Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Ευαγγελος Γριβάκος: 2α -15η ΜΑΪΟΥ 1922 : Η ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΒΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΘΕΡΜΗ ΥΠΟΔΟΧΗ ΣΤΗΝ ΖΟΦΕΡΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ

on Sunday, 13 May 2018. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

 

Αγαπητοί αναγνώστες αξίζει να διαβάστε το άρθρο μου στο οποίο περιγράφονται σε αδρές γραμμές τόσο τα ευχάριστα όσο και τα θλιβερά γεγονότα που συνέβησαν την πρώτη ημέρα της απόβασης του Ε.Σ στην Σμύρνη. Η ημέρα αυτή υπήρξε "σημειακή" ως προοιωνίζουσα τις ένδοξες νίκες αλλά και τις πικρές ήττες για την οποίες ΔΕΝ ευθύνεται ο ηρωικά μαχόμενος Στρατός μας καθώς και τα μέλλοντα δεινά του Ιωνικού Ελληνισμού.

PDF κατεβάστε!

 

Γιώργος Σκαρλάτος (επιμέλεια): Tρομακτικές οι συμπτώσεις με το έτος 1843…

on Sunday, 13 May 2018. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Greek National Pride

Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες της Ευρώπης τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα

Δυστυχώς τα λεφτά δεν είχαν πάει σε υποδομές που θα βοηθούσαν την κατεστραμένη …

Ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλων του στέμματος.

Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό τών συνολικών εσόδων του… ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως.

Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευε τίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού. (Μήπως κάτι αρχίζει να μας θυμίζει;)

Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να …συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα για την ετήσια δόση χρήματα.

Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά.

Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά. (Βρε κοίτα κάτι συμπτώσεις…)

Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο.

Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του.

Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφουν μνημόνιο, σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούν στους δανειστές της. (Αυτό σίγουρα κάτι μας θυμίζει;)

Για να είναι σίγουροι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οι πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται. Για να μην τα πολυλογώ, σας αναφέρω τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου.

Κάθε ομοιότητα με την εποχή μας, είναι εντελώς τυχαία και πέραν των προθέσεων του ιστορικού που τα κατέγραψε:

1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν.

2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες.

3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια.

4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της «δεκάτης», που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή.

5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.(ΦΠΑ δεν είχε τότε…)

6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα.

7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους.

8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου.

9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό.

10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες «εθνικές γαίες» με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.

11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού.

(Είναι να τρελαίνεσαι, είναι δυνατόν να αντέγραψαν οι τωρινοί ένα τόσο παλιό σχέδιο, μια που δεν είχαν άλλες ιδέες;)

Δεν είναι ανατριχιαστικά όμοια με την εποχή μας;

Είδατε που οι οικονομικές συνταγές λιτότητας είναι σαν το παλιό καλό κρασί; για ποιούς;

Ίδιες, αιώνιες, ανυπόφορες. Κι επειδή ξέρω ότι θα ρωτήσετε «τι πέτυχαν με όλα αυτά;», σας απαντώ: Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι ξένοι πήραν ένα μέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλά φαλήρισε ξανά μετά από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το «Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαριλάου Τρικούπη, το 1893.

Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, από πολλούς ιστορικούς θεωρείται μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.

http://ksipnistere.blogspot.gr

Κυριακόπουλος Φίλιππος: ΠΥΘΕΑΣ Ο ΜΑΣΣΑΛΙΩΤΗΣ

on Tuesday, 17 April 2018. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Γεώργιος Δουδούμης, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

ΘΕΑΣ Ο ΜΑΣΣΑΛΙΩΤΗΣ
                                                                                                    

H σημαία της Μασσαλίας

Η πόλη της Μασσαλίας ιδρύθηκε από Έλληνες Φωκαείς περί το 600 π.Χ., με άγνωστη την ακριβή ημερομηνία ίδρυσης. Σύμφωνα με θρύλους, ο Πρωτέας είχε φύγει από την πατρίδα του Φώκαια προκειμένου να ανακαλύψει στην Μεσόγειο θέσεις κατάλληλες για την ίδρυση εμπορικών κόμβων. Ανακάλυψε τυχαία στον κόλπο ένα ρεύμα γλυκού νερού προστατευόμενο από τη φύση του με δύο ακρωτήρια. Η ενδοχώρα κατοικείτο εκείνη την εποχή από διάφορες φυλές Λυγουρίων.

 Η συνέχεια ΕΔΩ!

Ευάγγελος Γριβάκος: ΤΟ ΜΕΓΑ ΚΑΙ ΕΥΚΛΕΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

on Tuesday, 10 April 2018. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

(Από τους προϊστορικούς χρόνους μέχρι την κατάλυσή του από Ρωμαίους)
Προϊστορική Περίοδος. Ιστορικά ευρήματα και αρχαιολογικές μαρτυρίες καταδεικνύουν ότι περί τα 2100-2000 π.Χ, ελληνόφωνα, πρωτοελληνικά φύλα, τα οποία εικάζεται ότι είχαν αποσπασθεί από το κύριο σώμα της οικογένειας των Ινδοευρωπαίων, είχαν ήδη εγκατασταθεί στη βόρεια Πίνδο και σταδιακά κινούνταν προς τον Νότο. Κατά τους πρώτους αιώνες της δεύτερης χιλιετίας γίνεται σαφής η διαμόρφωση τριών βασικών ελληνόφωνων ομάδων.

Download!

Παντελής Γιαννακόπουλος: Το αιώνιον το απόλυτον και το εφήμερον του Χριστιανού

on Tuesday, 10 April 2018. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

 Έγραφε το 1962 ο γεννηθείς το 1921 στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας καθηγητής της θεολογίας, Ομιλητικής και Λειτουργικής στο ΑΠΘ Ευάγγελος Θεοδώρου με σπουδές φιλοσοφίας, ψυχολογίας, παιδαγωγικής και κοινωνιολογίας στο Μάρμπουργκ της Γερμανίας: [Ο άνθρωπος είναι διφυής, κράμα από γήϊνα και θεϊκά στοιχεία. «Το θεϊκό συστατικό της φύσεώς του, όπως είπαν, ρέπει φυσικά προς τα άνω, ποθεί την ολοκλήρωση με την επιστροφή προς το φως, απ' το οποίο τρόπον τινά προήλθε σαν ακτίνα στην περιοχή της ύλης. Κάθε αληθινός και γνήσιος βίος είναι αναζήτησις του φωτός αυτού, ανίχνευσις της υψίστης αξίας, η οποία μόνη παρέχει νόημα στην ύπαρξη, διότι κομίζει τις λυτρωτικές πνοές απ' τη γενέτειρα, τον χαμένο παράδεισο, του οποίου η νοσταλγία παρακινεί προς αναζήτηση»].
Και ο παράδεισος; Είναι ο περίλαμπρος νοητός ουράνιος χώρος στον οποίο, κατά τη χριστιανική παράδοση, εγκαθίστανται οι ψυχές των δικαίων μετά θάνατον. Είναι ο κήπος στον οποίο ο Θεός εγκατέστησε τους Πρωτοπλάστους Αδάμ και Εύα, τους οποίους όμως αργότερα εκδίωξε, όταν υπέπεσαν στο προπατορικό αμάρτημα. Ωστόσο, ο παράδεισος θα αποτελεί πάντα την ιδανική εξέλιξη, τον απόλυτα επιθυμητό προορισμό για κάθε άνθρωπο, αφού θα είναι το ενδιαίτημα, ο πανέμορφος και ειδυλλιακός τόπος της μεταθανάτιας ευδαιμονίας, στον οποίο μετά τη μέλλουσα κρίση θα αναπαύεται η ψυχή του.
«Στη φιλοσοφία και τη Θεολογία ο όρος απόλυτο σημαίνει βασικώς το ιδεωδώς πλήρες και τέλειον, το μη εξαρτώμενον εξ εξωτερικών παραγόντων και αιτίων, το αυτοτελές το καθ' εαυτό αξιολογικώς και οντολογικώς υπάρχον» (Θρησκ και Ηθ Εγκυκλ, τ.2, σελ.1.151). Εκ τούτου τεκμαίρεται ότι η αναζήτηση του απόλυτου από τον αληθινό χριστιανό προσκρούει στην αδήρητη ανάγκη της προβολής ανάλογων ...αντισταθμιστικών δυνατοτήτων-ηθικών αξιών. Απουσία του "ιδεώδους" που επιβάλλεται να προσδιορίζει κατηγορηματικώς την έννοια του "απόλυτου", συμβάλλει σαφώς στην απαξίωση της ηθικής του συνέπειας, καθιστώντας το από κρύσταλλο διαρκούς διαύγειας, λάμψεως και ισχύος, εύθραυστο ύαλο και θολόμορφο υλικό.
Στην Π. Διαθήκη(γεν.2,8) ο θεόπτης Μωυσής αναφέρει ότι ο Θεός εφύτευσε τον παράδεισο και έθεσε τον άνθρωπο εντός αυτού. Στον προφητικό λόγο ή έννοια του παραδείσου ταυτίζεται με την βασιλεία του Ισραήλ. Η λέξη Ισραήλ ερμηνευμένη στην Ελληνική γλώσσα, σημαίνει, "νους ο ορών τον Θεό". Στη Καινή Διαθήκη ο παράδεισος και η βασιλεία του Ισραήλ ταυτίζονται με την Βασιλεία του Θεού ή Βασιλεία των Ουρανών. Σε κάθε περίπτωση γίνεται τελείως κατανοητό ότι μιλούμε μόνο για πνευματική κατάσταση. Τί είναι η βασιλεία των ουρανών; Πώς την βιώνουμε; Είναι η απόλυτη γαλήνη, το απόλυτο συνειδησιακόν κάλλος, η απόλυτη πνευματική πληρότητα, η λειτουργία των αισθήσεων της ατελεύτητης διάρκειας.
«Η βασιλεία των ουρανών είναι δωρεά του Θεού στον άνθρωπο», κατά τον Μάρκο τον ασκητή, όπως και η υιοθεσία. Τί είναι όμως "υιοθεσία"; Η υιοθεσία είναι η ακρότητα των ευγενών πόθων μας. Την υιοθεσία θα απολάβει ο άνθρωπος που θα πείσει τον Κύριον ότι θα παραμείνει πιστός μέχρι τέλους. Τότε ο Θεός θα τον δεχθεί με τα ίδια λόγια που είπε και στον Μονογενή Υιό Του: «Υιός μου ει συ εγώ σήμερον γεγέννηκά σε» και ο άνθρωπος εισέρχεται στη χάρη της υιοθεσίας. Ο Κύριος μας φανερώνει ότι κάθε εντολή Του αποτελεί χρέος μας και ότι η "υιοθεσία" είναι δωρεά Του, με το Αίμα Του χαρισμένη στους ανθρώπους. Ως εκ τούτου «Η βασιλεία των ουρανών δεν είναι μισθός για έργα, αλλά χάρη του Κυρίου που έχει ετοιμασθεί για τους πιστούς δούλους». Όπως μας βεβαιώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης: «Η αγάπη και η απάθεια και η υιοθεσία μόνο στην ονομασία διαφέρουν».
Τα γήϊνα, τα υλικά, τα εφήμερα στοιχεία που διαφεντεύουν τη ζωή των ανθρώπων, μέρα με τη μέρα περιθωριοποιούνται. Ο χώρος της αρνητικής εκδοχής, το ενδιαίτημα του πεπτωκότος Αρχαγγέλου, η Γη των κλαυθμών και οδυρμών ο αλλωτριωτικός του καλού καγαθού πλανήτης φιλοξενεί πλέον τους παρηκμασμένους άρχοντες του πλούτου, τους μουμιωποιημένους ...Βασιλείς των υλικών αγαθών με την περιορισμένη διάρκεια ζωής και ισχύος. Απέρχονται τελεσιδίκως επιστρέφοντες στο χώμα από το οποίο επλάσθησαν και τα προσωρινά τους επιτεύγματα θα έχουν την τύχη τους. Στάχτη και μπούλμπερη, το χρυσίον τους. Και μόνον οι αναθυμιάσεις και τα σύννεφα καπνού της αυτοκαταστρεφόμενης πλέον Γης θα παραπέμπουν στους υπαιτίους αυτού του εγκλήματος που επετελέσθη από τους πιστούς του Σατανά κατ' εντολήν του.
Ανήκουστο! Ο Εωσφόρος εναντιώθηκε στον Δημιουργό του και Πλάστη όλου του κόσμου και διολίσθησε στο τερατόμορφο πνεύμα του κακού, το μονίμως αντιτιθέμενον στις βουλές του μεγάλου Θεού της προσφοράς και της αγάπης. Έγινε ο Σατανάς, ο αποκρουστικός Διάβολος, ο Εξαποδώ, ο Ασμοδαίος, ο πρώην αρχάγγελος που δηλητηρίασε με ηθική αδυναμία το ανθρώπινο κύτταρο και τη Γή και διέφθειρε τις αγαθή προαίρεση των ανθρώπων με επίμεμπτες σκέψεις και αξιόμεμπτες πράξεις, εν οις και με το κορυφαίον μεταξύ των αμαρτημάτων, όπερ έκτοτε συνοδεύει τον άνθρωπο με την μομφή της παραβίασης της θεϊκής εντολής.
Η Εκκλησία μας, μας προτρέπει και μας παρακινεί να προσβλέπουμε με αστείρευτη επιθυμία στην κατάκτηση του κορυφαίου ιδανικού που είναι η Βασιλεία των Ουρανών. Τις άγιες ημέρες που διαβαίνουμε ας πλησιάσουμε περιδεείς τον νυμφώνα του Χριστού μας και ας τον κλείσουμε βαθειά στην ψυχή μας, ώστε βέβηλο μάτι και βλάσφημος λόγος να μην μολύνουν τον συμβολισμό που ισχύει μέχρι σήμερον και σηματοδοτεί τα άδυτα των αδύτων. Ευθύς αμέσως ας ψάλλωμεν οι ''εκζητούντες τον Κύριον": «Τον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον· και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ. Λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής, φωτοδότα και σώσόν με».
Μακάρι ο Κύριος να μας αξιώσει να κρατούμε την ημέρα της κρίσεως ένα άσβεστο κεράκι που θα καταδεικνύει με το άκτιστο φως του τον δρόμο προς τα δώματα του αιώνιου Παραδείσου.

Παντελής Γιαννακόπουλος

Εύα Τσαροπούλου*: Η λοβοτομή των σχέσεων

on Tuesday, 03 April 2018. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Διάβασα χθες για ένα ζευγάρι που υιοθέτησε ένα μπρόκολο για παιδί, γιατί είναι λέει vegan και δεν ήθελαν το παιδί τους να έχει δέρμα και αίμα!

Τις προάλλες, μία άλλη παντρεύτηκε τον εαυτό της διότι βαρέθηκε, λέει, να περιμένει τον πρίγκιπα που θα της φορούσε το νυφικό, οπότε ντύθηκε νυφούλα, στολίστηκε κι έκανε και δεξίωση, κόβοντας γαμήλια τούρτα με τον εαυτό της, ως τον καλύτερο σύντροφο που θα μπορούσε να έχει!



Στο Τομσκ, στη Ρωσία, ένας παντρεύτηκε μία πίτσα (!) γιατί αυτή ήταν η «αδελφή ψυχή του»!

Μία άλλη, απογοητευμένη απ' τη μακροχρόνια σχέση της παντρεύτηκε τις γάτες της, σε μία ηλεκτρονική τελετή, που έγινε το 2004.

Ένας 27χρονος απ' το Τόκυο παντρεύτηκε την Nene Anegasaki, που είναι μια γυναίκα βίντεο-παιχνίδι, σε μία τελετή που έγινε το 2009 και ήταν η «πρώτη του είδους» (φαντάζομαι τι θα ακολούθησε!).

Πιο παλιά ακόμα, ένας είχε παντρευτεί το άλογό του, ως τον «πιστότερο σύντροφό» του και υπάρχει καταγεγραμμένη περίπτωση γυναίκας που παντρεύτηκε (με τελετή, όχι αστεία) το φίδι της, διότι «όλοι οι άνθρωποι τρέφουμε ένα φίδι στον κόρφο μας, τουλάχιστον ας έχουμε καλή σχέση μαζί του!».

Κανείς τους δεν φοβάται να παντρευτεί, αρκεί να μην είναι με άνθρωπο!

Αν ζούσε ο Αυλωνίτης, το «ορέ, πού πάμε!» θα ήταν η μόνιμη ατάκα του!

Ετούτος ο κόσμος δεν πάει καθόλου καλά!

Αν η κάθε μπούρδα που μας έρχεται στο κεφάλι συνδυαστεί με τις φοβίες μας για τις ανθρώπινες σχέσεις, την αποστροφή μας για τις ευθύνες γενικότερα και την φαινομενική μας άνεση απέναντι σε ό,τι νομίζουμε ότι φέρνει η εποχή, σε λίγο, φοβάμαι δεν θα μείνει τίποτα όρθιο!

Έτσι, καλό να έχετε: Κάντε «ανθρώπινες» σχέσεις.

Μην φοβάστε που έχουμε όλοι σάρκα και οστά, που τρέχει αιματάκι στις φλέβες μας, που πονάμε όταν πέφτουμε, που δεν παίρνουμε πάντα πίσω ό,τι δίνουμε!

Οι σχέσεις «τσιμπάνε», είτε αυτές που κάνουμε με τους αγαπημένους μας, είτε αυτές που δημιουργούμε με τα παιδιά μας• τα κανονικά παιδιά μας, όχι τα μπρόκολα και τα κουνουπίδια μας!

