Παρέμβαση-Συνομιλία Πρέσβυ Αλέξανδρου Μαλλιά για τις Ελληνο-Αμερικανικές Σχέσεις

Πατήστε επάνω στην εικόνα για να συνδεθείτε μέσω ΖΟΟΜ

Ο σύνδεσμος εισόδου στην πλατφόρμα ΖΟΟΜ (JoinZoomMeeting ) είναι:  

https://zoom.us/j/2463957163?pwd=SmY2Vk5XblRwSVRuRjZvajI3eHRTQT09

 

Έπειτα πατήστε το κουμπί «OpenZoomMeetings»

Εναλλακτικά μπορείτε να μπείτε και με χρήση της ιστοσελίδας www.zoom.us και προσδιορίζοντας ότι θέλετε να παρακολουθήσετε

το Meeting ID: 246 395 7163  και με Passcode: 12345

Μέσω ΖΟΟΜ υπάρχει περιορισμός στην παρακολούθηση μόνο 100 ατόμων. 

Οι υπεράριθμοι μπορούν να χρησιμοποιούν το You Tube Live Streaming σύνδεσμο:

 

https://youtu.be/nxS_KrQKqIs


Όσοι παρακολουθήσουν την ομιλία δικαιούνται πιστοποιητικό παρακολούθησης από τη Γραμματεία ΕΛΙΣΜΕ

Παρακαλούμε πολύ να εισέρχεστε στο ΖΟΟΜ με χρήση του αληθινού σας ονόματος και όχι ψευδωνύμου.

Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Η συμβολή των Φιλελλήνων στον Εθνικό Αγώνα του ’21

on Saturday, 27 March 2021. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Του Δημήτρη Ν. Ηλιόπουλου, Πρέσβυς ε.τ., Μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ, Επιστημονικός Συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ

Η συμβολή των Φιλελλήνων στον Εθνικό Αγώνα του ’21-

 

 

Γράφει ο Δημήτρης Ν.Ηλιόπουλος

Όλες οι επέτειοι  – ιδίως οι μείζονες – αποτελούν αφορμή για ενδοσκόπηση, για αποτίμηση με σκοπό την άντληση χρησίμων συμπερασμάτων προς όφελος των επερχομένων γενεών. Η 200η Επέτειος της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση, ιδιαίτερα στους χαλεπούς καιρούς της πανδημίας που διερχόμαστε με όλα τα πολύπλοκα και πολύ-επίπεδα προβλήματα που αυτή προκαλεί.

Και τούτο διότι η Επανάσταση του 1821 εναντίον του Οθωμανικού ζυγού έχει αναλυθεί σε όλες τις πτυχές της, ιδιαίτερα εκείνες που κληρονόμησε στο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, ορισμένες από τις οποίες εξακολουθούν και εκδηλώνονται μέχρι σήμερα με τα θετικά και αρνητικά πρόσημα τους. Σημειώνεται και ο καταλυτικός ρόλος που η Επανάσταση διαδραμάτισε στην ιστορία με την ίδρυση του πρώτου ανεξάρτητου κράτους της Βαλκανικής χερσονήσου, ανοίγοντας τον δρόμο και στους άλλους λαούς της περιοχής για να αγωνισθούν κι αυτοί για την ανεξαρτησία τους.

Εορτάζοντας λοιπόν την Παλιγγενεσία, οδηγούμεθα άφευκτα σε μια ανασκόπηση όλων εκείνων των παραγόντων που συνετέλεσαν αποφασιστικά στην επιτυχή κατάληξη του απελευθερωτικού αγώνα. Αφήνοντας κατά μέρος αυτή καθεαυτή την φιλοπατρία, την αυτοθυσία και την πολεμική αρετή και ανδρεία των Ελλήνων αγωνιστών της εποχής, άξια διερεύνησης είναι και η συμβολή του εξωτερικού παράγοντα πρωτίστως σε κρατικό επίπεδο και δευτερευόντως σε επίπεδο προσωπικοτήτων. Μόνο που στην περίπτωση αυτή, οι ρόλοι αντεστράφησαν. Και το φαινόμενο αυτό πρέπει να εξηγηθεί. Η απελευθέρωση ήλθε σαν  απότοκο όχι μόνο των υπέρογκων θυσιών του ελληνικού λαού αλλά, κατά ένα μεγάλο μέρος, και της πίεσης που άσκησε το φιλελληνικό ρεύμα στις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, οι οποίες μετά το Συνέδριο της Βιέννης του 1815 έβλεπαν λίαν δυσμενώς οποιασδήποτε ενέργεια που θα ανέτρεπε τα αποτελέσματα του. Και η Επανάσταση του 1821 ξέσπασε ακριβώς μέσα σ’ αυτό το δυσμενές κλίμα.

Ο Φιλελληνισμός σαν ευρωπαϊκό αλλά και ευρύτερο φαινόμενο, που εκδηλώθηκε κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης αποτελεί ένα μοναδικό κεφάλαιο στην παγκόσμια ιστορία. Σε καμία άλλη περίπτωση αγώνα για εθνική χειραφέτηση και ανεξαρτησία, απανταχού του κόσμου, δεν εκδηλώθηκε ένα κύμα υποστήριξης που συμπεριέλαβε όχι μόνο την ηθική υποστήριξη του και την πίεση προς τις κατά περίπτωση εμπλεκόμενες κυβερνήσεις, αλλά και μια τεράστια κινητοποίηση παροχής υλικής και οικονομικής αρωγής και πάνω από όλα την προσωπική συμμετοχή σημαντικών προσωπικοτήτων της εποχής, πολλοί εκ των οποίων απώλεσαν τις ζωές τους.

Ποιά ήταν όμως η κινητήρια δύναμη που παρήγαγε αυτό το τεράστιο κύμα υποστήριξης σε μία τέτοια κρίσιμη περίσταση; Πρώτον και κύριο οι Έλληνες είχαν το μοναδικό προνόμιο να είναι γνωστοί ως έθνος χάρη στους αρχαίους προγόνους τους, που οι λαοί της Ευρώπης – και αργότερα και των άλλων ηπείρων- ήδη από την Αναγέννηση θαύμαζαν και μελετούσαν. Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, όταν πληροφορήθηκαν την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα του ελληνικού έθνους συγκινήθηκαν βαθιά νιώθοντας ότι τους αφορούσε, μια και οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούνταν από τον δυτικό κόσμο η βάση της φιλοσοφίας του, των ιδεών και του πολιτισμού του. Πολλοί ήσαν κι εκείνοι που αισθάνθηκαν την ανάγκη να σταθούν στο πλευρό ενός χριστιανικού έθνους απέναντι σε ένα αλλόθρησκο βάρβαρο κατακτητή.

Από την άλλη πλευρά, η ανδρεία και τα ηρωικά πολεμικά κατορθώματα των εξεγερμένων Ελλήνων απέναντι σε ένα αριθμητικά υπέρτερο και στρατιωτικά ισχυρότερο εχθρό,  προκάλεσαν κύματα θαυμασμού και αλληλεγγύης. Σε συνδυασμό με τις θηριωδίες των Οθωμανών σε βάρος αθώων χριστιανικών πληθυσμών ενδυνάμωσαν τα αισθήματα συμπάθειας προς τους αγωνιζομένους και ώθησαν πολλούς να ενστερνισθούν την ανάγκη ουσιαστικής συνδρομής προς αυτούς. Ελληνικά τοπωνύμια όπως Χίος, Ψαρά, Μεσολόγγι, Τρίπολι, Καλαμάτα, Μάνη έγιναν γνωστά από άκρη σε άκρη της Ευρώπης καθώς και τα ονόματα των πρωτεργατών της Επανάστασης όπως  .Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Μπουμπουλίνα, Υψηλάντης, Παπαφλέσσας, Μπότσαρης, Μιαούλης, ξεσήκωσαν παθιασμένα συναισθήματα που στάθηκαν ικανά να κάμψουν κάθε αντίθεση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων στον αγώνα του ελληνικού έθνους.

Ο Φιλελληνισμός εκδηλώθηκε από αυτούς που δρούσαν υπέρ των Ελλήνων από τις πατρίδες τους, μέσα από φιλελληνικές επιτροπές, διοργανώνοντας εράνους σε χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής και  συγκεντρώνοντας ρούχα, χρήματα και τρόφιμα για να ανακουφίσουν τη δυστυχία του ελληνικού λαού που κινδύνευε να αφανιστεί από τις εχθροπραξίες, τον λιμό, τις επιδημίες και το φάσγανο του βάρβαρου κατακτητή.

Επίσης εκδηλώθηκε με έμπρακτη συστράτευση με τους μαχόμενους Έλληνες. Πάνω από 1.200 άτομα ήρθαν από την Ευρώπη και την Αμερική για να πολεμήσουν μαζί με τους επαναστάτες. Περισσότεροι από 350 Φιλέλληνες έπεσαν στον αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας.

Ο Φιλελληνισμός πέραν από ιδεολογικό και πολιτικό κίνημα, βρήκε έκφραση  και ως λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό ρεύμα με αξιοσημείωτη επιρροή πάνω στην κοινή γνώμη των πατρίδων τους και μέσω αυτής, στα κυβερνητικά στελέχη αυτών. Είναι γνωστή η συγκίνηση που προκάλεσαν οι ζωγραφικοί πίνακες του Ντελακρουά, που εξιστόρησαν με την δύναμη της εικόνας τις τραγωδίες της Χίου, του Μεσολογγίου κλπ.  Από την άλλη πλευρά, οι άνθρωποι του πνεύματος μέσω της συγγραφικής τους συνεισφοράς συνέβαλλαν τα μέγιστα στην διαμόρφωση και γιγάντωση του φιλελληνικού συναισθήματος της κοινής γνώμης της εποχής. Ο ενθουσιασμός για την κλασική αρχαιότητα ενέπνευσε πνευματικούς δημιουργούς του βεληνεκούς του Γκαίτε και του Βρετανού ρομαντικού ποιητή  Πέρσι Σέλλεϋ, ο οποίος είχε γράψει: «Είμαστε όλοι Έλληνες». Και πάνω από όλους φαντάζει τεράστια η ρομαντική μορφή του Λόρδου Μπάιρον που με την ενεργή ανάμιξη του και τον θλιβερό θάνατο του ενίσχυσε το φιλελληνικό κίνημα της πατρίδας του. Μέσα σε αυτό το φορτισμένο συγκινησιακά κλίμα, ο Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Τζώρτζ Κάνινγκ, επηρεασμένος από φιλέλληνες Βρετανούς μετέβαλε την μέχρι τότε αρνητική στάση της Αγγλίας, συμπαρασύροντας και τη Γαλλία και τη Ρωσία.

Έτσι παρατηρούμε ότι η συσπείρωση του παγκόσμιου Φιλελληνικού κινήματος λειτούργησε ευεργετικά υπέρ του ελληνικού απελευθερωτικού αγώνα. Ως απότοκο της πίεσης της κοινής γνώμης και σημαντικών προσωπικοτήτων της εποχής, με την συνθήκη του Λονδίνου τον Ιούλιο 1827 οι Μεγάλες Δυνάμεις, αποφάσισαν την ειρήνευση στην Ελλάδα προτείνοντας παράλληλα την παραχώρηση ανεξαρτησίας στους Έλληνες. Ήταν μία απόφαση που άλλαξε ουσιαστικά τα δεδομένα του ελληνικού ζητήματος και οδήγησε τελικά στην ίδρυση του Ελληνικού Κράτους. Η επανάσταση όμως δεν είχε ακόμη τελειώσει καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέρριψε τη Συνθήκη. Η επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων οδήγησε στην καταστροφή του τουρκο-αιγυπτιακού στόλου στο Ναβαρίνο τον Οκτώβριο του 1827 και πυροδότησε εξελίξεις που οδήγησαν  στην οριστική ανεξαρτησία του νέου ελληνικού κράτους, η οποία παγιώθηκε δυόμισι χρόνια αργότερα με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830.

Ο ρόλος του Φιλελληνισμού υπήρξε όντως καταλυτικός όπως εκφράστηκε τόσο μέσω της διανόησης της εποχής, στρατιωτικών, γιατρών, εμπόρων, ακόμη και απλών ανθρώπων και μεταγενέστερα των κυβερνήσεων των Μεγάλων Δυνάμεων. Τον μεγαλειώδη αυτό Φιλελληνισμό, ανεξαρτήτως του σημείου εκκίνησης του, της ταραγμένης διαδρομής του και της εποικοδομητικής του κατάληξης, απεικόνισε ιδεατά ο μέγας Γάλλος ρομαντικός συγγραφέας Βικτώρ Ουγκώ μέσα από την  ακόλουθη εμβληματική του φράση: «Ο κόσμος είναι μία διεύρυνση της Ελλάδος και η Ελλάς είναι ο κόσμος σε σμίκρυνση».

* Ο κ. Δημήτρης Ν. Ηλιόπουλος είναι Πρέσβυς ε.τ., Μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ, Επιστημονικός Συνεργάτης του

 

200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ: ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ, ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

on Wednesday, 24 March 2021. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Του Π.Ι.Καραφωτιά, τ. Διευθύνων Σύμβουλος του Γραφείου ΟΗΕ για Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, συγγραφέας

200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ: ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ: ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΟΙ  ΑΛΛΑ  ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ                                                                      

 

       Π.Ι.Καραφωτιάς*

Η συγκλονιστικά μοναδική ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης, της Ελληνικής Εθνεγερσίας, είναι διεθνώς γνωστή έχοντας κερδίσει διαχρονικά σπουδαία εύσημα. Μετά από 400 περίπου χρόνια στυγνής σκλαβιάς, γενοκτονιών, φρικτών εγκλημάτων και κτηνωδιών, οι Ελληνες κατόρθωσαν, παρά τις τρομερά αντίξοες συνθήκες, με την αθάνατη πίστη τους στο Θεό και στην ελευθερία, με ανυπολόγιστες θυσίες και αυτοθυσίες, να απελευθερωθούν και να αποκτήσουν πάλι ανεξάρτητη -τηρουμένων των αναλογιών- κρατική οντότητα και εθνική υπόσταση. 

       Οπωσδήποτε, στον ιερό αυτό αγώνα τους συμπαραστάθηκαν Φιλέλληνες από διάφορα κράτη με δημοκρατική συνείδηση. Ωστόσο, ορισμένα, με Θουκυδίδεια προσέγγιση, τη δέσμευσαν με διαφανείς ή αδιαφανείς θεσμούς, με τοποτηρητές-επιστάτες, και την χρησιμοποίησαν για τα δικά τους αποκλειστικά συμφέροντα. Και τούτο διαπιστώθηκε με δραματικά και τραγικά γεγονότα. Ένα από αυτά ήταν η μεθοδευμένη διχαστική πολιτική τους. Οσοι αγνοί Πατριώτες όπως οι Καποδίστριας, Κολοκοτρώνης, Νικηταράς κ.ά. ανέλαβαν σημαντικά αξιώματα πασχίζοντας να δημιουργήσουν ένα δημοκρατικά βιώσιμο κράτος, δολοφονήθηκαν, φυλακίστηκαν κ.λπ. Ετσι διαιωνίστηκε  η ξένη εξάρτηση, η οποία, δυστυχώς, σε ένα βαθμό, συνεχίζεται προς δόξαν των κατά τον Δημοσθένη «παραξίαν ευτυχούντων».   

         Ένα από τα θλιβερά αποτελέσματα, πέραν από τους διχασμούς, υπήρξε  και η πρόκληση χάσματος μεταξύ ατομικού και συλλογικού-εθνικού συμφέροντος, το οποίο διαιωνίζεται στο πλαίσιο της αναξιοκρατίας και των αρνητικών συνεπειών της, αδικίας, αποκλεισμού, διακρίσεων κ.λπ., που έχουν επιβάλλει διεφθαρμένα διαφανή ή αδιαφανή κυκλώματα εξουσίας και κερδοσκοπίας. Και η παιδεία ακόμη πάσχει κι αδυνατεί να βοηθήσει.

        Και το απογοητευτικό αποτέλεσμα είναι ότι η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας και του πολιτισμού, να συρρικνώνεται, να «υποδουλώνεται» πολιτικά, οικονομικά, πολιτισμικά, και να βρίσκεται σε συνεχή άμυνα εναντίον νέο-ιμπεριαλιστικών τάσεων γειτονικών χωρών με συνέπεια την μη πρόοδο και ευημερία του λαού της εκτός των προνομιούχων «εξουσιαστών».

         Μια επιγραμματική-επιλεκτική αναδρομή  ίσως βοηθήσει στην άντληση χρήσιμων συμπερασμάτων.

1)  Διχασμοί, αντιπαλότητες και καταστροφικές συγκρούσεις κατά τη διάρκεια της Επανάστασης που παραλίγο να υπονομεύσουν το νικηφόρο αποτέλεσμα. Ιδιαίτερα, η δολοφονία του Καποδίστρια σηματοδότησε την τραγική παρακμή του έθνους. Επίσης, η φυλάκιση Κολοκοτρώνη καθώς και ο διωγμός άλλων Ηρώων.

2) Μικρασιατική Τραγωδία με περίπου 80 χιλιάδες νεκρούς Ελληνες λόγω διχασμού και ξένων επεμβάσεων.

3) Ξενοκίνητος εθνοκτόνος εμφύλιος με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα κ.ά.  καταστροφικές επιπτώσεις που παρήκμασαν  σοβαρά το έθνος.  

4)Απώλεια Βορείου Ηπείρου εξαιτίας ξένων επεμβάσεων και συνεχείς διωγμοί εναντίον της Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία.

5) Τουρκική στρατιωτική εισβολή στην Κυπριακή Δημοκρατία με συνέργεια ξένων Δυνάμεων και παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής για 47 ολόκληρα χρόνια κατά παράβαση των αποφάσεων του ΟΗΕ κ.λπ., με την παρασκηνιακή ανοχή και υποστήριξη τρίτων. Συνεχείς απειλές και προκλήσεις των Τούρκων και παραβιάσεις του Ελληνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου κατά παράβαση του Χάρτη του ΟΗΕ, του Διεθνούς Δικαίου κ.λπ. με την ανοχή πάλι ξένων Δυνάμεων. Μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε μουσουλμανικό τέμενος παρά τις διαμαρτυρίες ΟΥΝΕΣΚΟ κ.λπ. ΙΜΙΑ και τραγική απώλεια Ελλήνων Στρατιωτικών.

6) Σφετερισμός του ελληνικού ονόματος «Μακεδονία» από ένα τεχνητό κρατίδιο-παρίας, με τη συνέργεια «φίλων» και «συμμάχων».

7) Μη εξόφληση των Γερμανικών Αποζημιώσεων παρά τη γενοκτονία που διέπραξαν οι Ναζί και την  οικονομική κ.λπ. καταστροφή της Ελλάδας. Άλλες χώρες έχουν αποζημιωθεί.

8) Η μη επιστροφή ή «επανένωση» των  Γλυπτών του Παρθενώνα κ.λπ. που αποτελεί «πολιτισμικό έγκλημα».

9) Ανέλεγκτη μετανάστευση και  συστηματική αφαίμαξη ελληνικών εγκεφάλων με δραματικές επιπτώσεις για την Ελλάδα.

10) Οικονομική συρρίκνωση με προσχεδιασμένα μνημόνια κ.λπ.

11) Δημογραφική Συρρίκνωση με τραγικές συνέπειες.

12) Αφελληνισμός της Διασποράς με πρώτο θύμα την ωραιότατη ελληνική γλώσσα. 

13) Αύξηση της αστυφιλίας και εγκατάλειψη της επαρχίας με τραγικά αποτελέσματα στην υγεία κ.λπ. Η συστηματική αποκέντρωση, που θα μπορούσε να συμβάλει σημαντικά στην ανάπτυξη της χώρας, στις καλένδες της αδιαφορίας και των κομματικών σκοπιμοτήτων.

14) Αύξηση της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα, εγκληματικότητα, ακόμη και τρομοκρατία, ηθική σήψη με βιασμούς ανηλίκων κ.λπ. Ωστόσο, οι νόμοι παραμένουν απαράδεκτα επιεικείς, ακόμη και έναντι τρομοκρατών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.  

15) Διαιώνιση της κομματοκρατίας, του πελατειακού κράτους, ρουσφετοκρατία, ασυδοσία σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, απουσία ολιστικής παιδείας,  ανασφάλεια, αντι-παραγωγικός συνδικαλισμός, κομματική  επέμβαση σε θεσμούς, π.χ. Δικαιοσύνη, Ενοπλες Δυνάμεις κ.λπ.

16) Καλλιέργεια από ανθελληνικά κυκλώματα γενικής ακηδίας για τα εθνικά ζητήματα. Υποπτες ΜΚΟς κ.λπ.

