Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

2015-05-18. Η ΠΙΟ ΓΕΝΝΑΙΑ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ.

on Monday, 18 May 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γραφει ο Δημήτριος Μπάκας, Αντιστράτηγος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2015-05-18.  Η ΠΙΟ ΓΕΝΝΑΙΑ  ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ.

                                          
ΠΡΟΟΙΜΙΟ.
Μεταρρυθμίσεις!!!Το πρώτιστο επιτακτικό μέτρο που ακούμε καθημερινά.  Μεταρρυθμίσεις για όλα. Για ανάπτυξη, για πρόοδο,  για ευημερία! Μεταρρυθμίσεις μας ζητούν ευρωπαϊκοί μας εταίροι και οι θεσμοί τους. Μεταρρυθμίσεις υπόσχονται όλες οι Κυβερνήσεις!  Αλήθεια, άραγε, όλα έγιναν λάθος μέχρι τώρα!  Όλα πάνε στραβά! Τελικά τι φταίει! Γιατί τέλος πάντων δεν γίνονται μια και καλή όλες οι μεταρρυθμίσεις και να ησυχάσουμε; Να ζήσουμε ευτυχισμένοι!  Φυσικά το ερώτημα είναι «ρητορικό».

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-06-01. Κι αν επιστρέφαμε στην καθαρεύουσα;

on Monday, 01 June 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, Αναδημοσίευση από την καθημερινή της Κυριακής 31/5/15

2015-06-01. Κι αν επιστρέφαμε στην καθαρεύουσα;

Η διδασκαλία της καθαρευούσης στην εκπαίδευση καταργήθηκε από έναν πολιτικό που μιλούσε στην καθαρεύουσα, τον Γεώργιο Ράλλη, υπουργό Παιδείας το 1976. Τότε το μέτρο θεωρήθηκε «προοδευτικό», αφού, εκτός των άλλων, τερμάτιζε έναν πόλεμο που κρατούσε πάνω από έναν αιώνα και συνέτεινε, με τον δικό του τρόπο, στον διχασμό. Η πρόοδος ήταν με την πλευρά της δημοτικής, η αντίδραση και ο συντηρητισμός υπερασπίζονταν τη χρήση του απαρεμφάτου. Το γλωσσικό, για το οποίο στο παρελθόν χύθηκε αίμα, έληξε με την οριστική ήττα της τρίτης κλίσης. Ας σημειωθεί ότι στη δεκαετία του εβδομήντα το καθαρευουσιάνικο ιδίωμα είχε υποστεί τέτοιο διασυρμό από τη ρητορεία του Γεώργιου Παπαδόπουλου που κανείς δεν τόλμησε να το υπερασπιστεί, έστω για την τιμή των όπλων, αν θυμάμαι καλά.
Το βασικό επιχείρημα, τότε όπως και τώρα, ήταν ότι η καθαρεύουσα ήταν μια «τεχνητή» γλώσσα που τη χρησιμοποίησαν οι ελίτ για να επιβληθούν στην αγνή ψυχή του λαού. Στη δεκαετία του εβδομήντα η γραμματεία της σύγχρονης γλωσσολογίας δεν είχε ακόμη μεταφρασθεί στη γλώσσα μας και οι αντιλήψεις περί γλώσσας ήταν στο έλεος της πολιτικοποίησης που καταβρόχθιζε σαν Πάκμαν τους νευρώνες του εγκεφάλου. Δεν ξέρω καμία γλώσσα που να είναι εντελώς «φυσιολογική», που γεννήθηκε δηλαδή σαν φυτό στα εύφορα εδάφη της λαϊκής ψυχής. Θεωρώ δε πως μια γλώσσα είναι «τεχνητή» όταν δεν μπορεί να δημιουργήσει λογοτεχνία, με άλλα λόγια, όταν οι εκφραστικές της δυνατότητες περιορίζονται στις ανάγκες της επικοινωνίας, όπως η εσπεράντο για παράδειγμα.
Η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία δεν θα υπήρχε χωρίς την καθαρεύουσα. Αναφέρω ενδεικτικά ορισμένες κορυφαίες στιγμές: Αδαμάντιος Κοραής, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Παύλος Καλλιγάς, Εμμανουήλ Ροΐδης, Ανδρέας Κάλβος, Γεώργιος Βιζυηνός, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, αλλά και Ανδρέας Εμπειρίκος και Νίκος Εγγονόπουλος. Τόσο διαφορετικοί συγγραφείς, με τόσο διαφορετικά έργα και τόσο διαφορετικές αντιλήψεις. Οταν ο Κάλβος γράφει τα ποιήματά του, δεν τα γράφει «εναντίον» της γλώσσας του Διονυσίου Σολωμού. Και πώς θα ήταν η μοναδική γλωσσική ιδιοσυγκρασία του Καβάφη χωρίς να ακούς την καθαρεύουσα στους στίχους του; Και πώς θα ήταν η δημοτική του Σεφέρη χωρίς τη βαθιά γνώση της καθαρεύουσας; Δεν χρειάζεται εδώ να παραθέσω το γνωστό επιχείρημα ότι, αν δεν υπήρχε η καθαρεύουσα, το επιστημονικό και φιλοσοφικό λεξιλόγιο δεν θα ήταν δυνατόν να μεταφρασθεί στα ελληνικά. Σε αντίθεση με την ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι η καθαρεύουσα ήταν μια χειρονομία «εσωστρέφειας» του σύγχρονου ελληνισμού, ταυτισμένη με τον «σοφολογιοτατισμό», υπήρξε μια γενναιόδωρη χειρονομία συνεννόησης με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Το ιδίωμα που επεξεργάσθηκε ο Κοραής και έμοιαζε με την «κοινή» των ελληνιστικών χρόνων έδειχνε στην πολιτισμένη Ευρώπη ότι οι σύγχρονοι Ελληνες είναι διατεθειμένοι να προσπαθήσουν για να ξανακερδίσουν τον θαυμασμό της. Για τα Ελληνόπουλα του τέλους του εικοστού αιώνα η διδασκαλία της σηματοδοτούσε την προσπάθεια που έπρεπε να καταβάλουν όχι μόνον για να έρθουν σε επαφή με τους αρχαίους προγόνους και το κλέος τους, αλλά με τα επιτεύγματα των παππούδων τους και των πατεράδων τους.
Την περασμένη Κυριακή έγραφα για τη σημασία της διδασκαλίας της λογοτεχνίας στη Μέση Εκπαίδευση και για την αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίζεται πάντα από τις ηγεσίες του υπουργείου και το βαθύ κράτος των εκπαιδευτικών. Εγραψα πως η λογοτεχνία αποκαλύπτει τις «εκφραστικές δυνατότητες» της γλώσσας, εννοώντας τη δυνατότητα που έχει μια γλώσσα να αναδείξει αισθήματα, συναισθήματα και ψυχικές τροπές και όχι την ορθή χρήση κάποιων γραμματοσυντακτικών κανόνων που όντως μπορεί να τους μάθεις αποστηθίζοντας κανόνες και αόριστους. Είναι δυνατόν να συλλάβουμε τις εκφραστικές δυνατότητες της σύγχρονης ελληνικής χωρίς τον Βιζυηνό; Κατά τη γνώμη μου, δεν είναι. Και γιατί προτιμούμε τον Ψυχάρη του οποίου η λογοτεχνία, όπως και η γλώσσα, είναι κατασκευασμένη με φανατισμό; Μα γιατί είμαστε προοδευτικοί, σύγχρονοι άνθρωποι, κοινώς είμαστε «υπέρ του λιτού βίου και της λιτής έκφρασης». Οσο πιο λίγα εκφράζεις τόσο το καλύτερο, για τα υπόλοιπα υπάρχουν οι σιδηρογροθιές και τα μολότοφ.
Για σκεφθείτε, τι θα γινόταν αν ο ποιητής του αιδοίου και του δικού του φαλλού κ. Κουράκης αποφάσιζε να επαναφέρει τη διδασκαλία της καθαρευούσης στη Μέση Εκπαίδευση; Μπουμ ηκούσθη στον αέρα! Επανάσταση ΟΛΜΕ, συριζαίικου πάτου, παλαιοπασόκων και λοιπών πουριτανών της προοδευτικής Ελλάδας, μαζί με τους ηρωικούς γονείς των Πανελλαδικών, ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων αυτοί. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα παιδί μου, κι εγώ, εδώ που τα λέμε, είπα να κάνω λίγη πλάκα. Παρ’ όλα αυτά πιστεύω ότι η πιο ανατρεπτική πολιτική πράξη στην Ελλάδα του 2015 θα ήταν η επαναφορά της διδασκαλίας της καθαρευούσης στη Μέση Εκπαίδευση.
Πρώτον, τα παιδιά θα μάθαιναν ότι πάνε στο σχολείο για να μάθουν κάτι παραπάνω απ’ αυτό που ήδη ξέρουν κι ότι αυτό χρειάζεται προσπάθεια. Δεύτερον, θα μάθαιναν οι δάσκαλοι ότι για να διδάξουν ελληνικά, πρέπει οι ίδιοι να ξέρουν ελληνικά. Και, τρίτον, θα είχαν ένα μέτρο για να κρίνουμε τις ελληνικούρες των χρυσαυγιτών και των λοιπών υπερασπιστών της ελληνικής ταυτότητας. Ασε που θα διάβαζαν το υπέροχο «Το αμάρτημα της μητρός μου» στο πρωτότυπο και όχι από «μετάφραση» στη δημοτική και θα καταλάβαιναν ότι αυτός ο τόπος, με όλα του τα χάλια, κατάφερε να δημιουργήσει έργα.

