Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

12/2/2017. Στο συνάδελφο Αχμέτ

on Sunday, 12 February 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

12/2/2017. Στο συνάδελφο Αχμέτ

Συνάδελφε, ίσως να μη με θυμάσαι αλλά η μοίρα (κισμέτ) μας έφερε πολλές φορές κοντά όπως και τους δύο λαούς μας. Συναντηθήκαμε πριν από χρόνια στις αντικρινές όχθες του Έβρου ποταμού και επί αρκετή ώρα κοιταζόμαστε με δυσπιστία μέχρι να ξανασυνεχίσει ο καθένας το δρόμο του. Όμως μοιραστήκαμε και στιγμές ξεγνοιασιάς λίγο αργότερα όταν και οι δύο υπηρετούσαμε στο στρατιωτικό στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Μονς του Βελγίου. Αν θυμάμαι καλά, τα παιδιά μας ήταν και συμμαθητές στο διεθνές σχολείο. Σε συνάντησα όμως και στα νερά του Αιγαίου εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 1996 που είχαμε στοχοποιήσει το πλοίο σου, μάλλον την ίδια διαδικασία θα είχατε εφαρμόσει και εσείς. Δεν θα ξεχάσω όμως και τις αμέτρητες φορές που κλήθηκα να απογειωθώ για να αναγνωρίσω και αναχαιτίσω το άγνωστο, δικό σου, ίχνος που παραβίαζε το ελληνικό FIR. Ήσουν μάλιστα επίμονος και επιδέξια προσπαθούσες να αποφύγεις να βρεθώ σε πλεονεκτική θέση στην «ουρά» σου.

Η αλήθεια είναι ότι μοιραστήκαμε δύσκολες στιγμές, υπηρετώντας τις πατρίδες μας, τιμώντας τις στολές μας και δεν σου κρύβω ότι αισθάνομαι ένα βαθύτατο σεβασμό για τον επαγγελματισμό σου και την αυταπάρνηση σου για τη χώρα σου. Ιδιαίτερα μάλιστα εκτιμούσα την υπεύθυνη στάση σας ίσως και να εποφθαλμιούσα το σεβασμό που δικαίως εισπράττατε από την τουρκική κοινωνία έχοντας κατορθώσει να καθοδηγήσετε και αναβαθμίσετε το περήφανο έθνος σας μέσα από τις συμπληγάδες της ιστορίας. Ναι, δε διστάζω να παραδεχθώ, ότι παρά τις μακροχρόνιες διαφορές μας και αιματηρότατες συγκρούσεις, στέκομαι με σεβασμό και αναγνωρίζω τις προσπάθειες του τουρκικού στρατεύματος και την προσφορά του στην πατρίδα σας. Ούτε ντρέπομαι να ομολογήσω ότι κατά τη διάρκεια της νατοϊκής μας συνυπηρέτησης διαπίστωσα την εγγύτητα της καθημερινότητας μας ενίοτε μάλιστα σε αντίθεση με το τόσο μακρινό ψυχισμό αρκετών ευρωπαίων συναδέλφων μας.

Με όλες αυτές τις σκέψεις επέτρεψε μου να σου εκφράσω την αμηχανία αλλά και τη λύπη μου βλέποντας τους συναδέλφους σου να σέρνονται ως εγκληματίες στα δικαστήρια περιστοιχιζόμενοι και υβριζόμενοι από εξοργισμένους συμπολίτες τους. Μπορεί αρχικά να αισθάνθηκα ένα χαιρέκακο συναίσθημα αλλά το στομάχι μου σφίχτηκε αντικρίζοντας έναν τιμημένο αρχηγό της αεροπορίας σας, με χιλιάδες ώρες πτήσεως, να σέρνεται ως κοινός εγκληματίας μωλωπισμένος και αποδοκιμαζόμενος από τον όχλο. Ακόμη όμως περισσότερο στεναχωρήθηκα όταν έμαθε ότι ο Αχμέτ, ο πάντα χαμογελαστός υπαξιωματικός, που συνυπηρετήσαμε στο στρατόπεδο της Τούζλας στη Βοσνία, έχασε το πόδι του στην προσβολή του άρματος του από αντιαρματικό βλήμα Tow, σε επίθεση των τζιχαντιστών βόρεια στη Al Bab της Συρίας. Τι τραγική ειρωνεία, αποκαλυπτικά δημοσιεύματα του τουρκικού και ξένου τύπου, αναφέρουν ότι η ίδια ταξιαρχία που υπηρετούσε ο Αχμέτ, πριν από δύο χρόνια διευκόλυνε την ασφαλή παράδοση οπλισμού και πυρομαχικών στους τζιχαντιστές, συμπεριλαμβανομένων και αντιαρματικών όπλων! Λυπήθηκα όμως και για τη σύζυγο του Σουλεϊμάν, του αεροπόρου, με τα δύο αεικίνητα γλυκά αγοράκια. Απορώ πως μια τόσο ευγενική καθηγήτρια αγγλικών είχε εμπλακεί στα κυκλώματα των γκιουλενιστών με αποτέλεσμα να έχει σήμερα απολυθεί από το σχολείο που δούλευε ενώ για άγνωστους λόγους ο σύζυγος βρέθηκε έξαφνα σε υποβαθμισμένη θέση και μακρά από κάθε πτητική δραστηριότητα.

Με ανάμεικτα συναισθήματα παρακολούθησα και την υπόθεση των 8 συναδέλφων σου που διέφυγαν με ελικόπτερο στη χώρα μου και ζήτησαν πολιτικό άσυλο δημιουργώντας, άθελα τους φυσικά, τριβές στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μαθαίνω ότι και δεκάδες άλλοι συνάδελφοι σου κατέφυγαν για ασφάλεια σε διαφορετικές χώρες. Η αλήθεια είναι ότι και στην Ελλάδα περάσαμε δύσκολες στιγμές και γνωρίσαμε διώξεις και εσωτερικές έριδες για αυτό είμαι και ιδιαίτερα ευαίσθητος στο δράμα των  στρατιωτικών που αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα εδάφη του εν δυνάμει αντιπάλου για να προστατεύσουν τη ζωή και αξιοπρέπεια τους. Η σκέψη μου όμως είναι και στους δικούς τους ανθρώπους που έμειναν πίσω και αντιμετωπίζουν σωρεία διώξεων, διαπομπεύσεων και αποκλεισμών.

Συγκλονιστικές και οι σκηνές από τις τρομοκρατικές πράξεις που συχνά πλέον εξελίσσονται στην όμορφη -και μέχρι χθες ασφαλή- χώρα σου. Δεκάδες τα αθώα θύματα, των αιμοδιψών τρομοκρατών και δεκάδες τα αναπάντητα ερωτήματα πως αυτοί οι αδίστακτοι εγκληματίες να διεισδύσουν παρά την ύπαρξη ενός τόσο αποτελεσματικού μηχανισμού ασφαλείας. Αδιανόητη όμως για μένα και η βαθύτατη διαμάχη των δύο πυλώνων της εξουσίας, ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας. Σίγουρα κάποια βαθύτερη αιτία πρέπει να υπήρξε πίσω από όλες αυτές τις ατυχίες. Είμαι όμως σίγουρα ότι ένα μεγάλο και δυνατό έθνος, όπως το τουρκικό, στο τέλος θα ξεπεράσει όλα αυτά τα εμπόδια και θα ξαναβρεί το δρόμο του.

Απλά συνάδελφε Αχμέτ επέτρεψε μου να εκφράσω τη συμπόνια μου για όλες αυτές τις δοκιμασίες που δεν άξιζε ούτε ο τουρκικός λαός αλλά ούτε και το περήφανο σώμα των Τούρκων αξιωματικών. Κρίμα Αχμέτ, γιατί δεν αξίζατε τέτοια τύχη.
Ένας συνάδελφος σου από την Ελλάδα.

12/2/2017. Συμφωνία της Βάρκιζας

on Sunday, 12 February 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

12/2/2017. Συμφωνία της Βάρκιζας

Η Συμφωνία της Βάρκιζας υπογράφτηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1945 από την τότε κυβέρνηση Πλαστήρα και αντιπροσώπους του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ) μετά την ανακωχή των Δεκεμβριανών στις 11 Ιανουαρίου 1945 ανάμεσα στη νόμιμη Ελληνική κυβέρνηση και τον ΕΛΑΣ, βάσει της οποίας οι δυνάμεις του υποχρεώθηκαν να εκκενώσουν την Αττική και τη Θεσσαλονίκη.

Την αντιπροσωπεία του ΕΑΜ αποτελούσαν ο επικεφαλής Γεώργιος Σιάντος [γ.γ. ΚΚΕ], Ηλίας Τσιριμώκος [γ.γ. Ε.Λ.Δ.], Δημήτρης Παρτσαλίδης [γ. Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ] και ο στρατηγός Στέφανος Σαράφης ως στρατιωτικός σύμβουλος, ενώ η κυβερνητική αντιπροσωπεία απαρτιζόταν από τον επικεφαλής Ιωάννη Σοφιανόπουλου, υπουργό Εξωτερικών, Περικλή Ράλλη (υπουργό Εσωτερικών), Ιωάννη Μακρόπουλο (υπουργό Γεωργίας) και Παυσανία Κατσώτα ως στρατιωτικό σύμβουλο.

Τη Συμφωνία αποτελούσαν εννέα άρθρα.
-Tη δημιουργία μιας δημοκρατικής πολιτείας με πλήρεις πολιτικές ελευθερίες.
-Την άρση του στρατιωτικού νόμου.
-Την αμνηστία των πολιτικών αδικημάτων (αλλά με την εξαίρεση των κοινών αδικημάτων), που πραγματοποιήθηκαν μετά τις 3 Δεκεμβρίου 1944.
-Την πλήρη απελευθέρωση των συλληφθέντων από τον ΕΛΑΣ.
-Τη δημιουργία ενός νέου Εθνικού Στρατού.
-Την αποστράτευση του ΕΛΑΣ και τον πλήρη αφοπλισμό του.
-Την εκκαθάριση των δημοσίων υπηρεσιών.
-Την αντίστοιχη εκκαθάριση των σωμάτων ασφαλείας, και
-Τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το πολιτειακό ζήτημα και εκλογών με συμμετοχή διεθνών παρατηρητών.

Τα αποτελέσματα της Συμφωνίας της Βάρκιζας ήταν:
Στις 28 Φεβρουαρίου ολοκληρώθηκε ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ, ο οποίος παρέδωσε 100 πυροβόλα διαφόρων τύπων, 81 ομαδικούς και 138 ατομικούς όλμους, 419 πυροβόλα, 1412 οπλοπολυβόλα, 713 αυτόματα τουφέκια, 48.953 τουφέκια και πιστόλια, 57 αντιαρματικά τουφέκια και 17 συσκευές ασυρμάτου.

Μερικές μονάδες του ΕΛΑΣ, όπως και ο ηγέτης του Άρης Βελουχιώτης αρνήθηκαν να δεχτούν τη Συμφωνία και κατέφυγαν και πάλι στα βουνά, παρότι ο τελευταίος την ειχε υπογράψει. Το Κ.Κ.Ε. τους αποκήρυξε αμέσως, αν και πλέον έχει παραδεχθεί ότι η απόφαση του Βελουχιώτη ήταν σωστή και τον έχει αποκαταστήσει πολιτικά.

Οι παραβιάσεις των όρων της οδήγησαν σε νέα πολιτική πόλωση και στα δραματικά γεγονότα του εμφυλίου 1946-1949.

Πηγή: Βικιπαιδεία

12/8/2016. Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης - Ἡ Γλυκοφιλοῦσα

on Friday, 12 August 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

12/8/2016. Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης - Ἡ Γλυκοφιλοῦσα

Διαβάστε ΕΔΩ! πολλά, ακόμη, επιλεγμένα διηγήματα του Παπαδιαμάντη!

