στη διεθνή νομιμότητα. Σε κάθε περίπτωση, τα κράτη αποφεύγουν να παραβιάζουν τις συμφωνίες που συνομολογούν μεταξύ τους και προτιμούν να προσχωρούν στη διεθνή νομιμότητα, ενώ όσες φορές επιχειρήσουν να παρεκκλίνουν, χρησιμοποιούν δημιουργικές νομικές ερμηνείες για να περιορίσουν το κόστος της απόφασής τους ή κατασκευάζουν βολικές πραγματικότητες που οδηγούν σε τετελεσμένα γεγονότα, τα οποία συνήθως δεν ανατρέπονται. Με αυτόν τον τελευταίο τρόπο, τα αναθεωρητικά κράτη επιδιώκουν να προσαρμόσουν τους κανόνες και τις υποχρεώσεις τους στην εκτός πλαισίου νομιμότητας πραγματικότητα που κατασκευάζουν (π.χ. η Τουρκία, τα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη και οι ειρηνευτικές διαδικασίες).

Οι διεθνείς συμφωνίες που τα κράτη συνομολογούν, ρυθμίζονται νομικά από τη Διεθνή Σύμβαση της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών (1969). Με άλλα λόγια, οι νόμιμες ενέργειες που θα μπορούσαν να αναληφθούν σε περίπτωση κυβερνητικής αλλαγής για την ανατροπή της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι συγκεκριμένες και αποτελούν την επιτρεπτή εξαίρεση στον θεμελιώδη κανόνα pacta sunt servanda, που σημαίνει ότι οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν τρεις τρόποι για τον μονομερή τερματισμό μιας διεθνούς συμφωνίας: α) η ακύρωση, β) η καταγγελία και γ) η λήξη/αναστολή εξαιτίας ουσιώδους παραβίασης μιας συνθήκης.

Αρχικά, η επίκληση της ακυρότητας εδράζεται σε λόγους που ερμηνεύονται συσταλτικά από το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης στη Χάγη, το οποίο είναι το αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο σύμφωνα με το Άρθρο 19§3 της Συμφωνίας των Πρεσπών για να επιλύσει οποιαδήποτε διαφορά προκύπτει από την ερμηνεία και εφαρμογή της. Οι λόγοι ακυρότητας περιλαμβάνουν την πλάνη, την απάτη, τη δωροδοκία, την άσκηση βίας (ακόμη και ψυχολογικής) σε βάρος αντιπροσώπου του κράτους, την απειλή χρήσης ένοπλης βίας ή τη χρήση ένοπλης βίας σε βάρος κράτους, και την αντίθεση σε κανόνα επιτακτικού/αναγκαστικού δικαίου (jus cogens). Ωστόσο, κανείς από τους παραπάνω λόγους δεν υφίσταται, ώστε να αναδειχθεί κάποιο ελάττωμα στη βούληση της Ελλάδας να δεσμευθεί από τη Συνθήκη των Πρεσπών. Πολύ δε περισσότερο, οι αιτιάσεις για χρηματισμό βουλευτών σε Σκόπια και Αθήνα ή για πιέσεις από σκοτεινά ξένα κέντρα εξουσίας, ώστε να υπογραφεί η Συμφωνία των Πρεσπών, δεν μπορούν να θεμελιώσουν απολύτως καμία στέρεη, ούτε καν σοβαροφανή, νομική βάση για την ακύρωση της Συμφωνίας.

Περαιτέρω, υπάρχει η δυνατότητα της καταγγελίας μιας διεθνούς συμφωνίας, ώστε το ενδιαφερόμενο συμβαλλόμενο μέρος να αποδεσμευθεί από αυτήν. Ωστόσο, η Ελλάδα δεν μπορεί να καταγγείλει τη Συμφωνία των Πρεσπών, γιατί στο Άρθρο 20§9 προβλέπεται ότι «οι διατάξεις της παρούσας Συμφωνίας θα παραμείνουν σε ισχύ για αόριστο χρονικό διάστημα και είναι αμετάκλητες». Τα δύο κράτη επιδίωξαν να δεσμευθούν, αποποιούμενα τη δυνατότητα καταγγελίας, ενώ πλέον για να συμβεί το τελευταίο, θα πρέπει το ενδιαφερόμενο κράτος, σύμφωνα με το Άρθρο 56§1 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, να ισχυριστεί και να αποδείξει ότι υπάρχει δικαίωμα καταγγελίας που προκύπτει από τη φύση της Συμφωνίας. Πρόκειται για ένα εγχείρημα ιδιαίτερα σύνθετο και φυσικά πολύ δύσκολα θα μπορούσε να τελεσφορήσει.

Τέλος, σύμφωνα με το Άρθρο 60 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών υπάρχει η περίπτωση της λήξης ή αναστολής μιας διεθνούς συνθήκης εξαιτίας ουσιώδους παραβίασής της. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να επενδύεται διαρκώς διπλωματικό κεφάλαιο στην παρακολούθηση της συμπεριφοράς του άλλου κράτους, ώστε να εντοπίζονται οι περιπτώσεις μη συμμόρφωσής του, οι οποίες όμως θα πρέπει να είναι ουσιώδεις για να εφαρμοστεί το παραπάνω Άρθρο. Πρακτικά, αυτό συνεπάγεται ότι η ουσιώδης παραβίαση αφορά σε περιπτώσεις μη συμμόρφωσης που είναι τόσο σοβαρές ώστε έχουν επίπτωση στη συμμόρφωση με το σύνολο της Συμφωνίας.

Από τα προεκτεθέντα γίνεται κατανοητό πως από τη στιγμή που η Ελλάδα δεσμεύεται με τη Συμφωνία των Πρεσπών, οι δυνατότητες για την ανατροπή της είναι πάρα πολύ περιορισμένες. Φυσικά, αυτό δεν προδικάζει την εξέλιξη των πραγμάτων, αφού αργότερα, θα μπορούσαν οι κυβερνήσεις των δύο κρατών –προφανώς, διαφορετικές από τις σημερινές– να συμφωνήσουν τον τερματισμό της Συμφωνίας ή να διαπραγματευθούν μια νέα. Βέβαια, στην τελευταία περίπτωση η Ελλάδα θα έχει ήδη απωλέσει τα διαπραγματευτικά χαρτιά του ΝΑΤΟ και της έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ, και συνεπώς θα ήταν απίθανη η σύναψη μιας καλύτερης συμφωνίας, εκτός αν οι εξελίξεις είχαν αποδυναμώσει περαιτέρω το γειτονικό μας κράτος. Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει τουλάχιστον να απαντήσει στη ρηματική διακοίνωση με τις συνταγματικές τροποποιήσεις που έλαβε, γνωστοποιώντας ότι δεν αναγνωρίζει «μακεδονικό λαό». Όλα αυτά, βέβαια, εφόσον επιθυμεί να περισώσει κάτι, και εφόσον αντιλαμβάνεται το εθνικό συμφέρον με όρους συνέχειας στον χρόνο, και όχι ως πολιτικό παίγνιο.

“Μακεδονία της Κυριακής” 27 Ιανουαρίου 2019.

*Επίκουρος Καθηγητής Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου, Νομική Σχολή ΑΠΘ. 

Ιπποκράτης Δασκαλάκης*: Συνθήκη Πρεσπών: Η Αναγκαστική Αφετηρία μιας Νέας Αρχής. (25 Ιαν 2019)

on Wednesday, 30 January 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Το ελληνικό κοινοβούλιο μόλις προ ωρών ενέκρινε τη Συμφωνία των Πρεσπών. Αμφότερες οι πλευρές -υπέρμαχοι και αρνητές - παρουσίασαν τα επιχειρήματα τους, εντός και εκτός κοινοβουλίου, εστιάζοντας περισσότερο στην εξουδετέρωση των πολιτικών τους αντιπάλων παρά στην ουσία και συνέπειες της Συμφωνίας. Αποτελεί γεγονός ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι επιφυλακτική έως και αρνητική έναντι της Συνθήκης, ενδεχομένως ορμώμενοι περισσότερο από ένστικτο και λιγότερο από μια τεκμηριωμένη ανάλυση. Η δημόσια αντιπαράθεση επιχειρημάτων υπήρξε, για άλλη μια φορά, πτωχή και επιδερμική. Πρέπει όμως να αναγνωρίσουμε ότι και στις ελάχιστες περιπτώσεις παραγωγικού διαλόγου, μεταξύ «τεχνοκρατών», δεν είχαμε καθαρά αποτελέσματα. Συχνά δε, η επιλογή θέσεων των συμπολιτών μας, βασίζονταν ως επί το πλείστον, σε βιωματικές εμπειρίες και παρορμήσεις, γεγονός απολύτως δικαιολογημένο για ένα θέμα με τόσο μεγάλη συναισθηματική φόρτιση.
Εκτίμηση μου είναι ότι η επιτευχθείσα συμφωνία, υπήρξε κατώτερη των στόχων που τη συγκεκριμένη περίοδο θα μπορούσαμε να επιτύχουμε ως κράτος. Η χαμηλή αυτή απόδοση οφείλεται σε πλήθος λόγων που βαρύνουν σε σημαντικό βαθμό την παρούσα κυβέρνηση. Πράγματι, βασικό μειονέκτημα της Συνθήκης αποτελεί η έμμεση αναγνώριση μιας εθνικής ταυτότητας του «άλλου» με ότι αρνητικό ενδεχομένως να επέλθει στο μέλλον. Ο συμβιβασμός στη θέμα της σύνθετης ονομασίας φαίνονταν ως αναπόφευκτος και ίσως υπό προϋποθέσεις αποδεκτός.
Σήμερα, η κύρωση της Συμφωνίας από αμφότερες τις χώρες δημιουργεί νέα δεδομένα τα οποία πρέπει να λάβουμε υπόψη και ανάλογα πλέον να προσαρμόσουμε την εθνική μας στρατηγική. Προσπάθειες επιστροφής στην αρχική αφετηρία φαίνονται ανεδαφικές εκτός εάν το άλλο μέρος, προσφέρει ανάλογες ευκαιρίες, τις οποίες και φυσικά πρέπει πάντα να είμαστε έτοιμοι να εκμεταλλευτούμε.
Δυστυχώς για άλλη μια φορά, η μακροχρόνια στρατηγική μας φαίνεται να απουσιάζει. Κόμματα, πολιτικός κόσμος αλλά και πολιτικοποιημένοι κρατικοί μηχανισμοί αδυνατούν να σχεδιάσουν και κυρίως να εφαρμόσουν με συνέπεια μια πραγματικά μακροχρόνια εθνική στρατηγική που διατηρώντας αναλλοίωτους στόχους θα προσαρμόζεται κατάλληλα στις περιστάσεις. Η στρατηγική μας περιορίζεται σε στόχους περιορισμένης εμβέλειας καθώς αδυνατούμε να διακρίνουμε το στρατηγικό βάθος και να προχωρήσουμε τολμηρά μετά το πρώτο, περισσότερο ή λιγότερο, πετυχημένο βήμα.
Η πρόσφατη ιστορία έχει αποδείξει ότι η επιτυχία είναι αποτέλεσμα συνεπούς σχεδίασης αλλά κυρίως προσεκτικής εφαρμογής και επιβραβεύεται ο «παίκτης» που αθροιστικά κάνει τα λιγότερα (σε αριθμό ή σημασία) σφάλματα. Σχεδόν ποτέ ένα ιστορικό γεγονός (μάχη, συνθήκη κλπ) δεν επέφερε το επιθυμητό ή μοιραίο αποτέλεσμα αλλά συνήθως αποτέλεσε τμήμα μιας μακράς και επίπονης διαδικασίας. Οι Συμφωνίες Λονδίνου-Ζυρίχης, προϊόν αναγκαστικού συμβιβασμού, σίγουρα δημιούργησαν μια μη επιθυμητή κατάσταση για τον κυπριακό ελληνισμό αλλά δεν επέφεραν από μόνες τους την καταστροφή. Η καταστροφή επήλθε από σωρεία λαθών μας που ακολούθησαν τις προβληματικές αυτές συνθήκες ενώ τα περισσότερα εξ΄ αυτών θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.
Ως εκ τούτου, σήμερα, επιβάλλεται η προσεκτική εκ μέρους μας προετοιμασία, παρακολούθηση και εφαρμογή των προβλέψεων της Συνθήκης των Πρεσπών, ώστε να μειωθούν τα (πολλά) ελαττώματα της και να υπάρξει η μέγιστη εκμετάλλευση των θετικών της σημείων. Σε τελευταία ανάλυση θεωρώ ότι το πλέον αδύναμο (σε όλα τα επίπεδα) μέρος -Σκόπια-είναι αυτό που θα πρέπει να ανησυχεί περισσότερο για την υλοποίηση των προβλέψεων της Συνθήκης και την -σε βάθος χρόνου- ενδεχόμενη απώλεια της οποιασδήποτε εθνικής του ταυτότητας.
Συμπερασματικά, δεν είμαι καθόλου ικανοποιημένος με την Συνθήκη και μάλιστα είμαι απόλυτα απογοητευμένος με τον τρόπο που το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κόσμου χειρίστηκε το μακροχρόνιο αυτό πρόβλημα. Ανησυχώ όμως για το αντιπαραγωγικό διχαστικό κλίμα που καλλιεργείται και κυρίως για την παντελή έλλειψη σχεδιασμού και την αδυναμία ενεργοποίησης όλων των δυνάμεων μας για την κατάλληλη εκμετάλλευση των στοιχείων που μας παρέχει η προβληματική συμφωνία σε συνδυασμό με τις υφιστάμενες διεθνείς περιστάσεις. Ίσως αδόκιμο το παράδειγμα, αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω την Γερμανία του μεσοπολέμου που με αφετηρία την επώδυνη για αυτή, Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919), κατόρθωσε να κυριαρχήσει, μόλις 20 χρόνια μετά, στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης.
Άρα, παρά τη δίκαιη κριτική και την υπερβολική καταστροφολογία, τίποτα δεν χάθηκε οριστικά. Απλά απαιτείται ορθή κατανόηση της νέας πραγματικότητας και των νέων δεδομένων, μερική αναπροσαρμογή των μεσοπρόθεσμων στόχων και αναπροσανατολισμός των μέσων και προσπαθειών. Προπαντός όμως απαιτείται ο ορθός και ρεαλιστικός καθορισμός των μακροχρόνιων εθνικών στόχων μας, σε πνεύμα εθνικής συναίνεσης και με την πρόβλεψη θεσμικής λειτουργίας των οργάνων που θα σχεδιάσουν και θα «τρέξουν» την ανάλογη στρατηγική. Παρά τα προβλήματα, δυνατότητες υπάρχουν πολλές. Παρά τις δυσκολίες, συμπολίτες μας που θα αγωνιστούν και θα δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους υπάρχουν ακόμη περισσότεροι. Ηγέτες όμως που ψύχραιμα και σταθερά θα μας καθοδηγήσουν και θα μας οραματίσουν υπάρχουν;

*ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ- Υποστράτηγος (εα)
• Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
• Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
• Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
• Διαλέκτης και συνεργάτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
• 0030-210-6543131, 0030-6983457318
This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.  

Ευάγγελος Γριβάκος: ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΠΡΟΣΒΟΛΗΣ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ

on Tuesday, 22 January 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Aπό την στιγμή που τυχόν η Συμφωνία των Πρεσπών κυρωθεί και από την Ελλάδα, θα αποτελέσει επίσημα τμήμα της διεθνούς εννόμου τάξεως, τιθεμένου σε ισχύ του γενικού κανόνα που διέπει τις διεθνείς συμβάσεις ότι «τα συμπεφωνημένα πρέπει να τηρούνται» (pacta sunt servanda).

Εν τούτοις, η πιθανολογούμενη από τις δημοσκοπήσεις επόμενη κυβέρνηση που θα προκύψει από τις βουλευτικές εκλογές του 2019 - όποτε αυτές διεξαχθούν - έχει εμφατικά δηλώσει δημόσια ότι, αναλαμβάνουσα την διακυβέρνηση της Χώρας , είναι πολύ πιθανόν να καταγγείλει διεθνώς την Συμφωνία, με σκοπό την ακύρωση ή την μετατροπή της.

PDF

Ευάγγελος Γριβάκος: ΟΝΟΜΑ ΕΔΩΚΑΝ ΕΙΣ ΑΥΤΟΥΣ «ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ», ΤΗΝ ΔΕ ΓΛΩΣΣΑ « ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ», ΟΜΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ

on Friday, 06 July 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

 

Την 12η Ιουνίου 2018, με ένα τηλεφώνημα του Σκοπιανού πρωθυπουργού προς τον Έλληνα ομόλογό του, οριστικοποιήθηκε το κείμενο της Συμφωνίας για την λύση του ονοματολογικού της ΠΓΔΜ που τελικά την 17η Ιουν. 2018 υπεγράφη επισήμως από τους υπουργούς Εξωτερικών των δύο χωρών στο χωριό Ψαράδες Πρεσπών.