17) Καλλιέργεια πολιτισμικής υποκουλτούρας από ΜΜΕ.  

18) Διαιώνιση  του διχασμού και της αναξιοκρατίας που τόσα δεινά έχουν επισωρεύσει στο Ελληνικό Εθνος.

19) Ακόμη και στον αόρατο «πόλεμο» του κορωναϊού, συνεχίζεται η αρνητική πολιτική αντιπαράθεση αντί να υπάρχει σύμπνοια για την αντιμετώπισή του. Παρατηρήθηκε απουσία ολοκληρωμένου προληπτικού προγραμματισμού για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του κορωναϊού και στη δημιουργία ανοσίας. Όμως, ανοσία στην πολιτική κ.λπ. ανοησία πότε θα επιτευχθεί ; 

      Γιορτάζουμε φέτος τα 200 χρόνια από την Εθνική Επανάσταση και έχουν  συγκροτηθεί Επιτροπές κ.λπ. για την προβολή του Γεγονότος. Από τις πρώτες ενδείξεις σημειώνεται επιτυχία σε παγκόσμιο επίπεδο και μπράβο! Είναι δε άριστη ευκαιρία για την προβολή των εθνικών μας στόχων, την επίλυση των δίκαιων εθνικών μας ζητημάτων. 

       Ωστόσο,  παράλληλα με τις αξιέπαινες εορταστικές εκδηλώσεις, δεν θα ήταν πρέπον, σε ένδειξη τιμής, ευγνωμοσύνης, αλλά και συγγνώμης για τα σφάλματα, την αδιαφορία και κυρίως για την μη -με πράξεις- απότιση τιμής στις θυσίες των Ηρώων και Μαρτύρων του 21 και το μη σεβασμό στις ιερές παρακαταθήκες τους, να οργανωθεί σε όλη την Επικράτεια Ιερό ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ, με παρουσία του Πατριάρχη και Αρχιεπισκόπων, Πολιτειακής και Πολιτικής ηγεσίας,  στο οποίο να συμμετέχουν όλοι οι Ελληνες, και να υποσχεθούν ότι εφεξής, με ενότητα, ομοψυχία και εθνική στρατηγική, σε συνεργασία με ειλικρινείς φίλους και συμμάχους και διεθνείς Οργανισμούς, θα πορευτούμε στο μέλλον για να επιλύσουμε τα εθνικά μας προβλήματα και να δούμε μια Ελλάδα αντάξια της ένδοξης ιστορίας της, που να εμπνέει το σεβασμό πανανθρώπινων αξιών και ιδανικών και να αναδειχθεί Οικουμενικό Κέντρο Πολιτισμού και Δημοκρατίας; Επίσης, δεν θάπρεπε ένα Μνημείο σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας με όλα τα ονόματα των Φιλελλήνων που θυσιάστηκαν για την Ελλάδα στην  Επανάσταση του 21; 

*Π.Ι.Καραφωτιάς

τ.  Διευθύνων Σύμβουλος του Γραφείου ΟΗΕ για Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, συγγραφέας

    

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΤΟ 1821

on Wednesday, 24 March 2021. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Του Αντιναύαρχου ε.α. Βασιλειου Μαρτζούκου, Αντιπροέδρου ΕΛΙΣΜΕ

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΤΟ 1821

Η γεωγραφία της Ελλάδος συνέδεσε το πεπρωμένο της με την θάλασσα. Το μεγαλείο της κλασσικής ελληνικής αρχαιότητος προβάλλει όταν η Αθήνα και άλλες πόλεις μετατρέπονται από αγροτικές σε ναυτικές δυνάμεις. Οι δοξασμένες περίοδοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας συνδέονται με την αύξηση του θαλασσίου εμπορίου και την ενίσχυση του πολεμικού της ναυτικού, σε αντίθεση με την εσωστρέφεια που επέφεραν οι περίοδοι επικρατήσεως της φεουδαρχίας.

Με την θάλασσα και το εμπόριο η επικοινωνία νικά την απομόνωση, οι συγκρίσεις γεννούν την κριτική διάθεση και οι νέες ιδέες καλλιεργούν δυναμική ανατροπών. Ο πλούτος μίας ναυτικής χώρας διαχέεται σε ευρέα κοινωνικά στρώματα  που διαμορφώνουν την αστική τάξη η οποία αξιώνει μερίδιο εξουσίας και θέτει τα θεμέλια της Δημοκρατίας. Μέσω της θάλασσας γκρεμίζεται το κοινωνικό σχήμα μίας διοικούσας ελίτ και των εξαρτημένων, ελεγχομένων μαζών «προλετάριων». Τα αυταρχικά και δογματικά καθεστώτα τα οποία δεν ανέχονται την διάχυση εξουσίας, την ανεξαρτησία και την αυτόνομη κοινωνική ευημερία και ιδιοκτησία, θέτουν ως βασικό μέλημά τους την εξαφάνιση της αστικής τάξεως.  

Το έτος 1453 αποτελεί μαύρο ορόσημο για τον ελληνισμό. Σε αντίθεση με άλλους εσωτερικούς υπονομευτικούς πυλώνες του Βυζαντίου, ο Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είναι ο μόνος ασυμβίβαστος ο οποίος απονομιμοποιεί τον Σουλτάνο, ως κληρονόμο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, πολεμώντας και πεθαίνοντας με το σπαθί στο χέρι. Κατά τα 400 έτη δουλείας, οι εσωτερικές δυνάμεις του ελληνισμού διασφάλισαν στοιχειώδη αυτοδιοίκηση, η εκκλησία διέσωσε σε μεγάλο βαθμό την γλώσσα, ενώ το θρήσκευμα απετέλεσε ειδοποιό διαφορά για την μη αφομοίωση των Ελλήνων από το κατακτητή. Εν τούτοις οι υπόδουλοι Έλληνες απομακρύνθηκαν από την προγονική τους αρχαία Ελλάδα, λόγω αποκοπής της ή το πολύ επιλεκτικής αναφοράς σε αυτήν, από όσους απέμειναν να ασκούν  εκπαιδευτικό έργο έως την εμφάνιση του νέο-ελληνικού διαφωτισμού. Οι επαναστάσεις που προηγήθηκαν είχαν συνήθως τοπικό χαρακτήρα. Το πρότυπο πολυεθνικών πολιτικών μορφωμάτων, μέρος των οποίων αποτελούσαν οι χριστιανικοί λαοί, επικρατούσε κατά κράτος έναντι του προτύπου ενός αυτόνομου και ανεξαρτήτου έθνους των Ελλήνων.

Η ιδέα και η σπίθα της εθνικής επαναστάσεως ήλθε από την θάλασσα, μέσω του αποδήμου ελληνισμού, των εμπόρων, των ναυτικών και ακαδημαϊκών του εξωτερικού. Η αμερικανική και η γαλλική επανάσταση επέστρεψαν το ελληνικό δάνειο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας που έθρεψε την αναγέννηση, τον ανθρωπισμό, τον διαφωτισμό και την έννοια του έθνους – κράτους. Οι Έλληνες ανεκάλυψαν το παρελθόν τους, άφησαν την μοιρολατρεία, την εθελοδουλεία και ανέλαβαν τις τύχες τους. Δεν είναι τυχαία η ονοματοδοσία των πλοίων του εθνικού αγώνα, με αρχαία ελληνικά ονόματα σε ποσοστό άνω του 90%. Παρά την λήθη 400 ετών και σε πείσμα πολλών, η επαναστατική σπίθα μετέτρεψε το ενυπάρχον εθνικό DNA των υποδούλων Ελλήνων σε ζωντανή φλόγα έτοιμη να απλωθεί παντού και εν γνώσει ότι η επικινδυνότητα του επαναστατικού εγχειρήματος ξεπερνούσε τα όρια του παραλόγου.

Ουδείς δύναται να παραγνωρίσει τον δοξασμένο και ματωμένο επταετή χερσαίο επαναστατικό αγώνα του 1821 και τους ήρωες οπλαρχηγούς του αλλά σε μεγάλο βαθμό ο κατά θάλασσα αγώνας υπήρξε  βαρόμετρο της πορείας του εθνικού ξεσηκωμού. Για ένα έθνος δίχως κρατική υπόσταση και οικονομία, η χρηματοδότηση των πλουσίων νησιωτών καραβοκύρηδων εξασφάλισε τον Στόλο του 1821. Τα ελληνικά πλοία άναψαν και κράτησαν ζωντανή την επαναστατική φλόγα στα νησιά, κατεναυμάχησαν κατ’ επανάληψη τον Τουρκικό και αργότερα τον Αιγυπτιακό Στόλο, κράτησαν τις θαλάσσιες γραμμές ανεφοδιασμού ανοικτές, συνέβαλαν στον αποκλεισμό και την κατάληψη τουρκικών οχυρών και απέτρεψαν μοιραίες για την έκβαση του αγώνα τουρκικές αποβάσεις σε χερσαία απελευθερωμένα τμήματα εδάφους. Η αξία του Στόλου φάνηκε όταν σε σύντομη στιγμή απουσίας του (αποτέλεσμα των εμφυλίων πολέμων), πραγματοποιήθηκε με ευχέρεια απόβαση χιλιάδων στρατευμάτων Αιγυπτίων υπό τον Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο (αρχές 1825), η οποία έθεσε σε θανάσιμο κίνδυνο την επανάσταση.

Οι στερήσεις και θυσίες τεράστιες αλλά το φρόνημα παρέμενε υψηλό. Υπήρξαν και οι στιγμές που η φλόγα άρχισε να τρεμοσβήνει. Σε μία ανοργάνωτη κοινωνία με πολλά κέντρα εξουσίας, ήταν θέμα χρόνου να υπάρξουν έριδες και διχόνοιες οι οποίες δυστυχώς κατέληξαν σε δύο εμφυλίους πολέμους, με τον εχθρό επί θύραις. Το νικηφόρο τέλος του επτάχρονου εθνικού ξεσηκωμού  ήλθε και πάλι από την θάλασσα, όταν ο Τουρκοαιγυπτιακός στόλος υπέστη πανωλεθρία κατά την ναυμαχία του Ναβαρίνου (Ιούνιος 1827) από τις ενωμένες ναυτικές δυνάμεις Γαλλίας, Αγγλίας και Ρωσίας.

Οι Έλληνες της ελεύθερης μικρής επικράτειας δεν ησυχάζουν. Διαρκείς οι πόλεμοι, έως και τον περασμένο αιώνα, αλλά και επαναστάσεις του ελληνισμού εκτός επικράτειας. Οι σκληροτράχηλοι πρόγονοί μας με το όραμα της Μεγάλης Ιδέας, δεν φείδονται θυσιών προκειμένου να απελευθερώσουν τα αδέλφια τους. Το ναυτικό δαιμόνιο της φυλής διαπρέπει. Ο εμπορικός στόλος αναπτύσσεται και αποκτά διαστάσεις παγκοσμίου εμβέλειας. Σε όλους τους εθνικούς αγώνες ο πολεμικός Στόλος και το εμπορικό ναυτικό της Ελλάδος συντελούν καθοριστικά στην ευημερία και την εθνική ολοκλήρωση, τιμώντας την διαχρονική ιστορία τους..       

Διακόσια χρόνια μετά η Τουρκία, παραμένει κύρια εθνική απειλή και εκδηλώνει έμπρακτα την πρόθεσή της να επεκταθεί σε βάρος της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος και της Κύπρου. Η εκπεφρασμένη βούλησή της συνοδεύεται από ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα. Η εθνική αποτροπή μας, εκ του αποτελέσματος, αποδεικνύεται αναποτελεσματική αφού η βασική πολιτική γραμμή των τελευταίων δεκαετιών είναι «ο εξευμενισμός του θηρίου» με σταδιακές υποχωρήσεις και με παράλληλη υποβάθμιση των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Η διαχείριση της καθημερινότητος και το σύνθημα «δεν διεκδικούμε τίποτε», δεν συγκινεί και δεν εμπνέει διότι απλά δεν αποτελούν εθνικό όραμα. 

Όταν διακυβεύεται η ύπαρξη του έθνους, επιβάλλεται η εξάλειψη πάσης μορφής ιδεοληψιών δήθεν πασιφιστικής ή κοινωνικής φύσεως οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα την μείωση της εθνικής και ιδιαίτερα της στρατιωτικής εθνικής ισχύος. Η υψηλή αμυντική τεχνολογία θα πρέπει  να καταστεί βασικός πυλώνας εθνικής αναπτύξεως με πολλαπλά οφέλη.

Πέραν της Τουρκίας, η σημερινή Ελλάς αντιμετωπίζει οξύτατο δημογραφικό πρόβλημα, έντονη μαζική παράνομη μετανάστευση μη αφομοιώσιμων πληθυσμών και σχετική πτώση του εθνικού φρονήματος λόγω παγκοσμιοποιημένων ιδεολογικών ρευμάτων τα οποία μειώνουν την συλλογική εθνική μνήμη. Τα σημερινά πρότυπα δεν ωθούν σε υπερβάσεις και θυσίες αλλά σε καταναλωτική ευδαιμονία. Η εκπαίδευση παρέχει γνώσεις αλλά δεν γαλουχεί ενσυνείδητους Έλληνες πολίτες.  Με αυτά τα δεδομένα δυστυχώς αμαυρώνεται το όραμα και ματαιώνονται οι θυσίες των πρωταγωνιστών του 1821. Η ζώσα γενεά σκέπτεται με αλαζονεία τον δικό της ανώδυνο και ειρηνικό βίο ακόμη και αν η επιλογή αυτή  υπονομεύει τον ελληνισμό της Κύπρου ή προδιαγράφει ζοφερό μέλλον για τα επερχόμενα τέκνα της.

Η μέθη με το αθάνατο κρασί του 1821 θα πρέπει να είναι συνεχής και όχι μόνο επετειακή. Η εθνική αυτοπεποίθηση γεννάται μέσα από όραμα, πρότυπα, αξίες, φιλοδοξίες και εθνικό σχέδιο. Στον πραγματικό Έλληνα δεν ταιριάζουν τα γνωρίσματα της μοιρολατρείας, της αδράνειας και του φοβικού συμβιβασμού. Όλες οι δυνάμεις εθνικής ισχύος οφείλουν να συμπράξουν. Η γεωγραφία μας έταξε σε μία από τις σπουδαιότερες θαλάσσιες περιοχές του κόσμου και ο ελληνισμός, ως λαός της θάλασσας, διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις εκμεταλλεύσεως αυτού του πλεονεκτήματος. Οι ήρωες του 1821 αλλά και οι πεσόντες σε όλα τα πεδία των μαχών του έθνους ενθαρρύνουν και οπλίζουν με θέληση κάθε Έλληνα που επιθυμεί για την χώρα του, την ανάκτηση του κύρους που της αξίζει. Χρειάζεται βούληση, αυτογνωσία, εχθρογνωσία και αυτόφωτη εθνική στρατηγική.

                                                       24 – Μαρτίου – 2021

                                        Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ

                                                    Επίτιμος Διοικητής ΣΝΔ

                                                   Αντιπρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

 

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣΙΩΝ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟ 1821 «ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ»

on Monday, 22 March 2021. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Του Στρατηγού ε.α. Δημητρίου Κ. Μπάκα

             ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣΙΩΝ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟ  1821

«ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ»

                                                       Δημήτρης Κ. Μπάκας

 

 Πατήστε επάνω στην εικόνα για να κατεβάσετε το βίντεο!!!

 

Η ύπατη ανθρώπινη ανάδυση, η οποία μπορεί να αντιληφθεί, να επικοινωνήσει και να επηρεάσει το Κόσμο είναι το ανθρώπινο πνεύμα. Η πνευματική ισχύς συνιστά την ειδοποιό διαφορά του ανθρώπινου είδους. Είναι η κινούσα δύναμη. Συνιστά τη «ψυχή» της Ανθρωπότητας.

Στον στίβο του ανθρωπίνου πνεύματος το Γένος των Ελλήνων παίζει πανανθρώπινο πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλη τη διαδρομή της μακρόχρονης ζωής του. Το Γένος μας διατηρείται ακμαίο, αληθινό και ζωντανό για περισσότερους από τριάντα αιώνες! Παρά τα όσα σκαμπανεβάσματα της ιστορικής του πορείας είναι μία αειθαλής συλλογική οντότητα, γι’ αυτό μιλάμε για «βιογραφικό» ολόγραμμα. Ακτινοβολεί πάντα πνευματικό ζωογόνο «φως» και συνιστά διαχρονικό παγκόσμιο παράδειγμα.

Το ανθρώπινο πνεύμα ταυτίζεται με την ευρεία Παιδεία. Η Ελλάδα και η Ελληνική Παιδεία είναι ταυτόσημες έννοιες. Αυτό ενυπάρχει στην παγκόσμια συνείδηση σε όλες τις εποχές. Μεταλαμπαδεύθηκε είτε από τον Όμηρο, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, είτε από τον Καζαντζάκη και τον Ελύτη ή τους μεγάλους άπειρους δημιουργούς - και δημιουργήματα - της Ελληνικής Παιδείας.

Δεν είναι τυχαίο γεγονός αυτή η ταύτιση της Ελλάδας και της Ελληνικής Παιδείας. Η Παιδεία των Προγόνων μας αποβλέπει σε αυτό τούτο το ανθρώπινο είναι, είτε ως πρόσωπο, ως κοινωνικό και πολιτικό ον. Η ταύτιση Ελλάδας και Παιδείας αναδύθηκε από το όραμα που γεννήθηκε για τον άνθρωπο και τη σχέση του με το Σύμπαν χιλιάδες χρόνια πριν!  Κατά την πρώτη μεγάλη άνοιξη του ανθρώπινου πνεύματος στους ίδιους ελληνικούς «ιερούς βράχους» που και σήμερα μάς ρίχνουν την επιβλητική και υποβλητική σκιά τους.

Αυτό το όραμα, που και σήμερα επιζητεί η Ανθρωπότητα, για έναν πιο ανθρώπινο Κόσμο με ατομική και κοινωνική ελευθερία και δημιουργία, σε αρμονία με το περιβάλλον φυσικό και ανθρωπογενές.

Αυτήν, ακριβώς, τη συνειδητή επιδίωξη του υψηλού πνευματικού στόχου οι Αρχαίοι Πρόγονοί μας ονόμασαν Παιδεία - έννοια ταυτόσημη με τον Ελληνικό Πολιτισμό, στον οποίο συμβαδίζουν αρμονικά η γνώση και στοχασμός, η δεξιότητα και δημιουργία, η σωματική και πνευματική καλλιέργεια, εργασία, αναψυχή και ψυχαγωγία. Μία γόνιμη ολιστική Παιδεία, που εξακτινώθηκε σε όλο τον Πλανήτη και συνέβαλε στη δημιουργία του Οικουμενικού Πολιτισμού.

Σήμερα είναι εμφανής η Παιδεία του Ελληνισμού σε ολόκληρο τον Κόσμο, όπου υπάρχει δημοκρατία, ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, που γέννησε η Παιδεία των Ελλήνων.

Συνιστά μοναδικό ιστορικό φαινόμενο σε παγκόσμια κλίμακα και σηματοδότησε, σε όλες τις εποχές, τις εξελίξεις του οικουμενικού πολιτισμού - πνευματικού και τεχνικού - από την πρώτη εποχή μορφοποίησής της 27 αιώνες πριν μέχρι και την σύγχρονη εποχή.

Υπήρξαν οι ζωντανές Ελληνικές εστίες εξαπλωμένες σε ολόκληρη την Οικουμένη! Μια πολιτισμική αλυσίδα με τους μεγάλους κρίκους που σφυρηλατήθηκαν σε Ελληνικά πνευματικά εργαστήρια από τους χρόνους της Ιωνίας, τους Αλεξανδρινούς χρόνους, τους χρόνους της Ρώμης, του Βυζαντίου, της Αναγέννησης, της Σύγχρονης Εποχής ξεκινώντας από τον 18° αιώνα μέχρι και σήμερα.

Οι σημερινοί Έλληνες στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Διασπορά αποτελούμε τους ζωντανούς πνευματικούς θεματοφύλακες της ανθρωπότητας και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε όλοι μας. Αυτό συνιστά ιστορική αναγνώριση, που δεν έχει καμία σχέση με σωβινισμούς. Μια αναγνώριση που την έχει κάνει και την αποδέχεται ολόκληρος ο κόσμος.

Ο σημερινός Ελληνισμός, ως ζωντανός θεματοφύλακας της Ελληνικής Παιδείας, σημαίνει ένα Έθνος που εμφορείται από τις ηθικές και αισθητικές αξίες της Ελληνικής πνευματικής δημιουργίας, όπως αυτή αναπτύχθηκε δια μέσου των αιώνων και προπαντός διατηρεί ζωντανή μέσα του την Ελληνική Γλώσσα.