2015-06-16. Η απελευθέρωση της Θράκης όπως την κατέγραψε η "Μακεδονία"

on Tuesday, 16 June 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Α. Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

2015-06-16. Η απελευθέρωση της Θράκης όπως την κατέγραψε η

Διαβάστε ΕΔΩ! το περιεκτικό αφιέρωνα 'Η απελευθέρωση της Θράκης' όπως την κατέγραψε η "Μακεδονία"

 

2015-06-16. ΗΠΕΙΡΟΣ: ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΓΕΦΥΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΜΟΥ!! ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ (ΦΩΤΟ)

on Tuesday, 16 June 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2015-06-16. ΗΠΕΙΡΟΣ: ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΓΕΦΥΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΜΟΥ!! ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ (ΦΩΤΟ)

Γεννήθηκα σε τόπο αρχαίο, ιστορικό, όμορφο, γεμάτο βυζαντινές εκκλησίες σπάνιας αρχιτεκτονικής και μοναδικής  ομορφιάς  και γνωστό από ένα κτίσμα γεμάτο από θρύλους,  παραδόσεις  και γεγονότα, 

Διαβάστε ΕΔΩ! το ωραίο άλμπουμ των ιστορικών γεφυριών της Ηπείρου μας!

2015-06-23. Έλληνες και Ευρωπαίοι να κάνουμε πράξη την ενότητα

on Tuesday, 23 June 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

2015-06-23. Έλληνες και Ευρωπαίοι να κάνουμε πράξη την ενότητα

Στον ποταμό της ιστορίας, σε μία γωνιά ακουμπισμένες, βρίσκονται δύο μεγάλες πέτρες. Όμορφα λαξεμένες από το νερό που κυλά ανά τους αιώνες, σμιλεύτηκαν τόσο πολύ, που, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, θεωρήσαμε πως έγιναν ένα. Ευρώπη και Ελλάδα, δύο αναπόσπαστες όψεις της ίδιας πέτρας, που μέχρι πρόσφατα έμοιαζε ακατόρθωτο να σπάσει στα δύο. Με πρωτογενή υλικά την ελληνική παιδεία, το ρωμαϊκό δίκαιο και τον χριστιανισμό, η Ευρώπη διαμόρφωσε την ταυτότητά της και απέκτησε τη σημερινή της δομική υπόσταση. Έχοντας ως βασική της μαγιά τον χριστιανισμό και προέλευση τις ελληνικές ρίζες.

2015-07-07. Α-ΝΟΗΤΕΣ ΑΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΕΣ!

on Tuesday, 07 July 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γραφει ο Δημήτριος Μπάκας, Αντιστράτηγος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2015-07-07. Α-ΝΟΗΤΕΣ ΑΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΕΣ!

ΠΡΟΟΙΜΙΟ.
Πόλωση είναι η μαγική έννοια για συσπείρωση ατόμων. Τα κόμματα σε αυτή οφείλουν την υπόστασή τους. Επιστρατεύονται εύηχες και βαρύγδουπες λέξεις, με ευρύτατο περιεχόμενο, που δύσκολα προσδιορίζεται. Ο καθένας το εννοεί σύμφωνα με το δικό του κώδικα ενδιαφερόντων και προπαντός των συμφερόντων του.
Όσο πιο εμφανής είναι η διαφορά τόσο πιο ισχυρότερη η πόλωση και η συσπείρωση. Η υπερβολή προκαλεί τον απόλυτο διαχωρισμό.
 Οι μεν με τις ορθές ιδέες και οι αντίπαλοί τους με τις εσφαλμένες. Ακριβώς το αντίθετο ισχυρίζονται οι άλλοι. Και οι πολλοί μένουν αμήχανοι. Τι να διαλέξουν άραγε!

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-07-09. Το «Αντί…» των Ελληνικών Κομμάτων

on Thursday, 09 July 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

του Αρη Διαμαντόπουλου, Υπτγου ε.α., Ψυχολόγου, Δρ Φιλοσοφίας, Μέλους του ΕΛΙΣΜΕ

2015-07-09.  Το «Αντί…» των Ελληνικών Κομμάτων

Ο Θουκυδίδης στην ιστορία του περιγράφει οικτρές συμπεριφορές μεταξύ των τότε κομμάτων, ενώ στον ίδιο χρόνο το Ελληνικό γένος αιμορραγούσε εξαιτίαςτου Πελοποννησιακού πολέμου.
Οι δημοκρατικοί βιαίως ανέτρεπαν τους ολιγαρχικούς της πόλης τους, υποκινούμενοι από τους Αθηναίους και οι ολιγαρχικοί επίσης ανέτρεπαν τους δημοκρατικούς, πειθαρχώντας στα κελεύσματα των Λακεδαιμονίων {1}.
Στα νεώτερα χρόνια ο Ελληνισμός πάλι περιπίπτει στην εθνική τραγωδία του εμφυλίου ενόπλου σπαραγμού με «Θουκυδίδεια» συμπτώματα, εμποτισμένα βαθύτερα από το πάθος του ιδεολογικού «αντί…» μεταξύ κομμουνιστών και φιλελεύθερων δημοκρατών.
Σήμερα το «αντί…» των κομμάτων οδήγησε την Χώρα μας στην χρεωκοπία και την κοινωνία στην εξαθλίωση.
Και δεν φθάνει η μέχρις εδώ συμφορά που έχουν προκαλέσει, αλλά εξακολουθούν με θράσος και με πείσμα να υπηρετούν το «αντί…» επάνω σ’ ένα ημιθανές σώμα της Ελλάδας…
Κατόπιν αυτών και τόσων άλλων κομματικών αντιπαραθέσεων, που δυστυχώς η Ελληνική ιστορία έχει καταγράψει, εγείρονται τα ερωτήματα:
Οφείλονται στην οργανική διαιρετότητα του κομματικού πολιτικού συστήματος, που έχει ως συνέπεια τον κατακερματισμό του κοινωνικού σώματος και τον αθέμιτο και συγκρουσιακό ανταγωνισμό μεταξύ των πολιτών;
Ή οφείλεται στην διαφοροποίηση των χαρακτήρων των λαών, ανάλογα με τη γεωγραφία και το κλίμα κάθε χώρας; Και εάν ναι, ποιος είναι ο βασικός χαρακτήρας των Ελλήνων;
Πράγματι, τόσο ο γεωγραφικός χώρος της Ελλάδας όσο και οι κλιματολογικές συνθήκες διέπονται από φυσικές αντιθέσεις, οι οποίες εγχαράχθησαν στη φύση των Ελλήνων ως συλλογικό ασυνείδητο κατά
τον Carl Gustav Jung, με τα κύρια γνωρίσματα την δύναμη και την διάνοια, όπως λέει ο Αριστοτέλης {2}.
Αυτός ο δυναμικός ανταγωνιστικός χαρακτήρας μεταπηδά και στο πολιτικό κομματικό σύστημα, με συνέπεια να δημιουργείται ένας επαναλαμβανόμενος και συναλλασσόμενος φαύλος κύκλος μεταξύ πολιτικών και πολιτών, όπως περιγράφεται από τον Πλάτωνα στην «Πολιτεία» στις εναλλαγές των πολιτευμάτων {3} και επιβεβαιώνεται σήμερα από το βίωμά μας.
Α π ε ν α ν τ ί α ς , αυτός ο δυναμισμός και με διάνοια χαρακτήρας των Ελλήνων, από καταστροφικός αναδεικνύεται σε δημιουργικό και προοδευτικό, όταν είναι ελεύθερος από τον κομματικό του εναγκαλισμό, όπως επαληθεύεται από την, σε παγκόσμια κλίμακα,πρόοδο των Ελλήνων στο εξωτερικό.
Άρα εύλογα προκύπτει το ερώτημα: Μήπως το κομματικό πολιτικό σύστημα δεν προσάδει στον χαρακτήρα των Ελλήνων;
Και αν ναι ποια δημοκρατία είναι ευεργετική για την Ελληνική κοινωνία;
Η απάντηση δίδεται από τον πατέρα της δημοκρατίας τον Αριστοτέλη: «Το είδος της δημοκρατίας είναι ανάλογο με την πόλη και τον λαό και ότι η οργάνωση και η λειτουργία των θεσμών της δύνανται ν’ αποτελούν συνδυασμούς αριστοκρατίας και δημοκρατίας» {4}.
Με σεβασμό στους αναγνώστες Πειραιάς, 27 Μαίου, 2015