Προφανής σκοπός της Συμφωνίας είναι η de jure ομαλοποίηση των σχέσεων της ΠΓΔΜ με την Ελλάδα δια της λύσεως του ονοματολογικού, ώστε να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ένταξής της πρώτης στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. 


Της Συμφωνίας υπεραμύνθηκε, όπως ήταν φυσικό, η Κυβέρνηση που διακήρυξε ότι αποτελεί μια μεγάλη διπλωματική νίκη δια της οποίας υποτίθεται ότι εδραιώνεται ο γεωπολιτικός ρόλος της Ελλάδος στα Βαλκάνια και προστατεύονται οι « κόκκινες γραμμές» των εθνικών μας θέσεων, όπως διαμορφώθηκαν τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια. Κατ΄άλλους υποστηρικτές, περιορίζει σε βάθος χρόνου την επιρροή και τα περιθώρια κινήσεων της Τουρκίας στην περιοχή και, δια του γεωγραφικού διαχωρισμού, καθιστά σαφή τον σλαβικό χαρακτήρα της γείτονος.
Εν τούτοις η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Τα όποια θετικά σημεία της Συμφωνίας εκμηδενίζονται έμπροσθεν των μειονεκτημάτων, εκκρεμοτήτων και « γκρίζων ζωνών» που παρουσιάζει ώστε τελικά να την καταστούν ιστορικά ανεδαφική και εθνικά επικίνδυνη. Το γεγονός ότι έτυχε θερμής υποδοχής από τον διεθνή παράγοντα (εκτός από τον Μάθιου Νίμιτς, έσπευσαν να την χαιρετίσουν ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Νόναλντ Τούσκ, ο Γ.Γ του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτεμπεργκ και άλλοι επίσημοι), σημαίνει ότι εξυπηρετεί μεν τα ξένα συμφέροντα (ΕΕ, ΝΑΤΟ, Αμερικανών, Γερμανών) αλλά για την Ελλάδα δεν παύει να είναι ένας οδυνηρός εθνικός συμβιβασμός.
Στους 6 μήνες μυστικής διπλωματίας και ζυμώσεων, η λαϊκή βούληση κατ΄επανάληψη εκδήλωσε την αντίθεσή της προς την Συμφωνία. Στα πολυπληθή και ενθουσιώδη συλλαλητήρια των Αθηνών, της Θεσσαλονίκης και άλλων 22 πόλεων, κοινά υπήρξαν τα συνθήματα : «Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ», «ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», «Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ» κλπ, ενώ σε αρθρογραφίες του Τύπου και των Περιοδικών, σε ανακοινώσεις πατριωτικών Συλλόγων και Οργανώσεων, σε δηλώσεις ακόμα και απλών ανθρώπων στα ΜΜΕ και αλλαχού, ο Ελληνικός Λαός, ανεξαρτήτως κομματικών τοποθετήσεων αλλά με κοινή ιδεολογία, βροντοφώναζε ένα νέο, ηχηρό « ΌΧΙ» στη Συμφωνία, την χαρακτήρισε «μέγα πολιτικό λάθος, ιστορική αδικία, εθνική ταπείνωση και εντροπή» και απαίτησε να εκφρασθεί ελεύθερα και νόμιμα με Δημοψήφισμα, τηρουμένης της υπό του Συντάγματος προβλεπόμενης διαδικασίας. Όμως, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Οι καθ’ οιονδήποτε τρόπο διαμαρτυρόμενοι Έλληνες λοιδορήθηκαν και απαξιώθηκαν ως εθνικιστές, ανιστόρητοι και γραφικοί, η δε Κυβέρνηση, χωρίς την σχετική Εξουσιοδότηση της Βουλής όπως έγινε και το καλοκαίρι του 2015 με το 3ο Μνημόνιο, προχώρησε στην υπογραφή αυτής της Συμφωνίας. Αν αληθεύουν οι πληροφορίες που υπαινίσσονται ότι οι δια της Συμφωνίας παραχωρήσεις μας για την Μακεδονία συναρτήθηκαν με υποσχέσεις των Ευρωπαίων για ευνοϊκή ρύθμιση του ελληνικού χρέους, αν δηλαδή, οι αδιαπραγμάτευτοι τίτλοι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς που αποτελούν άυλη εθνική περιουσία έγιναν αντικείμενο υλικών διαπραγματεύσεων για 7-8 ετών επιμήκυνση της εξόφλησης του δημόσιου δανεισμού, τότε δεν υπάρχει άλλη κατηγορία για τους διαπραγματευτές-ενόχους, παρά μόνο εκείνη της εθνικής μειοδοσίας, για να μην λεχθούν βαρύτερες εκφράσεις.
Το φλέγον πρόβλημα της ονοματολογίας « λύθηκε» με το άρθρο 1 (3)(α) της Συμφωνίας που καθορίζει ότι «το επίσημο (συνταγματικό) όνομα του Δευτέρου Μέρους (σ.σ. της ΠΓΔΜ) θα είναι «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», με συντόμευση «Βόρεια Μακεδονία» και θα χρησιμοποιείται erga omnes». Επειδή, όμως, στο άρθρο η ονοματοθεσία δεν αναφέρεται στην σλαβική εκδοχή της (Severna Makedonija), το « Βόρειος Μακεδονία» θα μεταφράζεται στο εξωτερικό ως «Nothern Macedonia» και, μετ΄ου πολύ, απλά «Macedonia». Η εξέλιξη αυτή, εκτός του ότι αναιρεί το erga omnes, δημιουργεί συνθήκες σύγχυσης και αλυτρωτισμού σε βάρος της μοναδικής Μακεδονίας, της Ελληνικής. Το erga omnes, εν τούτοις, θα καταργηθεί και από ίδια την εσωτερική τάξη των Σκοπίων διότι, παρά τις διαβεβαιώσεις, η ΠΓΔΜ «νόμιμα» θα εξακολουθεί να αυτοαποκαλείται «Μακεδονία» μέχρι να τελεσφορήσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε, δηλαδή σε 10-15 χρόνια.
Η διάταξη του 1(3)(α) της Συμφωνίας έρχεται σε ευθεία αντίθεση με εκείνη του άρθρου 7(1) το οποίο ουσιαστικά καταργεί το «Βόρειος Μακεδονία», αντ’ αυτού εισάγει για αμφότερα τα Συμβαλλόμενα Μέρη τον όρο σκέτο «Μακεδονία» και, ουσιαστικά, αναγνωρίζει την «μακεδονική εθνικότητα» των Σκοπιανών (Μακεδόνες). Περαιτέρω στην παρ. (4) του αυτού άρθρου, η ΠΓΔΜ «σημειώνει ότι η επίσημη γλώσσα της είναι η Μακεδονική, ανήκουσα στην ομάδα την νοτίων σλαβικών γλωσσών». Αυτοί οι τρεις κυρίαρχοι παράγοντες ( το όνομα ως εργαλείο διεκδίκησης εδαφών, η γλώσσα και η εθνικότητα ή ιθαγένεια- υπηκοότητα ), όπως υπεισέρχονται και ερμηνεύονται στη Συμφωνία, ενθαρρύνουν την ήδη από 19ο αιώνα σερνόμενη στα Βαλκάνια ιδέα του «Μακεδονισμού» και, παράλληλα, δικαιώνουν τον ισχυρισμό των Σκοπίων ότι στα βόρεια, εκτός της μιας και μοναδικής Ελληνικής Μακεδονίας, υπάρχει και μια «άλλη» που αποτελεί την καρδιά της σύγχρονης Μακεδονίας και περιλαμβάνει και άλλες γλώσσες και άλλους λαούς, εξικνούμενη μέχρι το Αιγαίο (!!).
Η γεωγραφία ανέκαθεν χρησιμοποιείτο για να καταδείξει ότι ένα έθνος υφίσταται χωρισμένο σε δυο κράτη, το ένα ελεύθερο και το άλλο αλύτρωτο. Επί παραδείγματι : Βόρειος-Νότιος Ιρλανδία, Βόρειος-Νότιος Κορέα και, μέχρι το 1990, Ανατολική–Δυτική Γερμανία. Για την ελληνική πραγματικότητα, οι Τούρκοι ονομάζουν ως «Δυτική Θράκη» αυτήν την ελληνικότατη περιοχή της Χώρας μας, διότι την θεωρούν κατεχόμενη από την Ελλάδα και θέλουν να την αντιδιαστείλουν(ή να την ενώσουν) με την - κατ’ αυτούς- «ελεύθερη» Ανατολική Θράκη. Συμβαίνει, όμως, και το αντίθετο. Εμείς οι Έλληνες, λέγοντας «Ανατολική Θράκη» εννοούμε το αλύτρωτο υπόλοιπο τμήμα της ενιαίας ελληνικής Θράκης. Ομοίως, ποτέ δεν λέμε «Νότια Αλβανία» αλλά «Βόρειος Ήπειρος», εννοώντας την γεωγραφική συνέχεια της Ελληνικής Ηπείρου εντός του ξένου κράτους. Με βάση λοιπόν αυτή την διεθνή πρακτική, το όνομα «Βόρειος Μακεδονία» νομοτελειακά θα κρύβει και υπονοεί τον αλυτρωτισμό (επεκτατισμό) ο οποίος θα περιέχεται σε κάθε έτερο όνομα με την ίδια μορφή. Και όσοι υποστηρίζουν ότι τα Σκόπια δεν έχουν δυνατότητες να προχωρήσουν σε τέτοιες αλυτρωτικές διεκδικήσεις, λανθάνουν αγνοώντας την μεταπολεμική Ιστορίας τους και παραγνωρίζοντας την τάση των αδύναμων κρατών να μετατρέπονται σε όργανα – πολλές φορές μίσθαρνα- στα χέρια άλλων ισχυρότερων κρατών που προσβλέπουν σε ιδιοτελείς γεωπολιτικές ανακατατάξεις.
Ο Υπ. Εξωτερικών της Ελλάδος, προκειμένου έχει ιστορικό έρεισμα και «προηγούμενο» αναφορικά με το γλωσσολογικό των Σκοπιανών, υποστήριξε ότι κατά την Τρίτη Διάσκεψη που έγινε στην Αθήνα το 1977 υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, η τότε κυβέρνηση Κων/νου Καραμανλή αποδέχθηκε την ύπαρξη και ομιλία της «μακεδονικής γλώσσας», όνομα που παραπέμπει ρητά στην ελληνική γλώσσα της Μακεδονίας (αρχαία, νέα και σύγχρονη).Δημόσια απάντηση στον κ. Κοτζιά έδωσε ο γλωσσολόγος και π. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γ. Μπαμπινιώτης που έλαβε μέρος στην Διάσκεψη και δήλωσε ότι αυτή (η Διάσκεψη) ήταν αυστηρά τεχνικού χαρακτήρα και αποκλειστικό της έργο ήταν η δια μεταγραμματισμού (transliteration) τυποποίηση (standardization)των γεωγραφικών ονομάτων των χωρών που δεν χρησιμοποιούν λατινικό αλφάβητο, όπως η π. Γιουγκοσλαβία, η Ελλάδα, η Κίνα, οι αραβικές χώρες και το Ισραήλ, οι χώρες της π. ΕΣΣΔ και άλλες. Και καθώς οι χώρες της π. Γιουγκοσλαβίας ( Σερβία, Κροατία, ΠΓΔΜ) και άλλες σλαβικές χώρες χρησιμοποιούσαν το κυριλλικό αλφάβητο, συμφωνήθηκε όπως αυτό (μπορεί να) μεταγράφεται με λατινικούς χαρακτήρες. Όμως - συνέχισε ο κ. Γ. Μπαμπινιώτης - άλλο πράγμα είναι η επίσημη αναγνώριση μιας γλώσσας με ξένο όνομα ( συγκεκριμένα της Βουλγαροσερβικής των Σκοπίων ως «μακεδονικής») και άλλο η μεταγραφή από το ένα αλφάβητο (το σλαβικό κυριλλικό) σε ένα άλλο (το λατινικό), όπως έγινε στη Διάσκεψη του 1977. Εξ άλλου, η ελληνική αντιπροσωπία της Διάσκεψης δεν είχε αρμοδιότητα αναγνώρισης καμίας γλώσσας ούτε Εξουσιοδότηση προς τούτο.
Η αναβάθμιση σε «επίσημη» γλώσσα του τοπικού γλωσσικού ιδιώματος των Σκοπιανών, σίγουρα θα προκαλέσει προβλήματα στη Δυτική Μακεδονία όπου σε ορισμένα χωριά υπάρχουν οι γνωστοί δίγλωσσοι κάτοικοι οι οποίοι, υποκινούμενοι από τους ακραίους κύκλους του ανθελληνικού «Ουράνιου Τόξου», θα εγείρουν δικαιώματα σλαβογενούς μειονότητας.
Όσον αφορά την ιθαγένεια - υπηκοότητα των πολιτών της ΠΓΔΜ, θα θεωρούνται, πλέον, «Μακεδόνες», αφού κανείς δεν θα δίνει σημασία στον από την Συμφωνία προβλεπόμενο διευκρινιστικό αστερίσκο που λέει « / Πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας». Και τότε σίγουρα οι Βορειοελλαδίτες θα έχουν εν τοις πράγμασι πρόβλημα για το αν θα μπορούν να αυτοαποκαλούνται κατά το δοκούν «Μακεδόνες». Η σύγχυση θα είναι προφανής και αναπόφευκτη. Οι μέχρι σήμερα πικρές εμπειρίες από το Σκοπιανό πείθουν ότι και αν ακόμη η Συμφωνία καταρρεύσει, η «μακεδονική» γλώσσα και εθνότητα θα παραμείνουν και θα παγιωθούν, με σφοδρή πιθανότητα να αρχίσουν πάλι οι συγκρούσεις με τους Έλληνες, σίγουρα εντονότερες αυτή την φορά.
Παρά ταύτα είναι γεγονός ότι η Συμφωνία προβλέπει στο προοίμιο του σκοπιανού Συντάγματος να υπάρξει σαφής προσδιορισμός που να διαχωρίζει την σύγχρονη μακεδονική ταυτότητα των κατοίκων της ΠΓΔΜ από την αρχαιότητα και να την συνδέει με τις σλαβικές εγκαταστάσεις που ξεκίνησαν στην περιοχή της Βαλκανικής τον 6ο μ.Χ αιώνα, στο δε άρθρο 7 της Συμφωνίας συναντάται η πρόβλεψη ότι «οι δύο πλευρές διατυπώνουν την εκατέρωθεν αντίληψή τους ότι οι όροι «Μακεδονία» και «Μακεδονικός/Μακεδόνας», αναφέρονται σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και πολιτιστική κληρονομιά». Όμως, παρατηρείται, ότι τα Σκόπια ποτέ δεν ισχυρίσθηκαν ότι δεν αναγνωρίζουν την αρχαία ελληνική κληρονομιά στην Μακεδονία. Αυτό που αρνούνται είναι ο ελληνικός χαρακτήρας της Μακεδονίας και αυτό επιβεβαιώνουν δια της Συμφωνίας σήμερα, κατοχυρώνοντας για λογαριασμό τους την «μακεδονική» γλώσσα.
Οι όροι (μέτρα) της Συμφωνίας κρίνονται ως εμπροσθοβαρείς. Όπως γίνεται σε κάθε Διεθνή Σύμβαση, η ελληνική πλευρά θα έπρεπε να απαιτήσει πρώτα να απαλειφθούν οι αλυτρωτικές (επεκτατικές ) βλέψεις από το σκοπιανό Σύνταγμα (τροποποίηση του προοιμίου, των άρθρων 3 και 49 και απάλειψη υπαινιγμών ύπαρξης μειονοτήτων) και έπειτα να επιτρέψει την ένταξή τους σε ΝΑΤΟ και ΕΕ. Τούτο όμως θα ήταν αντίθετο προς τα συμφέροντα όλων, πλην Ελλάδος, η οποία και «υπέκυψε», χωρίς ουσιαστικά ανταλλάγματα. Είναι βέβαιον ότι οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις στην ΕΕ και η πρόσκληση συμμετοχής στο ΝΑΤΟ θα προχωρήσουν χωρίς να ερωτηθούν ούτε ο Ελληνικός Λαός ούτε το Κοινοβούλιο που απλώς θα κληθεί εκ των υστέρων να επικυρώσει όλα όσα έχουν δρομολογηθεί. Μιλάμε για μια πραγματική παγίδα που η Ελλάδα έστησε στον ίδιο τον εαυτό της. Η Συμφωνία θα παράξει τετελεσμένα που θα είναι δύσκολα αναστρέψιμα στο μέλλον και «έννομα αποτελέσματα» που θα δεσμεύσουν την χώρα, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων.
Και θα ήταν μεγάλη ουτοπία να νομίζουμε ότι, σε περίπτωση αθέτησης από τους Σκοπιανούς των συμφωνηθέντων, οι δύο Οργανισμοί, ΕΕ και ΝΑΤΟ, θα τους αποβάλλουν από τις τάξεις τους. Για τον λόγο αυτόν, άλλωστε , ουδαμού φαίνεται να παρέχουν τέτοιου είδους προβλέψεις και ρήτρες αποβολής.
Με την είσοδό τους σε ΕΕ και κυρίως στο ΝΑΤΟ, οι «Μακεδόνες» θα δημιουργήσουν νέες περιπλοκές με την Ελλάδα προβάλλοντας σταδιακά, ως «περίκλειστο κράτος», δικαιώματα Διεθνούς Δικαίου εξόδου στο Αιγαίο, ενώ οι Οργανισμοί θα «νίπτουν τας χείρας» αδιάφ
Επίμαχο σημείο της Συμφωνίας αποτελεί η διάταξη του άρθρου 8 η οποία επιβάλλει σε αμφότερα τα Μέρη «να μην προβαίνουν σε ενέργειες αλυτρωτισμού το ένα εναντίον του άλλου». Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αν η Συμφωνία επικυρωθεί και εφαρμοστεί, τότε το τόσο προσφιλές στον Ελληνικό Λαό τρόπαιο «Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ» θα πρέπει να θεωρηθεί… παράνομο και καταδικαστέο. Και ο κόσμος που με ενθουσιασμό δημόσια τραγουδά «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΞΑΚΟΥΣΤΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Η ΧΩΡΑ…..» θα πρέπει να ξεχάσει τα άσματα τέτοιου είδους για να μην προσβάλλεται η…« Ιερά Συμφωνία» (!!) και για να μην καταφύγουν οι Σκοπιανοί, σύμφωνα με το άρθρο 19 αυτής, στις «καλές υπηρεσίες του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ» , ή, ακόμη και « στο Διεθνές Δικαστήριο».
Για τους απεργαζόμενους μελλοντικές αλλαγές συνόρων στα Βαλκάνια, η νεόκοπη Συμφωνία θα μπορούσε να αποτελέσει το «όχημα» που θα τους επέτρεπε να εκμεταλλευθούν το ιδεολόγημα του «μακεδονισμού» για να προωθήσουν την ιδέα ενός ομόσπονδου κράτους, όπως π.χ είναι σήμερα το Βέλγιο ή θα μπορούσε να είναι η Κύπρος. Ούτε είναι απίθανη η σταδιακή εμπέδωση της ιδέας περί μιας ενιαίας ταυτότητας - της μακεδονικής - η οποία, ισχύουσα διακριτά αλλά παράλληλα με την ελληνική, δυνατόν να γίνει η απαρχή της ίδρυσης ενός νέου πολυεθνικού κράτους με στόχο την αποδυνάμωση της Ελλάδος στα πλαίσια της αναδιάταξης του μεταπολεμικού δυτικού κόσμου.
ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΑ. Μόνο ως «Λεόντια» υπέρ των Σκοπίων θα πρέπει να θεωρηθεί η Συμφωνία της 17ης Ιουν. 2018 στις Πρέσπες που αποπειράθηκε να λύσει το ονοματολογικό του γειτονικού κρατιδίου με πολλές κομβικές και βαθύτατες υποχωρήσεις και παραδοχές εκ μέρους μας που μείωσαν το εθνικό μας γόητρο αλλά, παράλληλα, αύξησαν το κύρος του κράτους των Σκοπίων με την ουσιαστική αποδοχή του ονόματός τους ως «Μακεδονία» και την κατοχύρωση της ψευδεπίγραφης «μακεδονικής» γλώσσας και ταυτότητας.
Την Συμφωνία επέβαλλαν ξένες δυνάμεις με σκοπό να αρθούν οι αντιρρήσεις της Ελλάδος για την εισδοχή της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την έναρξη των διαπραγματεύσεων με την ΕΕ, αδιαφορώντας για την εθνική ζημία της Ελλάδος , ήδη μέλους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, και παραγράφοντας με ασέβεια την τρισχιλιετή Ιστορία της Μακεδονίας.
Οι συνέπειες της Συμφωνίας που γρήγορα θα προκύψουν θα έχουν θύματα την Πατρίδα, την ίδια την μαρτυρική Μακεδονία και, προ πάντων, ολόκληρο τον Ελληνικό Λαό ο οποίος, προς μεγάλη του τιμή, όχι μόνο δεν πίστεψε στις ψευδολογίες και φρούδες υποσχέσεις των πολιτικών που υπέγραψαν την Συμφωνία υπακούοντας στις προσταγές των ξένων αφεντάδων τους με ευτελή ανταλλάγματα, αλλά και αντέδρασε δυναμικά με συλλαλητήρια και άλλες δημόσιες εκδηλώσεις, λοιδορούμενος δια ταύτα και άκρως απαξιούμενος.
Για τους λόγους αυτούς και πολλούς άλλους μη αναγραφόμενους, είναι εθνική επιταγή ο αγώνας εκείνων που αγαπούν την Μακεδονία και την θέλουν ελεύθερη και Ελληνική, να συνεχισθεί ακάθεκτος και με κάθε νόμιμο μέσο, ώστε η ιταμή Συμφωνία των Πρεσπών να παύσει ισχύουσα… erga omnes και οι «κτίτορές» της να λάβουν την «ανταμοιβή» που τους αξίζει από τον Ελληνικό Λαό, την Ιστορία και την αδέκαστη Δικαιοσύνη, «Θεία τε και ανθρωπίνη».