Η Γλυκοφιλούσα

Ἂς εἰσδύῃ μία μόνη ἀκτὶς ἡλίου, ἅμα τῇ ἀνατολῇ, διὰ τοῦ θαμβοῦ φεγγίτου, εἰς τὸν πενιχρὸν θάλαμον, μὲ τοὺς τέσσαρας τοίχους ἀσβεστωμένους λευκούς, μὲ μίαν ψάθαν καὶ ἐπ᾿ αὐτῆς μικρὸν ἀμαυρὸν κιλιμάκι στρωμένα ἐπὶ τοῦ πατώματος, μὲ δύο προσκεφαλάδες ἀκουμβημένας σύῤῥιζα εἰς τοὺς τοίχους, ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῆς γωνίας τοῦ πυρός, ὅπου τέσσαρες ξηροὶ δαυλοὶ καὶ δύο μεγάλα ξύλα ὀρθὰ καίουσι καὶ βρέμουσιν ἐπὶ τῆς ἑστίας.
Τοιοῦτος νὰ εἶναι ὁ χειμερινὸς θάλαμος, ἔχων τὰ νῶτα ἐστραμμένα πρὸς βοῤῥᾶν καὶ πρὸς δυσμάς, συνεχόμενος μὲ ἄλλον βορεινὸν θαλαμίσκον, ὅστις νὰ εἶναι συγχρόνως δῶμα καὶ ἡλιακωτὸν καὶ ὑπερῷον. Κατεσκευασμένος μὲ πλίνθους, μὲ ξυλοτοίχους, στεγασμένος μὲ ξύλα καὶ μὲ κεράμους, ἀφάτνωτος, ἀνώροφος, εὐήλιος, ἀθέρμαστος, εὐήνεμος, σχεδὸν ὑπαίθριος, μὲ τὸ μόνον ὑψηλὸν καὶ πλατὺ παράθυρον, τὸ ἀπᾷδον εἰς ὅλον τὸν ῥυθμὸν τοῦ κτηρίου καί, χάριν πολυτελείας, μὲ πηχυαίαν ὕαλον, διὰ ν᾿ ἀπολαύῃ τις ὄρθιος, εἰς τὰ βασίλεια τοῦ Βοῤῥᾶ, τὴν μεγάλην θέαν καὶ τὴν μεγάλην πάλην. Τοιαύτη θὰ ἦτο, χωρὶς νὰ παραβῶ τὴν δεκάτην Ἐντολήν, ἡ μόνη φιλοκτημοσύνη μου καὶ ἡ μόνη μου πλεονεξία.
Ὁ οἰκίσκος νὰ εἶναι κτισμένος ἐπὶ βράχου ὑψηλοῦ, ἐπὶ τοῦ μόνου ὑψηλοῦ βορεινοῦ βράχου, τοῦ προσφιλοῦς εἰς τὰς ἀναμνήσεις μου. Ἐκεῖ ἁπλοῦται ἀτελείωτον τὸ πέλαγος, ἀνὰ τὴν ἀχανῆ ἔκτασιν ἀπὸ ἀκτῆς ἕως ἀκτῆς καὶ ἀπὸ κόλπου ἕως κόλπου, καὶ χαμηλώνει ὁ οὐρανὸς εἰς τὴν μίαν ἄκραν, τὴν ἀπωτέραν, διὰ νὰ περιπτυχθῇ ἐγγύτερον τὴν ἐσχατιὰν τῶν θαλασσῶν, ὁ σάπφειρος φιλῶν τὸν σμάραγδον, τὸ βαθύχλωρον ἀντασπαζόμενον τὸ γλαυκόν. Φυσᾷ ὁ Καικίας, κατερχόμενος ἀπὸ τὰ βουνὰ τῆς Θρᾴκης, καὶ ὁ Βοῤῥᾶς παγερὸς ἀποσπᾶται  μυριοπτέρυγος ἀπὸ τὸν νεφελοσκεπῆ καὶ χιονοστέφανον Ἄθω, καὶ ὁ Ἀργέστης ῥιγηλὸς κατεβαίνει ἀπὸ τὸν γεραρὸν Ὄλυμπον· φρίσσει τὸ κῦμα εἰς τὴν ἐπαφὴν τῆς ψυχρᾶς πνοῆς, φρικιᾷ ὁ πορφυροῦς πόντος ἀπὸ τὴν κραταιὰν αὔραν, ῥυτιδοῦται ἡ θάλασσα ἀπὸ τὴν ἀλλεπάλληλον ῥαγδαίαν ῥιπήν, ἀγριαίνει τὸ πέλαγος, ὠρύεται μανιωδῶς ἡ καταιγίς, ῥήγνυται τὸ κῦμα εἰς τοὺς σκληροὺς αἰχμηροὺς βράχους. Συννεφοῦται ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τὰς μαύρας κάπας τῶν θυελλῶν, τὰς σωρευομένας ἐπάνω του, φαεινὸς στῦλος προκύπτει, ἐν ἀκαρεῖ ἐν μέσῳ ἀχανοῦς κυκεῶνος στροβίλων· ἰδού, ἡ ἀκτὶς θὰ διώξῃ τὸ ἔρεβος, ἡ γαλήνη θὰ ἐξώσῃ τὸν τυφῶνα. Ὁ φαεινὸς στῦλος ἦτο σίφων τρομακτικός, σχεδὸν ὑπερφυὲς θέαμα, τὸ ὁποῖον ἐῤῥίζωσεν ἐν ῥιπῇ ἐπὶ τῆς θαλάσσης καὶ ἐκορυφώθη ἕως εἰς τὸν οὐρανόν.
Ὁ σίφων ἐξεῤῥάγη, ῥαγδαῖος ὄμβρος ἔλουσε καταπληκτικῶς τὴν γῆν καὶ τοὺς αἰγιαλούς, ὁ ἄνεμος συνεμαζεύθη εἰς τὰ ἄντρα καὶ τὰς ἀγκάλας, ἡ Σκοτεινὴ Σπηλιὰ ἠχεῖ παρατεταμένως, μυστηριωδῶς, ἀπὸ τὴν κοπεῖσαν κολοβὴν πνοὴν τοῦ ἀνέμου, ἀπὸ ἀπειλὴν νέας μανίας, λυσσωδεστέρας τῆς πρώτης, ἀπὸ τῆς φοβερᾶς ἐν τῇ σιωπῇ συνωμοσίας τῶν στοιχείων. Τὸ Κακόῤῥεμα ἀντηχεῖ διακεκομμένως ἀπὸ τὴν δάνειον  ἰαχὴν τῆς λαίλαπος, ἀπὸ τὴν καταῤῥακτώδη κάθοδον τοῦ χειμάῤῥου. Ἡ Νηρηῒς ἀνῆλθεν ἀπὸ τὸ ὑποβρύχιον ἄντρον της, ἀνέβη εἰς τὸ ἀπάτητον ὕψος τοῦ αἰχμηροῦ βραχώδους προβλῆτος, καὶ ἄτρωτος αὐτὴ ἀπὸ τὸν ὄμβρον καὶ τὸν ἄνεμον, θεωρεῖ μειδιῶσα τὴν πάλην τῶν στοιχείων. Ὁ Τρίτων, κολυμβῶν κάτω εἰς τὴν ῥίζαν τοῦ βράχου, ἀνίσχει τὴν κεφαλὴν ἔξω τοῦ κύματος, καὶ προσβλέπει ἐρωτικῶς τὴν ὑψιβάτιδα καὶ ἀσύλληπτον δι᾿ αὐτὸν ἄσπλαχνον νύμφην.
Ὁ ταῦρος τοῦ Θεοδόση, ὁ μονόκερως, ὁ φιλέρημος καὶ  μελαγχολικός, καταβὰς πρὸ μικροῦ, διὰ νὰ κάμῃ τὸν συνήθη περίπατόν του κάτω εἰς τὸ βαθὺ ῥεῦμα, τὸ κατερχόμενον δι᾿ ἑλιγμῶν καὶ βράχων καὶ καταῤῥακτῶν εἰς τὸν Μικρὸν Γιαλόν,
ἐξέβαλεν ἕνα θρηνώδη μυκηθμόν, εἶτα ἔμεινεν ἐξηπλωμένος, ἀπαθής, ἀκίνητος, δεχόμενος ἐπὶ τῶν νώτων ὅλον τὸν κρύον λουτῆρα τῆς καταιγίδος. Ἐὰν ἔβλεπέ τι, ἔβλεπε τὰς ἀσπρομαύρας καλικατζούνας, μεγάλα θαλάσσια ὄρνεα, τὰ ὁποῖα ἐπὶ τῶν ἀνεχόντων μέσῳ τοῦ κύματος σκοπέλων, εἰς ἀπόστασιν ὀργυιῶν τινων ἀπὸ τῆς ξηρᾶς, πολλοὶ ἐξέλαβον μακρόθεν ὡς γυναῖκας ἀνασκουμπωμένας καὶ ἀσπρομαυροβολούσας, αἵτινες ἠσχολοῦντο νὰ βγάλουν πεταλίδας, κύπτουσαι ἐπὶ τῶν βράχων. Ἀλλ᾿ ἦτο ἀδιάφορος καὶ πρὸς τὸ θέαμα τοῦτο, ὡς καὶ πρὸς ὅλα τὰ λοιπά.
* * *
Δύο γίδες τοῦ Στάθη τοῦ Μπόζα εἶχον λείψει τὴν πρωΐαν ἐκείνην ἀπὸ τὸν μικρὸν αἰπόλον. Εἶχαν ἐκπέσει, ἀποπλανηθεῖσαι, καὶ εἶχαν βραχωθῆ κάτω εἰς τὴν στενὴν πετρώδη κόγχην, τὴν σχηματιζομένην κατέμπροσθεν καὶ ὑποκάτω ἀπὸ τὸ ἱερὸν βῆμα τῆς Παναγίας τῆς Γλυκοφιλούσης. Ἡ κόγχη ἐκείνη ἦτο καὶ δὲν ἦτο ἐσοχή, ἦτο καὶ δὲν ἦτο σπήλαιον. Σπήλαιον ἀστεγὲς καὶ ἐσοχὴ στεγανή. ᾘωρεῖτο ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, ἔχασκεν ἄνωθεν τοῦ πόντου. Κάτω βράχος, χιλίων ἑκατογχείρων ἀγκάλισμα, κρημνός, μόνον εἰς νυκτερίδας καὶ εἰς γλαῦκας βατός. Εἰς τὴν ῥίζαν τοῦ βράχου τὸ κῦμα, πολλῶν ὀργυιῶν βόλισμα, φωκῶν κολύμβημα καὶ καρχαριῶν. Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ βάλῃ τις εἰς τὸν νοῦν του, ὅτι ἠδύνατο ἄνθρωπος νὰ καταβῇ εἰς τὴν φοβερὰν ἐκείνην αἰώραν, διὰ νὰ ἀνασύρῃ τὰς ἀποπλανηθεῖσας.
Αἱ δύο βραχωμέναι αἶγες, συνηθισμέναι ν᾿ ἀναῤῥιχῶνται εἰς ὅλους τοὺς κρημνούς, ν᾿ἀναπηδῶσιν ἐπάνω εἰς ὅλα τὰ χαλάσματα, εἰς ὅλους τοὺς ῥέποντας καὶ καταῤῥέοντας τοίχους, δὲν εἶχον ἐννοήσει, ὅτι ἔπεσαν εἰς παγίδα, τὴν ὁποίαν ὁ δαίμων τῆς ἀβύσσου εἶχε στήσει δι᾿ αὐτάς. ᾘσθάνοντο καὶ αὐταί, ὡς ἄλογα κτήνη ὅπου ἦσαν, ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ γλυτώσουν ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου ἦσαν βραχωμέναι.
Ἀφοῦ ἔφαγαν εἰς μίαν ὥραν ὅλην τὴν κάππαριν καὶ ὅλα τὰ κρίταμα καὶ τὰς ἁρμυρήθρας, ὅσαι ἦσαν φυτρωμέναι ἐκεῖ, ἔβλεπαν καλῶς, ὅτι, διὰ νὰ ξαναβοσκήσουν, ἔπρεπε νὰ περιμένουν ἑβδομάδας ἢ μῆνας τινάς, ἕως οὗ ξαναφυτρώσουν πάλιν ἄλλη κάππαρις καὶ ἄλλα κρίταμα. Τοῦτο τὸ ἔπαθαν, διὰ νὰ
ἔχουν τὴν κακὴν συνήθειαν νὰ μὴ ζητοῦν ποτὲ τὴν ἄδειαν τοῦ αἰπόλου, εἰς ὅλας τὰς  κινήσεις των καὶ τὰ σκιρτήματά των. Καὶ διὰ νὰ μάθουν ἄλλην φοράν, ἂν ἐπιθυμοῦσαν ν᾿ ἁρμυρίσουν, νὰ εὑρίσκουν ἄλλον δρόμο, διὰ νὰ καταβαίνουν κάτω εἰς τὴν ἄμμον τοῦ αἰγιαλοῦ. Ἀλλὰ τώρα ἦτο πολὺ ἀμφίβολον ἂν θὰ ἐγλύτωναν, διὰ νὰ  βάλουν γνῶσιν δι᾿ ἄλλοτε.
Ἐπάνω εἰς τὸν βράχον ἦτο κτισμένον τὸ παρεκκλήσιον, μαστιζόμενον ἀπὸ θυέλλας καὶ λαίλαπας, λικνιζόμενον ἀπὸ τὸ ἀειτάραχον καὶ πολύῤῥοιβδον κῦμα, ναναριζόμενον ἀπὸ τὰ ᾄσματα, τὰ ὁποῖα ὁ ἄνεμος ἔψαλλε δι᾿ αὐτὸ εἰς τοὺς σκληροὺς
βράχους καὶ εἰς τὰ ἠχώδη ἄντρα. Οἱ τέσσαρες τοῖχοι ἵσταντο ἄκομη ἀῤῥαγεῖς,  πετροθεμελιωμένοι, σῴζοντες μικρὸν ἐπίχρισμα, ἀπὸ παλαιοῦ καιροῦ, περὶ τὴν μεσημβρινοδυτικὴν γωνίαν, χορταριασμένοι καὶ μαυροπράσινοι περὶ τὴν βορειοανατολικήν.
Ἡ στέγη, φέρουσα ἀκόμα ὀλίγας κεράμους καὶ πλάκας, ἐστηρίζετο ἐπὶ δοκοῦ μὲ πολλὰς ἀκτῖνας ἐκ σκληρᾶς καστανέας. Ὁλόγυρα εἰς τοὺς τοίχους, ὑψηλά, ἄνω τῶν ὑπερθύρων καὶ ὑπὸ τὰ γεῖσα τῆς στέγης, ὡραῖα μικρὰ πινάκια παλαιῶν χρόνων ἦσαν ἐγκολλημένα, σχηματίζοντα μέγαν σταυρὸν ἐπὶ τῆς χιβάδος τοῦ ἱεροῦ βήματος πρὸς  ἀνατολάς, μετὰ ὑποποδίου εἰς σχῆμα ἀνεστραμμένου Τ ἐκ πέντε ἄλλων πινακίων, καὶ ἄλλους δύο σταυροὺς δεξιόθεν καὶ ἀριστερόθεν, ὕπερθεν τῶν δύο παραθύρων τοῦ χοροῦ, καὶ τέταρτον σταυρὸν ἄνωθεν τῆς φλιᾶς τῆς εἰσόδου, δυσμόθεν.
Τὰ ὡραῖα παλαιὰ πιατάκια ἦσαν ὅλα χρωματιστά, γαλάζια καὶ ὑποπράσινα καὶ κιτρινωπὰ καὶ λευκά, μὲ κλαδάκια καὶ μὲ λούλουδα καὶ μὲ ἀνθρωπάκια καὶ μὲ πουλιά, φιλοκάλως καὶ κομψῶς διατεθειμένα, στίλβοντα εἰς τὸν ἥλιον, χάρμα τῶν ὀφθαλμῶν, κειμήλια ὑψηλὰ κείμενα, στερεὰ βαλμένα εἰς τὰς κόγχας των, ἀφελῆ ἀναθήματα, λείψανα παλαιῶν χρόνων, περισώσματα ἁρπαγῶν καὶ δῃώσεων παντοίων, ὀλιγωτερον, φεῦ! ἀσφαλῆ ἀπὸ τῆς νεωτέρας ἀρχαιολογικῆς καὶ ἀρχαιοκαπηλικῆς μανίας. Καὶ ὁ ἁπλοῦς οὗτος στολισμὸς παρεῖχε μεγάλην χάριν, μεμιγμένην μὲ ἄῤῥητον τρυφερὸν θέλγητρον, εἰς τὸ μικρὸν βραχοφυτευμένον παρεκκλήσιον, ἐμπνέων εἰς τὸν ἐπισκέπτην μεγάλην ἐπιθυμίαν νὰ διασκελίσῃ τὸ κατώφλιον, νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν πενιχρὸν ναΐσκον, νὰ ἀνάψῃ κηρίον, νὰ κάμῃ τὸν σταυρόν του, καὶ ν᾿ ἀσπασθῇ εὐλαβῶς τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Γλυκοφιλούσης, τῆς ζωγραφισμένης παρειὰν μὲ παρειὰν μὲ τὸ πρόσωπον τοῦ ὑπερθέου Βρέφους της.
Καὶ πάλι κίνησα νἀρθῶ, Χριστέ μου, στὴν αὐλή σου, νὰ σκύψω στὰ κατώφλια σου τὰ τρισαγαπημένα, ὁποὺ μὲ πόθο ἀχόρταγο τὸ λαχταρεῖ ἡ ψυχή μου, καί, ἂν δὲν ἦτο ἄλλως πολυάσχολος ἀπὸ τὴν βιωτικὴν τύρβην (ἀλλὰ διὰ νὰ εἶναι τοιοῦτος, εἰς τὴν ἔρημον ἐκείνην ἀκτήν, ἔπρεπε νὰ εἶναι ζωέμπορος, ταξιδεύων διὰ ν᾿ ἀγοράσῃ ἐρίφια), νὰ σταθῇ ν᾿ ἀκούσῃ τὰς Μεγάλας Ὥρας καὶ τὸν Ἑσπερινὸν τῆς παραμονῆς τῶν Χριστουγέννων, ψαλλόμενα ἀπὸ τὸν μπαρμπ᾿ Ἀναγνώστην τὸν Παρθένην, τὸν μόνον βοηθὸν τοῦ παπα-Μπεφάνη, εἰς ὅλας τὰς λειτουργίας, ὅσας
ἐτέλει ἐκεῖνος, τὰς ἡμέρας ταύτας, ἐξ εὐχῆς καὶ ταξίματος, κατὰ προτίμησιν, εἰς τὸ  μικρὸν παρεκκλήσιον.
Ἡ σάρκα μου ἀναγάλλιασε σιμά σου κι ἡ καρδιά μου.
Τὸ χελιδόνι βρῆκε φωλιὰ καὶ τὸ τρυγόνι σκέπη
νὰ βάλουν τὰ πουλάκια τους, τὰ δόλια, νὰ πλαγιάσουν,
τὸν ἱερό σου τὸ βωμό, ἀθάνατε Χριστέ μου.
(ἔμμετρη ἀπόδοση τοῦ πγ´ (83) Ψαλμοῦ)
Καὶ ὁ εὐσεβὴς προσκυνητὴς θὰ εὕρισκε μεγάλην γλύκαν καὶ  παρηγορίαν ἀπὸ τὲς πίκρες τοῦ κόσμου, εἰς τὸ νὰ θεωρῇ μόνον τὴν πενιχρὰν κανδήλαν καίουσαν ἐμπρὸς εἰς τὴν ὡραίαν εἰκόνα, τὴν ζωγραφισμένην ἀπὸ τὸν μακαρίτην Ἀθανάσιον τὸν Κεφαλᾶν, Ἠπειρώτην, ἄνδρα ἀγωνιστήν, εὐπαίδευτον, πολύγλωσσον, ὡρολογοποιὸν καὶ ζωγράφον, ὅστις ὅμως ὅλην τὴν ζωήν του ὑπῆρξε, δημοδιδάσκαλος Γ´ τάξεως, καὶ ἀπέθανεν ὑπερενενηκοντούτης, μὲ τὴν τριακοντάδραχμον σύνταξίν του.
Ἡ ὡραία μικρὰ εἰκών, μὲ τὸ ὠχρὸν πρόσωπον τῆς Παναγίας ἑνούμενον κατὰ παρειὰν μὲ τὸ λευκὸν καὶ ἔνθεον πρόσωπον τοῦ λατρευτοῦ Βρέφους της, εἶχεν ἄφατον γλυκύτητα καὶ ἦτο καλλίστη ἔκφρασις τῆς μητρικῆς στοργῆς, τῆς γεννωμένης ὡς ἐκ πικρᾶς ῥίζης γλυκέος καρποῦ, εὐθὺς μὲ τὰς ὠδῖνας τοῦ τοκετοῦ, καὶ συναυξανομένης μὲ τῆς ἀνατροφῆς τοὺς κόπους καὶ τὰς μερίμνας.
Καὶ ὁ φιλακόλουθος πιστὸς δὲν θὰ ὑστέρει τῆς ἀμοιβῆς διὰ τὴν εὐσεβῆ προσέλευσιν.
Κάλλιο μιὰ μέρα στὴ δική σ᾿ αὐλή, παρὰ χιλιάδες·
στὸν ἤσκιο ἂς εἶμαι τοῦ ναοῦ σὰν παραπεταμένος
καλλίτερα, παρὰ νὰ ζῶ σ᾿ ἁμαρτωλῶν λημέρια.
Δεξιά, ἐπὶ τοῦ τέμπλου, ἦτο ἡ εἰκὼν τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ εἰκὼν τοῦ Προδρόμου.
Ἀριστερὰ ἡ Παναγία ἡ Γλυκοφιλοῦσα, ἡ προστάτις τῶν μητέρων, καὶ ὁ ἍγιοςΣτυλιανός, ὁ φίλος καὶ φρουρὸς τῶν νηπίων.
Ἐπὶ τοῦ δεξιοῦ καὶ τοῦ ἀριστεροῦ τοίχου ὑπῆρχον ἀκόμη ὀλίγοι Ἅγιοι, ζωγραφισμένοι ἀπὸ παλαιοῦ καιροῦ. Ἄλλων ἦσαν ἐφθαρμένα τὰ πρόσωπα καὶ τὰ στέρνα, ἄλλων ἀσβεστωμένα τὰ σκέλη καὶ οἱ πόδες, ἀπὸ ἀτελεῖς ἀποπείρας ἐπιχρίσεως ἢ στολισμοῦ, ὑπὸ ἀμαθῶν εὐλαβῶν γυναικῶν. Ἦσαν ὁ Ἅγιος
Ἐλευθέριος, ὁ ἐλευθερωτὴς τῶν ἐγκύων, καὶ ἡ Ἁγία Μαρίνα, ἡ προστάτις τῶν ὠδινουσῶν. Εἶτα ἦσαν ὁ Ἅγιος Γεώργιος καὶ ὁ Ἅγιος Δημήτριος, μὲ τὰ χαντζάρια των, μὲ τὰς ἀσπίδας, τοὺς θώρακάς των καὶ τὴν ἄλλην πανοπλίαν των. Καὶ ἡ Ἁγία
Βάρβαρα καὶ ἡ Ἁγία Κυριακὴ μὲ τοὺς σταυροὺς καὶ μὲ τοὺς κλάδους τῶν φοινίκων εἰς τὰς χεῖρας. Ἦσαν καὶ οἱ Ὅσιοι, μὲ τὰ κουκούλια, μὲ τὰς λευκὰς γενειάδας των, μὲ τὰ κομβοσχοίνια καὶ τοὺς ἐρυθροὺς σταυρούς των, ὁ Ὅσιος Ἀντώνιος καὶ Εὐθύμιος καὶ Σάββας.
Ἦτο ἐκεῖ καὶ ὁ Ὅσιος Ποιμὴν ὁ ἀσκητής, μὲ τὸ λόγιόν του «ὁ Ποιμὴν τέκνα οὐκ ἐγέννησε»· καὶ μὲ τὴν ἀπάντησίν του εἰς τὸν Ἀνθύπατον, προκειμένου περὶ ζωῆς ἢ  θανάτου τοῦ ἀθῴου ἀνεψιοῦ του, «εἰ μὲν εὕρῃς ἔνοχον, κόλασον αὐτόν, εἰ δὲ ἀθῷον, ὡς θέλεις πρᾶξον». Ἦτο καὶ αὐτὸς ἐκεῖ, προστάτης οὐδὲν ἧττον καὶ φρουρὸς τῶν ἀκάκων καὶ τῶν παιδίων. Ἦτο καὶ ὁ Ὅσιος Μωϋσῆς, ὁ Αἰθίοψ, «ἄνθρωπος ὄψιν καὶ θεὸς τὴν καρδίαν». Μωϋσῆς δεύτερος εἶχε χαράξει τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ, ὅταν