Σημειώσεις
1.Θουκιδίδου Ιστορία Γ΄81-82, 82-84, 84-85. Μετάφραση Άγγελος Σ. Βλάχος. Εκδόσεις Εστίας. Αθήνα 2008.
2.Αριστοτέλης. Πολιτικά. 1286b/20, /30-35. Μετάφραση-Σχόλια Νικόλαος Παρίτσης. Εκδόσεις Πάπυρος. Αθήνα 1975.
3.Άρης Διαμαντόπουλος. Ο Πλατωνικός Ηγέτης. Πολιτεύματα. Σελίδες 133-310. Εκδόσεις Δεσμός. Πειραιάς 2012.
4.Αριστοτέλης. Πολιτικά. 1317α-1321b/10. Μετάφραση-Σχόλια Νικόλαος Παρίτσης. Εκδόσεις Πάπυρος. Αθήνα 1975.

2015-07-17. Ο ρόλος των υποβρυχίων του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940-1941)

on Friday, 17 July 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Του Αστυφύλακα ε.ε. ΛΕΒΑΚΟΥ Βασιλείου, Ερευνητή – Προπτυχιακού Φοιτητή Τμήματος Οργάνωσης & Διαχείρισης Αθλητισμού Πανεπιστημίου Πελοποννήσου

2015-07-17.  Ο ρόλος των υποβρυχίων του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940-1941)

