Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

20/04/2017. ΤΟ ΦΑΙΔΡΟΝ ΤΗΣ ΑΝΑCΤΑΣΕΩC ΚΗΡΥΓΜΑ

on Thursday, 20 April 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Ευάγγελος Γριβάκος, Αντιστράτηγος ε.α – Νομικός, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

20/04/2017.      ΤΟ ΦΑΙΔΡΟΝ ΤΗΣ ΑΝΑCΤΑΣΕΩC ΚΗΡΥΓΜΑ

Με την λέξη «Ανάστασις», παραγόμενη από το ρήμα «ανιστώ» ή «ανίστημι»,  η αρχαία ελληνική γραμματεία  και ιδιαίτερα ο Πλάτων, υποδήλωνε  την έμφυτη τάση του ατόμου για την ανεύρεση των διαχρονικών αληθειών που διέπουν την ηθική υπόσταση του ατόμου και την επανάκτηση της ευτυχίας και παλιγγενεσίας του.  
    Στην θρησκειολογία των αρχαίων προγόνων μας και ορισμένων ειδωλολατρικών λαών της Εγγύς Ανατολής (Αιγύπτιοι, Σύροι, Χαλδαίοι, Φοίνικες κλπ), ο όρος σχετίζεται με την διαρκή ανανέωση της φύσεως η οποία, κατά την τάξη διαδοχής, απονεκρώνεται και αναζωογονείται μέσα στον κύκλο του ημερολογιακού έτους. Ο αέναος αυτός κύκλος αποδίδονταν στην επέμβαση μυθικών θεοτήτων (Όσιρις, Άττις, Κυβέλη, Βάκχος, Περσεφόνη, κ.α) οι οποίες, μυστηριακά, εξαφανίζονταν από προσώπου Γης και, περιοδικά,  επανέρχονταν σε αυτήν.
    Αποτέλεσμα της επικράτησης και εξάπλωσης της χριστιανικής θρησκείας ήταν όλες οι παραπάνω έννοιες της Ανάστασης να βυθισθούν στην αχλή της Ιστορίας και του μύθου. Ο Χριστιανισμός, με στήριγμα την Ελληνική Γλώσσα, δώρισε στην Ανθρωπότητα το  αληθινό και ζωοποιό νόημα της του Χριστού Ανάστασης, που μεταμορφώνει τον χοϊκό Άνθρωπο σε Πρόσωπο ανεκτίμητης αξίας, σε εικόνα και ομοίωση Θεού.
    Κατά την ανέλιξη του Θείου Δράματος, δύο είναι τα κυρίαρχα και προτυπωθέντα από τις Προφητείες γεγονότα, των οποίων η ιστορική  πραγματικότητα  νομοτελειακά οδηγεί στην άρση κάθε αμφισβήτησης περί την Ανάσταση, όπως Αυτή προσφυώς περιγράφεται στις περικοπές των Ευαγγελίων και τα λοιπά Ιερά Κείμενα.
     Το πρώτο από αυτά είναι η Σταύρωση και ο μαρτυρικός θάνατος του Ιησού επί του Σταυρού. Κατά καιρούς,  αμφισβητίες της αυθεντικότητας της Ανάστασης (ορθολογιστές, γνωστικοί,  υλιστές, αιρετικοί και άλλοι συναφείς), έχουν υποστηρίξει θεωρίες αποσκοπούσες σε (υποτιθέμενες) αποδείξεις ότι ο Χριστός δεν πέθανε επί του Σταυρού, αλλά περιέπεσε σε νεκροφάνεια και τούτο έπεισε τους σταυρωτές Του να επιτρέψουν την Αποκαθήλωσή Του. Ουδέν ψευδέστερον και παραπλανητικότερον τούτου. Παρότι η πραγματική Πίστη δεν χρήζει καμίας αποδείξεως, ευάριθμα είναι τα χωρία που μας πείθουν περί του βιολογικού θανάτου του Ιησού. Στο Ευαγγέλιο του Λουκά (κεφ. κγ` 46,47) διαβάζουμε : «….και φωνήσας φωνή μεγάλη ο Ιησούς είπεν` Πάτερ, εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου και ταύτα ειπών εξέπνευσεν…».