διεκολύμβησε δὶς καὶ χιαστὶ τὸν Νεῖλον, κρατῶν ἐπὶ τῶν ὀδόντων τὴν μάχαιραν, μὲ σκοπὸν νὰ φονεύσῃ τὸν ἐχθρόν του καὶ μὴ ἐπιτυχὼν αὐτόν, ἐπανέπλευσε, κρατῶν δύο κριοὺς ζωντανούς, διὰ τῶν ῥωμαλέων βραχιόνων του, ὑπεράνω τοῦ ῥεύματος. Καὶ ὁ λῄσταρχος ἔγινεν ἅγιος, καὶ ὑπῆγε νὰ εὕρῃ τὸν ἄλλον παλαιὸν ὁμότεχνόν του, ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον, ὡς λέγει ἡ παράδοσις, εἶχε θηλάσει ποτὲ εἰς τὴν ἔρημον, κατὰ τὴν εἰς Αἴγυπτον φυγήν, ἐν καιρῷ τῆς βρεφοκτονίας, ἡ Παναγία.
Δεξιὰ τῷ εἰσερχομένῳ, καὶ εὐθὺς μετὰ τὴν θύραν, ἵστατο, παρὰ τὴν γωνίαν τοῦ μεσημβρινοῦ τοίχου, ἡ Ἁγία Ἀναστασία ἡ φαρμακολύτρια, κρατοῦσα μὲ τὴν ἀριστερὰν χεῖρα τὸ μικρόν της ληκύθιον, τὸ περιέχον τὰ λυτήρια ὅλων τῶν μαγγανειῶν καὶ τῶν ἐπῳδῶν καὶ τῶν φίλτρων, ὡς νὰ προσέφερεν αὐτὸ εἰς τὰς εὐσεβεῖς προσκυνητρίας, καὶ νὰ ἔλεγεν: «Ἐλᾶτε· ἐγὼ εἶμαι, ποὺ χαλνῶ τὰ μάγια».
Τὸ παρεκκλήσιον ἑώρταζε, τῇ 26 Gεκεμβρίου, τὴν Σύναξιν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἤτοι τὰ Ἐπιλόχια.
Λεχοῦς ἀμώμου, ἀνδρὸς μὴ γνούσης λέχος.
Κάτωθεν τῆς εἰκόνος, ἐπὶ λευκῆς μεταξοϋφοῦς ποδιᾶς, ἐφαίνοντο ἀνηρτημένα παιδάκια, καὶ μόνον παιδάκια, ἀσημένια, ἐξαιρέσει ἑνὸς μόνου ἀργυροῦ τεμαχίου, τὸ ὁποῖον ἔφερεν ἄλλο σχῆμα, ζῴου, ὁμοίου σχεδὸν μὲ ἄρνα κερασφόρον ἢ μὲ ἔριφον.
Ἐπί τινος ἀφράκτου ἑρμαρίου, εἰς τὸν ἀριστερὸν τοῖχον, ἔβλεπέ τις διάφορα ἀντικείμενα, οἷον στεφάνους ἀνδρογύνων (νεκρῶν ἴσως ἀνδρογύνων) τυλιγμένους ἐντὸς λευκῆς σκέπης, τεμάχια βαπτιστικῶν καὶ κουκουλίων ἀπὸ τὸ βάπτισμα βρεφῶν, ὡς καὶ γυμνά κόκκαλα ἀκόμη, καὶ τρυφερὰ λευκὰ κρανία μικρῶν παιδίων.
Τὰ παιδάκια, τὰ ἀνηρτημένα ἐπὶ τῆς λευκῆς ποδιᾶς, ἦσαν ὁμοιώματα μικρῶν παιδίων, ταχθέντα ἀπὸ τὰς μητέρας, ὅταν τὰ μικρά των ἦσαν ἄῤῥωστα, εἰς τὴν Παναγίαν τὴν Γλυκοφιλοῦσαν, τὴν μητέρα τοῦ θείου Βρέφους, καὶ προσφερθέντα εἰς τὸν ναόν της, μετὰ τὴν ἴασιν τῶν ἀῤῥώστων. Τὸ ὁμοίωμα τοῦ μικροῦ ζῴου ἦτο καὶ αὐτὸ βεβαίως ἀπὸ τάξιμον. Καὶ οἱ στέφανοι τῶν ἀνδρογύνων ἦσαν ἀφελῆ ἀποθέματα καὶ μνημόσυνα ἀτυχῶν συνοικεσίων, γενόμενα ὑπὸ τῆς μητρός, ἥτις ἐπέζησεν, ἔρημη καὶ ἄχαρη, εἰς ἀνάμνησιν θυγατρός, ἥτις ἀπέθανεν ἴσως λεχώ, εὐθὺς μετὰ τὸν πρῶτον τοκετόν, ἀφιερώματα καὶ ταῦτα εἰς τὴν προστάτιδα τῶν λεχῶν, τὴν Παναγίαν τὴν Γλυκοφιλοῦσαν. Καὶ τὰ τεμάχια τῶν βαπτιστικῶν καὶ κουκουλίων ἦσαν καὶ ταῦτα ἐνθύμια παιδίων, ἀποθανόντων εὐθὺς μετὰ τὸ βάπτισμα, καὶ τὰ λευκὰ κόκκαλα καὶ τὰ κρανία τὰ τρυφερὰ ἦσαν ἄσπιλα λείψανα παιδίων, τὰ ὁποῖα εἶχεν εὐδοκήσει νὰ καλέσῃ ἐνωρὶς εἰς τὸν Παράδεισον πλησίον τοῦ Υἱοῦ της, τοῦ εἰπόντος: «Ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με, καὶ μὴ κωλύετε αὐτά», ἡ Παναγία ἡ Γλυκοφιλοῦσα.
* * *
Τὰ στέφανα τοῦ γάμου καὶ τὰ βαπτιστικὰ κουκούλια τοῦ μικροῦ παιδιοῦ, τὰ εἶχε φέρει εἰς τὸν ναΐσκον ἡ θειὰ Ἀρετώ, ἡ Χρονιάρα, ἡ ἀφιλοκερδὴς νεωκόρος καὶ πρόθυμος διακοσμήτρια ὅλων τῶν ἐξωκκλησίων. Ἤρχετο τακτικά, δύο φορὰς τὴν ἑβδομάδα , ἀπὸ τὸ καλυβάκι της, τὸ ὁποῖον ἀπεῖχεν ἡμισείας ὥρας δρόμον ἀπὸ τὴν
ἔρημον ἀκτήν, ἤρχετο διὰ νὰ ἐπισκεφθῇ τὴν Παναγίαν τὴν Γλυκοφιλοῦσαν, καὶ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ τὸν Ἅγιον Νικόλαον, καὶ ὅλα τὰ παρεκκλήσια, τὰ κτισμένα ἐπάνω εἰς τοὺς ἀγρίους μονήρεις βράχους, διὰ ν᾿ ἀνάψῃ τὰ κανδήλια καὶ νὰ προσευχηθῇ εἰς τοὺς Ἁγίους. Ἐκατοικοῦσε μετὰ τὸν θάνατον τοῦ ἀνδρός της, τοῦ συχωρεμένου, εἰς τὸν ἐξοχικὸν οἰκίσκον, σιμὰ εἰς τὸ Πυργί, ἐπάνω εἰς τὴν Ἁγίαν Ἑλένην, ἀνάμεσα εἰς τὸ Κακόῤῥεμα, καὶ εἰς τὸ Μεγάλο Ὀρμάνι. Εἶχε τὴν μικρὰν περιοχήν της, μὲ τὸν ἐλαιῶνα, τὴν ἄμπελον, τοὺς μικροὺς κήπους καὶ τὸν ἀγρὸν καὶ ἀπ᾿ ἐκεῖ οἰκονομοῦσε τὸ καθημερινόν της, κι ἐζοῦσεν αὐτὴ καὶ τὰ ἐγγόνια της, υἱοὶ τοῦ μεγάλου υἱοῦ της, ὁ πρῶτος εἰκοσαετής, ὁ δεύτερος δεκαεπταετής, καλλιεργοῦντες τὴν γῆν.
Οἱ γονεῖς των εἶχον ἀποθάνει νέοι, πρὸ δεκαπενταετίας καὶ πλέον. Ἡ μάμμη των αὐτὴ τοὺς ἀνέθρεψεν, αὐτὴ τοὺς εἶχεν ἀναστήσει, αὐτὴν ἐγνώριζαν μητέρα. Ἡ θειὰ Ἀρετὼ ἦτο καλὴ χριστιανή, καὶ δὲν εἶχε κάμει κακὸ εἰς καμμίαν γειτόνισσαν, καὶ ὅμως ὑπέφερε πολλὰς δυστυχίας εἰς τὴν ζωήν της. Ὁ χάρος τὴν εἶχε κατατρέξει, καὶ ἂν δὲν εἶχε καὶ τὰ δύο ἐγγόνια της, θὰ ἦτον ἐρήμη εἰς τὸν κόσμον. Καὶ ὅμως εἰς ὅλα ἔλεγε, Δόξα σοι ὁ Θεός. Εἶχε καὶ μίαν κόρην, τὴν Ἀλεξανδρώ, τὴν ὁποίαν εἶχεν ὑπανδρεύσει πρὸ τριῶν ἐτῶν, νέαν εἴκοσι ἐτῶν, μὲ τὸν Κωνσταντὴ τὸν Ντάναν. Καὶ εἰς αὐτὴν εἶχε δώσει καλὰ μαθήματα καὶ τὴν ἔκαμε νὰ εἶναι ἀπὸ πολλὰς συνομηλίκους της φρονιμωτέρα. Τῆς ἔδιδε συμβουλὰς ἐκ τῶν ὁποίων θὰ ἠδύνατο νὰ ὠφεληθῇ, ἐὰν ἐπέζη ἐκείνη. «Ζήσῃς, χρονίσῃς, θυγατέρα, τῆς ἔλεγε, ποτέ σου νὰ μὴ ζηλέψῃς τὸ ξένο στολίδι, νὰ μὴν πῇς κακὸ γιὰ τὴ γειτόνισσα, νὰ μὴν κοιτάζῃς τί κάνει ἡ πλαγινή σου, νὰ μὴ βάλῃς μαναφούκια, νὰ μὴ ξευχηθῇς, νὰ μὴ βλαστημήσῃς».
Καὶ ἄλλα ἀκόμη τῆς ἔλεγε. Πλήν, ἐκείνη, ἡ πτωχή, δὲν εἶχε τύχην νὰ ζήσῃ, διὰ νὰ βάλῃ εἰς πρᾶξιν ὅλας τὰς καλὰς ταύτας συμβουλάς. Προχθὲς ἀκόμη τὸ παρθενικὸν ἄνθος εἶχεν ἀνοίξει ἐρυθρόν. Χθὲς ἔγινε νύμφη, τὴν ἄλλην ἡμέραν μήτηρ, λεχώ, νεκρά. Καὶ ὅμως ἡ θειὰ Ἀρετὼ δὲν ἦτο στρίγγλα· καὶ ὅμως, ἀφοῦ ἐπὶ δέκα ἔτη τῆς ἔδιδεν εὐχὰς καὶ συμβουλάς, ἀρχίζουσα πάντοτε ἀπὸ τὴν φράσιν αὐτήν, «Ζήσῃς-χρονίσῃς, θυγατέρα», τὴν ἡμέραν καθ᾿ ἣν ἔγινε νύμφη ἐκείνη, ὀργισθεῖσα ἡ μήτηρ ἀπὸ περισσὰς ἴσως ἀπαιτήσεις τοῦ γαμβροῦ ὡς πρὸς τὴν προῖκα, ἀπὸ διφορουμένην ἴσως καὶ παθητικὴν στάσιν τῆς κόρης, τίς οἶδεν ἀπὸ τί, τέλος τῆς εἶπεν εἰς τὸν θυμόν της ἐπάνω, «Νὰ μὴ χρονίσῃς!». Καὶ πράγματι δὲν ἐχρόνισε.
Καὶ ὅμως ἡ γραία δὲν ἦτο κακῆς ψυχῆς· καὶ ὅμως εἶχε καταρασθῆ τὴν κόρην της «νὰ μὴν τὴν εὕρῃ ὁ χρόνος!». Καὶ δὲν τὴν ηὗρεν ὁ χρόνος. Καὶ ἀφοῦ ἀπέθανεν ἐκείνη, δέκα ἡμερῶν λεχώ, ἀπέθανε καὶ τὸ παιδίον, δωδεκαήμερον, ἀφοῦ ἐβαπτίσθη, ἡ θειὰ Ἀρετώ, τὴν ὁποίαν τινὲς τῶν καλῶν γειτονισσῶν εἶχαν ἐπονομάσει ἡ «Χρονίστρα», καὶ ἄλλαι πάλιν τὴν ἔλεγαν ἀπαισίως ἡ «Ἀχρόνιαστη» καὶ πάλιν ἄλλαι τὴν ὠνόμαζον εὐφήμως ἡ «Χρονιάρα», ἔλαβε τὰ στέφανα τοῦ γάμου, ἔκοψε καὶ μέρος ἀπὸ τοὺς «φωτεινοὺς χιτῶνας» καὶ τὰ «κουκούλια ἀγαλλιάσεως» τοῦ μικροῦ, καὶ τὰ ἔφερεν ἀφιέρωμα εἰς τὸν ναΐσκον τῆς Παναγίας. Ἔλαβε καὶ τὴν μεταξωτὴν χρυσοκέντητον νυμφικὴν στολὴν τῆς ἄμοιρης, καὶ τὴν προσέφερεν ὅλην εἰς τὸν παπα-Μπεφάνην, τὸν συνήθη ἱερουργὸν τοῦ παρεκκλησίου.
Καὶ τὸ μὲν κόκκινον ἐκ μεταξωτῆς σκέπης ὑποκάμισον μὲ τὴν τραχηλιὰν καὶ τὰ μανίκια, κεντητὰ ἐκ χρυσοῦ, τὸ ἔκαμε στιχάριον, διὰ νὰ τὸ φορῇ ὁ ἱερεὺς ποδῆρες, ὅταν προσφέρῃ τὰς λογικὰς θυσίας. Τὸ δὲ ποδογύρι τοῦ φουστανίου, ὁλόχρυσον, τρεῖς σπιθαμάς, παρὰ δύο δάκτυλα, πλατύ, μὲ ἁδρὰς ἐκ χρυσοῦ κλάρας καὶ μὲ ἄνθη, τὸ ἔκαμεν ἐπιτραχήλιον, διὰ νὰ τὸ φορῇ ὁ λειτουργὸς τὰς καλὰς ἡμέρας. Τὴν δὲ χρυσῆν ζώνην, μὲ τὰ ἀργυρά, τορνευτὰ καὶ ἀμυγδαλωτὰ τσαπράκια, τὴν ἔκαμε περιζώνιον, διὰ νὰ τὸ ζώνεται ὁ ἱεροφάντης περὶ τὴν ὀσφύν του. Καὶ τὰ χρυσοΰφαντα προμάνικα, τοῦ βαβουκλιοῦ, τὰ ἀναδιπλωμένα περὶ τὰς ὠλένας τῶν νυμφῶν, τὰ ἔκαμεν ἐπιμάνικα, διὰ νὰ συστέλλῃ ὁ θύτης τοὺς καρποὺς τῶν χειρῶν του, ὅταν ἐν φόβῳ ἔμελλε νὰ προσφέρῃ τὰ ἅγια. Καὶ τὸ ὡραῖον πολύπτυχον φόρεμα, τὸ χαρένιο, μὲ τὸ γλυκὺ βυσσινὶ χρῶμα καὶ τὸ ὁποῖον ἔκαμνε νερὰ-νερὰ εἰς τὸ βλέμμα, τὸ ἔκαμε φαιλόνιον, διὰ νὰ σκέπῃ ὁ ἱερεὺς τὰ νῶτα καὶ τὸ στέρνον του, ὅταν ἵσταται ἐνώπιον τοῦ ἱεροῦ θυσιαστηρίου.
Καὶ ὅλην αὐτὴν τὴν ἀλλαξιὰν τῶν ἱερῶν ἀμφίων,τὴν εἶχε προσφέρει εἰς τὸν παπα-Μπεφάνην, τὸν συχνὸν λειτουργὸν καὶ σχεδὸν ἐφημέριον τοῦ μικροῦ βορεινοῦ παρεκκλησίου. Καὶ δύο φορὰς τὴν ἑβδομάδα ἔπαιρνε τὸ ῥαβδάκι της εἰς τὴν δεξιὰν
χεῖρα καὶ τὸ καλαθάκι της εἰς τὸν ἀγκῶνα τοῦ ἀριστεροῦ βραχίονος καί, ὁδηγοῦσα καὶ μίαν ἀμνάδα καὶ μίαν αἶγα, τὰς ὁποίας ἔβοσκεν ἡ ἰδία, κατήρχετο ἀπὸ τὸ Μεγάλο Ὀρμάνι, καὶ ἔφθανεν εἰς τὴν κρημνώδη θαλασσόπληκτον ἀκτήν, κι ἐπήγαινε ν᾿ ἀνάψῃ τὰ κανδήλια τῆς Παναγίας τῆς Γλυκοφιλούσης.
* * *
Εἶχε σιγήσει ὁ φοβερὸς τυφών, καὶ εἶχε κοπάσει ἡ λαῖλαψ, καὶ ἡ θάλασσα ἔβραζεν ἀκόμη μὲ ὑπόκωφον βοήν, δεχομένη τὰ χωματόχροα καὶ θολὰ ῥεύματα τῶν χειμάῤῥων, καὶ ὁ ἄσπιλος πόντος εἶχε μιανθῆ ἀπὸ τῆς γῆς τὰς ὕλας. Ὁ ἥλιος εἶχε φανῆ εἰς μίαν γωνίαν τοῦ οὐρανοῦ, τὰ σύννεφα εἶχαν συμμαζευθῆ εἰς μίαν ἄλλην γωνίαν. Ὁ ταῦρος τοῦ Θεοδόση, ὁ φιλέρημος, μὲ τὸ ἓν κέρατον (εἶχε χάσει τὸ ἄλλο πρὸ ἐτῶν, ὅταν ἦτο νέος ἀκόμη, εἰς μάχην μὲ ἄλλον ταῦρον), ἐξηκολούθει νὰ βλέπῃ τὰς καλικατζούνας, αἵτινες εἶχον κατέλθει πρὸ ὀλίγου, τίς οἶδεν ἀπὸ ποίαν ἀνήλιον σπηλιάν, ἀπὸ τὰ ὕψη τῶν φοβερῶν ἁλιπλήκτων βράχων, καὶ ἔκαμναν ὡς νὰ ἐβουτοῦσαν τὰ ῥάμφη ἐπιπολῆς τοῦ κύματος, καὶ ἐτίναζαν τὰ πτερά, διὰ νὰ στεγνώσουν, καὶ πάλιν ἔκαμναν ὡς διὰ νὰ βουτήξουν. Τέλος ἐβούτηξαν ὅλαι ἐν σώματι, καὶ ἀνελθοῦσαι εἰς τὸ κῦμα, ἤρχισαν νὰ πλέωσι κανονικῶς, ὡς μικρὸς στολίσκος, τελείως ὠργανισμένος, ἡγουμένης μιᾶς, εἶτα δευτέρων ἐρχομένων δύο, καὶ ἀκολουθουσῶν τῶν λοιπῶν, δέκα ἢ δώδεκα, δύο μόνον οὐραγῶν ἑπομένων. Ὁ ταῦρος ἀφῆκε μακρὸν μυκηθμόν, ἐσηκώθη καὶ αὐτός, ἐτίναξε τὰ μέλη, καὶ στραφεὶς ἤρχισε ν᾿ ἀνέρχηται τὸ ῥεῦμα, ἐπιστρέφων εἰς τὴν στάνην τοῦ Θεοδόση, ὡς ἔκαμνε καθημερινῶς, ὅταν δὲν εἶχεν ἐργασίαν.
Αἱ αἶγες τοῦ Στάθη Μπόζα, αἵτινες εἶχον καταυλισθῆ, ἐνόσῳ διήρκει ἡ καταιγίς, ὑποκάτω εἰς τὸ μέγα Κιόσκι, τὸ σῳζόμενον ἀκόμη, τοῦ παλαιοῦ ἐρήμου χωρίου, ὅπου τὸ πάλαι συνήρχοντο ὅλοι οἱ προεστοὶ καὶ ἐβουλεύοντο περὶ τῶν κοινῶν, ἐξῆλθον καὶ αὗται διὰ νὰ βοσκήσωσιν, ἅμα ἡ καταιγὶς ἔπαυσε. Καὶ δύο ἐξ αὐτῶν εἶχον ξεκαμπίσει, καὶ εἶχον ἀπομακρυνθῆ, καὶ κατέβησαν ἀπὸ ἕνα ὑψηλὸν κυρτὸν βράχον, καὶ ἔφθασαν εἰς τὴν μικρὰν κόγχην, κάτωθεν τοῦ ἱεροῦ βήματος τῆς Παναγίας τῆς Γλυκοφιλούσης, ὁπόθεν ἀρχίζει ὁ φοβερὸς κάθετος κρημνὸς εἰς τὴν θάλασσαν, διακοσίων ὀργυιῶν ὕψος, κι ἐκεῖ, ἀφοῦ ἐβόσκησαν ὅλα τὰ κρίταμα, ὅσα ηὗραν, ἐβραχώθησαν κι ἔμειναν, μὴ δυνάμεναι πλέον ν᾿ ἀναβῶσιν. Ἐβραχώθησαν καθὼς βραχώνεται ἡ μεγάλη χονδρὴ ἀπετουνιὰ μὲ τὸ μέγα ἄγκιστρον καὶ μὲ τὸ γενναῖον δόλωμα εἰς τὸ θαλάμι, κάτω εἰς τὸν πυθμένα, εἰς τὰ ἀνεξερεύνητα βάθη, ἀνάμεσα εἰς βράχους ῥιζωμένους καὶ εἰς φήκη καὶ ὄστρακα. Καὶ τὸ μὲν δόλωμα τὸ ἔφαγεν ὁ πελώριος ὀρφὸς ἢ ἡ σμέρνα, ἡ παρδαλὴ καὶ μαυρειδερή, ἡ ἀντιπαθὴς καὶ ἄπιαστη, τὸ ἄγκιστρον ἐβραχώθη κάτω εἰς τὸ θαλάμι, καὶ δὲν βγαίνει πλέον, ἡ δὲ ἀπετουνιὰ τραβᾶται καὶ τεντώνεται καὶ κόπτεται καὶ ὁ ψαρὰς μένει μὲ δύο πήχεις σπάγγον εἰς τὴν χεῖρα.
Ὁμοίως καὶ ὁ Στάθης ὁ Μπόζας, ὁ βοσκός, ἔμεινε μὲ τὸ μικρὸν κοπάδι του κολοβὸν καὶ ἀκρωτηριασμένον ἅμα ἔχασε τὰς δύο αἶγας, τὰς ὁποίας ἔβλεπεν, ἱστάμενος ἐπάνω εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ βράχου, κρατῶν τὴν ὑψηλὴν μαγκούραν του, καὶ ὁ ἤσκιος του ἔπιπτε μακρὸς ἐμπρός του, καὶ ἡ κεφαλή του ἐφαίνετο πέραν, εἰς μεγάλην ἐξοχὴν τοῦ βράχου, μόλις διακρινομένη καὶ χανομένη, καθόσον ὁ ἥλιος ἐχαμήλωνεν ὁλονὲν εἰς τὴν δύσιν. Τὰς ἔβλεπε φυλακωμένας εἰς τὴν φοβερὰν πτυχὴν τοῦ κρημνοῦ, παρὰ τρίχα εἰς αὐτὸ τὸ χεῖλος τῆς ἀβύσσου, καὶ τὰς ἐκάλει εἰς μάτην, διὰ τῶν καταληπτῶν εἰς ἐκείνας συνθηματικῶν μονοσυλλάβων.
-Ἄι, ἄϊ! ὄϊ! Ψαρή! ὤ, χώ, Στέρφα! Εἰς μάτην· ἡ Ψαρὴ καὶ ἡ Στέρφα εἶχαν καθίσει ἀδρανεῖς, ἀνάλγητοι, ἀναίσθητοι, καὶ οὐδ᾿ ἀπήντων διὰ βελασμοῦ εἰς τὰς προσκλήσεις τοῦ βοσκοῦ.
Καὶ ὁ Στάθης ἔκυπτε καὶ ἔκυπτε πρὸς τὴν ἄβυσσον, ἀφειδῶν τῆς ἰδίας ψυχῆς του, περιφρονῶν τὸν ἴλιγγον, προκαλῶν τὴν σκοτοδίνην, διὰ νὰ τὰς ἴδῃ καλλίτερον. Καὶ τὰ δύο ζωντανὰ πράγματα ἵσταντο καὶ ἐκάθηντο καὶ ἔκαμπτον τὰ γόνατα ἐπὶ τῆς στενῆς προβολῆς τοῦ βράχου, καὶ μόνον ἡ μία, ἡ Ψαρή, ἀπήντησε τέλος διὰ παραπονετικοῦ βελάσματος εἰς τὰς προσκλήσεις τοῦ κυρίου της.
Ἡ ἄλλη, ἡ Στέρφα, οὔτε φωνὴν ἐξέβαλεν, οὔτε κίνημα ἔκαμεν, οὔτε ἐσκεπτετό τι περὶ ὅλης τῆς θέσεως τῶν πραγμάτων.
-Δὲν μὲ μέλει γιὰ τὴν Στέρφα, εἶπε, τέλος, στενάζων ὁ βοσκός. Τὴν Ψαρὴ ἂς ἠμποροῦσα νὰ γλυτώσω!...
Ὁ μπαρμπ᾿-Ἀναγνώστης ὁ Παρθένης, ὅστις εἶχε φθάσει ἀρτίως, κι ἐκάθητο ἐπὶ τῆς πεζούλας, ἔξωθεν τοῦ ναΐσκου τῆς Παναγίας, περιμένων νὰ ἔλθῃ ὁ παπα-Μπεφάνης, διὰ νὰ διαβάσῃ τὸν ἑσπερινὸν -ἦτο δὲ τότε ἡ ἡμέρα τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, τρίτη ἀπὸ τῶν Χριστουγέννων- ἐπρότεινε γνώμην, ὅτι ἔπρεπε νὰ πάρουν λεπτὸν ἀλλὰ γερὸν σχοινί, νὰ κάμουν θηλειάν, τεχνικά, εἰς τὴν ἄκρην καὶ νὰ τὸ ῥίψουν κάτω, διὰ νὰ τραβήξουν τὰς δύο αἶγας. Ἡ θειὰ Ἀρετὼ ἡ Χρονιάρα εἶπε νὰ κατεβάσουν διὰ σχοινίου μεγάλην ὑπερμεγέθη κοφίναν, καὶ νὰ σείουν τὸ σχοινίον τοιούτῳ τρόπῳ,