Αδιαμφισβήτητα η ύπαρξη στόλου υποβρυχίων σε κάθε κυρίαρχο κράτος αποτελεί σημαντικό αποτρεπτικό, αμυντικό και επιθετικό παράγοντα για τη διασφάλιση των ζωτικών εθνικών συμφερόντων και την επίδειξη θαλάσσιας ισχύος σε εθνικό, συμμαχικό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο. Η Ελλάδα υπήρξε πρωτοπόρος χώρα στη δημιουργία στολίσκου υποβρυχίων με την αγορά του υποβρυχίου «Noderfeld 1» κατά το έτος 1885 από τη Σουηδία και εν συνεχεία με την αγορά δύο (2) υποβρυχίων από τα ναυπηγεία «Schneider Toulon» της Γαλλίας κατά το έτος 1910. Τα δύο αυτά υποβρύχια (καταδυόμενα σύμφωνα με την τότε ναυτική ορολογία) εντάχθηκαν στο Στόλο με τις ονομασίες «ΔΕΛΦΙΝ» και «ΞΙΦΙΑΣ». Μάλιστα η αποτυχημένη τορπιλική επίθεση του «ΔΕΛΦΙΝ» κατά του Τουρκικού καταδρομικού «ΜΕΤΖΗΔΙΕ» στις 9/12/1912 αποτελεί την πρώτη εμπλοκή υποβρυχίου σε πολεμικές επιχειρήσεις.
Τα έτη 1925 και 1927 οι τότε ελληνικές κυβερνήσεις προέβησαν στην παραγγελία συνολικά έξι (6) υποβρυχίων για ακόμη μία φορά από Γαλλικά ναυπηγεία. Τα υποβρύχια ονοματίστηκαν και έλαβαν πλευρικό κωδικό ως εξής:
-    ΚΑΤΣΩΝΗΣ Υ1
-    ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ Υ2
-    ΠΡΩΤΕΥΣ Υ3
-    ΝΗΡΕΥΣ Υ4
-    ΤΡΙΤΩΝ Υ5
-    ΓΛΑΥΚΟΣ Υ6
Τα γερασμένα και ξεπερασμένα (εν έτει 1940) αυτά σκάφη θα κληθούν να αντιμετωπίσουν τον πολυάριθμο και σύγχρονο Ιταλικό στόλο μετά την έκρηξη των Ελληνοϊταλικών εχθροπραξιών στις 28 Οκτωβρίου 1940.
Κατά την έναρξη του πολέμου της 28ης Οκτωβρίου 1940, όλα τα υποβρύχια του Ελληνικού στόλου ήταν έτοιμα για τη διεξαγωγή περιπολιών πλην του «ΓΛΑΥΚΟΣ» το οποίο ευρισκόταν δεξαμενισμένο λόγω της μακροχρόνιας επισκευής του. Τα πρώτα Υ/Β που απέπλευσαν από το ναύσταθμο της Σαλαμίνας ήταν τα «ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ» και «ΝΗΡΕΥΣ» τα οποία διατέθηκαν προς απόκρουση πιθανής αποβατικής ενέργειας στις προσβάσεις του Πατραϊκού κόλπου. Η πρώτη επιτυχία ήλθε μετά τον εντοπισμό και την πυρπόληση από το Υ/Β «ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ» του μικρού πετρελαιοκίνητου σκάφους «ANTOINETTA» του οποίου κατασχέθηκαν τα ναυτικά έγγραφα από τον κυβερνήτη του υποβρυχίου Πλωτάρχη Μιλτιάδη Ιατρίδη. Με τη μελέτη των συλλέχτηκαν χρήσιμες πληροφορίες για το πρόγραμμα των Ιταλικών νηοπομπών προς το λιμάνι του Αυλώνα. Στις 24/12/1940 το Υ/Β «ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ» επιτέθηκε εναντίον Ιταλικής νηοπομπής βυθίζοντας το φορτηγό «FIRENZE». Εν συνεχεία αποφεύγοντας τις ανθυποβρυχιακές ενέργειες των ιταλικών αντιτορπιλικών επέστρεψε στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας στις 27/12/1940. Το εν λόγω πολεμικό επεισόδιο έλαβε μεν τεράστιες διαστάσεις προβολής από τα Μ.Μ.Ε. της εποχής, δυσανάλογες προς το πραγματικό επίτευγμα του εν λόγω υποβρυχίου, εξύψωσε δε σε σημαντικό βαθμό το ηθικό του Ελληνικού Λαού και των Ενόπλων Δυνάμεων.
Το υποβρύχιο «ΚΑΤΣΩΝΗΣ» εκτελώντας περιπολία στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Πρίντεζι και Δυραχχίου εντόπισε και βύθισε με βολές πυροβόλου το ιταλικό πετρελαιοφόρο «QUINTO» στις 31/12/1940. Επίσης άλλο σημαντικό γεγονός υπήρξε η βύθιση του Ιταλικού μεταγωγικού «SARDEGNA» από το υποβρύχιο «ΠΡΩΤΕΥΣ» την 29η Δεκεμβρίου 1940 ανοικτά του κόλπου του Αυλώνας. Η επιτυχία αυτή επισκιάστηκε όμως από τη βύθιση αμέσως μετά του Ελληνικού Υ/Β από το Ιταλικό τορπιλοβόλο «ANTARES» με εμβολισμό και ρίψη βομβών βάθους. Το υποβρύχιο «ΤΡΙΤΩΝ» στις 26/3/1941 επιτέθηκε εναντίον ιταλικής νηοπομπής βυθίζοντας το Ιταλικό οπλιταγωγό «CARNIA» ανοικτά του κόλπου του Δυρραχίου. Ακολούθησε έντονη ανθυποβρυχιακή δραστηριότητα η οποία δεν έπληξε το «ΤΡΙΤΩΝ».