Και κάθε τσίμπημα που μας κάνει να πονάμε, είναι ταυτόχρονα κι ένα σήμα ότι είμαστε ζωντανοί, ότι αισθανόμαστε, ότι δεν έχουμε μπει στη διαδικασία της αυτοματοποίησης, που είναι μια θαυμάσια διαδικασία, αλλά για τα ρομπότ, όχι για τους ανθρώπους!

Σταματήστε να κρύβεστε πίσω από ανόητα ελευθεριάζοντα τσιτάτα, που σας δημιουργούν παρεξηγημένες εντυπώσεις για τη «δήθεν» ελευθερία!

Ο αληθινά ελεύθερος άνθρωπος είναι πρωτίστως ο «υπεύθυνος» άνθρωπος κι όχι αυτός που εφαρμόζει ό,τι νομίζει για «φιλελευθερισμό», όπου νομίζει ότι τον βολεύει καλύτερα!

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες. Πονάνε. Μας γεμίζουν πληγές, μας γεμίζουν σημάδια, μας δημιουργούν προβλήματα.

Ναι, σε όλα ναι. Και η αποχή είναι, νομίζουμε, η καλύτερη λύση.

Ποτέ η αποχή δεν ήταν η καλύτερη λύση, φίλε μου, σε τίποτα! Κι όσοι το νομίζουμε αυτό έχουμε αποδειχτεί μπρόκολα άνθρωποι και κουνουπίδια ψηφοφόροι!
Μην φοβάστε να αγαπάτε και να δείχνετε την αγάπη σας!
Βουτήξτε έναν άντρα, μια γυναίκα, ένα παιδί και τολμήστε να αισθανθείτε, μωρέ!
Γιατί τίποτα δεν θα σας δώσει μεγαλύτερη ευτυχία απ' το να μοιράζεστε, τίποτα δεν θα σας δώσει μεγαλύτερη πληρότητα απ' το συναίσθημα του άλλου, του όποιου άλλου!
Τίποτα δεν θα σας κάνει καλύτερους ανθρώπους απ' τη δοκιμασία της ζωής δίπλα σε ένα άλλο ανθρώπινο ον, εξίσου δύσκολο, εξίσου παράλογο με σας.
Αφήστε τα μπρόκολα, που δεν θα σας χαμογελάσουν ποτέ ζεστά, παρατάτε τα φίδια που δεν θα σας κοιτάξουν ποτέ με ευγνωμοσύνη, σταματήστε να παντρεύεστε τους εαυτούς σας ή να παίρνετε τα βουνά γιατί δεν μπορείτε να βρείτε το «ιδανικό» σας.
Προσγειωθείτε, μωρέ, συνέλθετε! Δεν υπάρχουν ιδανικά! Κανείς δεν είναι ιδανικός!
Αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή απ' την αποδοχή του μη ιδανικού εαυτού σας απ' αυτούς που δεν τους νοιάζει καθόλου ο μεγάλος σας πισινός, το πεσμένο σας μόριο, η αδυναμία σας να είστε «τέλειοι», διότι απλώς σας αγαπούν ακριβώς για όλα αυτά που είστε και για όλα αυτά που _δεν_ είστε!

Eίναι τέλειο γι' αυτούς και μόνο το ότι υπάρχετε!
Παραδειγματιστείτε και κάντε το ίδιο για εκείνους!
Οι λοβοτομημένες σχέσεις κανέναν δεν θα τον πάνε ποτέ μακρύτερα.
Κανενός τις πληγές δεν θα γιατρέψουν, κανέναν δεν θα τον κάνουν να τα βρει με τον εαυτό του. Μόνο κενά προσθέτουν στα κενά του.
Βουτήξτε έναν άνθρωπο με μαλλιά, με μάτια, με μπούτια, με πλάτες, με χαμόγελο, που έχει θερμοκρασία 37 βαθμών Κελσίου κι όχι απ' αυτή των ερπετών!
Και κάντε μαζί του παιδιά, παντρευτείτε ή μην παντρευτείτε, φάτε τούρτες, γελάστε, πηγαίνετε εκδρομές, ταξίδια, κάντε γενέθλια, κάντε γιορτές, χορέψτε, δείτε ταινίες, αγκαλιαστείτε, φιληθείτε ζεστά, τσακωθείτε, φωνάξτε, αποτύχετε!
Ζήστε όλο αυτό το πανηγύρι που λέγεται «ζωή» και κρατάει τόσο, μα τόσο λίγο, για να το χαραμίσετε σε μπρόκολα, σε φίδια και σε απέραντη μοναξιά...

Αφήστε κάποιον να προσθέσει αξία στη δική σας ζωή...
Ίσως τότε, ετούτος ο κόσμος να γιατρευτεί απ' τις πληγές που ο ίδιος έχει ανοίξει στο «σώμα» του...

Ήταν η κοινωνική μου προσφορά της Μεγάλης Δευτέρας

*Δημοσιογράφος της ΕΡΤ, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ.

Δημήτρης Μπάκας: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

on Friday, 23 March 2018. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

«Κι αν πέσαμε σε πέσιμο πρωτάκουστο
και σε γκρεμό κατρακυλήσαμε
που καμιά φυλή δεν είδε ως τώρα
είναι γιατί με των καιρών το πλήρωμα
όμοια βαθύ εν’ ανέβασμα μας έμελλε προς ύψη ουρανοφόρα»
Παλαμάς


Τα καριοφίλια του 21 κελαηδούν και σήμερα στην Εθνική μας μνήμη. Οι λαμπρές ώρες του γένους σέρνουν ξανά, στα έκθαμβα μάτια μας, έναν απ’ τους χορούς των θριάμβων τους. Εκατόν ενενήντα επτά χρόνια από τότε. Σήμερα που προβάλλουν ωμές τόσες αντιθέσεις ανάμεσα στο τότε και στο τώρα.

Τώρα που, κάτοχοι απείρως περισσοτέρων αγαθών, περιφρονώντας στυγνά ηθικές αξίες, ανθεί ο ανεύθυνος και ρυπαρής λόγος, διαδίδονται εκφυλιστικά φαινόμενα και τραυματίζονται θεσμοί. Τώρα η επέτειος της εθνεγερσίας λαμβάνει ξεχωριστό νόημα. Πρέπει ν’ αποτελέσει ερέθισμα για να συγκρίνουμε καταστάσεις και ήθη. Να αναμετρήσουμε τις δυνάμεις μας. Να διασώσουμε και διευρύνουμε ό,τι είναι υγιές, αποβάλλοντας τα νοσηρά συμπτώματα αλλά και προσπαθώντας να ξεριζώσουμε τις αιτίες τους.

PDF

Γρηγόρης Νούσιας: Αντί Κεράσματος . . . Φ ο ύ ξ ι ε ς σ ε δ ί σ κ ο υ ς !

on Thursday, 25 January 2018. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

«Τὸ δὲ την Πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστιν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν αύτῇ. Κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀγωνισθῶμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν».
Το να σου παραδώσω την Πόλη, ούτε δικό μου δικαίωμα είναι ούτε κανενός άλλου από τους κατοίκους της. Γιατί όλοι με μια ψυχή προτιμούμε να πεθάνομε με τη θέλησή μας και δεν λυπόμαστε για τη ζωή μας.