 Η Ελληνική Γλώσσα αποτέλεσε και αποτελεί τον εθνικό συνεκτικό κρίκο του Ελληνισμού σε κάθε άκρο της Γης, όπως η Ελληνική Γραμματεία μέσα στους αιώνες αποτέλεσε τον ιστό της πολιτισμικής και ιστορικής μας συνέχειας.

 Γλώσσα, Ελληνισμός, Παιδεία αποτελούν το ενιαίο και μοναδικό σύνολο που δημιούργησε τον Οικουμενικό Ελληνικό Πολιτισμό.

Προσδοκούμε οι απανταχού Έλληνες να είναι φορείς του Ελληνισμού - Παιδείας, ανεξάρτητα από κοινωνική τάξη ή επίπεδο παιδείας. Κανένας νέος Έλληνας δεν επιτρέπεται να στερηθεί από τη μεγάλη πατρογονική πνευματική περιουσία του, που επί αιώνες έχει αποδειχθεί πολύτιμη πηγή Παιδείας άλλων Λαών.

Απώτερος σκοπός της Παιδείας  μας είναι να κατανοήσουμε πρώτα εμείς οι Έλληνες και ειδικότερα οι νεότερες γενεές το μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο που συνιστά ο Ελληνισμός, ως Πολιτισμός για όλη την Ανθρωπότητα και να καταστούμε θεματοφύλακές του.

 

Στον εορτασμό της συμπλήρωσης δύο αιώνων από την Επανάσταση του 1821 δεν ταιριάζουν έλεγχοι και μεμψιμοιρίες, καυστηριασμοί και δεοντολογίες. Ταιριάζει μόνο χαρμόσυνη μνήμη του αίνου απέραντος. Την μνήμη ανακαλούμε και τον αίνο αναπέμπουμε.

Ας φρονηματισθούμε, απ’ το μεγαλύτερο ιστορικό Γεγονός του Ελληνισμού και ας αντλήσουμε από αυτό το Γεγονός ευκρασία, ευρωστία και εύπνοια.

Με τη ευκαιρία του εορτασμού των διακοσίων ετών από την Ελληνική Επανάσταση ας αποσυρθούμε στο ηθικό κορφοβούνι του 1821 και από το περήφανο εκείνο καραούλι ας δούμε να προβάλλεται στο άπειρο πανοραμικά η ιστορική μας μεγαλογραφία.

Ποια σταθερή συνέχεια! Ποια πιστή συνέπεια! Μία αδιάκοπη δημιουργική βίωση! Ακαταπόνητη σκυταλοδρομία. Η σκυτάλη πάντοτε η ίδια. Σκυτάλη πνευματική που μας συνδέει ως Γένος σ’ όλη της την μακραίωνα αγωνιστική ιερή παράδοση και πρόοδο.

 Ξεπροβάλλουν ο αρματολός και ο γραμματικός. Ο καπετάνιος και ο δάσκαλος. Άνδρες του σπαθιού και άνθρωποι του λόγου. Ονόματα εδώ και εκεί, φημισμένα παραδειγματικά. Οι ανδρειωμένοι των παραμυθιών περισσότερο, παρά οι ξεχωρισμένοι των ιστορικών χρονικών.

Ολίγα ονόματα που θα μιλήσουν για όλα τ’ άλλα. Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Κανάρης, Σαχτούρης, Μιαούλης, Καψάλης, Μπότσαρης, Παπαφλέσσας, Τζαβέλας, Νικηταράς… Και πού τελειώνει η ποίηση και πού αρχίζει η ιστορία!

 Και προελαύνουν εμπρός, ο σταυρός του Παπά, το δαυλί του μπουρλοτιέρη, η φουστανέλα, το καριοφίλι. Άτακτοι θρυλικοί. Δύσκολα πειθαρχούντες, εύκολα συγχεόμενοι στην προοπτική του πίνακα. Ισοπεδωτικοί, προσωπολάτρες. Πρωτογενείς. Ηρωικοί, Ομηρικοί, περισσότερο πλήττουν τη φαντασία, σταματούν το λογισμό. Δύσκολα μπορείς να καταλάβεις αν έρχονται να χτυπήσουν τον αλλόφυλο ή να χτυπηθούν μεταξύ τους.

Θα δούμε πόσο αδιάθλαστα ευθυγραμμίζονται στον περιστύλιο του Εθνικού Πανθέου: ο Όμηρος, ο Αισχύλος, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Πυθαγόρας, ο Αριστοτέλης, ο Πλήθων Γεμιστός, ο Μ. Βασίλειος, ο Χρυσόστομος, ο Γρηγόριος Ναζηανζηνός, ο Κοραής, ο Σολωμός, ο Παλαμάς, ο Σεφέρης, Ελύτης κ.ά. τελετουργοί του ελληνοχριστιανικού πνεύματος.

Και στην άλλη σειρά παραστέκεται η σεβάσμια χορεία: ο Γρηγόριος ο Ε', ο Σαλώνων Ησαΐας, ο Κύπρου Κυπριανός, ο Χρυσόστομος Σμύρνης και τόσοι άλλοι ιεράρχες και της Ελευθερίας Εθνομάρτυρες.

Το θέαμα είναι απέραντο ολόγραμμα, που θαμπώνει τα μάτια και ζαλίζει τη σκέψη.

Η Ελλάδα η μία, ενιαία, αδιαίρετη, αδιάσπαστη απαλλαγμένη από τα φυλετικά της ελαττώματα της φιλοπρωτίας και της διχοστασίας, φορτισμένη από τις εθνικές αρετές, της φιλοπατρίας, της φιλομάθειας, της ανδραγαθίας, λάμπει σαν διαμάντι.

Ας μη λησμονούμε ποτέ ότι το θαύμα της Παλιγγενεσίας, όπως και όλη η ιστορική ζωή του Ελληνισμού οφείλεται στην αθάνατη ελληνική ψυχή που κρατάει εσαεί ζωντανό το Γένος των Ελλήνων.

 Αυτή την αδάμαστη και υπέροχη ελληνική ψυχή καλούμαστε ΕΜΕΙΣ  οι Νεοέλληνες να καλλιεργούμε αόκνως και διαρκώς, αλλά κα να μεταλαμπαδεύσουμε με το παράδειγμά μας στους Επιγόνους μας.

 Τούτο συνιστά το ύπατο  Ιερό καθήκον μας.!

                                                                                            

                                                                                     Δημήτριος Κ. Μπάκας

                                                                          25 Μαρτίου 2021

 

AHEPA: 200 Χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821

on Friday, 19 March 2021. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

AHEPA: American Hellenic Progressive Association

Πατήστε επάνω στην εικόνα για περισσότερες πληροφορίες και τρόπο σύνδεσης

Ο σύνδεσμος εισόδου στην πλατφόρμα ΖΟΟΜ (JoinZoomMeeting ) είναι:  

https://zoom.us/j/2463957163?pwd=SmY2Vk5XblRwSVRuRjZvajI3eHRTQT09

 

 Έπειτα πατήστε το κουμπί «OpenZoomMeetings»


Εναλλακτικά μπορείτε να μπείτε και με χρήση της ιστοσελίδας www.zoom.us και προσδιορίζοντας ότι θέλετε να παρακολουθήσετε

 

το Meeting ID: 246 395 7163  και με Passcode: 12345

 

Μέσω ΖΟΟΜ υπάρχει περιορισμός στην παρακολούθηση μόνο 100 ατόμων. 

Οι υπεράριθμοι μπορούν να χρησιμοποιούν το You Tube Live Streaming σύνδεσμο: 

 

https://youtu.be/aARt1BZdwaU

 

Παρακαλούμε πολύ να εισέρχεστε στο ΖΟΟΜ με χρήση του αληθινού σας ονόματος και όχι ψευδωνύμου.

 

Ο Μύθος του Σπηλαίου του Πλάτωνος

on Monday, 15 March 2021. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Του Άρη Διαμαντόπουλου, Υποστράτηγου ε.α. / Διδάκτoρα Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ

Ο Μύθος του Σπηλαίου του Πλάτωνος

Αφού ο Πλάτων κατέθεσε τις προτάσεις του για την διάπλαση του ήθους και της γύμνασης του σώματος των νέων ανθρώπων και ιδιαίτερα γι’ αυτούς που προορίζονται ως ηγέτες, ολοκληρώνει τις σκέψεις του για την πνευματική μόρφωση αυτών.

Την αξία, ως επίσης και ποια πρέπει να είναι η μορφή της πνευματικής παιδείας αυτών που προορίζονται ως ηγέτες της κοινωνίας, ο Πλάτων, ως συνήθως, θα τις αποδώσει με τον περίφημο «μύθο του σπηλαίου», όπως επικράτησε να λέγεται.

Κρίνεται επομένως αναγκαίο να γίνει μία συνοπτική, κατά το δυνατόν, περιγραφή αυτού, με τις ανάλογες ερμηνείες του και προεκτάσεις καθόσον αφορά γενικά την παιδεία των πολιτών, αλλά ποιος πρέπει να είναι ο ηγέτης και η υποχρέωσή του προς την κοινωνία.

Ο Πλάτων παριστάνει τις αξίες αυτές με την ακόλουθη περιπετειώδη εικόνα:

Μέσα σε μία υπόγεια σπηλιά, που έχει ένα μακρύ άνοιγμα προς τον δρόμο, από τον οποίο έρχεται και το φως, υπάρχουν άνθρωποι από μικρά παιδιά δεμένοι με δεσμά σε πόδια και αυχένες, έτσι ώστε να μένουν ακίνητοι βλέποντας μόνο κατ’ ευθείαν, χωρίς οι δεσμοί αυτοί να επιτρέπουν να γυρίσουν κυκλικά τα κεφάλια τους.

Οπότε οι δεσμώτες αυτοί δεν έχουν άλλες παραστάσεις και εμπειρίες παρά μόνο από τα είδωλα των σκιών των πραγματικών ανθρώπων, ζώων και αντικειμένων που κινούνται στο δρόμο και οι σκιές τους προβάλλονται στο απέναντι από τους δεσμώτες τοίχο, από τις οποίες επίσης θεωρούν ότι προέρχονται και οι φωνές τους λόγω της αντήχησης.

Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι είναι ολοκληρωτικά αδύνατον να θεωρούν ως αλήθεια κάτι άλλο, εκτός από αυτά τα είδωλα τα οποία έχουν γνωρίσει από την παιδική τους ηλικία, τονίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τον σκοταδισμό του ανθρώπου, τον οποίο η αμάθειά του μπορεί να τον κρατήσει σε όλη του τη ζωή δέσμιο μιας εικονικής πραγματικότητας, όταν και ο ίδιος δεν κάνει κάποια προσπάθεια να σπάσει τα δεσμά του σκοταδισμού του κινούμενος από την περιέργειά του.

Αυτό συμβαίνει όμως στη συνέχεια του μύθου εξιστορώντας ο Πλάτων τον τρόπο της λύτρωσής τους από τα δεσμά και τη θεραπεία αυτών από την αφροσύνη τους.

Κάποιος όμως από αυτούς τους δεσμώτες κατόρθωσε και λύθηκε από τα δεσμά του, σηκώθηκε όρθιος, γύρισε τον αυχένα του και βάδισε με άλγη, λόγω των δεσμών και της ακινησίας του. προς το άνοιγμα του σπηλαίου από όπου ερχόταν το φως. Από τις σκιές που μέχρι τότε έβλεπε ως αληθινές, έρχεται τώρα με καθαρή ματιά σε επαφή με τα πραγματικά αντικείμενα και είναι επόμενο να σε απορεί θεωρώντας ως αληθινότερα αυτά που έβλεπε τότε, από την πραγματικότητα που τώρα παρουσιάζεται ενώπιόν του.

Επειδή αισθάνεται και άλγος στα μάτια του, που δεν ήταν εθισμένα στο φως, αισθάνεται την ανάγκη να ξαναγυρίσει στο σπήλαιο, όπου θα μπορούσε άνετα να βλέπει τα είδωλα που θεωρούσε σαφέστερα ως πραγματικά.

Αλλά και σε αυτές τις περιπτώσεις, όση δύναμη ξεχωριστή από τους άλλους και αν έδειξε ο δεσμώτης, ο οποίος θέλησε να γνωρίσει τη φωτεινή αλήθεια, χρειάζεται άλλη τόση -σύμφωνα με την αφήγηση του Πλάτωνα- να τον συγκρατήσει στον κόσμο της φωτεινής αλήθειας, όση οδύνη και αγανάκτηση να προκαλεί στον απελευθερωμένο δεσμώτη η διαμονή του κοντά στη χώρα του φωτός, ώστε να μην επιστρέψει πάλι στον σκοταδισμό της αμάθειας και της μικρότητάς του, στον οποίον είχε και εθισθεί.

Έτσι παραμένοντας και εθιζόμενος στον κόσμο της πραγματικότητας μαθαίνει προοδευτικά πλέον να διαχωρίζει τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων αντικειμένων από τα πραγματικά πρωτότυπά τους.

Ευρισκόμενος δε ο δεσμώτης σε αυτόν τον ωραίο κόσμο της γνώσης με την δική του προσπάθεια (αλλά και με το χέρι βοήθειας που θα τύχει από κάποιον καλό δάσκαλο) και αναμιμνησκόμενος την προηγούμενη κατοίκησή του και τη σοφία των ειδώλων, καλοτυχίζει τον εαυτό του γι’ αυτή την ανάβαση, αλλά συγχρόνως ευσπλαχνίζεται και τους συνδεσμώτες του.

Συνεχίζοντας αυτός πλέον ο δεσμώτης τους συλλογισμούς του από τον κόσμο του φωτός της γνώσης, δεν μετανόησε για την απόφασή του αυτή, παρόλα τα βάσανα που πέρασε για να συναντηθεί με τον επάνω αυτόν ωραίο κόσμο και μπροστά σε αυτό το αγαθό της γνώσης που βρέθηκε, ουδόλως θα αισθανόταν κάποια επιθυμία να τύχει επαίνων και βραβείων και των άλλων τιμών, όπως ήταν θεσπισμένα στον απατηλό κόσμο του σπηλαίου για τους πλέον οξυδερκείς και ικανούς από τους δεσμώτες.

Ο άνθρωπος που σκέπτεται και πράττει ειλικρινά για την εξέλιξή του και την έντιμη προσφορά του προς τους άλλους, πράγματι δεν αποβλέπει σε βραβεία και επαίνους, γι’ αυτό και ο δεσμώτης μας σκέπτεται, από ευσπλαχνία προς τους συνδεσμώτες του, να κατέλθει και πάλι στο σπήλαιο.

Πλην όμως αναλογίζεται πώς θα μπορέσει να προσαρμοσθεί και πάλι σ’ εκείνες τις συνθήκες του σκοταδισμού των συνδεσμωτών του και ποιά γλώσσα να χρησιμοποιήσει προκειμένου να κατανοήσουν ποιά είναι η πραγματική αλήθεια των ειδώλων που βλέπουν, ώστε οι ίδιοι να πεισθούν και να προσπαθήσουν την ανάβασή τους στον κόσμο του φωτός της γνώσης.

Διότι εάν δεν συμβεί αυτό υπάρχει πιθανότητα ο λυτρωτής τους να γελοιοποιηθεί, αλλά και ο κίνδυνος, εάν μπορούσαν αληθινά, να τον φονεύσουν. Αυτή δυστυχώς την κατάληξη έχουν οι μεγάλες διάνοιες που θέλησαν να ανυψώσουν την ανθρωπότητα σε υψηλότερους ορίζοντες της αλήθειας αλλά και της αρετής, για τους οποίους οι συνάνθρωποί τους δεν είχαν ακόμα ωριμάσει για να αποδεχθούν και να αφομοιώσουν αυτού του ύψους τα αγαθά.

Όπως συνέβη και στον δάσκαλο του Πλάτωνος, τον Σωκράτη, αλλά και σε άλλους προγενέστερους φιλοσόφους και γι’ αυτό στον μύθο αυτό ο ανυψωθείς δεσμώτης του συλλογίζεται την κάθοδό του στους άλλους συνδεσμώτες του, ώστε να φωτισθούν οι ίδιοι και ν’ αντιληφθούν τον λόγο της αλήθειας.

Αυτός ουσιαστικά ήταν ο μύθος των δεσμωτών του σπηλαίου, που ο Πλάτων διατύπωσε παραβολικά προκειμένου να τονίσει με έμφαση την αξία της υψηλής γνώσης, της οποίας η ανάβαση πρέπει απαραίτητα να συνδυασθεί και με την άνοδο της ψυχής στον νοητό χώρο του αγαθού.

Όπως εξάλλου και ο ίδιος λέγει ότι μέσα στην περιοχή των εμπειρικών γνώσεων πρέπει να θεωρηθεί, ότι υπάρχει και η ιδέα του αγαθού, η οποία με μεγάλη δυσκολία γίνεται ορατή, όταν όμως γίνει τότε φωτίζεται ο νους και η συνείδηση του ανθρώπου, όπως συνέβη με τον ανυψωθέντα δεσμώτη και τότε θα δει, ότι αυτή είναι η αιτία της ορθότητας και της ομορφιάς όλων των όντων.

Αυτή την ικανότητα, να βλέπει μέσα από την πραγματική και τη νοητική αλήθεια, πρέπει να έχει ο άνθρωπος ο οποίος σέβεται τον εαυτό του και θέλει να συμπεριφέρεται λογικά στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή του.

Επίσης στο γνωσιολογικό ερώτημα, το οποίο εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι σήμερα, εάν η αλήθεια υπάρχει στην εμπειρία των αισθήσεων ή είναι παραγωγή του νου, ο Πλάτων απαντά, ότι η αλήθεια ενυπάρχει τόσο στην ορατή πραγματικότητα όσον και στο νου.

Αλλά σε αυτόν τον χώρο του αγαθού της γνώσης και της αρετής, όπου ο άνθρωπος προσεγγίζει με κόπους και με βάσανα, όλη η ύπαρξή του κυριαρχείται από φως σε σκέψεις και σε συναισθήματα, απελευθερώνεται από την αμάθεια και τις κακίες και γενικά από τα «δεσμά του ανθρώπου του σπηλαίου».

Εκεί σ’ αυτό το ύψος, όπου έφθασε ο ίδιος, βρίσκει την ουσιαστική ευδαιμονία του και δεν θέλει να ασχολείται με την ανθρώπινη αθλιότητα.

Αλλά εάν, παρόλη αυτή την ευδαιμονία που συνάντησε ο άνθρωπος καλλιεργώντας τη γνώση και την αρετή, θελήσει να κατέλθει στον κόσμο των «δεσμωτών», θα διασυρθεί διότι θα είναι αδέξιος να αντιμετωπίσει τις αντιλήψεις αυτών για τον δίκαιο και την αλήθεια, αφού αυτές οι έννοιες προέρχονται από τις σκιές των ειδώλων, καθόσον οι «δεσμώτες» ουδέποτε έχουν γνωρίσει την όλη αλήθεια, που αυτός έχει γνωρίσει.

Εάν μεν αυτός ο χαρισματικά ευφυής άνθρωπος κάνει το λάθος να παρασυρθεί από τα πάθη του, με αποτέλεσμα από τον χώρο του αγαθού να πέσει στις οδύνες του απατηλού κόσμου και να γίνει καταγέλαστος, είναι άξιος του παθήματός του, θα πει ο Πλάτων.

Αλλά το ίδιο, πλην όμως λιγότερη συμφορά, θα υποστεί και εκείνος ο οποίος, αν και δεν έχει τις πνευματικές και ηθικές δυνάμεις, τολμά να προχωρήσει σε κορυφές της κοινωνίας, θα γίνει αξιολύπητος λόγω της μεγάλης του αμάθειας στους υψηλούς κοινωνικούς ηγετικούς ρόλους για τους οποίους δεν είχε τα προσόντα.

Επομένως δεν πρέπει να υπερβαίνονται τα φυσικά μας μέτρα και να διαπράττουμε έτσι αδικία έναντι του εαυτού μας, αλλά και της κοινωνίας, με όλα τα δυσάρεστα που αυτή η πτώση ή υπερβολή συνεπάγεται, καθόσον δίκαιο κατά τον Πλάτωνα είναι ο καθένας να έχει στην πόλη εκείνη τη θέση, που στη φύση του ταιριάζει.

Αυτή η έννοια της δικαιοσύνης, κατά Πλάτωνα, εκφράζει βέβαια τον σύγχρονο επαγγελματικό προσανατολισμό, του οποίου η εφαρμογή αρμόζει σε κάθε προηγμένη κοινωνία.