Αυτές είναι περιληπτικά οι επιτυχίες των Ελληνικών υποβρυχίων εναντίον Ιταλικών στόχων μέχρι και τη συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς. Μετά τη συνθηκολόγηση οι εναπομείνασες μονάδες επιφανείας και τα εναπομείναντα υποβρύχια κατέπλευσαν στην Κρήτη και εν συνεχεία στην Αλεξάνδρεια όπου και συνέχισαν τον αγώνα εναντίον των Δυνάμεων του Άξονος στο πλευρό των Συμμαχικών Δυνάμεων.
Τα ελληνικά υποβρύχια κατά το έτος 1940 είχαν υπερβεί κατά πολύ τα όρια της επιχειρησιακής τους ζωής και ήταν ξεπερασμένα τεχνολογικά σε σχέση με τα βρετανικά και γερμανικά υποβρύχια. Είχαν αρκετά μειονεκτήματα όπως :
Έλλειψη ραντάρ, ραδιογωνιομέτρου και υπολογιστή τορπιλών .
Χαμηλή ταχύτητα επιφανείας και μειωμένο βάθος κατάδυσης.
Πολύπλοκα εξωτερικά όργανα σε απευθείας έκθεση στο νερό με αποτέλεσμα τις συνεχείς τους βλάβες.
Ευπαθή θαλασσέρματα εκτός του ανθεκτικού σκάφους.
Μη αναδίπλωση πηδαλίων κατάδυσης με αποτέλεσμα τη συχνή βλάβη τους από έντονο κυματισμό κατά την πλεύση στην επιφάνεια.
Έλλειψη συστήματος αφανούς εκτόξευσης τορπιλών με αποτέλεσμα η ελάφρυνση της πλώρης μετά την έξοδο της τορπίλης να εμφανίζει έστω και στιγμιαία την πλώρη του Υ/Β στην επιφάνεια. Αυτό ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για τη βύθιση του Υ/Β «ΠΡΩΤΕΥΣ» στις 29/12/1940.
Η τότε κυβέρνηση ΜΕΤΑΞΑ είχε ρίξει όλο το βάρος στην αναδιοργάνωση του Στρατού Ξηράς διαθέτοντας ελάχιστες πιστώσεις για το Ναυτικό με αποτέλεσμα η βιωσιμότητα και η μαχητική ικανότητα των απηρχαιωμένων αυτών μονάδων να στηρίζεται στην άριστη εκπαίδευση του προσωπικού, στη γενναιότητά του και στην εφαρμογή ανορθόδοξων επισκευαστικών πρακτικών λόγω της έλλειψης ανταλλακτικών. Τα ελληνικά υποβρύχια παρουσίαζαν συχνά μηχανολογικά και άλλης φύσεως προβλήματα κατά τη διάρκεια οποιασδήποτε δραστηριότητας με αποτέλεσμα να επιστρέφουν πολλές φορές άπρακτα στη βάση. Γίνεται έτσι φανερό ότι αν υπήρχε έγκαιρη μέριμνα για προμήθεια νέων υποβρυχίων και εκσυγχρονισμού των ήδη υπαρχόντων Υ/Β το Ε.Β.Ν. θα είχε κατορθώσει ακόμη περισσότερα πλήγματα κατά των Ιταλικών μονάδων θαλάσσης αποδεκατίζοντας τις Ιταλικές νηοπομπές και ελαφρύνοντας ακόμη περισσότερο το βάρος που κλήθηκε να σηκώσει ο στρατός ξηράς στο Αλβανικό Μέτωπο ( τρανό παράδειγμα η δράση των γερμανικών «U boats» στον Ατλαντικό εναντίον  βρετανικών και αμερικανικών νηοπομπών ).
Το ναυτικό παρέμενε ανεπαρκώς εξοπλισμένο διότι εθεωρείτο από πολλούς κυβερνητικούς αξιωματούχους ως όπλο «πολυτελείας» με περιορισμένη χρησιμότητα σε μία σύρραξη. Ένας ακόμη λόγος που το ναυτικό είχε περάσει σε «δεύτερη μοίρα» ήταν το ότι είχε πρωτοστατήσει στο «δημοκρατικό» κίνημα του 1935 με αποτέλεσμα να χάσει πολλά αξιόλογα στελέχη του από τις μετέπειτα εκκαθαρίσεις στελεχών και να «παραγκωνιστεί» ως όπλο από την τότε κυβέρνηση ΜΕΤΑΞΑ κάτι που φαίνεται από το γεγονός ότι πριν την έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου παραγγέλθηκαν μόνο δύο (2) νεότευκτα αντιτορπιλικά προς ενίσχυση του στόλου. Θα έπρεπε να είχε γίνει κατανοητό όμως από την τότε κυβέρνηση ότι η Ελλάδα ως κατεξοχήν ναυτική χώρα θα έπρεπε να διαθέτει και ισχυρό, άριστα εξοπλισμένο στόλο πέραν των ισχυρών οχυρών για να αποτελέσει αποτελεσματικό ανάχωμα στον Ιταλικό επεκτατισμό αλλά και να διαφυλάξει την ακεραιότητα των θαλάσσιων συνόρων και να εξασφαλίσει την ομαλή διεξαγωγή των θαλάσσιων μεταφορών από την επιβουλή κάθε εν δυνάμει αντιπάλου.
Η συμμετοχή, η δράση και το απαράμιλλο θάρρος που επέδειξαν τα πληρώματα των ως άνω αναφερθέντων υποβρυχίων, το γεγονός ότι κλήθηκαν να υπερασπιστούν την τιμή και την αξιοπρέπεια της Ελλάδος ενάντια στα άλογα σχέδια του Άξονα χρησιμοποιώντας τα πενιχρά μέσα που διέθεταν, πρέπει να αποτελούν οδοδείκτη θάρρους και εθνικής υπερηφάνειας για όσους υπερασπίζονται σήμερα την πατρίδα από ίδιες ή παρόμοιες θέσεις.