ὥστε νὰ εἶναι ἐλπὶς νὰ ἔμβῃ τέλος ἡ μία γίδα πρῶτον, εἶτα ἡ ἄλλη μέσα εἰς τὴν κοφίναν, καὶ οὕτω νὰ τὰς ἀνασύρουν, τὴν μίαν μετὰ τὴν ἄλλην. Ἡ θειὰ Ἀρετὼ διηγεῖτο, ὅτι παρόμοιόν τι εἶχε συμβῆ καὶ εἰς τὸν παππούν της πρὸ ἑξῆντα χρόνων, καὶ ὅτι τὸ μέσον τοῦτο ἐπέτυχε τότε.
Ὁ Κωνσταντὴς ὁ Περηφανάκιας, συνάδελφος τοῦ Στάθη, ἐξέφερε γνώμην, ὅτι ἔπρεπε νὰ πάρουν μέγα χονδρὸν ἄγκιστρον ὡσὰν ἁρπάγην, νὰ τὸ δέσουν εἰς τὴν ἄκραν τοῦ σχοινίου, καὶ εἰς τὸ ἄγκιστρον ἐπάνω νὰ περάσουν κλαδιὰ καὶ χόρτα καὶ βλαστάρια, καὶ διὰ τοῦ δολώματος τούτου νὰ ἐφελκύσουν τὰς δύο αἶγας, ὥστε ἐνῶ αὗται θὰ ἐμασοῦσαν τὴν ὀρεκτικὴν τρυφερὰν βοσκήν, τὸ ὀξὺ ἀκονημένον ἄγκιστρον θὰ ἦτο πιθανὸν νὰ χωθῇ μέσα εἰς τὸ κατωσάγονον τῆς μιᾶς καὶ τῆς ἄλλης γίδας, καὶ τότε, αἱματωμένας μέν, ἀλλὰ σωσμένας, θὰ τὰς ἐτραβοῦσαν ἐπάνω.
-Gὲν εἶναι προκοπή, εἶπεν ἀποφασιστικῶς ὁ Στάθης ὁ Μπόζας· ἔλα νὰ μὲ καλουμάρετε κάτω, νὰ ἰδῶ τὶ θὰ κάμω...
Ἡ θειὰ Ἀρετὼ ἤρχισε νὰ κάμνῃ πολλοὺς σταυρούς, ἐξισταμένη διὰ τὸν τολμηρὸν λόγον τοῦ βοσκοῦ.
-Ποῦ νὰ σὲ κατεβάσουν, γυιέ μ᾿, Στάθη μ᾿, ἔλεγε· πῶς νὰ σὲ κατεβάσουν ! Ποῦ θὰ πᾷς; ποῦ θὰ πατήσῃς;
Ὁ μπαρμπ᾿-Ἀναγνώστης ὁ Παρθένης ἐτανύσθη, ἀκουμβῶν εἰς τὸν τοῖχον τῆς ἐκκλησίτσας, εἰς τὸ προσήλιον, καὶ ἀφῆκε παρατεταμένον θορυβῶδες χάσμημα, ἡνωμένον μετὰ στεναγμοῦ.
Ὁ Κωνσταντὴς ὁ Περηφανάκιας ἤρχισεν εὐγλώττως ν᾿ ἀποτρέπῃ τὸν Στάθην τὸν Μπόζαν·
-Δὲ βολεῖ, νὰ σ᾿ πῶ, Στάθ᾿, ἀπ᾿ λέει, οὐ λόους, τάχα, νὰ ποῦμε. Γλέπ᾿ς κεῖ δὰ κάτ᾿εἶν᾿ οἱ γίδις στριμουμένες κι οἱ δυό, τουλόου σ᾿ ποῦ θὰ πατήσῃς νὰ τσ᾿ δέσῃς, νὰ τσ᾿ ἀνεβάσῃς ἀπάν᾿;
Τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἔφθασε καὶ ὁ παπα-Μπεφάνης, μὲ τὴν λευκήν του γενειάδα, μὲ τὸ κοντὸν τρίχινον ῥάσον του, καὶ μὲ τὸ μαῦρον σάλι του περὶ τὸν λαιμόν. Ἔμαθε τὸ συμβάν, ἤκουσε τὸ σχέδιον τοῦ Στάθη, κι ἔσεισε τὴν κεφαλήν·
-Ἀποκοτιά, εἶπε, μεγάλη ἀποκοτιά.
-Ἀποκοτιά, μαθέ, ἐπανέλαβε καὶ ἡ θειὰ τὸ Ἀρετώ.
Συγχρόνως δὲ κατέβη εἰς τὸν νοῦν της μία ἰδέα·
- Ἀμμὴ σὰν τὸ ἀποφασίσῃς, γυιέ μ᾿, κάμε τὸ σταυρό σ᾿, καὶ τάξε τίποτε στὴν Παναγιά, νὰ σὲ φυλάξῃ.
-Ἔταξα ἐγὼ μέσα μου, εἶπεν ὁ Στάθης· ἔταξα νὰ τῆς τὴν πάγω ἀσημένια τὴ μιὰ γίδα, σὰν τὴν γλυτώσω, τὴν Ψαρή. Τὴν Ψαρὴ ἂς γλύτωνα!
Ὁ ἱερεὺς ἔκαμε διφορούμενον νεῦμα.
-Δὲν εἶναι πρέπον, εἶπε, νὰ παρακινοῦμεν τοὺς ἄλλους νὰ τάζουν... Τὸ τάξιμο εἶναι προαιρετικόν... «Ὅση πέφυκεν ἡ προαίρεσις», ποὺ λέει καὶ τὸ τροπάρι... Μὰ ἂς εἶναι... ἂν ἤθελε νὰ κάμῃ καμμιὰ λειτουργία...
Τὴν τελευταίαν φράσιν τὴν εἶπε παραπονετικῶς, μέσα του. Εἶτα ἐπανέλαβε·
-Καὶ τὸ καλλίτερο ποὺ ἔχει νὰ τάξῃ κι αὐτὸς κι᾿ ὅλοι τους εἶναι νὰ μὴν ἀφήνουν τὰ γίδια τους νὰ μβαίνουν μέσα εἰς τὰ ξωκκλήσια καὶ νὰ γεμίζουν βιρβιλιές... Νὰ εἶναι προσεκτικώτεροι καὶ νὰ ἔχουν περισσότερον σέβας... Νὰ μὴν πατοῦν τὰ ξένα κτήματα μὲ τὰ κοπάδια τους καὶ τρώγουν τὶς ἐλιὲς καὶ τὰ θηλιάσματα τῶν χριστιανῶν. Αὐτὰ πρέπει νὰ τάξῃ.
-Τάζω, εἶπε ὁ Στάθης.
-Καλά, νἄχῃς τὴν εὐχή... Τώρα, ἂν σὲ καλουμάρουν, ἔχε θάῤῥος.
-Ἡ εὐχή σ᾿, παπά μ᾿.
* * *
Ἐφαίνετο ἀποφασισμένον, ὅτι ὁ Στάθης θὰ κατεβιβάζετο διὰ σχοινίου εἰς τὸν βράχον, διὰ νὰ ζητήσῃ τὰς δύο χαμένας αἶγας του. Μόνον ὁ Περηφανάκιας ἔλαβε πάλιν τὸνλόγον·
-Νά σ᾿ ὁρίσου, ἀπ᾿ λέει οὐ λόους, παπά μ᾿, νὰ σ᾿ πῶ, Στάθη μ᾿, αὐτό, τὶ λογᾶτε, εἶναι, ἀποὖπε κι ἡ ἁϊωσύνη τ᾿, ἀπ᾿ λέει, κι ἡ θειὰ τ᾿ Ἀρετώ, μιγάλ᾿ ἀπουκουτιά. Ἕνα πάτ᾿μα εἶναι κειδὰ μέσα, ἕν᾿ ἁπλόχερο χοῦμα κι δυὸ δάχτ᾿λα κουτρώνι, ποῦ θὰ πατήσ᾿, πῶς
θὰ πιάσ᾿ τσ᾿ γίδις νὰ τσ᾿ δέσ᾿, ἀπ᾿ λέει οὐ λόους, νὰ σ᾿ ὁρίσου, παπά μ᾿;
-Ἐγὼ δὲν τὸν παρακινῶ νὰ κατέβῃ, εἶπεν ὁ ἱερεύς... Εἰς πράγματα τόσον λεπτά, ὁποὺ ἀποβλέπουν τὴν ζωὴν καὶ τὸ συμφέρον τοῦ ἀνθρώπου, κανεὶς δὲν πρέπει ν᾿ ἀναγκάζῃ τὸν ἄλλον. Ὁ ἴδιος θὰ δώσῃ λόγον.
-Κὶ λές, παπά μ᾿, σὰν πάθω τίποτα, θὰ πάω κολασμένος; ἠρώτησεν ὁ Στάθης.
-Αὐτὸ ὁ Θεὸς τὸ ξέρει, εἶπεν ὁ ἱερεύς. Ἐσεῖς, οἱ πλιότεροι, εἶσθε ἀλιβάνιστοι. Δὲν ζυγώνετε σ᾿ ἐκκλησία!
-Κάθε κακὸ φεύγει· ἐψιθύρισεν ὁ μπαρμπ᾿-Ἀναγνώστης ὁ Παρθένης, ὅστις εἶχε σηκωθῆ ἀπὸ τὴν πεζούλαν, καὶ ἵστατο, στηριζόμενος ἐπὶ τῆς βακτηρίας του, ἔξω τῆς θύρας τοῦ ναΐσκου.
-Κανείς σας δὲν ἦρθε νὰ ἐξομολογηθῇ αὐτὲς τὶς ἡμέρες. Ἄχ! οἱ γονεῖς σας δὲν ἦσαν τέτοιοι... Ἄχ! οἱ παλιοί, οἱ παλιοί!
-Οἱ παλιοί, οἱ πρωτινοί, ἦταν ἀνθρῶποι, εἶπεν ἐπιβεβαιωτικῶς ἡ θειὰ τὸ Ἀρετώ.
-Ἐγὼ δὲν εἶμαι καὶ τόσον φευγάτος ἀπ᾿ τὰ θεῖα, παπά, εἶπε παραπονετικῶς ὁ Στάθης.
-Ἐσὺ ἔχεις κάποια μικρὴ διαφορά... Μὰ ἀκόμα, ἀκόμα...
-Ἔχουμε ταμένα, μαζὺ μὲ τὸν Κωνσταντὴ τὸν Ἄγγουρο, νὰ ξανακτίσουμε καὶ τὴν ἐκκλησίτσα τ᾿ Ἅϊ-Παντελεήμονα... Τὴν εἶχε ὀνειρέψει τοῦ Κωνσταντῆ ἡ γυναῖκα.
-Ἄμποτε, ὁ Θεὸς νὰ σᾶς ἀξιώσῃ, εἶπεν ὁ ἱερεύς.
-Μακάρι, ἄξιος ὁ μισθός σας, εἶπε καὶ ἡ θειὰ τὸ Ἀρετώ.
* * *
Ὁ Ἀγκούτσας δὲν ἦτο ἰδιοκτήτης ποιμνίων, οὔτε γεωργός, οὔτε κἂν βοσκός, οὔτε οἰκίαν εἶχεν, οὔτε φαμιλιάν, τίποτε. Ἦτο πλάνης, ἄστεγος. Πότε ἐδούλευε μὲ ἡμεροκάματον σιμὰ εἰς τοὺς κολλήγας, τοὺς καλλιεργητάς, πότε ἔμβαινε παραγυιὸς εἰς τοὺς βοσκοὺς διὰ νὰ φυλάγῃ τὰς αἶγας. Τὸν περισσότερον καιρὸν ἐγύριζεν ἀπὸ μάνδραν εἰς μάνδραν, ἀπὸ καλύβι εἰς καλύβι, ἀπὸ κατάμερον εἰς κατάμερον, χωρὶς ἐργασίαν, καὶ τοῦ ἔδιδαν οἱ ποιμένες ξινόγαλα κι ἔτρωγε. Κἄποτε τοῦ ἔλεγαν·
-Δὲν πᾶς, καημένε Ἀγκούτσα, νὰ βγάλῃς τίποτε πεταλίδες κάτω στὸ γιαλὸ ἢ τίποτε καβουράκια, κάτω στὸ ῥέμα μέσα.
Τοῦτο ἦτο ἀσφαλὲς σημεῖον, ὅτι τὸν ἔδιωχναν. Ὁ Ἀγκούτσας τὸ ἐκατάλαβαινε κι ἔφευγε.
-Καλά ποὺ μοῦ τὸ θύμισες, ἔλεγε.
-Κι ἦτανε μεγάλο πρᾶγμα νὰ τὸ θυμηθῇς;
-Ὄχι· μὰ κάνει ζέστη· τόση ζέστη.
Καὶ θὰ ἦτο μόνον Μάρτιος· πλὴν ὁ Ἀγκούτσας δὲν ἠμποροῦσε νὰ ὑποφέρῃ τὴν ζέστην.
Ἔλεγεν, ὅτι τοῦ κάκου, ἀδύνατον ἦτο νὰ κάμῃ τις δουλειὰ τὸ καλοκαίρι. Καὶ ὅλος ὁ καιρός, ἐκτὸς ὀλίγων ἑβδομάδων, μοιρασμένων σποραδικῶς εἰς τρεῖς ἢ τέσσαρας μῆνας, ἦτον καλοκαίρι.
Ἔφευγε λοιπὸν ἀπὸ κάθε στάνην, ὁπόθεν τὸν ἔστελλαν νὰ βγάλῃ πεταλίδες. Καὶ δὲν ἐπήγαινε μὲν νὰ βγάλῃ πεταλίδες, ἀλλ᾿ ἐπήγαινεν εἰς ἄλλην στάνην, εἰς ἄλλο κατάμερον.
Τὴν ἡμέραν ἐκείνην συνέβη ὁ Ἀγκούτσας νὰ ἐνθυμηθῇ τὸν Στάθην τὸν Μπόζαν. Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐνθυμήθη, ἦλθε νὰ τὸν ἐπισκεφθῇ.
Εὗρε δὲ τὴν ὁμάδα τῶν ἑπτὰ ἢ ὀκτὼ ἀνθρώπων, ἔξω τῆς θύρας τοῦ ναΐσκου τῆς Παναγίας, ἀκριβῶς καθ᾿ ἣν στιγμὴν ἡ θειὰ τὸ Ἀρετὼ ηὔχετο εἰς τὸν Στάθην νὰ εἶναι ἄξιος ὁ μισθός του.
-Τί τρέχει; ἠρώτησεν ὁ Ἀγκούτσας.
Ὁ Περηφανάκιας, τοῦ ὁποίου ἡ γλῶσσα ἦτο καταληπτὴ εἰς τὸν Ἀγκούτσαν, τοῦ διηγήθη ἐν ὀλίγοις τὰ τρέχοντα.
Ὁ Ἄγκουτσας, μὲ τὸ ἡλιοκαὲς καὶ ῥικνὸν πρόσωπον, μὲ τὰ πυκνὰ ἀκτένιστα μαλλιά, ἔμεινε σύνοφρυς ἐπ᾿ ὀλίγα δευτερόλεπτα, καὶ εἶτα εἶπε·
-Τί μ᾿ δίνεις, Στάθη, νὰ κατιβῶ ἐγὼ νὰ σ᾿ τσ᾿ ἀνεβάσω;
-Θά κατεβῶ ἐγώ, ἀπήντησεν ὁ Στάθης.
-Τουλόου σ᾿, Στάθη, ἔεις γ᾿ναῖκα καὶ πιδιά... Ἄφσε νὰ κατιβῶ ἰγώ, ἀπ᾿ δὲν ἔχου στοὺν ἥλιο μοῖρα.
Ὁ Στάθης ἐσιώπα.
-Νά μ᾿ δώσῃς ἐμένα τὴ μιὰ γίδα, τὴν Ψαρή, κι νὰ μὲ καλουμάρετε κάτ᾿, νὰ κατεβῶ νὰ τσ᾿ ἀνεβάσου.
-Τὴν Ψαρὴ ἐγὼ τὴν ἔταξα στὴν Παναγία, ἀπήντησεν ὁ Στάθης.
Ὁ Ἀγκούτσας ἔδειξεν, ὅτι δὲν ἐνόει.
-Τήν ἔταξα ἀσημένια, ἀπήντησεν ὁ Στάθης. Ἡ Ψαρὴ ἔμενα μ᾿ χρειάζεται.
Ὁ Ἀγκούτσας ἔμεινε ἐπ᾿ ὀλίγας στιγμὰς σύννους.
-Ἂς εἶναι, μ᾿ δίνεις τὴ Στέρφα... Καλὴ εἶναι καὶ ἡ Στέρφα... Ἂ δὲ βρῶ νὰ τὴν πουλήσω νὰ κάμω χαρτσ᾿λήκι, τὴν ξεφαντώνουμε κανένα μεσ᾿μέρι μὲ τὴν παρέα, ἐδῶ.
-Θὰ κατεβῶ ἐγώ, ἀπήντησεν ἰσχυρογνώμων ὁ Στάθης. Ἐλᾶτε, παιδιά, νὰ μὴ χασομεροῦμε.
* * *
Ἔφεραν μακρὸν σχοινίον δέκα ὀργυιῶν. Ἔδεσαν τὴν μίαν ἄκρην εἰς μέγαν κορμὸν πελωρίου σχοίνου, θάλλοντος δίπλα εἰς τὸ παρεκκλήσιον. Ὁ Στάθης ἔλαβε τὴν ἄλλην ἄκρην, ἔκαμε θηλειάν, κι ἐδέθη μοναχός του ὑπὸ τὰς μασχάλας.
Τρεῖς ἄνδρες, ὁ Περηφανάκιας, ὁ ἄλλος βοσκός, ὅστις ἦτο ὁ Ντάνας, ὁ συμπέθερος τῆς θειὰ Ἀρετῶς, καὶ ὁ Ἀγκούτσας, ὅστις δὲν ἐμνησικάκει διὰ τὴν ἀπόῤῥιψιν τῆς προσφορᾶς του, κρατοῦντες σφιγκτὰ τὸ σχοινίον, ἐκαλουμάρισαν σιγὰ-σιγὰ τὸν
Στάθη εἰς τὸ ἰλιγγιῶδες κενόν, εἰς τὸν τρομακτικὸν κρημνόν, εἰς τὴν αἰώραν τῆς ἀβύσσου.
Ὁ Στάθης εἶχεν ὠχριάσει κατ᾿ ἀρχάς. Ἔκαμε τρεῖς σταυρούς, καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ὄψιν του. Κατέβαινε κάτω, ταλαντευόμενος, προσπαθῶν νὰ ψαύῃ μὲ τὰς χεῖρας καὶ μὲ τοὺς πόδας τὸν βράχον.
Μίαν φορὰν ἐκτύπησε τὸ δεξιὸν πλευρόν, ὄχι πολὺ σφοδρῶς, κατὰ τοῦ βράχου.
-Ἀγάλια-ἀγάλια! μαλακά, παιδιά· ἐκέλευεν ὁ Ἀγκούτσας. Λάσκα, λάσκα· καλούμα!
-Ποῦ ἔμαθες πῶς μιλοῦν οἱ καραβάδες, διαόλ᾿ Ἀγκούτσα; εἶπεν ὁ Περηφανάκιας.
-Σιώπα, μὴ βλαστημᾶς, λάσκα· λάσκα.
Ὁ Στάθης κατέβαινεν εἰς τὸ κενόν, σφίγγων τοὺς ὀδόντας, ἀνοιγοκλείων τὰ ὄμματα, κρατούμενος σφιχτὰ ἀπὸ τὸ σχοινίον. Gὲν ἐφαίνετο νὰ ἐδειλίασε.
-Κοίταξέ τόνε πῶς κατεβαίνει, εἶπεν ὁ Ντάνας, σὰ νύφη καμαρωμένη.
Τέλος ὁ Στάθης ἐπάτησεν ἐπὶ τῆς ἐσοχῆς τοῦ βράχου.
Ἐκάθισε καλῶς, συνεμαζεύθη μὲ τὰ δύο σκέλη περιβάδην, ἐπὶ τῆς Ψαρῆς, ἥτις ἐβέλασεν ἅμα τὸν εἶδεν. Ἔλυσε τὴν θηλειὰν ἀπὸ τὰς μασχάλας του, ἔδεσε καλὰ τὴν Ψαρὴν περὶ τὸ στέρνον, καὶ ὑπὸ τοὺς προσθίους πόδας. Ἔκαμε σημεῖον, καὶ οἱ τρεῖς ἄνδρες ἄνωθεν τοῦ βράχου ἤρχισαν νὰ ἀνασύρωσι σιγὰ-σιγὰ τὴν Ψαρήν.
Μετὰ δέκα λεπτὰ τῆς ὥρας κατῆλθε πάλιν κενὸν τὸ σχοινίον.
Ὁ Στάθης ἔδεσε τὴν Στέρφαν, καὶ οἱ τρεῖς ἄνδρες ἀνέσυραν αὐτήν.
Ἡ Στέρφα τότε μόνον ἐδοκίμασε νὰ ἐκβάλῃ βελασμόν, ὅταν ἤρχισε νὰ ταλαντεύεται εἰς τὸ κενὸν μὲ τὸ σχοινίον.
Ὁ Στάθης ἔμεινε μοναχός του ἐπὶ δέκα λεπτὰ τῆς ὥρας, χωρὶς τὴν Ψαρὴν καὶ χωρὶς τὴν Στέρφαν.
Κατὰ τὰ δέκα ταῦτα λεπτὰ ὑπέφερε φοβερῶς. Ὁ ἴλιγγος ἤρχισε νὰ τὸν καταλαμβάνῃ.Ἔκλειε τὰ ὄμματα διὰ νὰ μὴ ζαλίζεται.
Ἔσφιγγε τὰ δόντια. Ἔλεγε τὸ Πάτερ ἡμῶν, τὸ Θεοτόκε Παρθένε, καὶ δύο ἀκόμη προσευχάς, ὅσας ἤξευρε.
Ὁ ἄνεμος, ὁ σφοδρὸς ἄνεμος τοῦ μεγάλου κενοῦ καὶ τοῦ πελάγους, ἐφύσα μετὰ βοῆς εἰς τὰ ὦτα του. Ἀνέπνεε δυνατά, ἤσθμαινε, καὶ ἡ καρδία του ἔπαλλε σφοδρῶς.
Τέλος ἐφάνη τὸ σχοινίον.
Ὁ Στάθης τὸ ἔδραξε πεταχτά, ἐδέθη σπασμωδικῶς, ἐσφίχθη. Ἐξέχασε νὰ σείσῃ τὸ σχοινίον, διὰ νὰ δώσῃ σημεῖον εἰς τοὺς ἄνδρας.
Πλὴν ἐκεῖνοι ᾐσθάνθησαν τὸ βάρος, καὶ ἤρχισαν νὰ τραβοῦν.
Ὁ Στάθης ἀνέπεμψεν ἔνθερμον, ἐσχάτην προσευχὴν ἀγωνίας, ἐκρατήθη μὲ τρεμούσας χεῖρας ἀπὸ τὸ σχοινίον, καὶ ἀφέθη εἰς τὸ κενόν.
Ἐταλαντεύετο σφοδρῶς. Ὁ ἄνεμος εἶχε δυναμώσει. Ἐκτύπησε, δύο ἢ τρεῖς φοράς, τὴν κεφαλήν, τοὺς ὤμους καὶ τοὺς πόδας εἰς τὸν βράχον.
Ὅταν ἔφθασεν εἰς τὸ ὕψος τοῦ βράχου, εἶχε ξεπιάσει ἤδη τὰς χεῖρας ἀπὸ τὸ σχοινίον.
Ἦτο λιπόθυμος, ἀδρανὲς σῶμα, ὠχρὸς καὶ μόλις ἀναπνέων.
Οἱ ἄνδρες τὸν ἔλυσαν, τὸν ἐπλάγιασαν ὑπὸ τὸν σχοῖνον, τοῦ ἔδωκαν νὰ πίῃ ῥοῦμι, καὶ τὸν ἔβρεξαν μὲ νερό.
Εὐτυχῶς, δὲν ἐβράδυνε νὰ συνέλθῃ.
Ἡ Ψαρὴ ἦτο ἐκεῖ, καὶ τὸν ἐζέσταινε μὲ τὴν πνοήν της.
Ἡ Στέρφα ἵστατο ὀλίγον παραπέρα, καὶ ἐκοίταζεν ἠλιθίως.
Ἡ θειὰ Ἀρετὼ ἐθαύμαζε καὶ ἔλεγεν ἀκόμη·
-Τί ἀποκοτιά! Τί ἀποκοτιά!
Ὁ ἱερεύς, βοηθούμενος ἀπὸ τὸν μπαρμπ᾿-Ἀναγνώστη τὸν Παρθένην, εἶχε ψάλει τὴν μικρὰν παράκλησιν ἐμπρὸς εἰς τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Γλυκοφιλούσης.
Ὁ Περηφανάκιας ἔλεγε·
-Νὰ σᾶς ὁρίσου, βρὲ πιδιά, πουτέ μ᾿ δὲν εἴδια τέτοιου πρᾶμα, ἀπ᾿ λέει οὐ λόους.
Κακὴ δ᾿λειά, νὰ σᾶς πῶ, βρὲ πιδιά!
Ὁ Ἀγκούτσας ἐκοίταζε μετὰ πόθου τὴν Στέρφαν.
-Ἄξιζεν, ἄξιζεν, εἶπε μέσα του· θὰ τ᾿νὲ ξεφαντώναμε μιὰ χαρά!
Ὁ Ντάνας εἶπε·
-Κι εἴδιατε πῶς κατέβαινε, σὰν καμαρωμένη νύφη. Κι τώρα ζαλίστηκε τὸ παιδί· δὲν πειράζει, περαστικὰ νἆναι.
* * *
Ὅταν συνῆλθεν, ὁ Στάθης ἔκαμε τὸν σταυρόν του, ἐστράφη πρὸς τοὺς ἄνδρας καὶ εἶπε·
-Τώρα, τὴν Ψαρὴ τὴν ἔταξα ἀσημένια στὴν Παναγία, καὶ θὰ τὴν δώσω... Μά, ὡς τόσο, ἕνα κατσικάκι, ποὺ μοῦ βρίσκεται ἀκόμα ἀπ᾿ τὰ πρῶτα γεννητούρια, ἀξίζετε, θὰ σᾶς τὸ θυσιάσω. Ἐλᾶτε, παιδιά, πᾶμε στὸ μαντρὶ νὰ σᾶς φιλέψω.