Μήπως, η απάντηση αυτή του Κων. Παλαιολόγου, 27 Μαΐου 1453, προς τον Πορθητή Μωάμεθ, ταιριάζει σήμερα και για την περίπτωση του ‘‘ονόματος Μακεδονία’’; Υπερβολή; Μου λέτε, πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού! Όμως, αυτό το ergaomnes, δεν καταλαβαίνω πως μπορεί να επιβληθεί, να γίνει εφικτό, προς τα έσω, στο κράτος της γείτονος! Σφετερισμός της ιστορικής μας κληρονομιάς, λοιπόν; Ποιός τον αποδέχεται; Υπάρχουν φύλακες; Έχουν γνώση; Εκάς, οι βέβηλοι!
Θα σπεύσω να παραδεχτώ, ότι τα εθνικά θέματα αποτελούν πολύ σοβαρή υπόθεση για να τύχουν σαλονάτης και αφοριστικής επεξεργασίας! Επομένως . . .
Μέρα που είναι,«Λάμπει άστρων μάλλον ευσεβής βίος», θα πει ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, γνωστός ως Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ου την μνήμην σήμερον τιμούμε.
Από θεού, λοιπόν, άρξασθαι! «Θα μπορούσε να είχε πλαστεί καλλίτερα το Σύμπαν»; Άκου ερώτηση! Όσοι απαντούν ‘‘ναι’’ κατηγορούνται για ασέβεια, αφού υπαινίσσονται ότι ο Θεός δεν επιμελήθηκε αρκετά καλά το έργο του. Όσοι απαντούν ‘‘όχι’’ και πάλι κατηγορούνται για ασέβεια, αφού υπονοούν ότι ο Ύψιστος θα ήταν ανίκανος να το πλάσσει καλλίτερα! Το μυστήριο, βέβαια, βρίσκεται στην άκρη της σιωπής! Και η πίστη, παρούσα!
Η οποία πίστη, για κάποιους, ίσως, είναι μόνον τρόμος για την ημέρα της Κρίσεως. Και οι μετάνοιες βαθιές! Πώς προσεύχομαι; Κοιτάζω το θαύμα της δημιουργίας, θα εξομολογηθεί κάποιος. Θιαμαίνομαι (το άκουγα από τη μάνα μου) τον άνθρωπο, ένα τριαντάφυλλο, μια ελιά που αναπτύσσεται, την ομορφιά της πλάσης, μετράω τ’ άστρα, χάνομαι στην απεραντοσύνη, αλλά και στην κατανυκτική ατμόσφαιρα της εκκλησίας. Και λίγο πιο κει, η απαιτητική καθημερινότητα!
Ναί, ο νέος παππάς του χωριού μας, ο πατήρ Βασίλειος, εξαιρετικός. Έφερε αλλαγή. ‘‘Άλλοι παπάδες ήρθανε, άλλα βαγγέλια φέραν’’! Νέος, Ανθυπαστυνόμος, με πολυμελή και πειθαρχημένη οικογένεια, απλός, λιτός, επικοινωνιακός. Και διαβασμένος ελαιοπαραγωγός. Μας κέρδισε. Μεστό το εκκλησίασμα. Την ευλογία του να έχομε! Άξιος!
Άξιος προσοχής είναι και ο πιο πανάρχαιος νόμος για την ανθρώπινη ζωή. Ναι, είναι αυτός που πήρε τον άνθρωπο από τις σπηλιές για να τον οδηγήσει, μέσα από αγώνες και θυσίες, σε μια ιδανική πολιτεία ουσιαστικής δικαιοσύνης, παιδείας και ελευθερίας. Χμ! Θα φθάσομε ποτέ, άραγε; Ή μήπως, ες αεί άχθος, θυσία και πόνος, μέσα σε πλανερές ανταύγειες ευδαιμονίας; Μας το λέει από τον δέκατο πέμπτο αιώνα ο Μοντέν, ‘‘Πρέπει να μάθομε να υποφέρομε εκείνο που δεν μπορούμε να αποφύγομε’’. Τόσο απλά!
Ερώτηση θέτει και ο μακρινός στοχαστής. Ο άνθρωπος, λέει, που δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τις αισθήσεις του, είναι δυνατόν να νομίζει ότι δεν υπάρχει; Όχι! Είναι βέβαιος ότι υπάρχει, εξαιτίας της αυτοσυνειδησίας του. Είναι το περίφημο «παράδειγμα του ιπτάμενου ανθρώπου». Έρχεται από τα βάθη της Ανατολής. Το θέμα είναι, με τις αισθήσεις παρούσες, η αυτοσυνειδησία μας τι βαθμό παίρνει; Μπορούμε πάντοτε να λέμε με ασφάλεια, ‘‘από δω ο άνθρωπος και από κει το κτήνος’’;
Πάντως, για το αναίτιο και πρωταρχικό όν, δεν τίθεται θέμα αυτοσυνειδησίας. Εκεί η ύπαρξη και η ουσία είναι ένα και το αυτό. Αρχή της αναγκαιότητας, το είπανε. Για τα άλλα όντα έχομε το πλατωνικό συμβεβηκός. Είμαι άνθρωπος από τη φύση μου και έλληνας κατά ιστορικό συμβεβηκός (τυχαίο, απρόβλεπτο γεγονός). Και η επιλογή της θρησκείας, παράγων τύχης είναι. Ο Σκοπιανός, κατά ποιό ιστορικό συμβεβηκός είναι Μακεδόνας; ‘‘Και τούτο φιλοσοφείν εστί’’, κατά Διογένη. Ποιό, δηλαδή; ‘‘Ει και προσποιούμαι σοφίαν’’! (Μακράν ημών τέτοια παραδοχή).
Αλλά, ο μακρινός στοχαστής θα ισχυριστεί ακόμα, ότι . . . φιλόσοφος χαρακτηρίζεται κάποιος που ασχολείται με τις βέβηλες επιστήμες των Ελλήνων. Τι αχαριστία! Το όνομά μου, πάντως, δεν θα με έκανε να αλλάξω δρόμο, ο δρόμος δεν θα με έκανε να αλλάξω όνομα. Έχω ταυτότητα. Την πατρίδα μου την αγαπώ. Γη πολύκαρπη και ευλογημένη. Το μπλε και το πράσινο σε ονειρικούς συνδυασμούς. Έχει συγκεκριμένη ιστορία, την υπερασπίζομαι. Έχει συγκεκριμένα σύνορα, θυσιάζομαι γι’ αυτά. ‘‘ Έστιν μεν ουν Ελλάς και η Μακεδονία’’. Ναι, τις παραδόσεις μας, τον ελληνικό πολιτισμό, τις πατροπαράδοτες αρετές μας, τις μοιραζόμαστε. Και οι ξένοι, έμπλεοι δέους! Φοβάμαι, την αισθητική, το αρχαίον κάλος, δεν τα μοιραζόμαστε, πλέον. Βουλή των Ελλήνων, σου λέει. Κατάντια!‘‘ Το κάλλος παντός επιστολίου συστατικώτερον’’, κατά Αριστοτέλη. Και για το πάθος, τι;
Ναι, πρόκειται για κυριολεξία. Ο χρόνος, ο σύντομος χρόνος της ζωής, έχει δύο διαστάσεις. Το μάκρος του προσδιορίζεται από την τροχιά του ηλίου. Η πυκνότητά του από την ένταση του πάθους. Ο Ύψιστος μας το χάρισε και αυτό. Είναι, άραγε, αυτή, η ένταση του πάθους, η αφετηρία της ανθρώπινης δημιουργίας; Ναι, τα πάθη ταπεινώνουν, το πάθος εξυψώνει. Χμ! Αυτό το πάθος του Έλληνα! Αυτό το δαιμόνιο της φυλής μας! Από εδώ τα Μεσουρανήματα, από εδώ και τα Συντρίμμια!
Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουν, και οι στωικοί και οι επικούρειοι. Ότι δηλαδή, το πάθος για τον πολιτικό βίο (που μας διακρίνει) είναι κάτι κακό, γιατί καταστρέφει την αταραξία της ψυχής, και γι’ αυτό πρέπει να περιοριστεί σε ό,τι είναι απαραίτητο. Ό,τι είναι απαραίτητο για την εκπλήρωση του καθήκοντος, λένε οι στωικοί. Ό,τι είναι απαραίτητο για να μην ταλαιπωρηθεί ο άνθρωπος και στερηθεί την ψυχική του γαλήνη, λένε οι επικούρειοι. Για την αποφυγή των παθών, λένε οι στωικοί. Για την αποφυγή των ενοχλήσεων, λένε οι επικούρειοι. Από δω η στωική αρετή και από κει η επικούρεια ηδονή. Και τα δύο οδηγούν στην ‘‘αταραξία’’ της ψυχής. ‘‘Λάθε βιώσας’’, λοιπόν. Να περνάς τη ζωή σου απαρατήρητος. Νομίζω. . . μας ταιριάζει απόλυτα!
Όμως, δημιουργικό πάθος, κατά μία έννοια, είναι και η διοίκηση, και η εξουσία. Αλλά, άλλα προσόντα χρειάζονται για να διοικήσει κάποιος, και άλλα για να φτάσει στην εξουσία. Τι προτιμάμε; Να παραδεχτούμε ότι ασκούμε διοίκηση, ή ότι κατέχομε εξουσία; Πάντως, ‘‘ο χωρίς σκέψη σεβασμός προς την εξουσία είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της αλήθειας’’! Αλλά, όσο περισσότερο επικρίνεις, τόσο λιγότερο αγαπάς. Να επαινέσεις τον εχθρό σου; Πού, τέτοια δύναμη! Χρειάζεται πολύ φώς!
Ναι, το ‘‘σκοτάδι’’ για να νικηθεί θέλει το φως του εαυτού μας. Όχι αυτό που προέρχεται από τρίτους, όσο υψηλά και αν βρίσκονται, τον ετεροφωτισμό δηλαδή. Όταν υπηρετούμε αυτή την ετεροφώτιση, μήπως υποτιμάμε τον εαυτόν μας; Μήπως θέτομε τον εαυτόν μας υπό (ναι, υπό) την ιδιότητα κάποιου ‘‘σπουδαίου’’; Θα μου πείτε, υπάρχουν και οι ιδιοτέλειες. Ανθρώπινο; Συζητήσιμο! Πάντως, ‘‘Άρχοντα αν πιάσεις φίλο, γράψου σκλάβος να ξεγνοιάσεις’’! Μοιάζει με ορισμό της ανελευθερίας!
Ο κόσμος, όμως, της άκρατης εσωτερικής ελευθερίας, είναι ο ηθικός κόσμος, κατά ένα εγκόλπιο. Το πνεύμα το υγιές, το κλασσικό, έχει μέσα του την αξίωση να κυριαρχήσει στη ζωή. Ναί; ‘‘Εσύ’’ γιατί με εμποδίζεις! Όποιος και να είσαι. ‘‘Εσύ’’ γιατί με πυροβολείς! Ξέρω ποιός είσαι. Όταν μια επανάσταση, αντί να καθιερώσει ένα καθεστώς ελευθερίας, πνευματικής και πολιτικής, καθιερώνει έναν ολοκληρωτισμό, αναντίρρητα, το άτομο συνθλίβεται. Πολλές φορές, στη μακρινή αρκτώα χώρα, διερωτήθηκα, ποιές είναι οι θετικές πλευρές του κομμουνισμού για όσους δεν τον έζησαν! Ένας ρώσος, πρώην σοβιετικός αξιωματούχος, θα μου πει, ‘‘Ο Μαρξ δεν είχε υπολογίσει την πρόοδο της τεχνολογίας και τα καταστροφικά εργαλεία της’’. Τέτοια αφοριστική και αφοπλιστική δικαίωση! Χμ! Και τόσα θύματα για την αποτυχημένη επικράτησή του; Βέβαια, να παραδεχθούμε, ότι και αυτό της Θάτσερ, ‘‘Ο Σοσιαλισμός τελειώνει όταν τελειώσουν τα χρήματα των άλλων’’, είναι μάλλον υπερβολικό. Ή όχι;
Σε όλες τις κομμουνιστικές ανταρσίες η πειθαρχία επιβάλλεται με κάθε μέσον! Τελικά, οι αυτό-πειθαρχούμενοι εξωκοινοβουλευτικοί αριστεροί γιατί δεν σέβονται την πειθαρχία της κοινωνίας, την πειθαρχία των θεσμών του κράτους και, κυρίως, την πειθαρχία της εκπαιδευτικής κοινότητος; Γιατί επιδιώκουν τη μουτζούρα και το μπάχαλο; Εικόνα ελληνικού Πανεπιστημίου, άλλη ντροπή! Είναι το ελληνικό Πανεπιστήμιο, το πρώτον κινούν αίτιο για τη σημερινή κατάντια μας; Παιδεία, λοιπόν. Πολιτική και κοινωνική. Αλλά έχομε και τον Μένανδρο, ‘‘Ο μη δαρείς άνθρωπος ου παιδεύεται’’! Σύγχυση!
Σύγχυση, και για το επόμενο! Πολλοί, μη ανανήψαντες, ‘‘αγωνιστές’’ του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, έχουν δηλώσει δημοσίως, ‘‘Μας πρόδωσε, η Ηγεσία’’. Τι εννοούν; Ότι κακώς επέλεξε η Ηγεσία τους την ένοπλη σύγκρουση, για την κατάληψη της εξουσίας, ή ότι κακώς τη σταμάτησε! Στην πρώτη περίπτωση, η Ηγεσία εγκλημάτησε. Στη δεύτερη περίπτωση, οι ‘‘αγωνιστές’’ ήθελαν να συνεχιστεί το έγκλημα. Αλλοίμονο! Σε κάθε περίπτωση το έγκλημα είναι παρόν. Τα θύματα πολλά και τα συντρίμμια μύρια!
Έργο του Διαφωτισμού είναι, με ρίζες στην κλασσική αρχαιότητα. Κάθε άνθρωπος έχει το φυσικό δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την ιδιοκτησία. Κάπως έτσι οδηγηθήκαμε στα σημερινά επίπεδα των δυτικών δημοκρατιών. Στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, δηλαδή, το κράτος δικαίου και τη διάκριση των εξουσιών. ‘‘Αυγή της μοντέρνας εποχής’’, χαρακτήρισαν τη Γαλλική επανάσταση. Και βέβαια υπάρχουν νεροφαγώματα, κατάχρηση εξουσίας, σφετερισμοί, υπεξαιρέσεις, Offshore εταιρείες, λαμογιές (τι λέξη και αυτή). Τα ζήσαμε! Και κυρίως μας λείπει το Αριστοτελικό ‘‘παιδεύεσθαι προς τας Πολιτείας’’. Όμως, κάνομε λάθος, αν πούμε, ότι ο φιλελευθερισμός ανοίγει ορίζοντες πνευματικούς, ορίζοντες ευδαιμονίας και ευημερίας; Όσοι προσπάθησαν να τον αντικαταστήσουν, μάλλον, απέτυχαν! Και επειδή κοινοβουλευτική δημοκρατία ίσον εκλογές . . .
Θα έχομε όλοι μας διερωτηθεί. Η αιφνίδια προσφυγή στις κάλπες, οι πρόωρες εκλογές, είναι ένδειξη ισχύος ή απόδειξη αδυναμίας; Έχομε ποτέ πεισθεί για την αναγκαιότητά τους; Κατά κανόνα, ο εθνικός λόγος, που δήθεν τις υπαγορεύει, είναι fake (έγινε όψιμα ελληνικός πολιτικός όρος!). Ακόμη και οι Εθνάρχες μας τις έχουν εκμεταλλευτεί, προσφεύγοντας σ’ αυτές. Πόσο μας κοστίζουν οι, κατά κανόνα, πρόωρες εκλογές, σε πολιτική αξιοπιστία, και άλλες παράπλευρες απώλειες; Σε ορισμένες, μάλιστα, περιπτώσεις, οι πρόωρες εκλογές απετέλεσαν . . . αφετηρία εθνικού δράματος!
Βέβαια, έχομε και το δαχτυλίδι της εξουσίας. «Είναι είκοσι πέντε ετών, ψηλό μέτωπο, βλέμμα γαλήνιο. Πλησιάζει το ακόμα ζεστό σώμα του δολοφονημένου ατάμπεη-πατέρα του, του βγάζει το δαχτυλίδι, το σύμβολο της ισχύος, και το γλιστράει στο δικό του δάχτυλο. Ονομάζεται Νουρεντίν. Εγκρατής και ταπεινός ηγέτης, τεράστιου κύρους, στον Ισλαμικό κόσμο». Αυτά στη μακρινή Ανατολή, τον δωδέκατο αιώνα. Επί των ημερών μας, έχομε δύο περιπτώσεις που το δαχτυλίδι της εξουσίας παραδόθηκε, οικεία βουλήσει, σε νεώτερους δελφίνους. Και στις δύο περιπτώσεις, οι παραδίδοντες, ούτω πως την εξουσία, έδειξαν ηχηρή μεταμέλεια. Και οι δύο πολιτικοί ‘‘πορφυρογέννητοι’’, οι παραλαβόντες αυτό, κατέλαβαν τον πρωθυπουργικό θώκο. Τι στοίχισε στη χώρα μας αυτή η μεταμελημένη απόφαση; Ιστορική αναγκαιότης; Ας περιμένομε την ετυμηγορία της Ιστορίας!
Η οποία Ιστορία θα μας πει, ότι πολλά που συνέβησαν στη Χώρα μας, μετά τη μεταπολίτευση (άλλος αποπροσανατολισμός!) αποτελούσαν ιστορική αναγκαιότητα. Αλλά, πιστεύω, πως εκείνα τα πολιτειακά και πολιτικά γεγονότα (διάβαζε, αθλιότητες) του 1985, με πρωταγωνιστή τον αλήστου μνήμης Κουτσόγιωργα, όπως εκλογή και εξουσίες προέδρου Δημοκρατίας, εκλογικός νόμος κ.α. (ο ίδιος παραπέμφθηκε για δωροληψία, 2,2 εκ. δρχ. αλλά δεν άντεξε την ακροαματική διαδικασία), λέμε, αν είχαν αποφευχθεί (αν . . . ) και ο ελληνικός λαός, δίκην αγέλης, δεν είχε μεθύσει από τις ‘‘ακόμα καλλίτερες ημέρες’’ με δανεικά, τα βήματα του Αντρέα θα ήσαν πολύ πιο μετρημένα. Καλλίτερα και για τον ίδιον. Με συμπάθεια το λέω. Δεν θα είχε αλλοτριωθεί σε τέτοιο βαθμό από τον Αυριανισμό της εποχής. Και βέβαια, δεν θα είχε αρχίσει ο εκτροχιασμός της Χώρας, για να ολοκληρωθεί μετά από τριάντα χρόνια, με συνεπίκουρους, βέβαια, εμάς τους ίδιους, τους ‘‘χαχόλους’’, όπως μας είχε αποκαλέσει ο Αντρέας, κάποια χρόνια πριν επανακάμψει από τις ΗΠΑ για να μας κυβερνήσει! Όχι, με τον ίδιον στον οίακα της Χώρας, (θα μου πείτε για πόσα χρόνια), πιστεύω, δεν θα είχαμε φθάσει στη χρεωκοπία. Αλλά, η Ιστορία γέμει από πολιτικές αθλιότητες Επιγόνων!
Ναι, και ο στοχαστής θα πει, ‘‘Καμία σύνεση δεν προφυλάσσει από το πεπρωμένο!’’ Και ότι, ‘‘Αν πηδήξεις σ’ ένα βαθύ πηγάδι, καμία μοίρα δεν είναι υποχρεωμένη να σε βγάλει από κει’’! Θα διερωτηθείτε, μήπως οι κάλπες το μπορούν;
Καθ’ οδόν προς τις κάλπες, λοιπόν, πότε, ως ψηφοφόροι, στην ‘‘εξίσωση της ψήφου’’ μας, συμπεριλάβαμε και την παράμετρο της δημοκρατικής απαίτησης για ομαλή εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία; Ναι, τις πρώιμες δεκαετίες δεν μας το επέτρεπε ο κομματάρχης. Στη συνέχεια τα αμετροεπή συνθήματα. Τώρα, που τα έχομε λουστεί όλα, τί; Δεν έχομε αυταπάτες! Το λάβαρο της συκοφαντίας αρχίζει και πάλι να υψώνεται. Ο αναλυτής της ελληνικής πραγματικότητας δεν αφήνει περιθώρια, ‘‘Η συκοφαντία είναι σχεδόν εφεύρημα ελληνικό’’. Τα εθνικά θέματα, σου λέει μετά, χρειάζονται πολιτική συναίνεση. Γίνεται; Ρωτήθηκε ο Διογένης, ποιό από τα θηρία δαγκώνει πιο άσχημα, ‘‘Από τα άγρια ο συκοφάντης, και από τα ήμερα ο κόλακας’’. Ναι, θύματα, και οι ισχυροί και το πλήθος!
Ποιός όμως αντικειμενικός αναλυτής, θα μας δώσει πραγματική εικόνα της εθνικής μας οικονομίας; Και ποιός Διογένης θα μας προσδιορίσει,ποιό οικονομικό μέγεθος δαγκώνει πιο άσχημα; Δυστυχώς, οι αριθμοί δεν λένε πάντοτε την αλήθεια. Όταν δε μιλάμε με στατιστικές, έ! τότε, πρόκειται για απάτη δια των αριθμών! Ομολογώ, βρίσκομαι σε σύγχυση! Είμαι μόνος, άραγε; Ναι, η ανεργία θα μειωθεί σημαντικά, αν φύγουν και οι υπόλοιποι νέοι, για άλλους προορισμούς απασχόλησης! Και η μεσαία τάξη, ο κορμός της οικονομίας, να συνθλίβεται! Καμία κουβέντα ή προσπάθεια για παραγωγή εθνικού πλούτου. Άδικο έχουν όσοι υποστηρίζουν, ότι η ‘‘φτωχοποίηση’’ της ελληνικής κοινωνίας αποτελεί πολιτική επιλογή; ‘‘Φάτε τους πλούσιους’’, λέει ένα σύνθημα του τοίχου! Και μετά . . . !
Πάντως, είναι φανερό, πλέον! Είμαστε, οσημέραι, στη διαδικασία της (fake;) αστικοποίησης της κυβερνώσας ‘‘επαναστατικής’’ αριστεράς, με οδηγό ‘‘την κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας’’, όπως λέγαμε παλαιότερα! Δεν είναι κακό! Ναι, ‘‘η σοφία του ανθρώπου συνίσταται στην προσαρμογή’’, είπε άλλος Αναγεννησιακός, επίσης κάποιους αιώνες πριν! «Αλέξης και Ευκλείδης, άλλαξαν τη σχέση της Ελλάδος με τους ευρωπαίους εταίρους (ναι, αυτούς τους τοκογλύφους!).Τα πάντα έγιναν ευκολότερα για μας, με αυτούς», θα παραδεχτεί, πρόσφατα, ο απελθών πρόεδρος του Eurogroup! Κι εμείς λέμε, ευτυχώς!
Τα υπόλοιπα είναι λόγια για συγκεκριμένο ακροατήριο, έστω και αν προφέρονται από τα χείλη της συντρόφου! Πήραμε την κυβέρνηση, δεν πήραμε την εξουσία, λέει. Δηλαδή τους λείπει ακόμη η δικαστική εξουσία και ο μηχανισμός του κράτους. Η εξουσία της ημερήσιας ενημέρωσης, παίζεται! Για κρατικά κανάλια, δεν συζητάμε, πλέον! Για συλλαλητήριο, δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν αντιλήφθηκαν τίποτε! Οποία δημοκρατική συνείδηση! Ολοκληρωτισμός, δηλαδή! Και αυτό το ενιαύσιο κλάμα της συντρόφου! Εγγράφεται στις εθνικές παρακαταθήκες! Όχι, δεν είναι κακό να στέλνεις τα παιδιά σου σε ιδιωτικό σχολείο! Αρκεί, εσύ ο ίδιος, να μη μουτζουρώνεις το δημόσιο σχολείο και να μην του περνάς αλυσίδες! Θυμάσαι, έ!
Και αυτοί οι αυτό-χαρακτηρισμοί! Και αυτές οι ταμπέλες αριστεροσύνης! Είμαι κομμουνιστής, λέει ο άλλος, και μάλιστα από του βήματος της Βουλής, με το μαντιλάκι στο πέτο, το καθηγητιλίκι και την οικονομική επιφάνεια. Δεν έχω καταλάβει, τι μπορεί να σημαίνει αυτό στον εικοστό πρώτον αιώνα! Για το παρελθόν ξέρομε πολύ καλά τι σημαίνει! Σε ποιόν δείχνουν αυτή την υστερόβουλη δουλοφροσύνη τους οι άνθρωποι αυτού του φυράματος. Θα μου πείτε, ‘‘ου γαρ γίνεται πόλις εξ ομοίων’’! Είναι άλλο πράγμα, όμως, η πολιτική αβροφροσύνη που μπορεί (και πρέπει) να δείχνει κάποιος προς την αυτό-πειθαρχούμενη αυθεντική κοινοβουλευτική ομάδα του συμπαθούς Κουτσούμπα, έστω και αν η σκέψη τους είναι ακόμα στα ‘‘χειμερινά ανάκτορα’’! Μας έρχεται από τον πλατωνικό ‘‘Πρωταγόρα’’ δια στόματος Σωκράτη, ‘‘Η πολιτική αρετή δεν διδάσκεται’’. Δυστυχώς!
Αισθάνομαι, ότι κάποιος μετράει το χρόνο ηλιακά (αρκετά, λέει), και συνιστά κατευνασμό. Πως όμως; Χρειάζονται, πολλές υπερβάσεις, εν όψει τέτοιας αβεβαιότητας που βιώνουμε, σε όλους τους τομείς, για να παραμένεις ήρεμος. Ίσως, χρειάζονται και άλλες, αχαρτογράφητες, ιδιότητες. Ίσως δε, να πρόκειται για ιδιότητες ολίγων, μόνον. Τρείς περιπτώσεις, ηρεμίας ηγέτη, από τις δέλτους της παγκόσμιας Ιστορίας. Της Ιστορίας, που είναι κάτι παρά πάνω από εγκλήματα, παραφροσύνες και δυστυχίες ανθρώπων, κατά Edward Gibbon. Της Ιστορίας, που, περιδιαβαίνοντάς την, αρρωσταίνει κανείς, όχι από τα εγκλήματα που διέπραξαν οι κακοί , αλλά από τις τιμωρίες που υπέστησαν οι καλοί, κατά Oscar Wild :
Η αυγή, λοιπόν, της 2ας Δεκεμβρίου 1805, βρίσκει τον Ναπολέοντα να κοιμάται μακαρίως. Χρειάστηκε να τον ξυπνήσουν οι στρατηγοί του. Σε λίγο θα άρχιζε η μάχη του Αούστερλιτς. Η μάχη των τριών Αυτοκρατόρων. Ο Βοναπάρτης είχε φροντίσει προσωπικά όλες τις λεπτομέρειες και είχε πέσει για ύπνο σχετικά νωρίς, με τη βεβαιότητα της νίκης. Θα πορευτεί τελικά στη μάχη με αυτοπεποίθηση και αυτοκρατορική ηρεμία. Θα γνωρίσει τον θρίαμβο. Θα τιτλοφορηθεί Μέγας!
Στα Γαυγάμηλα, ο Αλέξανδρος Γ’ ο Μακεδών, σταματά την προέλαση του στρατού του. Όχι, Σκοπιανούς και Σλάβους δεν είδα! Τέσσερις ημέρες ξεκούραση. Ανιχνεύει και καταστρώνει. Ο τρόπος παρατάξεως δικός του. Όλες οι λεπτομέρειες δικές του. Ο Παρμενίων συνιστά νυχτερινή επίθεση. Απορρίπτει την ιδέα. Επιθυμεί να νικήσει φανερά τον Δαρείο, με το φώς της ημέρας. Έπεσε και κοιμήθηκε βαριά. Τρείς φορές ο Παρμενίων πήγε στη σκηνή να τον ξυπνήσει. Ξύπνησε τελικά, ο Αλέξανδρος, και με την ηρεμία του παγκόσμιου Στρατηλάτη και τη σιγουριά της τέλειας προετοιμασίας, θα οδηγήσει το στρατό του, 1η Οκτ. 331 π.χ. , στην τελευταία και πιο αποφασιστική μάχη εναντίον των Περσών. Η Ευρώπη θα σωθεί! Ναι, ο Μέγας Αλέξανδρος, της Ιστορίας και της Οικουμένης!
Τί τηνικάδε ἀφῖξαι, ὦ Κρίτων ; ἢ οὐ πρῲ ἔτι ἐστίν; Διαμαρτύρεται ο Σωκράτης προς τον πρωινό επισκέπτη του. Τι στο καλό με ξύπνησες από τα μαύρα μεσάνυχτα! Σε λίγο θα πιεί ψύχραιμα και με θεϊκή αταραξία το κώνειο,το 399 π.χ. Θα έχει αρνηθεί την πρόταση του Κρίτωνα να τον φυγαδεύσουν και θα έχει πει στους δικαστές του, ‘‘Αλλά τώρα πια είναι ώρα να φύγομε, εγώ για να πεθάνω κι εσείς για να ζήσετε. Ποιοί από μάς πηγαίνουν καλλίτερα, μόνον ο θεός το γνωρίζει’’. Προηγουμένως, θα έχει διδάξει, ότι η γνώση δεν έγκειται στην αντίληψη, που γεννούν οι αισθήσεις, αλλά στην έννοια (ιδέα-υπόθεση, θα γίνει αργότερα), που γεννάει η λογική λειτουργία της συνειδήσεως. Και ακόμη, ότι η κυριαρχία του νου πάνω στην επιθυμία, την αίσθηση και την ύλη, αυτή είναι η έννοια της αληθινής ελευθερίας. Πρόκειται για έργο της ελληνικής σκέψης. Το θεμέλιο της Δυτικής φιλοσοφίας. Ναι, ο αεί-ζείδωρος Σωκράτης!