Βέβαια όλοι οι Ευαγγελιστές επιβεβαιώνουν τον θάνατο του Ιησού,   ο Λουκάς, όμως, ως ιατρός κατά το κοσμικό του επάγγελμα, έχει ένα λόγο περισσότερο να το πράξει. Ισχυρότερη, εν τούτοις, είναι η περικοπή του Μάρκου (κεφ.ιε` 45,46) : «…και γνούς (ο Πιλάτος) από του κεντυρίωνος (σ.σ. Εκατόνταρχου) ότι απέθανε (ο Ιησούς), εδωρήσατο το σώμα τω Ιωσήφ…». Έγκλείει ιδιαίτερη βαρύτητα η γνώση ότι το ίδιο πρόσωπο που καταδίκασε τον Ιησού – ο Πραίτωρ Πιλάτος- βεβαιώθηκε με τρόπο κατηγορηματικό από τον υπεύθυνο για την  Σταύρωση υφιστάμενό  του, Εκατόνταρχο («Λογγίνος» ήταν, κατά την Ιερά Παράδοση το όνομά του), περί του θανάτου του Ιησού, με αποτέλεσμα  να επιτρέψει την Αποκαθήλωση και την παράδοση του Άγιου Σώματος στον εξ Αριμαθαίας «ευσχήμονα» Ιωσήφ. Είναι φανερή, πλέον, η παρέμβαση της Θείας Πρόνοιας προκειμένου να εξαλειφθεί κάθε αμφιβολία  περί του θανάτου του Θείου Κατάδικου και να μην είναι δυνατόν να  αμφισβητηθεί σοβαρά η μετά τριήμερον Ανάστασή Του. Σήμερα η ιατροδικαστική επιστήμη δέχεται   ότι ο δια σταυρώσεως θάνατος   –  συνηθέστατος την εποχή του Χριστού – επέρχεται από ασφυξία του ατόμου και ότι μετά από κακοπάθεια, εξάντληση και λιποθυμία είναι αναπόφευκτος και σε καμία περίπτωση αναστρέψιμος.
    Μένει, λοιπόν, νεκρός, ο υφαρπάσας από τους όνυχες του θανάτου τον υιόν της χήρας στην Νάϊν, τον υπηρέτη του Εκατόνταρχου και την θυγατέρα του Ιαείρου στην Καπερναούμ καθώς και τον τετραήμερον φίλο Του, τον Λάζαρο, από την Βηθανία. Και προτού ανακράξει το μεγαλειώδες εκείνο «Τετέλεσται» (δηλώνοντας με την ουρανομήκη αυτή λέξη ότι τα πάντα έγιναν κατά το Θέλημα του Θεού και  τις προρρήσεις των Γραφών), απηύθυνε το ανεπανάληπτο  Αίτημα προς τον Πατέρα περί συγχωρήσεως των σταυρωτών Του οι οποίοι, κατά την φρικτή εκείνη ώρα, αντικατόπριζαν την αμαρτωλότητα του κόσμου ολόκληρου. Υποσχόμενος δε στον εκ δεξιών  ληστή «εν μια ροπή» τον Παράδεισο,  έστειλε από το ύψος του Σταυρού και για τελευταία φορά επί της Γης, το μέγα Μήνυμα των σωτηριωδών ευεργετημάτων της ειλικρινούς μετάνοιας και, παράλληλα, επισφράγισε και επιβεβαίωσε την Ανάσταση, τόσο την δική Του όσον και κάθε δικαίου ανθρώπου. Λιτή και περιεκτική η περιγραφή του Λουκά (κεφ. ιγ΄ 40-44) : «..και έλεγε (ο ληστής) τω Ιησού` μνήσθητι μου  Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου. Και είπεν αυτώ ο Ιησούς` αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ΄εμού έση εν τω παραδείσω».…».
        Το δεύτερο μέγιστο γεγονός είναι η θεόσωμος Ταφή και η κάθοδος στον Άδη. Ο σταυρικός θάνατος νέκρωσε προσωρινά το Σώμα αλλά άφησε απαθή (ανέπαφη) την Θεότητα. Και η Θεότης συνεχίζει το κοσμοσωτήριο έργο Της, συντρίβοντας τις πύλες του Άδου, καταλύοντας «τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τουτέστιν τον διάβολον» και παρέχοντας  στους πιστούς την δωρεά «της τω οντι  αθανασίας». Ο Ίδιος ο Ιησούς είχε δώσει διαβεβαίωση περί αυτού :«…εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί της γης…» (Ματθ.κη` 180).
 Ανεκτίμητη πηγή των  ιστορικών στοιχείων και των υψηλών νοημάτων (όσα και όπως μπορεί να τα συλλάβει η πεπερασμένη ανθρώπινη διάνοια) περί Ταφής και καθόδου στον Άδη,  αποτελεί η υμνολογία της Μεγάλης Εβδομάδος. Ως ένα ελάχιστο αλλά  αντιπροσωπευτικό   απάνθισμα παρατίθενται τα κατωτέρω τροπάρια : i) Η Ταφή ως γεγονός : «Ο ευσχήμων Ιωσήφ από του ξύλου καθελών το άχραντό σου Σώμα, σινδόνη καθαρά ειλήσας και αρώμασι, εν μνήματι κενώ, κηδεύσας απέθετο». ii) Ό,τι συνέβη με την Κάθοδο : « Ότε κατήλθες προς τον θάνατον, η ζωή αθάνατος, τότε τον Άδην ενέκρωσας, τη αστραπή της Θεότητος` ότε δε και τους τεθνεώτας εκ των καταχθονίων ανέστησας, πάσαι αι δυνάμεις εκ των καταχθονίων εκράυγαζον` Ζωοδότα Χριστέ, ο Θεός ημών δόξα σοι». iii) Προφητεία : «Θεοφανείας σου, Χριστέ, της προς ημάς συμπαθώς γενομένης, Ησάϊας φως ιδών ανέσπερον, εκ νυκτός ορθρίσας εκραύγαζεν` Αναστήσονται οι νεκροί, και εγερθήσονται οι εν τοις μνημείοις, και πάντες οι εν τη γη, αγαλλιάσονται». iv) Η κτίσις θαυμάζουσα : « Σε τον επί υδάτων, κρεμάσαντα πάσαν την γην ασχέτως, η κτίσις κατιδούσα, εν τω Κρανίω κρεμάμενον, θάμβει πολλώ συνείχετο` Ουκ έστιν άγιος πλην σου Κύριε , κραυγάζουσα». v) Η φύσις φρίττουσα : « Έκστηθι φρίττων ουρανέ και σαλευθήτωσαν τα θεμέλια της γης` ιδού, γαρ, εν νεκροίς λογίζεται ο εν υψίστοις οικών και τάφω μικρώ ξενοδοχείται` όν Παίδες ευλογείτε, ιερείς ανυμνείτε, λαός υπερυψούται εις πάντας τους αιώνας».
    Και μετά τον Σταυρό, την Ταφή και την Κάθοδο, ιδού, η Ανάσταση χαρούμενη και φωτεινή εν μέσω Ανοίξεως,  ελπιδοφόρος και γέμουσα Θείων Μηνυμάτων.  Το Σώμα του Χριστού, θεωθέν, μετατρέπεται  από φθαρτό και χοϊκό σε πνευματικό και άφθαρτο, για να χαρίσει στους πιστεύοντας την ζωήν την αιώνιον στους κόλπους της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας. Αποτελεί  την βάση της χριστιανικής Πίστεως. Όποιος δεν Την αποδέχεται, οφείλει να παραδεχθεί ότι τυχαία βρέθηκε πάνω στην Γη και ήδη έχει απολέσει κάθε ελπίδα συν-ανάστασης με τον  Χριστό. Η Α΄ προς Κορινθίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου (Κεφ. ιε΄14-16,20) είναι σαφής ως προς την Πίστη στην Ανάσταση : «…ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, καινή και η πίστις υμών. Ευρισκόμεθα δε και ψευδομάρτυρες του Θεού, ότι εμαρτυρήσαμε κατά του Θεού, ότι ήγειρεν τον Χριστόν, όν ουκ ήγειρε, είπερ άρα νεκροί ουκ εγείρονται` ει γαρ νεκροί ουκ εγείρονται, ουδέ Χριστός εγήγερται.  Νυνί δε Χριστός εγήγερται εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο».
    Στην αγχώδη  εποχή της παγκοσμιοποίησης, της οικονομικής καχεξίας και ηθικής απαξίας που βιώνουν οι όπου Γης πληθυσμοί,  οι καταφανείς κοινωνικές αδικίες, οι ψυχικοί και σωματικοί πόνοι, οι παντοειδείς  ασθένειες, η ανέχεια, τα πιεστικά προβλήματα , η αβεβαιότητα του άγνωστου μέλλοντος, δημιουργούν στον Άνθρωπο ένα  κλίμα υπερβολικού φόβου και αφόρητης ανασφάλειας. Ο Κύριος, ένα μεγάλο μέρος της επίγειας ζωής του διέθεσε για ανακούφιση της ανθρώπινης δυστυχίας. «...Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι,  καγώ αναπαύσω ημάς». (Ματθ. ια΄, 28), συνήθιζε να επαναλαμβάνει.  Μετά το Πάθος, ωστόσο, ο Σταυρός, ο κενός Τάφος και, κυρίως, η Ανάσταση συναρμόζουν μια εκπληκτική υπερβατική δύναμη με την οποίαν καταυγάζεται ο  δρόμος της απελευθέρωσης από τα δεινά της βιωτικής και, προπάντων, από την αμφιβολία του θανάτου, αρκεί οι άνθρωποι, όπως επισημαίνει ο Απ. Παύλος, «…να μένουν στην πίστη θεμελιωμένοι, σταθεροί και μη μετακινούμενοι από τις ελπίδες του Ευαγγελίου» (Κολασ.1,23).
Η αναστάσιμη σάλπιγγα του Χριστού προσκαλεί όλους τους λαούς της υφηλίου σε ένα ιδεατό προσκλητήριο προσέγγισης και συναδέλφωσης , ώστε να δημιουργηθεί, υπό την Θεία Σκέπη και Προστασία Του, μια  άλλη, πνευματική «παγκοσμιοποίηση», όπου οι καρδιές των απλών ανθρώπων θα αναζητούν Εκείνο ως Φίλο,  Αδελφό και Κύριο που θα  συγχωρεί, θεραπεύει και βοηθά και μάλιστα  χωρίς την δόλια και υποτιθέμενη παρέμβαση των « ισχυρών» της Γης.
Στην αποφώνηση,  επιτακτική διαφαίνεται η ανάγκη να τονιστεί  με ιδιαίτερη έμφαση, ότι  ο Ελληνικός Λαός, πιστός  στις  Παραδόσεις και τα Δόγματα της Ορθοδοξίας, θα πρέπει να στρέψει ικευτικά τα όμματα προς τον Αναστάντα Σωτήρα, με  ευχή και  ελπίδα να απαλλαγεί από την ηθική και  οικονομική καχεξία  την οποίαν τους τελευταίους καιρούς, υπό την πίεση αλλότριων δυνάμεων, υπομένει, αναμένοντας καρτερικά την  λύτρωση.
Ας τελειώσει, λοιπόν και αυτό το κείμενο λιτά και ανθρώπινα, με την γλυκύτητα και την αναστάσιμη ευωδιά των στίχων του εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού:
«Χριστός ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες,
όλοι, μικροί, μεγάλοι ετοιμαστείτε`
Μέσα στες εκκλησιές τες δαφνοφόρες
με το φώς της χαράς συμμαζωχτήτε`
Ανοίξετε αγκαλιές ειρηνοφόρες,
ομπροστά στους Αγίους και φιληθήτε`.
Φιληθήτε γλυκά, χείλη με χείλη,
Πέστε: Χριστός Ανέστη, εχθροί και φίλοι»
ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ.

20/04/2017. Περί της καταγωγής των Τούρκων

on Thursday, 20 April 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια: Ευφροσύνη Μπούτσικα, Διπλωμ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού, M.Sc, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

20/04/2017. Περί της καταγωγής των Τούρκων

Το ζήτημα της καταγωγής των σημερινών Τούρκων εγείρει αμφισβητήσεις, διαφωνίες και αντιδράσεις κυρίως από την τουρκική πλευρά, αλλά και ένα ιδιαίτερο καυτό ερώτημα: υπάρχουν σήμερα Οθωμανοί (Οσμανλήδες) ή Σελτζούκοι Τούρκοι;  Αν αναζητήσουμε μογγολικά γνωρίσματα στα χαρακτηριστικά των σημερινών Τούρκων, δύσκολα θα βρούμε.  Οι λίγες χιλιάδες Οθωμανών, Σελτζούκων και Τουρκομάνων, που εισέβαλαν στην Μικρά Ασία, αφομοιώθηκαν από τον προϋπάρχοντα πληθυσμό.  Αυτές οι μικρές τουρκικές πολεμικές ομάδες ενσωμάτωσαν πολλούς πληθυσμούς από το χώρο της Μικράς Ασίας (και όχι μόνο).  Αλλά οι πολεμικές αυτές ομάδες έγιναν έθνος;

✔Οι Τούρκοι εμφανίστηκαν στην ιστορία ως φυλετική πολεμική ομάδα στις αρχές του 5ουμ.Χ. αιώνα στις στέπες της Σιβηρίας μετά την αποχώρηση των συγγενών τους Ούννων. Το 402 μ.Χ. οι Ιουάν – Ιουάν καταλαμβάνουν τον χώρο των όρων Αλτάι. Από εκεί διώχνουν άλλες πολεμικές ομάδες, που μετακινούνται γύρω από την λίμνη Αράλη (κοιτίδα των Ούννων που την είχαν εγκαταλείψει). Οι Βυζαντινοί έδωσαν σ’ αυτές τις ομάδες το όνομα Εφθαλίτες ή Λευκοί Ούννοι.  Το 425 μ.Χ. οι Εφθαλίτες κατέλαβαν το σημερινό Αφγανιστάν και μέρος του Πακιστάν.  Άλλες πολεμικές ομάδες, που εκδιώχθηκαν από τους  Ιουάν – Ιουάν, τράβηξαν για την βόρεια Κίνα και δημιούργησαν την αυτοκρατορία των Τ’ο – πά Βέι.  Αυτοί εδραίωσαν την θέση τους και έλεγχαν πλέον τον περίφημο «δρόμο του μεταξιού», ο οποίος τους απέφερε πολλά πλούτη.  Ο ίδιος δρόμος περνούσε και από τους Εφθαλίτες, που με τη σειρά τους εξασφάλισαν τεράστια κέρδη.