 

12/9/2017. Η «Μικρά Ασία πάλι» φιλοξενείται στη Ρόδο

on Tuesday, 12 September 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει η Βασιλική Κουντουρόγιαννη, Δημοσιογράφος, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

12/9/2017. Η «Μικρά Ασία πάλι» φιλοξενείται στη Ρόδο

Σε μια συνεχή προσπάθεια μέσα από την ΤΈΧΝΗ  να στηριχθεί  και να διευρυνθεί η Πολιτιστική Γέφυρα  μεταξύ  Ελλάδας και Τουρκίας στις 21 Σεπτεμβρίου 2011 θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ του πολυβραβευμένου Τούρκου Σκηνοθέτη Tahsin Isbilen "Μικρά Ασία πάλι" στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου (ώρα 20.00) . Στην εκδήλωση θα παρευρεθεί και ο σκηνοθέτης για να μιλήσει για το έργο του.
Η εκδήλωση διοργανώνεται απο από τον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ σε συνεργασία με τον Όμιλο Κινηματογραφιστών Ρόδου CINE – AΠΟΠΕΙΡΑ και  με την στήριξη του ΔΟΠΑΡ Δήμου Ρόδου, εντάσεται δε στις εκδηλώσεις του 4ου Διεθνούς Αντιπυρηνικού Φεστιβάλ Ρόδου». Η 21η Σεπτεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

13/10/2016, Παιδεία ώρα μηδέν: Χωρίς τα προσχήματα της «πολιτικής ορθότητας»

on Thursday, 13 October 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

13/10/2016, Παιδεία ώρα μηδέν: Χωρίς τα προσχήματα της «πολιτικής ορθότητας»

Ας μιλήσουμε χωρίς τα προσχήματα της «πολιτικής ορθότητας». Αυτό που στην Ελλάδα καλείται σήμερα «πανεπιστήμιο», με κάποιες αξιοσημείωτες πλην μη προσδιοριστικές του συνολικού φαινομένου εξαιρέσεις, δεν ανταποκρίνεται σε κανένα απολύτως προβλεπόμενο χαρακτηριστικό των πανεπιστημίων διεθνώς. Αποτελεί παρωδία, που κύριο σκοπό έχει την αναπαραγωγή του φαυλοκρατικού πολιτικού συστήματος της Μεταπολίτευσης, την τροφοδοσία του με στελέχη εκπαιδευμένα στο μεταπολιτευτικό ήθος, την νομιμοποίηση και την διαιώνιση των αξιών του, την ομοιομορφία της σκέψης, την κομματική επιβολή, την πάταξη της πρωτοβουλίας, της δημιουργικότητας, της εργατικότητας, της ακεραιότητας, της ελευθερίας του πνεύματος και της ηθικής ανεξαρτησίας.

Τα πανεπιστήμια της Μεταπολίτευσης, όπως εξελίχθηκαν κυρίως με τον διαβόητο «νόμο-πλαίσιο» που θέσπισε το ΠΑΣΟΚ το 1982, αποτελούν προέκταση του πολιτικού συστήματος. Τα διοικούν οργανωμένες συμμορίες κομματικών τραμπούκων, φοιτητών, αιωνίων φοιτητών ή ούτε κάν φοιτητών (των λεγόμενων «εξωπανεπιστημιακών»), που έχουν μεταβάλει -με νομική ασπίδα το «άσυλο»- τους πανεπιστημιακούς χώρους σε πεδίο άσκησης βίας, απαγόρευσης του διαλόγου και της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, και ορμητήρια αντιεξουσιαστικών επιθέσεων, χώρους αποθήκευσης εύφλεκτων υλικών και διακίνησης ουσιών.

Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, εξέλιπαν και τα τελευταία προσχήματα, καθηγητές και μάλιστα πρυτάνεις καθυβρίστηκαν, προπηλακίστηκαν ή και εδάρησαν ή χτίστηκαν στο γραφείο τους. Υποδομές καταστράφηκαν, πανεπιστημιακά κτίρια μεταβλήθηκαν σε κοπρώνες, πανάκριβος ηλεκτρονικός εξοπλισμός λεηλατήθηκε, ολόκληρα ακαδημαϊκά εξάμηνα χάθηκαν.

Αυτό το κλίμα διαμορφώνει χαρακτήρες εθισμένους στην βία και στην απέχθεια προς τον διάλογο και την αντίθετη άποψη. Κάτι που φαίνεται πλέον και στον τρόπο που λειτουργεί το πολιτικό σύστημα της ύστερης μεταπολίτευσης, όπου στον ιερό χώρο της Βουλής αλληλοϋβρίζονται κομματικές αγέλες.

Αυτό το πλαίσιο των δήθεν πανεπιστημίων αποτελεί την κυριώτερη δεξαμενή παραγωγής των φαύλων και ανίκανων στελεχών του πολιτικού συστήματος, μέσω της αναρρίχησης σε φοιτητικές κομματικές ιεραρχίες. Σε αυτές οι νέοι διδάσκονται ότι τα αποτελεσματικά μέσα ανόδου σε αξιώματα και θώκους είναι η ευνοιοκρατία, η κολακεία, η υποταγή της σκέψης στην κομματική «γραμμή», η αγελαία συμπεριφορά , η στείρα αντιπαράθεση με φωνασκίες και υβριστικές αντεγκλήσεις. Ώστε να μην γίνεται ποτέ συζήτηση επί της ουσίας και η Ελλάδα να παραμένει μία υπανάπτυκτη, τριτοκοσμική χώρα, την οποία διοικούν κομματικά νεάντερνταλ.

Αυτή η οικτρή φαρσοκωμωδία, που αυτοαποκαλείται «ελληνικό πανεπιστήμιο», δεν θα είχε καταλήξει σε αυτό το επίπεδο, εάν ​επικρατούσαν ​σε αυτό ακέραιες, σοβαρές και κυρίως ανεξάρτητες πανεπιστημιακές προσωπικότητες. Ασφαλώς υπάρχουν μεμονωμένα στοιχεία, σοβαροί και ηθικοί άνθρωποι, αλλά είναι εξαιρετικά ολιγάριθμοι, απομονωμένοι, και δεν συγκροτούν ολοκληρωμένη ακαδημαϊκή κοινότητα ούτε είναι σε θέση να διαμορφώσουν κλίμα εξυγίανσης.

Τον τόνο δίδουν οι κλίκες, οι παρεούλες, οι παρασκηνιακές ομαδοποιήσεις, οι αυλές των πανεπιστημιακών σουλτανίσκων και οι κομματικοί εγκάθετοι. Αυτοί όλοι φροντίζουν ώστε ποτέ, μα ποτέ να μην εισέλθει και διδάξει σε ελληνικό ανώτατο ίδρυμα κάποια ανεξάρτητη προσωπικότητα με ​διεθνώς κορυφαίες ​περγαμηνές, ​από τις αμέτρητες που διαθέτει ο Ελληνισμός της διασποράς, ​διότι μία τέτοια προσωπικότητα θα λειτουργούσε ως μέτρον συγκρίσεως προς τους ίδιους, αποκαλύπτοντας την μικρότητά τους και αποδομώντας την εικόνα τους. Επίσης, μία πραγματικά σπουδαία προσωπικότητα θα λειτουργούσε ως δάσκαλος και όχι ως κομματάρχης, θα διασπούσε την κομματική προπαγάνδα και θα διαμόρφωνε αληθινούς επιστήμονες-εραστές της Επιστήμης και της Αλήθειας, αυτό δηλαδή ακριβώς που τρέμει το κομματικό σύστημα.

Αντιθέτως, τα κυκλώματα που ελέγχουν τις κατά κανόνα φωτογραφικές εκλογές πανεπιστημιακών, απαιτούν πιστοποιητικό ιδεολογικών φρονημάτων από τον εκάστοτε υποψήφιο, και σαφή δείγματα υποτέλειας, διότι η ανασφάλεια της μετριότητας γεννά την ανάγκη ελέγχου των συνειδήσεων και των απόψεων (αυτό που ο Ευάγγελος Λεμπέσης αποκάλεσε «δικτατορία των βλακών»). Έτσι εξηγείται ότι έμειναν εκτός του ελληνικού πανεπιστημίου προσωπικότητες διεθνούς διαμετρήματος όπως ο Νίκος Μουζέλης (κακήν κακώς απεβλήθη από την Διοικούσα Επιτροπή του Πανεπιστημίου Αιγαίου), ο Παναγιώτης Κονδύλης (η προκηρυχθείσα θέση με υποψηφίους τον Κονδύλη και τον Ράμφο κηρύχθηκε… άγονη), ο Δημήτριος Νανόπουλος (αν και ήδη ακαδημαϊκός και καθηγητής σε κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια απορρίφθηκε από το Φυσικό του Πανεπιστημίου Αθηνών!) ενώ λυσσαλέος πόλεμος ξέσπασε εναντίον του κορυφαίου καθηγητού του ΜΙΤ Δημήτρη Μπερτσιμά από τον ημέτερο Πελεγρίνη… Διότι πραγματικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα θα σήμαιναν πνευματική επανάσταση και το τέλος της τριτοκοσμικής φαυλοκρατικής ολιγαρχίας που κυβερνά την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και την οδήγησε στην συνολική χρεωκοπία.

Ακριβώς για αυτούς τους λόγους, το κομματικό σύστημα περιφρούρησε με νύχια και με δόντια το νοσηρό αυτό έκτρωμα, απορρίπτοντας με διακομματική ομοφωνία την ίδρυση ιδιωτικών ή έστω μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων (που υπάρχουν σε όλες τις χώρες του κόσμου), και τοποθετώντας στον ιερό θώκο του υπουργού Εθνικής Παιδείας σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα πανεπιστημιακούς-εκπροσώπους των κομματικών μηχανισμών, οι οποίοι βασικό καθήκον είχαν την διαιώνιση του σημερινού καθεστώτος και την ακύρωση κάθε σκέψης για μεταρρύθμισή του. Ο ημιτελής και ελαττωματικός νόμος Διαμαντοπούλου, που επεδίωξε να επιφέρει κάποιες οριακές αλλαγές (αλλά να αφήσει άθικτη την ουσία), ούτε και αυτός έγινε δεκτός. Τα Συμβούλια Ιδρύματος, που απαρτίσθηκαν από διεθνούς φήμης επιστήμονες, πολεμήθηκαν με μανία, ακυρώθηκαν στην πράξη και τελικά καταργήθηκαν και τυπικά. Σε αυτό συνέπραξαν όλοι οι τελευταίοι (υποτίθεται «εκσυγχρονιστές») υπουργοί παιδείας, που σήμερα κατηγορούν τον ομοϊδεάτη τους και ομοούσιό τους υπουργό παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο που μεγάλο μέρος του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος αποτελείται από πανεπιστημιακούς.

Το άμεσο θύμα αυτής της συμπαιγνίας είναι φυσικά η νέα γενιά. Τα διάφορα ΑΕΙ και ΑΤΕΙ (παγκόσμια ευρεσιτεχνία!!!) δεν προσφέρουν επαγγελματικό προσανατολισμό, σύνδεση με τις επιχειρήσεις ούτε ολοκληρωμένη, πραγματική ακαδημαϊκή παιδεία. Δεν έχουν απολύτως καμμία αντιστοίχιση με τις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας και μοιραία παράγουν υποψηφίους ανέργους.

Φυσικά, το σύστημα αυτό βασίζεται σε μία δυσλειτουργική Μέση Εκπαίδευση, που πλέον παράγει μαζικά αποφοίτους Λυκείου λειτουργικά αναλφάβητους. Αν τα σχολεία παρήγαγαν προσωπικότητες με ανθρωπιστική και κλασσική παιδεία, δηλαδή κριτήρια ζωής και σκέψης, αυτομάτως θα βραχυκυκλωνόταν και θα απαξιωνόταν ο εσμός των ημιμαθών διδασκόντων και των κομματικών τραμπούκων.

Παρά ταύτα, στον χώρο της Μέσης Εκπαίδευσης επιβιώνουν ακόμα αξιοσημείωτοι θύλακες​ ευσυνειδησίας, ανιδιοτέλειας και στοργής των δασκάλων, ατομικών πρωτοβουλιών και πρωτοτυπίας, προσφοράς και κόπου να μάθουν τα παιδιά της Ελλάδας γράμματα. Αλλά χωρίς καμμία απολύτως αρωγή από το υπουργείο Παιδείας, χωρίς καμμία ηθική ή υλική στήριξη, χωρίς καμμία κοινωνική αναγνώριση. Και οπωςδήποτε με τις τεράστιες παθογένειες του σχολικού κομματισμού, που προλειαίνει το έδαφος για μία «λαμπρή» καρριέρα καταληψιών και άλλων «αντιστασιακών» στο πανεπιστήμιο και μετά στις κομματικές επετηρίδες της μεταπολιτευτικής παρακμής.

Το νοσηρό αυτό σύμπλεγμα, όπως απέδειξε η αποτυχία οποιαςδήποτε, έστω και της πιο ανώδυνης και επιφανειακής μεταρρύθμισης, δεν επιδέχεται διορθώσεως αλλά συνολικής καταργήσεως. Η επανίδρυση του Ελληνικού Εκπαιδευτικού Συστήματος και η αναγέννηση του Δημόσιου Σχολείου αποτελεί όρο για την πολιτική αναγέννηση της χώρας, το ένα προϋποθέτει το άλλο. Και θα αποτελέσει επαναστατική πράξη μείζονος κλίμακας, που θα απελευθερώσει τις υγιείς δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας και θα καταστεί μοχλός συνολικής επανάκαμψης της Ελλάδας στο παγκόσμιο προσκήνιο.

ΜΗΜ

Δημοσιεύτηκε στη Νέα Πολιτική!

14/6/2016. ΚΙ ΟΜΩΣ, Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ… Σχολεία απογυμνωμένα από κάθε έννοια Παιδείας

on Tuesday, 14 June 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει η Ελευθερία Σιώπη Δασκάλα, Επιμέλεια Ν.Δαπέργολας

14/6/2016. ΚΙ ΟΜΩΣ, Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ… Σχολεία απογυμνωμένα από κάθε έννοια Παιδείας

      Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, των πανελληνίων εξετάσεων, προκύπτουν συζητήσεις γύρω από το επίπεδο απόδοσης και την πτώση της γλωσσικής και κριτικής ικανότητας των μαθητών. Οι προβληματισμοί ωστόσο παραμερίζονται σύντομα και ξαναρχίζουμε κάθε Σεπτέμβριο τη νέα σχολική χρονιά στο ίδιο μοτίβο, με την ίδια λάθος συνταγή και δίχως καμία ουσιαστική ελπίδα να αλλάξει το παραμικρό. Κι όλα αυτά, ενώ συμπληρώνονται ήδη 10 χρόνια από την εισαγωγή-εισβολή των νέων σχολικών εγχειριδίων, των εργαλείων δηλαδή που έχουν στα χέρια τους οι εκπαιδευτικοί (και όχι πλέον παιδαγωγοί, αφού έχει «ποινικοποιηθεί» ιδεολογικά ο τίτλος) για να χρησιμοποιήσουν, ώστε να πετύχουν τον ποθούμενο στόχο της βελτίωσης του μορφωτικού (;) επιπέδου των «πελατών» τους…
      Η συζήτηση γύρω από το περιεχόμενο των σχολικών εγχειριδίων έχει ανοίξει εδώ και χρόνια, χάρη κυρίως στον επίμονο αγώνα του Δασκάλου Δημήτρη Νατσιού. Δυστυχώς όμως διαπιστώνεται ότι η συντριπτική πλειονότητα δασκάλων και γονέων παραμένει ανυποψίαστη, μη έχοντας συνειδητοποιήσει ακόμη την έκταση του ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ, που έχει περάσει πια σε τελικό στάδιο την τελευταία δεκαετία (ενώ η εφαρμογή του έχει βέβαια αρχίσει πολύ νωρίτερα). Η αλλαγή του προσανατολισμού της παιδείας στην πατρίδα μας και η καθήλωση - πνευματική, διανοητική, συμπεριφορική - στα κατώτερα επίπεδα δυναμικότητας, συζητιούνται μόνο σποραδικά και με αφορμή μεμονωμένες διαπιστώσεις δασκάλων ή γονέων. Υποσκελίζονται δε σύντομα από τις ανησυχίες για το οικονομικό ή το όποιο μέλλον της χώρας, χωρίς να έχει συνειδητοποιηθεί ότι η ολοκληρωτική καταστροφή έχει ήδη υπογραφεί μέσα στις σχολικές τάξεις εδώ και δεκαετίες. Το ύπουλο έγκλημα έχει συντελεστεί κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη μας…
      Τα όμορφα μυαλά όμορφα καίγονται στα σχολικά ιδρύματα της χώρας μας. Ας αναλογιστούν αρχικά γονείς και δάσκαλοι την αμηχανία που προξενεί το επίπεδο α-νοησίας που χρωματίζει κάθε έκφραση κοινωνικής συμπεριφοράς των νέων μας. Στέρηση παντού. (Και δεν πρόκειται απλώς για το διαχρονικό χάσμα των γενεών). Ας επιχειρήσουμε μία απλή επίκληση στη λογική, για ν’ αντιληφθούμε τη μετάλλαξη που έχουν υποστεί τα παιδιά μας. Όσοι έχουν έστω φυλλομετρήσει τα σχολικά βιβλία, ας αναλογιστούν τι καλύτερο περιμέναμε να συμβεί, όταν ανεχτήκαμε τον παραγκωνισμό του Αισώπου από τη …Χωχαρούπα (βλ. Γλώσσα Β΄Δημοτικού), της Ορθοδοξίας από φλύαρες αγαπολογίες και θρησκειολογικούς συγκρητισμούς, του Πυθαγόρα από τα κινέζικα τάγκραμ! Ας αναπτύξουμε όμως εξ αρχής τους προβληματισμούς μας, ως προς τους εξής άξονες:

      Α) Θεματολογία
      Σε όλες τις τάξεις επαναλαμβάνονται μονότονα οι ίδιες θεματικές ενότητες:  διατροφή και συνταγές μαγειρικής, οδηγίες χρήσης συσκευών, πολυπολιτισμικότητα, ρατσισμός, ειρήνη στον κόσμο, κυκλοφοριακή αγωγή, διαφήμιση και καταναλωτισμός, το αττικό μετρό (!!!), το νερό, το περιβάλλον, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, και λοιπά υψίστου ενδιαφέροντος θέματα. Το σχολείο γίνεται προέκταση του κόσμου της τηλεόρασης και του διαδικτύου. Ενώ θα έπρεπε να αποθαρρύνουμε τα παιδιά από την κατάχρηση αυτών των μέσων, στην πράξη τα αποθεώνουμε, προσδίδοντάς τους κύρος. Και μάλιστα με θέματα που κάθε άλλο παρά συγκινούν τις παιδικές ψυχές. Υποτιμούμε την αισθαντικότητά τους και μας επιστρέφουν την ανία με ποικίλες παρεκτροπές συμπεριφοράς. Στο «Σκολειό του κόσμου» - όπως τιτλοφορείται το Ανθολόγιο - εκπαιδεύονται οι αυριανοί φρόνιμοι πολίτες του παγκοσμιοποιημένου χυλού, εξ ου και ο περιορισμός στην εν λόγω θεματική ατζέντα. Ούτε λόγος βέβαια για καλλιέργεια της ιδιαίτερης πολιτισμικής  ταυτότητας. Τα παιδιά μας - λένε - πρέπει να προετοιμαστούν για τον σύγχρονο κόσμο. Χωρίς όμως να γνωρίσει πρώτα τον κόσμο της δικής του κοινότητας, της δικής του πατρίδας; 