Κλείνοντας, να μην παραλείψω να βάλω τις φούξιες (παραφυλάνε οι αναγραμματισμοί!) σε δίσκους. Η Λεκάνη της Πιετροάσα και ο Δίσκος της Ευχαριστίας, στη διάθεσή μας! Πάντα σχολιάζομε τον δίσκο που μας σερβίρουν!
Είναι, λοιπόν, μια χρυσοποίκιλτη θυσιαστική λεκάνη, που απεικονίζει ανάγλυφα ένα πάνθεο. Έχει κυκλικά, από το κέντρο προς την περιφέρεια, δέκα έξι ανθρώπινες μορφές και στο κέντρο έναν ομφαλό που καταλήγει σε μια μορφή, κυκλικά σκαλισμένη, κάτι σαν θηλαστικό, ίσως η θεά Γή, η μεγάλη Μητέρα. Πιθανόν αναπαριστά τα ελευσίνια μυστήρια και τις θεότητες. Θα συσχετιστεί με τη λατρεία του Διόνυσου. Θα χαρακτηριστεί έργο ορφικής εμπνεύσεως. Βρέθηκε στην Πιετροάσα της Βλαχίας στη Ρουμανία.
Ο Δίσκος της Ευχαριστίας είναι καλλιτεχνικό αριστούργημα, χριστιανικής εμπνεύσεως, μεταγενέστερος κατά πολλούς αιώνες. Στο κέντρο του Δίσκου, στη θέση της μεγάλης μητέρας Γής, απεικονίζεται η Μητέρα του Θεού με το Θείο βρέφος. Είναι χωρισμένος, και αυτός, σε δέκα έξη τμήματα, με αγγέλους και Αποστόλους και άλλες μορφές. Παράσταση ουράνιας τελετουργίας. Είναι κειμήλιο της Ι. Μονής Ξηροποτάμου.

 

Η ορφική Λεκάνη και ο χριστιανικός Δίσκος. Πρόκειται για τη μία, μοναδική, μορφή του ίδιου αρχέτυπου, του ‘‘αιωνίου Ενός’’, που αναπαριστάται με πολύμορφους τρόπους.
Από θεού άρξασθαι και ειςθεόνομολογήσομεν!
Πολλά συμβαίνουν γύρω μας, και ανάγκη ‘‘ουχεύδει (κοιμάται) ποιμήν’’!
Ευχαριστώ για την ‘‘επίσκεψη’’! Υγεία και δημιουργική ηρεμία σε όλους.
25 Ιαν. 2018. Γρηγόριος Δημ. Νούσιας – Αεροπόρος.

Δημήτρης Κ. Μπάκας: ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΑΡΜΟΣΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΟΙ ΔΙΔΥΜΕΣ ΑΡΕΤΕΣ

on Monday, 22 January 2018. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Αρετή είναι μια υπεροχή. Η αρετή ενός εργαλείου ή ενός έμβιου συνιστά την όλη αξία του, με άλλα λόγια την ιδιαίτερη δυνατότητα π. χ. το καλό μαχαίρι υπερέχει στη κοπή του, ο αετός στο μάτι του, το ελάφι στο πόδι του κ ο κ. Για τον άνθρωπο, όμως, η αρετή είναι μια εσωτερική δύναμη που αναδύεται από την αρμονική σύνθεση πολλών ικανοτήτων. Δεν αρκεί η λογική του ικανότητα. Χρειάζεται η επιθυμία, η παιδεία, η συνήθεια και προπαντός η ηθική έφεση για πράξη. Είναι η δύναμη για ηθική πράξη. Τότε αναδύεται η ποιότητα της ανθρωπινότητας ως ειδοποιός διαφορά. Αρετές είναι οι ηθικές αξίες ενσαρκωμένες στην πράξη. Μοναδικές, όπως μοναδικός είναι ο εαυτός μας. Πάντα πολλές γιατί πολλά είναι τα ελαττώματα, που καλούνται να «καταπολεμήσουν». Ενεργούν αθροιστικά, αναλογικά και ολογραμμικά. Πώς μπορεί να είναι δίκαιος κάποιος, εάν δεν είναι συνετός, φρόνιμος, θαρραλέος;

PDF

Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα: Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη - Στο Χριστό στο Κάστρο - Το Χριστόψωμο

on Saturday, 23 December 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα: Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη - Στο Χριστό στο Κάστρο - Το Χριστόψωμο

 

Είπαμε αυτές τις άγιες χριστουγεννιάτικες μέρες να αφήσουμε στην άκρη -για μια ανάσα- τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς και την αδιάκοπη αρθρογραφία, και να γίνουμε πάλι παιδιά!

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης,

Χριστουγεννιάτικα διηγήματα:
1. Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη
2. Στο Χριστό στο Κάστρο
3. Το Χριστόψωμο



Κατεβάστε ΕΔΩ! και απολαύστε τα τρία Χριστουγεννιάτικα διηγήματα.



Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη
Στην ταβέρνα του Πατσοπούλου, ενώ ο βορράς εφύσα, και υψηλά εις τα βουνά εχιόνιζεν, ένα πρωί, εμβήκε να πίη ένα ρούμι να ζεσταθή ο μαστρο-Παύλος ο Πισκολέτος, διωγμένος από την γυναίκα του, υβρισμένος από την πενθεράν του, δαρμένος από τον κουνιάδον του, ξορκισμένος από την κυρά-Στρατίναν την σπιτονοικοκυράν του, και φασκελωμένος από τον μικρόν τριετή υιόν του, τον οποίον ο προκομμένος ο θείος του εδίδασκεν επιμελώς, όπως και οι γονείς ακόμη πράττουν εις τα "κατώτερα στρώματα", πως να μουντζώνη, να βρίζη, να βλασφημή και να κατεβάζη κάτω Σταυρούς, Παναγιές, κανδήλια, θυμιατά και κόλλυβα. Κι έπειτα, γράψε αθηναϊκά διηγήματα!


Στο Χριστό στο Κάστρο


- «Το Γιάννη το Νυφιώτη και τον Αργύρη της Μυλωνούς τους έκλεισε το χιόνι απάν’ στο Κάστρο, τ’ ν πέρα πάντα, στο Στοιβωτό τον ανήφορο, τ’ ακούσατε;»
Ούτως ωμίλησεν ο παπα-Φραγκούλης ο Σακελλάριος, αφού έκαμε την ευχαριστίαν του εξ οσπρίων και ελαιών οικογενειακού δείπνου, την εσπέραν της 23ης Δεκεμβρίου του έτους 186... Παρόντες ήσαν, πλην της παπαδιάς, των δυο αγάμων θυγατέρων και του δωδεκαετούς υιού, ο γείτονας ο Πανάγος ο μαραγκός, πεντηκοντούτης, οικογενειάρχης, αναβάς διά να είπη μίαν καλησπέραν και να πιή μίαν ρακιά, κατά το σύνηθες, εις το παπαδόσπιτο• κι η θειά το Μαλαμώ η Καναλάκαινα, μεμακρυσμένη συγγενής, ελθούσα διά να φέρη την προσφοράν της, χήρα εξηκοντούτις, ευλαβής, πρόθυμος να τρέχη εις όλας τάς λειτουργίας και να υπηρετή δωρεάν εις τους ναούς και τα εξωκκλήσια.

Το Χριστόψωμο
Μεταξύ των πολλών δημωδών τύπων, τους οποίους θα έχωσι να εκμεταλλευθώσιν οι μέλλοντες διηγηματογράφοι μας, διαπρεπή κατέχει θέσιν η κακή πενθερά, ως και η κακή μητρυιά. Περί μητρυιάς άλλωστε θα αποπειραθώ να διαλάβω τινά, προς εποικοδόμησιν των αναγνωστών μου. Περί μιας κακής πενθεράς σήμερον ο λόγος.
Εις τι έπταιεν η ατυχής νέα Διαλεχτή, ούτως ωνομάζετο, θυγάτηρ του Κασσανδρέως μπάρμπα Μανώλη, μεταναστεύσαντος κατά την Ελληνικήν Επανάστασιν εις μίαν των νήσων του Αιγαίου.
Εις τι έπταιεν αν ήτο στείρα και άτεκνος; Είχε νυμφευθή προ επταετίας, έκτοτε δις μετέβη εις τα λουτρά της Αιδηψού, πεντάκις τής έδωκαν να πίη διάφορα τελεσιουργά βότανα, εις μάτην, η γη έμενεν άγονος. Δύο ή τρεις γύφτισσαι τής έδωκαν να φορέση περίαπτα θαυματουργά περί τας μασχάλας, ειπούσαι αυτή, ότι τούτο ήτο το μόνον μέσον, όπως γεννήση, και μάλιστα υιόν. Τέλος καλόγηρός τις Σιναΐτης τη εδώρησεν ηγιασμένον κομβολόγιον, ειπών αυτή να το βαπτίζη και να πίνη το ύδωρ. Τα πάντα μάταια.

Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα: Η Σταχομαζώχτρα.

on Saturday, 23 December 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα: Η Σταχομαζώχτρα.

 

Είπαμε, αυτές τις άγιες χριστουγεννιάτικες μέρες να αφήσουμε στην άκρη -για μια ανάσα- τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς και την αδιάκοπη αρθρογραφία, και να γίνουμε πάλι παιδιά!

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης,

«Η Σταχομαζώχτρα»

Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1889.

Κατεβάστε ΕΔΩ! και Καλή ανάγνωση!

Μεγάλην ἐξέφρασεν ἔκπληξιν ἡ γειτόνισσα τὸ Ζερμπινιώ, ἰδοῦσα τῇ ἡμέρᾳ τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους 187… τὴν θεια-Ἀχτίτσα φοροῦσαν καινουργῆ μανδήλαν, καὶ τὸν Γέρο καὶ τὴν Πατρώνα μὲ καθαρὰ ὑποκαμισάκια καὶ μὲ νέα πέδιλα.
Τοῦτο δὲ διότι ἦτο γνωστότατον ὅτι ἡ θεια-Ἀχτίτσα εἶχεν ἰδεῖ τὴν προῖκα τῆς κόρης της πωλουμένην ἐπὶ δημοπρασίας πρὸς πληρωμὴν τῶν χρεῶν ἀναξίου γαμβροῦ, διότι ἦτο ἔρημος καὶ χήρα καὶ διότι ἀνέτρεφε τὰ δύο ὀρφανὰ ἔγγονά της μετερχομένη ποικίλα ἐπαγγέλματα. Ἦτο (ἂς εἶναι μοναχή της!) ἀπ᾽ ἐκείνας ποὺ δὲν ἔχουν στὸν ἥλιο μοῖρα. Ἡ γειτόνισσα τὸ Ζερμπινιὼ ᾤκτειρε τὰς στερήσεις τῆς γραίας καὶ τῶν δύο ὀρφανῶν, ἀλλὰ μήπως ἦτο καὶ αὐτὴ πλουσία, διὰ νὰ ἔλθῃ αὐτοῖς ἀρωγὸς καπαρήγορος;

Δημήτρης Κ. Μπάκας: ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ, Η ΑΡΕΤΉ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥ

on Tuesday, 19 December 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Δημήτρης Κ. Μπάκας: ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ,  Η  ΑΡΕΤΉ  ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥ

Προοίμιο
Ζούμε στην εποχή της κατανάλωσης, για να μη πούμε της υπερκατανάλωσης. Όλοι μιλάμε για παραγωγή και κατανάλωση. Ζούμε για να καταναλίσκουμε. Ο άνθρωπος έγινε πια «καταναλωτής» και πελάτης. Τελικά, αριθμός. Στο κυνήγι της ευδαιμονίας, της ευτυχίας που εκφράζεται με τον ηδονισμό παρασυρόμαστε εκόντες –άκοντες στη δημιουργία της νοοτροπίας: «ξοδεύω επομένως υπάρχω». Χρειαζόμαστε παραγωγή προϊόντων. Από τη στιγμή που αποκτήσουμε ένα προϊόν εμφανίζεται η ανάγκη κάποιου άλλου. Η δημιουργία, όμως, νέων αναγκών, που αναδύονται από την πρόκληση εσωτερικών μας επιθυμιών μάς οδηγούν σε φαύλο κύκλο αναζήτησης. Πάμπολλες ανάγκες εξυφαίνονται μέσα σε συναισθήματα ζήλειας, πόνου, κορεσμού, αντιπάθειας και ανταγωνισμού. Η «διαφήμιση» δεν σε αφήνει να σκεφτείς, εάν την έχεις την ανάγκη. Μας την επιβάλλει η μόδα, ο συρμός, η προβολή, οι «ειδήσεις». Το φυλλάδιο κάτω από την πόρτα σου, στο γραμματοκιβώτιό σου. Βομβαρδισμός πληροφοριών για το καλό σου. Δεν μας αφήνουν να πλήξουμε. Αλλά και δεν μας αφήνουν να σκεφτούμε. Μας χρειάζονται όλα αυτά τα προϊόντα; Καλύπτουν άραγε ουσιαστικές ανάγκες μου; Μπορώ να τα αποκτήσω ή ένα μεγάλο μέρος της δυστυχίας μου οφείλεται σε μια τεχνητή έλλειψη;



Εισαγωγή
Αυτάρκεια είναι αρχαιοελληνικός όρος, που εμφανίζεται στον Πλάτωνα και στον Αντισθένη, προτού αποκτήσει κεντρικό ρόλο στην ηθική του Αριστοτέλη. Αυτάρκεια, με την ηθική έννοια του όρου, είναι η ιδέα, την οποία διατυπώνει ο αρχαίος ευδαιμονισμός. Το «ευ ζην». Η ολοκλήρωση και πληρότητα του εαυτού, δηλαδή η ευτυχία. Η τελεολογική ηθική που αποσκοπεί στην ευτυχία, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη σοφία. Η αντίληψη των Αρχαίων Ελλήνων περί ευδαιμονισμού συνίσταται στο εξής: Κανένας δεν λέει ότι προσπαθεί να είναι ευτυχισμένος για να είναι πλούσιος ή ισχυρός, κλπ. Τουναντίον, αναζητούμε πίσω από τα φαινομενικά αγαθά που επιδιώκουμε ( τα πλούτη, την επιστήμη, την ισχύ, κλπ.) ένα ύστατο Αγαθό, που ονομάζουμε Υπέρτατο Αγαθό και που δεν είναι άλλο από την ευτυχία. Η ευτυχία για τον άνθρωπο, που καλείται ολβιότητα θα μπορούσε επομένως να θεωρηθεί το μόνο αγαθό που το αναζητούμε γι΄ αυτό που είναι. Ο τελικός σκοπός. Η ολβιότητα, ως τέλεια εκπλήρωση του εαυτού, είναι ένα αγαθό που μας καθιστά αυτάρκεις και έχει ως αποτέλεσμα να μην έχουμε ανάγκη τίποτε άλλο.
Η αναλογία με την οικονομικο-πολιτική έννοια προτείνεται από τον Αριστοτέλη στα Πολιτικά: μια αυτάρκης χώρα (Πόλη) είναι μια χώρα που αντλεί από τα δικά της εδάφη τα προϊόντα που έχει ανάγκη.
Κοντολογίς οι πρόγονοί μας θεωρούσαν ως αυτάρκεια το να αρκείται κάποιος στις ανάγκες του ολιστικά, με αυτά που έχει, ενώ εμείς οι νεότεροι θεωρούμε ως αυτάρκεια την οικονομική ανεξαρτησία.
Ποιος άραγε έχει δίκαιο;