Πηγές :
-Γκαλών Δ., (2015) . Απώλειες της ελληνικής ναυτιλίας κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, http://historisches-marinearchiv.de
-Κολοβός Γ. (2009). Η δράση του Ελληνικού Ναυτικού ( Πολεμικού, Αντάρτικου  και Εμπορικού ) κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, 2009,   http://media.myebooks.gr
-Μαδώνης Α., Μαστρογεωργίου Γ. (2010) . Ελληνικά Υποβρύχια 1885- 2010, Κλειδάριθμος, Αθήνα 2010

2015-08-20. Παύλος Κουντουριώτης 1855 – 1935

on Thursday, 20 August 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Α. Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Υδραίος στρατιωτικός και πολιτικός, ήρωας των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913) και πρώτος Πρόεδρος της Β’ Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ο Παύλος Κουντουριώτης, γόνος της ονομαστής φαμίλιας των Κουντουριώτηδων, γεννήθηκε στην Ύδρα στις 9 Απριλίου 1855. Ήταν γιος του πρόξενου της Μάλτας, Θεόδωρου Κουντουριώτη (1824 - 1870) και της Λουκίας Νεγρεπόντη (1831 - 1875) και εγγονός του καραβοκύρη και πολιτικού Γεωργίου Κουντουριώτη (1782- 1858).

Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό το 1874 και φοίτησε στο Ναυτικό Σχολείο, όπως ονομαζόταν τότε η Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Εξήλθε της σχολής το 1877 με το βαθμό του Δοκίμου Α’ και προήχθη διαδοχικά σε ανθυποπλοίαρχο (1881) και υποπλοίαρχο (1884). Όταν κηρύχθηκε η επιστράτευση του 1886 από την κυβέρνηση του Θεόδωρου Δηλιγιάννη, τοποθετήθηκε αρχικυβερνήτης των κανονιοφόρων «Α» και «Β» και εισέπλευσε ανενόχλητος στο στόμιο της Πρέβεζας για να καλύψει τις κινήσεις του ελληνικού στρατού προς Άρτα και τις Ακαρνανικές ακτές από τα δύο τουρκικά πολεμικά πλοία που ήταν προσορμισμένα στον Αμβρακικό Κόλπο.