      Β) Μεθοδολογία
      Δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα σεμινάρια των εκπαιδευτικών δίνουν βαρύτητα αποκλειστικά στις μεθόδους διδασκαλίας και ποτέ στο περιεχόμενο της διδασκαλίας. Όποτε εκδηλώνουμε ενδιαφέρον για το περιεχόμενο, μάς αποκαλούν σχεδόν…εμμονικούς (προφανώς όμως δεν είναι εμμονή το να επιμένουμε να χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο, υποστηρίζοντας συστηματικά αποτυχημένες διδακτικές μεθόδους).
     Η επικοινωνιακή χρήση της γλώσσας προτάθηκε ήδη από τη δεκαετία του ’70 ως μία προσέγγιση στη διδασκαλία της αγγλικής ως δεύτερης γλώσσας. Προβλήθηκε λοιπόν από τους εγχώριους θιασώτες της ως μέθοδος διδασκαλίας και της μητρικής! Διανθίστηκε συν τω χρόνω και με άλλες βαρύγδουπες θεωρίες περί κριτικού ή ψηφιακού γραμματισμού και κειμενοκεντρικές προσεγγίσεις στη βάση πάντα της διαθεματικότητας, της ομαδοσυνεργατικής διδασκαλίας και της καινοτομίας. Πραγματικές προφάσεις εν αμαρτίαις, σε μια απόπειρα κάποιων να δικαιολογήσουν τις ιδεοληψίες τους και να τις καλύψουν κάτω από μανδύες επιστημονικοφανείς.
     Αλήθεια, ως πότε οι δάσκαλοι θ’ ανεχόμαστε αυτή την άκρως φασιστική επιβολή στη δουλειά μας δοκιμασμένων προ πολλού στο εξωτερικό και αποδεδειγμένα πλέον αποτυχημένων ψευδοεπιστημονικών θεωριών, που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά κακέκτυπες αντιγραφές και πειραματισμοί της Ψυχολογίας ή της Κοινωνιογλωσσολογίας; Ως Παιδαγωγοί είμαστε οι μόνοι αρμόδιοι να κρίνουμε ποια από τα πορίσματα των άλλων επιστημών είναι κατάλληλα για τη διδακτική πράξη. Δυστυχώς ο φόβος και τα συμπλέγματα λόγω έλλειψης … επιστημοσύνης, μάς έχουν μετατρέψει από λειτουργούς σε πειθήνιους υπαλλήλους, χωρίς αναφορές σε στοιχειώδη κριτική σκέψη. Κι έπειτα αναρωτιόμαστε γιατί οι μαθητές μας πάσχουν εκείνοι από έλλειψη κριτικής σκέψης.
      Ας δούμε όμως κάποιους βασικούς όρους που χρησιμοποιούν οι ινστρούχτορες των εκπαιδευτικών μας ζητημάτων και ας αρχίσουμε να τους απομυθοποιούμε σιγά-σιγά:
1. Επικοινωνιακή χρήση της γλώσσας: οι μαθητές να μπορούν να διαβάζουν χάρτες, συνταγές, σχεδιαγράμματα, αγγελίες, γραμματόσημα κλπ. Πρόκειται για τα λεγόμενα πολυτροπικά κείμενα (ή πώς μπορεί κανείς ν’ αναγάγει το απολύτως αν-άξιο σε βαρύγδουπη επιστημονική ορολογία, βαφτίζοντας είδος κειμένου μέχρι και το…γραμματόσημο)! Κι αν τελοσπάντων η ανάγνωση τέτοιων «κειμενικών ειδών» έχει κάποια σημασία για τον αλλοδαπό μαθητή που μαθαίνει τα ελληνικά ως ξένη γλώσσα, πώς κατεβάσαμε τόσο χαμηλά τον πήχυ για τους Έλληνες μαθητές; Πόσο δύσκολο είναι δηλαδή για ένα παιδί, που έχει διδαχτεί την μητρική του γλώσσα μέσα από αξιόλογα λογοτεχνικά κείμενα, να διαβάσει…μικρές αγγελίες; Ή τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει για το παιδάκι της Γ΄ Δημοτικού ο χάρτης των γραμμών του αττικού μετρό; Ποια πραγματική ανάγκη επικοινωνίας καλύπτουν αυτές οι ασκήσεις για έναν μαθητή π.χ. της Ροδόπης;
2.Κριτικός εγγραμματισμός: αλληλένδετος με την επικοινωνιακή χρήση της γλώσσας, αλλά αξίζει να δούμε ορισμένα ακόμη παραδείγματα, χαρακτηριστικά του οργουελικού τρόπου με τον οποίο οι λέξεις μεταβάλλουν τη σημασία τους και οι ορολογίες συγκαλύπτουν την αμορφωσιά.  Βασικός άξονας λοιπόν της θεωρίας είναι η αναγνώριση του κειμενικού είδους. Εν ολίγοις, από το Δημοτικό μέχρι και το Λύκειο, ο μαθητής εκπαιδεύεται, ως γνήσιος Γλωσσολόγος, στην αναγνώριση της μορφής και του είδους των «κειμένων». Αν δηλαδή ο μαθητής είναι σε θέση να αναγνωρίζει ως κατευθυντικό κείμενο μια συνταγή μαγειρικής, ως κείμενο αλληλεπίδρασης μια πρόσκληση σε πάρτυ γενεθλίων, ως κείμενο επιχειρημάτων μια κριτική του Χάρυ Πότερ και ούτω καθεξής, τότε θα κατακτήσει αυτόματα και τη δεξιότητα του γραπτού λόγου! Οι δε γονείς και δάσκαλοί του οφείλουν τότε να είναι ευτυχείς για τη μόρφωσή του!  
3.Διαθεματικότητα: για να έχει κάποια αποτελέσματα, απαιτεί σοβαρή κατάρτιση και κατοχή πολύπλευρων γνώσεων από τον εκπαιδευτικό, αλλιώς καταλήγουμε σε ευτελή προγράμματα ή σχέδια εργασίας που ξεστρατίζουν το μάθημα και δεν προσθέτουν καμία απολύτως αξία στην παρεχόμενη εκπαίδευση. Έχει αναχθεί σε μέθοδο-πανάκεια, ενώ στην πράξη χάνεται η λογική συνάφεια μέσω του κατακερματισμού της ύλης, με σύνηθες αποτέλεσμα την απώλεια της ικανότητας των παιδιών για ιεράρχηση του σημαντικού και του ασήμαντου. Παραδοσιακά πάντως ο καταρτισμένος δάσκαλος ήξερε πότε και μέχρι ποιο σημείο να διδάξει και διαθεματικά.
4.Καινοτομία: επιτέλους πρέπει να μπει ένα φρένο στους άκριτους και μαζικούς πειραματισμούς. Ποιος και με ποιους τρόπους αξιολογεί τα καινοτόμα πειράματα; Ή μήπως έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι καινοτομούν οι μαθητές; Εκπονούνται σωρηδόν τα τελευταία χρόνια, υπό το κράτος του φόβου της αξιολόγησης, «καινοτόμα» προγράμματα Ευέλικτης Ζώνης. Τα περισσότερα αμφίβολης παιδαγωγικής αξίας, αλλά ποιος νοιάζεται; Αρκεί που  είναι γεμάτα…δράσεις! Δράσεις αντί για μάθημα, πληροφορίες αντί για γνώσεις, εκπαιδευτικές εκδρομές αντί για τάξη.  
5.Παιγνιώδης μορφή διδασκαλίας, αστείο: σίγουρα αποτελεί θεμιτό μέσο κι εργαλείο κατά την κρίση του δασκάλου. Το πρόβλημα είναι ότι έχει επικρατήσει κατά κράτος και σε βαθμό απώλειας κάθε σοβαρότητας, με το αστείο να ολισθαίνει σε επίπεδο ευτελούς χιούμορ, όχι έξυπνου αλλά εξυπναδίστικου. «Διασκεδάζουμε» τους μαθητές με ευφυολογήματα και λογοπαίγνια χαμηλής υποστάθμης (βλ. πολυάριθμα κείμενα Τριβιζά στο Δημοτικό και βιβλία Γλώσσας Α΄ Δημοτικού με απερίγραπτα ποιηματάκια για γαρίδες και γορίλες, χελώνες που κουβαλούν ελέφαντες στην πλάτη τους, μπισκότα για τιμόνια και πάμπολλες ακόμη παρεμφερείς ανοησίες). Αντί να διδάσκουμε συστηματικά τον Αίσωπο (αλλά, βλέπετε, περνάει ιδανικά και αξίες ο εν λόγω…παρωχημένος!), εκπαιδεύουμε τα πρωτάκια μας μάλλον στον…ντανταϊσμό!  

      Γ) Περιεχόμενο διδασκαλίας
      Υπάρχει η αίσθηση ότι το πρόβλημα εντοπίζεται στα βιβλία Γλώσσας, Ιστορίας και Θρησκευτικών, δηλαδή τα τρία μαθήματα μέσω των οποίων τα παιδιά μας χτίζουν ταυτότητα και διαμορφώνουν ελληνορθόδοξη συνείδηση. Αυτό ισχύει μεν απολύτως, ωστόσο εξίσου προβληματική είναι και η προσέγγιση των Μαθηματικών. Ιδού ορισμένα παραδείγματα από τα «Μαθηματικά της Φύσης και της Ζωής» της Γ΄ Δημοτικού, τα οποία θεωρούνται και από τα καλύτερα - καλύτερα απλώς γιατί τελειώνει εύκολα η ύλη (η αβάσταχτη ελαφρότητα της ευκολίας!). Εδώ λοιπόν, όπως και στη Γραμματική, η διδακτέα ύλη παρουσιάζεται κατακερματισμένη, χωρίς τάξη και λογική συνάφεια. Έτσι, στην ίδια ενότητα ο μαθητής συναντά π.χ. πολλαπλασιασμούς, διαιρέσεις, δεκαδικούς, λίγο από Γεωμετρία και λίγο από μοτίβα. Μοτίβα και τάγκραμ συναντώνται άφθονα σε όλες τις τάξεις, προφανώς…γιατί οι συγγραφείς κρίνουν ότι είναι πολύ αξιόλογη και χρήσιμη γνώση. Ενώ η Γεωμετρία, που θα έπρεπε να διδάσκεται οργανωμένα (καθώς πρόκειται για σπουδαία νοητική άσκηση, που προάγει μεταξύ άλλων και τη δημιουργική σκέψη), δίνεται αποσπασματικά, με διάσπαρτες ασκήσεις, κάτι σαν σφήνα προκειμένου να γεμίσουμε σελίδες στα Τετράδια Εργασιών. Για τη διδασκαλία των κλασμάτων υπάρχουν ασκήσεις «ευφυούς» σύλληψης, όπου οι μαθητές καλούνται να τα κάνουν «όπως ο λογοτέχνης, ο ζωγράφος και ο μαθηματικός», εννοώντας πολύ απλά να γράψουν ολογράφως, να χρωματίσουν το κλάσμα της πίτας και να γράψουν με ψηφία το κλάσμα αντίστοιχα! Οποία εκτίμηση για τη Λογοτεχνία και τη Ζωγραφική! (Αλλά είναι η διαθεματικότητα, ανόητε!). Όμως, αρκεί να δει κανείς τα πρώτα και τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου, για να αντιληφθεί το επίπεδο «άσκησης» στη μαθηματική-λογική σκέψη, στο οποίο καθηλώνονται τα παιδιά. Με ανησυχητική συχνότητα συναντούμε ασκήσεις, στις οποίες οι μαθητές παραπέμπονται στη χρήση υπολογιστικής μηχανής. Πρόκειται για ένα ακόμα δείγμα μιμητισμού κακών πρακτικών του αμερικάνικου σχολείου, όπου η χρήση κομπιούτερ έχει αντικαταστήσει τη χρήση του μυαλού, ακόμη και στις απλές προσθαφαιρέσεις με κρατούμενο. Κορυφαία άσκηση για…δυνατούς λύτες: τα παιδιά καλούνται να συμπληρώσουν σε κουτάκια τα ψηφία που θα πληκτρολογήσουν στο κομπιουτεράκι, ώστε να σχηματίσουν τον αριθμό 37:  όπως ορθά σχολίασε εξοργισμένος γονέας, αυτή είναι άσκηση για εκπαίδευση σκύλων κι όχι παιδιών!
      Στα δε βιβλία Γλώσσας και το Ανθολόγιο των Γ΄- Δ΄ τάξεων,  με το σταγονόμετρο βρίσκει ο ταλαίπωρος δάσκαλος κείμενο άξιο λόγου να διδάξει. Πνευματικός υποσιτισμός μέσα σ’ ένα συνονθύλευμα από ατυχείς επιλογές αποσπασμάτων κι άρθρων από εφημερίδες (του γνωστού πάντα εκδοτικού συγκροτήματος). Μηδενικής λογοτεχνικής αξίας κείμενα και με περιεχόμενο επιλεγμένο, θαρρείς, για να κάψει ό, τι έχει μείνει υγιές στο μυαλό των παιδιών μας: ονειροφαντασίες, Αόρατοι, Άντζελμαν, εξωγήινοι, μαύροι Ήλιοι, αθάνατοι γαϊδαράκοι, νανουρίσματα για χταπόδια. Και πάνω που αναθαρρεύει ο δάσκαλος, βρίσκοντας κι ένα ποίημα του Γκάτσου, ο…«Εφιάλτης της Περσεφόνης» γίνεται στην πραγματικότητα δικός του, αν τολμήσει ν’ απαγγείλει ενώπιον οκτάχρονων ή εννιάχρονων μαθητών ότι «εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες / ευλαβικά πριν μπουν στο τελεστήριο / τώρα πετάνε τ’ αποτσίγαρα οι τουρίστες / και το καινούριο παν να δουν διυλιστήριο» ή ότι «τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία / άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα»!
      Ναι, ο σεβασμός στην ψυχή των παιδιών μας χάθηκε μαζί με τον σεβασμό σε ό,τι ιερό και όσιο. Ο Επιτάφιος τη Μ. Παρασκευή πάει…βόλτα, οι Άγιοί μας περιγράφονται ως «άσκημοι γέροι», οι Αγίες μας ως «χανούμ χωρίς φερετζέ» κι ο παππούς «με τον τορβά τίγκα στα χόρτα» να τι μαθαίνει στην εγγονή του: «Κουκ, κοκονέλιμ, ήρθα…Η Μελτέμ αγαπιότανε με τον Αχμέτ. Κρυφά έφευγε από τη μάνα της τα βράδια από την πίσω σκάλα του σπιτιού τους την καφασωτή, και τα λέγανε κρυφά μέσα στο σκοτεινό μπαξέ τους». Για μετάφραση κι εμπέδωση της…πολυσημίας των κειμένων, ας ανατρέξουν οι ενδιαφερόμενοι στο εν λόγω Ανθολόγιο.
      Η Λογοτεχνία περιορισμένη, με τις ευλογίες του Αναλυτικού Προγράμματος Σπουδών (Α.Π.Σ.) ο προφορικός λόγος υπερτιμάται έναντι του γραπτού, μέσα σ’ έναν κατήφορο συνθηματολογίας, λεκτικής πενίας, ελλειπτικών προτάσεων επιπέδου αφίσας. Σπανίως γράφονται εκθέσεις στις τέσσερις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, και σκοντάφτουμε «ξαφνικά» στην Ε΄ τάξη, όταν καλούνται οι μαθητές να γράψουν κείμενα (και μάλιστα με θέματα για…πλούσια έμπνευση, όπως ο ανεμόμυλος, η Ντίσνευλαντ κλπ). Πώς ν’ ανταποκριθεί ένα παιδί ή πώς να μη βρίσκει τότε απωθητική την γραπτή έκφραση; Κανείς δεν μαθαίνει να γράφει αυτόματα, όπως μαθαίνει να μιλάει (άλλο σοβαρό επιστημονικό επιχείρημα!). Ο γραπτός λόγος απαιτεί ά-σκη-ση. Όπως ο αθλητής βελτιώνει επιδόσεις μετά από επίμονη, επίπονη και μακροχρόνια άσκηση, κι όχι επειδή μικρός έμαθε να περπατά και να τρέχει. Γλώσσα και Σκέψη είναι οι δύο όψεις ενός νομίσματος. Περιορισμός της μιας σημαίνει αυτόματα περιορισμό και της άλλης. Απλές αλήθειες, αλλά τόσο εύκολα ξεχασμένες υπό το κράτος της ψευτοπροοδευτικότητας.

      Δ) Προσανατολισμός σχολείου
      Τι σχολείο θέλουμε τελικά; Το όραμά μας είναι εκείνο που θα υπαγορεύσει και το περιεχόμενο, αλλά και τα εργαλεία.
     - Θέλουμε σχολείο όπως ορίζει το Σύνταγμα; Για ελεύθερα σκεπτόμενους, καλλιεργημένους πολίτες με κριτική σκέψη, ικανούς να αλληλεπιδρούν δημιουργικά και με αλληλεγγύη ως συνειδητά μέλη της συλλογικής οντότητας που λέγεται πατρίδα; Ή μήπως
      - Όπως επιτάσσουν οι ανάγκες του παγκοσμιοποιημένου μοντέλου ζωής (πράγμα που επικαλούνται εξάλλου οι αποδομητές της παιδείας): εξειδικευμένους εργάτες της αγοράς εργασίας, με χρησιμοθηρική προσέγγιση της εκπαίδευσης, με δεξιότητες (και όχι γνώσεις ουσιαστικές) που θα τους εξασφαλίζουν, υποτίθεται, ευκολότερη πρόσβαση σε θέσεις εργασίας, αλλά τελικά αναλώσιμους. Ας μην γκρινιάζουμε έπειτα για τις ανολοκλήρωτες προσωπικότητες των παιδιών μας, την έλλειψη δημιουργικότητας, τον διανοητικό και συναισθηματικό ακρωτηριασμό τους.

      Αντί επιλόγου
      Οι δάσκαλοι παραπονιούνται για την απαξίωσή τους από την κοινωνία. Έχουν συνειδητοποιήσει ότι χρεώνονται και τα αρνητικά αποτελέσματα της χρήσης τέτοιων εγχειριδίων; Και όχι μόνο των νυν, αφού Κύριος οίδε τι καινούρια πειράματα θα κληθούν να υπηρετήσουν από Σεπτέμβριο! Ιδού η ευκαιρία να αποκαταστήσουν τη χαμένη αξιοπρέπεια του κλάδου. Ας καταργήσουν στην πράξη, δυναμικά και μαζικά, τη χρήση αυτών των «βασανιστηρίων», ας απαξιώσουν έμπρακτα τη δικτατορία των αποδομητών της παιδείας στην πατρίδα μας. Ας θυμηθούν τον ρόλο τους ως παιδαγωγοί κι ας ξαναβρούν τη χαρά της διδασκαλίας, αξιοποιώντας όπλα από τη φαρέτρα της εκσυγχρονισμένης παράδοσης. Αρκετά!
      Τι πρέπει να γίνει; Ριζική αναθεώρηση των Α.Π.Σ. Να αρθρώσουμε επιτέλους τη δική μας ελληνική πρόταση παιδείας, να δώσουμε τέλος στις κακές αντιγραφές προγραμμάτων του εξωτερικού. Βάση,  η ελληνορθόδοξη πνευματική κληρονομιά, που προσφέρει όλα τα εφόδια για αξιόλογη δημιουργική παραγωγή των νέων γενεών. Μια «εκσυγχρονισμένη παράδοση» - η καλύτερη επένδυση για το μέλλον της χώρας…
 Εφημ. «Αντιφωνητής» της Θράκης, Ιούνιος 2016

14/7/2017. Οργή και Αντιδράσεις κατά Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Ζητούν την Καθαίρεση του Πατριάρχη

on Friday, 14 July 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

14/7/2017. Οργή και Αντιδράσεις κατά Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Ζητούν την Καθαίρεση του Πατριάρχη