Ο εμπορικός δρόμος του μεταξιού, που έφτανε στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα, εξασφαλίστηκε με σκληρούς πολέμους των  Τ’ο – πά και των Εφθαλιτών εναντίον των Ιουάν – Ιουάν.  Το 429μ.Χ. οι Ιουάν – Ιουάν ηττήθηκαν και διαλύθηκαν.  Πολεμικές ομάδες, που παλαιότερα είχαν υποταχτεί στους  Ιουάν – Ιουάν, εξεγέρθηκαν εναντίον των Τ’ο – πά.  Η πιο δυνατή απ’ αυτές τις ομάδες ήταν αυτή που οι Κινέζοι ονόμαζαν Του – κίουε.  Αυτοί απέκτησαν την ανεξαρτησία τους και δημιούργησαν κράτος.

Οι  Του – κίουε, με αρχηγό των Μπουμίν, το 552 συνέτριψαν τους Ιουάν – Ιουάν και τους εξαφάνισαν. Κατέλαβαν την πρωτεύουσά τους και εγκαταστάθηκαν εκεί.  Όταν πέθανε ο Μπουμίν, η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε δυο μέρη:  ο πρωτότοκος γιος του Μου – Χαν πήρε το ανατολικό μέρος και ο νεότερος Ιστεμί το δυτικό.  Πλέον οι δυο αυτοκρατορίες των Του – κίουε κάλυπταν όλο το μήκος του εμπορικού δρόμου του μεταξιού κατακτώντας περιοχές κλειδιά.

✔Σουλτανάτο στην Ανατολία
Ο δρόμος περνούσε πιο δυτικά και μέσα από την αυτοκρατορία των Σασσανιδών Περσών.  Οι Βυζαντινοί, που πολεμούσαν συνεχώς με τους Πέρσες, ενδιαφέρονταν σφοδρά για το πολυτιμότερο εμπόρευμα της εποχής. Αφού δεν είχαν δυνατότητα να εμπορευτούν με τους Πέρσες, έστειλαν πρεσβεία στους Του – κίουε. Υπογράφτηκε συμμαχία και αντάλλαξαν πρεσβείες.  Ο δρόμος του μεταξιού άλλαξε πορεία.  Προχώρησε προς τη βόρεια Κασπία και κατέληξε στην Μαύρη Θάλασσα, που ήταν βυζαντινή.  Μέσω των Του – κίουε συνήψαν σχέσεις και με τη Κίνα.  Στα βυζαντινά κείμενα το όνομα των Του – κίουε μεταγράφεται ως Τούρκοι!  Ο δυτικός λοιπόν κλάδος των Του – κίουε λαμβάνει αυτό το όνομα.

Όλες αυτές οι φυλές, οι Ιουάν – Ιουάν, οι Εφθαλίτες, οι Τ’ο – πά Βέι, οι Του – κίουε, υπάγονται στην τουρανική ή τουρκική οικογένεια, η οποία είναι παρακλάδι της μογγολικής και μορφολογικά μοιάζουν με τους Μογγόλους.  Επομένως, ευρύτερα ανήκουν στην κίτρινη φυλή.

Το 575 ανέβηκε στον θρόνο των δυτικών Του – κίουε ο Ταρντού και διέκοψε τις σχέσεις με τους ανατολικούς, αποκατέστησε τις σχέσεις με τους Κινέζους και εξασφάλισε τον πλήρη έλεγχο του δρόμου του μεταξιού.  Τότε είναι που σύμμαχοι του, οι Βυζαντινοί, θα φτάσουν μέχρι την Κίνα υπό την προστασία των Του – Κίουε. Αυτοί κυριαρχούν πλέον σε όλη την κεντρική Ασία και αναγκάζουν τους Εφθαλίτες να διαλυθούν και να σκορπιστούν.  Κάποιες απ’ αυτές τις πολεμικές φυλές θα έρθουν προς την Ευρώπη (μέσω Ρωσίας) και θα μείνουν γνωστοί στην ιστορία ως Άβαροι, που με ηγέτη τον χάνο Μπαγιάν θα πολιορκήσουν ανεπιτυχώς την Κωνσταντινούπολη.  Δημιούργησαν ένα κράτος τεράστιο από τη Βαλτική ως τον Δνείπερο και από τον Δούναβη μέχρι τον Έλβα!  Με το θάνατο του Μπαγιάν, θα περιοριστούν στα όρια της σημερινής δυτικής Ουγγαρίας και Ρουμανίας.

Οι δυτικοί  Του – κίουε (Τούρκοι) θα αποσπαστούν οριστικά από τους Ανατολικούς.  Οι δυτικοί δέχτηκαν την επίδραση του ιρανικού πολιτισμού και οι ανατολικοί του κινέζικου.  Οι δυτικοί Τούρκοι πέρα από τα κέρδη του δρόμου του μεταξιού, ασχολούνται με το κυνήγι και την κτηνοτροφία.  Τρέφονται με κρέας, γάλα και άλλα κτηνοτροφικά προϊόντα.  Ζουν σε σκηνές και μετακινούνται έφιπποι από τόπο σε τόπο ανάλογα με τις ανάγκες των κοπαδιών τους.  Οι πιο πλούσιοι είχαν τις σκηνές τους πάνω σε κάρα.  Η βασιλική οικογένεια ονομαζόταν Gοκ Turk και δεν είχε ιδιαίτερα προνόμια.  Όλες οι φυλές ήταν μπουντούν, δηλαδή ομάδες ελεύθερων ανθρώπων και όλοι οι άντρες ήταν πολεμιστές.  Τα κοπάδια και τις γεωργικές εργασίες αναλαμβάνουν δούλοι από τους αιχμαλώτους που έπιασαν.

✔Η θρησκεία τους ήταν απλή: λάτρευαν τις δυνάμεις της φύσης. Το ίδιο και η δικαιοσύνη. Η ανταρσία και η ανθρωποκτονία τιμωρούνται με θάνατο.  Τα άλλα αδικήματα αποζημίωναν τον παθόντα.  Αν π.χ. κάποιος έβγαζε το μάτι άλλου, ήταν υποχρεωμένος να του δώσει μια γυναίκα ή μια κόρη του.  Τη δικαιοσύνη την απένειμαν οι αρχηγοί των φυλών και ο βασιλιάς.

Το κύριο εμπόρευμά τους ήταν τα άλογα, που τα πουλάνε κυρίως στους Κινέζους.  Με την πάροδο του χρόνου η γεωργία έμπαινε στη ζωή τους και η ανάγκη για μόνιμους οικισμούς ήταν επιτακτική.


✔Με το θάνατο του μεγάλου χαν Μπακ – τσόρ (716) η δυτική τουρκική αυτοκρατορία αντιμετωπίζει τρομερή κρίση με πολλές εξεγέρσεις κατακτημένων λαών και σιγά σιγά καταρρέει.  Τότε είναι που φτάνουν στις παρυφές της αυτοκρατορίας τους οι Άραβες που είναι φορείς μιας νέας θρησκείας: του μουσουλμανισμού. Οι Άραβες για να κυριαρχήσουν στα κατακτημένα εδάφη χρειάζονται ισχυρές μισθοφορικές δυνάμεις.  Έτσι, στρέφονται προς τους Τούρκους, όπου με το πέρασμα των ετών θα στελεχώσουν το μεγαλύτερο μέρος του αραβικού στρατού. Σύντομα οι Τούρκοι μισθοφόροι σήκωσαν κεφάλι και ανέβαζαν και κατέβαζαν χαλίφηδες στην Βαγδάτη. Οι αμόρφωτοι Τούρκοι, τον 9ο αιώνα πήραν ουσιαστικά την Βαγδάτη!

Τον 10ο αιώνα μια ισχυρή Τουρκική ομάδα οι Καρλούκοι που ζούσαν στο κινεζικό Τουρκεστάν, διώχνονται από την κινεζική δυναστεία των Σονγκ, ξεχύνονται στις δυτικές στέπες της κεντρικής Ασίας και καταλαμβάνουν την Μπουχάρα, δημιουργώντας δικό τους βασίλειο. Τι το σημαντικό ενέχει αυτό το γεγονός;  Είναι το πρώτο στην ιστορία τουρκικό μουσουλμανικό βασίλειο.