ορα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αλβανία , η οποία, παρότι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ από το 2009, εξακολουθεί να προκαλεί την Ελλάδα για την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ και τους ανύπαρκτους Τσάμηδες. Πέραν αυτών, στο ΝΑΤΟ δεν είναι τόσο αφελείς να πιστεύουν ότι η ένταξη των Σκοπίων θα εμποδίσει την τουρκική διείσδυση στα Βαλκάνια, στον βαθμό που αυτοί δεν την επιθυμούν.

< div/>

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΙΣΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΓΔΤΜ

on Saturday, 23 June 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Επιμέλεια Γιώργος Δουδούμης, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Ανεξαρτήτως της αποδοχής ή μη του ονόματος «Βόρεια Μακεδονία» που δίνεται με τη συγκεκριμένη συμφωνία στην ΠΓΔΤΜ, το οποίο από άλλους απορρίπτεται άμεσα λόγω του ότι περιέχει τη λέξη Μακεδονία και από άλλους είναι ανεκτό υπό όρους, το περιεχόμενο της συμφωνίας έχει αρκετά σημεία, τα οποία ευλόγως δημιουργούν ερωτηματικά, τόσο για το γιατί συμφωνήθηκαν από ελληνικής πλευράς, όσο και για τις ειλικρινείς προθέσεις της απέναντι πλευράς.

Καταρχάς, όσον αφορά το «erga omnes», όλες οι χώρες του κόσμου, μηδεμιάς εξαιρουμένης, έχουν ένα όνομα για όλες τις χρήσεις, δηλαδή ισχύει για όλες το «erga omnes». Συνεπώς, αυτό δεν θα έπρεπε ούτε καν να αποτελεί θέμα διαπραγμάτευσης. Προφανώς, μπήκε έντεχνα στη διαπραγμάτευση, ήδη στη φάση προετοιμασίας, για να φανεί στο τέλος ότι κάπου υποχώρησαν τα Σκόπια. Και δυστυχώς, η ελληνική πλευρά θριαμβολόγησε για το αυτονόητο.

Παρά ταύτα, το  «erga omnes» δεν θα ισχύσει για κάποιες επιλεγμένες περιπτώσεις της συμφωνίας, οι οποίες μάλιστα είναι σημαντικές.

Συγκεκριμένα, στο άρθρο 1, παράγραφος 3β αναφέρεται, ότι:

«Η ιθαγένεια του Δεύτερου Μέρους θα είναι Μακεδονική/πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, όπως αυτή θα εγγράφεται σε όλα τα ταξιδιωτικά έγγραφα».

«Εrga omnes» θα ήταν αν είχε συμφωνηθεί, ότι η ιθαγένεια του Δεύτερου Μέρους θα είναι «Βορειομακεδονική». Η συμφωνημένη διατύπωση με διευκρινιστική ουρά δίπλα στη λέξη «Μακεδονική», πέραν του αδόκιμου της έκφρασης, εξαιρείται από το «erga omnes» και αυτή η εξαίρεση προβλέπεται να ισχύει για όλα τα ταξιδιωτικά έγγραφα.

 

Στο άρθρο 1, παράγραφος 3γ αναφέρεται ότι:

«Η επίσημη γλώσσα του Δεύτερου Μέρους θα είναι η «Μακεδονική γλώσσα», όπως αναγνωρίσθηκε από την Τρίτη Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων, που διεξήχθη στην Αθήνα το 1977, και περιγράφεται στο άρθρο 7(3) και (4) της παρούσας Συμφωνίας».

Δυστυχώς, στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι διαπραγματευτές δεν κατέφυγαν ούτε καν στην κατασκευή κάποιας «Βορειομακεδονικής γλώσσας», αλλά κατέφυγαν στο ψεύδος αναφέροντας μια δήθεν αναγνωρισμένη από την Τρίτη Συνδιάσκεψη των Ην. Εθνών για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων «Μακεδονική γλώσσα». Επ’ αυτού επικαλούμεθα την επιστημονική γνώμη του καθηγητή Γλωσσολογίας και πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών,  Γιώργου Μπαμπινιώτη: «…..Γράφαμε, εξηγούσαμε, τεκμηριώναμε, επιχειρηματολογούσαμε και νομίζαμε ότι κάποιος από τους ιθύνοντες που διαπραγματεύονται και λαμβάνουν τις αποφάσεις για το σκοπιανό θέμα θα μας ακούσει. Τίποτε. Τώρα ο αφελής γράφων τις γραμμές αυτές καταλαβαίνει γιατί ο ευφυής υπουργός παρέπεμπε πεισματικά στο 1977. Γιατί επιζητείτο εκ των υστέρων δικαιολογία για τα αδικαιολόγητα. Είχε αποφασισθεί προφανώς μέσα στο δούναι και λαβείν της διαπραγμάτευσης να αναγνωριστεί και να προσφερθεί χαριστικά η ονομασία της σλαβικής γλώσσας των Σκοπιανών σαν «μακεδονική» και ανεζητείτο δήθεν «προηγούμενο» και δήθεν «ιστορικό έρεισμα». Έτσι το των Σκοπιανών διπλωματικό «επιχείρημα» (ρητά μόλις από το 1991 που αυτονομήθηκε η ΠΓΔΜ) πως τάχα η γλώσσα τους είναι η «μακεδονική», η χρήση δηλ. εκ μέρους των Σκοπιανών μιας ψευδώνυμης ονομασίας για μια γλώσσα η οποία δεν είναι παρά ένα βουλγαροσερβικό ιδίωμα, δηλ. μια σλαβική γλώσσα, που γι’ αυτό άλλωστε γράφεται με το σλαβικό κυριλλικό αλφάβητο όπως όλες οι σλαβικές γλώσσες, αναπαρήχθη κατά κόρον από γνωρίζοντες την αλήθεια και από άλλους μη έχοντες ιδέαν του θέματος ως μη ώφειλον. Εγώ να εξηγώ δημόσια [Protagon, Τα Νέα, Ελεύθερος Τύπος, πλήθος ραδιοφωνικών συνεντεύξεων και μια τηλεοπτική] τι συζητήθηκε το 1977, ένα τεχνικό θέμα πώς θα τυποποιηθούν αποκλειστικώς τα γεωγραφικά ονόματα χωρών με λατινικό αλφάβητο (όπως η Γιουγκοσλαβία τότε, αλλά και η Ελλάδα και η Κίνα και οι αραβικές χώρες και το Ισραήλ και οι χώρες της Σοβιετικής Ένωσης και πολλές άλλες χώρες), να εξηγώ ως συμμετασχών ότι αυτό ήταν το θέμα της 3ης Διάσκεψης την Ηνωμένων Εθνών στην Αθήνα («the standardization of geographical names») και κάποιοι επίσημοι (υπουργοί και βουλευτές της κυβέρνησης) να συνεχίζουν να μιλούν αυτοί -όχι οι Σκοπιανοί!- για δήθεν αναγνώριση εκ μέρους μας της γλώσσας των Σκοπίων ως «μακεδονικής»!…».

Προφανώς, το άρθρο 1, παράγραφος 3γ, περικλείει ένα συνειδητό ψέμα περί δήθεν αναγνωρισμένης «Μακεδονικής γλώσσας». Το άρθρο αυτό παραπέμπει στο άρθρο 7 (3) και (4) της παρούσας συμφωνίας προκειμένου να «περιγραφεί» η «Μακεδονική γλώσσα».

Το άρθρο 7 (4) αναφέρει:

«Το Δεύτερο Μέρος σημειώνει ότι η επίσημη γλώσσα του, η Μακεδονική γλώσσα, ανήκει στην ομάδα των Νότιων Σλαβικών γλωσσών. Τα Μέρη σημειώνουν ότι η επίσημη γλώσσα και τα άλλα χαρακτηριστικά του Δεύτερου Μέρους δεν έχουν σχέση με τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, την κουλτούρα και την κληρονομιά της βόρειας περιοχής του Πρώτου Μέρους».

Ερωτάται: Γιατί λοιπόν δεν αναφέρεται μια και καλή η γλώσσα ως Σλαβομακεδονική, αλλά επιμένουν στο «Μακεδονική» με παραπομπές σε υποπαραγράφους άρθρων; Προφανώς αυτό αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι τους ενδιαφέρει το σκέτο «Μακεδονική», όπως και οι «μακεδονικές» εγγραφές στα ταξιδιωτικά έγγραφα. Συνεπώς είναι σαφές, ότι η συμφωνία δεν συντάχθηκε με καλή πίστη, αλλά οι γείτονες επιμένουν στα κλεμμένα και υποβόσκουν επεκτατικές προθέσεις τους εκτός των συμφωνούμενων «βορειομακεδονικών» συνόρων.

Επίσης, στο άρθρο 7 (3) αναφέρεται:

«Αναφορικά με το Δεύτερο Μέρος, με αυτούς τους όρους νοούνται η επικράτεια, η γλώσσα, ο πληθυσμός και τα χαρακτηριστικά τους, με τη δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά, διακριτώς διαφορετικά από αυτά που αναφέρονται στο άρθρο 7 (2)». (που αναφέρεται στη βόρεια περιοχή του Πρώτου Μέρους, δηλ. της Ελλάδος).

Ο όρος «διακριτώς διαφορετικά» είναι γενικός και αόριστος και οι ερμηνείες που θα δίδονται δεν είναι βέβαιο ότι δεν θα περιλαμβάνουν αιχμές σε βάρος της Ελληνικής Μακεδονίας. Επί πλέον, με τη λέξη «γλώσσα» ισχυροποιείται η αναγνωριζόμενη από το Πρώτο Μέρος και καθιερούμενη «Μακεδονική» και όχι «Βορειομακεδονική» ή «Σλαβομακεδονική» γλώσσα. Αντιθέτως, στο άρθρο 7 (2), το οποίο αναφέρεται στο Πρώτο Μέρος (Ελλάδα) δεν αναφέρεται η λέξη «γλώσσα» και ως προς το σημείο αυτό δεν υπάρχει ισορροπία στην περιγραφή των εκατέρωθεν αντιλήψεων για τους όρους «Μακεδονία» και «Μακεδόνας», ενώ οι λέξεις «ιστορία», «πολιτισμός» και «κληρονομιά» υπάρχουν και στο 7 (2) και στο 7 (3).

Το άρθρο 1, παράγραφος 3ε εξαιρείται επίσης από το «erga omnes» δεδομένου ότι εναρμονίζονται μόνον οι κωδικοί της χώρας για τις πινακίδες αυτοκινήτων, ενώ για όλους τους άλλους σκοπούς οι κωδικοί της χώρας παραμένουν ως έχουν αποδοθεί από τον Διεθνή Οργανισμό Τυποποίησης, ο οποίος σημειωτέον αυτοορίζεται ως μη κυβερνητική οργάνωση.