Και να λοιπόν που τα δύσκολα τώρα αρχίζουν για το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και όπως φαίνεται θα είναι η απαρχή δυσμενών εξελίξεων. Η πώληση ακίνητης περιουσίας του Πατριαρχείου στην Ιερουσαλήμ , που είχαμε αναφερθεί λίγες μέρες πριν(1),   εξόργισε την Ιορδανία,  την Παλαιστινιακή Αρχή (ΠΑ),  και την ηγεσία των Αράβων Χριστιανών  του Ισραήλ, με αποτέλεσμα να σημειωθούν αντιδράσεις και κινητοποιήσεις. Οι αντιδράσεις  άρχισαν, όταν οι Άραβες  ορθόδοξοι χριστιανοί σε Παλαιστίνη και Ιορδανία πληροφορήθηκαν  μια  μυστική συμφωνία πώλησης, περισσότερων  από  200 οικοπέδων  στις συνοικίες Talbiya και Nayot, στην Ιερουσαλήμ, σε έναν μυστηριώδη Ισραηλινό επενδυτικό όμιλο. ‘Έτσι την 11/7/17 δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο της οικονομικής Ισραηλινής εφημερίδας Calcalist(2), άρθρο του Doron Peskin {Αναλυτής θεμάτων Μέσης Ανατολής και Διευθυντής της εταιρείας Concord MENA ,   αρθρογραφεί στην  ε/φ Calcalist και στα ειδησεογραφικά  Ynet και Al-Monitor},  με τίτλο «Οι Ιορδανοί και οι Παλαιστίνιοι ενεργούν για να τορπιλίσουν την πώληση ακινήτων στην Ιερουσαλήμ» και υπότιτλο «Είναι εξοργισμένοι με τον Πατριάρχη που ενέκρινε τη συναλλαγή για την πώληση ακινήτων σε εβραίους επενδυτές. Οι πιστοί ξεκίνησαν να τον μποϋκοτάρουν και να διαδηλώνουν εναντίον του. Εάν η Ιορδανία και η  ΠΑ δηλώσουν ότι δεν τον αναγνωρίζουν, θα καθαιρεθεί και η συναλλαγή κινδυνεύει να ακυρωθεί».
Σύμφωνα με το άρθρο, την 10/7/17, έγιναν δυο διαδηλώσεις διαμαρτυρίας εναντίον του γεγονότος,   που χαρακτηρίστηκε  ως "πώληση ακινήτων στον σιωνιστή κατακτητή". Η μία διαδήλωση έγινε απέναντι από τον Ναό του Πανάγιου Τάφου στην Ιερουσαλήμ και η δεύτερη απέναντι από τον Ναό της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ. Στις  συγκεκριμένες διαδηλώσεις, οι οργανωτές  κατήγγειλαν τον Πατριάρχη Θεόφιλο Γ', για την πώληση της περιουσίας του Πατριαρχείου. 
Οι διαδηλώσεις, όπως αναφέρεται στο άρθρο, οργανώθηκαν από ορθόδοξα παλαιστινιακά ιδρύματα και πραγματοποιήθηκαν κατόπιν πρωτοβουλίας της  παλαιστινιακής  Φατάχ, το κόμμα του προέδρου της ΠΑ Μαχμούντ Αμπάς. Η Φατάχ έχει ως στόχο να αναδείξει, ότι η πώληση γης από το Πατριαρχείο αποτελεί βασικά εθνικό  παλαιστινιακό πρόβλημα και όχι μόνο πρόβλημα της χριστιανικής κοινότητας. Για αυτό τον λόγο, ο Γενικός Γραμματέας της Φατάχ στη Βηθλεέμ, Muhammad el-Masri, κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης απέναντι από τον Ναό της Γεννήσεως, απεύθυνε έκκληση για συμμετοχή όλων των παλαιστινιακών παρατάξεων ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Μεταξύ άλλων, οι Παλαιστίνιοι απαιτούν να αναλάβουν τον έλεγχο της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας και των εδαφών που αυτή έχει στην ιδιοκτησία της.  Για τα γεγονότα που άρχισαν και εξελίσσονται ραγδαία και δραματικά, αναφέρονται ακόμη  και  σε δημοσιεύματα του ειδησεογραφικού ιστότοπου Al-Monitor(3) και του παλαιστινιακού ειδησεογραφικού πρακτορείου Ma'an(4). Στα δημοσιεύματα  αποκαλύπτεται, ότι  «τελικός στόχος του αγώνα των Παλαιστινίων είναι η απομάκρυνση του Πατριάρχη», ενώ επίσης, από τότε που δημοσιοποιήθηκε η πώληση της ακίνητης περιουσίας στην Ιερουσαλήμ, έχουν αρχίσει να ακούγονται ακραίες φωνές για «ποινική δίωξη του Πατριάρχη, για διαφθορά και ξέπλυμα χρημάτων»!! Παλαιστινιακοί Ορθόδοξοι φορείς  ίδρυσαν επιτροπή που θα συνεχίσει να παρακολουθεί την υπόθεση. Μάλιστα  φρόντισαν να διαρρεύσει στα αραβικά ΜΜΕ, ότι όλοι οι επικεφαλής των Εκκλησιών στο Ισραήλ και την Παλαιστινιακή Αρχή , όπως και 14  τοπικά εκκλησιαστικά συμβούλια, αποφάσισαν στις 3 Ιουλίου 2017  «να ζητήσουν να μην μνημονεύεται το όνομα του Πατριάρχη Θεόφιλου, καθώς επίσης να μην γίνεται δεκτός ο ίδιος και άνθρωποί του σε οποιαδήποτε εκδήλωση πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια του έτους και να ανακηρυχθεί ως ανεπιθύμητη προσωπικότητα». Οι ίδιοι παράγοντες απορρίπτουν τον ισχυρισμό του Πατριάρχη για οικονομική δυσχέρεια και για έλλειψη βοήθειας εκ μέρους των αραβικών χωρών.
 Μετά τις παραπάνω  αντιδράσεις, σύμφωνα με τον  Doron Peskin, μερικοί φορείς – μεταξύ των οποίων και το Ορθόδοξο Συμβούλιο της πόλης  Άκρας,  ξεκίνησαν ήδη να υιοθετούν την πολιτική του μποϊκοτάζ στον Πατριάρχη. Εκκλησιαστικοί παράγοντες ισχυρίζονται ότι η τελευταία συναλλαγή που έγινε γνωστή, αποτελεί μόνο «την κορυφή του παγόβουνου» και ότι «ο Πατριάρχης Θεόφιλος Γ’ είναι αναμεμιγμένος και σε άλλες  υποθέσεις πώλησης ακινήτων σε ισραηλινούς αξιωματούχους».
Οι Παλαιστίνιοι φορείς της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπως και το Ορθόδοξο Ιορδανο-Παλαιστινιακό Συμβούλιο ασκούν έντονες πιέσεις στην κυβέρνηση της Ιορδανίας και της ΠΑ,  να ανακηρύξουν παύση αναγνώρισης του Πατριάρχη. Μάλιστα,  112 ιορδανοί βουλευτές  υπέγραψαν διαμαρτυρία, που  εστάλη στον Π/Θ της Ιορδανίας.  Μια τέτοια ενέργεια, όπως ισχυρίζονται, θα οδηγήσει υποχρεωτικά στην απομάκρυνση του Θεόφιλου Γ', δεδομένου ότι, για να βρίσκεται στη συγκεκριμένη θέση, απαιτείται αποδοχή του από τα τρία κράτη,  Ισραήλ, Ιορδανία και ΠΑ, όπως προβλέπεται από το υφιστάμενο νομικό καθεστώς. Ακόμη στο ειδησεογραφικό portal The Times of Israel  σε άρθρο αναφέρονται και τα εξής: «Οι επικριτές σε Ιορδανία και Δυτική Όχθη καταλογίζουν επίσης αδράνεια στον Αμπάς όσον αφορά τις συμφωνίες [πώλησης] στη δυτική Ιερουσαλήμ και θέλουν να αντικατασταθούν οι Έλληνες από Παλαιστινίους στην ιεραρχία της Εκκλησίας»(5).  Μέχρι τώρα, οι Αρχές στο Αμάν και την Ραμάλα  απέφυγαν, τουλάχιστον δημόσια, να προβούν σε επίσημες δηλώσεις που θα διευκρινίζουν τη θέση τους για το συγκεκριμένο ζήτημα. Αυτό καταδεικνύει την πολιτική ευαισθησία του θέματος. 
Η καθαίρεση Πατριάρχη δεν είναι σύνηθες φαινόμενο, αλλά αποτελεί σπάνιο  γεγονός και  έχει συμβεί μόνο μια φορά. Και η ειρωνεία της τύχης είναι  ότι έγινε ακριβώς πριν 12 χρόνια με τον προκάτοχο του νυν Πατριάρχη Θεόφιλου, τον Πατριάρχη και νυν μοναχό Ειρηναίο. Τότε, το 2005, το  Πατριαρχείο Ιεροσολύμων συγκλονίστηκε  από ένα σκάνδαλο διαχείρισης  της περιουσίας του, παρόμοιο με το σημερινό, αλλά μικρότερης έκτασης. Μέσα από δραματικές διεργασίες,  ο Πατριάρχης  Ειρηναίος Α', καθαιρέθηκε,  όταν αποκαλύφθηκε  ότι «ενεπλάκη σε συναλλαγή», κατά την οποίαν   πουλήθηκε ή έγινε προσπάθεια να πουληθεί ακίνητη περιουσία του Πατριαρχείου (τα ξενοδοχεία Πέτρα και Ιμπέριαλ), εντός της παλαιάς πόλη της Ιερουσαλήμ και μάλιστα  στην δεξιά εθνικιστική Εβραϊκή  οργάνωση Ateret Hakohanim. Και ενώ ο νυν Πατριάρχης Θεόφιλος Γ΄, ανήλθε στον θρόνο του Πατριαρχείου, μετά από το πρωτοφανές αυτό γεγονός, εν τούτοις  ευρίσκεται και αυτός στο μέσον ενός μεγάλου και ενδεχομένως επικίνδυνου για τα εθνικά μας θέματα κλυδωνισμού του Πατριαρχείου για παρόμοιο θέμα διαχείρισης της περιουσίας του Πατριαρχείου. 
Όπως παρουσιάζονται τα γεγονότα, φαίνεται ότι η αγοραπωλησία έγινε και ο Πατριάρχης συνηγόρησε στο θέμα, για οικονομικούς ή και άλλους λόγους που δεν έχουν αποκαλυφθεί. Το ζήτημα  όμως είναι πολύ πιο σοβαρό και ακόμη πιο επικίνδυνο για τα εθνικά μας θέματα. Το Ελληνο-Ορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων  αποτελεί την Ελληνική ιστορική συνέχεια στην περιοχή, ως κληρονόμος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, αλλά  και την σύγχρονη «soft power», του Ελληνισμού και την προβολή ισχύος της εθνικής μας κυριαρχίας στην ιστορική περιοχή της Μέσης Ανατολής. Απαιτείται σοβαρός και υπεύθυνος χειρισμός του όλου θέματος, από όλους όσους εμπλέκονται και είναι αρμόδιοι (Πατριαρχείο, Εκκλησία της Ελλάδος, Πατριαρχείο Κων-λεως, Ελληνική κυβέρνηση),  γιατί όπως αποκαλύπτεται με απόλυτη σαφήνεια  από την αρθρογραφία τόσο στον Ισραηλινό, όσο και Παλαιστινιακό τύπο, καθώς και εκτιμήσεις πολλών εκ των «παροικούντων την Ιερουσαλήμ»,  σκοπός των παλαιστινιακών εθνικιστικών κύκλων, που πρωτοστατούν στις κινητοποιήσεις  είναι η «υφαρπαγή» του Πατριαρχείου, με το γνωστό και παλαιό επιχείρημα ότι το ορθόδοξο ποίμνιο είναι Παλαιστίνιοι, η δε ηγεσία του Πατριαρχείου είναι Έλληνες και ότι αυτό πρέπει επιτέλους να αλλάξει!! Και δυστυχώς  σε αυτό πρωτοστατούν στελέχη της Φατάχ, του κυβερνώντος παλαιστινιακού κόμματος του προέδρου της ΠΑ, Μαχμούτ Αμπάς. Ξεχνώντας βέβαια την ιστορική συνέχεια και προσφορά του Ελληνισμού επί αιώνες τώρα, διαφυλάττοντας το Πατριαρχείο από την ίδρυσή του, δια μέσου των αιώνων, μέχρι σήμερα. Οι ίδιοι Παλαιστινιακοί εθνικιστικοί κύκλοι που πρωταγωνίστησαν το 2005 και είχαμε τα τραγικά γεγονότα με την καθαίρεση Πατριάρχη,  βλέπουμε να πρωταγωνιστούν ξανά με το ίδιο ακριβώς σενάριο: Πώληση περιουσίας του Πατριαρχείου σε «ακραίες  ή ύποπτες Εβραϊκές οργανώσεις ή εταιρείες»   και «διαφθορά και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος» από την ηγεσία του Πατριαρχείου!! Τελικός σκοπός των, σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, εκτιμάται ότι είναι η καθαίρεση ξανά του  Πατριάρχη, κατόπιν ο έλεγχος και  η άλωση του Πατριαρχείου με τελική επιδίωξη την εκδίωξη  της Ελληνικής του ηγεσίας ,  με την κατηγορία της αναξιότητας και της διαφθοράς.  Ελπίζουμε και ευχόμαστε, για το καλό του Ελληνισμού,  η παρούσα κρίση να ξεπεραστεί και  οι εκτιμήσεις να παραμείνουν μόνο εκτιμήσεις, αν και οι ενδείξεις  και οι πληροφορίες είναι ανησυχητικές, πολύ ανησυχητικές!!
« Ἱερουσαλὴμ Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτείνουσα τοὺς προφήτας καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν• ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου…καὶ οὐκ ἠθελήσατε» (Ματθ. κγ΄, 37)

(1)    http://www.analystsforchange.org/2017/07/blog-post_219.html
(2)    http://www.calcalist.co.il/home/0,7340,L-8,00.html
(3)    http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2017/07/jerusalem-orthodox-church-land-deals-israel-palestine.html
(4)    https://www.maannews.com/Content.aspx?id=778004
(5)    http://www.timesofisrael.com/palestinians-demand-patriarchs-ouster-over-jerusalem-land-sales/

15/6/2016. Μηχανισμός Αντικυθήρων: Νέα στοιχεία για το αρχαιότερο «tablet»

on Wednesday, 15 June 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Βασιλική Κουντουρόγιαννη, μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

15/6/2016. Μηχανισμός Αντικυθήρων: Νέα στοιχεία για το αρχαιότερο «tablet»

Τη μέχρι τώρα συνολική ανάλυση των επιγραφών που βρίσκονται στο εσωτερικό του Μηχανισμού των Αντικυθήρων παρουσίασε, το βράδυ της Πέμπτης, η ομάδα μελέτης αυτού του αινιγματικού για την επιστημονική κοινότητα αντικειμένου, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στην Ιστορική Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Αικατερίνη Λασκαρίδη. Τα ευρήματα της μελέτης είναι το αποτέλεσμα διεθνούς ερευνητικής προσπάθειας κατά τα τελευταία περίπου 10 χρόνια.
Πρώτο το ελληνικό κοινό είχε την ευκαιρία να ενημερωθεί για τα νέα στοιχεία που προέκυψαν από την αποκρυπτογράφηση των επιγραφών που βρίσκονται «κρυμμένες» στις πτυχές του Μηχανισμού, αποκαλύπτοντας ένα ολόκληρο σύμπαν μέσα στα γρανάζια της αρχαίας συσκευής.
Όπως συμφώνησαν όλοι οι ομιλητές της εκδήλωσης, πρόκειται για τον αρχαιότερο υπολογιστή, ο οποίος παρείχε στον κάτοχό του τη δυνατότητα να βλέπει με ακρίβεια τις εκλείψεις της σελήνης και του ήλιου καθώς και την κίνηση των ουράνιων σωμάτων.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

15/8/1940. Το καταδρομικό Έλλη και η βύθιση του από τους Ιταλούς

on Friday, 12 August 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

15/8/1940. Το καταδρομικό Έλλη και η βύθιση του από τους Ιταλούς

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, τιμώντας την ιστορία του καταδρομικού Ελλη, ανεβάζει την ιστορία του καταδρομικού και τον ύπουλο τορπιλισμό του από τους Ιταλούς στις 15 Αυγούστου 1940.

Αναδημοσίευση από e-Nautilia

Το καταδρομικό Έλλη ήταν Ελληνικό πολεμικό πλοίο «εύδρομο» κατά την ορολογία του μεσοπολέμου ή «ελαφρύ καταδρομικό» κατά την ορολογία του Β’ Παγκοσμίου πολέμου που έφερε το όνομα εκ της ναυμαχίας της Έλλης που είχε λάβει χώρα στην διάρκεια του Α’ Βαλκανικού Πολέμου, στην οποία η Ελλάδα ήταν νικήτρια.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια!

18/2/2017. Bullying και Mobbing και λοιπά Σύνδρομα.

on Sunday, 19 February 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Της Ευφροσύνης Μπούτσικα, Διπλωμ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού, M.Sc, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

18/2/2017. Bullying και Mobbing και λοιπά Σύνδρομα.

Τα τελευταία χρόνια και εν μέσω μιας πρωτοφανούς δημοσιονομικής αλλά και ευρύτερα ανθρωπιστικής κρίσης έχουμε γίνει θεατές ή και θύματα ακραίων αποκλινουσών συμπεριφορών με απότοκο την κοινωνική περιθωριοποίηση.

Κοινή συνισταμένη αυτών των συμπεριφορών είναι η επί της ουσίας διάπραξη λεκτικής ή εξωλεκτικής βίας σε παιδιά και σε άτομα που συνήθως διαφέρουν από την κυρίαρχη ομάδα λόγω πολιτικών πεποιθήσεων, φύλου, εθνικότητας, σεξουαλικών επιλογών, ύπαρξης αναπηρίας κ.τ.λ. και χαρακτηρίζονται εκ της διαφορετικότητάς τους αυτής από τους φορείς αυτών των συμπεριφορών ως «αδύναμα» ή «μειονεκτούντα».

Bullying και Mobbing λοιπόν δύο εκδηλώσεις βίας και δίωξης και επανασυναντώνται στις μέρες μας με άλλη ονομασία έχοντας ομως λάβει ανησυχητικές πλέον διαστάσεις.

ΕΔΩ! η συνέχεια της ενδιαφέρουσας παρουσίασης!

18/5/2017. Θουκυδίδης, oι εκ των κομμάτων Εμφύλιοι Πόλεμοι

on Thursday, 18 May 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Αρης Διαμαντόπουλος, Υπτγος εα., Δρ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

18/5/2017. Θουκυδίδης, oι εκ των κομμάτων Εμφύλιοι Πόλεμοι

Ο Θουκυδίδης, σε ένα τμήμα από την ιστορική περιγραφή του εμφυλίου Πελοποννησιακού πολέμου, περιγράφει και έναν άλλον επίσης σπαρακτικό εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος προκαλείται εξ αιτίας του ανταγωνισμού και των συγκρούσεων μεταξύ των κομμάτων εντός της αυτής πόλης.
Επειδή τέτοιοι εμφύλιοι κομματικοί πόλεμοι αποτελούν δυστυχώς μία θλιβερή ιστορική συνέχεια στη Χώρα μας φρονώ, ότι είναι χρήσιμο να μεταφερθούν σ’ αυτό το άρθρο ορισμένα αποσπάσματα από αυτές τις περιγραφές που κάνει ο ιστορικός Θουκυδίδης.
Την πρώτη αφορμή λαμβάνει από τους Δημοκρατικούς Κερκυραίους, οι οποίοι εξόντωσαν τους συμπολίτες τους Ολιγαρχικούς με τη ψευδή κατηγορία, ότι επεδίωκαν, ως σύμμαχοι των Λακεδαιμονίων, να καταλύσουν την δημοκρατία, ενώ η κατ’ εξοχήν αιτία ήταν τα μεταξύ τους προσωπικά μίση.
Οι θάνατοι που αντιμετώπισαν οι Ολιγαρχικοί ήταν οι πλέον φρικαλέοι που συμβαίνουν σ’ αυτές τις καταστάσεις. Πατέρας σκότωνε το παιδί του, εφόνευαν ικέτες που τους άρπαζαν από τους ναούς και άλλους τους έκτισαν μέσα στους ναούς αφήνοντάς τους να πεθάνουν.
Αργότερα ολόκληρος ο Ελληνισμός συνταράχθηκε από τέτοιους εμφύλιους σπαραγμούς. Οι Δημοκρατικοί καλούσαν τους Αθηναίους να τους βοηθήσουν και οι Ολιγαρχικοί τους Λακεδαιμονίους.
Με αφορμή τον Πελοποννησιακό πόλεμο η καθεμία από τις πολιτικές παρατάξεις μπορούσε εύκολα να βρει ευκαιρία να προκαλέσει εξωτερική επέμβαση για να καταστρέψει την αντίπαλη παράταξη και να ενισχυθεί η ίδια, προκειμένου να ανέλθει στην εξουσία.
Και καταλήγει ο Θουκυδίδης, ότι αυτές οι εμφύλιες συγκρούσεις έφεραν μεγάλες και αμέτρητες συμφορές στις πολιτείες, συμφορές που συμβαίνουν και θα συμβαίνουν πάντα, όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου.
Κομματικές εμφύλιες συγκρούσεις, οι οποίες υπερβάλλουν σε πονηρά επινοήματα και ύπουλα μέσα, προκειμένου να προβαίνουν σε ανήκουστες εκδικήσεις. Για να δικαιολογούν δε τις ανούσιες πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και τη σημασία των λέξεων. Η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία και αφοσίωση στο κόμμα, η δε σωφροσύνη προσωπίδα της ανανδρείας.
Όποιος ήταν έξαλλος γινόταν ακουστός, ενώ όποιος έφερνε αντιρρήσεις γινόταν ύποπτος και τον προνοητικό θεωρούσαν, ότι διαλύει το κόμμα.
Αλλά και η συγγένεια θεωρήθηκε χαλαρότερος δεσμός από την κομματική αλληλεγγύη και αυτό διότι η κομματική ιδεολογία αποδεικνύεται ισχυρότερη των άλλων δεσμών, αλλά και των αξιών. Και αυτό διότι τα κόμματα δεν σχηματίσθηκαν για να επιδιώξουν την κοινή ωφέλεια με νόμιμα μέσα αλλά, αντίθετα, για να ικανοποιήσουν την πλεονεξία τους παρανομώντας.
Αιτία όλων αυτών ήταν η φιλαρχία που έχει ρίζα την πλεονεξία και τη φιλοδοξία, που ωθούσαν τις φατρίες ν’ αγωνίζονται με λύσσα. Οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πολιτείες, προβάλλουν ωραία συνθήματα. Προσποιούνταν, ότι υπηρετούν την πολιτεία, ενώ πραγματικά επεδίωκαν προσωπικά συμφέροντα και αυτό τους οδηγούσε να κάνουν τις φοβερότερες πράξεις, προκειμένου να εκδικηθούν τους αντιπάλους τους, όχι ως το σημείο που επιτρέπει η δικαιοσύνη ή το συμφέρον της πολιτείας, αλλά με μοναδικό κριτήριο την κομματική ικανοποίηση.
Έτσι οι εκ των κομμάτων προερχόμενοι εμφύλιοι σπαραγμοί έγιναν αιτία ν’ απλωθεί σ’ όλον τον Ελληνικό κόσμο κάθε μορφή κακίας και το ήθος, που είναι κύριο γνώρισμα της ευγενικής ψυχής, κατάντησε να είναι καταγέλαστο και εξαφανίστηκε.
Ολόκληρη η ζωή της πολιτείας αναστατώθηκε από τους ανθρώπους εκείνους που είχαν την τάση να αισθάνονται ασυγκράτητη έχθρα εναντίον κάθε εξουσίας με αποτέλεσμα να καταφεύγουν σε παράνομες πράξεις.
Αυτά πράττουν για να εκδικηθούν τους εχθρούς τους οι άνθρωποι σε τέτοιες περιστάσεις, αγνοώντας τους κανόνες στους οποίους στηρίζονται οι κοινωνίες, κανόνες όμως στους οποίους μπορούν να στηριχθούν και οι ίδιοι για να σωθούν αν βρεθούν στην ανάγκη.1