Το 1895 προήχθη σε πλωτάρχη και τον Φεβρουάριο του 1897 ως κυβερνήτης του ατμομυοδρόμωνα «Αλφειός», από κοινού με το αδελφό πλοίο «Πηνειός» με κυβερνήτη τον πλωτάρχη Iωάννη Μιαούλη, έλαβαν διαταγή να διευκολύνουν τον κατάπλου στα Κρητικά ύδατα του θωρηκτού «Ύδρα» και των άλλων πολεμικών που είχαν αποσταλεί από την ελληνική κυβέρνηση, καθώς και του αποβατικού σώματος υπό τον συνταγματάρχη Τιμολέοντα Βάσσο, μετά τις σφαγές του ελληνικού πληθυσμού της  νήσου από τους Τούρκους κατά το έτος εκείνο. Διατάχθηκαν να παραμείνει στη νήσο για να «αντιτάξουν δικαίαν βίαν κατ’ αδίκου βίας έστω και με κίνδυνον καταβυθίσεως τού σκάφους των». Ο Παύλος Κουντουριώτης, όπως και ο Ιωάννης Μιαούλης, αρνήθηκαν να υποκύψουν στις απειλές των Ευρωπαίων ναυάρχων και τήρησαν τις εντολές της ελληνικής κυβέρνησης.

Κατά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, ως κυβερνήτης του «Αλφειός» προσέβαλε τουρκική εγκατάσταση στη Σκάλα Λεπτοκαρυάς Πιερίας, με απώλειες για το πλήρωμα του πλοίου του (11 Απριλίου). Το 1899 προήχθη σε αντιπλοίαρχο και το 1901 ως κυβερνήτης του ευδρόμου «Ναύαρχος Ανδρέας Μιαούλης» εξετέλεσε τον πρώτο εκπαιδευτικό διάπλου του Ατλαντικού από ελληνικό πολεμικό πλοίο. Το 1905 ονομάστηκε υπασπιστής του βασιλιά Γεωργίου Α'. Το 1909 προήχθη σε πλοίαρχο, διετέλεσε κυβερνήτης του θωρηκτού «Ύδρα», στάλθηκε στην Αγγλία για να παραλάβει το νεότευκτο θωρακισμένο καταδρομικό «Γεώργιος Αβέρωφ» (1911). Από τις 5 Μαΐου έως την 1η Αυγούστου 1912 διετέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού.

Λίγο πριν από την κήρυξη του Α’ Βαλκανικού Πολέμου τοποθετήθηκε αρχηγός του Στόλου του Αιγαίου (19 Σεπτεμβρίου 1912), τον οποίο αποτελούσαν σχεδόν όλες οι ελληνικές ναυτικές δυνάμεις. Στις 5 Οκτωβρίου 1912, ημέρα που ο ελληνικός στόλος απέπλευσε από τον Φαληρικό Όρμο, ο Παύλος  Κουντουριώτης προήχθη σε υποναύαρχο. Μία από τις πρώτες ενέργειες ήταν η κατάληψη της Λήμνου, όπου και εγκατέστησε τη βάση του ελληνικού στόλου στον όρμο του Μούδρου. Η επιλογή της Λήμνου ως  προκεχωρημένης βάσης και η ταχεία κατάληψή της συνέβαλαν στην εξασφάλιση της ελληνικής  κυριαρχίας στο Αιγαίο, στον αποκλεισμό των εχθρικών παραλίων και στην παρεμπόδιση της μεταφοράς  τουρκικού στρατού με πλοία στη Μακεδονία και τη Θράκη.
Ο Στόλος τοη Αιγαίου κατέλαβε διαδοχικά όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, με εξαίρεση τα Δωδεκάνησα που ανήκαν στην Ιταλία και κατανίκησε τον τουρκικό στόλο στις αποφασιστικές ναυμαχίες  της Έλλης (3 Δεκεμβρίου 1912) και της Λήμνου (5 Ιανουαρίου 1913). Κατά τον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο, στον  οποίο η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με τη Βουλγαρία, ο Παύλος Κουντουριώτης, ως αρχηγός του  στόλου, έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στα θρακικά παράλια.

Λίγο προτού λήξει ο Β' Βαλκανικός πόλεμος, ο Παύλος Κουντουριώτης προήχθη σε αντιναύαρχο (25  Μαΐου 1913) «δι’ εξαιρετικάς εν πολέμω υπηρεσίας». Υπήρξε, έτσι, ο πρώτος αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού που έλαβε το βαθμό αυτό «εν ενεργεία», μετά τον Κωνσταντίνο Κανάρη (23 Απριλίου 1865).

Παρέδωσε την αρχηγία του στόλου στις 17 Αυγούστου 1914 και την άσκησε εκ νέου μεταξύ 9 Ιουλίου και 24 Σεπτεμβρίου 1915.
Διετέλεσε υπουργός των Ναυτικών στις κυβερνήσεις Αλέξανδρου Ζαΐμη και Στέφανου Σκουλούδη (24 Σεπτεμβρίου 1915 - 9 Ιουνίου 1916) και γενικός υπασπιστής του βασιλιά Κωνσταντίνου. Διαφώνησε προς την πολιτική της ουδετερότητας που τηρούσε η Ελλάδα και ακολούθησε τον Ελευθέριο Βενιζέλο στα  Χανιά και στη Θεσσαλονίκη, όπου διετέλεσε μέλος της τριμελούς Προσωρινής Επαναστατικής  Κυβέρνησης (Σεπτέμβριος 1916 - Ιούνιος 1917).

Μετά την απομάκρυνση του βασιλιά Κωνσταντίνου, τη διαδοχή του από τον δευτερότοκο γιο του  Αλέξανδρο και την εγκατάσταση στην Αθήνα της κυβέρνησης του Ελευθερίου Βενιζέλου, διορίστηκε  υπουργός  Ναυτικών (14 Ιουνίου 1917 - 2 Δεκεμβρίου 1919). Με ειδικό νόμο, που εκδόθηκε στις 23
Φεβρουάριου 1920, του απονεμήθηκε ο βαθμός του ναυάρχου «δια τας υψίστας προς το έθνος υπηρεσίας  του». Και σε αυτή την περίπτωση υπήρξε ο πρώτος αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού που έλαβε το βαθμό του ναυάρχου μετά την Καποδιστριακή περίοδο.