Αυτή αποτελεί και σήμερα τη σχολή της Ψυχολογίας του Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, η οποία αποτελεί τη συνέχεια της Πλατωνικής δικαιοσύνης και η οποία υποστηρίζει, ότι  αν το άτομο δεν ακολουθεί το επάγγελμα που ταιριάζει στη φύση του, τότε το άτομο αυτό διακατέχεται από νευρο-ψυχωτικές διαταραχές και ψυχοσωματικές ασθένειες.

Αλλά, για να μη στερηθεί η πόλη τους άριστους κυβερνήτες, πρέπει η ίδια η πολιτεία να επιλέγει και να παιδεύει τις καλύτερες ευφυίες των φιλοσόφων.  Αφού λάβουν την κατάλληλη μόρφωση και απολαύσουν το αξίωμά τους, πρέπει να θέλουν στη συνέχεια να κατεβαίνουν πάλι στο επίπεδο των «δεσμωτών», όχι για να παίρνουν από το μερίδιο των κόπων τους και τις αναξιοπρεπείς τιμές τους, αλλά για να ανυψώσουν τους συμπολίτες τους «δεσμώτες» στη χώρα του αγαθού, μακριά από το σκότος της αμάθειας και τα πάθη της κακίας.

Επομένως ο Πλάτων, χάριν μιας υγειούς κοινωνίας, αλλά και για να αποφύγει τον κίνδυνο να εισέλθουν στην διακυβέρνηση της πόλης άτομα αμαθή, απαίδευτα και αμφιβόλου ήθους, σε αμφότερα τα πολιτικά του έργα, τόσο στην «Πολιτεία» όσο και στους «Νόμους», εισάγει σειρά δοκιμασιών στους υποψηφίους που προορίζονται για τα αξιώματα της πόλης.

Σήμερα, η επιστήμη της Ψυχολογίας έχει προοδεύσει, ώστε να προσδιορίζεται τόσο ο βαθμός ευφυίας κάθε ατόμου όσο και οι ειδικές ικανότητες επίσης κάθε ανθρώπου, δηλαδή αν είναι κατάλληλος για ηγέτης, είτε για καλλιτέχνης είτε ως χειριστής του λόγου ή ως μηχανικός κλπ.

Επί παραδείγματι, βασικό γνώρισμα της ηγετικής προσωπικότητας είναι να έλκει, αλλά και να έλκεται από την κοινωνία, φροντίζοντας για την ανύψωσή της από αγάπη και μόνο προς αυτήν.

Αυτές οι ηγετικές προσωπικότητες αντιμετωπίζουν ευέλικτα και με ενθουσιασμό τα τρέχοντα προβλήματα της κοινωνίας, αλλά ταυτοχρόνως και με καινοτόμο αισιόδοξο οραματισμό το μέλλον της.

Έτσι μόνο, άρχοντες και πολίτες θα ζουν μέσα σε μία πόλη όλοι σωστά ενημερωμένοι για τα δημόσια πράγματα, χωρίς τον σκοταδισμό της άγνοιας όπως συμβαίνει σε άλλες πόλεις, που διοικούνται από άρχοντες οι οποίοι σκιαμαχούν και διχοστατούν ο ένας προς τον άλλον ποιος θα πάρει την εξουσία, θεωρώντας αυτή ότι είναι ένα μεγάλο αγαθό.

Ο μύθος του σπηλαίου του Πλάτωνος, δεν ερμηνεύει μόνο τον τρόπο ανάδειξης και την ποιότητα του ήθους ενός χαρισματικού ηγέτη, αλλά συγχρόνως αποκαλύπτει και την υποχρέωση της πολιτείας, μέσω της παιδείας, να απολυτρώνει τον άνθρωπο από τα δεσμά της αμάθειας, αλλά και από τα ψευδή «είδωλά» του.

Αν όμως η παιδεία και η καλλιέργεια της επιστήμης απελευθερώνει τον άνθρωπο από την άγνοια και τα ψεύδη, αν και η πολιτική από τον Πλάτωνα θεωρείται στο έργο του «Πολιτικός» η πρώτη των επιστημών, δυστυχώς παρατηρείται, ότι η πολιτική στην πρακτική της δεν μπορεί να διατηρηθεί στο αξιολογικό βάθρο που την έθεσε ο Πλάτων, εξαιτίας της παρηκμασμένης πλέον κομματικής δημοκρατίας.

Η πολιτική, αν και είναι η μόνη Επιστήμη φροντίδας και ανύψωσης της κοινωνίας, όμως έχει φθάσει να διατυπώνει έναν παραπλανητικό δημόσιο λόγο, χάριν κατάκτησης και διατήρησης της εξουσίας, διχάζοντας την κοινωνία.

Ένας τέτοιος όμως δημόσιος λόγος πολιτικής επικοινωνίας δεν απελευθερώνει τις συνειδήσεις των πολιτών, αλλά απεναντίας καθιστά αυτούς πάλι «δεσμώτες», γνώστες μόνο των ειδώλων της αλήθειας. Αλλοιώνει έτσι την ανθρώπινη υπόσταση, η οποία μάλιστα επικουρείται δυστυχώς και από την έννοια του «οπαδού». Ως επίσης, ένας τέτοιος παραπλανητικός πολιτικός λόγος αλλοιώνει ακόμη και αυτό το αγαθό της δημοκρατίας. Αλλοιώνει, όχι μόνο το αγαθό της δημοκρατίας ως εννοίας, αλλά και τους θεσμούς της λειτουργίας της. Αγαθό είναι η δημοκρατία διότι έχει άμεση διασύνδεση με τις ατομικές ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών.

Έτσι λοιπόν, υπ’ αυτές τις συνθήκες, στις συνειδήσεις των πολιτών παγιώνεται η κατάσταση του «οπαδού», η οποία μάλιστα μεταφέρεται από γενιά σε γενιά εκφράζοντας, κατά κάποιον τρόπο, μία κατηγορία του «συλλογικού υποσυνειδήτου» του Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ.                      

Έτσι ώστε να καθιστά τον σύγχρονο πολίτη μιας μορφής του «πλατωνικού δεσμώτη», ο οποίος έχει γνωρίσει την πολιτική πραγματικότητα μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της κομματικής θεωρητικής ιδεολογίας.

Πλην όμως, ο πολίτης και γενικά ο άνθρωπος, έχει ανάγκη από την παγίωση υψηλοτέρων αξιών στο «συλλογικό του υποσυνείδητο», που αναβαθμίζουν και ανυψώνουν την ανθρώπινη υπόσταση, όπως είναι οι εθνικές και οι πολιτιστικές μας παραδόσεις και οι ουσιαστικές δημοκρατικές αρχές.

Γενικά όμως, αυτή η συνειδησιακή κατάσταση της οποιασδήποτε μορφής «οπαδού» αξίζει επιστημονικής έρευνας, προκειμένου να δοθεί κάποια αποτελεσματική απάντηση, ως ένα κοινωνικό γεγονός που δημιουργεί  συγκρούσεις, διότι δυστυχώς αναδεικνύονται ισχυρότερες των άλλων υψηλοτέρων αξιών της κοινωνίας.

Τέλος, ο «μύθος του σπηλαίου» του Πλάτωνος σήμερα, αυτήν την εποχή της πανδημίας του κορονοϊού, βρίσκει εφαρμογή ως μία εικονική πραγματικότητα, όπου οι άνθρωποι κλεισμένοι στα σπίτια τους μπορεί να μη βλέπουν τις σκιές του σπηλαίου του Πλάτωνος, πλην όμως επικοινωνούν ηλεκτρονικά μέσω των διαδικτύων με την εικονική πραγματικότητα των ζωντανών υπαρκτών ανθρώπων.

Σήμερα, με την πανδημία του κορονοϊού, αυτή είναι μία αναγκαία κατάσταση που εξυπηρετεί τις διανθρώπινες σχέσεις και εν γένει την λειτουργία της κοινωνίας. Διότι η επικοινωνία των ανθρώπων εκφράζει υπαρξιακή ανάγκη, έστω κι αν είναι εικονική.

Διατυπώνεται όμως η ευχή, όπως αυτή η ηλεκτρονική επικοινωνία να μη καταστεί μόνιμη κατάσταση και μετά το πέρας της πανδημίας, διότι τότε ο άνθρωπος θα καταστεί πραγματικά «δεσμώτης του σπηλαίου» του Πλάτωνος.

Η ζωντανή επικοινωνία είναι στην φύση του ανθρώπου και όταν ο άνθρωπος απομακρύνεται από την φύση του, η ίδια η φύση τον τιμωρεί.

Δεν μπορούμε ν’ απαρνηθούμε αυτήν την πρόοδο, αλλά μένουμε στο βαθμό που εξυπηρετεί και όχι ν’ αντικαθιστά τις ζωντανές διανθρώπινες σχέσεις μας.

Είναι αναγκαίο να παραμείνουμε στο «μέτρον» στην «μεσότητα και το ορθόν», που λέει ο Αριστοτέλης, ο οποίος όμως λέει και κάτι άλλο στα «Πολιτικά» του.

Αισθάνομαι ότι υπάρχω μέσα από την ζωντανή παρουσία του άλλου.

Επομένως συμπεραίνεται, ότι ο «Μύθος του Σπηλαίου» του Πλάτωνος είναι πάντα στην «καιρικότητα των καιρών».

 

 

  Βιβλιογραφία

 

  1. 1.     Ανωτάτη Σχολή Πολέμου. Ψυχολογικές Επιχειρήσεις. Στρατιωτικές Εκδόσεις. Θεσσαλονίκη 1975.
  2. 2.     Βέλτσος Γεώργιος. Κοινωνιολογία των Θεσμών. Ο Θεσμικός Λόγος και η Εξουσία. Εκδόσεις Παπαζήση. Αθήνα 1977.
  3. 3.     Bernard De Plas-Verdier Henri. Η Διαφήμιση. Μετάφραση Σάββας Βάσος Βασιλείου. Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος. Αθήνα 1977.
  4. 4.     Βλάχος Γεώργιος.

-       Εισαγωγή στις Πολιτικές Θεωρίες. Τεύχη Ι-ΙΙ. (Οι οδηγίες του Νικολό Μακιαβέλι 

      εμπεριέχουν την πραγματικότητα με ψυχολογική κατεύθυνση). Εκδόσεις Παπαζήση.

      Αθήνα 1978-1979.

-       Πολιτική. Τόμοι Ι-ΙΙ-ΙΙΙ. (Περί του κοινού αγαθού και της πολιτικής ολοκλήρωσης.

Η θεωρητική θέση στην πολιτική επιστήμη, η Σχολή των Συμπεριφοριστών της      Ψυχολογίας). Αθήνα 1977-1978-1981.

  1. 5.     Δάρας Ιωάννης. Τα Ψυχολογικά Κίνητρα του Εγκλήματος. (Εξετάζονται οι χαρακτήρες και οι συμπεριφορές με το έγκλημα). Εκδόσεις Gutenberg. Αθήνα 1973.
  2. 6.     Διαμαντόπουλος Άρης.

-       Εγκυκλοπαίδεια Ψυχολογίας. Τόμος 1ος. Προσωπικότητα. (Η διαιρετότητα της ψυχής. Ένστικτα-Συναίσθημα-Λογική-Βούληση). Αυτοέκδοση. Ναύπακτος 2001.

      Τόμος 2ος. Περιβάλλον. (Τα περιβάλλοντα μέσα από τα οποία διαμορφώνεται η συμπεριφορά των ατόμων. Διαφήμιση, Δημόσιες Σχέσεις, Ιδεολογίες-Νοοτροπίες και Στερεότυπα). Χειρόγραφος. Ναύπακτος 1985.

      Τόμος 3ος. Συμπεριφορά. (Ατομική, Ομαδική Ψυχολογία. Σχολές διαμόρφωσης

      συμπεριφοράς. Κλινική Ψυχολογία. Χειρόγραφος. Ναύπακτος 1985.

-       Αισθάνομαι η Ψυχή στην Οικογένεια. (Οικογενειακές Σχέσεις). Αυτοέκδοση.

      Ναύπακτος 1995.

-       Ο Πλατωνικός Ηγέτης. (Ποιος είναι ο Φιλόσοφος Πολιτικός. Πρόταση για ένα άλλο

      σύγχρονο δημοκρατικό πολιτικό σύστημα. Υποκατάσταση των πολιτικών θεωριών από

      την Επιστήμη). Εκδόσεις «Δεσμός». Πειραιάς 2012.

  1. 7.    Ζομπονάκης Σπύρος. Δημόσιες Σχέσεις. Αθήνα 1974.
  2. 8.    Κούτρας Δημήτριος. Από την Αρχαία στη σύγχρονη Ευρωπαϊκή Φιλοσοφία. Το Πρόβλημα της Αλήθειας. Αυτοέκδοση. Αθήνα 1999.
  3. 9.    Μαγνήσαλης Κων/νος. Η Ψυχολογία του Καταναλωτή. Εκδόσεις. Αθήνα.
  4. 10.  Μακιαβέλι Νικολό. Ο Ηγεμόνας. (Οι συμβουλές του προς τον Ηγεμόνα, προκειμένου

      να διατηρήσει την εξουσία του. Διέπονται από πραγματικό πνεύμα με ψυχολογική κατεύθυνση). Μετάφραση Ηλέκτρα Ανδρεάδη. Εκδόσεις Κάκτος. Αθήνα 1989.

  1. 11.  Μεταξάς Ιωάννης. Πολιτική Επικοινωνία. Εφαρμοσμένη Πολιτική Επιστήμη. (Η πολιτική επικοινωνία σε πρακτικό εφαρμοσμένο επίπεδο). Εκδόσεις Σακκουλά. Αθήνα.
  2. 12.  Μουτσόπουλος Ευάγγελος.

-       Η Φιλοσοφία της Καιρικότητας. (Πολιτικός και Πολίτες στο Υπερείναι των Καιρών). Εκδόσεις Καρδαμίτσας. Αθήνα 1984.

-       Η Αισθητική της Ηθικής. (Το Ωραίον ταυτίζεται με το Ηθικό). Εκδόσεις Ακαδημίας Αθηνών. Αθήνα 2009.

  1. 13.  Μπακατσούλας Μενέλαος. Εισαγωγή στην Κοινωνική Ψυχολογία και Παθολογία. (Η ψυχική επανόρθωση αυτών που διέπραξαν αδικήματα και γενικά παρέβησαν τον νόμο). Εκδόσεις Σακκουλά. Αθήνα.
  2. 14.  Μπαρμπούτης Γεώργιος. Η Απάτη στο Δημόσιο κατά τον Αριστοτέλη. Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση. Τόμος 33. Τεύχος 95. Σελίδες 105-122. Αθήνα. Μάιος 2015.

      Μποζώνης Γεώργιος. Δοκίμιο Κοινωνιολογίας. (Περί του Ηγέτη). Αυτοέκδοση. Αθήνα 1976.

-       Ψυχολογία. (Θέματα Γενικής Ψυχολογίας). Αυτοέκδοση. Αθήνα 1976.

  1. 15.  Οζέ Ετιέν. Η Καλύτερη Εποχή της Προπαγάνδας. (Η θετική συμβολή της πολιτικής  

      επικοινωνίας και η εποχή της υπερπληροφόρησης από τα δημοσιογραφικά μέσα).   

      Συνέντευξη στον Τάσο Οικονόμου. Εφημερίδα Καθημερινή. Τέχνες και Γράμματα.

      Σελίδα 15. Αθήνα 1 Ιουνίου 2014.

  1. 16.  Παρασκευόπουλος Ιωάννης.

-       Ψυχολογία Ατομικών Διαφορών. (Τυπολογία, Γνωρίσματα Χαρακτήρων και Ψυχομετρία Νοημοσύνης και Ικανοτήτων, Ηγέτης-Οπαδός). Εκδόσεις Γρηγόρη. Αθήνα 1979.

-       Στοιχεία Κλινικής Ψυχολογίας. (Ψυχικές Παθήσεις). Εκδόσεις Γρηγόρη. Αθήνα 1981.

-       Εξελικτική Ψυχολογία. (Από νηπιακής μέχρι και γεροντικής ηλικίας. Η μελέτη όλων

      των ηλικιών ολοκληρώθηκε και από άλλη βιβλιογραφία). Εκδόσεις Γρηγόρη. Αθήνα.

  1. 17.  Ρωμιανός Π. Κων/νος. Μετατοπίσεις Εννοιών, Πολιτική Ορθότητα και ο Μετάνθρωπος. Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση. Τεύχος 94. Ιανουάριος 2015.
  2. 18.  SabineG.H. Η Ιστορία των Πολιτικών Επιστημών. Μετάφραση Μάνθος Κρίσπης.

      Εκδόσεις Ατλαντίς. Αθήνα 1961.

  1. 19.   SchwartzenbergR.G. Πολιτική Κοινωνιολογία. (Κριτική στην παθολογική λειτουργία του  κομματικού πολιτικού συστήματος). Επιμέλεια Αριστόβουλος Μάνεσης. Τόμοι Ι-ΙΙ. Εκδόσεις Παρατηρητής. Αθήνα.
  2. 20.  SimoirGuy. Ο Επαγγελματικός Προσανατολισμός. Μετάφραση Σάββας Βάσου-

      Βασιλείου. Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος. Αθήνα 1968.

  1. 21.  Τσαούσης Δημήτριος. Στοιχεία Κοινωνιολογίας. Εκδόσεις Gutenberg. Αθήνα 1979.
  2. 22.  Φακιόλας Νικόλαος. Βασικές Γνώσεις Κοινωνιολογίας. Εκδόσεις Παπαζήση. Αθήνα

      1978.

23. Φαναριώτης Παναγιώτης. Ψυχολογία Επιχειρήσεων. (Σύζευξη Ψυχολογίας ανθρώπων με τις δομολειτουργίες της επιχείρησης). Εκδόσεις Τεχνικών Ιδρυμάτων. Λάρισα 1974.

24. Φίλιας Βασίλειος. Όψεις της Διατήρησης και της Μεταβολής του Κοινωνικού  Συστήματος. Τόμος ΙΙ. (Αναφορά στην παθολογία του κοινοβουλευτικού κομματικού συστήματος και στην ανάγκη μεταρρυθμίσεων). Εκδόσεις Νέα Σύνορα. Αθήνα 1979.

  1. 25.  Χατζηγρηγορίου Μηνάς. Σύγχρονη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Εκδόσεις Τυραβόλα.

      Αθήνα 1970.

26. Το παρόν άρθρο αποτελεί τμήμα από το σύγγραμμα του ιδίου «Ο Πλατωνικός Ηγέτης» με τίτλο «Ο Μύθος του Σπηλαίου». Σελίδες 112-117.

 

1821-2021: Διακόσια Χρόνια Μετά η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται

on Friday, 12 March 2021. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

1821-2021: Διακόσια Χρόνια Μετά η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται

 

«Η Ρωμιοσύνη έν' φυλή συνότζαιρη του κόσμου,

κανένας δεν εβρέθηκεν για να την-ι 'ξηλείψει,

κανένας, γιατί σκέπει την 'που τ' άψη ο Θεός μου.

Η Ρωμιοσύνη έν' να χαθεί, όντας ο κόσμος λείψει»

[Βασίλη Μιχαηλίδη, Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου]

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Τον Σεπτέμβριο του 1821, λίγο πριν την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς, ο Θεόδωρος Δεληγιάννης, ένας εκ των φυλακισμένων αρχιερέων και προκρίτων του Μωριά μέσα στην ειρκτή της Αρκαδικής πρωτεύουσας, ο οποίος ήταν και οιωνοσκόπος, διάβασε σε ωμοπλάτη την αποκόλληση της Ελλάδας από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Αυτή ακριβώς η πρόβλεψή του, «της αποκοπής του ποδιού» της αυτοκρατορίας, έγινε πραγματικότητα μερικά χρόνια αργότερα, το 1830, με το 4ο Πρωτόκολλο του Λονδίνου, που αναγνώριζε την Ελλάδα ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος.

Με αυτή την πρώτη επίσημη διεθνή διπλωματική πράξη του νεότερου Ελληνισμού, η ιστορία ξεκινούσε μια αντίστροφη κίνηση, κλείνοντας έναν κύκλο 7 αιώνων που άρχισε τον Αύγουστο του 1071, όταν ένας πολυάριθμος βυζαντινός στρατός, υπό τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Δ´ Διογένη, ηττήθηκε απροσδόκητα κοντά στο Μαντζικέρτ (πόλη της Αρμενίας σήμερα) από τις δυνάμεις του Σελτζούκου σουλτάνου Αλπ-Αρσλάν.