✔Ένα άλλο τουρκικό φύλο, οι Γουζ, που ζούσαν και αυτοί στην κεντρική Ασία, μετά από πιέσεις των Κινέζων και των Ινδών, ωθήθηκαν προς τα δυτικά. Αυτοί γνώριζαν μεγάλη ακμή επί της δυναστείας ενός ηγεμόνα που ονομαζόταν Σελτζούκ. Ο εγγονός του, Τογρούλ – μπεγ, κατορθώνει να πειθαρχήσει τις ατίθασες πολεμικές ομάδες των Γουζ, που από τώρα και στο εξής θα γίνουν γνωστοί με το όνομα Σελτζούκοι. Η ικανότητα του Τογρούλ και η παράλυση του Χαλιφάτου της Βαγδάτης εξασφαλίζουν την υπεροχή τους σε όλη τη Μέση Ανατολή.]

✔Η πορεία και η αύξηση της δύναμης των Σουνιτών Σελτζούκων αφήνουν κατάπληκτο τον κόσμο.  Υπάρχουν τρεις χρονολογίες σταθμοί στην εντυπωσιακή πορεία τους:  το 1055 γίνονται επίσημοι προστάτες του Αββασίδη χαλίφη της Βαγδάτης.  Ο χαλίφης έχει τυπική εξουσία.  Την ουσιαστική εξουσία την κρατάνε οι Σελτζούκοι! Με πιο απλά λόγια, γίνονται οι εκπρόσωποι του μουσουλμανισμού. Το 1071 ο σουλτάνος τους, Αλπ – Αρσλάν, συντρίβει τους Βυζαντινούς στη μνημειώδη μάχη του Μαντζικέρτ (στην Ανατολική Μικρά Ασία). Ο ίδιος ο βυζαντινός αυτοκράτορας, Ρωμανός Διογένης, πιάνεται αιχμάλωτος!  Είναι ένα θανάσιμο χτύπημα για τους Βυζαντινούς. Το 1078 οι Σελτζούκοι καταλαμβάνουν την Δαμασκό και κυριαρχούν πλέον στον μουσουλμανικό κόσμο.

Μετά την νίκη τους στο Μαντζικέρτ, ίδρυσαν κράτος στην Μικρά Ασία με πρωτεύουσα το Ικόνιο. Από τότε που διώχτηκαν από τις στέπες, μέσα σε τριάντα χρόνια έγιναν κύριοι του Χαλιφάτου της Βαγδάτης και ίδρυσαν κράτος στη Μικρά Ασία. Ούτε οι Άραβες είχαν διεισδύσει τόσο βαθιά μέσα στην Βυζαντινή επικράτεια!

Η πρωτόγονη και απλή τους οργάνωση δίνει ενότητα στον μουσουλμανικό κόσμο, τη στιγμή που αρχίζουν οι σταυροφορίες. Οι Σελτζούκοι κατακτούν την Μικρά Ασία χάρη στην πολιτική τους.  Ο αγροτικός κόσμος είχε κουραστεί από τη φορολογική καταπίεση του Βυζαντινού κράτους.  Οι Σελτζούκοι τους ελάφρυναν τα φορολογικά τους και τους κέρδισαν. Έτσι, κατά χιλιάδες οι χριστιανικοί πληθυσμοί αλλαξοπιστούν με τη θέλησή τους!

Οι Σταυροφορίες που είχαν ως κύριο σκοπό να ανοίξουν το εμπόριο (μπαχαρικών και μεταξιού) με την Άπω Ανατολή, ένωσαν τους μουσουλμάνους και επέτρεψαν στους Σελτζούκους να επεκτείνουν την κυριαρχία τους στα σπουδαιότερα κέντρα του μουσουλμανικού κόσμου. Αλλά μόλις τελείωσαν οι Σταυροφορίες, ξεπρόβαλλαν ξανά οι έριδες ανάμεσα στις μουσουλμανικές αιρέσεις και η αυτοκρατορία τους κομματιάστηκε.

Στη δύσκολη αυτή στιγμή για τον μουσουλμανικό κόσμο φτάνει σαν σίφουνας η μάστιγα του τρομερού Μογγόλου Τζένγκις Χαν, που ξεκίνησε από τον ίδιο χώρο (Κεντρική Ασία), απ’ όπου ξεκίνησαν οι Ούννοι και οι Τούρκοι.  Οι Μογγόλοι καταλαμβάνουν την Βαγδάτη και την Συρία και ωθούν τα τουρκικά φύλα δυτικότερα.  Η ιστορία των Μογγόλων του Τζένγκις Χαν, του Χουλαγκού και των διαδόχων τους αποκτά μεγάλη σημασία και για την ιστορία της νεότερης Ελλάδας:  τα σαρωμένα και λεηλατημένα τουρκικά βασίλεια διαλύονται και τουρκικοί λαοί εξωθούνται προς τη Μέση Ανατολή και την Μικρά Ασία.

Μπροστά στην καταστροφή που έσπερναν οι Μογγόλοι, τα τουρκικά φύλα υποχωρούν προς τα μουσουλμανικά εδάφη.  Οι Μογγόλοι τα ακολουθούν και κατακτούν την Περσία, καταλαμβάνουν την Βαγδάτη και έπειτα τη Συρία. Πλέον, τα τουρκικά φύλα ωθούνται προς την Μέση Ανατολή.

✔Μια από τις πιο δραστήριες ομάδες των Τούρκων είναι οι Ογούζιοι ή Ογούζοι κατά τους Βυζαντινούς. Μέχρι τον 10ο αι. ζουν νομαδικά. Κατά τον 11ο αι. εγκαθίστανται στην Σογδιανή (Ανατολική Περσία).  Αποδέχονται τον μουσουλμανισμό, αλλά το παράξενο είναι πως επιβάλλουν τη γλώσσα τους στους γειτονικούς λαούς και τους εκτουρκίζουν. Οι Ογούζοι δεν είχαν δική τους γραφή και τα πρώτα τους κείμενα γράφονται σε κινέζικη μορφή!  Στη Σογδιανή θα υιοθετήσουν το αραβικό αλφάβητο. Από αυτούς λοιπόν τους Ογούζους κατάγονται και οι Οσμανλήδες ή Οθωμανοί Τούρκοι.

Ανάμεσα στις πολεμικές ομάδες των Ογούζων, οι οποίες πιέστηκαν από τους Μογγόλους, είναι και η ομάδα του Ερτογρούλ Παντισάχ, που το 1224 εγκαθίσταται στην περιοχή της Αρμενίας. Είναι γιος του φυλάρχου Σουλεϊμάν Παντισάχ και πατέρας του Οσμάν ή Οθμάν, αρχηγέτη της οθωμανικής γενιάς. Γύρω από τον Ερτογρούλ συγκεντρώνονται 400 οικογένειες με τα κοπάδια τους.  Υπό την πίεση των Μογγόλων εγκαταλείπουν την Αρμενία και υποχωρούν δυτικά, δηλαδή στη Μικρά Ασία.  Καθώς υποχωρούσαν, βρέθηκαν στο πεδίο της μάχης ανάμεσα στους Μογγόλους και στο στρατό του Σελτζούκου σουλτάνου Αλαεντίν Καϊκομπάντ Α΄. Ο Ερτογρούλ πήρε το μέρος του ομόφυλού του Σελτζούκου και βοήθησε στη νίκη του Αλαεντίν.

Ως ανταμοιβή του δόθηκε η περιοχή Ντουμανίτς, στον Όλυμπο της Βιθυνίας, για να βόσκουν τα κοπάδια τους, και οι πεδιάδες Σογούτ για χειμαδιά. Έτσι, ο Ερτογρούλ ανέλαβε να φυλάει τα σύνορα με τους Βυζαντινούς, δηλαδή έπαιζε έναν ρόλο παρόμοιο με των Βυζαντινών Ακριτών.  Ο σουλτάνος, εκτιμώντας την αφοσίωσή του, του παραχώρησε ένα τιμάριο στην περιοχή Πουζουνού (Εσκί Σεχίρ).  Εκεί έζησε ειρηνικά πενήντα χρόνια, χωρίς να αναφέρεται κάτι αξιόλογο γι’ αυτόν.  Πέθανε το 1288 και ο τάφος του αποτελεί ένα από τα πιο σεβαστά μνημεία των Οθωμανών. Άφησε τρεις γιους: τον Οσμάν ή Οθμάν, ιδρυτή της οθωμανικής δυναστείας, τον Γκουντουζάλπ και τον Σαρουγιατί Σαβετζί.


✔Ο Οσμάν γεννήθηκε το 1259 και πέθανε το 1326.  Επονομάστηκε γαζής, δηλαδή νικητής.  Έδειξε εξαιρετικές ικανότητες.  Κατέλαβε το βυζαντινό φρούριο Χεμέγκια και έπιασε αιχμάλωτο τον Βυζαντινό διοικητή Μιχαήλ Κόσσυφο, τον οποίον έκανε φίλο του και αφού αλλαξοπίστησε ονομάστηκε Κέσσε.  Αυτός τον βοήθησε να εδραιώσει το οθωμανικό κράτος.