Το άρθρο 1, παράγραφος 10, που «αφορά την εγκυρότητα των υφισταμένων εγγράφων και υλικού, που εκδόθηκαν από τις Αρχές του Δεύτερου Μέρους, τα Μέρη συμφωνούν ότι θα υπάρξουν δυο μεταβατικές περίοδοι, μία «τεχνική» και μία «πολιτική».

Με το άρθρο αυτό εξασφαλίζεται μια πέραν μιας εύλογης προθεσμίας χρονική άνεση, ώστε η ΠΓΔΤΜ να συνεχίζει να εμφανίζεται ως «Μακεδονία» και όχι με το συμφωνημένο όνομα «Βόρεια Μακεδονία», ώστε να εμπεδώνεται στους τρίτους, κράτη και πολίτες, ότι πρόκειται για τη «Μακεδονία» και να βοηθήσουν έτσι στο να ατονήσει αργότερα η καθιέρωση της «Βόρειας Μακεδονίας».

Συγκεκριμένα, σε ότι αφορά την «τεχνική» μεταβατική διάταξη, θα αφορά όλα τα επίσημα έγγραφα και υλικό της Δημόσιας Διοίκησης του Δεύτερου Μέρους για διεθνή χρήση και εκείνα για εσωτερική χρήση που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο εξωτερικό (π.χ. διαβατήρια, έγγραφα πρεσβειών και προξενείων με εθνόσημα και τίτλους καθώς και πινακίδες πρεσβειών και προξενείων) και θα έχει διάρκεια πέντε ετών από την έναρξη ισχύος της παρούσας συμφωνίας.

Ερωτάται: Γιατί επιθυμούν μια πενταετία για μια προσαρμογή που μπορεί να γίνει σε λίγους μήνες;

Σε ότι αφορά την «πολιτική» μεταβατική περίοδο (αφορά το εσωτερικό της χώρας), στο άρθρο 1 παράγραφος 10β αναφέρεται:

«Η «πολιτική» μεταβατική περίοδος θα αφορά όλα τα έγγραφα και υλικό αποκλειστικά για εσωτερική χρήση στο Δεύτερο Μέρος. Η έκδοση των εγγράφων και υλικού που εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία σύμφωνα με το Άρθρο 1(3) θα ξεκινά στο άνοιγμα κάθε διαπραγματευτικού κεφαλαίου της ΕΕ στο συναφές πεδίο, και θα ολοκληρωθεί εντός πέντε ετών από τότε».

Πέραν του γεγονότος ότι το «ξετύλιγμα» αυτή της ιδιόρρυθμης διαδικασίας θυμίζει έντονα αναλογίες στα περιλαμβανόμενα στο διαβόητο Σχέδιο Αννάν, όπως και άλλα σημεία της παρούσας συμφωνίας (γεγονός που «δένει» με τα περιλαμβανόμενα σε ανάλυση της Αμάντας Σλοτ, βοηθού υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα, για το Ινστιτούτο Brookings της Ουάσινγκτων, ότι: «η κυβέρνηση Τραμπ αξίζει να επαινεθεί για την αθόρυβη εμπλοκή της που βοήθησε στο να καλυφθεί η τελική ευθεία...Οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν σε μια αθόρυβη διπλωματία τους τελευταίους μήνες, με επικεφαλής τον υφυπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Γουές Μίτσελ και με την υποστήριξη των πρεσβευτών στην Αθήνα και τα Σκόπια…»), παρατηρείται ότι η συγκεκριμένη παράγραφος προβλέπεται να εξαιρεί για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα το «erga omnes» στο εσωτερικό της χώρας. Δηλαδή, όσο η «Βόρεια Μακεδονία» θα βρίσκεται εκτός ΕΕ και όσο τα σχετικά κεφάλαια π.χ. της Δικαιοσύνης δεν θα έχουν ανοίξει, συν πέντε χρόνια, όλα τα σχετικά επίσημα έγγραφα και υλικά (από την πινακίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης μέχρι όλα το έντυπα αρμοδιότητας του Υπουργείου Δικαιοσύνης) θα είναι τα σημερινά ισχύοντα της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» και αν εν τω μεταξύ η Ευρωπαϊκή Ένωση καταργηθεί ή αποφασίσει να μην εντάξει στους κόλπους της τη «Βόρεια Μακεδονία», στο εσωτερικό της η χώρα θα λειτουργεί ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

 Αυτό σημαίνει, ότι η γειτονική χώρα θα έχει δικαίωμα που θα απορρέει από τη συμφωνία αυτή να είναι στο εσωτερικό της, ίσως και για δεκαετίες, η «Δημοκρατία της Μακεδονίας» με τη συμφωνία περί Βόρειας Μακεδονίας να είναι σε ισχύ. Αυτό όμως αντιστρατεύεται άλλα άρθρα της συμφωνίας που απαγορεύουν συμπεριφορές που θίγουν το πρώτο Μέρος (την Ελλάδα).

Τουλάχιστον περίεργη είναι η διατύπωση του άρθρου 6, παράγραφος 2, που αναφέρει, ότι «Έκαστο μέρος θα λάβει αμελλητί αποτελεσματικά μέτρα για να αποθαρρύνει και να αποτρέψει την εκδήλωση πράξεων από ιδιωτικούς φορείς που πιθανόν υποδαυλίζουν τη βία, το μίσος ή την εχθρότητα εναντίον του άλλου Μέρους…».

Επίσης, στην παράγραφο 3 του άρθρου 6 υπάρχει ανάλογη γενική απειλή για ιδιωτικούς φορείς που πιθανόν υποδαυλίζουν τη βία, το μίσος ή την εχθρότητα..».

Και οι δύο πιο πάνω παράγραφοι δείχνουν τουλάχιστον προχειρότητα.

Στο άρθρο 8, παράγραφο 5, προβλέπεται η συγκρότηση Επιτροπής «για να εξετάσει την αντικειμενική, επιστημονική ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων βασισμένη σε αυθεντικές, στοιχειοθετημένες και επιστημονικά στέρεες ιστορικές πηγές και αρχαιολογικά ευρήματα….και εφόσον θεωρήσει κατάλληλο, θα αναθεωρήσει οιαδήποτε σχολικά εγχειρίδια και βοηθητικό σχολικό υλικό όπως χάρτες, ιστορικούς άτλαντες, οδηγούς διδασκαλίας που χρησιμοποιούνται σε έκαστο από τα Μέρη, σύμφωνα με τους σκοπούς της ΟΥΝΕΣΚΟ και του Συμβουλίου της Ευρώπης».

Η παράγραφος αυτή προκαλεί μειδιάματα αλλά και οργή λαμβανομένου υπόψη ότι είναι τοις πάσι γνωστόν, ότι έχουμε να κάνουμε με ένα κράτος το οποίο είναι τεχνητό κατασκεύασμα και στηρίζεται στο ψεύδος και στην πλαστογράφηση της Ιστορίας από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα, τόσο έναντι της Ελλάδος όσο έναντι και της Βουλγαρίας κατά ένα μέρος. Περαιτέρω σχόλια επ’ αυτού κρίνονται περιττά.

Επίσης, συμφωνήθηκε να συγκροτηθεί το 2019 επιτροπή, η οποία θα εξετάσει τη χρήση εμπορικών σημάτων εντός μιας τριετίας. Αφού η ΠΓΔΤΜ θα έχει μεταμορφωθεί σε κράτος με επίσημο όνομα Βόρεια Μακεδονία, η ελληνική διαπραγματευτική θέση για τη χρήση εμπορικών σημάτων προϊόντων της ελληνικής Μακεδονίας θα υστερεί διότι η θέση θα είναι πιασμένη από άλλον και θα μας λένε, ότι τα προϊόντα σας είναι ελληνικά και συνεπώς δεν χρειάζεται να τα λέτε και μακεδονικά, εφόσον ένα θα είναι το μακεδονικό κράτος: αυτό με πρωτεύουσα τα Σκόπια.

Συμπερασματικά και εν ολίγοις, ο κ. Κοτζιάς φαίνεται να κόμισε χάντρες και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς, ενώ οι γείτονες έλαβαν γλώσσα και ταυτότητα. Τα Σκόπια αποκτούν επισήμως (και με την άδεια της αστυνομίας) μακεδονική γλώσσα, ενώ οι βουλγαρικής καταγωγής και μέχρι πρόσφατα Νοτιοσλάβοι (=Γιουγκοσλάβοι) αποκτούν τη χρυσή βίζα που γράφει: Μακεδονική Εθνότητα!

Μελέτης Η. Μελετόπουλος: Η συμφωνία είναι λάθος

on Thursday, 14 June 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Στις μεγάλες αποφάσεις της εξωτερικής πολιτικής δεν χωρούν εθνικιστικές ή ψευδοπροοδευτικές ιδεοληψίες. Στην παγκόσμια σκακιέρα οι αποφάσεις λαμβάνονται με αποκλειστικό κριτήριο τον γεωπολιτικό ρεαλισμό.
1. Η κυοφορούμενη συμφωνία δεν είναι βιώσιμη. Το πολιτικό σύστημα των Σκοπίων και οι πολίτες είναι διχασμένοι. Ο πρόεδρος Ιβάνοφ, το κόμμα του Γκρούεφσκι και ο αλβανικός πληθυσμός αντιτίθενται σφόδρα. Μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης θεωρεί την αλλαγή ονομασίας προδοσία.
2. Στην Ελλάδα συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Τα συλλαλητήρια έδειξαν πάνδημη και διαχρονική αντίθεση του ελληνικού λαού. Δεν αντισταθμίζονται από μια ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Επίσης, εάν στα Σκόπια διεξαχθεί δημοψήφισμα, η ελληνική κυβέρνηση θα αναγκασθεί να πράξει το ίδιο, και η όποια συμφωνία θα καταπέσει.
3. Τα Σκόπια κερδίζουν την είσοδό τους στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ. Προβάλλεται από ελληνικής πλευράς ως επιχείρημα η σταθεροποίησή τους. Αλλά αυτή μπορεί να εξασφαλιστεί με ειδική συμφωνία με το ΝΑΤΟ χωρίς δικαίωμα ψήφου και σύνδεση με την ΕΕ όπως η Ελλάδα πριν το 1981.



4. Η Ελλάδα θα χάσει αυτό που τα Σκόπια θα κερδίσουν: την κατοχύρωση της ονομασίας. Γιατί κόπτονται τα Σκόπια, αφού πολλά κράτη έχουν αναγνωρίσει το κρατίδιο ως «Μακεδονία»; Μα γιατί η Μακεδονία είναι μέρος της ελληνικής γεωγραφίας και ιστορίας. Η αναγνώριση από την Ελλάδα και μόνον αυτή νομιμοποιεί τη χρήση του ονόματος.
5. Την επομένη της συμφωνίας θα αμφισβητηθεί η ελληνικότητα της Μακεδονίας. Θα ζητηθεί νομικά η απαγόρευση της χρήσης του όρου Μακεδονία σε ελληνικές περιοχές, προϊόντα κ.λπ. Σε πιο ακραία εκδοχή, θα δρομολογηθεί ψευδοαλυτρωτικό κλίμα, με το επιχείρημα της ενοποίησης του όλου «μακεδονικού έθνους». Ο σκοπιανός ψευδοαλυτρωτισμός θα επανέλθει με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Η δε Ελλάδα την επόμενη μέρα θα είναι μια βαθιά διχασμένη και αποδυναμωμένη χώρα.

Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

 

Γεώργιος Ε. Δουδούμης: Περί οριστικού ονόματος της πΓΔΤΜ

on Wednesday, 24 January 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Όσον αφορά το οριστικό όνομα, η θέση μας είναι να μην υπάρχει καθόλου ο όρος «Μακεδονία» ή ο επιθετικός προσδιορισμός «μακεδονικός, -ή, -ό».

Η άποψη μας στηρίζεται στο γεγονός, ότι οι διοικούντες τη διπλανή μας χώρας έχουν εγείρει αξιώσεις για κάτι που δεν δικαιούνται (ο Τίτο τους βάφτισε «Μακεδόνες» για λόγους εσωτερικής ισορροπίας της τέως Γιουγκοσλαβίας) και επιθυμούν τώρα λόγω των πολυετών διαπραγματεύσεων, που εμποδίζουν την ένταξή τους  στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, να φύγουν με κάποιο «μακεδονικό» κέρδος δίνοντας στην κουρασμένη Ελλάδα με την άνευρη πολιτική ηγεσία ένα ψευδοκίνητρο για να γλιτώσει από το ενοχλητικό μπέρδεμα, στο οποίο έχει οδηγηθεί εξ αιτίας της διεθνούς αναγνώρισης που έχουν μέχρι σήμερα πετύχει.

Η διεθνής αναγνώριση δεν δόθηκε διότι οι τρίτοι τους θεωρούν Μακεδόνες, αλλά λόγω διεθνών πολιτικών συμφερόντων και μετά από πιέσεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας σε φιλικά-υποτακτικά τους κράτη.

Όποιο κέρδος αποκομίσει η ΠΓΔΤΜ θα είναι ζημιά ελληνική.

Οι διοικούντες Σλάβοι της ΠΓΔΤΜ, έχοντας προσπαθήσει, ανεπιτυχώς, να κλέψουν ελληνικό πλούτο (ό, τι κρύβει το όνομα Μακεδονία σε ιστορία και πολιτισμό) αποσκοπούν τώρα να πάρουν με τη συγκατάθεσή μας μέρος της ιστορικής μας κληρονομιάς και να γίνουν συγκάτοχοι αυτής περιμένοντας με κάποια μελλοντική ευκαιρία να πετύχουν την αποκλειστικότητα σε κάθε τι μακεδονικό. Προφανώς, οι Αλβανοί της ΠΓΔΤΜ δεν ενδιαφέρονται για το όνομα Μακεδονία διότι ως Αλβανοί κρίνουν ότι δεν τους αφορά η διαμάχη, επιθυμούν όμως την ταχύτερη δυνατή ένταξή τους στην ΕΕ.

Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση δεν δικαιούται να αποφασίσει μόνη της για το συγκεκριμένο θέμα.

Καταρχάς δεν είχε στο προεκλογικό της πρόγραμμα τον συμβιβασμό με παραχώρηση του ονόματος Μακεδονία.

Μετά τη σύσκεψη των αρχηγών κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Απρίλιο του 1992, έγινε η ακόλουθη δήλωση από τον τότε Γεν. Γραμματέα της Προεδρίας της Δημοκρατίας, τον πρώην υπουργό Π. Μολυβιάτη:
«Σχετικά με το θέμα των Σκοπίων, η πολιτική ηγεσία της χώρας, με εξαίρεση το ΚΚΕ, συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνον αν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ, στις 16 Δεκεμβρίου 1991, με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη «Μακεδονία».

Η απόφαση της σύσκεψης αυτής δεν έχει καταργηθεί και συνεπώς,
η όποια απόφαση πρέπει να ληφθεί σήμερα, εναλλακτικά,
α)με βάση την απόφαση εκείνης της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών
β)με βάση απόφαση αντίστοιχης σύσκεψης των σημερινών πολιτικών αρχηγών
γ)με βάση το αποτέλεσμα δημοψηφίσματος, στο οποίο να ερωτηθούν οι Έλληνες πολίτες αν θέλουν (ναι ή όχι) να υπάρχει το όνομα Μακεδονία στο οριστικό όνομα της ΠΓΔΤΜ.

Η εκφρασθείσα άποψη του υπουργού Εξωτερικών, κ. Ν. Κοτζιά, ότι αρκεί η κυβερνητική πλειοψηφία, προκαλεί το δημόσιο αίσθημα και ομοιάζει με το αλαζονικό και αυταρχικό ύφος, το οποίο χαρακτηρίζει τα ανελεύθερα και κακόφημα καθεστώτα που κυβερνούν σήμερα την Τουρκία, την Αλβανία, το Μαυροβούνιο και μέχρι προ τινος την ΠΓΔΤΜ.
Η εκφρασθείσα άποψη του υπουργού Εξωτερικών, κ. Κοτζιά, ότι δεν πρέπει να υπάρξουν νικητές και ηττημένοι σημαίνει, ότι η Ελλάς δεν πρέπει να είναι νικητής, άρα σημαίνει αποδοχή εκ των προτέρων ενός ανέντιμου συμβιβασμού σε βάρος των εθνικών συμφερόντων της Ελλάδος, η οποία έχει το δίκαιο με το μέρος της.