Η ήττα αυτή, «η φοβερή ημέρα», σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς, άνοιξε τον δρόμο για την ταχεία κατάκτηση του μεγαλύτερου μέρους της Μικράς Ασίας από τις τουρκικές φυλές και οδήγησε τον 14ο αιώνα στην δημιουργία της νέας αυτοκρατορίας, της Οθωμανικής, η οποία συμπεριέλαβε όλα τα εδάφη του πάλαι ποτέ κραταιού Βυζαντίου.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, σύμφωνα με τον σημαντικό Ιταλό πολιτικό στοχαστή της Αναγέννησης, Νικολό Μακιαβέλι, «ήταν ένα κράτος με πρότυπη και άκρως αποτελεσματική διοίκηση» (βλ. Ο Ηγεμόνας, εκδ. Πατάκη 2012), με αξιοκρατικό σύστημα χωρίς μία «εξ αίματος αριστοκρατία». Η οργάνωση αυτού του πολυεθνικού και πολυθρησκευτικού κράτους ήταν το αποτέλεσμα της σύνθεσης τουρκο-μογγολικών, ισλαμικών, και βυζαντινών θεσμών και παραδόσεων.

Οι υπήκοοι του οθωμανικού κράτους χωρίζονταν αναλόγως του θρησκεύματος σε δύο βασικές κατηγορίες: μουσουλμάνους και μη-μουσουλμάνους. Οι Χριστιανοί, και οι Έλληνες ανάμεσά τους, για να λάβουν αξιώματα έπρεπε εκουσίως να εξισλαμισθούν.

Παρά την ευρέως διαδεδομένη άποψη, «οι Οθωμανοί δεν επεδίωκαν, τις περισσότερες φορές, τον εξισλαμισμό» (Στέφανος Παπαγεωργίου, Από το Γένος στο Έθνος, εκδ. Παπαζήση 2005), και για λόγους θρησκευτικούς, μα και για λόγους οικονομικούς.

«Θα πρέπει να προσθέσουμε ότι οι Οθωμανοί δεν επεδίωξαν, γενικώς, βίαιους εξισλαμισμούς μεγάλης κλίμακας… η μείωση του αριθμού των μη μουσουλμάνων υπηκόων της Πύλης θα συνεπαγόταν σημαντική μείωση των κρατικών εσόδων…» (Στέφανος Παπαγεωργίου, ό.π.). Στον ελληνικό χώρο, εξισλαμισμοί μεγάλης κλίμακας έγιναν στην Κρήτη και στην Κύπρο. Τα μέλη της παλιάς βυζαντινής και βενετσιάνικης αριστοκρατίας, που δεν ήθελαν να χάσουν το κοινωνικό και οικονομικό τους στάτους, επέλεξαν να εξισλαμισθούν. Η ένταξη στην οθωμανική, διοικητική και στρατιωτική, ελίτ μελών της βυζαντινής αριστοκρατίας, στην Ανατολία και στα Βαλκάνια, είχε αρχίσει πολύ πριν από την Άλωση της Πόλης… Άλλοι λόγοι εκούσιου εξισλαμισμού χριστιανικών βυζαντινών πληθυσμών ήταν η αντίθεση αιρετικών περιοχών με την Εκκλησία (π.χ. πρώην μονοφυσίτες), η σκληρότητα ορισμένων βυζαντινών διοικητών και φοροεισπρακτόρων, η παγανιστική νοοτροπία πολλών αγροτών που τους ταίριαζε η απλότητα της μουσουλμανικής θρησκευτικής πρακτικής και η εξασφάλιση μεγαλύτερης κρατικής προστασίας για τους προσήλυτους.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία και στην διάρκεια των αιώνων δημιουργήθηκε και διατηρήθηκε μια μεγάλη κατηγορία του πληθυσμού, αυτή των κρυπτοχριστιανών.

Έτσι, όταν ήρθε η ώρα της Παλιγγενεσίας, το 1821, οι Έλληνες είχαν διεισδύσει σε νευραλγικές θέσεις της Οθωμανικής διοίκησης και της τοπικής Αυτοδιοίκησης, έχοντας στα χέρια τους μια πολλή ισχυρή οικονομική δύναμη. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τις ιδέες του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης και με την δράση της Φιλικής Εταιρείας, δημιούργησαν τις ιδανικές συνθήκες για την ένοπλη εξέγερση και τη νίκη της Επανάστασης του ’21.

«Άδικα οι σέλες λαβώνουν τις ράχες των φαριών! Άδικα ο Μαχμούτ μαζεύει αρμάδες και ασκέρια! Άδικα οι πασιάδες χιμούν προς το Νοτιά! Ήταν δικαιοσύνη του Αλλάχ να γκρεμιστή το κραταιό Ντοβλέτι. Δικαιοσύνη του Θεού να γίνη Γιουνανιστάν η Ρούμελη!...», μας λέει ο Καραγάτσης σε ένα από τα υπέροχα διηγήματά του στην «Μεγάλη Λιτανεία». Η ιστορία είχε γυρίσει αποφασιστικά φύλλο υπέρ των Ελλήνων και η νίκη στεφάνωσε ξανά το δικό μας στρατόπεδο, όσο κι αν εμείς οι ίδιοι με τις εμφύλιες διαμάχες γκρεμίζαμε ό,τι με αίμα είχε κατακτηθεί. Ο κύκλος πολλών αιώνων, που είχε ανοίξει στο Μαντζικέρτ, φαινόταν να τελειώνει οριστικά.

Μέχρι το τέλος της Μεγάλης Ιδέας

Μετά τις 3 Φεβρουαρίου 1830, με την υπογραφή του 4ου Πρωτοκόλλου του Λονδίνου, άρχισε η περιπέτεια του νέου ελληνικού κράτους, χάρη και στις άοκνες προσπάθειες του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος, όμως, δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο του και, κυρίως, να εγκαταστήσει «ελληνικόν θρόνον» ώστε η σύγχρονη Ελλάδα να είχε μια, όσο το δυνατόν, πιο ανεξάρτητη πορεία. Παρά τα όσα τραγικά μεσολάβησαν με την δολοφονία του Καποδίστρια, η άφιξη του Όθωνα στο λιμάνι του Ναυπλίου, στις 30 Ιανουαρίου 1833, δημιούργησε ξανά ενθουσιασμό στους Έλληνες.

«Μία τέτοια ημέρα θα συγχωρούσες όσους αναλογίζονταν με ενθουσιασμό την ποιητική δόξα της Ελλάδος του Ομήρου και το ιστορικό μεγαλείο της Ελλάδος του Θουκυδίδη, και έτρεφαν ελπίδες για την αναγέννηση μιας τρίτης Ελλάδος που θα έπαιρνε τώρα μια λαμπρή θέση στην παγκόσμια ιστορία», γράφει ο φιλέλληνας Σκώτος ιστορικός Τζωρτζ Φίνλεϋ (1799-1875) στο μνημειώδες έργο του Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, που πρώτος το μετέφρασε στα Ελληνικά ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. «Σήμερα ξαναγεννιέται η πατρίδα και ανασταίνεται, οπού ήταν τόσον καιρόν χαμένη και σβυσμένη», έλεγε, μεταξύ άλλων, το αναρτημένο σε όλους τους τοίχους της πρώτης πρωτεύουσας βασιλικό διάγγελμα.

Όλα αυτά δικαιολογούσαν μεγάλες προσδοκίες στο νεόδμητο Βασίλειο που αριθμούσε μόλις 750.000 κατοίκους, σύμφωνα με την πρώτη οθωνική απογραφή του 1834.

Όμως, ο απώτερος στόχος της εθνικής μας Παλιγγενεσίας ήταν η ένταξη στο νέο, ελεύθερο ελληνικό κράτος όλων των Ελλήνων και η απελευθέρωση του κέντρου του Μεσαιωνικού Ελληνισμού, της ιστορικής μας πρωτεύουσας, της Κωνσταντινούπολης. Η ταύτιση δηλ. του ελληνικού έθνους με το ελληνικό κράτος, κάτι που δεν έγινε κατορθωτό μετά τον δεκαετή αγώνα των επαναστατημένων Ελλήνων. Πέρα από τον Μωριά, την Ρούμελη και τις Κυκλάδες μεγάλες ελληνικές περιοχές, ηπειρωτικές και νησιωτικές, με πάνω από 2.000.000 πληθυσμούς ελληνικούς παρέμεναν στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η αδυναμία της εκπλήρωσης αυτού του αρχικού στόχου, ο οποίος τεκμηριώνεται χωρίς αμφιβολία μέσα από τις Διακηρύξεις της Επανάστασης, τα επίσημα κείμενα αλλά και τα λόγια του ίδιου του Γέρου του Μωριά (Λόγος του στην Πνύκα, Οκτώβριος 1838), ήταν φυσικό να καθορίσει την εξωτερική μας πολιτική στις δεκαετίες που ακολούθησαν. Ο στόχος αυτός που συνεπήρε όλους τους Έλληνες από τα λαϊκά στρώματα, τους πρώην αγωνιστές στρατιωτικούς και μη, την πλειοψηφία των πολιτικών και ακαδημαϊκών μέχρι και τον ίδιο τον βασιλιά εκφράστηκε με την Μεγάλη Ιδέα.

«- Αγόρασες, Γιώργη, σπίτι στην Αθήνα; Μα, σε λίγο καιρό θα λαλήσουν κούκκοι στα κεραμίδια του!...

- Γιατί;

- Γιατί η πρωτεύουσα του Βασιλείου θα μεταφερθεί στην Επτάλοφο!...»

Αυτός ο διάλογος δύο Αθηναίων αστών μετά την μεταφορά της πρωτεύουσας στην Αθήνα την δεκαετία του 1830, που έχει διασωθεί, μεταφέρει χαρακτηριστικά το κλίμα της εποχής.

Κατά την σύσκεψη για τον ορισμό της νέας πρωτεύουσας όπου ακούστηκαν διάφορες απόψεις, ένα μέλος της Αντιβασιλείας πρότεινε την λύση της «κινητής πρωτεύουσας», η οποία προέβλεπε να μετακινείται η πρωτεύουσα σταθερά και σταδιακά με βορειοανατολική κατεύθυνση (όπως δείχνει το χέρι στα αγάλματα του Κολοκοτρώνη), από το Ναύπλιο, στην Κόρινθο, στην Αθήνα, στην Λάρισα, την Θεσσαλονίκη και, εντέλει, στην Κωνσταντινούπολη…

Είναι φανερό ότι η προοπτική της επέκτασης των συνόρων υπήρχε εξ αρχής στην αντίληψη και στην εθνική συνθηματολογία που κληρονόμησε από την Επανάσταση το νεοελληνικό κράτος. Η μεγαλοϊδεατική ιδεολογία και η πολιτική της εθνικής ολοκλήρωσης διέτρεχε απ’ άκρου εις άκρον την ελληνική κοινωνία του 19ου αιώνα.

Η Μεγάλη Ιδέα, λοιπόν, η προϊούσα παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων συνιστούσαν τις βασικές συνιστώσες του λεγόμενου Ανατολικού Ζητήματος το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Η φιλορωσική στροφή του Όθωνα και ο ενστερνισμός από μέρους του της Μεγάλης Ιδέας ήταν η αρχή της αντίστροφης μέτρησης για την δυναστεία. Αυτά τα δύο προτάγματα αποτελούσαν το κόκκινο πανί για τις Δυτικές δυνάμεις, οι οποίες φρόντιζαν (από τότε μέχρι σήμερα) να εμποδίσουν κάθε σενάριο για την αναβίωση των βυζαντινών προτύπων και γεωπολιτικών αντιλήψεων στους κόλπους της νεοελληνικής κοινωνίας.

Ντοπαρισμένοι από την προοπτική του μεγαλείου μιας ελληνικής αυτοκρατορίας, τις διαφωτιστικές ιδέες για την πρόοδο της κοινωνίας, αλλά και από χρησμούς και προφητείες ριζωμένες καλά στην μακραίωνη ιστορία μας, οι Έλληνες είχαμε μια αξιοθαύμαστη δημιουργικότητα, ζωντάνια και δημογραφική ανάπτυξη μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα.

Είναι ενδεικτικό ότι, όταν μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα στην Αθήνα, η πόλη ήταν ερείπια με λίγους οικίσκους στους πρόποδες της Ακροπόλεως. Οι κάτοικοι δεν ξεπερνούσαν τις 7.000 και τα περισσότερα σπίτια έμοιαζαν με παράγκες, ενώ γύρω από τις συνοικίες υπήρχαν χωράφια και βοσκοτόπια. Ο Πειραιάς αποτελείτο από τρεις οικίσκους, που έμοιαζαν με ξύλινες καλύβες, για την εξυπηρέτηση των πλοίων [Τρύφωνος Ε. Ευαγγελίδου, Ιστορία του Όθωνος, Βασιλέως της Ελλάδος (1832-1862), εκδ. Αριστείδης Γαλανός, 1894]. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τότε ότι η πρωτεύουσα μέσα σε μια εξηκονταετία (λίγο πριν τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες) θα μεταβαλλόταν σε μια πλούσια και πανέμορφη πόλη («διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι») με πάνω από 100.000 κατοίκους και το επίνειό της, ο Πειραιάς με τις τρεις καλύβες το 1835, θα γινόταν λιμένας πρώτης τάξεως της Μεσογείου και μια βιομηχανική και εμπορική πλουσιότατη πόλη πενήντα χιλιάδων κατοίκων. Τέτοια ήταν η ζωτικότητα του ελληνικού λαού, πτωχού μεν οικονομικά, αλλά πλουσιότατου σε ήθη, οράματα και αξίες.

Για τον Όθωνα έχουν ειπωθεί πολλά θετικά και αρνητικά από Έλληνες και Δυτικοευρωπαίους ιστορικούς, είναι όμως γεγονός αναμφισβήτητο ότι αυτός είναι που έκανε σημαία την Μεγάλη Ιδέα, με ό,τι αυτό σήμαινε για την απελευθέρωση των αλύτρωτων περιοχών, αλλά και για τις εθνοβλαβείς συνέπειες από ασύνετες πολεμικές επιχειρήσεις που δεν ήταν πάντα αναγκαίες.

Η τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα σημαδεύτηκε από ένα γεγονός μεγάλης εθνικής σημασίας, το οποίο δεν ήταν άλλο από το οικτρό αποτέλεσμα του πολέμου του 1897. Απ’ αυτή την ατυχή πολεμική τραγωδία, στην οποία είχαν επενδύσει πολλοί μεγαλόσχημοι ´Έλληνες λόγιοι, όπως ο Παλαμάς, ο Ξενόπουλος, ο Καρκαβίτσας, ο Λορέντζος Μαβίλης κ.ά., ο Ελληνισμός βγήκε τραυματισμένος πολλαπλά, αλλά ακόμα ικανός για την γενική αναμόρφωση και αναστήλωση των εθνικών δυνάμεων, όπως έδειξαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι που ακολούθησαν. Ο λαός αυτός, που εγκαταλείφθηκε τόσο εύκολα για να ηττηθεί, βρήκε τις δυνάμεις να υπερασπισθεί ξανά το έθνος και να δράσει απελευθερωτικά. Η απαξίωση του κράτους και των παρωχημένων θεσμών του έδρασε καταλυτικά στην συλλογική συνείδηση, δεν κατέληξε στην απαξίωση της πολιτικής αλλά, αντιθέτως, την είδε σαν όχημα ολοκλήρωσης της εθνικής ουτοπίας και έτσι φτάσαμε στο 1909 και την είσοδο στην ιστορική σκηνή του Βενιζέλου προς το τέλος της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνα.

Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και η έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου γίνονται μέσα σε νέα έξαρση του αλυτρωτισμού και την δομημένη βεβαιότητα της αδιάσπαστης συνέχειας του Ελληνισμού, γι’ αυτό θα αποτελέσουν το καθοριστικό τεστ για το Ανατολικό Ζήτημα και την Μεγάλη Ιδέα. Εκείνοι οι «ξυπόλητοι» αγωνιστές του 1821, που άρχισαν το ξήλωμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έμοιαζαν να στοιχειώνουν ξανά την ιστορία για να ολοκληρώσουν το έργο τους… όταν, το 1922, οι τσολιάδες του Πλαστήρα, σκαρφαλωμένοι στο Κάλε Γκρότο, έβλεπαν τις στέγες των πρώτων σπιτιών της Άγκυρας.

Η Διαρκής Προδοσία

Η Συνθήκη των Σεβρών ήταν η μεγάλη ευκαιρία που χάσαμε γιατί, αν επικυρωνόταν, θα είχε επιλύσει στον μέγιστο βαθμό το Ανατολικό Ζήτημα. Η Τουρκία αποκλειόταν από την Ευρώπη, η Μακεδονία, η Θράκη και η περιοχή της Σμύρνης δίνονταν στην Ελλάδα. Τα γνωστά «περίεργα» γεγονότα που μεσολάβησαν, όπως ο αιφνίδιος θάνατος του Βασιλιά Αλέξανδρου από το δάγκωμα της μαϊμούς, η αποδοκιμασία της κυβέρνησης του προέδρου Γουίλσον στις ΗΠΑ και του Βενιζέλου εδώ, το δημοψήφισμα-οπερέττα για την επιστροφή του ανεπιθύμητου από τους Δυτικούς Κωνσταντίνου άλλαξαν την ελληνική ιστορία.

Η προδοσία, όμως, των άσπονδων δυτικών μας φίλων και η υποστήριξη του νεοσύστατου εθνικιστικού στρατού των Νεοτούρκων του Κεμάλ Ατατούρκ από Γάλλους, Ιταλούς και Σοβιετικούς είχε βαθύτερα αίτια από την δικαιολογία πάνω στην οποία βάσισαν την αλλαγή στάσης τους κατά της Ελλάδος, δηλ. την επιστροφή του φιλογερμανού εξόριστου βασιλιά.

Το 1979, η εφημερίδα του Καΐρου al-Dawa (Το Κάλεσμα), που ήταν το κεντρικό όργανο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, δημοσίευσε μια σειρά άρθρων με σκοπό να ενημερώσει τον μουσουλμανικό κόσμο για τους κινδύνους που τον απειλούν. Κάτω από τον τίτλο «Γνώρισε τον Εχθρό σου», τα άρθρα αριθμούσαν 4 κύριους εχθρούς απέναντι στους οποίους έπρεπε κάθε Μουσουλμάνος να θωρακιστεί: τον Σταυροφόρο, τον Εβραίο, τον Μαρξιστή και τον Κοσμικό. Όλοι αυτοί είναι κακοί. (Bernard Lewis, Semites and Anti-Semites). Ο τέταρτος εχθρός, με πολλούς τρόπους, ο πιο ύπουλος και ο πιο επικίνδυνος για το πραγματικό Ισλάμ, ήταν ο κοσμικός εκσυγχρονιστής, ο οποίος επιδίωκε να εγκαταστήσει κοσμικά καθεστώτα στα ισλαμικά εδάφη και να αποδομήσει την ισλαμική πίστη.

Ο πρώτος μεγάλος κοσμικός επαναστάτης, η «πηγή του κακού» που ξεκίνησε αυτήν τη διαδικασία και από τον οποίον εμπνεύστηκαν όλοι οι άλλοι, ήταν ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Ήταν ο άνθρωπος, ο οποίος, μετά την οθωμανική ήττα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, δημιούργησε την Τουρκική Δημοκρατία πάνω στα ερείπια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εγκαθιδρύοντας την πρώτη πολιτεία στην ισλαμική ιστορία όπου η θρησκεία ήταν διαχωρισμένη από το κράτος.

«Τα άρθρα αυτά προσφέρουν μια καινούργια και καταπληκτική εξήγηση της προέλευσης του Ατατούρκ και του ρόλου του στην ιστορία. Σύμφωνα μ’ αυτά, ήταν ένας ντονμέ, ένας κρυπτο-Εβραίος, που ανέτρεψε τους Οθωμανούς σουλτάνους για να τους τιμωρήσει για την άρνησή τους να παραχωρήσουν την Παλαιστίνη στους σιωνιστές» (Bernard Lewis, Semites and Anti-Semites).

Η Διακήρυξη Μπάλφουρ του 1917 ήταν μια μεγάλη νίκη για την γέννηση του σιωνιστικού κινήματος. Εγκαταλειμμένη από ηγέτες των Νεότουρκων, η ηττημένη Οθωμανική κυβέρνηση άφησε τους Βρετανούς και τους Γάλλους να καταλάβουν τα Στενά, αλλά από τις προσπάθειες του Σουλτάνου να αδρανοποιήσει τον τουρκικό στρατό ξεκίνησε μια ανταρσία, στην οποία ηγείτο ο ικανότερος στρατηγός του, ο Μουσταφά Κεμάλ (αργότερα ονομάστηκε Ατατούρκ, δηλ. «Πατέρας των Τούρκων»). Σύντομα οι οπαδοί του Κεμάλ σχημάτισαν στην Άγκυρα μια εθνικιστική κυβέρνηση, που απέρριψε την Συνθήκη των Σεβρών, η οποία επιβλήθηκε από τους συμμάχους, και διαπραγματεύθηκαν μαζί τους τρία χρόνια αργότερα στη Λωζάνη προκειμένου να εξασφαλίσουν μια πιο αποδεκτή Συνθήκη, αφού είχε προηγηθεί η Μικρασιατική καταστροφή για εμάς.