Αυτάρκεια(ανεξαρτησία),εγκράτεια, σωφροσύνη  (μετριοπάθεια)
Ενώ ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας μιλούσαν για μετριοπάθεια ή εγκράτεια (σωφροσύνη), ο Επίκουρος προτιμούσε να μιλάει για αυτάρκεια (ανεξαρτησία). Φυσικά δεν υπάρχει αυτάρκεια χωρίς εγκράτεια και σωφροσύνη. «Θεωρούμε την αυτάρκεια μεγάλο αγαθό όχι γιατί πρέπει οπωσδήποτε να περιοριζόμαστε στα λίγα, αλλά μπορούμε, αν δεν έχομε τα πολλά, να αρκούμαστε στα λίγα, πεπεισμένοι ότι αυτοί που απολαμβάνουν την πολυτέλεια με μεγαλύτερη ευχαρίστηση είναι αυτοί που εξαρτώνται λιγότερο από αυτήν και πως ό,τι είναι φυσικό αποχτιέται πιο εύκολα, ενώ το δυσαπόκτητο είναι περιττό».
Το να είναι κάποιος αυτάρκης σημαίνει ότι μπορεί να χαίρεται με λίγα. Δεν είναι ασκητισμός η εγκράτεια. Είναι αρετή, ήτοι υπεροχή. Μια κορυφογραμμή, που θα έλεγε ο Αριστοτέλης, μεταξύ της απληστίας και της αναισθησίας. Μεταξύ δυστυχίας του λαίμαργου και του ανορεκτικού.
Η αυτάρκεια, όπως και η φρόνηση, όπως και όλες οι αρετές έχει να κάνει με την τέχνη της απόλαυσης. Πρόκειται για μια υποκειμενική επεξεργασία των επιθυμιών. Μια επεξεργασία αγωγής της ζωής μας. Δεν αποσκοπεί στην υπέρβαση των ορίων μας, αλλά στο σεβασμό των ορίων μας. Αρετή που σχετίζεται με την ορθοφροσύνη. Είναι η εφαρμογή της φρόνησης (σύνεσης) στις απολαύσεις μας. Κοντολογίς η φρόνηση στην υπηρεσία της απόλαυσης. Μιας καλύτερης, όσο το δυνατόν, απόλαυσης μέσω της συνειδητοποίησης της απόλαυσης και όχι μέσω του ατέλειωτου πολλαπλασιασμού των αντικειμένων της.
Εκτός και εάν υπάρχει ακραία φτώχεια-πείνα, είναι σχετικά εύκολο να καλύψουμε τις βασικές ανάγκες μας. Ο λαίμαργος χρειάζεται τόσο πολύ φαγητό; Ο μέθυσος τόσο πολύ πιοτό για να ευχαριστηθούν; Από τον Επίκουρο μαθαίνομε να παίρνουμε τις απολαύσεις απλά, όπως έρχονται και να τις ικανοποιούμε με εύκολο τρόπο χωρίς να ενοχλείται ο οργανισμός μας. Το απεριόριστο των επιθυμιών που μας οδηγεί στην έλλειψη, στο ανικανοποίητο και στη δυστυχία είναι μια αρρώστια του φαντασιακού.
Ο σώφρων βάζει όρια στην επιθυμία, όπως και στον φόβο. Αυτά είναι και τα όρια τα δικά μας. Η αυτάρκεια και εγκράτεια. Οι ακρατείς, οι ασυγκράτητοι περιφρονούν τα όρια και θέλουν να τα σπάσουν δήθεν για λόγους ανεξαρτησίας και απελευθέρωσης, ενώ γίνονται δέσμιοι της στέρησης του κορεσμού και δεν ικανοποιούνται ούτε και με το υπερβολικά πολύ. Γίνονται θλιμμένοι και δυστυχισμένοι. «Η υπερβολή είναι η αρρώστια της ηδονής και η εγκράτεια δεν είναι ο καταποντισμός της ηδονής, αλλά η νοστιμιά της, αυτή που μας επιτρέπει να γευόμαστε την πιο εξαίσια γλύκα της απόλαυσης» (Μονταίνιος). Η ποιότητα της απόλαυσης είναι πιο ουσιώδης από το έδεσμα.
Σε μια κοινωνία της μαζικής παραγωγής και της κατανάλωσης όπως η δική μας που οι ανάγκες εμπορευματοποιημένες στο έπακρο είναι κατά βάση τεχνητές και διαρκώς αυξανόμενες, ό,τι είναι απαραίτητο είναι εύκολο να το προμηθευτούμε. Ό,τι δεν είναι απαραίτητο γίνεται επιτακτικό για τεχνητούς λόγους και συνήθως είναι δύσκολο να το προμηθευτούμε και πιο δύσκολο να το διατηρήσουμε, λόγω συνεχώς αυξανόμενων αλλαγών και απαιτήσεων της μόδας αλλά και της παραγωγής. Μόνον ο σώφρων γνωρίζει να μην επιθυμεί το επιπλέον και το μη απαραίτητο, παρά μόνον, όταν του προσφέρεται.

Σχολιασμός- Συμπεράσματα
Η αυτάρκεια κάνει εντονότερη την απόλαυση, όταν υπάρχει και την αντικαθιστά, όταν δεν υπάρχει. Ειλικρινά υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από το να νιώθει κάποιος αυτάρκης; Και αυτό είναι εφικτό μόνον όταν γινόμαστε κύριοι των απολαύσεων. Το καλύτερο και όχι το περισσότερο ελκύει τον αυτάρκη και τον κάνει ευτυχισμένο. Ζει με την καρδιά του ευχαριστημένη στα λίγα, γιατί στο λίγο δεν υπάρχει ποτέ έλλειψη!
Η αυτάρκεια, ως εγκράτεια και σωφροσύνη, με την έννοια που της πρόσδωσαν οι πρόγονοί μας είναι μια αρετή για όλες τις εποχές, αλλά ακόμη πιο αναγκαία στους …«εύκολους καιρούς». Δεν πρόκειται για μια εξαιρετική αρετή, όπως το θάρρος, αλλά μια αρετή συνηθισμένη και ταπεινή. Μια αρετή όχι της εξαίρεσης αλλά του κανόνα. Όχι του ηρωισμού αλλά του άριστου μέτρου. Το αντίθετο της υπερβολής. Η εποχή μας τείνει να λησμονήσει την εγκράτεια και το μέτρο δίνοντας άλλο διαφορετικό περιεχόμενο στην έννοια της αυτάρκειας. Έχω αυτάρκεια σημαίνει προσέχω (τον νουν) και αυτό το απλοποιήσαμε μόνον στη υγιεινή που μας επιβάλλουν μόνον οι γιατροί!
Οι αρχαίοι πρόγονοί μας αναζητώντας τη σοφία για το ευ ζην είχαν εντάξει την εγκράτεια στις τέσσερις βασικές αρετές μαζί με τη φρόνηση, την ανδρεία και τη δικαιοσύνη. Η φρόνηση είναι όντως πιο αναγκαία, το θάρρος και η δικαιοσύνη πιο αξιοθαύμαστες. Η αυτάρκεια ως εγκράτεια και σωφροσύνη είναι πιο δύσκολη να κατακτηθεί και συχνά τις ξεπερνάει, γιατί έχει να κάνει με τις πιο ζωτικές και απαιτητικές ανάγκες του ατόμου με την πείνα, τη δίψα την ερωτική επιθυμία, που τίθενται πολύ πιο δύσκολα σε έλεγχο. Είμαστε υποχρεωμένοι να τις αποδεχθούμε ως ανάγκες και επιθυμίες αλλά να τις υπερβούμε με αυτο-έλεγχο και ρύθμιση.
Μια ρύθμιση εξισορρόπησης και αρμονίας από την οποία αναδύεται η ψυχική γαλήνη και ευτυχία. Μια εθελοντική ρύθμιση της ζωικής μας ορμής. Μια αριστεία. Μια ποιοτική αρμοστικότητα (fitness) δυνατοτήτων μας και οικοσυστήματός μας. Μια αναζήτηση ποιοτικής εν μέτρω ζωής και επιβεβαίωση ενός ψυχικού σθένους απέναντι στις παράλογες παρορμήσεις. Ως εκ τούτου η αυτάρκεια δεν είναι συναίσθημα απλό αλλά μια ικανότητα, μια δύναμη που αποχτιέται με συνεχή προσπάθεια και εξοικείωση. Μια ευγενής έξη. Μια αρετή, που υπερβαίνει κάθε υπερβολή ακόμη και τον προσωπικό εγωισμό και αγγίζει την ταπεινοφροσύνη. Μια διαρκής αναζήτηση των ορίων μας. Του δικού μας ιδανικού μέτρου που δυστυχώς είναι άρρητος αριθμός. Είναι απλά ορθός λόγος. Μια προσωπική αναλογία που μας εξασφαλίζει μια ολβιότητα.
Η αυτάρκεια με οικονομικούς όρους έχει τα προφανή πλεονεκτήματα. Το χρήμα είναι το μέσο για να διαθέτουμε τα μέσα για μια πιο εύκολη ζωή! Είναι βέβαιο ότι συμβάλλει στην ευτυχία, αυτό ακριβώς λέει η πραγματικότητα. Ποιος είναι ευτυχισμένος όταν είναι στην ψάθα; Ποιος δεν απολαμβάνει ό,τι του προσφέρει η οικονομική άνεση; Οι οικονομικές σκοτούρες παραμένουν θανάσιμες πληγές, εφόσον υπάρχουν, καταλήγουν να μας κατατρώγουν, μας βασανίζουν και μας φθείρουν. Είναι όμως το χρήμα αυτοσκοπός ή το πιο ισχυρό μέσον; Στην εποχή μας το χρήμα είναι θεός! Οι άνθρωποι υποκλίνονται μπροστά του, άρα παύουν να είναι ο εαυτός τους. Το χρήμα κατέστη θρησκεία παγκόσμια. Φέρνει όμως μια αντίστοιχη παγκόσμια ευτυχία; Ποιος θα πει ναι; Οι σώφρονες θα μας πουν είναι αδύνατο χωρίς τις άλλες αρετές: τη φρόνηση, το θάρρος, την εγκράτεια και προπαντός τη δικαιοσύνη. Ποιος είναι ευτυχισμένος να υπηρετεί ένα αντικείμενο! Παρέχει ασφαλώς άνεση το χρήμα, αλλά ακόμη και όσοι το κατέχουν καθίστανται τελικά σχεδόν πάντοτε δέσμιοί του.
Φυσικά και δεν ευθύνεται η ύπαρξη του χρήματος που προκαλεί την ανθρώπινη δυστυχία, αλλά η μη σώφρων αναζήτηση και χρήση του. Η υπερβολή. Το ότι η ολιστική αυτάρκεια μετατράπηκε σε οικονομική (μερική) αυτάρκεια. «Η υγεία είναι η σιωπή των οργάνων στο σώμα μας». Η κατάσταση αφθονίας, το να έχομε περισσότερα από όσα χρειαζόμαστε, ο πλούτος μάς παρέχει ένα σοβαρό επιφαινόμενο την ελευθερία και ανεξαρτησία. Χάνουμε όμως τη «χρυσή αναλογική σκέψη», την σύνεση, τη φρόνηση και σωφροσύνη. Παύουμε να ζούμε στον συγκινησιακό κόσμο της αγάπης. Με τη χρυσή αναλογική σκέψη απελευθερωνόμαστε από την παθιασμένη σχέση με τη ζωή και το χρήμα επανακτά τη θέση του.

Επίλογος
Δεν ζούμε για να καταναλίσκουμε, αλλά καταναλίσκουμε για να ζούμε. Αυτό αποκάλεσαν οι Πρόγονοί μας αυτάρκεια. Τότε ζω την ζωή μου, γιατί αφήνομαι να παρασυρθώ από το ευ ζην , την ευτυχία. Για παράδειγμα να είμαι γονιός και να παίζω με τα παιδιά μου. Να είμαι ακριβώς όπως τα παιδιά μου, που βυθίζονται ολοκληρωτικά σε δραστηριότητα, που στοχεύει στην ψυχαγωγία τους και την απόλαυση στα παιχνίδια τους.
Να ζω εκεί που υπάρχει ανεξαρτησία(αυτάρκεια), ελευθερία σχέσεων με τους άλλους πόνους και ανάγκες. Κοντολογίς ζω δια μέσου του εαυτού μου, ανακαλύπτοντας μέσα μου ενδόμυχες πηγές, ώστε να μού αρκεί ο ίδιος ο εαυτός. Αυτό είναι γενναιόψυχο και ευφυές, διότι σημαίνει ότι έχω εμπιστοσύνη στη ζωή που βρίσκεται μέσα μου. Τότε η ζωή γίνεται πιο πλούσια. Τα παιδιά το γνωρίζουν αυτό από ένστικτο. Οι σώφρονες από την εμπειρία τους. Τότε ζούμε σε ολβιότητα. Μια ευτυχία, που εμείς συμβάλαμε στη δημιουργία της. Τότε η ζωή μας γεμίζει με το είναι μας και όχι με το έχειν μας.
Ας διερωτηθούμε τι θέλουμε; Να κατασπαραχθούμε ή να υπάρχουμε;
Όταν τελικά αγαπάμε το χρήμα, δεν αγαπάμε, όσο του αξίζει, τον εαυτό μας. Όταν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας σημαίνει ότι προτιμάμε τον χρυσό που είναι έξω από εμάς από το …χρυσό που είναι μέσα μας.
Άρα επαληθεύεται ο Σωκράτης που με τόση σοφία είχε προβλέψει: « Το μυστικό της ευτυχίας, δεν βρίσκεται στην αναζήτηση περισσότερων, αλλά στην ανάπτυξη της ικανότητας να ικανοποιείσαι με όσο το δυνατόν λιγότερα. Πλουσιότερος είναι αυτός, ο οποίος είναι ικανοποιημένος με όσο το δυνατόν λιγότερα».

Δημήτρης Κ Μπάκας
Δεκέμβριος 2017

Αναστάσιος ΜΠΑΣΑΡΑΣ: 13 Δεκεμβρίου 1967: Πριν Μισό Αιώνα. Το κίνημα των Αεροπόρων κατά της Διδακτορίας! 116 Σμηναρχία Μάχης. Ήμουν εκεί!

on Saturday, 16 December 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Αναστάσιος ΜΠΑΣΑΡΑΣ: 13 Δεκεμβρίου 1967: Πριν Μισό Αιώνα. Το κίνημα των Αεροπόρων κατά της Διδακτορίας! 116 Σμηναρχία Μάχης. Ήμουν εκεί!

116 Σμηναρχία Μάχης, Άραξος. Ήταν Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου του 1967. Η μέρα μάλλον βροχερή, η υγρασία στον Άραξο ανυπόφορη, η αεροπορική δουλειά μεσοβδόμαδα, όχι στο φόρτε της. Και, αυτό γιατί είχε πιάσει το φόρτε της, με 5-6 εβδομάδες επιφυλακή και σκληρή δουλειά λόγω του θέματος της Κύπρου. Τα αεροπορικά μέσα, από τα αεροσκάφη μέχρι τα οπλικά συστήματα, τα μέσα Τ-Η, Η/Ζ , ΜΜ και αποθέματα σε μάξιμα διαθεσιμότητας.

Το ηθικό και το φρόνημα πολύ ψηλά. Εμείς (ηλικίες από 21 μέχρι 30 περίπου), και ήμασταν οι περισσότεροι, που τα Σαββατοκύριακα πηγαίναμε στην Αθήνα και τις καθημερινές μέναμε μέσα στη Μονάδα - φυλακές BOC (Base Operations Center) νούμερα 1, 2, ..12 μέχρι τις 19:00, θέση 12 παρών στις 19:00 και μετά 3-4 τραπέζια στη λέσχη γεμάτα παίκτες για κουμ-καν, είχαμε να δούμε τα κορίτσια μας από τα τέλη του Οκτώβρη.

Τα γραφείο μου (Τ-Η), ήταν δίπλα στο Κέντρο Επιχειρήσεων (BOC) και απέναντι από το τηλεφωνικό κέντρο. Κατά τις 11:00, με φωνάζουν γρήγορα στο ΚΕ σε θέλει ο Διοικητής.

Βλέπω ένα διοικητή, που για σαράντα μέρες τον βλέπαμε να γυρίζει από τις 06:00 μέχρι τις 23:59, από τα γραφεία μέχρι τη λέσχη και τα υπνοδωμάτιά μας, πάντα χαμογελαστός, έχοντας για τον καθένα μας μια καλή κουβέντα, ενθαρρύνοντας, πάντα να δεσμεύεται μετά την επιφυλακή θα έλθουν καλύτερες μέρες και εμείς οι ‘Αθηναίοι’ θα παίρνουμε και τις Δευτέρες άγραφη άδεια για να αντισταθμίσουμε τις χαμένες Κυριακές.

Βλέπω, λοιπόν, τον διοικητή πολύ στεναχωρημένο και χωρίς το γνωστό του χαμόγελο να διατάσσει ‘ Μπασαρά από αυτή τη στιγμή και μέχρι νεωτέρας θα επανδρώσεις μόνος σου το Τ/Φ Κέντρο και θα ελέγχεις κάθε επικοινωνία από/προς τη Μονάδα. Για επικοινωνία προς τα έξω θα ζητάς άδεια από εμένα και τηλέφωνα προς τη Μονάδα θα τα περνάς σε μένα’ .

Πέρασα, σχεδόν, ένα 12ωρο στο Τ/Φ Κέντρο. Το τί άκουσα εκείνο το απόγευμα και βράδυ μεταξύ του Διοικητή μου και των αρχηγών του ΓΕΑ, 28ΑΤΑ, Υπαρχηγού ΓΕΑ, ομολόγων Διοικητών 110, 111, 112, 113, 114 και 117ΠΜ ήταν πέρα από την φαντασία μου και σε ένα λεξιλόγιο, που δεν είχα μάθει στη ΣΙ (είχα κάποιους μήνες που είχα τελειώσει τη Σχολή).

Άκουσα τον Δκτη της 11χ Μονάδας μέχρι τις 19:00 να είναι με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο και μετά να γίνεται ‘Παπαδουλικός’ ΄η τον Δκτη της 11ψ να κρύβεται και να μην απαντά ή τον Δντή γραφείου υπουργού να βρίζει χυδαία τον Διοικητή μου του οποίου ήταν δύο βαθμούς ανώτερος.