Yπογραμμίζεται η συνεχιζόμενη προκλητική θέση της ΠΓΔΤΜ, όπως αυτή εκφράστηκε με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού της ΠΓΔΤΜ, κ. Ζ. Ζάεφ (23 Δεκεμβρίου 2017), ο οποίος επιμένει στο «μακεδονικό» μύθο της χώρας του: «Εγώ εκ μέρους της κυβέρνησης παραιτούμαι από το να θεωρώ τη Μακεδονία τον μοναδικό κληρονόμο του Μ. Αλεξάνδρου», δηλαδή απλά δέχεται ότι κάτι δικαιούμεθα και εμείς οι Έλληνες και δεν τα θέλει όλα δικά του, εφόσον δεν θέλει να είναι ο μοναδικός κληρονόμος…

Η θέση μας για τη μη ύπαρξη της λέξης Μακεδονία στηρίζεται επιπλέον στο ότι το οριστικό όνομα τα χώρας δεν πρέπει να δικαιολογεί την ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας, μακεδονικής υπηκοότητας, μακεδονικών διαβατηρίων, δηλαδή μακεδονικής εθνικής ταυτότητας και ακόμη Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Επιπλέον υπάρχει το θέμα των εμπορικών ονομασιών (ονομασίες προέλευσης), π.χ. μακεδονικός οίνος, μακεδονικός χαλβάς κ.ά.

Υπογραμμίζεται, ότι ενώ ο πρωθυπουργός Ζάεφ εμφανίζεται μειλίχιος και δήθεν υποχωρητικός, φρόντισε με δήθεν πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Στρώμνιτσας, Ναούμ, να ζητήσει  η Ιερά Σύνοδος της (μη αναγνωρισμένης από καμία αυτοκέφαλη ορθόδοξη εκκλησία) Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, με επιστολή της προς το Πατριαρχείο Σόφιας, να γίνει η Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία μητέρα-εκκλησία της και να της παραχωρήσει αμέσως το αυτοκέφαλο, το οποίο δεν της παραχωρεί η βάσει των ισχυόντων εκκλησιαστικών κανόνων σημερινή μητέρα-εκκλησία της, που είναι η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ως εκ τούτου, η «υποχωρητικότητα» του κ. Ζάεφ εξαντλείται στην απομάκρυνση κάποιων κακόγουστων αγαλμάτων και στις αλλαγές ονομάτων του αεροδρομίου των Σκοπίων και του εθνικού αυτοκινητόδρομου που συνδέει την Ελλάδα με τη Σερβία.
Συμπερασματικά, ο κ. Ζάεφ ισχυρίζεται, ότι συμφωνεί να μην είναι αυτοί οι μοναδικοί κληρονόμοι του Μ. Αλεξάνδρου, επιμένει όμως ότι είναι Μακεδόνες, με μακεδονική γλώσσα και μακεδονική εθνική ταυτότητα, που δικαιούνται να έχουν και αυτοκέφαλη Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ως ελληνική πρόταση για οριστικό όνομα της ΠΓΔΤΜ κρίνουμε ως πιο κατάλληλα, που δένουν με τη γεωγραφία της περιοχής, ένα από τα ονόματα Παιονία, Δαρδανία και Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία. Με ένα από τα δυο πρώτα θα μπορούσε να λυθεί αυτομάτως και το ζήτημα της γλώσσας και της εθνικής ταυτότητας των κατοίκων της περιοχής.

Κρίνεται σκόπιμο, στη συμφωνία για το οριστικό όνομα να περιλαμβάνεται ρήτρα ασφαλείας σχετικά με τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, στην ΕE και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς, για την περίπτωση που η χώρα αποφασίσει στο μέλλον να αλλάξει το όνομα της και να συμπεριλάβει τη λέξη «Μακεδονία» δεδομένου ότι ο Γκρούεφσκι πριν παραιτηθεί από αρχηγός κόμματος δήλωσε ότι θα ξαναστήσουν τα αγάλματα και σαν τον Γκρούεφσκι υπάρχουν πολλοί στην ΠΓΔΤΜ.
Γεώργιος Ε. Δουδούμης

Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ: Θέσεις-Προτάσεις για το Σκοπιανό Ζήτημα ,

on Tuesday, 23 January 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Το ζήτημα του ονόματος των Σκοπίων είναι ένα πρόβλημα με περιφερειακή και διεθνή διάσταση, το οποίο συνίσταται στην προώθηση αλυτρωτικών και εδαφικών βλέψεων εκ μέρους της πΓΔΜ, με όχημα την πλαστογράφηση και υποκλοπή της ιστορίας, καθώς, και  οικειοποίηση της εθνικής, ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας.

Κλειδί είναι το όνομα Μακεδονία. «Είναι το όχημα του αλυτρωτισμού σε βάρος της Ελλάδας», όπως, δήλωσε ο Α.Γ. Παπανδρέου πριν 25 χρόνια. Φαίνεται ότι η νέα κυβέρνηση Ζάεφ στα Σκόπια φέρεται διατεθειμένη να επιδιώξει, επί τέλους, μια έντιμη συμφωνία με την Ελλάδα αφού διαγράψει προηγουμένως τον Αλυτρωτισμό της. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο.

Το ζητούμενο πρέπει να είναι μια σύνθετη ονομασία που  αντανακλά  την πραγματικότητα της περιοχής, που ακυρώνει την προσπάθεια του Μέρους  να  σφετερισθεί  το Όλον. Το δικαίωμα  αυτοπροσδιορισμού της πΓΔΜ  δεν  συνεπάγεται την επιλογή ονόματος για το κράτος, την εθνότητα και τη γλώσσα χωρίς περιορισμούς.

Ο «Μακεδονισμός», που κυριαρχεί στο γειτονικό κράτος από την ίδρυσή του, καλυμμένος και ευέλικτος πρέπει να ακυρωθεί. Η πΓΔΜ είναι συνεταιρικό κράτος (Σλαβόφωνοι, Αλβανόφωνοι), η ονομασία, λοιπόν, πρέπει να είναι εθνικά ουδέτερη και να αντανακλά το Μέρος και όχι το Όλον. Ονόματα όπως ‘Gornamacedonia’ και ‘Vardarmakedonia’ αντανακλούν την πραγματικότητα, χωρίς να  θίγουν σοβαρά καμία  πλευρά.

Η Ελλάδα είναι σταθερή και ειλικρινής στην επιθυμία της για την επίτευξη μιας βιώσιμης συμφωνίας στο ζήτημα του ονόματος της πΓΔΜ. Η θέση μας είναι σαφής και έντιμη: σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη «Μακεδονία» που θα ισχύει έναντι όλων (ergaomnes), για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή, που θα διαγράφει, προηγουμένως, τον Αλυτρωτισμό της πΓΔΜ. Η θέση αυτή διαμορφώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2007. έλαβε  ψήφο εμπιστοσύνης, την υιοθέτησαν έκτοτε όλες οι κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης και την τελευταίας κυβέρνησης και έγινε σεβαστή από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.


Κωνσταντίνος Βουτσινάς: Η αποψή μου για το Σκοπιανό Ζήτημα

on Tuesday, 23 January 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ασφαλώς  οι  σκέψεις  που  ακολουθούν  είναι  προϊόν  δικής μου αποκλειστικά  αξιολογήσεως και εκφράζουν  την επιθυμία  να καταθέσω την δική μου εισφορά σε έναν ψύχραιμο όσο  και ουσιαστικό διάλογο  επί του Σκοπιανού  ζητήματος. Δεν εμφορούμαι  από την ανάγκη να  θεωρώ ότι  οι σκέψεις και οι ιδέες μου έχουν έστω και τα ελάχιστα στοιχεία αυθεντίας. Συνεπώς , έχω ανοιχτή την ψυχή και την  σκέψη   σε  οιαδήποτε άλλη αξιολόγηση, που θα κατατίθεται  στο πλαίσιο  ψύχραιμου και ουσιαστικού διαλόγου.

          Επί του θέματος, έχω  σχηματίσει την γνώμη ότι , εάν ως Ελληνισμός αποδεχθούμε την κατοχύρωση  εθνικού  ονόματος / σήματος (brand name)  περιέχοντος  με οιοδήποτε  τρόπο τον όρο  ''Μακεδονία'' , αυτό  ουδόλως θα σταθεί εμπόδιο  στο μέλλον  αντιθέτως θα συνδράμει , μέσα  στα πλαίσια  επικρατουσών ευνοϊκών  γεωπολιτικών  τάσεων και συσχετισμών δυνάμεων, στη  δημιουργία  την κατάλληλη στιγμή  Ενιαίου  Μακεδονικού  Κράτους συναποτελούμενου  από τους  ήδη υφιστάμενους   τρεις  γεωγραφικούς  χώρους , που  αντιστοιχούν στα όρια της Αρχαίας Μακεδονίας και η κατανομή των οποίων προέκυψε μετά  τους Βαλκανικούς  Πολέμους του  1912- 13 μεταξύ  Ελλάδος,  Βουλγαρίας και  Γιουγκοσλαβίας.  Η  προοπτική  αποκοπής  της  Μακεδονίας από τον Ελληνικό  κορμό  , θα κρέμεται  ως  ''Δαμόκλειος Σπάθη '' πάνω  από τα κεφάλια μας . Το  όνειρο των Σλάβων  γειτόνων    για την επίζηλη   Θεσσαλονίκη  και  ενιαία  δική τους Μακεδονία  δεν  έπαψε  να τρέφει  τις εθνικές  φιλοδοξίες τους μέσα στα  αιωνίως ταραγμένα Βαλκάνια. Εάν  οι  παρούσες  γεωπολιτικές τάσεις και συσχετισμοί δυνάμεων , σε συνδυασμό   με την δυσμενή  οικονομική και κοινωνική κατάσταση στην οποία  η χώρα μας  βρίσκεται τα τελευταία χρόνια, ωθήσουν τους έχοντες τις Κυβερνητικές ευθύνες να  ενδώσουν σε   ασκούμενες πιέσεις  και  να ''απαλλαγούμε/ ξεφορτωθούμε από έναν μπελά  που  ταλανίζει τις εξωτερικές σχέσεις μας  εδώ και  είκοσι πέντε χρόνια '',  τότε θα  έχουμε ''με δική μας υπογραφή ''  ενεργοποιήσει τις  ανωτέρω  μείζονες για την ασφάλεια της χώρας μας απειλές.          
         Όμως, πώς  δημιουργείται μείζων απειλή για την  ασφάλεια  της Ελλάδος από το μικρό κρατίδιο των Σκοπίων;  Πρόκειται ασφαλώς για τεχνητό δημιούργημα, που  η ύπαρξή του εξυπηρετεί στην  μετα- ψυχροπολεμική περίοδο  ευρύτερους γεωπολιτικά συσχετισμούς δυνάμεων και τάσεις, ώστε να  έχει θέση και  αυτό στο πολύμορφο πάζλ που δημιουργήθηκε στη Βαλκανική περιφέρεια της Ευρώπης μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας το 1991. Με εμφανή στοιχεία πολλαπλής εθνολογικής ανομοιογένειας, είναι στην ουσία διασπασμένο ανάμεσα στο ανατολικό γεωγραφικό τμήμα , όπου κατοικούν οι Σλαβικοί πληθυσμοί και το δυτικό  τμήμα του Τετόβου , όπου οι πληθυσμοί έχουν Αλβανική συνείδηση και προσανατολισμό. Το μεν πρώτο εκ των δύο τμημάτων ορέγεται να ενσωματώσει στην επικράτειά της η Βουλγαρία, ενώ το έτερον διακαώς επιθυμεί να υφαρπάξει η Αλβανία. Ο  κίνδυνος διαμελισμού  του κρατιδίου , ως  εκδήλωση του οράματος για ''Μεγάλη Αλβανία'', που διατρανώνουν με κάθε ευκαιρία τα Τίρανα όσο και του διαρκώς αναγεννόμενου  οράματος  της Σόφιας για τη ''Μεγάλη Βουλγαρία''  ανάλογη εκείνης της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου του 1878, προδιαγράφουν δυσοίωνο το μέλλον του. Συναφώς,  άξια αναφοράς είναι η ύπαρξη  και σημαντικής Ελληνικής πληθυσμιακής  κοινότητας στη νότια περιοχή του κρατιδίου. Η  Ελλάδα ωστόσο , δεν  έχει  εδαφικές βλέψεις έναντι των Σκοπίων. Αντιθέτως , είναι η γείτων  χώρα, η οποία  στηρίζει την  εδαφική του ακεραιότητα και ταυτόχρονα  αποτελεί μείζονα οικονομικό επενδυτή και αρωγό  στην οικονομική και κοινωνική ενδυνάμωσή του.

         Η απειλή για την Ελλάδα έχει ως ''όχημα'' το όνομα  ''Μακεδονία'' , αυτοτελώς ή και περιεχόμενο σε σύνθετη ονομασία του κρατιδίου, γεωγραφικού ή άλλου προσδιορισμού. Ωστόσο  είναι αξεδιάλυτα συνυφασμένη με  την από δεκαετιών εμμονή των Σκοπίων στα ''αλυτρωτικά '' τους οράματα. Ο  Μέγας Αλέξανδρος έζησε και  δοξάστηκε στο 4ο π.χ. αιώνα . Η Σλάβοι ήλθαν στην Μακεδονία χίλια χρόνια μετά, τον 7ο μ.Χ. αιώνα. Και όμως επιδιώκουν να πείσουν την διεθνή κοινότητα ότι είναι ''Μακεδόνες'',  ότι ομιλούν την ''Μακεδονική '' γλώσσα, ότι είναι απόγονοι των Μακεδόνων του Φιλίππου του Β' και του Μεγ. Αλεξάνδρου. Η  απροκάλυπτη προσπάθειά τους να  σφετεριστούν  ονόματα, σύμβολα, πολιτισμική κληρονομιά, που είναι ταυτισμένα για περισσότερο από τρεις χιλιάδες χρόνια με το Ελληνικό  φύλο των Μακεδόνων, δημιουργεί αυτονόητα μείζονα ερωτηματικά για το '' πού το πάνε ; ''

         '' Που το πάνε , λοιπόν'' , εμφανείς και  αφανείς  υποκινητές αυτού του σφετερισμού;

Εάν  το εγχείρημά τους δικαιωθεί και ''βάλουμε και εμείς, η Ελλάδα, την υπογραφή μας'', το πρώτο πολύ πιθανόν , αν όχι βέβαιον , είναι ότι θα μας εγκαλέσουν σε Διεθνείς Οργανισμούς απαιτούντες να  αποποιηθούμε της χρήσεως των όρων ''Μακεδονία'' και  ''Μακεδονικός'' στο Αεροδρόμιο ''Μακεδονία'', τον ''Μακεδονικό '' Χαλβά, τα ''Μακεδονικά '' Πλαστικά, τον Αθλητικό Σύλλογο ''Μακεδονικός'' και τόσα άλλα. Το επαπειλούμενο τελικό διακύβευμα είναι η  μεθόδευση ένταξης του μέρους ,δηλαδή του Ελληνικού εδαφικού διαμερίσματος ''Μακεδονία'', στο όλον δηλαδή το μόνο κράτος που η διεθνής κοινότητα θα αναγνωρίζει ως ''Μακεδονία''.