Αυτά και άλλα θλιβερά και τραγικά μας περιγράφει σε αυτό το τμήμα της ιστορίας του ο Θουκυδίδης, για τις συμφορές και τις καταστροφές που επέρχονται στις πολιτείες από τους εκ των κομμάτων προερχομένους εμφυλίους πολέμους, οι οποίοι μάλιστα, υποκινούμενες ή υποθαλπόμενες έξω από την πολιτεία, καθιστούν τους ανθρώπους των κομματικών παρατάξεων ακόμα και απάτριδες, προκειμένου να καταλάβουν την εξουσία.
Τα ίδια περιγράφει και ο μεγάλος μας σοφός πρόγονος, ο Πλάτων –παιδί και αυτός του Πελοποννησιακού πολέμου- ο οποίος δεν έπαυσε να διαλαλεί, ότι όταν η Ελλάδα περιπέσει σε τέτοιες καταστάσεις –σαν κι αυτές που περιγράφει ανωτέρω ο Θουκυδίδης- τότε η Πατρίδα μας είναι πεσμένη σε βαθειά αρρώστια και επομένως κανένα από τα κόμματα δεν μπορεί να πει πως έχει πατριωτισμό. Καλεί δε όλους τους Έλληνες να είναι Φιλέλληνες και να θεωρούν την Ελλάδα δικό τους σπίτι και τους εαυτούς τους μέλη της αυτής οικογένειας. Τέλος κλείνει με μία τραγική διαπίστωση, ότι δεν νικηθήκαμε από τους βαρβάρους, αλλά νικηθήκαμε από τις δικές μας εσωτερικές συγκρούσεις και εμφυλίους πολέμους.2
Τέτοιας όμως μορφής εμφυλίου πολέμου, με τα χαρακτηριστικά που περιγράφει ο Θουκυδίδης δεν έπαυσαν να συμβαίνουν και στη νεότερη Ελλάδα.
Κατά την περίοδο 1823-1825 της Ελληνικής Επανάστασης, ενώ το Γένος μας έδιδε άνισους αγώνες για να αποτινάξει τον επί 400 χρόνια Οθωμανικό ζυγό, παράλληλα συνέβαιναν συγκρουσιακοί ανταγωνισμοί κατ’ αρχάς για την ηγεσία της Επανάστασης και κατόπιν για την διαμόρφωση του Ελληνικού Κράτους, από τις οποίες συγκρούσεις ασφαλώς δεν έλλειπε και η παρέμβαση ξένων δυνάμεων.
Ο πλέον όμως φρικτός εμφύλιος πόλεμος στη νεότερη ιστορία μας, που υπήρξε ο πλέον αιματηρός, τραγικά καταστροφικός και διαλυτικός οικονομικά, αφήνοντας μέχρι σήμερα ακόμη σημεία διχασμού στις ψυχές των Ελλήνων, είναι αυτός που συνέβη –επισήμως δηλωμένος- κατά τα έτη 1946-1949. Και αυτός, δυστυχώς, παρουσίασε παρόμοια θλιβερά συμπτώματα με αυτά που περιγράφει ο Θουκυδίδης, τόσο στην έναρξή του όσο και στην διεξαγωγή του.
Αλλά, καθ’ όλη την περίοδο του Ελεύθερου Ελληνικού Κράτους μέχρι και πρόσφατα δεν έλειψαν και στρατιωτικά κινήματα, λόγω των κομματικών πολιτικών ασταθειών και συγκρουσιακών ανταγωνισμών, στα οποία επίσης δεν έλειπε κάποιας μορφής ξένη ανάμειξη.3
Εάν δε έλθουμε και στη σημερινή δημοκρατική Ελλάδα, πάλι δυστυχώς παρατηρούμε έντονη κομματική αντιπαράθεση, κατά την οποία συμβαίνει η κάθε αντιπολίτευση να ασκεί τέτοια πολεμική στην εκάστοτε κυβέρνηση, ώστε να επιδιώκει ευθύς αμέσως μετά τις εκλογές να ανατρέψει αυτήν προς ίδιο κομματικό όφελος και σε βάρος  της ορθής λειτουργίας της δημοκρατίας, αλλά και της Χώρας κατ’ επέκταση.
Στην κομματική τους μάλιστα αντιπαράθεση χρησιμοποιούν ως λόγο πολιτικής επικοινωνίας το ψεύδος και κάθε άλλο τρόπο, απ’ αυτά που περιγράφονται ανωτέρω από τον Θουκυδίδη, προκειμένου να διατηρήσουν και να προσαυξήσουν τους οπαδούς τους, διαιρώντας έτσι το σώμα της κοινωνίας και επιτυγχάνοντας τη λεγόμενη πόλωση των πολιτικών μερίδων της κοινωνίας.
Για την οποία πόλωση καυχάται το κάθε κόμμα, διαφεύγοντας της προσοχής όλων μας ότι αυτή είναι ένας κομματικός πολιτικός διχασμός επικίνδυνος για τα χειρότερα.
Αλλά, μήπως αυτή η αντίληψη, ότι υπεράνω είναι το συμφέρον του κόμματος και η διατήρηση της εξουσίας, κατά βάθος, δεν είναι η αιτία της χρεοκοπίας μας και μάλιστα της Ελλάδας εντεταγμένης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης;
Μήπως τα κόμματα δεν ευθύνονται, που η Ελλάδα είναι πεσμένη σε βαθειά αρρώστια που λέει και ο μεγάλος σοφός πρόγονός μας ο Πλάτων; Ο οποίος δεν παύει από εκείνα τα βάθη των αιώνων να καλεί τα κόμματα και τους οπαδούς τους να επιδεικνύουν πατριωτισμό και να είναι Φιλέλληνες.
Κατόπιν αυτής της ιστορικής διαδρομής της εμφύλιας εμπόλεμης κατάστασης αλλά και των συγκρουσιακών κομματικών ανταγωνισμών –ιδιαίτερα για μας τους Έλληνες- εύλογα διατυπώνεται το επιστημονικό ερώτημα:

Τι είναι εκείνο που αναδεικνύει τον κομματισμό ισχυρότερο από τον πατριωτισμό και τις άλλες δημοκρατικές αξίες του διαλόγου, της δικαιοσύνης και της ενότητας της κοινωνίας;
Είναι η έλξη της δύναμης της εξουσίας, είναι η παγίωση και ο μονομερής δογματισμός των ιδεολογιών ή αυτό που λέει ο Θουκυδίδης, ότι τέτοια είναι η φύση του ανθρώπου;
Δεν θα μείνουμε «στο δίκαιον του ισχυρού», το οποίον και ο Πλάτων αποκλείει από την κοινωνία ως δικαιοσύνη, ούτε στη ψύχωση των ιδεολογιών, των οποίων το πάθος εντέχνως καλλιεργούν τα πολιτικά κόμματα, θα μείνουμε όμως σε αυτό που επικαλείται ο Θουκυδίδης, ότι είναι στη φύση του ανθρώπου. Πλην όμως, δεν είναι άδικο να ισχυρισθούμε, ότι και τα κόμματα όχι μόνον εμπεριέχουν οργανικά την διαίρεση, αλλά και το χειρότερο καλλιεργούν αυτούς τους διαιρετικούς ανταγωνισμούς και τις συγκρούσεις μεταξύ των πολιτών, λόγω ακριβώς της αντιθετικής φύσης του ανθρώπου.4
Πράγματι, η σύγχρονη Ψυχολογία δέχεται στη φύση του ανθρώπου την ύπαρξη αντιθέτων γνωρισμάτων, όπως την αστάθεια-σταθερότητα, την εσωστρέφεια-εξωστρέφεια στην συμπεριφορά. Αυτή η αντίθεση ενέπνευσε τον H. Eysenck να υποστηρίξει τους εξής βασικούς διακεκριμένους τύπους κομματικής πολιτικής συμπεριφοράς, τους σκληρούς και τους μαλακούς.5
Αλλά και όλοι οι φιλόσοφοι πρόγονοί μας αυτή την αντίθεση δείχνουν, όχι μόνο στον άνθρωπο, αλλά και ως αρχή της φύσης, όπως π.χ. ο Εμπεδοκλής αναφέρει τις δυνάμεις της Φιλότητας και Εχθρότητας, ο Πλάτων την ευεργέτιδα και μη ψυχή του κόσμου και ο Αριστοτέλης τα ενάντια.
Πλην όμως αυτές οι αντίθετες φύσεις δεν χρησιμοποιούνται ως καταστροφικές, αλλά απεναντίας ως συμπληρωματικές δυνάμεις για μία αέναη δημιουργία και ανανέωση του κόσμου.
Ακόμη και αυτός ο Ηράκλειτος, ο οποίος επικαλείται τα αντίθετα ως αιτία πολέμου, αυτά τα ίδια χρησιμοποιεί για την αρμονία μέσω του Παγκόσμιου «Λόγου», του οποίου επέκταση θεωρεί την ανθρώπινη λογική.6
Επομένως –όπως αποδείχθηκε από τους Φιλοσόφους μας, αλλά και η σύγχρονη Φυσική
Επιστήμη αυτή την αντίθεση στη Φύση συμμετρία αποκαλεί- δύνανται να συνυπάρχουν αρμονικά και τα κόμματα μέσω του διαλόγου, να λειτουργούν δημιουργικά και όχι καταστροφικά στην Πατρίδα μας, ώστε να μη φθάνει ο Πλάτων να προσκαλεί τους Έλληνες να συμπεριφέρονται ως Φιλέλληνες. Εξ’ άλλου αυτές οι εμφύλιες κομματικές συγκρούσεις υποχρέωσαν τόσο τον Πλάτωνα όσο και τον Αριστοτέλη, τον κατ’ εξοχήν πατέρα της δημοκρατίας, αμφότεροι να οραματισθούν την δημοκρατία των αρίστων και όχι αυτή των κομμάτων, που ισχύει σήμερα.
Κατόπιν όλων αυτών, ας επικρατήσει ως κεντρική αρχή στο υπό αναθεώρηση Σύνταγμα της Ελλάδας μας, η πολιτική συμπεριφορά των κομμάτων να διέπεται από το πνεύμα της ενότητας, του διαλόγου και της δικαιοσύνης.
Όσο η δημοκρατία προσαρμόζεται στην εποχή της τόσο ενδυναμώνεται!
Ας είναι Αναστάσιμες οι ημέρες και για την Ελλάδα μας …
Με σεβασμό στους αναγνώστες
Άρης Διαμαντόπουλος
Υποστράτηγος ε.α – Ψυχολόγος - Διδάκτωρ Φιλοσοφίας

Σημειώσεις-Σχόλια
1.    Θουκυδίδου Ιστορία. Γ΄ (79-81), (81-82), 82, (82-84), (84-85). Μετάφραση Άγγελος Σ. Βλάχος. Εκδόσεις «Εστία». Αθήνα 2008.
2.    Πλάτων «Πολιτεία». Παράγραφος 469b-471b. Μετάφραση-Σχόλια Κ.Δ. Γεωργούλης. Εκδόσεις Σιδέρης. Αθήνα 1963.
-    Πλάτων «Μενέξενος». Παράγραφοι 241e-242α, 242d, 243d, 244α-b. Μετάφραση-Σχόλια. Καλλιρόη Ελεοπούλου. Εκδόσεις Πάπυρος. Αθήνα.
3.    Εγκυκλοπαίδεια Wikipedia. Ελληνικοί Εμφύλιοι Πόλεμοι και άλλες πηγές.
4.    Σε προηγούμενο άρθρο μας με τίτλο «Ένας διάλογος για την Δημοκρατία» αιτιολογείται η έντονα αντιθετική φύση των Ελλήνων.
5.    Άρης Διαμαντόπουλος. Η Δυναμική του Λόγου. Η Ψυχολογία στην Επικοινωνιακή Πολιτική. Ιστότοποι acastran.gr και elisme.gr.
6.    Άρης Διαμαντόπουλος. Οι Έλληνες Φιλόσοφοι και η Φυσική. αδημοσίευτη επτάτομη εργασία για τους Προσωκρατικούς Φυσικούς Φιλοσόφους.

19/4/2016. Το χαμένο αεροδρόμιο της Βασιλικής Τρικάλων - Μια μοναδική έρευνα

on Tuesday, 19 April 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Νίκος Γαβριλάκης, Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς

19/4/2016. Το χαμένο αεροδρόμιο της Βασιλικής Τρικάλων - Μια μοναδική έρευνα

 
Το αεροδρόμιο της Βασιλικής Τρικάλων ήταν ένα από 25 βοηθητικά αεροδρόμια εμπιστευτικού δικτύου που κατασκευάστηκαν παράλληλα με εφτά κύρια και άλλα 22 βοηθητικά, στο λυκόφως του μεσοπολέμου.

Γεννήθηκα δυό βήματα και μια ανάσα από το αεροδρόμιο αυτό, είμαι και αεροπόρος, ήθελα πολύ να το τιμήσω και να φανταστώ τους γονείς μου -τότε νέοι- να καμαρώνουν και θαυμάζουν τις πολεμικές δράσεις της Αεροπορίας μας μέσα από τα χωράφια τους! Αναστάσιος Μπασαράς

ΕΔΩ! η συνέχεια!

19/6/2017. Ζόφος

on Monday, 19 June 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

19/6/2017. Ζόφος

Είναι πλέον πασίδηλο ότι η χωρά μας διολισθαίνει επιταχυνόμενα σε όλες τις εκφάνσεις του συλλογικού της βίου. Η οικονομική κρίση αποτελεί μόνο μια πτυχή της ζοφερής πραγματικότητας˙ ούτως ή άλλως ήταν το απότοκο χρόνιων παθογενειών. Κατά το
τελευταίο διάστημα μια σειρά γεγονότων καταδεικνύουν την κοινωνική και πολιτική αποσάθρωση.

Σε προάστιο της Αττικής κατά την διάρκεια εορταστικής συνάθροισης, διότι δεν προφυλακίστηκε νεαρός «συμπολίτης» μας για υπόθεση εμπορίου ναρκωτικών, λόγω πυροβολισμών προκλήθηκε ο θάνατος εντεκάχρονου μαθητή, ο οποίος συμμετείχε σε εκδήλωση στο παρακείμενο δημοτικό σχολείο. Η δήλωση πολιτικού προσώπου, εν είδει σχολίου, περί της τυχαιότητας του γεγονότος συνιστά εκφραστικό μνημείο της γενικευμένης παρακμής.

Σε εκδήλωση της ελληνικής πολιτείας, κατά την οποία πρέσβης θα κατέθετε στεφάνι ως ένδειξη συγγνώμης για τις θηριωδίες της χώρας του κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έτερο πολιτικό πρόσωπο, το οποίο μέχρι πρόσφατα κατείχε κορυφαίο πολιτειακή θέση, αποφασίζει να παρεμποδίσει την πράξη. Δημιουργεί, τουλάχιστον, αλγεινή εντύπωση η αδιαφορία μίας νομικού για την τήρηση των αποφάσεων της πολιτείας και η οποία ως Πρόεδρος της Βουλής συμμετείχε, κατά το παρελθόν, σε αντίστοιχές εκδηλώσεις!

Με χαρακτηριστικά μόνιμης κατάστασης, στο κέντρο της Αθηνάς η σύμπραξη ατόμων, των οποίων οι δράσεις τους εμπίπτουν στον ποινικό κώδικα, με άλλους οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως αντι-εξουσιαστές έχουν περιστείλει κάθε έννοια ασφάλειας και λειτουργίας του κράτους. Οι αιτιάσεις και τα πεπραγμένα του αρμοδίου υπουργού για την κατάσταση απέχουν του θεσμικού του ρόλου. Είναι γεγονός πως έχει αρχίσει να επαναπροσδιορίζεται, δια της σχετικοποίησης, η έννοια της δημόσιας τάξης και της συντεταγμένης λειτουργίας της πολιτείας.

Προφανώς και στις πιο ανεπτυγμένες χώρες διασαλεύεται η δημόσια τάξη από διάφορά γεγονότα. Αυτό που διαφοροποιεί την ελληνική περίπτωση είναι ότι τέτοιες καταστάσεις προσπαθούν από αρμόδιους φορείς να χαρακτηριστούν ως κανονικότητα. Η τήρηση της δημόσιας τάξης δεν δύναται να διαφοροποιείται σε ένταση και βαθμό αναλόγως των ιδιαιτεροτήτων είτε μειοψηφιών σε ευρύτερο πλαίσιο, είτε πλειοψηφιών σε τοπικό επίπεδο.Η βία εμφιλοχωρεί όλο και εντονότερα στην καθημερινότητά μας, απειλώντας όχι μόνο την δημόσια ασφάλεια αλλά και την κοινωνική μας συνοχή. Στην Ελλάδα, εν έτει 2017, φαίνεται να βρίσκουν πεδίο δόξης λαμπρό οι παραινέσεις του Frantz Fanon, ο οποίοςέχει εναποθέσει την πίστη στην επανάσταση σε «αταξικούς αργόσχολους», πιστεύοντας «στο λούμπεν προλεταριάτο», ότι «η εξέγερση θα βρει την αιχμή του δόρατος που χρειάζεται στις πόλεις» και θεωρώντας ότι «οι γκάνγκστερς θα φωτίσουν το δρόμο για το λαό» (Arendt Hannah, Περί βίας, Αλεξάνδρεια, 2000, σελ. 82).

Η ανάταξη της χώρας συνιστά ένα ιδιαιτέρως δύσκολο εγχείρημα, μέρος του οποίου είναι η οικονομική ανάπτυξη. Η δημόσια τάξη προφανώς προηγείται και αποτελεί προϋποτιθεμένη συνθήκη για την οικονομική ευημερία κάθε κοινωνίας. Ο σημερινός ζόφος επήλθε διότι μέσω μακροχρονίων διαδικασιών αναδύθηκαν στην δημόσια σφαίρα, ευθέως συσχετιζόμενες, ατομικές και συλλογικές συμπεριφορές βασιζόμενες στην εμπεδωμένη ανομία, την μετριότητα, την αναξιοκρατία, την μηδενική ατομική ευθύνη, την κατάχρηση δικαιωμάτων, την ημιμάθεια, τον κουτσαβακισμός κ.τ.λ.. Όλα αυτά, δυστυχώς, έγιναν μέρος της ιδιοσυστασίας μας δημιουργώντας έναν ανθρωπολογικό τύπο, ο οποίος σταδιακά έγινε κυρίαρχος στο κοινωνικό γίγνεσθαι, εκφράστηκε στον πολιτικό στίβο και στην παρούσα συγκυρία εκδηλώνεται σε όλο του το μεγαλείο. Τα θετικά συλλογικά μας γνωρίσματα εξακολουθούν να υφίστανται και είναι αυτά -παράλληλα με την δανειοδότηση των εταίρων στην ΕΕ- που έχουν αποτρέψει την ολική κατάρρευση.

Είναι βέβαια ότι η εν λόγω κοινωνική σύμπραξη θα εξαντλήσει κάθε μέσο για την διαιώνισή της, η οποία όμως θα έχει όλο και μεγαλύτερο κοινωνικό κόστος. Οι κοινωνίες έχουν το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, τις διαφοροποιεί ο χρόνος ενεργοποίησής του. Ο κοινωνικός μετασχηματισμός που απαιτείται για την υπερκέραση της πολυσχιδούς κρίσης προϋποθέτει μετάλλαξη σχεδόν στο σύνολο των δημόσιων πολιτικών. Κυρίως όμως, είναι αναγκαία μία ριζικά διαφοροποιημένη ατομική στάση που να συνάδει σε πολίτες, μίας χώρας που επιθυμεί να είναι ευνομούμενη, να συμμετέχει ενεργά και με την ετερότητά της στα ευρωπαϊκό και διεθνές γίγνεσθαι, απαλλαγμένη από αγκυλώσεις και φαντάσματα του παρελθόντος.

19/9/2017. Το Όρος του Ναού (Χαράμ αλ Σαρίφ) και η σημασία του στις σχέσεις των λαών.

on Tuesday, 19 September 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

19/9/2017. Το Όρος του Ναού (Χαράμ αλ Σαρίφ)  και η σημασία του στις σχέσεις των λαών.

Και εκεί που το διεθνές ενδιαφέρον για την  Μέση Ανατολή είχε εστιασθεί στην  ολοκληρωτική ήττα και κατάρρευση του ISIS , όπως και στις πολιτικές εξελίξεις μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και των συμμάχων της εναντίον του Κατάρ, να που ξαφνικά(;) έχουμε επικίνδυνες εξελίξεις στην Ιερουσαλήμ, μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, με μήλο της έριδος το TempleMount (Όρος του Ναού κατά τους Ισραηλινούς), ή τοHaramAlSharif ( Χαράμ αλ Σαρίφ κατά τους Μουσουλμάνους).

Ήταν η 14η Ιουλίου όταν τρεις Παλαιστίνιοι επιτίθενται  στην πλατεία των Τεμενών, με πυροβόλα όπλα κατά Ισραηλινών αστυνομικών, σκοτώνοντας τους δύο, τραυματίζοντας τον τρίτο και  τελικά  σκοτώνονται  από τους Ισραηλινούς. Το γεγονός αυτό ώθησε  τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστινίους σε μια δίνη αντιπαράθεσης , η οποία κορυφώθηκε με τη δολοφονία τριών Ισραηλινών με μαχαίρι από παλαιστίνιο, στον εποικισμό Halamish, στη Δυτική Όχθη. Συνεχίσθηκε  με διαδηλώσεις, εκδηλώσεις βίας, τραυματισμούς και θανάτους, κυρίως εντός της Ιερουσαλήμ.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2/4/2016. Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΕ ΗΜΕΡΙΔΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ

on Saturday, 02 April 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Βασιλική Κουντουρόγιαννη, μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2/4/2016. Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΕ ΗΜΕΡΙΔΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ

H Τουρκία από τις 6 Απριλίου 2016 καλείται μέσα στην ίδια της την πρωτεύουσα να φιλοξενήσει Έλληνες και Τούρκους Ιστορικούς Ερευνητές που θα εκθέσουν τις απόψεις τους για το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

 

<<  1 [23 4 5 6  >>