Το σελτζούκικο σουλτανάτο του Ικονίου πλήρωνε φόρο υποτέλειας στους Μογγόλους.  Το 1298 σουλτάνος έγινε ο Αλαεντίν Καϊκομπάντ Γ΄ και αυτό, δίχως να γνωρίζουμε τους λόγους, προκάλεσε αντιδράσεις στους Μογγόλους. Εισέβαλλαν στο σουλτανάτο και καθαίρεσαν τον Αλαεντίν Γ΄, μοιράζοντας τις κτήσεις του στους υποτελείς μικροηγεμονίσκους τους (1300). Ελάχιστοι διατήρησαν τις κτήσεις τους. Ένας απ’ αυτούς ήταν και ο Οσμάν.  Το 1300 αποτελεί χρονιά ορόσημο:  είναι η χρονολογία γέννησης του κράτους των Οθωμανών.  Ήταν ένα ασήμαντο κρατίδιο (εμιράτο), που κανένας δεν το έπαιρνε στα σοβαρά. Αυτή η ασημαντότητά του το έσωσε από τους Μογγόλους!

Ο Οσμάν, με σύμβουλό του πάντα τον Κέσσε, συγκέντρωσε την προσοχή του στην παραλυμένη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Άρχισε να κατακτά διάφορες περιοχές και το 1307 περικύκλωσε την Προύσα. Η κατάσταση παρέμεινε στάσιμη ως το 1326, οπότε η πόλη παραδόθηκε στον Ορχάν, τον γιο του Οσμάν. Με πρωτεύουσά τους πλέον την Προύσα, οι Οθωμανοί εισέβαλλαν στην περιοχή της Νίκαιας και πολιόρκησαν τη Νικομήδεια.  Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ανδρόνικος Γ΄ Παλαιολόγος προσπάθησε να σώσει τη Νίκαια με μια τολμηρή εκστρατεία. Οι Οθωμανοί τον πρόλαβαν στη Χρυσούπολη και το 1330 δόθηκε η μόνη αξιόλογη μάχη ανάμεσα σε Βυζαντινούς και Οθωμανούς, στην οποία οι Βυζαντινοί κατατροπώθηκαν και η Νίκαια έπεσε οριστικά το 1331.

Με την κατάληψη της Νίκαιας οι Οθωμανοί σταμάτησαν τους κατακτητικούς πολέμους και ασχολήθηκαν με την αναδιοργάνωση του κράτους τους, με ψυχή τον αδελφό του Ορχάν, Αλαεντίν, που πήρε το αξίωμα του Βεζίρη. Το υπόλοιπα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά: οι Οθωμανοί θα κατακτήσουν μεθοδικά όλη τη Μικρά Ασία, τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και θα γίνουν μια από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες της ιστορίας.

🚩Εδώ όμως γεννάται ένα σοβαρό ερώτημα: πώς είναι δυνατόν 400 οικογένειες, οι οποίες έφτασαν με τον Ερτογρούλ στη Μικρά Ασία, να πέτυχαν αυτά τα εντυπωσιακά επιτεύγματα; Το κλειδί της απάντησης βρίσκεται στις διάφορες χριστιανικές αιρέσεις των λαών της Μικράς Ασίας!

Οι λαοί της Μικράς Ασίας διατήρησαν την ιδιαιτερότητά τους κατά την περσική κυριαρχία, όσο και κατά τα ελληνιστικά, τα ελληνορωμαϊκά και τα βυζαντινά χρόνια, με μια τυπική αυτονομία, με τα ήθη, έθιμα, παραδόσεις και την ξεχωριστή ψυχοσύνθεσή τους.  Όμως, εκτός τους ελληνικούς πληθυσμούς, έχασαν την αρχική τους γλώσσα και διαμόρφωσαν γλωσσικά ιδιώματα με βάση τα ελληνικά. 
Εξαίρεση αποτελούσαν οι Αρμένιοι και οι Κούρδοι.

Η ιδιαιτερότητα των λαών της Μικράς Ασίας εκφράστηκε με τις αιρέσεις.  Το βυζαντινό κράτος στηρίχτηκε σε τρία σημεία: στον τρομερό γραφειοκρατικό του μηχανισμό, στην παντοδύναμη Ορθόδοξη εκκλησία και στον μισθοφορικό του στρατό.  Οι λαοί πλήρωναν μεγάλους φόρους για να στηριχτεί η αυτοκρατορία. Όσο όμως περιοριζόταν η έκταση του κράτους, τα φορολογικά βάρη γίνονταν δυσβάσταχτα.  Οι λαοί αντιδρούν στην καταπίεση με αιρέσεις, που εκφράζουν το γενικότερο κίνημα αντίστασής τους.  Η Αντιόχεια είναι η έδρα του μονοφυσιτισμού και του νεστοριανισμού.  Όσο συρρικνώνονται τα βυζαντινά σύνορα, οι αιρέσεις είναι η έκφραση της αντίδρασης. Οι Αρμένιοι τείνουν προς τον μονοφυσιτισμό. Στο κέντρο της Μικράς Ασίας αναπτύσσεται ο μανιχαϊσμός, ο νεστοριανισμός, οι εικονομάχοι Ίσαυροι, οι παυλικιανοί στον Πόντο, οι τονδρακήτες και άλλες αιρέσεις.

Οι Βυζαντινοί καταδίωξαν άγρια τις αιρέσεις αυτές, σφάζοντας τους οπαδούς τους ανελέητα.  Πολλοί μανιχαϊστές κάηκαν μέσα στις εκκλησίες τους.  Οι παυλικιανοί θα σφαχτούν και ένα μέρος τους θα μεταφερθεί στην Θράκη, όπου εξελίχτηκε αργότερα ο βογομιλισμός.  Πολλοί νεστοριανοί κατέφυγαν στις αραβικές χώρες και έφτασαν ως την Σιβηρία. Μεγάλο τμήμα του στρατού του Τζένγκις Χαν ήταν νεστοριανοί!  Επίσης, οι περίφημοι ακρίτες του Βυζαντίου, που είχαν αυτονομία και φοροαπαλλαγές, όταν περιορίστηκε το βυζαντινό έδαφος, τους επιβλήθηκε φόρος, για τον οποίον θα αντιδράσουν και ουσιαστικά θα στραφούν εναντίον του Βυζαντίου.

✔Κάπως έτσι ήταν η κατάσταση, όταν κατέφτασαν οι πρώτες τουρκικές πολεμικές ομάδες.  Πρώτα οι Σελτζούκοι, που νικούν τους Βυζαντινούς, παίρνουν με το μέρος τους λαούς, οι οποίοι είχαν υποστεί καταπιέσεις και διώξεις, και τους απαλλάσσουν από τη βαριά φορολογία. Την περιορίζουν στο 10%, ενώ οι Βυζαντινοί τους απομυζούσαν από 50% έως και 70%!  Η απαλλαγή της φορολογίας γίνεται υπό τον όρο του «εξισλαμισμού». Οι λαοί αποδέχτηκαν τον ισλαμισμό στην αρχή επιφανειακά, αλλά διατηρούσαν την πίστη τους στις αιρέσεις. Μόνο οι Έλληνες, αν και όχι όλοι, και οι Αρμένιοι διατήρησαν την θρησκεία τους, αφού αρχικά δεν υπήρχε βίαιος εξισλαμισμός. Επομένως, οι λαοί της Μικράς Ασίας και οι Ακρίτες είναι το μυστικό της επιτυχίας των Τούρκων. Οι μη ορθόδοξοι χριστιανοί της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, που ήταν η πλειοψηφία, θεώρησαν τους Τούρκους θεόσταλτο δώρο, οι οποίοι τιμώρησαν την κακία και την αλαζονεία των καταπιεστών τους, δηλαδή των Βυζαντινών!

Οι Σελτζούκοι, που ονόμασαν το κράτος τους Σουλτανάτο των Ρουμ (Ρωμαίων), συνεργάστηκαν με τους λαούς της Μικράς Ασίας, δείχνοντας κατανόηση στην ιδιαιτερότητά τους και ενίσχυσαν την αυτονομία τους, ενώ πρόσφεραν και καλύτερες βιοτικές συνθήκες από εκείνες που ίσχυαν επί βυζαντινής κατοχής. Η ευμενής λοιπόν πολιτική των πρώτων Σελτζούκων και η μετριοπάθεια απέναντι στους χριστιανικούς πληθυσμούς υποβοήθησαν στη σταδιακή παρακμή και πτώση της βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Όσο οι Βυζαντινοί σκλήραιναν την καταπίεση καθώς έχαναν εδάφη, οι καταπιεσμένοι αγρότες της Μικράς Ασίας απαρνιόντουσαν τον χριστιανισμό για να σωθούν από τις βυζαντινές διώξεις. Οι Τούρκοι (Σελτζούκοι, Τουρκομάνοι, Οθωμανοί) δημιουργούσαν ισχυρές πολεμικές ομάδες, που γίνονται ο μηχανισμός της εξουσίας τους, αλλά αφήνουν τους λαούς στην αυτονομία τους και στην ιδιαιτερότητά τους.  Απλώς, ελέγχουν στρατιωτικά τους λαούς. Οι Τούρκοι ήταν ξενόφερτοι, που κρατούσαν την εξουσία με το σπαθί τους, αλλά δεν έκαναν την Μικρά Ασία πατρίδα τους, αφού ήταν πατρίδα άλλων λαών. Ήταν κυρίαρχοι των περιοχών που καταλάμβαναν, αλλά εντούτοις ξένοι, μόνο κυριαρχούσαν σε λαούς!