Ανεξάρτητα, πάντως, αν επιβεβαιώθηκε ή όχι η παραπάνω «θεωρία συνωμοσίας», γεγονός είναι ότι η Τουρκία με τον Μουσταφά Κεμάλ Πασά και την ελίτ των ντονμέδων ξαναμπήκε στο ιστορικό παιχνίδι, αντί να περιοριστεί στην θέση που της άρμοζε, αυτήν ενός μικρού, αβλαβούς έθνους στην Ανατολία. Αυτό έγινε γιατί οι διεθνείς τραπεζίτες ήθελαν μεν την διάλυση της αυτοκρατορίας, αλλά ήθελαν την Τουρκία σαν κράτος υπολογίσιμο, γι’ αυτό την προστάτευαν όλο τον 20ο αιώνα.

Έτσι, αυτό που λέμε σήμερα «τουρκική απειλή» είναι στην ουσία η συνέχεια, με άλλη μορφή, του άλυτου Ανατολικού Ζητήματος.

Η Ελλάδα προδόθηκε στην Μικρά Ασία από τους δυτικούς συμμάχους της, οι οποίοι την εγκατέλειψαν. Το χειρότερο ήταν ότι η προδοσία αυτή δεν ήταν «στιγμιαία», ήταν «μια προδοσία συνεχιζόμενη, μια προδοσία αποκρουστική αλλά και σύμφυτη με την κοινωνικοοικονομική οργάνωσή τής κατ’ επίφασιν πολιτισμένης ανθρωπότητας», λέει ο Γιάννης Π. Καψής στον πρόλογο της ελληνικής έκδοσης του εξαιρετικού πονήματος Η Μεγάλη Προδοσία (εκδ. Λιβάνη) του Αμερικανού συγγραφέα Έντουαρντ Χέϊλ Μπίρσταντ (Edward Hale Bierstad).

Και το πιο άσχημο ακόμα ήταν ότι ο ελληνικός λαός προδίδεται κατ’ εξακολούθηση έναν αιώνα τώρα, μετά το 1922, από τις δικές του πολιτικές ηγεσίες, τις δικές του ελίτ. Οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ της χώρας μετά τον εμφύλιο, αντί να αντιμετωπίζουν τις «προτάσεις» και τις «φόρμουλες» των Δυτικών ως προσπάθειες εξυπηρέτησης των δικών τους συμφερόντων, τις δέχονταν όλες δουλικά με τίμημα την θυσία των συμφερόντων της Ελλάδας. Το είδαμε αυτό να συμβαίνει με τις Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου στο Κυπριακό, να επαναλαμβάνεται στην καταστροφή του ’74, να επανέρχεται με τα Ίμια, την Μαδρίτη, το Σχέδιο Ανάν, την ένταξη στην Ευρωζώνη κ.ο.κ. Τα αποτελέσματα πάντα εις βάρος μας με την μία δέσμευση μετά την άλλη στην αποδοχή εθνοκτόνων διεκδικήσεων και μνημονίων κατά της χώρας μας. Όλες αυτές τις μεταπολεμικές δεκαετίες, βαδίζαμε ανερμάτιστοι μετά το τέλος των μεγαλοϊδεατικών επιδιώξεων, ένα δυτικό προτεκτοράτο χωρίς όραμα, πέρα από τον «εκσυγχρονιστικό» βερμπαλισμό, χωρίς γεωστρατηγικούς αισθητήρες για να χαράσσουν πορεία πάνω σε συγκροτημένους εθνικούς στόχους.

Σήμερα, οι εταίροι μας στην Ευρωένωση και στο ΝΑΤΟ μάς υποχρεώνουν σε μια συνολική «διαπραγμάτευση» με την Τουρκία, η οποία στην ουσία σημαίνει μια συνολική αναθεώρηση των συνθηκών που κατοχυρώνουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο, την Κύπρο, την Θράκη. «Το πείραμα να μετασχηματισθεί η πολιτιστική ‘’ουτοπία’’ του Ελληνισμού σε δυτικού τύπου εθνικό ‘’κράτος’’… στοίχισε ώς τώρα στον Ελληνισμό την πιο μεγάλη στην Ιστορία του καταστροφή, τον εκβαρβαρισμό της Μικρασίας, το 1922», μας λέει ο καθηγητής Χρ. Γιανναράς στο βιβλίο του Η Νεοελληνική Ταυτότητα (εκδ. Γρηγόρη, 1983).

Αν πλησιάζει η ώρα και για δεύτερο παρόμοιο τίμημα στα 200 χρόνια από την Επέτειο του 1821, αυτό συμβαίνει γιατί μας έχει παραλύσει το δηλητήριο του μηδενισμού, όπως διέβλεπε ο Άγγελος Τερζάκης, από το 1970 ήδη, σε ένα κείμενό του για την Ελληνική Επανάσταση: «Είμαστε μόνοι μας παραγωγοί του αναισθητικού που θα μας παραδώσει στον δράκο. Μια Κίρκη μας έχει χτυπήσει με το ραβδί της και μας έκανε χοίρους προτού πάρουμε τον δρόμο για τον μακελλάρη και ύστερα για την χύτρα της».

Αν κάποιοι, προτιθέμενοι να μετασχηματίσουν την Ελλάδα σε μια αφασική γκλομπαλιστική κοινωνία, είναι πρόθυμοι να υποκύψουν στις νέο-Οθωμανικές διεκδικήσεις, να προσφέρουν γη και ύδωρ στα παρανοϊκά σχέδια του Ερντογάν για ανασύσταση της «αυτοκρατορίας»… τότε να ξέρουν ότι η Ανάγκη, που στέκεται ψηλότερα από μας, έχει ορίσει να υπάρχει Ελλάδα, όσο υπάρχει κόσμος. Γιατί η Ελληνική φυλή, η Ρωμιοσύνη, «έν' φυλή συνότζιαιρη του κόσμου», όπως λέει στην κυπριακή διάλεκτο ο στίχος του εθνικού ποιητή της Κύπρου Βασίλη Μιχαηλίδη (1849-1917). Κι όταν η Ανάγκη λέει «δεν πρέπει» να πεθάνει η Ελλάδα, αυτό σημαίνει «δεν πρόκειται»!

 

NEXUS T.163 – Φεβρουάριος 2021

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

on Saturday, 06 March 2021. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Του Δημήτρη Κ. Μπάκα, Αντιστράτηγος εα Διπλωματούχος Πολ. Μηχ. EΜΠ Πτυχιούχος Νομικής ΕΚΠΑ MSc RCDS LONDON

                         ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

                                                   Δημήτρης Κ. Μπάκας

 

 

Η τηλεόραση, η οποία  ανά πάσα στιγμή επιβεβαιώνει τη λογική του νικητή και του χαμένου, του ισχυρού και του αδυνάτου, του «πετυχημένου»,  του επώνυμου  ασκεί μια διαβρωτική επιρροή σε εμάς, αλλά κυρίως στη νεολαία μας. Ζούμε σε ένα πολιτισμό αλυσοδεμένο σε προγράμματα και εκπληρώσεις. Στόχος η απόκτηση των πάντων και χάνουμε σταδιακά την ανθρωπινότητά μας. Διαθέτουμε  ολοένα και λιγότερο χρόνο για την ουσιαστική ζωή μας. Γοητευόμαστε σε σημείο ψύχωσης με τις διασημότητες, τα είδωλα, τους «χαρισματικούς»!  Απομακρυνόμαστε εγωιστικά από τον  διπλανό μας και ξεχάσαμε την αξία τήςσυμμετοχικότητας στο γενικό καλό. Οι αξίες της συνεργασίας και της συνεισφοράς έχουν αντικατασταθεί με τον ανταγωνισμό και την αντιζηλία. Κυριαρχεί η «πίστη», ότι μπορεί να μας σώσει μόνον η δύναμη των μηχανισμών και της τεχνολογίας. Από τις διαρκείς διαμάχες αναδύεται εκτεταμένη κοινωνική παθητικότητα και απελπισία. Ο άνθρωπος απόγινε  ένα απλό εργαλείο. Η κουλτούρα μάς οδηγεί στον ατομικισμό, τον εγωτισμό και απανθρωπισμό!

Η κοινωνία μας είναι ό,τι πιο πολύπλοκο υπάρχει, γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις επηρεάζονται  από την βούληση και τις ανθρώπινες επιθυμίες, που είναι άκρως αστάθμητες. Το καυτό πρόταγμά μας είναι: πώς η  πολυπλοκότητα θα μετατραπεί σε αρμονική  απλότητα!

Η φύση και η ζωή μάς διδάσκουν, ότι το πολύπλοκο είναι συνυφασμένο με το απλόΣυνυπάρχουν και τα δύο. Συνήθως το πολύπλοκο έχει μια απλή προέλευση, ενώ εκείνο που φαίνεται επιφανειακά απλό, συνήθως, κρύβει κάτι πολύπλοκο. Η Γη μας είναι ένας  μικρός Πλανήτης μέσα στο Σύμπαν, αλλά κρύβει μια άπειρη πολυποικιλότητα και μεταβλητότητα, επειδή όμως είναι αποτέλεσμα αρμονίας συνιστά ωραιότατη και μοναδική Οντότητα. Ένα «απλό ζωικό μόριο» ασύλληπτα πολύπλοκο γιατί εμπεριέχει έναν ολόκληρο κόσμο.

Ένα αντικείμενο με αρμονική συνοχή φαίνεται γενικά απλό και ωραίο. Όταν γνωρίζουμε τη δομή και τις σχέσεις του πράγματος με τα άλλα μας φαίνεται  οικείο.

 Τα συναισθήματά μας παίζουν καίριο ρόλο. Το μίσος πχ δίνει πιο «καθαρές απαντήσεις»,  ενώ η φιλία τρέφεται με λεπτοφυείς και ευαίσθητες σχέσεις. Η έλλειψη ενδιαφέροντος συνήθως προκαλεί απαξίωση. Η υπεραπλούστευση, εξάλλου, μάς οδηγεί σε στερεότυπα, που δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Πολύ εύκολα λέμε ότι οι αντίπαλοί μας είναι… «κακοί», μειονεκτούν ή ότι εμείς έχουμε δίκαιο, ενώ σε όσους αγαπάμε ανακαλύπτουμε πάρα πολλά θετικά στοιχεία!

 Από τον Κάρολο Δαρβίνο οι βιολόγοι είχαν υιοθετήσει  την αντίληψη, ότι ο ανταγωνισμός είναι η καθοριστική δύναμη για περαιτέρω  εξέλιξη όλων των μορφών ζωής. Ο ανταγωνισμός, όμως, όπως διαπιστώνεται στην πράξη, ωθεί την εξέλιξη σε εκτροπή και  σε  διάσπαση. Απέναντι σε αυτή τη διασπαστική δύναμη του ανταγωνισμού αναπτύσσεται μια άλλη συμπληρωματική δύναμη , υπεύθυνη για τη συνοχή καθετί ζωντανού. Άλλως δεν θα υπήρχαν, σύνολα, κοινότητες και κοινωνίες. Σχεδόν όλα τα σπουδαία επιτεύγματα του ανθρώπου που φαίνονται ότι  οφείλονται  στον ανταγωνισμό κρύβουν και μια αντίρροπη δύναμη συνοχής και συνεργασίας.

Υπάρχουν  τρεις βαθμίδες «συν-εργασίας» των ατόμων που αποβλέπουν σε κάποιο όφελος, αλλά διαφέρουν ποιοτικά, ως προς το σκοπό και τη μέθοδο. Ο ανταγωνισμός με αποτελέσματα πιο εμφανή, αλλά είναι καταστροφικός γιατί απομονώνει τους ανθρώπους. Ο συναγωνισμός, με εξαίρεση την νεότερη αμβλυμμένη συναγωνιστική έννοια, βρίσκεται πιο κοντά στην ευγενή άμιλλα, που συνιστά εξιδανικευμένη συνεργασία. «Ένθα γαρ άμιλλα ενταύθα και νίκη εστί» (Αριστοτέλης)..

Η όλη συν-εξέλιξη οφείλεται κυρίως σε έναν υγιή συναγωνισμό και την ευγενή άμιλλα. Οι άνθρωποι χωρίς αντιπαλότητες  έρχονται πιο κοντά, αμιλλώνται για την ατομική βελτίωση, που συμβάλλει και στο γενικό καλό, καθόσον από τη συνεργασία αναφύονται  κοινά αποτελέσματα, που αναδύονται από ένα πιο λεπτοφυές επίπεδο συνεργασίας: Από τον δημιουργικό διάλογο.

 Αυτός είναι ο διάλογος επί της ουσίας  με σκοπό τη δημιουργία κατάλληλων συνθηκών ανάδυσης νέων απόψεων και λύσεων. Δεν είναι  μια απλή ανταλλαγή απόψεων, ούτε μια συζήτηση με την έννοια χτυπημάτων «πέρα δώθε», δίκην παιχνιδιού επιτραπέζιας αντισφαίρισης (πιγκ πονγκ)!

Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων οι άνθρωποι προσέρχονται με «μη διαπραγματεύσιμες πεποιθήσεις»( κόκκινες γραμμές), που πολύ δύσκολα μπορεί να  κατανοηθούν ή να ερμηνευτούν ως έχουν. Σε ένα δημιουργικό διάλογο οι απόψεις αυτές μπορεί και πρέπει να κοινοποιηθούν, αλλά για λίγο να παραμείνουν στην άκρη μέχρι να βρεθεί ικανός τρόπος ικανοποίησης μέσα σε μια  διαδικασία  συλλογικής δημιουργικότητας.

 Κάτω από ευνοϊκές συνθήκες η  συν-ομιλία πλημμυρίζει από δημιουργικότητα. Σε αυτή τη φάση λέγεται ότι επικρατεί η «δημιουργική ασάφεια». Όντως μια τέτοια πολύτιμη φάση αναπτύσσεται σε όλα τα είδη δημιουργίας σε κάθε τέχνη.  Πρόκειται για μια «τυρβώδη» διαδικασία ανάλυσης, σύγκρισης, επιλογής και σύνθεσης. Τότε τα θέματα αναλύονται ελεύθερα σε λεπτότερα στοιχεία που αντιπαρατίθενται και ανασυντίθενται σε νέες απόψεις και συνδυασμούς. Από την αρμονική αυτή σύνθεση αναδύονται νέες προσεγγίσεις που οδηγούν σε λύσεις που καμία από τις μεμονωμένες απόψεις δεν ήταν δυνατόν να προβλέψει.

 Επιγραμματικά, τα κρίσιμα στοιχεία( αξίες) ευδόκιμου δημιουργικού διαλόγου είναι: Η αυθεντικότητα ήτοι η ειλικρίνεια των μερών. Η καλή διάθεση και ευγένεια. Hυπευθυνότητα ήτοι το θεμέλιο της ηθική στάσης. Η  πίστη για το κοινό αποτέλεσμα της συνεργασίας.  Τότε, και μόνον τότε, το κάθε μέρος αναλαμβάνει με καλή διάθεση και ευπρέπεια την αληθή ευθύνη του έναντι της όλης διαδικασίας. Oι συνθήκες του διαλόγου ξαφνιάζουν θετικά, γιατί αναδύονται απροσδόκητες   ιδανικές   λύσεις. Τα μέρη θεωρούν τον εαυτό τους νικητή (winwin), γιατί έχουν συμβάλει στο αναδυόμενο  κοινό αποτέλεσμα. Δεν έχουμε, τότε, έναν  απλό συμβιβασμό. Ο συμβιβασμός συνήθως είναι χειρότερος από  την ήττα, ακόμη και ως έντιμος, γιατί όλοι αισθάνονται  ότι υπέκυψαν στην ανάγκη και συνήθως χωρίζονται σε νικητές και ηττημένους.

   Συμπερασματικά: όταν η αξία της αλήθειας συνδυαστεί αρμονικά με το κάλλος τότε το αγαθό γίνεται πιο απτό και κρυσταλλώνονται  πεποιθήσεις και πιστεύω που εγκολπώνονται στην αξία της ιερότητας. Τότε αναδύονται η εμπιστοσύνη, η ελπίδα και τελικά η αγάπη.

Στον ανταγωνισμό συνήθως επιβάλλεται ο ισχυρότερος, αλλά τότε ο δεσμός είναι ασταθής και διαρκεί όσο υπάρχει η δύναμη επιβολής.  Ο δεσμός που επιτυγχάνεται με συνεργασία και αρμονική σύνθεση, επειδή γίνεται κοινά αποδεχτός είναι πιο σταθερός. Ο ισχυρότερος δεσμός επιτυγχάνεται με τον  δημιουργικό διάλογο μεταξύ των μερών.

 Ο διάλογος φέρνει όλα τα όντα της φύσεως σε αρμονική σύνθεση, ακόμη και τα αντίθετα, μέσα στο πλαίσιο της χρυσής αναλογίας  και του άριστου μέτρου. Τότε αναδύονται νέες δυνάμεις που δεν μπορούν να δώσουν τα επιμέρους στοιχεία. Ο δημιουργικός διάλογος συνιστά  σημαντική αρετή,  ως σύνθεση πολλών αξιών (αλήθειας, κάλλους, αγαθού, ιερού) και απαιτεί δια βίου άσκηση.

Ο άνθρωπος χωρίς τον άλλον είναι «μισός» άνθρωπος. Αναζητεί το «έτερο ήμισυ», που τον συμπληρώνει και τον καθιστά ένα όλο.  Είναι όμως κοινή πεποίθηση  όλων μας, ότι μας ενώνουν μόνον οι κοινές αξίες μας, τις οποίες αποκλειστικά ο άνθρωπος δημιουργεί. Η εποχή μας, δυστυχώς, κυριαρχείται από τον ανταγωνισμό, που απομονώνει τους ανθρώπους και καταστρέφει την αγνή αγάπη που συνέχει την κοινωνία. Είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε τα τεράστια προβλήματα επιβίωσης και ανάπτυξης με κοινή προσπάθεια. Οφείλουμε να συνεννοηθούμε.

Κοντολογίς ο πιο γόνιμος τρόπος συζήτησης επίλυσης κάθε είδους προβλήματος  είναι ο δημιουργικός διάλογος. Συνιστά φυσική μας  ανάγκη. Έχει την ίδια ζωτική σημασία για το πνεύμα μας αντίστοιχα  με εκείνη της αναπνοής για τη ζωή μας. Όχι σπάνια , όμως, η σύνεση επιβάλλει τη διακοπή του. Ο διάλογος τόσο στη διεξαγωγή του,  όσο και στη διακοπή του  συνιστά Τέχνη!

Άρα  απαιτεί πρώτιστα ψυχική  καλλιέργεια και  ολιστική Παιδεία!  

                                                                    Δημήτρης Κ. Μπάκας

                                                                        5 Μαρτίου . 2021                                                                      

                                                                      

200th Anniversary of Greek Revolution - Nationality Rooms Program at the University of Pittsburgh – March 2021

on Wednesday, 24 February 2021. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Του Πρέσβη ε.τ. Δημήτρη Ηλιόπουλου, Μέλους ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ

200th Anniversary of Greek Revolution

Nationality Rooms Program at the University of Pittsburgh – March 2021

Remarks by Ambassador (ret) Dimitris N. Iliopoulos

Member of the Board of the Hellenic Institute for Strategic Studies (HELISS)

Former Principal Advisor to the European External Action Service

 

 

A classic times Greek philosopher has once stated that a nation which forgets its history, is a nation without a future. This significant truth acquires even greater importance in the case of nations with such rich historical depth dating since 4000 years ago. This span of time is characterized by many noble principles including empathy for the human being, but primarily by the love for freedom. Throughout this era we witness a frequent manifestation of this heartfelt objective always at great cost of human losses and destruction by barbarous invaders. 
It is in this perspective and having suffered four hundred years of brutal occupation, the Greek nation has risen 200 hundred years ago against the Ottoman occupiers, to create the modern Greek state after almost ten years of bloody and extremely violent revolt. It is no surprise that the slogan of the insurgents was Freedom or Death. And many were those who sacrificed their lives and that of their families truly attached to their revolutionary oath. This uneven struggle has moved many friends of the Greek nation, known as the philellens. Many Americans chose to join the struggle and many among them gave their lives to this noble goal alongside the Greek freedom fighters. And they certainly contributed to the successful outcome of this gigantic and heroic endeavor. The example set by those heroes inspired other Balkan Nations who eventually started seeking their liberation from the Ottoman yoke. 
Thus, it is with great pride that the Greek Nation reminiscent of its glorious struggle for freedom and national emancipation is celebrating the Revolution  which started 200 years ago, is sharing their rightful joy with the friendly American nation who generously supported their cause and later received them with hospitality in their quest for a better life in the New World. Pittsburg figures high in this action and the Greek Americans proudly share this memorable celebration of freedom which serves as a beacon to all progressive Nations in the world. Long live the Greek American friendship!