Στην κρίση  των Ελλήνων επαφίεται η αξιολόγηση  και η τοποθέτηση επί  όλων αυτών  των  κρίσιμων ερωτημάτων  , που σχετίζονται  με το μέλλον του Ελληνισμού. Η αφοσίωση και ο  πατριωτισμός όλων είναι δεδομένος και ισχυροποιεί τη διαπραγματευτική  θέση των  υπεύθυνων πολιτειακών οργάνων της χώρας μας, ώστε  να προβάλλουν με σαφήνεια  και αποφασιστικότητα στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης στον Ο.Η.Ε.  τις δίκαιες  εθνικές θέσεις μας .Να εξηγήσουμε και να πείσουμε ότι εφόσον επιβραβευτούν οι  σφετεριστές   ονόματος, συμβόλων , ιστορίας, πολιτισμού του Μακεδονικού Ελληνισμού,  τότε η θεωρούμενη ως επιτευχθείσα σταθερότητα   θα είναι προσωρινή. Αντιθέτως  , σύντομα θα ενεργοποιηθεί νέα ακολουθία αποσταθεροποιητικών εξελίξεων στην περιοχή των Βαλκανίων, που τόσο ευεπίφορη σ'αυτό   από  αιώνων  έχει συνηθίσει να είναι.  Όσον αφορά  τους ιθύνοντες , αλλά και τον πληθυσμό των Σκοπίων, πρέπει οι Ελληνικές διπλωματικές κινήσεις  να κατατείνουν στο να συνειδητοποιήσουν  ότι  η Ελλάδα είναι  μείζων σύμμαχος και αρωγός στην επιβίωσή τους, το   στέρεο κλαδί , που μπορούν να ακουμπήσουν . Γιατί με τόσο πάθος  και σπουδή περίσσεια το πριονίζουν;

           Σήμερα στα Βαλκάνια οι εθνικισμοί έχουν ανακάμψει και όλα δείχνουν ότι στο προβλέψιμο μέλλον θα είναι διαρκώς  εντονότεροι. Ο Ελληνισμός  , χωρίς να εποφθαλμιά  εθνικό χώρο  άλλων , αντιμετωπίζει  την εθνικιστική , αναθεωρητική πολιτική των γειτόνων του και καλείται να υπερασπιστεί με κάθε νόμιμο μέσον την ακεραιότητά του. Εάν επιδείξει ενδοτικότητα, θα ευνοήσει από μόνος του το ''άνοιγμα των ασκών του Αιόλου''. Η  αποφασιστική στάση μας και η ματαίωση της προσπάθειας να γίνει μέρος του Διεθνούς Δικαίου η  υφαρπαγή της ιστορίας, της ταυτότητας, της πολιτισμικής παράδοσης του Μακεδονικού  Ελληνισμού, θα  προασπίσει   αποφασιστικά όχι μόνον τον Βορειοελλαδικό  , αλλά και  του όλο Ελληνισμό. Αντιθέτως, η ενδοτικότητα έναντι ασκούμενων πιέσεων  και η  αποδοχή  με την προσυπογραφή τους των  αλυτρωτικών σχεδίων των Σκοπιανών, μόνον προσωρινή  ''ανακούφιση''  θα επιφέρει  από το επίμοχθο έργο της διπλωματικής υποστήριξης των δικαίων μας. Σύντομα οι άνεμοι από τους ορθάνοιχτους πλέον ασκούς του Αιόλου, θα πνέουν από κάθε κατεύθυνση του ορίζοντα και όχι μόνον από τον Βαρδάρη , εκφράζοντας  τα  εθνικιστικά / αναθεωρητικά οράματα των γειτόνων μας για υφαρπαγή  τμημάτων του εθνικού μας χώρου. Τότε θα διαπιστώσουμε ότι στην  επί πλαγιάς διολίσθηση (κατρακύλα), η βέβαιη  και αναπόδραστη κατάληξη είναι η θάλασσα.
Πρέπει λοιπόν να αποφασίσουμε ότι με κάθε  διπλωματικό μέσον , που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, αξίζει να αγωνιστούμε  και να αποτρέψουμε  την μοιραία διολίσθηση , μέσω αλλεπάλληλων υποχωρήσεων  στα εθνικά μας δίκαια, προς την θάλασσα. Ο πρόγονός μας Οδυσσέας έδειξε ότι πάντα υπάρχει τρόπος!!!

Αρκεί  να  είμαστε αποφασισμένοι να  τον αναζητούμε   και να αναλαμβάνουμε  τη διακινδύνευση , που η έμπρακτη  εφαρμογή του συνεπάγεται.              
              '' Τοις τολμώσιν  η τύχη  ξύμφορος '' ,
                              ΘΟΥΚΙΔΙΔΗΣ

Βασίλειος ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΣ, ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.: ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΣΚΟΠΙΑΝΟ

on Tuesday, 23 January 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ

•Η Δύση επείγεται να εντάξει στους ευρωατλαντικούς θεσμούς τα Σκόπια.
•Πλέον των 140 κρατών (μεταξύ αυτών το σύνολο των Μεγάλων Δυνάμεων) αποκαλούν διμερώς τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
•Η Ελλάς έχει υιοθετήσει κατά την τελευταία δεκαετία ως εθνική θέση την αποδοχή του όρου «Μακεδονία» με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων (έχει επιπλέον αναγνωρίσει τον όρο «Μακεδονία», ακόμη και στην προσωρινή ονομασία των Σκοπίων, «FYROΜ», από το 1993).
•Η Ελλάς επιθυμεί την ύπαρξη του κράτους των Σκοπίων.
•Τα Σκόπια δεν πείθουν ως προς την αλυτρωτική τους μεταμέλεια και εμμένουν στον «Μακεδονισμό» τους (πλην των Αλβανών κατοίκων).
•Τον γεωγραφικό χώρο της αρχαίας Μακεδονίας, νέμονται σήμερα η Ελλάς, τα Σκόπια και η Βουλγαρία.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ ΣΚΕΠΤΙΚΟ
Μία επιπλέον εθνική παλινδρόμηση, κατά τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις, προς την πλέον σκληρή γραμμή του 1992 (όχι η λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγα αυτής), θα καθιστούσε την χώρα αναξιόπιστη, υπόλογη και θα προκαλούσε έντονες δυσμενείς διεθνείς αντιδράσεις από την συντριπτική πλειοψηφία τόσο των κρατών (συμπεριλαμβανομένων των Μ. Δυνάμεων), όσο και των Διεθνών Οργανισμών και των Συμμαχιών μας, δίχως παράλληλα να διαφαίνεται κράτος ή Οργανισμός από  τον οποίο η χώρα μας θα είχε στήριξη. Οι αντιδράσεις αυτές δεν αποκλείεται να έχουν  απρόβλεπτα αποτελέσματα σε ολόκληρο το φάσμα των εθνικών μας θεμάτων.
Η Ελλάς έχει Εθνικό Συμφέρον να μην εμφανισθούν τα Σκόπια ως θύμα Ελληνικής αδιαλλαξίας και απρόβλεπτων ελληνικών παλινδρομήσεων σε βασικές θέσεις και απόψεις. Αντιθέτως θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα ώστε τυχόν ναυάγιο των διαπραγματεύσεων να χρεωθεί στα Σκόπια.
Κέντρο βάρους της όλης υποθέσεως αποτελεί η εμμονή των Σκοπίων να νομιμοποιήσουν τα ανύπαρκτα «Μακεδονικό Έθνος» και «Μακεδονική Γλώσσα», στοιχεία δηλαδή που καθορίζουν την εθνική ταυτότητα και κατά συνέπεια αποτελούν αφετηρία αλυτρωτικών διεκδικήσεων. Η Ελλάς θα πρέπει να εστιασθεί στο εν λόγω κέντρο βάρους το οποίο θα πρέπει να αποκλείσει.Στο πλαίσιο αυτό κρίνεται ότι υπό τα τρέχοντα δεδομένα, η βέλτιστηπροσέγγιση κατά τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις είναι η εξής:

ΠΡΟΤΑΣΗ
Η Ελλάς θα πρέπει να θέσει ως τελευταία και αδιαπραγμάτευτη γραμμή άμυνας («κόκκινη γραμμή»), τις ακόλουθες θέσεις «πακέτο», τις οποίες η άλλη πλευρά θα πρέπει να αποδεχθεί στο σύνολό τους. Οι θέσεις αυτές είναι οι ακόλουθες:
•Αποδοχή στην ονομασία του όρου «Μακεδονία» (ως υποδηλώνοντος γεωγραφικό προσδιορισμό).
•Το πρώτο και το δεύτερο συνθετικό της τελικής ονομασίας της ΠΓΔΜ θα αποτελέσουν μία αδιάσπαστη λέξη (π.χ. Δαρδανομακεδονία, Σλαβομακεδονια, Βαρδαρομακεδονία κ.λπ.).
•Η τελική ονομασία θα ισχύει έναντι όλων (ergaomnes).
•Η ΠΓΔΜ θα επιλέξει την εθνικότητα ή εθνικότητες για τους κατοίκους της πλην της «Μακεδονικής».
• Η ΠΓΔΜ θα επιλέξει την  ονομασία της γλώσσας ή των γλωσσών που ομιλούνται πλην της «Μακεδονικής».
•Αποδοχή της θέσεως ότι οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ δεν είναι κληρονόμοι του πολιτισμού της αρχαίας Μακεδονίας.
•Η ΠΓΔΜ θα αποποιηθεί και θα αποκηρύξει κάθε εδαφική διεκδίκηση και κάθε άλλη πράξη αλυτρωτισμού έναντι της Ελλάδος.
•Άπαντα τα ανωτέρω μετά την αποδοχή και την καταγραφή τους στην επίσημη  Συμφωνία, καθώςκαι την επικύρωση της τελευταίας, θα καταχωρηθούν και σε όσα θεσμικά κείμενα των δύο χωρών επιβάλλεται.

Εάν η ΠΓΔΜ κατά τις διαπραγματεύσεις θέσει ως όρο την εκ μέρους της διεξαγωγή δημοψηφίσματος προς τελική επικύρωση της Συμφωνίας από τον λαό, τότε και η ελληνική πλευρά οφείλει να πράξη το ίδιο (απόκτηση ισοδυναμίας σε διαπραγματευτικά όπλα).
Εάν η ΠΓΔΜ δεν είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί έστω και μία από τις θέσεις αυτές, τότε η ελληνική πλευρά θα πρέπει να αποσυρθεί από τις συνομιλίες επιρρίπτοντας ευθύνη αδιαλλαξίας, σφετερισμού και αλυτρωτισμού στην ΠΓΔΜ. Στην περίπτωση αυτή και σε τυχόν μελλοντική επανάληψη συνομιλιών, η Ελλάς θα πρέπει να προσέλθει σε αυτές διαμορφώνοντας θέσεις από μηδενική βάση και μάλιστα με την υιοθέτηση της αποφάσεως των πολιτικών αρχηγών του 1992 (στην ονομασία της ΠΓΔΜ, να μην υπάρχει ο όρος «Μακεδονία» ή παράγωγα αυτού), η οποία συνάδει και με την συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινής γνώμης.
Κρίνεται ότι κάθε άλλη μορφή ηπιότερης, από την ανωτέρω, θέσεως κατά τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις, βλάπτει Ζωτικά Εθνικά Συμφέροντα, για λόγους οι οποίοι δεν είναι δυνατόν να αναλυθούν στο παρόν κείμενο.

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: Προβληματισμοί στο Θέμα των Σκοπίων