Άκουσα τον Διοικητή της 112ΠΜ να λέει ναι τα 104ρια πετούν από πάνω μας…

Ακουσα τον Δκτή της 114 ΠΜ, αδελφής Μονάδας γιατί είχαν τον ίδιο τύπο Α/Φ, Σμήναρχο Πρωτόπαπα να λέει στο τηλέφωνο στο Διοικητή μου, ότι έστειλε τον Επισμηναγό Ευστράτιο Καμπιώτη, Διευθυντή Επιχειρήσεων της Μονάδας να αντιμετωπίσει ένα λοχαγό του Στρατού με 10 Άρματα που είχαν προσεγγίσει την Μονάδα από τον νότιο τομέα και είχαν διασκορπιστεί σε έναν ελαιώνα έξω από την Νότια πύλη του αεροδρομίου, τη γνωστή ως πύλη Τανάγρας. Αλλά για την 'μάχη' αυτή των Αρμάτων και των F104, περισσότερα σε επόμενο κείμενο που έχει στα χέρια του (από τον πατέρα του) ο ταξίαρχος ε.α. Φώτης Καμπιώτης.

Ένα 24ωρο μετά, Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 1967, περίπου 11:00 δύο Αερονόμοι, πλεύριζαν τον Διοικητή μου, δεξιά και αριστερά, αυτός προχωρούσε όρθιος, άγριος αετός, το κεφάλι ψηλά, με χαιρέτησε … γειά σου μικρέ, ευχαριστώ για όλα, καλή καριέρα. Δεν μπόρεσα να κρατήσω τα δάκρυα και το κλάμα. Ήμουν μόλις 22. Δεν ξεπέρασα, ποτέ την στεναχώρια και το σοκ εκείνης της μέρας, μέχρι στις 29 Αυγούστου 2017 που μου ήλθε μια μεγαλύτερη στεναχώρια.

Όταν, στην 1η Μαρτίου του 2017, ξεπροβοδούσαμε το γενναίο πτέραρχο Γιώργο Βαγιακάκο, πάντα μπροστάρη και πάντα δημοκράτη με πραγματικές στρατιωτικές αρχές και αξίες, ήταν εκεί και ο Βασιλιάς, από κυπαρισσάκι το 1967 σε καμπουριασμένο σκυφτό γέροντα το 2017. Τον χαιρέτησα με τον προσήκοντα σεβασμό. Ηλθε στο νου μου η 13 Δεκεμβρίου 1967. Και, εγώ τους έβλεπα και τους δυό νέους, πολύ νέους - ο ένας έκανε την τελευταία του πτήση και ο άλλος σκυφτό γεροντάκι - πενήντα χρόνια μετά.

Ο πτέραρχος Γιώργος Βαγιακάκος, απογειώθηκε από το κοσμοδόμιο του Πάπάγου στις 1 Μαρτίου 2017, και όπως είπε ο βαπτισιμιός του Γρηγόρης Πρεζεράκος (Απχος ε.α. Διευθυντής του Στρατιωτικού Γραφείου της Προεδρίας της Δημοκρατίας) στον επικήδειό του:
'... και με μιας… ο ουρανός γέμισε… με ήθος… εργατικότητα… και ευφυία.
Αυτό ήταν το μίγμα των στοιχείων, του μοναδικού σου χαρακτήρα, πτέραρχέ μας, αγαπημένε μου νονέ και ύψιστο πρότυπο στην Πολεμική Αεροπορία και στη ζωή. '

Στη συνέχεια θα σας παραπέμψω στο κείμενο της Ιωάννας Ηλιάδη (Armyvoice.gr), που βασίζεται σε πραγματικό γραπτό ντοκουμέντο του αειμνήστου πτεράρχου Γιώργου Βαγιακάκου, που είναι στα χέρια των παιδιών Πέτρου και Βάνιας και είναι πέρα για πέρα αληθινό.

''Ο γνωστός για την αντιδικτατορική του δράση Αεροπόρος Γεώργιος Βαγιακάκος, άφησε παρακαταθήκη στα παιδιά του, την μαρτυρία του για δυο ιστορικές στιγμές που έζησε ο ίδιος.

Η μια αφορά την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 1967. Δείτε την καταπληκτική μαρτυρία που άφησε προφορικά στα παιδιά του, λίγο πριν κλείσει τα μάτια του και αναπαυθεί στους ουρανούς που τόσο αγάπησε.

Πριν από τις 13 Νοεμβρίου 1967, δεν υπήρχαν σαφείς ενδείξεις των προθέσεων του τότε Βασιλέως Κωνσταντίνου να ανατρέψει την «Χούντα» των Συνταγματαρχών, χρησιμοποιώντας προς τούτο πιστές προς την νομιμότητα Μονάδες των Ε.Δ.

Άξια προσοχής είναι μια ταχεία επίσκεψη του Βασιλέως Κωνσταντίνου στην 116 Σμηναρχία Μάχης κατά το 2ο 10ήμερο του μηνός Νοεμβρίου 1967, περίοδο κατά την οποία η Μονάδα ευρίσκετο σε πολυήμερη ετοιμότητα και επιφυλακή λόγω έξαρσης του Κυπριακού.

Συγκεκριμένα ήταν η περίοδος κατά την οποία ένας Ελληνο-Τουρκικός Πόλεμος εθεωρείτο πολύ πιθανός, λόγω έντασης στην Κύπρο και απειλών της Τουρκίας για απόβαση στην Νήσο.

Σκοπός της επίσκεψης του Βασιλέως στην Μονάδα, όπως άφησε να εννοηθεί, ήταν να διαπιστώσει το επίπεδο ετοιμότητας και κυρίως το φρόνημα του προσωπικού και ειδικότερα το ηθικό των χειριστών των Πολεμικών Μοιρών.

Κατά την επίσκεψη αυτή ο Βασιλιάς ζήτησε να ενημερωθεί για το επεισόδιο που είχε λάβει χώρα στα όρια του Αεροδρομίου του Αράξου και κατά το οποίο δύο μέλη της Βουλγαρικής πρεσβείας συνελήφθησαν επιβαίνοντες σε αυτοκίνητο ΙΧ τύπου Mercedes, να φωτογραφίζουν εγκαταστάσεις του Αεροδρομίου και χώρους αραίωσης αεροσκαφών.

Οι εν λόγω συνελήφθησαν από την Ασφάλεια του Αεροδρομίου και από την επί τόπου έρευνα που έκανε ο Δκτης της Μονάδας Σμήναρχος Γ. Βαγιακάκος, διεπιστώθη ότι επρόκειτο για τον Συνταγματάρχη Στρατιωτικό Ακόλουθο της Βουλγαρικής Πρεσβείας και τον βοηθό του, Επισμηναγό Αεροπορικό Ακόλουθο του οποίου το όνομα μάλιστα ήταν «Τριανταφύλλου». Οι εν λόγω δικαιολογήθηκαν ότι μετέβαιναν στην ΟΛΥΜΠΙΑ και έχασαν τον δρόμο τους, γι’ αυτό και βρέθηκαν στην περιοχή του Αεροδρομίου του Αράξου.

Αμέσως ενημερώθηκε το ΓΕΑ (Αρχηγός) και η τότε ΚΥΠ και εδόθη η εντολή να τους συμπεριφερθούμε πολιτισμένα και να κρατηθούν στο Αστυνομικό τμήμα της Κάτω Αχαΐας, αφού δεν ήθελαν να βγουν από το αυτοκίνητό τους και να φιλοξενηθούν στην Μονάδα (Λέσχη Αξιωματικών), μέχρι να αποφασίσουν η Βουλγαρική πρεσβεία και το Ελληνικό ΥΠΕΞ για τα περαιτέρω.

Πράγματι έτσι και έγινε, οπότε εστάλη αυτοκίνητο με εκπροσώπους της Βουλγαρικής Πρεσβείας για να τους συνοδεύσουν στην Αθήνα. Κατά τον έλεγχο των ανωτέρω, οι οποίοι χωρίς αμφιβολία εκτελούσαν αποστολή κατασκοπείας (είχαν συλληφθεί και στην Κρήτη να λαμβάνουν φωτογραφίες Αεροδρομίων, όπως μας ενημέρωσε η ΚΥΠ), ελήφθησαν φωτογραφίες τόσο του οχήματος που επέβαιναν (ΕΙΧ τύπου Mercedes) όσο και των ιδίων.

Λεπτομέρειες για το ανωτέρω επεισόδιο ζήτησε να μάθει ο Βασιλεύς, ο οποίος είχε όπως φαίνεται ενημερωθεί σχετικά και μάλιστα ζήτησε να δει και τις προαναφερθείσες φωτογραφίες. Έτσι δόθηκε η ευκαιρία να μείνω για λίγο μόνος μου με τον Βασιλέα μέχρι ο Υπδκτης της Μονάδας να φέρει τις σχετικές φωτογραφίες.

Στον περιορισμένο αυτό χρόνο, ο Βασιλεύς εξέφρασε τον προβληματισμό του για την καθυστέρηση επιστροφής της Χώρας στην ομαλότητα και αναφέρθηκε στις πρόσφατες τότε πρώτες δηλώσεις του, στο Παρίσι ευρισκόμενου, πρώην Πρωθυπουργού της Ελλάδας Κ. Καραμανλή, τι οποίες μάλιστα χαρακτήρισε αξιόλογες και εποικοδομητικές.

Η παραπάνω συζήτηση ουδόλως μπορεί να θεωρηθεί ως ενημέρωση για την επικείμενη Βασιλική κίνηση της 13ης Δεκεμβρίου 1967, γιατί δεν αναφέρθηκε σε τυχόν αντιπραξικόπημα ή άλλη ενέργεια βίαιας ανατροπής της Χούντας από την εξουσία.

Έτσι φτάνουμε στην 13η Δεκεμβρίου με σοβαρούς προβληματισμούς για την αναγκαιότητα του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967.

Το πρωί της 13ης Δεκεμβρίου 1967 ο καιρός στην περιοχή του αεροδρομίου Αράξου ήταν πολύ άσχημος (χαμηλή νέφωση, βροχή και καταιγίδες στην γύρω περιοχή) με αποτέλεσμα μέχρι τις 10.00 πμ να μην έχουν αρχίσει ακόμη οι συνήθεις εκπαιδευτικές πτήσεις.

Στις 10.30 ώρα περίπου και ενώ ευρισκόμουν στο γραφείο μου στην Διασπορά της 116 ΠΜ, με ενημέρωσαν να μεταβώ στο κέντρο επιχειρήσεων της Μονάδας και να επικοινωνήσω με τον Δκτη της 114 ΠΜ (Τανάγρα) Σμήναρχο Λάμπρο Πρωτοπαπά.

Έτσι μετά από 5 περίπου λεπτά κάλεσα από το Γραφείο Επιχειρήσεων στο τηλέφωνο τον Δκτη της 114 ΠΜ, από τον οποίο έμαθα ότι ο Βασιλεύς μεταβαίνει αεροπορικώς με το βασιλικό σκάφος στην Καβάλα μετά της οικογενείας του και του τότε πρωθυπουργού Κ. Κόλια για να ηγηθεί κινητοποιήσεως των Στρατιωτικών Μονάδων της Βορείου Ελλάδος με σκοπό την αποκατάσταση της Δημοκρατικής νομιμότητας.

Επίσης μου ανέφερε ότι έθεσε την Μονάδα του σε επιφυλακή κατόπιν εντολής του Α/ΓΕΑ Απτχου Γ. Αντωνάκου, ο οποίος με άλλο σκάφος τύπου DACOTA και μαζί με τον υπασπιστή του Βασιλέως Σμχο Δ. Παπαγεωργίου κατευθύνονταν προς την 110 ΠΜ (Λάρισα) προκειμένου να θέσουν σε επιφυλακή το σύνολο των Μονάδων της Πολεμικής Αεροπορίας για συμπαράσταση στην προσπάθεια του Βασιλεώς. Επίσης μου εζήτησε να ακούσω τον ραδιοφωνικό σταθμό Λαρίσης που εκείνη την στιγμή μετέδιδε το διάγγελμα του Βασιλέως προς τον Ελληνικό Λαό, τον οποίο ενημέρωνε για την προσπάθειά του, αποκατάστασης της Δημοκρατικής νομιμότητος.

Μέχρι να ολοκληρωθεί η συνομιλία μου με τον Διοικητή της 114 ΠΜ και να ακούσουμε όλοι οι αξιωματικοί της Μονάδος το διάγγελμα του Βασιλέως, ελήφθη και το πρώτο σήμα από το ΑΤΑ (Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας) υπογεγραμμένο από τον Α/ΓΕΑ Απτχο Γ. Αντωνάκο, με το οποίο διετάσσετο:
1. Να τεθεί η Μονάδα σε κατάσταση επιφυλακής.
2. Να ετοιμαστούν 4 αεροσκάφη (Α/Φ) F-104G σε πρώτη φάση προκειμένου να πετάξουν πάνω από την Αθήνα για τόνωση του λαϊκού φρονήματος και ειδικότερα πάνω από τις εγκαταστάσεις του Πενταγώνου, σε ένδειξη συμπαράταξης και συμπαράστασης στην προσπάθεια του Βασιλέως.
Επίσης στο ίδιο σήμα αναφέρετο να αποφευχθούν υπερπτήσεις των Α/Φ F-104G άνωθεν Αρχαιολογικών χώρων (Ακρόπολις κλπ.) προκειμένου να μην προκληθούν ζημιές σε Αρχαία Μνημεία λόγω της υπερηχητικής ταχύτητας των εν λόγω Α/Φ.
3. Να ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας της Μονάδος προκειμένου να αποφευχθεί κατάληψή της από τυχόν Μονάδες του Στρατού Ξηράς (Καταδρομείς), όπως συνέβει τις μεσημβρινές ώρες της 13ης Δεκεμβρίου 1967 στην 112 ΠΜ (Αεροπορική Βάση Ελευσίνας).

Αμέσως μετά την λήψη του ανωτέρω σήματος διετάχθη από τον Δκτη τη Μονάδας Σμχο Γ. Βαγιακάκο η λήψη όλων των προβλεπόμενων σε αυτό μέτρων. Επίσης έλαβε χώρα συγκέντρωση όλων των αξιωματικών της Μονάδος στη λέσχη αξιωματικών. Οι αξιωματικοί ενημερώθηκαν από τον Διοικητή τους επί των ανωτέρω, ο οποίος επίσης τους πληροφόρησε ότι τόσο ο ίδιος, όσο και τα μέσα της Μονάδος τάσσονται στο πλευρό του Βασιλέως για την αποκατάσταση της Δημοκρατικής νομιμότητας και ζητήθηκε από του αξιωματικούς να λάβουν θέση επ’ αυτού. Το σύνολο σχεδόν των αξιωματικών επιδοκίμασε την θέση του Δκτου και με ενθουσιασμό εξεφράσθη υπέρ της ενέργειας του Βασιλέως. Αν τυχόν στο σύνολο των αξιωματικών υπήρξαν και μερικοί μη συμφωνούντες, γεγονός που δεν διεπιστώθη, αυτοί δεν
εκδηλώθηκαν μπροστά στην γενική και ενθουσιώδη τοποθέτηση των υπολοίπων.

Τα 4 Α/Φ F-104G αφού ετοιμάστηκαν, απογειώθηκαν παρά τις επικρατούσες δυσμενείς καιρικές συνθήκες (χαμηλή νέφωση, βροχή), με ισάριθμους χειριστές του Σγους Μπέκα, Βαρκούτα και Υπσγους Γιαμπουράνη και Καραθανάση περί ώραν 11.30 πμ τοπική.

Επ’ αυτού ενημερώθηκε τηλεφωνικά τόσο ο Α/ΓΕΑ, όσο και ο κ. Α/ 28ΑΤΑ (Απτχος Ι. Αναγνωστόπουλος). Επίσης εξασφαλίσθηκε τηλεφωνική επικοινωνία με τις Διοικήσεις της 117 ΠΜ (Αεροπορική Βάση Ανδραβίδας με Α/Φ F-84G), Σχολής Ικάρων (Αεροδρόμιο Καλαμάτας με εκπαιδευτικά Α/Φ), Αεροπορικού Αποσπάσματος Πρεβέζης (Αεροδρόμιο Ακτίου με Α/Φ F-84F) και Αεροπορικού Αποσπάσματος Αγρινίου (Αεροδρόμιο Πρεβέζης με Α/Φ F-84F) στα οποία Α/Δ είχαν μετασταθμεύσει Πολεμικές Μοίρες σε εφαρμογή σχεδίων διασποράς Α/Φ λόγω της κρίσεως του Κυπριακού και δεν είχαν επιστρέψει ακόμα στις βάσεις τους.

Σκοπός της εν λόγω τηλεφωνικής επικοινωνίας ήταν ο συντονισμός των ενεργειών των Διοικήσεων ώστε να μην παρουσιασθεί το φαινόμενο Μονάδες της Αεροπορίας να ευρεθούν σε αντίπαλα στρατόπεδα και να εκδηλώσουν εχθρικές ενέργειες, η μια εναντίον της άλλης. Πράγματι ο συντονισμός υπήρξε άριστος και δεν παρουσιάσθηκε κανένα κρούσμα απειθαρχίας τις εντολές του 28ΑΤΑ.

Στην διαδρομή του χρόνου μέχρι τις απογευματινές ώρες και λόγω των γεγονότων που έλαβαν χώρα στην Βόρεια Ελλάδα (Αποτυχία χρησιμοποιήσεως Ραδιοφωνικού Σταθμού Θεσσαλονίκης, συλλήψεις Δκτου 20ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας και Δκτου 3ου Σώματος Στρατού από πιστούς στην Χούντα αξιωματικούς του Στρατού Ξηράς κλπ.) επικρατούσε κατάσταση αβεβαιότητος ως προς την έκβαση του Βασιλικού εγχειρήματος.