Εθνικός ευεργέτης Ιάκωβος Τσούνης: «Ο μόνος πλούτος είναι η πατρίδα»

on Saturday, 06 February 2021. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΕΥΕΡΓΕΤΗ ΙΑΚΩΒΟ ΤΣΟΥΝΗ

Εθνικός ευεργέτης Ιάκωβος Τσούνης: «Ο μόνος πλούτος είναι η πατρίδα»

 

Απίστευτη κίνηση πατριωτισμού  έκανε 97χρονος εφοπλιστής, βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, Ιάκωβος Τσούνης, ο οποίος αφήνει όλη του την περιουσία στις ένοπλες δυνάμεις.

Ο κ. Τσούνης, μιλώντας στον ΣΚΑΪ,  δήλωσε πως επιθυμεί να φύγει από τη ζωή όπως ακριβώς ξεκίνησε, ξυπόλητος, αφήνει συγκεκριμένα 23 εκατ, ευρώ για την άμυνα της χώρας μας και 60 αποβατικά σκάφη.

Με αυτές τις αρχές και αξίες πορεύτηκε όλη του τη ζωή…. ο Ιάκωβος Τσούνης στη διάρκεια της ζωής του έχει δωρίσει 23 εκατομμύρια ευρώ στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας και σημαντικό πολεμικό εξοπλισμό.

«Το τελευταίο μου συμβόλαιο είναι, ό,τι έχω και δεν έχω να πάνε εκεί …. Και πήγαν…ενημερώθηκαν προ ολίγων ημέρων», αναφέρει.

Ανακαινίσεις ολόκληρων πτερυγών και κλινικών στα στρατιωτικά νοσοκομεία της χώρας, δωρεά 60 αποβατικών πλοίων στις ένοπλες δυνάμεις, ανέγερση εκκλησιών και μουσείων και η διάθεση όλης της κινητής και ακίνητης περιουσίας του στο στράτευμα είναι μερικοί μόνο από τους λόγους που καθιστούν τον Ιάκωβο Τσούνη έναν σύγχρωνο εθνικό ευεργέτη.

Όλα ξεκίνησαν απ’ το Αλβανικό μέτωπο όπου πήγε να πολεμήσει σε ηλικία μόλις 16 ετών…

«Όταν πήγα στην Αλβανία εθελοντής ως ο νεότερος βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σε ηλικία 16 χρόνων. Είχα άριστη σωματική διάπλαση.

Πολέμησα, την ξέρω καλά την Αλβανία. Και όταν πέρασαν τέσσερις ή πέντε μήνες, ο διοικητής τότε του στρατηγείου με βρήκανε πεθαμένο πλέον. Δηλαδή από τα 65-70 κιλά που πήγα είχα μείνει 29 κιλά. Και με φέρανε πίσω», θυμάται.

Από εκείνη τη μέρα και στο εξής εργάστηκε σκληρά και παραχωρούσε κέρδη του στο στράτευμα και τους φτωχούς συμπολίτες του.

«Άρχισα να συνδέομαι με τις ένοπλες δυνάμεις και όταν πλέον άρχισα να βιοπορίζω ξυπόλητος, γιατί είχα 13 αδέλφια. Εγώ ήμουν ο 13ος. Οικογένεια ενός δασάρχη. Από τότε, μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αρχίζω να συνεργάζομαι. Και ενώ πηγαίνω καλά τις δουλείες μου ως εκτελωνιστής το ’50 και μεγάλωναν οι δουλείες μου, ό,τι κέρδιζα το αφιέρωνα στις ένοπλες δυνάμεις και σε εκείνους που δεν είχαν να φάνε ψωμάκι» περιγράφει.

Ξεκίνησε ως εκτελωνιστής στον Πειραιά. Το 1966 εισέρχεται στη ναυτιλία ως εφοπλιστής αποκτώντας συνολικά 13 εμπορικά πλοία και σχηματιζόντας μεγάλη περιουσία.

Για τη φιλανθρωπική του δράση έχει λάβει σημαντικές τιμητικές διακρίσεις. Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος του απένειμε ξίφος υποστρατήγου επί τιμή.

Παρά τα πλούτη που απέκτησε δηλώνει πως όπως ήρθε ξυπόλητος στη ζωή  και έτσι θέλει να φύγει.

 

Στην πυρά λόγω "ρατσισμού" η αρχαία γραμματεία! – Γιατί όχι και η Βίβλος;

on Saturday, 06 February 2021. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Του Γιώργου Λυκοκάπη από το SLPress

Στην πυρά λόγω "ρατσισμού" η αρχαία γραμματεία! – Γιατί όχι και η Βίβλος;

 

Λυκοκάπης Γιώργος

 

«Να τι λέω για το όραμα της κλασσικής αρχαιότητας που σκιαγραφήσατε. Ελπίζω ότι το πεδίο αυτό πεθαίνει και ότι πεθαίνει, όσο το δυνατόν γρηγορότερα», ήταν η απάντηση του καθηγητή αρχαίας ιστορίας του Princeton Dan-el Padilla Peralta, στις αιτιάσεις της ιστορικού Μισέλ Γουίλιαμς που είχε υποστηρίξει πως η ακαδημαϊκή κοινότητα οφείλει να υπερασπιστεί την κλασική αρχαιότητα, καθώς ήταν ο αρχαίος πολιτισμός είχε βάλει τα «λογοτεχνικά και φιλοσοφικά θεμέλια του ευρωπαϊκού και του αμερικανικού πολιτισμού».

Η θυελλώδεις συζήτηση, που είχε γίνει το 2019 κατά το συνέδριο της Εταιρείας Κλασικών Σπουδών με θέμα "Το μέλλον των κλασσικών", ήρθε και πάλι στο προσκήνιο από ένα δημοσίευμα των New York Times για τις θέσεις του καθηγητή Peralta, για τις οποίες σχεδιάζει εκτενές αφιέρωμα στις 7 Φεβρουαρίου με τίτλο "Ο Εικονοκλάστης". O συγκεκριμένος καθηγητής παγίως υποστηρίζει ότι οι κλασικές σπουδές πρέπει να παραμερίσουν την αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα ως «ρατσιστικές».

Αν και η Γουίλιαμς στην τοποθέτηση της είχε κάνει μία μάλλον άκομψη αναφορά στην καταγωγή του Peralta, ισχυριζόμενη πως «δεν με ενδιαφέρει αν έχεις την θέση σου επειδή είσαι μαύρος», στην τοποθέτηση της είχε θέσει έναν ουσιώδη προβληματισμό: πρέπει η κλασική αρχαιότητα να πέσει "στην πυρά" της πολιτικής ορθότητας, όπως πρόσφατα με το κίνημα #DisruptTexts που πέτυχε αφαιρεθεί η "Οδύσσεια" του Ομήρου από το πρόγραμμα σπουδών των σχολείων της Μασαχουσέτης ως «σεξιστική» και «ρατσιστική», γιατί αφορούν ιστορίες «από άλλες κοινωνίες και εποχές, εντελώς παρωχημένες»;

Η επίμαχη αναφορά στο Σάρλοτσβιλ

Πάγια θέση του, καταγόμενου από την Δομινικανή Δημοκρατία καθηγητή, είναι πως η ελληνική και η ρωμαϊκή αρχαιότητα έχουν προκαλέσει «βλάβη» στις κλασικές σπουδές και τις θεωρεί υπαίτιες για την δουλεία, την αποικιοκρατία, τον ρατσισμό, τον φασισμό και τον ναζισμό. Μάλιστα, προς ενίσχυση της επιχειρηματολογίας του, ο Peralta κάνει συχνά αναφορά στα γεγονότα του Σάρλοτσβιλ το 2018, που σε κάποιον βαθμό υπήρξαν ο προπομπός της εισβολής των οπαδών του Τραμπ στο Καπιτώλιο.

Τότε ομάδες ακροδεξιών είχαν συγκεντρωθεί στην μικρή αυτή πόλη προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την απομάκρυνση ενός αγάλματος του Στρατηγού των Νοτίων Λι από την κεντρική πλατεία και συγκρούστηκαν με διαδηλωτές του κινήματος Antifa. Από τις συγκρούσεις μία γυναίκα σκοτώθηκε και δεκάδες άλλοι διαδηλωτές των Antifa είχαν τραυματιστεί, όταν ένας νεοναζί έπεσε σκοπίμως με το αυτοκίνητο του, πάνω στους συγκεντρωμένους. Ο Τραμπ είχε κρατήσει διφορούμενη στάση στα επεισόδια, όπως ακριβώς μετέπειτα στην εισβολή ακροδεξιών οπαδών του στο Καπιτώλιο, προκαλώντας τότε, όπως και τώρα σάλο στις ΗΠΑ.

Ο Peralta επισημάνει πως πολλοί ακροδεξιοί κράδαιναν στα γεγονότα του Σάρλτοσβιλ σημαίες με τον Παρθενώνα και την αρχαία Ρώμη, γεγονός που αποδεικνύει κατ' αυτόν ότι «η κλασική αρχαιότητα είναι τόσο αναμεμειγμένη με την λευκή υπεροχή, ώστε είναι πλέον αδιάσπαστη από αυτή» και πως είναι υπεύθυνη «για την εφεύρεση της "λευκότητας" και της συνεχούς κυριαρχίας της». Κατά "τον πόλεμο των αγαλμάτων" που ξεκίνησε το περασμένο καλοκαίρι από το κίνημα "Black lives matter", ο Peralta είχε χαιρετίσει την αφαίρεση της προτομής του 280υ Αμερικανού προέδρου Γούντροου Γουίλσον.

Είχε καλέσει το πανεπιστήμιο όπου διδάσκει, «να γίνει για πρώτη φορά στην ιστορία του ένα αντιρατσιστικό ίδρυμα». Όσον αφορά την Αρχαία Αθήνα, ο Peralta, και άλλοι ομοϊδεάτες του καθηγητές και διανοούμενοι, σημειώνουν πως κακώς θεωρείται παγκοσμίως η κοιτίδα της δημοκρατίας, καθώς παραθέτουν την καταπίεση των γυναικών και τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας των δούλων που τότε επικρατούσαν.

Εκπρόσωπος της άγνοιας 

Δεν γνωρίζουμε αν ο καθηγητής έχει ζητήσει και την απαγόρευση της Βίβλου, ή ακόμα καλύτερα του Κορανίου, ως θρησκευτικών κειμένων που προωθούν την «μισαλλοδοξία» και αφορούν «άλλες κοινωνίες και εποχές, εντελώς παρωχημένες», αλλά με δεδομένο τον ζηλωτισμό των θιασωτών της πολιτικής ορθότητας δεν πρέπει να αποκλείσουμε ούτε και αυτό, αν και σίγουρα στην περίπτωση του Κορανίου θα το αποφύγουν για να μην κατηγορηθούν ως "ισλαμόφοβοι" και "ρατσιστές"!

Οι New York Times δικαιολογούν μερικώς τις θέσεις του καθηγητή, εστιάζοντας και στην χώρα καταγωγής του, όπου η κληρονομία από την πολυετή δικτατορία του Ραφαέλ Τρουχίλο είναι ακόμα νωπή. Ο Τρουχίλο παρουσίαζε την πρωτεύουσα της χώρας ως την "Αθήνα του Νέου Κόσμου" και επαινούσε συχνά την Αρχαία Ελλάδα ως «ερωμένη της ομορφιάς, που έγινε αιώνια χάρη στην άψογη λευκότητα των μαρμάρων της», μία ομολογουμένως αποτυχημένη απόπειρα ενός τριτοκοσμικού δικτάτορα, να εμφανιστεί ως κληρονόμος της μεγάλης αρχαίας και ελληνικής παράδοσης.

Όμως η κλασική αρχαιότητα, πριν εργαλειοποιηθεί από την αμερικανική και ευρωπαϊκή άκρα δεξιά, είχε εμπνεύσει «γενιές διανοούμενων, φεμινιστριών και έγχρωμων ακαδημαϊκών», όπως επισημαίνουν οι επικριτές του καθηγητή που παραθέτει η εφημερίδα, που αποκαλούν τον Peralta έναν ημιμαθή εκπρόσωπο της «άγνοιας και της πολιτικής ορθότητας» που φιλοδοξεί να «σκοτώσει τις κλασικές σπουδές», ορμούμενος από μηδενιστικές ιδεοληψίες, που κινδυνεύουν να γίνουν κοινός τόπος στις ΗΠΑ και παγκοσμίως.

Slpress.gr

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΩΣ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

on Saturday, 06 February 2021. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Του Δημήτρη Κ. Μπάκα, Αντιστράτηγος εα Διπλωματούχος Πολ. Μηχ. EΜΠ Πτυχιούχος Νομικής ΕΚΠΑ MSc RCDS LONDON

                                  Η   ΠΑΙΔΕΙΑ ΩΣ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

                                                                  Δημήτρης Κ. Μπάκας*

 

 

 

Ο εικοστός  αιώνας και ειδικά οι επιστήμες μάς εξασφάλισαν  πολλές βεβαιότητες, αλλά και μας αποκάλυψαν απέραντες περιοχές αβεβαιοτήτων! Αποδείχθηκε και ομολογείται πια  ότι η ανθρώπινη περιπέτεια είναι άγνωστη!  Διαψεύστηκαν και εγκαταλείφθηκαν οι αιτιοκρατικές απόψεις για μια ανθρώπινη ιστορία προόδου. Είμαστε υποχρεωμένοι να προετοιμαστούμε πνευματικά γιανα αντιμετωπίσουμε το απροσδόκητο! Και αυτό είναι έργο της Παιδείας μας. Φυσικά όχι μόνον της εξειδικευμένης , η οποία μας προσφέρει λίαν απαραίτητα λεπτομερειακά στοιχεία, αλλά δεν καλύπτει  ολιστικά στην ουσία του τον Άνθρωπο , ως μοναδική πνευματική  οντότητα επί της Γης , ως πρόσωπο ευθύνης και δημιουργίας, όπως και την Κοινωνία που  δημιουργεί ο άνθρωπος οιουδήποτε μεγέθους.

Πέραν από οποιαδήποτε απαραίτητη τεχνική και επιστημονική γνώση είμαστε υποχρεωμένοι να καταστούμε ικανοί να βρίσκουμε νέες λύσεις στα προβλήματα που είναι τυχαία, αναπάντεχα και αβέβαια. Να καταστούμε ικανοί να αναπτύξουμε κατά περίπτωση ευέλικτες στρατηγικές σε συνάρτηση με τις πληροφορίες που λαμβάνουμε κατά την εξέλιξή τους. Είμαστε υποχρεωμένοι  να μάθουμε να πορευόμαστε μέσα σε ένα πέλαγος αβεβαιοτήτων με ελάχιστες νησίδες βεβαιότητας.

Είμαστε πλέον βέβαιοι ότι το μέλλον της Ανθρωπότητας είναι  μια άγνωστη περιπέτεια, ακριβώς γιατί δεν έχουμε εγγυημένη προβλεψιμότητα. Το μέλλον παραμένει ανοιχτό και απρόβλεπτο, καθόσον  οι παράγοντες οικονομικοί, κοινωνικοί κλπ. οι οποίοι καθορίζουν την πορεία της ιστορίας βρίσκονται σε ασταθή και αβέβαιη σχέση με άπειρα και τυχαία περιστασιακά  που διακλαδίζουν  χαοτικά τη ροή της.

Οι αρχαίοι  πολιτισμοί ζούσαν με την έννοια του κυκλικού χρόνου και εξασφάλιζαν την κανονικότητα με θυσίες ακόμη και ανθρώπων ενίοτε.  Οι νεότερες γενεές πίστεψαν στην ιδέα της ιστορικής προόδου, που κατέρρευσε ως Μύθος  από την πράξη. Φυσικά μπορεί  να υπάρξει πρόοδος αλλά είναι και αυτή αβέβαιη. Και μάλιστα κανένας υπερ-υπολογιστής δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσει σταθερή θετική πρόοδο. Τα τελευταία γεγονότα των συνεχών κρίσεων, με αποκορύφωμα, τις οίδε ακόμη, την εξάπλωση του κορωνοϊού, απέδειξαν έμπρακτα ότι πρέπει να σκεπτόμαστε και να ενεργούμε από μια νέα σκοπιά, όχι μόνον του ατόμου ή  κρατών, αλλά και από πλανητική σκοπιά.

Η ιστορία εξελίσσεται μέσα σε μια απρόβλεπτη διαδικασία  και είναι γεμάτη απρόβλεπτα και τυχαία τις πιο πολλές φορές γεγονότα. Είναι γεμάτη αβεβαιότητες:  Ποιος φανταζόταν το 1916 ότι ο ρωσικός στρατός θα διαλυόταν και ότι ένα μικρό περιθωριακό μαρξιστικό κόμμα θα προκαλούσε  μια κομμουνιστική επανάσταση το Οκτώβριο του 1917! Ποιος φανταζόταν το 1941 θα κατέρρεε ο Ναζισμός και ακόμη η Σύμμαχος της Δύσης Σοβιετική Ένωση το 1943 θα έμπαινε σε ένα ψυχρό πόλεμο με τους πρώην Συμμάχους της! Ποιος φανταζόταν ότι το 1989 η Σοβιετική Αυτοκρατορία θα κατέρρεε;

Τον 16 αιώνα μπήκε η ανθρωπότητα στην πλανητική εποχή και από τα τέλη του 20ού αιώνα μπήκαμε στο στάδιο παγκοσμιοποίησης της Γης μας, που  έγινε πεπερασμένη! Πήραμε στα χέρια μας το γίγνεσθαι της ζωής μας χωρίς να το γνωρίζουμε. Συμπεριφερόμαστε, όπως τα ανέμελα παιδιά! Είμαστε πεπεισμένοι ότι θα βρίσκουμε γύρω μας όλα όσα χρειαζόμαστε χωρίς κανένα περιορισμό. Εκτελέσαμε την εντολή : « Αυξάνεσθε και πληθύνεστε». Εγγίζουμε  ήδη τα οκτώ  δισεκατομμύρια και  μάλιστα εφαρμόσαμε και το δεύτερο μέρος της Εντολής : « …και κατακυριεύσατε αυτής».

 Ήδη αρχίζουμε σε έντονο  ρυθμό την καταστροφή του Πλανήτη, του μοναδικού σε όλη τη Φύση!!! Ας είμαστε ειλικρινείς νιώθουμε σαν «αποκλεισμένοι» επάνω σε ένα φυσικό αερόστατο που κινείται στο άπειρο!  Περάσαμε από τη νοοτροπία του νομάδα, που περιβάλλεται από ελεύθερους χώρους ανεξάντλητους  παρά τη συνεχή εξερεύνησή τους, στη νοοτροπία του κατ’ οίκον περιορισμένου, του έγκλειστου για πάντα στα όριά του.  Για να έχουμε εμείς την ευτυχία επάνω στον Πλανήτη εμποδίζουμε τη γέννηση ενός άλλου!!! Παίρνουμε μέτρα για μείωση του πληθυσμού με τη «σοφή» σκέψη να μη επιτρέπονται πολλές γεννήσεις!

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι είναι αδύνατον να προβλεφθεί το μέλλον. Το μέλλον  είναι ουσιαστικά αβέβαιο! Το μόνον  βέβαιο είναι η αβεβαιότητα! Ο άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να ζήσει με την αβεβαιότητα! Και όμως μπορεί. Υπάρχει «πολυφάρμακο» : Η Παιδεία.

 

 

Ό,τι αναδύεται από τις εκάστοτε συνθήκες που είναι απρόβλεπτες είναι απροσδόκητο. Καινοτομίες σε αρχικά μικρή κλίμακα είναι πιθανόν να εξελιχθούν σε μεγάλης κλίμακας επαναστάσεις. Αντίθετα σοβαρά ρεύματα είναι δυνατόν να μην βρουν κατάλληλο έδαφος και να εκτονωθούν. Ακόμη και οι Θρησκείες έτσι γεννήθηκαν και εξελίχθηκαν, όπως και πολλές ιδεολογίες. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας, της βιομηχανίας και του καπιταλισμού προξένησαν την καταστροφή των αρχαίων πολιτισμών. Εν πολλοίς αλλοίωσαν και τις βασικές αξίες, επάνω στις οποίες ο άνθρωπος είχε οικοδομήσει την συλλογική κοινωνική ζωή. Η ιστορία μάς προσφέρει και εκπληκτικές δημιουργίες( Αρχαία Αθήνα πρόσφερε  στην ανθρωπότητα τη Δημοκρατία, τη Φιλοσοφία). Δεν εξελίσσεται, όμως,  γραμμικά, αλλά μέσα από διακλαδώσεις, εκτροπές, στασιμότητες που αλληλοεπηρεάζονται απρόβλεπτα. Τελικά είναι γεμάτη από πολιτισμό και βαρβαρότητα, δημιουργία και καταστροφή,….