on Tuesday, 23 January 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Το θέμα που έχει ανακύψει από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 μεταξύ της Ελλάδος και της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) είναι σύνθετο, περιέχει αρκετά άλλα εμπλεκόμενα μέρη, διαθέτει ένα σχετικά μακροχρόνιο ιστορικό υπόβαθρο, έχει μετατραπεί σε κομβικό σημείο αδιέξοδης πολιτικής και διπλωματικής αναμέτρησης Αθηνών-Σκοπίων με κομματικές προεκτάσεις σε αμφότερες τις πλευρές και δηλητηριάζει τις σχέσεις των δύο γειτονικών λαών που ενδεχομένως να είχαν προχωρήσει προ πολλού σε μια πιο εποικοδομητική συνεργασία και σύσφιξη των σχέσεων.
Η αντιπαράθεση των δύο πλευρών δεν αφορά μόνο την ονομασία του κράτους των Σκοπίων όπως λανθασμένα γίνεται αντιληπτό από αρκετούς εξωτερικούς παρατηρητές. Η διαμάχη περιστρέφεται σε θέματα εθνικής ταυτότητας, χρήσεως συμβόλων, πολιτιστικής κληρονομίας που συνδυαστικά και με την ονομασία, ενδέχεται να υποδαυλίσουν μελλοντικές τριβές ή και συγκρούσεις μεταξύ των δύο πλευρών, κυρίως στο πλαίσιο της επιδίωξης αλυτρωτικών στόχων από τη μια ή και τις δύο χώρες. Οι κίνδυνοι αυτοί ελλοχεύουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, σε όλες τις περιπτώσεις: είτε δηλαδή οδηγηθούμε σε ναυάγιο των διαπραγματεύσεων, είτε επιτευχτεί μια προβληματική και θνησιγενή λύση είτε ακόμη και στην περίπτωση επιτυχούς κατάληξης, εφόσον η μια εκ των δύο πλευρών επιδείξει κακή πρόθεση και απομάκρυνση εκ των συμφωνηθέντων. Η ελληνική πλευρά έχει κάθε λόγο να ανησυχεί από την μέχρι σήμερα συμπεριφορά της ηγεσίας των Σκοπίων, τη συνεχή προσπάθεια καπήλευσης της ιστορίας μας και κυρίως από τις αλυτρωτικές διαθέσεις που επιδεικνύει σημαντικό μέρος των πολιτικών προσώπων της σλαβομακεδονικής εθνότητας.
Δυστυχώς, η πλειονότητα των χωρών, υποκινούμενη από την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων, επιλέγοντας πολλάκις την ανώδυνη ή καιροσκοπική σύμπλευση με τις μεγάλες δυνάμεις και αδυνατώντας να κατανοήσει τις ελληνικές θέσεις μας, τάσσεται σε μεγάλο βαθμό υπέρ της απόψεων των Σκοπίων. Ενίοτε, η διεθνής κοινή γνώμη, καλοπροαίρετα, αδυνατεί να κατανοήσει τις ελληνικές ανησυχίες αποδεικνύοντας ότι ως χώρα δεν κατορθώσαμε να διεξαγάγουμε με την επιθυμητή επιτυχία την εκστρατεία πληροφόρησης για τις θέσεις μας. Τρανή απόδειξη η αναγνώριση των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», τουλάχιστον στις διμερείς σχέσεις, από την πλειονότητα των κρατών-μελών του ΟΗΕ, συμπεριλαμβανομένων και των 4 από τα 5 μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ενδεχομένως οι τάσεις αναγνωρίσεως του ονόματος του κράτους αυτού από τη διεθνή κοινότητα να είναι μη αναστρέψιμες και η Ελλάδα να κινδυνεύει να βρεθεί πλήρως απομονωμένη στην επιμονή της για την ονομασία (όπως εσφαλμένα γίνεται αντιληπτή η διαμάχη).
Διεθνείς προσπάθειες διαμεσολάβησης δεν έχουν επιφέρει μέχρι στιγμής αποτελέσματα καθώς ειδικά στα θέματα της ονομασίας και εθνικής ταυτότητας, οι θέσεις των δύο χωρών απέχουν σημαντικά και η κοινή γνώμη σε αμφότερες δεν είναι έτοιμη για έναν επώδυνο συμβιβασμό. Επιπλέον, τα Σκόπια στην προσπάθεια οικοδόμησης μιας εθνικής ταυτότητας δεν διστάζουν, κυρίως έμμεσα, να προβάλλουν ναρκωμένους  αλυτρωτικούς στόχους που στοιχειώνουν την περιοχή, δυναμιτίζοντας τις προσπάθειες εξεύρεσης λύσης. Ενδεχομένως, τμήματα του πληθυσμού αυτής της χώρας να αισθάνονται, μέχρι ενός σημείου δικαιολογημένα, τα διλήμματα ανασφάλειας που ταλανίζουν μια νέα, εύθραυστη, εθνοτικά και θρησκευτικά διχασμένη χώρα, περικυκλωμένη συνάμα από ισχυρότερους γείτονες που διαθέτουν «υποθήκες» διεκδικήσεων.
Στο κείμενο αποφεύγω να χρησιμοποιήσω τον όρο «ελληνικών δικαίων» καθόσον τον θεωρώ αδόκιμο ως μη επιδεχόμενο διεθνούς αναγνώρισης (πλην ελαχίστων περιπτώσεων) και η επίκληση του δεν παράγει αποτελέσματα παρά μόνο στην περίπτωση που συνοδεύεται από την χρήση ή πειστική απειλή χρήσεως ισχύος και υπό προϋποθέσεις ευνοϊκού διεθνούς περιβάλλοντος. Παρά όμως τη συντριπτική ισχύ της Ελλάδος έναντι των Σκοπίων, αυτή δεν επαρκεί για να αναγκάσει τα δεύτερα να υποχωρήσουν έναντι των ελληνικών θέσεων. Είναι πλέον αδιαμφισβήτητο σήμερα ότι, οι όποιες προσπάθειες ευρέσεως μιας συμβιβαστικής λύσεως προϋποθέτουν τις αμοιβαίες και επώδυνες υποχωρήσεις Αθηνών και Σκοπίων. Ο διεθνής παράγοντας θεωρεί σημαντική τη διευθέτηση του χρονίζοντος προβλήματος και επιβαλλόμενες τις αμοιβαίες υποχωρήσεις. Στην κατεύθυνση αυτή θα συνεχίσει να ενασκεί πιέσεις, λιγότερο ή περισσότερο ισορροπημένες, προς αμφότερες τις πρωτεύουσες. Αυτή είναι η πραγματικότητα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα, χωρίς συναισθηματισμούς, αναποτελεσματικές επικλήσεις ιστορικών δικαίων και εθνικές εξάρσεις. Οι ενδεχόμενες λύσεις κινούνται μεταξύ της αποδοχής μιας αμοιβαίας αποδεκτής και επώδυνης συμβιβαστικής λύσεως ή της τήρησης άκαμπτης θέσεως από μία ή και τις δύο χώρες (άρα μη λύση του θέματος επί του παρόντος).
Κρίνεται σκόπιμο να διευκρινίσουμε ότι η επιλογή οποιασδήποτε εκ των δύο θέσεων δεν θεμελιώνει τον χαρακτηρισμό του «αδιάλλακτου», «εθνοπροδότη», «ακραίου εθνικιστή» ή «πειθήνιου οργάνου των ξένων δυνάμεων». Βαρύτατες κατηγορίες μπορεί να εκτοξευθούν μόνο κατά των πολιτικών προσώπων, όταν για λόγους κομματικού και προσωπικού συμφέροντος ή ακόμη και αποφυγής πολιτικού κόστους, επιλέγουν θέσεις και ενέργειες καταφανώς, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα, επιζήμιες των εθνικών στόχων. Η διαφορά αντιλήψεων είναι αναπόφευκτη, ενίοτε και θεμιτή αλλά η αποφυγή χάραξης εθνικής γραμμής και η χρήση του προβλήματος ως ευκαιρίας να πληγούν οι πολιτικοί αντίπαλοι κινούνται μεταξύ ανευθυνότητας και αντεθνικής ενέργειας.
Στην ελληνική πραγματικότητα, η πλευρά της τήρησης άκαμπτης θέσεως, δεν αποδέχεται τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία» (με ή χωρίς γεωγραφικούς προσδιορισμούς) ή ανάλογων επιθετικών προσδιορισμών. Θεωρεί ότι ο χρόνος εργάζεται υπέρ των ελληνικών θέσεων και το αδύναμο αυτό κρατίδιο θα περιέρχεται συνεχώς σε δυσμενέστερη κατάσταση κυρίως λόγω των εθνοτικών και οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Υπό τις πιεστικές αυτές συνθήκες, τα Σκόπια θα αναγκαστούν, αργά ή γρήγορα, να προβούν στις επιζητούμενες υποχωρήσεις έναντι των Αθηνών (άρνηση «μακεδονικού» ονόματος και αντίστοιχης εθνικής ταυτότητας, αποφυγή καπήλευσης συμβόλων, καταδίκη αλυτρωτικών θέσεων) ή ακόμη και να καταρρεύσουν χωρίς σημαντικές επιπτώσεις για τη χώρα μας. Κανείς δεν μπορεί, μετά βεβαιότητας, να αποκλείσει μια παρόμοια ευνοϊκή εξέλιξη. Ουδείς όμως μπορεί να βεβαιώσει ότι ακόμη και σε περίπτωση διάσπασης, σε σλαβικό και αλβανικό τμήμα, το πρώτο δεν θα εξακολουθεί να εμμένει στις απόψεις περί της ονομασίας και εξ ανάγκης ύπαρξης να καταστεί ένα πλήρες προτεκτοράτο της Άγκυρας. Ακόμη και μια πλήρης εξαφάνιση του εκ του χάρτη δε σημαίνει ότι θα ήταν ευνοϊκή για τη χώρα μας καθώς το δημιουργούμενο κενό μάλλον θα καλυφθεί από τις υπόλοιπες γειτονικές χώρες με συνεπακόλουθες αναζωπυρώσεις εδαφικών διεκδικήσεων, αλυτρωτικών στόχων και μεταναστευτικών ρευμάτων. Αναμφίβολα οι υποστηρικτές της άκαμπτης θέσεως, ευαγγελίζονται την υποχώρηση των Σκοπίων -προτού το κράτος αυτό επέλθει σε κατάσταση αποσύνθεσης- στα θέματα ονόματος και ταυτότητας και την εν συνεχεία φυσική του προσέγγιση προς τη φιλική (αλλά μέχρι τότε άκαμπτη και μη έχουσα διεκδικήσεις επί αυτού) Ελλάδα. 
Στο σενάριο αυτό συχνά λησμονείται το κόστος μιας τέτοιας άκαμπτης πολιτικής για την Αθήνα. Η επί 25 και πλέον χρόνια διαμάχη με τα Σκόπια αναμφισβήτητα εξήντλησε σημαντικό διπλωματικό «κεφάλαιο» της χώρας και περιόρισε τις  δυνατότητες να διαδραματίσουμε ένα πιο σημαντικό ρόλο στα Βαλκάνια. Σίγουρα το κόστος αυτό δεν ήταν τόσο δυσβάστακτο, όπως οι οπαδοί της συμβιβαστικής λύσεως μάλλον υπερβολικά επισημαίνουν, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί «βαρίδιο» και να μειώνει αισθητά την ελληνική «ήπια ισχύ» στην περιοχή προς όφελος άλλων, βαλκανικών και μη, χωρών. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ειδικά την παρούσα περίοδο και υπό συνθήκες οικονομικής  αδυναμίας, προέχει η εστίαση όλων των προσπαθειών μας έναντι του μοναδικού ζωτικού αντιπάλου μας, την Τουρκία. Για να είμαστε όμως  αντικειμενικοί, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε ότι οι βάσεις του δυσεπίλυτου προβλήματος ετέθησαν το 1949-1952, από την κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Την εποχή εκείνη, η Δύση (ΗΠΑ) επέβαλε στην και τότε, στρατιωτικά και οικονομικά εξαρτημένη Αθήνα, την τήρηση χαμηλών τόνων, προτάσσοντας τη ζωτική απειλή που προέρχονταν από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και τα οφέλη της προσέλκυσης του Βελιγραδίου.
Σήμερα η Δύση, πιέζει για επίτευξη λύσεως προβάλλοντας την αναγκαιότητα της αποφυγής ενδεχόμενης αποσταθεροποίησης της πραγματικά προβληματικής περιοχής και επιζητώντας την ενίσχυση της νατοϊκής παρουσίας. Συγχρόνως, η Ουάσιγκτον φαίνεται ότι ανησυχεί και για μια ενδεχόμενη επιστροφή της Ρωσίας στην περιοχή και επιθυμεί να κλείσει και τα τελευταία «παράθυρα ευκαιρίας» με την ένταξη και των Σκοπίων στη Συμμαχία. Παρά τις δραματικές προειδοποιήσεις, εκτιμώ ότι η παρούσα κατάσταση μπορεί να διατηρηθεί ως έχει για ορισμένο ακόμη χρονικό διάστημα χωρίς σοβαρό κίνδυνο αποσταθεροποίησης της περιοχής με κατάλληλες ενέργειες των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκτιμώ επίσης ότι δεν θα πρέπει να θεωρείται πιθανή η ενάσκηση υπέρμετρων πιέσεων κατά της χώρας μας καθώς το θέμα δεν ενέχει υψηλή προτεραιότητα ούτε για την Ουάσιγκτον ούτε για τις Βρυξέλλες. Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες μάλλον ανατριχιάζουν στη σκέψη της μελλοντικής διεύρυνσης με χώρες των δυτικών Βαλκανίων. Ακόμη όμως και στο θέμα της εισδοχής στην Ατλαντική Συμμαχία και ως ένδειξη καλής θελήσεως της χώρας μας, υπάρχει πληθώρα ενδεχόμενων ελιγμών που μπορούν να εξασφαλίσουν την παροχή ικανοποιητικών εγγυήσεων ασφαλείας προς τα Σκόπια. Βέβαια οποιοδήποτε χειρονομία καλής θελήσεως, ενδεχομένως να αδυνατίζει την αποτελεσματικότητα της άκαμπτης πολιτικής μας και να οδηγεί την ΠΓΔΜ στην εμμονή της ασυμβίβαστης στάσης. Συνοψίζοντας, η άκαμπτη θέση μας δεν εγγυάται την τελική επίτευξη των στόχων μας αλλά μάλλον δημιουργεί ένα «εχθρικό» κρατίδιο (ανεξαρτήτως ονομασίας) στα βόρεια σύνορα μας ενώ δαπανά πολύτιμο «διπλωματικό κεφάλαιο» και δημιουργεί προβλήματα στην ελληνική πολύμορφη διείσδυση στην ευρύτερη περιοχή. Παράλληλα όμως μάλλον δεν φαίνεται ότι επί του παρόντος θα επιφέρει δυσβάστακτο κόστος στη χώρα μας.
Ούτε όμως η συμβιβαστική προσέγγιση εγγυάται την αγαστή συνεργασία με την οντότητα, υπό τη νέα ονομασία της που θα εμπεριέχει τη λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγα της. Σε μια ιδανική εξέλιξη, η συμβιβαστική λύση συνδυαζόμενη με την επίδειξη καλής θελήσεως θα οδηγήσουν σταδιακά στην απάλειψη των τριβών του παρελθόντος ενώ η γειτνίαση και οι μακροχρόνιες επαφές θα ενισχύσουν τις σχέσεις των δύο λαών. Πιθανόν όμως και το ενδεχόμενο της ενδυνάμωσης των εθνικιστικών στοιχείων που έχοντας εκπληρώσει μέρος των στόχων τους και καθοδηγούμενα από λαϊκιστές πολιτικούς θα εγείρουν νέες διεκδικήσεις και θα εφευρίσκουν σημεία τριβής με την Ελλάδα. Η επίτευξη ενός «έντιμου» συμβιβασμού επιβάλει την επίλυση του συνόλου των εκκρεμών ζητημάτων κατά τρόπο που δεν θα επιδέχεται αμφιβολίες και άκαιρες διεκδικήσεις. Από μέρος των επικριτών της συμβιβαστικής λύσης επισημαίνεται το ενδεχόμενο της συνέχισης της παραποίησης της ελληνικής ιστορίας και της προσπάθειας κλοπής εθνικών και πολιτιστικών συμβόλων με αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου, το κρατίδιο αυτό να εμφανίζεται ως ο συνεχιστής της μακεδονικής ιστορίας. Καίτοι μια συμβιβαστική λύση θα πρέπει να εμπεριέχει ξεκάθαρες και επίσημες τοποθετήσεις επί των θεμάτων αυτών εκ μέρους των Σκοπίων, η υποστήριξη της εθνικής κληρονομιάς και πολιτισμού είναι ένας αέναος αγώνας που η χώρα μας θα πρέπει να διεξάγει στο διηνεκές εφόσον δεν επιθυμεί να δει άλλους (και δεν είναι μόνο τα Σκόπια) να σφετερίζονται την ιστορία της ή ακόμη χειρότερο να απολέσει την ταυτότητα της στον ύπουλο «μύλο» της παγκοσμιοποιήσεως. Αναγκαία λοιπόν η επιλογή ενός ονόματος έναντι όλων, η άνευ υποσημειώσεων επίσημη διευκρίνιση της εθνικής ταυτότητας του γειτονικού λαού και η πλήρης καταδίκη και αποκήρυξη αλυτρωτικών βλέψεων με παράλληλο σεβασμό της ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού.
Καίτοι προσωπικά δεν θα ήθελα να δω στα βόρεια σύνορα μας ένα κρατίδιο με την ονομασία «Χ Μακεδονία/Μακεδονική Ψ», θεωρώ υπερβολική έως και φοβική, την επίκληση απειλής κατά της χώρας μας όπως αυτή προβάλλεται  από τους υποστηρικτές της άκαμπτης θέσεως. Εκτιμώ ότι σε τελευταία ανάλυση, ανησυχία πρέπει να διακατέχει τους σφετεριζόμενους την ξένη ονομασία καθώς ουδείς μακροπρόθεσμα μπορεί να εγγυηθεί την μη, εκ μέρους του ισχυροτέρου (Ελλάδος), επιδίωξη επανένταξης -με οποιονδήποτε τρόπο- ιστορικών εδαφών. Καθόσον μάλιστα, ο ένας εκ των δύο λαών που κατοικεί τα συγκεκριμένα εδάφη σήμερα (Σλάβοι), επιθυμεί -κατά μια ανάγνωση- να εμφανίζεται ως υποσύνολο (έστω και διακριτό) του γειτονικού πανάρχαιου έθνους (ελληνικό) που στην πλειονότητα των ιστορικών χρόνων κατείχε την ευρύτερη περιοχή. Δηλαδή, το νεοσύστατο αυτό κρατίδιο, υπό την ονομασία που θα περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγα της, θα είναι πάντα υποκείμενο (λόγω θέσεως, μεγέθους αλλά και ιστορίας) στην ελληνική «ήπια ισχύ» τουλάχιστον. Η μακροπρόθεσμη επιτυχία της Ελλάδος θα είναι αυτή ακριβώς η ειρηνική επιβολή και συστράτευση αυτού του κρατιδίου -ανεξαρτήτως ονόματος- στην ελληνική ζώνη επιρροής. Εκτιμώ ότι υπάρχουν αρκετοί λόγοι που καθιστούν αυτή την προοπτική εφικτή, υπό την προϋπόθεση της εφαρμογής μιας πολύπλευρης σταθερής πολιτικής και συμβιβαστικής επίλυσης των εκκρεμοτήτων πριν αυτά δρομολογήσουν μια δυναμική μακροχρόνιας αντιπαλότητας. Το ζητούμενο δεν είναι η δημιουργία στα βόρεια σύνορα μας μιας εχθρικής οντότητας, έστω και κατακερματισμένης, ούτε ενός νέου Κοσόβου αλλά ενός μικρού κράτους που θα θεωρεί την Ελλάδα ως τον φυσικό σύμμαχο, προστάτη και υπόδειγμα ανάπτυξης, θεσμών και πολιτισμού.
Φυσικά καμία από τις δύο προσεγγίσεις δεν εγγυάται την επιτυχία του στόχου αυτού. Απλά η άκαμπτη θέση και η αποφυγή της λύσεως φαίνεται -σήμερα- ότι απομακρύνει ακόμη περισσότερο τον επιζητούμενο στόχο της ειρηνικής και σταδιακής συνεργατικής πρωτοκαθεδρίας μας στην περιοχή. Στον αντίλογο ότι το αλβανικό στοιχείο δεν θα επιτρέψει ποτέ μια τέτοια εξέλιξη (πρωτοκαθεδρία της Ελλάδος), θα αντιπροτείνω ότι η ελληνική μακροχρόνια πολιτική, ασχέτως των αντιδράσεων, πρέπει να αποβλέπει στην πολιτική, οικονομική και πολιτιστική επικυριαρχία επί όλων των γειτόνων μας στη βαλκανική χερσόνησο ως υποκατάστατο της «Μεγάλης Ιδέας». Η ιστορία έχει αποδείξει ότι ακόμη και υπό δυσμενέστερες συνθήκες είχαμε σημαντικές επιτυχίες στο χώρο αυτό που προσδίδει και το «στρατηγικό βάθος» του Ελληνισμού. Σίγουρα, η εμφάνιση του εθνικισμού των βαλκανικών χωρών του 19ου αιώνα αποτελεί εμπόδιο στους σχεδιασμούς αυτούς, αλλά νέες μορφές διείσδυσης εμφανίζονται συνεχώς και η Ελλάδα διαθέτει τεράστια «κεφάλαια» που μπορεί και πρέπει να αξιοποιήσει.
Συνοπτικά παρουσιάστηκαν οι δύο πόλοι των αντικρουόμενων προσεγγίσεων για το πρόβλημα με τα ενδεχόμενα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα εκάστης. Η τελική επιλογή της ελληνικής θέσεως φυσικά και παρουσιάζει ενδιάμεσες τοποθετήσεις μεταξύ των δύο άκρων που περιγράφηκαν. Βασική προϋπόθεση η χάραξη, στήριξη και εφαρμογή μιας εθνικής γραμμής από την πλειονότητα των πολιτικών κομμάτων. Φυσικά στην εθνική αυτή προσπάθεια, ακόμη και για διαπραγματευτικούς λόγους, η εμφάνιση ανυποχώρητων θέσεων κρίνεται εποικοδομητική και ενισχυτική όταν όμως πίσω της υποκρύπτεται μια ειλικρινής διακομματική προσέγγιση ίσως και «διανομή ρόλων». Πάντοτε παραμένει και η ακραία -όσο και επικίνδυνη- επιλογή της υπονόμευσης της ύπαρξης αυτού του κράτους, σε συνεργασία με λοιπές γειτονικές δυνάμεις. Εκτιμώ ότι μια τέτοια επιλογή πρέπει να αποκλειστεί καθόσον μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες συνέπειες καίτοι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων όλες οι επιλογές είθισται να τοποθετούνται -φανερά ή σιωπηλά- στην τράπεζα των συνομιλιών. 
Ενδεχομένως στην προσπάθεια της εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσεως, η Αθήνα να πρέπει κατάλληλα να εγείρει και γενικότερες επιδιώξεις προς τις μεγάλες δυνάμεις. Παραδείγματος χάρη, σε περίπτωση συμφωνίας, οι δηλώσεις Σκοπίων και Αθηνών, περί μη εδαφικών και λοιπών διεκδικήσεων και του απαραβίαστου των συνόρων, θα μπορούσαν να τύχουν της επιβεβαίωσης όλων των βαλκανικών χωρών και για το σύνολο της ευρύτερης περιοχής υπό την εγγύηση των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ με αντίστοιχη αναφορά στο σύνολο των Συνθηκών (Λωζάννης, Ρώμης κλπ) που διέπουν την ειρηνική συνύπαρξη των τελευταίων δεκαετιών. Ακόμη και η πολυαναμενόμενη -από αρκετούς- είσοδος των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ θα αποτελούσε μια άριστη ευκαιρία για παρόμοιες ξεκάθαρες, σταθεροποιητικές δηλώσεις (ακόμη και στην περίπτωση που αυτή λάβει χώρα άνευ επιλύσεως του προβλήματος και υπό προσωρινή ονομασία), μη τρέφοντας όμως ψευδαισθήσεις περί των ορίων όλων αυτών των δηλώσεων και μη λησμονώντας την κεφαλαιώδη σημασία της «αυτοβοήθειας». Σε κάθε περίπτωση, τυχόν ελληνικές αναπόφευκτες υποχωρήσεις, στο θέμα της ονομασίας, θα πρέπει να συνοδεύονται όχι μόνο από ξεκάθαρες σκοπιανές ικανοποιητικές τοποθετήσεις επί των υπολοίπων σημείων τριβής αλλά και από έμπρακτες και σε διάφορους τομείς, θετικές υπέρ της Ελλάδος θέσεις των λοιπών συμμάχων χωρών. Η κυβέρνηση, έχουσα τη συμπαράσταση της αντιπολίτευσης, θα πρέπει με ιδιαίτερη προσοχή και λεπτότητα να διαπραγματευθεί τα «αντισταθμιστικά οφέλη».
Παράλληλα η κυβέρνηση πρέπει να εντείνει τις ενέργειες προσέγγισης του λαού των Σκοπίων σε όλους τους τομείς διευκρινίζοντας ότι ανεξαρτήτως αποτελέσματος των προσπαθειών, η Ελλάδα θα εξακολουθήσει να ενδιαφέρεται και υποστηρίζει τη χώρα αυτή ενώ θα εξαντλήσει τις δυνατότητες αγαστής συνεργασίας σε όλους τους τομείς εκτιμώντας ότι η εξεύρεσης λύσεως, παρά τα δυσεπίλυτα προβλήματα, αποτελεί θέμα χρόνου καθώς αμφότερες διακατέχονται από φιλικά αισθήματα.  Σε αυτήν την κατεύθυνση προηγούμενες αλλά και πρόσφατες συνεργασίες σε θέματα ενέργειας, συγκοινωνιών, εμπορίου, τουρισμού, στρατιωτικής διπλωματίας και γενικότερων διμερών επαφών κινούνται στη σωστή κατεύθυνση και πρέπει να ενταθούν. Παράλληλα όμως προσπάθεια ενημέρωσης για τις εθνικές θέσεις, συνοδευόμενη με επίθεση «αγάπης και στήριξης» προς τα Σκόπια πρέπει να εντατικοποιηθεί προς όλες τις χώρες και οργανισμούς.
Συχνά γίνεται αναφορά και στην ανάγκη διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την έγκριση οποιασδήποτε λύσεως. Η καταφυγή σε δημοψήφισμα, παρά τη θελκτικότητα και την έκφραση της άμεσης δημοκρατίας δεν αποτελεί πάντα την βέλτιστη επιλογή.  Όμως η μονόπλευρη δήλωση καταφυγής στη λύση αυτή (προβάλλεται από τα Σκόπια) χρησιμοποιείται ως μέσο έμμεσης δήλωσης αδυναμίας περαιτέρω υποχωρήσεων καθώς αυτές θα απορριφθούν από τη λαϊκή βούληση. Παρόμοιες επιλογές αναγκαστικά συμπαρασύρουν και την άλλη πλευρά σε παρόμοια στάση και οι ευκαιρίες συμβιβασμού ελαττώνονται σημαντικά.
Συγχρόνως δεν πρέπει να ξεφεύγει της προσοχής μας ότι οι αθροιστικές και σε βάθος χρόνου υποχωρήσεις της ελληνικής πλευράς, χωρίς δυστυχώς την εξασφάλιση ανταλλαγμάτων, επιδρούν αρνητικά στο γόητρο της χώρας καθώς προσδίδουν την εντύπωση της αδυναμίας εμμονής στους στόχους μας. Πράγματι η ελληνική θέση έχει αποδεχθεί μια αξιοσημείωτη υποχώρηση (σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη «Μακεδονία» που θα ισχύει έναντι όλων-erga omnes, για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή συζήτηση) χωρίς να έχουμε αντίστοιχη ανταπόκριση από την άλλη πλευρά ή την αναμενόμενη αναγνώριση από τη διεθνή κοινότητα. Η ελληνική αυτή θέση (αναγράφεται στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου  Εξωτερικών) αποτελεί μάλλον το μέγιστο των παραχωρήσεων στο θέμα της ονομασίας χωρίς βέβαια να επιλύονται και τα υπόλοιπα, εξίσου σημαντικά, προβλήματα. 
Σε κάθε περίπτωση ο πολιτικός μας κόσμος πρέπει να δει το πρόβλημα των Σκοπίων ως μια εθνική υπόθεση που δεν επιδέχεται κομματικούς χειρισμούς, με οφέλη και κόστη που θα πρέπει να αναληφθούν  ισομερώς από τα κόμματα που θα συμπορευθούν σε μια ελάχιστη κοινή γραμμή. Η πολυπλοκότητα του θέματος πρέπει να γίνει κατανοητή από τον ελληνικό λαό και να αποφευχθεί πάση θυσία η χρήση ανέφικτης συνθηματολογίας, λαϊκίστικων επιχειρημάτων και κυρίως διχαστικών πρακτικών σε «ενδοτικούς» και «πατριώτες». Ήδη η ελληνική πλευρά έχει αποδεχθεί ένα αρκετά ρεαλιστικό συμβιβασμό στο θέμα της ονομασίας (που εκφράζει μάλλον την πλειονότητα του πολιτικού κόσμου) επί του οποίου και θα πρέπει να επιμείνει εστιάζοντας στην επίτευξη μόνιμης και ξεκάθαρης λύσης σε όλα τα επιμέρους εξίσου σημαντικά ζητήματα.
Σίγουρα ουδεμία προσέγγιση δεν εγγυάται την επιζητούμενη επιτυχία στο συγκεκριμένο θέμα αλλά τουλάχιστον πρέπει να υπάρξει σύμπλευση ως προς τον τελικό εθνικό στόχο. Ο τελικός εθνικός αντικειμενικός στόχος στη περιοχή των Βαλκανίων πρέπει να είναι η πολιτική, διπλωματική, οικονομική και πολιτιστική πρωτοκαθεδρία μας. Εστιάζοντας στην πραγμάτωση του στόχου αυτού μπορεί να αποδεχθούμε τακτικές υποχωρήσεις ακόμη και σε βασικά ζητήματα όπως αυτό της ονομασίας. Προϋπόθεση ότι η οποιαδήποτε συμβιβαστική λύση που θα αποδεχθούμε να επιλύει όλα τα υπάρχοντα διμερή προβλήματα (εξυπακούεται ότι θα απαιτηθούν αμοιβαίοι συμβιβασμοί), να μηδενίζει τις πιθανότητες μελλοντικών τριβών με το γειτονικό κράτος και να δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις και γόνιμο έδαφος της ελληνικής διείσδυσης. Επίσης, καίτοι αναγνωρίζω τη σκοπιμότητα εκμετάλλευσης «παραθύρων ευκαιρίας» είμαι επιφυλακτικός προς τις επιβαλλόμενες λύσεις μέσω εξωτερικών πιέσεων, εκβιασμών, ανέφικτων χρονοδιαγραμμάτων και διαδικαστικών μεθοδεύσεων (ή παγιδεύσεων) τύπου «σχεδίου Ανάν».
Ελπίζουμε ότι ο ελληνικός πολιτικός κόσμος θα επιδείξει την επιβαλλόμενη (πρωτόγνωρη) ωριμότητα και υπευθυνότητα στην επίλυση αυτού του πραγματικά δύσκολου προβλήματος καίτοι η μέχρι τώρα συμπεριφορά του δεν μας καθιστούν αισιόδοξους. Ολοκληρώνω επαναλαμβάνοντας την εκτίμηση μου ότι καίτοι η πολυπλοκότητα του προβλήματος δεν επιτρέπει τον μετά βεβαιότητας προσδιορισμό της βέλτιστης λύσεως και η ορθότητα της επιλογής θα κριθεί μόνο σε βάθος χρόνου, η επίτευξη μιας πλήρους αμοιβαίας αποδεκτής λύσης που θα αντιμετωπίζει όλες τις εκκρεμότητες, έστω και με τη χρήση σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό, αποτελεί το καλύτερο δρόμο που προωθεί τα εθνικά μας συμφέροντα στη σφαίρα του εφικτού και του ρεαλισμού.