Παράλληλα ελήφθησαν στην Μονάδα (κέντρο επιχειρήσεων) τηλεφωνήματα από το ΓΕΑ που ανέφεραν ότι ως Αρχηγός ΓΕΑ τοποθετήθηκε από τους Απριλιανούς ο Υπτχος Δ. Κωστάκος, μέχρι τότε Υπαρχηγός ΓΕΑ και ως εκ τούτου εζητήθη η Μονάδα να υπακούει στις εντολές του νέου Αρχηγού ΓΕΑ και μόνο.

Επ’ αυτού η απάντηση του Δκτου της Μονάδας Σμχου Γ. Βαγιακάκου ήταν άμεση και αυθόρμητη. Συγκεκριμένα, απήντησε ότι αν υπάρξει Βασιλικό Διάταγμα που να ορίζει ως Α/ΓΕΑ τον Υπτχο Δ. Κωστάκο, τότε η Μονάδα θα εκτελέσει τις εντολές του, οι οποίες όμως παρακαλούμε να δίδονται μέσω του 28ΑΤΑ προκειμένου να τηρείται και η ιεραρχία, καθότι
όλες οι Πολεμικές Μονάδες της Αεροπορίας υπάγονται ιεραρχικά και ελέγχονται επιχειρησιακά από το 28ΑΤΑ, πράγμα που φυσικά δεν συνέβει.

Επίσης μεταξύ των πολλών τηλεφωνημάτων που έλαβε ο Διοικητή της Μονάδας, από διάφορες πηγές, για να αλλάξει «στρατόπεδο» η Μονάδα, ήταν ένα τηλεφώνημα του Επγου Ι. Παλαιολόγου, Δντου του Γραφείου του Υπουργού Προεδρίας Γ. Παπαδόπουλου, ο οποίος μετά το μεσημέρι της ίδιας μέρας ανέλαβε καθήκοντα Πρωθυπουργού της χώρας. Ο εν λόγω Επγος σε ύφος απαράδεκτο για στρατιωτικό άσκησε αφόρητη πίεση, λόγω της θέσης του στην ιεραρχία των Απριλιανών, όπου ζήτησε επιτακτικά από τον Δκτη της Μονάδας να ξεκαθαρίσει την θέση του:
«Αν δηλαδή είσαι με το μέρος του πρωθυπουργού Γ. Παπαδόπουλου ή με τον Βασιλέα: Τον οποίο χαρακτήρισε κατά τρόπο που δεν είναι δυνατόν να αναφερθεί».

Η απάντηση του Δκτου σε αυτό ειδικά το τηλεφώνημα ήταν άμεση και κοφτή: «Ο Παπαδόπουλος υπό τις παρούσες συνθήκες δεν αντιπροσωπεύει τίποτα για την Πολεμική Αεροπορία, είναι τελείως άγνωστος και επομένως κακώς τίθεται τέτοιο ερώτημα. Ο Διοικητής της Μονάδας και όλο το προσωπικό της θα εκτελέσουν το καθήκον τους, όπως επιβάλλεται από τον όρκο τους και την συνείδησή τους».

Για τα ανωτέρω (τηλεφωνήματα, στιχομυθίες κλπ.) ο Διοικητής ενημέρωσε το 28ΑΤΑ και τον Α/ΓΕΑ Απτχο Αντωνάκο που ευρίσκετο στο Κέντρο Επιχειρήσεων του ΑΤΑ – Λάρισα, ο οποίος όπως αναμενόταν συμφώνησε πλήρως με τη θέση του Δκτου της 116 ΠΜ.

Επίσης για την στάση του Δκτου και του προσωπικού της 116 ΠΜ, ενημερώθηκε στο Πεντάγωνο και ο Στρατηγός Αγγελής, ο οποίος εντωμεταξύ είχε προαχθεί την ημέρα αυτή στην θέση του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ από τους Απριλιανούς.

Ο Στρατηγός Αγγελής κατόπιν αυτού έδωσε εντολή να διακόψουν την παροχή ρεύματος στην Μονάδα για να βυθιστεί στο
σκοτάδι, δεδομένου ότι λόγω της εποχής είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει από τις 17.00. Αυτό όμως δεν επηρέασε καθόλου δεν επηρέασε καθόλου το έργο και τα μέτρα ασφαλείας της Μονάδας γιατί λόγω του επιχειρησιακού ρόλου της, ήταν πλήρως εφοδιασμένη με εφεδρικές γεννήτριες ηλεκτρικού ρεύματος, οι οποίες αναλάμβαναν αυτομάτως να λειτουργούν μόλις έπεφτε η ηλεκτρική τάση της ΔΕΗ, ώστε να μην μένουν οι εγκαταστάσεις που εξυπηρετούσαν πυρηνικές επιχειρήσεις ούτε δευτερόλεπτο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, κάτι που το ΓΕΕΘΑ φαίνεται ότι δεν γνώριζε.

Τις απογευματινές ώρες της 13ης Δεκεμβρίου 1967 ελήφθη η πληροφορία ότι έφτασαν στην Πάτρα αρκετά αυτοκίνητα του Στρατού Ξηράς με πλήρως εξοπλισμένους στρατιώτες, πιθανόν για να ενεργήσουν αιφνιδιαστικά προς κατάληψη της Μονάδας.

Πλην όμως τα εν λόγω οχήματα παρέμειναν στην Πάτρα και δεν κινήθηκαν προς το αεροδρόμιο Αράξου. Προκειμένου να αποφευχθεί αιφνιδιασμός της Μονάδος από τυχόν Μονάδες του Στρατού Ξηράς, διατάχθηκαν οι άνδρες Προστασίας του Αεροδρομίου να λάβουν θέσεις Μάχης και επίσης εστάλησαν οχήματα τύπου Jeep εφοδιασμένα με ασυρμάτους (R/T) και συγκεκριμένα μη εμφανή σημεία του δρόμου Πατρών – Αράξου, ώστε αν κινηθούν Μονάδες του Στρατού Ξηράς προς το Αεροδρόμιο αν υπάρχει έγκαιρη προειδοποίηση.

Επίσης , μετά την άφιξη των προαναφερθεισών στρατιωτικών ενισχύσεων στο Κέντρο Εκπαίδευσης Τεχνικών (ΚΕΤ) Πάτρας και προκειμένου να αποφευχθεί σύγκρουση της Μονάδας με τμήματα του Στρατού Ξηράς, ο Διοικητής ενημέρωσε το ΓΕΑ στο Πεντάγωνο ότι:
«Έφτασαν στην Πάτρα ενισχύσεις του Στρατού Ξηράς και επομένως θα πρέπει, αν αποφασίσουν να κινηθούν κατά του Αεροδρομίου, να λάβουν υπόψη τους τα ακόλουθα:
1ον. Η Μονάδα ανήκει στην Αεροπορία και στην Πατρίδα και δεν πρόκειται να παραδοθεί τον Στρατό Ξηράς.
2ον. Η 116 ΣΜ μαζί με την γειτονική 124 ΠΒΕ διαθέτουν άνω των 4500 ανδρών εξοπλισμένους με τουφέκια, πολυβόλα, οπλοπολυβόλα, 30 περίπου αντιαεροπορικά πυροβόλα των 30 χιλ. και άλλα τόσα τετράκανες των 20 χιλ., τα οποία είναι τεταγμένα περιφερειακά και οριζόντια στην περιοχή του αεροδρομίου.
3ον. Διατίθενται επίσης 20 ετοιμοπόλεμα πολεμικά Α/Φ τύπου F-104G τα οποία θα χρησιμοποιηθούν σε περίπτωση προσπάθειας κατάληψης του Α/Δ από Μονάδες του Στρατού Ξηράς.
4ον. Επίσης επισημάνθηκε να μη σταλούν Α/Φ DACOTA για να προσγειωθούν στο Α/Δ με οιοδήποτε πρόσχημα, γιατί το Α/Δ θα είναι κλειστό για όλες τις πτήσεις μεταφορικών Α/Φ.

Εάν δε, δεν ληφθούν υπόψη τα πιο πάνω και εκδηλωθεί επιθετική κατά της Μονάδας ενέργεια, την ευθύνη για ότι συμβεί θα φέρουν ακέραια οι επιτιθέμενοι». Κατόπιν τούτου φαίνεται ότι επικράτησε ψυχραιμία και δεν εκδηλώθηκε καμία ενέργεια του Στρατού Ξηράς που να θέτει σε κίνδυνο την Μονάδα.

Τις βραδυνές ώρες (μετά τις 22.00 περίπου) έγινε γνωστό και από τον ραδιοφωνικό σταθμό των Αθηνών ότι η προσπάθεια του Βασιλέως στην Βόρεια Ελλάδα απέτυχε και ότι σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση υπό τον συνταγματάρχη Παπαδόπουλο και επίσης ότι ορκίστηκε Αντιβασιλέας ο Στρατηγός Ζωϊτάκης. Κάτι βέβαια που ήταν ήδη γνωστό από τηλεφωνική επικοινωνία τόσο με το ΑΤΑ, όσο και με το ΓΕΑ''


Γεώργιος Πέτρου Βαγιακάκος (1929 – 2017)
Γεννήθηκε στο Χωριό ΒΑΤΑ της Μάνης/Νομού Λακωνίας το 1929
Τελείωσε το οκτατάξιο γυμνάσιο στη Καλλιθέα/Αθήνα το 1947.
Εισήλθε στη Σχολή Ικάρων το 1947 και αποφοίτησε, πρώτος της σειράς του, ως

Ανθυποσμηναγός το 1949, όπου πέταξε με αφη Tigermoth & Harvard.
To 1949 τοποθετήθηκε στην 335Μ (Ελευσίνα) ως χειριστής αφων Spitfire.
Διατέλεσε εκπαιδευτής σε αφη Harvard και Τ-33.
Διατέλεσε Δκτης της Μοίρας Μετεκπαίδευσης αεριωθουμένων γνωστής ως ΜΕΤΑ με αφη

Τ-33 (αρχές δεκαετίας ’50).
Διατέλεσε Α.Ε. στην 340 με αφη F-86 (N. Αγχίαλος)
Διατέλεσε 2 φορές Δκτης της 348Μ με αφη RF-84.
Διετέλεσε Δκτης της 335Μ με αφη F-84G, η οποία αξιολογήθηκε με επιτυχία από το NATO ως η πρώτη Μοίρα Κρούσης με ατομικό όπλο, της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ.
Στη συνέχεια υπηρέτησε στο στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Νεάπολη της Ιταλίας στη Δνση επιχειρήσεων ατομικών όπλων, με εξαιρετικές επιδόσεις, σύμφωνα με επιστολή που απεστάλλει από τον τότε Δκτη της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ στον τότε ΑΓΕΑ όπου προτεινόταν για «κατ’ απολυτού εκλογής προαγωγή» .
Διετέλεσε Δκτης της 116 ΠΜ με αφη F-104G, από όπου αποστρατεύθηκε (ως Σμήναρχος) τον Δεκ. 1967, μετά το αποτυχημένο κίνημα του Βασιλέως Κωνσταντίνου, αφού πρώτα είχε συλληφθεί μαζί με τους περισσότερους Δκτες Πτερύγων της τότε ΕΒΑ.
Από το 1968-1972 φοίτησε στο Τμήμα Οικονομικών & Πολιτικών επιστημών της Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών (τότε ΠΟΕ) όπου αποφοίτησε με Άριστα.
Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ) από την ΑΣΟΕΕ.
Στη διάρκεια της δικτατορίας συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα. Ήταν μέλος της αντιδικτατορικής οργάνωσης “Ελεύθεροι Έλληνες”.
Συνελήφθη από την Δικτατορία αμέσως μετά την αποτυχημένη απόπειρα του Αλ. Παναγούλη κατά του Γεωργίου Παπαδόπουλου.
Είχε παραπεμφθεί με βούλευμα σε τακτική δικάσιμο ως “ηθικός αυτουργός” για το κίνημα του Ναυτικού του 1973.
Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής στα Σωληνουργεία Χαλκίδας (Ιδιοκτησίας Τσαούσογλου)
Διετελεσε Γενικός Διευθυντής της εταιρείας ΕΛΒΙΕΜΕΚ (Ιδιοτησίας Λάμπρου – Φασσέα).
Μετά την δικτατορία επανήλθε στις ΕΔ ως Αντιπτέραρχος (μόνιμος εξ εφέδρων) και τοποθετήθηκε το 1977 ως Δντης της νεοσύστατης τότε Υπηρεσίας Πολεμικής Βιομηχανίας (ΥΠΟΒΙ), επί υπουργίας Ευαγ. Αβέρωφ, από όπου παραιτήθηκε το 1982.
Το 1989-90 διετέλεσε Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (ΕΑΒ), από όπου παραιτήθηκε για λόγους υγείας.
Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Βαγιακάκου (το γένος Γκενάκου) και είχαν αποκτήσει δυο παιδιά τον Πέτρο και την Βάνια και δύο εγγόνια τον Γεώργιο & Νικόλαο.
Πέθανε στις 28 Φεβρουαρίου 2017 σε ηλικία 88 ετών.

Γρηγόρης Νούσιας: Με αφορμή μια επέτειο! Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 1967.

on Thursday, 14 December 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Γρηγόρης Νούσιας: Με αφορμή μια επέτειο! Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 1967.

Πριν 50 χρόνια, τον Νοέμβριο του 1967, νέοι αεροπόροι, πήραμε το βάπτισμα της πολεμικής προετοιμασίας. Ήταν η πρώτη μας εμπειρία. Ίσως διαφορετική σε ένταση για τον καθένα μας. Οπωσδήποτε σε διαφορετικές δραστηριότητες, αλλά εξ ίσου σημαντικές. Ναι, τότε η σύγκρουση με την Τουρκία φαινόταν έως αναπόφευκτη. Το ΄΄κυπριακό΄΄, και πάλι στο προσκήνιο.


Και να τι έγραφε ο ημερήσιος τύπος,
19 Νοε. 1967, ΄΄Η σημειωθείσα νέα απρόκλητος έντασις της καταστάσεως υπηγόρευσε ώστε αι ελληνικαί Ένοπλοι Δυνάμεις να τεθούν σε επιφυλακή. Την προηγουμένη τουρκικά αεροσκάφη υπερέπτησαν και πάλιν της Κύπρου. Ανταλλαγή πυρών χθές πλησίον του Κοκκινά΄΄. 22 Νοε. 1967, ΄΄Παραμένει σε οξύτητα η κρίσις. Νέες εκρήξεις βομβών. Παρασκήνιο διαβουλεύσεων. . . ΄΄ 23 Νοε. 1967,΄΄ Η κατάστασις είναι λεπτή και κρίσιμος. Συνήλθε την νύκτα το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Αμύνης, υπό την προεδρία του Βασιλέως΄΄. 24 Νοε. 1967, ΄΄Ο ειδικός απεσταλμένος Σάϋρους Βάνς αφίχθη στην Αθήνα, προερχόμενος από Άγκυρα΄΄. 25 Νοε. 1967, ΄΄ Αι τουρκικαί προκλήσεις συνεχίζονται. Αι τουρκικαί Ένοπλοι Δυνάμεις επί ποδός πολέμου΄΄ 26 Νοε. 1967,΄΄Έκκλησις του Ου Θάντ για αποτροπή της ρήξεως. Μακάριος: Θα αμυνθώμεν με όλας μας τας δυνάμεις΄΄.
29 Νοε. 1967,΄΄ Αποκορυφώνονται αι μεσολαβητικαί ενέργειαι. Ενδεχόμενη σύρραξις, μεταξύ των δύο Χωρών΄΄ 30 Νοε. 1967, ΄΄Επροχώρησαν σημαντικώς αι διπλωματικαί επαφαί. Ο λαός παρά το πλευρόν της κυβερνήσεως. Χιλιάδες τηλεγραφήματα συμπαραστάσεως΄΄. 1 Δεκ. 1967, ΄΄Κίνδυνος συγκρούσεως δεν υφίσταται πλέον. Το ΝΑΤΟ εξεπλήρωσε την αποστολήν του. Απετράπη η σύρραξις και απομένει εις τον ΟΗΕ η εκρίζωσις των αιτίων. Η κυβέρνησις εξησφάλισεν ειρήνη με αξιοπρέπεια΄΄. Θα δηλώσει ο Πιπινέλης, υπουργός των Εξωτερικών.
Τι όμως είχε προηγηθεί; Ποιές αιτίες θάπρεπε να εκριζώσει ο ΟΗΕ; Ας δούμε το χρονικό της κρίσης.
Στις 15 Νοεμβρίου 1967, στο χωριό Κοφίνου, έλαβε χώρα αιματηρή σύγκρουση μεταξύ δυνάμεων της Εθνοφρουράς και Τουρκοκυπρίων. Η Κοφίνου βρίσκεται 40 χλμ νότια της Λευκωσίας, στο σταυροδρόμι δύο στρατηγικής σημασίας αυτοκινητοδρόμων Λευκωσίας-Λεμεσού και Λάρνακας-Λεμεσού. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 150 μέτρων και τα χρόνια της δεκαετίας του .60 κατοικείτο αποκλειστικά από Τουρκοκύπριους, περίπου 750. Μετά τις διακοινοτικές ταραχές του 1963, η Κοφίνου εξελίχθηκε σε ισχυρό στρατιωτικό προπύργιο των Τουρκοκυπρίων. Ήταν μία διαρκής εστία επεισοδίων στην περιοχή. Συχνά ένοπλοι Τουρκοκύπριοι απέκοπταν τις δύο οδικές αρτηρίες. Πολλές φορές δε, πυροβολούσαν και διερχόμενα αυτοκίνητα.
Η κυπριακή κυβέρνηση απευθύνθηκε στις δυνάμεις του ΟΗΕ, αλλά η επέμβασή τους καθυστερούσε. Έτσι, την προαναφερθείσα ημερομηνία, με εντολή του Μακαρίου, η Εθνική Φρουρά, υπό τις διαταγές του αρχηγού Γρίβα, ανέλαβε να αποκαταστήσει την τάξη, με την στρατιωτικού χαρακτήρα ΄΄Επιχείρηση Γρόνθος΄΄.
Ο Γρίβας, με άρματα μάχης, τεθωρακισμένα και πυροβολικό, επιτέθηκε στο μικτό χωριό Άγιος Θεόδωρος, 1200 περίπου κατοίκων, εκ των οποίων 700 Τουρκοκύπριοι και 500 Ελληνοκύπριοι, και κατέλαβε, σχεδόν χωρίς μάχη, την τουρκοκυπριακή συνοικία. Στη συνέχεια στράφηκε εναντίον της γειτονικής Κοφίνου, όπου για την αποκατάσταση της τάξεως σκοτώθηκαν 24 και τραυματίστηκαν εννέα Τουρκοκύπριοι. Οι ελληνοκύπριοι είχαν έναν νεκρό και δύο τραυματίες. Και ποιες ήταν οι συνέπειες αυτών των γεγονότων;
Oι επιχειρήσεις, στον Άγιο Θεόδωρο και την Κοφίνου, προκάλεσαν σοβαρή πολιτική κρίση. Ήταν μια ευκαιρία για την Τουρκία. Την ανέμενε και μάλλον την επεδίωκε. Εγγυήτρια δύναμις ούσα, χαρακτήρισε τα αιματηρά επεισόδια ως ΄΄στυγερή πρόκληση΄΄ και απείλησε με στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο, αλλά και με πόλεμο την Ελλάδα.
Η κρίση τελικά διευθετήθηκε, όπως είδαμε, με την παρέμβαση των Αμερικανών, η οποία εκδηλώθηκε με την αποστολή του υφυπουργού Άμυνας στο τρίγωνο Αθήνας-Άγκυρας-Λευκωσίας. Όμως, η Χώρα μας αναγκάστηκε σε οδυνηρή, για το μέλλον, υποχώρηση. Το στρατιωτικό καθεστώς, υπό την πίεση των Αμερικανών, Βρετανών και Καναδών, οι οποίοι αδημονούσαν πρωτίστως για την τύχη της Ν/Α πτέρυγας του ΝΑΤΟ, αναγκάστηκε να αποσύρει από την Κύπρο την ελλαδική Μεραρχία, την οποία είχε στείλει μυστικά ο τότε πρωθυπουργός, Γεώργιος Παπανδρέου, μετά τα γεγονότα του 1963-64.
Άμεση δε συνέπεια της αποχώρησης της Μεραρχίας ήταν η ανακήρυξη της ΄΄Προσωρινής Τουρκοκυπριακής Διοίκησης΄΄, με την οποία οι Τουρκοκύπριοι εμφανίζοντο πλέον, όχι ως μειονότητα ή απλή κοινότητα, αλλά ως μία οργανωμένη οντότητα. Η συνέχεια θα είναι ακόμη πιο οδυνηρή . . . Η δημιουργία του Τουρκοκυπριακού κράτους δεν θα βραδύνει. Επ΄ αυτού ο στόχος της Τουρκίας είναι σαφώς προσδιορισμένος. Την αφορμή θα περιμένει . Και ξέρει να περιμένει. Θα της τη δώσουμε μετά από μία επταετία. Τα γεγονότα του .74 θα τα ζήσουμε και θα αποτελέσουν μία άλλη ενότητα των όποιων επιχειρησιακών εμπειριών μας.