Η περιπέτεια της ανθρωπότητας είναι συνυφασμένη με την περιπέτεια του Κόσμου που όπως πλέον επιστημονικά αποδεικνύεται είναι αβέβαιη. Μια πορεία, που μοιάζει περισσότερο με «παιχνίδι». Ένα παιχνίδι μεταξύ πολλών παραγόντων σε μια σχέση «διαλόγου» με χαρακτήρα ανταγωνιστικό, άμιλλας και συμπληρωματικό  ανάμεσα στην τάξη, την αταξία και την οργάνωση

Η ζωή τού κάθε ανθρώπου είναι μια αβέβαιη περιπέτεια, όπως και αυτή ολόκληρης της Ανθρωπότητας. Είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε με μια μόνιμη αμφιβολία για το επόμενο βήμα μας. Αυτό συνιστά  κακοτυχία μας  και είμαστε υποχρεωμένοι να τη διαχειριστούμε. Μπορεί, όμως, να μετατραπεί σε ευλογία (!), όταν είμαστε  προετοιμασμένοι κατάλληλα. Να μετατραπεί σε  «οξυγόνο  ζωής»!  Όπως το οξυγόνο σκότωνε τα πρωτόγονα αναερόβια έμβια, έως ότου η ζωή χρησιμοποίησε αυτό τον ρύπο, ως αποτοξινωτικό και τώρα πια είναι απόλυτα απαραίτητο(!), έτσι και η αβεβαιότητα, που  σκοτώνει την απλουστευτική γνώση μπορεί να μετατραπεί σε αποτοξινωτικό της πολύπλοκης γνώσης. Να καταστεί ο πρώτιστος παράγοντας δημιουργικότητας και προόδου!!

Ο Άνθρωπος, ως  μοναδικότητα και πρόσωπο, έχει ευδιάκριτα χαρακτηριστικά, τα οποία συνιστούν την ειδοποιό του διαφορά από τα όντα επί της Γης. Ο άνθρωπος δεν ζει μόνον «με άρτο», αλλά και με ανώτερες ανάγκες-αξίες, όπως η μάθηση, απόλαυση της εργασίας, η δημιουργικότητα. Διαθέτει εκτίμηση προς  κάθε είδους αισθήματα. Ο άνθρωπος είναι ικανός να γνωρίζει το σωστό από το λάθος(!), κατά περίπτωση, και μπορεί να συμπεριφέρεται  σύμφωνα προς το ανώτερο καλό. Μια  πίστη τον διακατέχει προς απόλυτες αξίες:  αλήθεια, κάλλος, αγαθότητα,  αγάπη…

Η ηθική μέριμνα για τον συνάνθρωπο δεν σταματά μόνο στη φροντίδα των  πασχόντων, που φυσικά είναι το πρώτιστο καθήκον. Εξίσου απόλυτο καθήκον του και μάλιστα ανωτέρου βαθμού συνιστά  η φροντίδα στους υγιείς συνανθρώπους μας και ειδικά τους νεότερους. Η καταβολή κάθε συνδρομής για δημιουργία υγιούς προσωπικότητας.  Πρόσωπο ευθύνης για αρμονική συνύπαρξη. Ανθρωπιστική και κοινωνική αγωγή, με τις οποίες τα άτομα βελτιώνονται διαρκώς και ταυτόχρονα αναπτύσσεται μια αρμονική και θετικά συνεργική Κοινωνία που εξασφαλίζει τις καλύτερες συνθήκες βελτίωσης και ανάπτυξης των μελών της. Η ολιστική πρόοδος κάθε Κοινωνίας μη εξαιρούμενης της Πλανητικής είναι αποκλειστικά έργο και επίτευγμα πολλών ανθρώπων –μελών με ποιοτικές ιδιότητες(αρετές), που αποκτώνται μόνον με την Παιδεία.

 Η πιο ενδεδειγμένη  προετοιμασία γίνεται με την ευρεία ολιστική παιδεία, με την οποία  ο άνθρωπος μορφοποιείται ως πρόσωπο και ως μέλος της κοινωνίας.  Είμαστε αναγκασμένοι να μεταρρυθμίσουμε την παιδεία μας προς την κατεύθυνση πλαστουργίας Ανθρώπων. Επείγει να ξανασκεφτούμε «τι είναι ο άνθρωπος», να ξαναβρούμε τα ερωτήματα των Σοφών της ανθρώπινης Ιστορίας και να δώσουμε απαντήσεις με τα σημερινά δεδομένα των επιστημών και φιλοσοφίας.

 Να προσανατολίσουμε την Παιδεία μας προς αυτό τούτο το είναι του ανθρώπου. Να αποφύγουμε την εργαλειοποίησή   του, είτε αυτή είναι η  μορφή πελάτη ή οπαδού.

Η Παιδεία, στην ολιστική της μορφή, είναι η δύναμη του μέλλοντος, γιατί συνιστά  το πιο ισχυρό εργαλείο για κάθε αλλαγή και προσαρμογή στις συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες.

ΥΓ: Στο πλαίσιο των ταπεινών μας δυνατοτήτων  θα προσεγγίσουμε συνοπτικά το όλο θέμα ακολουθώντας συναφή βήματα όπως πχ. Πηγές πρόκλησης λάθους στη γνώση. Βασικές προϋποθέσεις για σωστή γνώση. Αλληλοκατανόηση. Ενδεικτικοί τρόποι αντιμετώπισης αβεβαιοτήτων κοκ.

                                                                          Δημήτρης Κ. Μπάκας

Αντιστράτηγος εα

Διπλωματούχος Πολ. Μηχ. EΜΠ

Πτυχιούχος Νομικής  ΕΚΠΑ

MSc RCDS LONDON

Επίτ, Πρόεδρος « ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ ΑΕ»

 

                                                                             Φεβρουάριος  2021

 

 

Γιατί ηττήθηκε η Ελλάδα στα Ίμια – Στρατιωτικός συσχετισμός και πολιτική βούληση

on Wednesday, 03 February 2021. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Του Ζαχαρία Μίχα από το SLPress

Γιατί ηττήθηκε η Ελλάδα στα Ίμια – Στρατιωτικός συσχετισμός και πολιτική βούληση

 

Μίχας Ζαχαρίας

 

Έχουν συμπληρωθεί 25 χρόνια από την κρίση των Ιμίων. Διόλου αδικαιολόγητα, η κρίση βιώθηκε τραυματικά από την ελληνική κοινωνία, καθώς το αποτέλεσμά της εισπράχθηκε ως "εθνική ήττα". Παρά τη σχετική ομοφωνία ότι επρόκειτο για εθνική ήττα, η χώρα δεν έχει προχωρήσει από τότε οργανωμένα στα "lessons learned".

Και μόνο η 15ετής παραμέληση των Ενόπλων Δυνάμεων αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Οι προειδοποιήσεις ότι με τη στάση της αυτή η Ελλάδα προ(σ)καλούσε νέο γύρο στρατιωτικής αντιπαράθεσης με την Τουρκία ήταν εξαρχής ξεκάθαρες. Η Ελλάδα έχασε στα Ίμια την ευκαιρία να "αγοράσει" δεκαετίες σχετικής ηρεμίας στο Αιγαίο, ή τουλάχιστον να διασφαλίσει ότι η αντιπαράθεση δεν θα λάμβανε "θερμό" χαρακτήρα.

Τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει έχουν ακουστεί πολλά. Οι απόψεις που έχουν διατυπωθεί εκτείνονται από το περίφημο "και τι θέλατε, να κάνουμε πόλεμο;", μέχρι το ότι η Ελλάδα διέθετε τακτικό πλεονέκτημα και έπρεπε να επιλέξει τη σύγκρουση για να καταγάγει νίκη. Έχοντας παρακολουθήσει μεγάλο μέρος της δημόσιας συζήτησης, έχοντας συμμετάσχει στη συγγραφή μονογραφίας για την κρίση, αλλά και έχοντας έκτοτε μιλήσει με εμφανείς και αφανείς πρωταγωνιστές, ο υπογράφων θεωρεί ότι μπορεί να καταθέσει την άποψή του. προσεγγίζοντας το ζήτημα με στρατηγικούς όρους.

Από επιχειρησιακή άποψη, μάλλον εύκολα τεκμηριώνεται ότι η Ελλάδα διέθετε προβάδισμα σε μια σύγκρουση. Υπό τις προϋποθέσεις όμως ότι: α) θα αναλάμβανε την πρωτοβουλία, β) θα επέλεγε τη χρονική στιγμή και γ) θα υπήρχε πολιτική ηγεσία που θα αντιλαμβανόταν τη στρατηγική λογική και θα εμφανιζόταν χωρίς δισταγμούς, επιδιώκοντας την στο συντομότερο δυνατό χρόνο επίτευξη του αντικειμενικού σκοπού και στηρίζοντας την απόφαση μέχρι το τέλος.

Διευκρινίζεται εκ προοιμίου, ότι σε περίπτωση που δεν συνέτρεχε έστω μία από τις ανωτέρω προϋποθέσεις, η παρακάτω ανάλυση δεν ισχύει. Θα μπορούσε, μάλιστα, να οδηγήσει τη χώρα σε ακόμα πιο επικίνδυνη κατάσταση. Ας δούμε τις προϋποθέσεις όμως πιο αναλυτικά.

Ίμια και δυνατότητες απάντησης

Για την πρώτη προϋπόθεση το πλεονέκτημα το έχει σε μια σύγκρουση αυτός που θα χρεωθεί το πρώτο πλήγμα. Δεν αναφέρεται "αυτός που θα επιλέξει τον τόπο και τον χρόνο", διότι την πρώτη επιλογή την είχε κάνει η Τουρκία. Η κρίση είχε ξεσπάσει και βρισκόμασταν στο στάδιο της διαχείρισής της. Κατά συνέπεια, η Ελλάδα μπορούσε να δώσει τελεσίγραφο απόσυρσης των δυνάμεων της Τουρκίας από τη μία βραχονησίδα.

Διεθνώς θα εξηγούνταν το τελεσίγραφο από το ότι η κατάληψη εθνικού εδάφους δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητη. Επίσης, ότι τορπίλιζε την προοπτική διπλωματικής απεμπλοκής, λόγω του τετελεσμένου που δημιουργούσε. Δεν υπάρχει σοβαρό αντεπιχείρημα με βάση την "θεωρία των διαπραγματεύσεων" που να θεωρεί ορθολογική ενέργεια την προσέλευση στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης υπό το βάρος τετελεσμένου.

Η Ελλάδα είχε θεωρητικώς τρεις δυνατότητες απάντησης: 1) ανακατάληψη του εδάφους, 2) εξαφάνιση της βραχονησίδας με αεροπορικό πλήγμα και 3) επιχείρηση εξισορρόπησης του τετελεσμένου με την κατάληψη κάποιας τουρκικής βραχονησίδας σε κάποιο άλλο σημείο, εάν δεν υπήρχε προφανής στόχος πλησίον των Ιμίων.

Η ανακατάληψη της τουρκικής βραχονησίδα ήταν εξ ορισμού επιλογή που θα διακινδύνευε πιθανότατα μεγάλο αριθμό φίλιων απωλειών και θα κλιμάκωνε την κρίση με τρόπο μη συμβατό προς τα ελληνικά συμφέροντα. Ο βομβαρδισμός της βραχονησίδας θα κλιμάκωνε νομοτελειακά την κρίση. Κατά συνέπεια η επιλογή αυτής της ενέργειας σήμαινε ότι η Ελλάδα είχε αποφασίσει σύγκρουση με την Τουρκία. Οπότε, καλό θα ήταν να επιλέξει την ώρα εκδήλωσης της επίθεσης και να μη διστάσει να αντιμετωπίσει άμεσα την όποια τουρκική απάντηση.

Στρατιωτικές ισορροπίες

Ασφαλέστερη επιλογή θα ήταν η επιθετική ενέργεια κατάληψης τουρκικού εδάφους προς εξισορρόπηση του τουρκικού τετελεσμένου. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτή θα ήταν μια ενέργεια που δεν θα μπορούσε να προκαλέσει κλιμάκωση και σύγκρουση. Στρατιωτικά, είναι δεδομένο ότι η Ελλάδα είχε κατορθώσει στο ναυτικό πεδίο να αποσπάσει σαφές τακτικό πλεονέκτημα. Η λεπτομερής αναφορά περί του πως και του γιατί, ξεφεύγει από τη λογική του παρόντος άρθρου. Οπότε λαμβάνεται για τους σκοπούς της ανάλυσης ως δεδομένο.

Τις νυχτερινές ώρες και μάλιστα σε κάκιστες καιρικές συνθήκες η τουρκική Αεροπορία δεν επιχειρούσε σε αντίθεση με τα ελληνικά Mirage 2000 και τα F-4 Phantom, κάνοντας το ελληνικό πλεονέκτημα ακόμα μεγαλύτερο τις νυχτερινές ώρες. Απόφαση δυναμικού ξεκαθαρίσματος της κατάστασης θα έστελνε τα κατάλληλα μηνύματα για το μέλλον. Παράλληλα, θα επέσπευδε δραματικά την παρέμβαση των ΗΠΑ, την οποία διακαώς επιθυμούσε η ελληνική πλευρά. Στο διπλωματικό επίπεδο στη συνέχεια, η δουλειά του όποιου Χόλμπρουκ και Κρίστοφερ θα είχε πολύ διαφορετικά δεδομένα. Η Ελλάδα δεν θα είχε "διαπραγματευθεί" υπό το βάρος στρατιωτικού τετελεσμένου, όπως συνέβη.

Η επιφυλακτική στάση του τουρκικού Γενικού Επιτελείου στην προοπτική κλιμάκωσης της σύγκρουσης είναι ένδειξη ότι η στρατηγική και τακτική κατάσταση στρατιωτικά δεν ήταν ευνοϊκή για τους Τούρκους. Ο στρατηγός Ισμαήλ Χακί Καρανταγί που είχε την αρμοδιότητα να εκτιμήσει στρατιωτικά την κατάσταση, είχε κάθε δίκιο να είναι επιφυλακτικός. Όμως...

Ο παράγοντας που έκρινε την έκβαση της κρίσης ήταν πολιτικός. Η Τουρκία αποδεικνύεται ότι είχε "διαβάσει" πολύ καλά την ελληνική πολιτική ηγεσία και εκμεταλλεύθηκε τη μεταβατική περίοδο στην οποία βρισκόταν πολιτικά η Ελλάδα. Το ρίσκο που ανέλαβε η Τανσού Τσιλέρ δεν ήταν αμελητέο. Όμως της βγήκε κι αυτό έχει καταγράψει η ιστορία, μαζί με την πολλαπλώς ανερμάτιστη στάση της ελληνικής κυβέρνησης.

Η Ελλάδα

Αν από ελληνικής πλευράς υπήρχαν ορθολογικοί δρώντες και ένας οργανωμένος τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης, οι επιλογές θα ήταν διαφορετικές. Τολμώ δε να ισχυριστώ, ότι η κατάσταση συνιστούσε μια ευκαιρία "αγοράς ηρεμίας" στο Αιγαίο και γενικότερα στη στρατιωτική διάσταση των ελληνοτουρκικών, ιδίως στο πεδίο της ναυτικής ισχύος, για πολλά χρόνια.

Προς εξήγηση της λογικής αυτής, το παράδειγμα της στρατηγικής του Ισραήλ στους πολέμους με τους Άραβες είναι αποκαλυπτικό: Η αποτροπή του Ισραήλ περιελάμβανε και επιθετικό στοιχείο. Μέσω πολέμων στους οποίους είχε την πρωτοβουλία (σ.σ. ο πόλεμος του Γιομ Κιπούρ του 1973 έχει καταγραφεί ως στρατηγικός αιφνιδιασμός του εβραϊκού κράτους), το Ισραήλ αποκαθιστούσε την "πειστικότητα" της αποτροπής του "αγοράζοντας" σημαντική περίοδο ηρεμίας.

Αυτή η περίοδος αξιοποιείτο για περαιτέρω στρατιωτική ενίσχυση αλλά και ανάπτυξη της οικονομίας που θα έδινε την ευκαιρία υποστήριξης εξοπλιστικών προσπαθειών. Θεωρώντας "ζήτημα εθνικής επιβίωσης" την αντιπαράθεση με τους Άραβες, κατάφερε επί εφτά σχεδόν δεκαετίες να αρνείται στους αντιπάλους του την επίτευξη των στόχων τους. Παράλληλα δούλεψε συστηματικά για τη διαίρεσή τους, αλλά πρόσφερε και κάποια κίνητρα για να προωθήσει την εξομάλυνση των σχέσεων. Με υπομονή και επιμονή, έφτασε η στιγμή όπου το στρατηγικό περιβάλλον διαμορφώθηκε κατά τέτοιον τρόπο ώστε οι Ισραηλινοί να θεωρούνται οι σημαντικότεροι εταίροι των Αράβων απέναντι στην πρόκληση του Ιράν.

Μεταφέροντας αυτό το υπόδειγμα στην περίπτωση των Ιμίων και ευρύτερα των ελληνοτουρκικών σχέσεων παρατηρούμε ότι η Ελλάδα έχασε μεγάλη ευκαιρία να επιφέρει σημαντικό πλήγμα στον αντίπαλο και να αγοράσει μεγάλο διάστημα ηρεμίας στο στρατιωτικό επίπεδο. Για να είχε συμβεί αυτό, όμως, η συνολική εικόνα που εξέπεμπε η Ελλάδα εκείνα τα χρόνια έπρεπε να είναι διαφορετική. Και εάν ήταν διαφορετική ίσως είχε αποτρέψει τους Τούρκους από το να στήσουν την κρίση.

Ενέργειες και παραλείψεις

Αυτό που αξιοποιήθηκε από την τουρκική πολιτική ηγεσία και ανέλαβε το ρίσκο εμπλοκής σε θερμό επεισόδιο, δεν ήταν η στρατιωτική υπεροπλία της. Ήταν η στηριζόμενη σε υπαρκτά στοιχεία εκτίμηση για την κοσμοθεωρία του νέου πρωθυπουργού και ειδικότερα για τις ψευδαισθήσεις του στα ελληνοτουρκικά. Αυτές προέκυπταν καθαρά και από βιβλίο που είχε εκδώσει. Από τις πρώτες ώρες της κρίσης, ο ανερμάτιστος τρόπος διαχείρισής της με παραβίαση στοιχειωδών κανόνων, απέδειξε την ορθότητα της εκτίμησης που επικράτησε στην Άγκυρα. Αυτό συνέτεινε στη σκλήρυνση της τουρκικής στάσης και στην κατάληψη της δεύτερης Ίμιας.

Αρχηγός ΓΕΕΘΑ που μεταβαίνει οπουδήποτε αλλού πέραν του Κέντρου Επιχειρήσεων για σύσκεψη, όπως και οι επικοινωνίες μέσω κινητών τηλεφώνων, αποδείκνυαν ότι η στρατιωτική ηγεσία είχε διακοσμητικό ρόλο και η στρατιωτική ισχύς δεν ήταν καν στο καλάθι των επιλογών της κυβέρνησης, ώστε να ενισχύσει διπλωματικά την Ελλάδα στον χειρισμό της κρίσης. Το συμπέρασμα ήταν αυταπόδεικτο. Η ελληνική κυβέρνηση ήταν πανικόβλητη με το κακό που τη βρήκε και παραβιάζοντας ακόμα και στοιχειώδεις κανόνες, δεν έβλεπε τίποτε άλλο μπροστά της πλην την με κάθε κόστος αποκλιμάκωση. Εξ ου και οι ειλικρινείς ευχαριστίες του Σημίτη "προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ".

Η επιτυχής αντιμετώπιση μιας κρίσης είναι κάτι ευρύτερο της στρατιωτικής ισορροπίας δυνάμεων. Όμως, η διατάραξη αυτής της ισορροπίας υπέρ του αντιπάλου διευκολύνει την καταφυγή του σε στρατιωτικά μέσα. Στην δε κρίσιμη στιγμή, η κάθε ηγεσία με τις ενέργειες και τις παραλείψεις της, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ίδια την κατάσταση που θα κληθεί να αντιμετωπίσει...

Slpress.gr

[12 3 4 5  >>  

Εκδηλώσεις για τα 200 Χρόνια από την Επανάσταση του 1821

    

Γερμανός φιλέλληνας