Τα τουρκικά φύλα, τα οποία ήρθαν με τα κοπάδια τους, τις γυναίκες και τα παιδιά τους, ήταν μικρές ομάδες.  Οι Σελτζούκοι, μερικές δεκάδες χιλιάδες, και το μικρότερο φύλο οι περίπου 3000 χιλιάδες Οθωμανοί, άντρες, γυναίκες, παιδιά.  Η επιτυχία τους εναντίον των Βυζαντινών οφείλεται στη στήριξη που βρήκαν από τους καταπιεσμένους λαούς της Μικράς Ασίας. Οι ηττημένοι μισθοφόροι των Βυζαντινών αθρόα θα προσχωρούν στις τουρκικές ομάδες.  Άρα, το ντόπια στοιχεία, τα οποία περνάνε στο στρατό των Τούρκων, γίνονται Τούρκοι, με την έννοια ότι λειτουργούν στα πλαίσια της τουρκικής πολεμικής ομάδας.  Επιλέγονται οι ικανότεροι ντόπιοι για στρατιώτες, αφού φυσικά τους κάνουν πρώτα μουσουλμάνους. Οι ελάχιστοι Οθωμανοί, που έφτασαν με τον Ερτογρούλ στη Μικρά Ασία, σε δυο αιώνες θα κυριαρχούν από την Ισπανία και την Κεντρική Ευρώπη ως την Αραβία και την Περσία!  Οι Τούρκοι λοιπόν είναι πολεμική ομάδα που κυριαρχούν στους λαούς της Μικράς Ασίας, η οποία δεν είναι πατρίδα τους. Αυτή θα πρέπει να αναζητηθεί στη μακρινή Ανατολή, στο Τουρκεστάν ή και πέρα απ’ αυτό.

✔Η κατάσταση αυτή θα διατηρηθεί ως και τα τέλη του 18ου αι., όταν προβάλλεται η αρχή των εθνοτήτων και λαοί πάνω στους οποίους κυριαρχούν αποκτούν εθνική συνείδηση και θα κερδίσουν την εθνική τους ανεξαρτησία:  πρώτοι οι Έλληνες, ύστερα οι άλλοι Βαλκάνιοι, αλλά ως ένα βαθμό και οι Αρμένιοι και οι Κούρδοι. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα οι Τούρκοι αναζητούν και οι ίδιοι την εθνική τους ταυτότητα.  Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αι. και τις αρχές του 20ου οι Τούρκοι περνάνε μια περίοδο τρομερής κρίσης εθνικής ταυτότητας.

Οι κορυφώσεις της κρίσης αυτής φαίνονται από την εισήγηση του Μιδάτ – πασά να μετατραπεί η οθωμανική αυτοκρατορία σε ομοσπονδία εθνικών κοινοτήτων, όπου οι Τούρκοι θα είχαν την διοίκηση, καθώς και η απόφαση του κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος» να εκτουρκίσει τους λαούς, στους οποίους κυριαρχούν. Αρχικά, έλεγαν πως έπρεπε να προβάλλουν την αρχή του παντουρανισμού, που θα συμπεριλάμβανε όλους τους τουρκόφωνους λαούς. Όμως, απογοητεύτηκαν από την δυσκολία του εγχειρήματος και περιόρισαν τις θέσεις τους στο λεγόμενο οθωμανισμό, αλλά και πάλι διαψεύστηκαν. Οι εθνικές διεκδικήσεις των λαών και η προετοιμαζόμενη εξέγερση των λαών των Βαλκανίων (Βαλκανικοί Πόλεμοι), οδήγησε τους εκπροσώπους του κομιτάτου, στο συνέδριό τους το 1911 στη Θεσσαλονίκη, να εκτουρκίσουν με τη βία τους λαούς και, όσους δεν υποκύψουν, να τους σφάξουν!  Σ’ αυτά τα πλαίσια οργανώθηκε η γενοκτονία των Αρμενίων και η σφαγή και το ξερίζωμα των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, επειδή ακριβώς αυτοί οι δυο λαοί είχαν αποκτήσει εθνική συνείδηση και δεν ήταν δυνατό να εκτουρκιστούν!

Για το τέλος, θα αναφέρουμε ενδεικτικά πολυπληθείς μουσουλμανικές φυλές της σημερινής Τουρκίας, που δεν είναι τουρκικές:

Οι Κούρδοι είναι απόγονοι των Καρδούχων.
Οι Γιουρούκοι είναι απόγονοι αρχαίων κατοίκων της Μ. Ασίας.
Οι Κιλίζ Μπας (Ερυθρίνοι) είναι γηγενείς τις Μ. Ασίας.
Οι Σάννοι ή Τσάννοι είναι αρχαίος λαός της Μ. Ασίας.
Οι Κιρκάσιοι οι οποίοι κατάγονται από τον Καύκασο.
Οι Άφσαροι είναι οι Ίσαυροι των Βυζαντινών.
Οι Κόλχοι ή Μίγγρελοι είναι οι απόγονοι των Κόλχων.
Οι Βιθυνοί μουσουλμάνοι δεν είναι Τούρκοι, αλλά Μικρασιάτες.
Οι Δερβίσες είναι Μικρασιάτες εξέλιξη της παλιάς χριστιανικής αίρεσης των νεστοριανών.
Οι Πομάκοι είναι αρχαίο θρακικό φύλο.
Οι Γαλάτες είναι ο λαός που εγκαταστάθηκε στην Μ. Ασία κατά τα ελληνιστικά χρόνια.
Οι Λαζοί είναι και αυτοί από τους αρχαίους λαούς της Μ. Ασίας, συγγενείς των Κόλχων.
Οι Μεσοχαλδηνοί είναι απόγονοι αρχαίων κατοίκων στην περιοχή της Τραπεζούντας.
Οι Ζεϊμπέκοι είναι Θράκες εξισλαμισμένοι.
Οι Πόντιοι που έμειναν στην Μ. Ασία, και αν εξαιρέσουμε ίσως τα τουρκικά τους ονόματα, έχουν την ίδια διάλεκτο, μουσική και αρκετά έθιμα με τους ομόφυλούς τους που κατέφτασαν στην Ελλάδα.

Συγγραφέας άρθρου, Χρήστος Μπαρμπαγιαννίδης
Πηγή. Ιστοσελίδα, Ερανιστής.

Ενδεικτική βιβλιογραφία που δίνει η ιστοσελίδα

- Περικλής Ροδάκης, Ο ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΟΤΗΤΩΝ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΟΡΔΙΟΣ
- Νικόλαος Χειλαδάκης, ΠΟΙΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ;, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ
- http://en.wikipedia.org/wiki/Turkish_people tablet.

20/12/2016. ΑΡΕΤΗ ΤΟΥ ΣΥΝΥΠΑΡΧΕΙΝ [amae].

on Tuesday, 20 December 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. Δημήτριος Μπάκας

20/12/2016. ΑΡΕΤΗ ΤΟΥ ΣΥΝΥΠΑΡΧΕΙΝ [amae].

Είναι η ψυχική δύναμη για ενεργή  συμμετοχή, ώστε να δημιουργηθούν  οι απόλυτα αναγκαίες συνθήκες, που όταν συντρέξουν  λαμβάνει χώρα η  μετάλλαξη και  μετουσίωση όλων των μερών σε μια  σύνθεση με νέα χαρακτηριστικά. Τότε το συνονθύλευμα μετατρέπεται σε ομάδα.  Τότε το όλον λαμβάνει μορφή  και δικό του περιεχόμενο. Τότε υπάρχει και ουσιαστικά  το είναι της Κοινωνίας. Τότε μπορούμε να μιλάμε για ομάδα, οικογένεια, κοινωνία,  έθνος και Πατρίδα. Είναι τότε που έχουμε μπει στα πλαίσια της ηθικής συνύπαρξης. Τότε νοιώθουμε τον άλλο, ως εαυτό. Τότε στην αξιοπρέπεια του άλλου καθρεφτίζεται η δική μας αξιοπρέπεια και κάθε περιορισμός δικός μας είναι έκφανση και αποδέσμευση εσωτερικής μας ελευθερίας. Τότε αναδύεται η ρεαλιστική αγάπη. Τότε  τα προβλήματα γίνονται πιο ευεπίλυτα.

Πότε όμως συμβαίνει αυτό για ένα σύνολο  ανθρώπων; Η ιαπωνική λέξη amae , θαρρώ, ότι μας δίνει την απόλυτα  ωραία έκφραση. Είναι η μαγική, θα έλεγα στιγμή, κατά την οποία νοιώθουμε το υπέροχο συναίσθημα ότι ανήκουμε σε ένα σύνολο, στο οποίο θέλουμε να ανήκουμε και εκείνο μας θέλει ως μέλος του.