Και τώρα, κάποιες προσωπικές αναφορές.
Παραμονές της εορτής του προστάτη της Αεροπορίας, τετράδα αεροσκαφών F-84F απογειωθήκαμε από το αεροδρόμιο της Σούδας και προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο Καστελίου, στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων. Ανήμερα, 8 Νοε. 1967, το μεσημέρι, είμαστε στη λέσχη. Ο Διοικητής, παίζει χαρτιά με κάποιους άλλους. Ηχούν οι σειρήνες. Κανείς δεν δίνει σημασία. Άσκηση μάλλον, ψελλίζομε. Έρχεται ένας σμηνίτης και κάτι λέει στον Διοικητή. Σηκώνεται και φεύγει. Οι άλλοι στις θέσεις τους. Επιστρέφει σε δέκα λεπτά. Κλείνει την παρτίδα και, χωρίς καθυστέρηση βέβαια, μας αποκαλύπτει, ότι οι σειρήνες ήχησαν επί πραγματικής βάσεως. Για μένα ήταν το βάπτισμα της πολεμικής κινητοποίησης. Θα μάθομε αργότερα, ότι εκείνη την ημέρα ο Βασιλιάς, επιστρέφοντας στη Σούδα από τις εορταστικές εκδηλώσεις στο Αρκάδι, ζήτησε να παρακολουθήσει την πολεμική προετοιμασία των αεροσκαφών.
Τα αεροδρόμια Καστελίου και Τυμπακίου, ήταν οι βάσεις εξορμήσεως, για την εφαρμογή του γνωστού ΄΄ Σχεδίου ΄΄, για την 338 και 340 Μοίρα, αντίστοιχα. Τις επόμενες ημέρες έγινε η μεταστάθμευση, από τη Σούδα στα α/δ αυτά, όλων των ετοιμοπόλεμων α/φών. Τα αεροσκάφη του δικού μου σχηματισμού, φορτώθηκαν με ρουκέτες των 5΄΄ ιντσών, καταπληκτικό όπλο, σφαίρες για τα τέσσερα πολυβόλα, δύο εξωτερικές δεξαμενές καυσίμου των 450 γαλονίων και μονάδες jato, για την απογείωση. Μπήκαμε σε επιφυλακή. Κάθε πρωί, από τα μαύρα μεσάνυχτα, δεμένοι στη θέση χειριστού, με το περίστροφο στην κνήμη και τυλιγμένοι με κουβέρτες. Το κρύο περόνιαζε. Πολλές φορές είχα αποκοιμηθεί. Περιμέναμε την πράσινη φωτοβολίδα για την αποδέσμευση των δυνάμεων. Αποστολή μας, το νησί της Αφροδίτης. Στόχοι μας, η αποβατική δύναμη.
Όταν το λυκαυγές ρόδιζε στην ανατολή, τα μέτρα επιφυλακής χαλάρωναν και κατεβαίναμε από τα α/φη. Το δικό μου ήταν κοντά στα συρματοπλέγματα. Εκεί, με την αυγή, κάποια φορά, με επισκέφτηκε ένας αγροφύλακας, κρατώντας τσικουδιά, σταφίδες και καρύδια. Κρητική φιλοξενία! Τον θυμάμαι με συγκίνηση. Καλή του ώρα, όπου κι αν βρίσκεται. Ήταν ολιγομίλητος, με κοιτούσε με δέος. Προφανώς, πρώτη φορά έβλεπε αεροπόρο σε πλήρη εξάρτυση, σε τέτοιο πολεμικό σκηνικό. Ναι, ένοιωσα συμπαράσταση. Ήταν μια άλλη επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Και οι δικοί μου, τι να σκέφτονταν! Κανείς δεν ήξερε που βρίσκομαι. Πολλά πελάγη και περισσότερα τενάγη χωρίζουν το Ζάλογγο της Ηπείρου από τον Αφέντη Χριστό της ανατολικής Κρήτης.
Οι μέρες περνούν. Η ένταση έχει αυξομειώσεις. Κάποιο μεσημέρι, μας αιφνιδιάζει η διέλευση ενός F-84F πάνω από τον διάδρομο, στα 30 πόδια, με μεγάλη ταχύτητα, καθαρό από εξωτερικά φορτία. Εξαφανίστηκε με μεγάλη άνοδο και προβολή στο βαθύ γαλάζιο χρώμα του κρητικού ουρανού! Ήταν ο πρώην μοίραρχός μας στη ΣΙ, Ι. Λυμπουσάκης. Είχε απογειωθεί από τη Σούδα, ήταν μοίραρχος της 340 Μ. Το ηθικό μας στο κατακόρυφο!
Για τις συνθήκες διαβίωσης, δεν χρειάζεται να γίνει λόγος. Έξω από τα συρματοπλέγματα ήταν ένα χωράφι με καμπρολάχανα. Είχαν ωριμάσει. Μετά από μία εβδομάδα τα είχαμε φάει όλα. Τέτοια νοστιμιά! Πάντως, ο ιδιοκτήτης δεν ζήτησε αποζημίωση. Μεταξύ μας και ο Σμηναγός Γ.Τ. Άρχισε να τάζει στους σμηνίτες λαγούς με πετραχήλια. Δεν ήξερε που να βάλει τα πεσκέσια . . . Όλα τα κρητικά προϊόντα στην ποδιά του. Μια φορά πήγαμε στο διπλανό χωριό, βράδυ, σε ταβέρνα. Είχαν έρθει και χειριστές αναχαιτίσεως, από το Ηρακλειο. Ανεπανάληπτο γλέντι. Τσάμικο με κρητική λύρα. Και ο θαλαμάρχης μου στη ΣΙ, κάθε λίγο για τσιγάρα στο διπλανό περίπτερο της όμορφης κρητικοπούλας!
Κάποιο βράδυ, αργά, ήρθε ένα σήμα. Δύο αφη με τους Γ.Τ. και Α.Τ. να μετασταθμεύσουν σε α/δ της Ρόδου. Ευκολίες ανύπαρκτες. Διάδρομος, μόνον για ελικοφόρα. Την αρχική αμηχανία διαδέχθηκε ανησυχία. Επρόκειτο βεβαίως για αστείο. Πράγματι, το διασκεδάσαμε! Όμως, η επίσκεψη του τότε Υπαρχηγού ΓΕΑ, δεν ήταν για διασκέδαση. ΄΄Αύριο χτυπάμε΄΄, μας είπε. Δεν θυμάμαι την ακριβή ημερομηνία. Έγινε συζήτηση για το θέμα της επιστροφής. Η παραμονή μας πάνω από το νησί έπρεπε να έχει κάποια διάρκεια. Τα καύσιμα περιορισμένα. Για να πάρομε την απάντηση από τον αείμνηστο Κωστάκο, ότι είχαν γίνει οι απαραίτητες διπλωματικές ενέργειες και η άδεια για προσγείωσή μας σε α/δ της Φοινικικής παραλίας, ήταν εξασφαλισμένη. Ναι, εκεί όπου, στο μυθολογικό ΄΄κάποτε΄΄, ο ερωτύλος Δίας είδε την εκπάγλου καλλονής Ευρώπη, και, μεταμορφωθείς σε πάλλευκο ταύρο, την κάθισε στη ράχη του και την πέρασε απέναντι. Εμείς, βέβαια, δεν γνωρίζαμε ποιός, πότε, με ποιόν τρόπο, και αν, θα μας περνούσε από ΄δώθε. Τέτοια !
Τελικά, οι πράσινες φωτοβολίδες δεν έπεσαν. Η κρίση διευθετήθηκε, με τον τρόπο που αναφέραμε πιο πάνω. Όμως, στη μητρική μας βάση, στη Σούδα, επιστρέψαμε, οι πρώτοι, στις 11 Δεκ. με καιρό κουρκούτη και ραδιοβοηθήματα εκτός. Ήμουν Νο 2 στον Σμηναγό Χ.Δ. Δίπλα του, στη θέση χειριστού, διέκρινα και το μονόκαννο! Την επομένη, με Ντακότα, πήγα στο αεροδρόμιο της Καλαμάτας, για να μεταφέρω στη Σούδα ένα F-84F. Απογειώθηκα την επομένη, 13 Δεκ. 1967, κατά το μεσημέρι. Πάνω από τα Κύθηρα, άκουσα στο ραδιόφωνο για το βασιλικό πραξικόπημα και ότι ΄΄Οι συνομώται και ο Κωνσταντίνος προσπαθούν να διαφύγουν, κρυπτόμενοι από χωρίου εις χωρίον΄΄. Όχι, δεν με συλλάβανε μετά την προσγείωση! Την επομένη τα πρωτοσέλιδα θα έχουν τίτλο. . . ΄΄Το αντεπαναστατικόν πραξικόπημα αντιμετωπίσθη αναιμάκτως. Η πατρίς επιστρέφει εις την κανονικότητα΄΄.
Γρηγόριος Δημ. Νούσιας – Αεροπόρος.

Γρηγόρης Νούσιας: Το στεφάνι του Ερντογάν και τα νομίσματα του Βυζαντίου!

on Sunday, 10 December 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Γρηγόρης Νούσιας: Το στεφάνι του Ερντογάν και τα νομίσματα του Βυζαντίου!

Ναι, πρόκειται για την αποικία, το Βυζάντιο, που ίδρυσαν οι Μεγαρείς, με επικεφαλής τον Βύζαντα, στο μυχό του Κεράτιου κόλπου, στη σημερινή Κωνσταντινούπολη, τον 7ον αιώνα π.χ. Όταν αργότερα ο Φίλιππος Β' πολιόρκησε ανεπιτυχώςτην πόλη, στα πλαίσια των φιλονικιών του με την Αθήνα, η σωτηρία της αποδόθηκε σε θαύμα της Εκάτης. Τότε, εκτός των αγαλμάτων προς τιμήν της θεάς, κόπηκαν και νομίσματα με διάφορες παραστάσεις, σε μία από τις οποίες απεικονίζετο η ημισέληνος (ακριβέστερα, αμφίκυρτος σελήνη), η οποία συμβόλιζε την Εκάτη, με το άστρο, που συμβόλιζε την Αφροδίτη. Ήταν το ‘‘ηλιοσεληνάτο’’.


Αργότερα, τον 5ονμ.χ. αιώνα, στη Βυζαντινή πλέον Αυτοκρατορία, Αυτοκράτωρ Αναστάσιος, κόπηκε νόμισμα, όπου στη μία πλευρά απεικονίζετο η αμφίκυρτη σελήνη. Όταν, λοιπόν, οι Σελτζούκοι, κατοπινοί Οθωμανοί, ήρθαν στη Μικρά Ασία, αντέγραψαν το Βυζάντιο σε διοίκηση και θεσμούς και ‘‘δανείστηκαν’’, αρχικά μόνον την αμφίκυρτη σελήνη που την κάνανε σύμβολο στη σημαία τους, και αργότερα, επί σουλτάνου Σελίμ, πρόσθεσαν και το αστέρι.

Έκλεψαν οι Οθωμανοί τα σύμβολα του Βυζαντίου (αρχαίας πόλεως και Αυτοκρατορίας); Ένας θρύλος αναφέρει, ότι η παράσταση προήλθε από τον αντικατοπτρισμό της ημισελήνου και ενός αστεριού στο αίμα Τούρκων πολεμιστών, μετά τη μάχη του Μάντζικερτ, το 1071 μ.χ. Κατ’ άλλην εκδοχή, πρόκειται για την προσέγγιση του πλανήτη Δία με τη Σελήνη, μετά τη μάχη του Κοσσυφοπεδίου, το 1389, όπου σκοτώθηκε/δολοφονήθηκε ο σουλτάνος Μουράτ Α’, από τον σέρβο ΜίλοςΌμπιλιτς, ο οποίος, ένεκα του γεγονότος αυτού, εικονίζεται σε τοιχογραφία, δεν θυμάμαι αν πρόκειται για αγιογραφία, της Μονής Χιλανδαρίου (σερβικό μοναστήρι) στον Άγιο Όρος.

Βέβαια, έχομε και το όνειρο του Οσμάν Α’ (Οθωμανικός), ο γενάρχης της Οθωμανικής δυναστείας, ο πρώτος σουλτάνος, αρχές του 14ου αιώνα, που είδε να βγαίνουν από το στήθος του, μεταξύ των άλλων, ένα αστέρι και μια ημισέληνος.Θα μου πείτε ότι, αφού οι Οθωμανοί έκλεψαν τα σύμβολα, κατόπιν δημιούργησαν θρύλους και παραμύθια, για τηνπροέλευση των συμβόλων τους, στα οποία συγκαταλέγεται και η θέαση, δήθεν, της ημισελήνου και ενός αστεριού την ημέρα που έπεσε η Κωνσταντινούπολις, το 1453. Βεβαίως, για λόγους ιστορικής συνέπειας, να πούμε ότι στις αμυδρές οθωμανικές παραδόσεις, γίνεται λόγος για την ημισέληνο και το αστέρι, ότι υπήρξαν ιερά σύμβολα των τουρκικών φυλών.

Τελικά, ο Ερντογάν γιατί επεδίωξε ή γιατί αποδέχθηκε (τι από τα δύο ισχύει;) την πρόσκληση να επισκεφθεί την Ελλάδα; Δεν φαντάστηκε, ότι μαζί με την άρνηση ή την απόρριψη από Ελληνικής πλευράς, όσον αφορά στις θέσεις/διεκδικήσεις, θα εισέπραττε και την καθολική παγκόσμια κατακραυγή;Πάντως, νομίζω πως η μη τήρηση αυστηρού πολιτειακού και πολιτικού πρωτοκόλλου, τουλάχιστον στην πρώτη φάση, λίγο έλλειψε να οδηγήσει την επίσκεψη σε φιάσκο. ‘‘Κονξομπαξ’’ = φύγε, ξένε, ύπαγε! Για να θυμηθούμε και τον ιεροφάντη στα ελευσίνια μυστήρια.Επί της ουσίας, ‘‘ουδέν προς Διόνυσον’’. Γνωρίζαμε τι θα μας έλεγε (μας τα είχε πει πολλές φορές), εγνώριζε τι θα του λέγαμε, έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας. Οι επικοινωνιακές σκοπιμότητες καλά κρατούν, ένθεν κακείθεν! Ίσως, ο Ερντογάν είναι χρήσιμος για την Ελλάδα. Επιμένουμε στην υψηλή διπλωματία. Καλημέρα!
Γρηγόριος Δημ. Νούσιας.

<<  1 2 3 [45 6 7 8  >>