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού και στο Σκοπιανό

on Tuesday, 23 January 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Η επίλυση των διαφορών Ελλάδος-Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας αναμφισβήτητα αποτελεί βασικό στόχο της υψηλής στρατηγικής των Αθηνών. Την παρούσα χρονική περίοδο, η κυβέρνηση των Σκοπίων, διακηρυκτικά και για πληθώρα λόγων, επιδεικνύει μια πιο διαλλακτική στάση από την προκάτοχο της.
Η κοινή λογική, ο ρεαλισμός και η ιστορία, διαχρονικά και σε ανάλογες περιπτώσεις, υποδεικνύουν την αναγκαιότητα αμοιβαίων υποχωρήσεων, αρκετά επώδυνων για αμφότερες τις πλευρές. Το εύρος των υποχωρήσεων εξαρτάται αφενός από την ισορροπία ισχύος, όπως αυτή αποτυπώνεται στην συγκεκριμένη διεθνή κατάσταση και αφετέρου από την επιτυχή στρατηγική της διαπραγματεύσεως της κάθε πλευράς με τον παράγοντα εθνικής ενότητας να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο.

Ο τελευταίος παράγοντας, λόγω της διμερούς εθνοτικής συγκρότησης της ΠΓΔΜ, αποτελεί και έναν από τους αδύναμους κρίκους του κρατικού οικοδομήματος και ταυτόχρονα βασικό λόγο εμμονής του σλαβομακεδονικού στοιχείου στην εμμονή δημιουργίας μιας ταυτότητας.
 
Η Ελλάδα, στην άλλη πλευρά, μη έχουσα ανάλογα προβλήματα, προσπαθεί με συνυπευθυνότητα σχεδόν του συνόλου του πολιτικού κόσμου να εξουδετερώσει το βασικό της αυτό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Δυστυχώς η επίλυση του σκοπιανού δεν αντιμετωπίζεται μέσα από το πρίσμα της αναγκαιότητας θετικής επίλυσης ενός εθνικού προβλήματος αλλά ως ένα μέσο για την εξουδετέρωση του πολιτικού μας αντιπάλου. Πρωταρχική βέβαια η ευθύνη της κυβερνήσεως που με τους χειρισμούς της δημιουργεί εύλογες ανησυχίες για τις προθέσεις και τους ερασιτεχνικούς χειρισμούς της. Δεν είναι όμως άμοιρη ευθυνών και η μείζονα αντιπολίτευση που αντί αξιόπιστης κριτικής εστιάζει να πλήξει τον «αφύσικο» κυβερνητικό συνασπισμό.
 
Εκτιμώ ότι η ανεύθυνη προσέγγιση του θέματος από την πλευρά των κομμάτων των Αθηνών και το πολιτικό κόστος, θα εξαλείψουν οποιοδήποτε ελπίδα εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσεως την παρούσα χρονική στιγμή. Μια παρόμοια εξέλιξη δεν είναι απαραιτήτως αρνητική με την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα έχει την ικανότητα να ελιχθεί κατάλληλα και να αποφύγει τη στοχοποίηση της για τυχόν αποτυχία των διαπραγματεύσεων. Ως εκ τούτου, πέραν των προσπαθειών επίλυσης, που επιβάλλεται να συνεχίσει η ελληνική κυβέρνηση (ευχής έργο θα ήταν να μπορούσε να το κάνει σε συνεργασία με το σύνολο του πολιτικού κόσμου), θα πρέπει να είναι σε ετοιμότητα αντιμετώπισης των συνεπειών ενός ναυαγίου.
 
Στην περίπτωση αυτή, αφού προβάλει πειστικά την άποψη της για τα αίτια της ενδεχόμενης αποτυχίας θα πρέπει να διαβεβαιώσει, Σκόπια και διεθνές περιβάλλον, για τις προθέσεις στήριξης της ΠΓΔΜ μέχρι την εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσεως. Καθώς μάλιστα, η ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ δεν θα είναι δυνατή, ίσως θα πρέπει να εξεταστεί η περίπτωση της ελληνικής πρωτοβουλίας για εγγύηση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας σε συνεργασία με τους δύο άλλους νατοϊκούς γείτονες (Αλβανία και Βουλγαρία). Η ανάληψη δεσμεύσεων και ρίσκου είναι αναπόφευκτη για οποιαδήποτε χώρα επιθυμεί να διαδραματίσει ρόλο στην περιοχή της. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι το κράτος των Σκοπίων δεν κινδυνεύει σήμερα από εξωτερικές απειλές, που καλύπτει το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, αλλά από εθνοτικές εσωτερικές αναταράξεις που μπορούν να υποθάλψουν εξωτερικοί παράγοντες αλλά κυρίως η εσωτερική πολιτική αστάθεια και η οικονομική στασιμότητα. Φυσικά το ΝΑΤΟ ανησυχεί για τις ρωσικές προσπάθειες επανάκαμψης στα Βαλκάνια (ειδικά σε Σερβία και ΠΓΔΜ) με πολιτικά, αμυντικά, οικονομικά και ενεργειακά projects αλλά μάλλον τα Σκόπια δύσκολα θα εγκαταλείψουν τη δυτική επιλογή που πριν από χρόνια πραγματοποίησαν.
 
Παρά τις δηλώσεις αξιωματούχων για την αναγκαιότητα ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ εκτιμώ ότι καίτοι αποτελεί επιθυμητή εξέλιξη, δεν αποτελεί αυτή τη στιγμή ζωτική προτεραιότητα ούτε για το ΝΑΤΟ, ούτε για την ΕΕ, ούτε για την Ουάσιγκτον καθώς διαβλέπουν ότι δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος κατάρρευσης ή αποσταθεροποίησης. Το αλβανικό στοιχείο, επί του παρόντος, ακολουθεί τις αμερικανικές προτροπές και έχοντας εστιάσει στο θέμα του Κοσσόβου δεν επιθυμεί να ανοίξει και ένα νέο μέτωπο, σε τομέα που εκτιμά ότι η δημογραφία ήδη κινείται σταθερά προς όφελος του. Οι παραπάνω εκτιμήσεις, εάν επαληθευτούν, προσφέρουν στη χώρα μας τη δυνατότητα εμμονής σε μια πλήρη λύση, με τη σύνθετη ονομασία να αποτελεί τη μέγιστη ελληνική υποχώρηση εφόσον όλα τα λοιπά (και πλέον ευαίσθητα) θέματα, ταυτότητος, αλυτρωτισμού, σχέσεων κλπ θα έχουν ειλικρινώς και δια παντώς διευθετηθεί.
 
Σε κάθε περίπτωση, αναγκαία και η συνέχιση και ενίσχυση κάθε είδους διμερούς ή πολυμερούς συνεργασίας μας με την ΠΓΔΜ σε τομείς της οικονομίας, ενέργειας, εκπαίδευσης, πολιτικής προστασίας, ασφάλειας και άμυνας. Για παράδειγμα, η προσφορά σημαντικού αριθμού θέσεων σε σκοπιανούς φοιτητές στα ελληνικά πανεπιστήμια αλλά και σε στρατιωτικές και αστυνομικές σχολές θα αποτελούσε όχι μόνο κίνηση καλής θελήσεως αλλά και προσπάθεια προσεταιρισμού των αυριανών ελίτ της χώρας αυτής.
<<  1 [23  >>