Όντως συμφωνούμε όλοι μας, ότι δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα από το να γυρίζεις σπίτι σου που τόσο ο ίδιος θέλεις και να νοιώθεις την αγάπη όλης της οικογένειάς σου ή να πηγαίνεις  στο χώρο της εργασίας σου και να αισθάνεσαι ότι και οι συνεργάτες σου σε περιμένουν με λαχτάρα να είσαι κοντά τους ή ακόμη και όταν είσαι μακριά τους θα επιθυμούσανε να σε έχουν δίπλα τους και ανάμεσά τους.
Το ιδεόγραμμα της ιαπωνικής γλώσσας είναι όντως εκφραστικότατο. Απεικονίζει τη μητέρα να κρατάει στην αγκαλιά της το μωρό της! Είναι η κορυφαία εκείνη στιγμή, κατά την οποία το μωρό αισθάνεται τη μεγαλύτερη στοργή και ασφάλεια και η μητέρα κρατάει ό,τι πολυτιμότερο έχει στη ζωή.

Τον αρχέτυπο αυτό ανθρώπινο δεσμό μεταξύ των ανθρώπων οφείλουμε να καλλιεργήσουμε  σήμερα.  Σήμερα που η ανθρωπότητα κάλυψε τόσο μεγάλη έκταση,  ολόκληρο τον Πλανήτη μας, η οποία ξεφεύγει από τα όρια της ατομικής  σύλληψης και ισχύος- δράσης μόνον μια   ευρύτερη συμμετοχική αλλά και αρμονική δράση μπορεί να φέρει θετικά αποτελέσματα.

Τότε μπορούμε να πούμε ότι βρισκόμαστε στο πεδίο της σημερινής έννοιας της ηθικής, δηλαδή στο διαλογικό χαρακτήρα της δημοκρατικής  ποιοτικής  συνύπαρξης. Ο διαλογικός τρόπος επικοινωνίας και επίλυση των διαφορών που παρά τα όσα στοιχεία ανωριμότητας  συναντάμε καθημερινά, ειδικά στη χώρα μας,  είναι ο μόνος ηθικός δρόμος πορείας μας. Η άσκηση και αγωγή, όλων μας  για τη   δημιουργία κοινωνικής  συνείδησης, που να ενώνει με συμπληρωματικό τρόπο ανταγωνιστικούς όρους: συναίρεση/ σύγκρουση, ελευθερία-ισότητα-αδελφοσύνη ,δικαιώματα/υποχρεώσεις, εθνική ενότητα/κοινωνικοί και ιδεολογικοί ανταγωνισμοί.

Η αναγέννηση της κοινωνίας προϋποθέτει αναγέννηση του ατόμου, ως νέα έννοια του πολίτη και μέλους της σύγχρονης κοινωνίας. Προϋπόθεση είναι όμως η ανάπτυξη της αλληλεγγύης και αυτή είναι συνυφασμένη με την εμπιστοσύνη και το αίσθημα ευθύνης δηλαδή με την ανάπτυξη μιας ανθρωπο-ηθικής.
 
Ορίστε και πάλι μπροστά μας  το πρόταγμα ολιστικήςπαιδείας που συνιστά το μεγάλο και επικίνδυνο σημερινό έλλειμμα της κοινωνίας μας.
                                                                                           Δημήτρης Κ. Μπάκας

2014-03-07. Από τη Σύμη στις 7 Μαΐου του 1945 μέχρι την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου

on Wednesday, 12 March 2014. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Αντιναύαρχος ε.α. Π.Ν. Δρ Στυλιανός Πολίτης

2014-03-07. Από τη Σύμη στις 7 Μαΐου του 1945 μέχρι την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου

Η πρώτη Συμφωνία για την άνευ όρων παράδοση της Δωδεκανήσου και ο ρόλος των συμμαχικών Πλοίων Α/Τ ΚΡΗΤΗ και H.M.S. EXMOOR

Στις 9 Μαΐου 1945 ο Ναύαρχος Κάρλ Ντένιτς (Karl Doenitz) υπογράφει την άνευ όρων συνθηκολόγηση του Γ’ Ράιχ. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε τελειώσει αφήνοντας πίσω του ερείπια χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες. Η Ελλάδα μια ηρωική χώρα που τόσο καθοριστικός ήταν ο ρόλος της στην έκβαση του Αγώνα πανηγύριζε πρώτη. Ξεχωριστή ήταν και η χαρά των Δωδεκανησίων οι οποίοι έβλεπαν την ενσωμάτωση τους με την Μητέρα Ελλάδα να βρίσκεται στο κατώφλι.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

2014-03-11. Η κατάληψη του Τουρκικού Πολεμικού TRABZON στον όρμο Κυδωνιών (Αϊβαλί)

on Wednesday, 12 March 2014. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Αντιναύαρχος ε.α. Π.Ν. Δρ Στυλιανός Πολίτης

2014-03-11. Η κατάληψη του Τουρκικού Πολεμικού TRABZON στον όρμο Κυδωνιών (Αϊβαλί)

Νοέμβριος 1912, και ο Α’ Βαλκανικός πόλεμος βρισκόταν σε εξέλιξη. Οι στρατιώτες μας με πρώτο το γενναίο Στρατηλάτη Διάδοχο Κωνσταντίνο, σκορπούσαν τη λευτεριά. Αρχίζοντας με την εξόρμηση τους στις 5 Οκτωβρίου προς την Ελασσόνα είχαν προχωρήσει μαχόμενοι ηρωικά στις διαβάσεις Ολύμπου - Καμβουνίων και στις 9 Οκτωβρίου είχαν κατανικήσει την Τουρκική Στρατιά στο Σαραντάπορο.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

2014-03-25. Η Πολιορκία της Ακροπόλεως από τον Κιουταχή και ο Ηρωικός Θάνατος της «Νταλιάνας»

on Wednesday, 12 March 2014. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Αντιναύαρχος ε.α. Π.Ν. Δρ Στυλιανός Πολίτης

2014-03-25. Η Πολιορκία της Ακροπόλεως από τον Κιουταχή και ο Ηρωικός Θάνατος της «Νταλιάνας»

Υπάρχουν κάποια άτομα που η Ιστορία τα έχει παραμερίσει. Ένα τέτοιο πρόσωπο είναι ο Γιάννης Γκούρας. Ένας ήρωας του 1821, που μία πράξη του για την οποία δεν είμαστε και απόλυτα βέβαιοι, τον καταδίκασε στο να μην πάρει τη δόξα των άλλων πολεμιστών. Όπως θα δούμε παρακάτω, άνθρωποι δικοί του δολοφόνησαν έναν άλλο μεγάλο ήρωα της Παλιγγενεσίας τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης είχε πει για τον εαυτό του: «Όταν θέλω γίνομαι άγγελος, και όταν θέλω πάλε γίνομαι διάβολος».

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

 

2014-05-29...29-05-1453. Η Άλωση

on Wednesday, 28 May 2014. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

του Μελέτη Η. Μελετόπουλου

2014-05-29...29-05-1453. Η Άλωση

Η 29η Μαϊου 1453 χωρίζει βίαια την Ελληνική Ιστορία στο πριν και στο μετά. Πριν, ο Ελληνισμός ήταν (με διακυμάνσεις και φθίνουσα πορεία τους τελευταίους αιώνες) η παγκόσμια υπερδύναμη. Ακόμη και στα στερνά του, το Βυζάντιο, έχοντας χάσει τα απέραντα εδάφη του, εξακολουθούσε όμως να κατέχει το σημαντικώτερο γεωπολιτικό σημείο του πλανήτη. Την Κωνσταντινούπολη.
    Μετά την Άλωση, ο Ελληνισμός υπέστη την μεγαλύτερη δοκιμασία της τρισχιλιετούς ιστορίας του. Μεγάλο μέρος των ελληνικών πληθυσμών (κυρίως στην Μικρά Ασία) εξισλαμίστηκε.  Ένα άλλο μέρος εσφάγη από τους προελαύνοντες Τούρκους. Πολλοί εξανδραποδίστηκαν και πουλήθηκαν σκλάβοι στα μεγάλα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής.
    Χιλιάδες Έλληνες, όσοι προνόησαν και όσοι πρόλαβαν, μετανάστευσαν στην Δυτική Ευρώπη και δημιούργησαν παροικίες στην Ιταλία, την Γαλλία, την Αγγλία, την Ισπανία (ποιός γνωρίζει ότι Έλληνες  μισθοφόροι πολέμησαν  στην Νότιο Αμερική με τους Ισπανούς Κονκισταδόρες;). Οι ελληνικές παροικίες στην Ευρώπη έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην ιδεολογική, οικονομική και πολιτική προετοιμασίας της Ελληνικής Ανεξαρτησίας.
    Αυτοί που έμειναν ζωντανοί και εγκλωβισμένοι στο πλαίσιο της οθωμανικής κατοχής, υπέστησαν την μοίρα των δούλων. Έγιναν ραγιάδες (ο όρος παράγεται από την τουρκομογγολική λέξη «reya”, που σημαίνει κοπάδι). Οι ραγιάδες δεν είχαν απολύτως κανένα ανθρώπινο δικαίωμα, ούτε κάν στην ζωή. Είχαν μόνο την υποχρέωση να πληρώνουν δυσβάστακτους φόρους και να δίνουν τα παιδιά τους στο παιδομάζωμα.
    Στα πλαίσια της δουλείας, αναπτύχθηκε μία ελληνική ιθύνουσα τάξη από την Εκκλησία, τους Φαναριώτες και τους τοπικούς προεστούς, η οποία προστάτευσε τα συμφέροντα των υποδούλων και προώθησε την ελληνική παιδεία, πληρώνοντας τακτικό φόρο αίματος στους κατακτητές. Αυτά διατήρησαν ζωντανό τον υπόδουλο Ελληνισμό μέχρι την εποχή της Επανάστασης.
    Τους πρώτους αιώνες μετά την Άλωση, μεγάλο μέρος των ελληνικών πληθυσμών μετακινήθηκε σε ορεινές περιοχές, ώστε να εκφύγει του τουρκικού ελέγχου. Εκείνη την εποχή οικοδομήθηκαν τα συγκροτήματα οικισμών σε μεγάλα υψόμετρα (Ζαχοροχώρια, Πίνδος κλπ.), όπου ο έλεγχος των κατακτητών ήταν λιγώτερο ασφυκτικός. Ο παρηκμασμένος Ελληνισμός του ύστερου Βυζαντίου στα βουνά απέκτησε σφρίγος, σκληραγωγήθηκε και ξαναβρήκε την δύναμή του. Ανέδειξε ως ηγέτες τους πιό άξιους και διαμόρφωσε λειτουργικούς θεσμούς και αποτελεσματική αυτοδιοίκηση. Δηλαδή ανέκτησε τα δωρικά του χαρακτηριστικά. Το τελευταίο υπήρξε η κυριώτερη προϋπόθεση του Εικοσιένα.
    Το 1821, ο Ελληνισμός επαναστάτησε γιά να ανατρέψει τις συνέπειες της Αλώσεως Μέχρι σήμερα, μετά από αλλεπάλληλους ελληνοτουρκικούς πολέμους, μόνον εν μέρει το έχει επιτύχει.

2014-09-02. Ατατούρκ: Ο τζιχαντιστής που κατέστρεψε τη Σμύρνη!

on Tuesday, 02 September 2014. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Βλάσης Αγτζίδης, Δρ Σύγχρονης Ιστορίας, Μαθηματικός

2014-09-02. Ατατούρκ: Ο τζιχαντιστής που κατέστρεψε τη Σμύρνη!

«…Πήγαμε λίγο πιο έξω, φρίκη! Βρεθήκαμε σε μια χαβούζα (σ.τ.σ. μεγάλο ανοιχτό λάκο). Γύρω γύρω, στα χείλια της χαβούζας σπαρταρούσαν κορμιά, και μέσα η χαβούζα ήταν γεμάτη κεφάλια. Έπαιρναν όποιον έπιαναν, τον πήγαιναν στην άκρια της χαβούζας, έκοβαν το κεφάλι και το έριχναν μέσα στην χαβούζα και τα κορμιά τα άφηναν να σπαρταρούν γύρω γύρω. Ήταν φοβερό. Όσοι το είδαν τρελάθηκαν. Το τρελοκομείο γέμισε από τρελούς σαν ήρθαμε. Εκεί σ’ αυτό το μέρος χάσαμε και τον πατέρα μου….»

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια!

2014-09-06. Παύλος Σαντορίνης: Το εκατοστομετρικό ραντάρ - Μία μεγάλη Ελληνική εφεύρεση

on Saturday, 06 September 2014. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Ε. Γεωργούσης, Απτχος ε.α., Πρόεδρος Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων

2014-09-06. Παύλος Σαντορίνης: Το εκατοστομετρικό ραντάρ - Μία μεγάλη Ελληνική εφεύρεση

Παύλος Σαντορίνης: Έλληνας πολιτικός μηχανικός, φυσικός, και σπουδαίος σύγχρονος εφευρέτης. (Ιούνιος 1893 - 19 Οκτωβρίου 1986). Το εκατοστομετρικό ραντάρ είναι καθαρά Ελληνική εφεύρεση του καθηγητού του Ε.Μ. Πολυτεχνείου Παύλου Σαντορίνη ο οποίος σπούδασε στην Ελβετία από το 1905 έως το 1919 και ήταν φυσικός του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης και πολιτικός μηχανικός του Ομοσπονδιακού Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, μαθητής, φίλος και συνεργάτης του Αλβέρτου Αϊνστάιν, κατά την περίοδο εκείνη.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2014-09-10. Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ-ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

on Wednesday, 10 September 2014. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γραφει ο Χρήστος Γιανταμίδης

2014-09-10. Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ-ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Η συγκέντρωση των Ελληνικών Δυνάμεων στα λιμάνια Πανόρμου, Κιζίκου και στην χερσόνησο της Ερυθραίας, έτοιμες να επιβιβαστούν στα πλοία και να αναχωρήσουν για την Ελλάδα, έφερε πανικό στον άμαχο Ελληνικό πληθυσμό ο οποίος συνέρρεε απροστάτευτος προς την Σμύρνη για να σωθεί, μη γνωρίζοντας ότι η Σμύρνη θα ήταν ο τόπος της τελευταίας τραγωδίας για δεκάδες χιλιάδες από αυτούς.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

2014-09-16. Ποιό ήταν το πραγματικό σχέδιο της Φιλικής Εταιρείας

on Tuesday, 16 September 2014. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Δρ Μελέτης Η. Μελετόπουλος, Συνεργάτης μας.

2014-09-16. Ποιό ήταν το πραγματικό σχέδιο της Φιλικής Εταιρείας

Από τα Απομνημονεύματα του Ξάνθου προκύπτει ότι ο σκοπός της Φιλικής Εταιρείας ήταν η γενική επανάσταση «διά την ανέγερσιν και απελευθέρωσιν του Ελληνικού Έθνους».
Ήταν ένα καθαρά εθνικό σχέδιο, το πολυεθνικό όραμα του Ρήγα («Βούλγαροι κι Αρβανίταις και Σέρβοι και Ρωμηοί») είχε εγκαταλειφθεί  χάριν της συμπήξεως καθαρά ελληνικού κράτους.

Διαβάστε ΕΔΩ! όλο το άρθρο!

2014-10-28. Γιατί νίκησαν οι Έλληνες το 1940

on Tuesday, 28 October 2014. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Δρ Μελέτης Η. Μελετόπουλος, Συνεργάτης μας.

2014-10-28. Γιατί νίκησαν οι Έλληνες το 1940

    Η λαμπρή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου μπορεί να συμπυκνωθεί σε μία και μόνον λέξη, άκρως επίκαιρη και διαχρονικά σημαντική για την εθνική μας επιβίωση: Εθνική Αξιοπρέπεια.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

2014-10-28. Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων

on Tuesday, 28 October 2014. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Δημήτριος Μπάκας, Αντιστράτηγος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2014-10-28. Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων

Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον  η Πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα…[Σωκράτης].

«…Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του Πατρίου εδάφους»…

…Δημήτρης Μπάκας

2014-11-17. 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

on Monday, 17 November 2014. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

2014-11-17. 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Η καπήλευση επετείων, γεγονότων, ιδεών, συμβόλων και προσώπων αποτελεί διεθνές φαινόμενο και απόδειξη ασημότητας, ανασφάλειας και αριβισμού ανθρώπων, οργανώσεων αλλά και κρατών. Τα πρόσφατα μάλιστα γεγονότα είναι ιδιαίτερα ευπρόσβλητα σε κάθε είδους καπήλευση και εκμετάλλευση καθόσον είναι συνδεδεμένα με ανθρώπους που εξακολουθούν να διαδραματίζουν ηγετικό ρόλο και ο κονιορτός των προσωπικών παθών και συμφερόντων δεν επιτρέπει τη ψύχραιμη ιστορική εξέταση και κριτική.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια του ενδιαφέροντος άρθρου.

2014-11-25. Οι Αρβανίτες, οι Αλβανοί και ο κ. Λοβέρδος,

on Tuesday, 25 November 2014. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Δρ Μελέτης Η. Μελετόπουλος, Συνεργάτης μας.

2014-11-25. Οι Αρβανίτες, οι Αλβανοί και ο κ. Λοβέρδος,

O ξερός βράχος της Αλβανίας τροφοδοτεί εδώ και αιώνες τον ζεστό Ελληνικό νότο με μετανάστες. Μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών από την νότια Αλβανία προς την Ελλάδα σημειώθηκαν κατά το τέλος της βυζαντινής εποχής και κατά την τουρκοκρατία, κυρίως κατά τον 14ο και τον 17ο αιώνα, οπότε και δημιουργήθηκαν οι γνωστοί έως σήμερα αρβανίτικοι οικισμοί, με το χαρακτηριστικό γλωσσικό ιδίωμα, τις παραδοσιακές ενδυμασίες, ήθη και έθιμα. Η Στερεά Ελλάδα, και ιδιαίτερα η Αττικοβοιωτία, η Πελοπόννησος, η νότια Εύβοια, τα νησιά του Αργοσαρωνικού, οι δυτικές Κυκλάδες, κατοικήθηκαν σε υψηλό ποσοστό από Αρβανίτες, δηλαδή από εξελληνισμένα ιλλυρικά φύλα.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια του πολύ ενδιαφέροντος άρθρου.

<<  1 2 [34 5 6 7  >>