Όταν πέθανε ο βασιλιάς Αλέξανδρος (12 Οκτωβρίου 1920), ο Κουντουριώτης ανέλαβε καθήκον τα αντιβασιλέα με απόφαση της Βουλής (15 Οκτωβρίου 1920). Από τα καθήκοντα αυτά παραιτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1920 και την αντιβασιλεία  ανέλαβε η βασιλομήτωρ Όλγα, μετά την ήττα Βενιζέλου στις
εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920. Στις 8 Νοεμβρίου 1920, ο Παύλος Κουντουριώτης αποστρατεύτηκε, ύστερα από ευδόκιμη θητεία 46 ετών στο Πολεμικό Ναυτικό.

Μετά την απομάκρυνση του Βασιλιά Γεωργίου Β’, ο Κουντουριώτης ανέλαβε και πάλι τα καθήκοντα του αντιβασιλέα με απόφαση του «Αρχηγού τής Επαναστάσεως» Νικολάου Πλαστήρα (19 Δεκεμβρίου 1923).

Όταν, με ψήφισμα της Δ’ Συντακτικής Συνέλευσης, ανακηρύχθηκε η Αβασίλευτη Δημοκρατία στις 25 Μαρτίου 1924, του ανατέθηκε με το ίδιο ψήφισμα η εξακολούθηση των καθηκόντων του ρυθμιστή του πολιτεύματος, με τον τίτλο του «Κυβερνήτη». Από τις 24 Μαΐου 1924 έλαβε το τίτλο του  Προέδρου της  Δημοκρατίας. Στις 15 Μαρτίου 1926 παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επιβολή δικτατορίας  από τον στρατηγό Θεόδωρο Πάγκαλο. Μετά την ανατροπή του  Πάγκαλου από τον στρατηγό Κονδύλη, ο Κουντουριώτης ανέλαβε και πάλι την άσκηση των καθηκόντων του Προέδρου της Δημοκρατίας (24 Αυγούστου 1926).

Στις 4 Ιουνίου 1929, εκλέχθηκε σε κοινή συνεδρίαση της Βουλής και της Γερουσίας Πρόεδρος της  Δημοκρατίας, κατά το Σύνταγμα του 1927, και ορκίστηκε στις 5 του ίδιου μήνα ενώπιόν τους, αλλά στις 9 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Η Βουλή και η Γερουσία με κοινό ψήφισμα εκδήλωσαν προς τον απερχόμενο πρόεδρο την «εθνική ευγνωμοσύνη» και του απένειμαν μηνιαία τιμητική σύνταξη 40.000 δραχμών.

Έκτοτε, ο Παύλος Κουντουριώτης αποσύρθηκε ολοσχερώς από τα κοινά και ιδιώτευσε. Πέθανε στο Παλαιό Φάληρο στις 22 Αυγούστου 1935 και τάφηκε, σύμφωνα με επιθυμία του, στη γενέτειρά του Ύδρα.

Στις τελευταίες του στιγμές τον συντρόφευε η δεύτερη σύζυγός του Ελένη Κούππα (1876-1957), κόρη ευπορότατου βιομηχάνου και εμπόρου, την οποία είχε νυμφευθεί το 1918. Η πρώτη σύζυγός του Αγγελική Πετροκοκκίνου (1865-1903), κόρη πάμπλουτου Έλληνα της αλλοδαπής, είχε πεθάνει νέα το 1903. Παιδιά απόκτησε από την πρώτη του σύζυγο, τη Λουκία, τη Δέσποινα και τον Θεόδωρο (1898-1953), ο οποίος  σταδιοδρόμησε στο Πολεμικό Ναυτικό κι έφθασε μέχρι το βαθμό του  αντιναυάρχου, ενώ διετέλεσε υπηρεσιακός υφυπουργός Ναυτικών και Εμπορικής Ναυτιλίας στη βραχύβια κυβέρνηση Πλαστήρα (3 Ιανουαρίου - 8 Απριλίου 1945).

Ο Παύλος Κουντουριώτης, μολονότι αναμίχθηκε στην πολιτική και κατέλαβε προσωρινά ή τακτικά το αξίωμα του ανώτατου άρχοντα της πολιτείας, δεν συμπεριφέρθηκε ποτέ σαν «επαγγελματίας πολιτικός».

Παρέμεινε πάντοτε «ο παλαιός ναυτικός» και άσκησε τα καθήκοντά του με απόλυτη τυπικότητα, χωρίς να επεμβαίνει στις πολιτικές διαμάχες.

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα http://www.sansimera.gr/biographies/1117#ixzz3jH4BQ4pL

2015-09-16. Η συμμετοχή της Ελλάδας στον Β΄ ΠΠ και η συμβολή της στην νίκη των Συμμάχων

on Wednesday, 16 September 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Γεώργιος Βασιλείου, Υπτγος ε.α. και συγγραφέας*, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2015-09-16. Η συμμετοχή της Ελλάδας στον Β΄ ΠΠ και η συμβολή της στην νίκη των Συμμάχων

Οι Επιλογές της Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής την περίοδο του Μεσοπολέμου και η Διπλωματική θέση της Ελλάδας μέχρι την κήρυξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου
Μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης (Lausanne) τον Ιούλιο του 1923 και την επίλυση των διαφορών με την Τουρκία, η Ελλάδα επιδόθηκε στην αντιμετώπιση των συνεπειών της ταραγμένης δεκαετίας που είχε προηγηθεί. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής πρωταρχικό της μέλημα αποτέλεσε η κατοχύρωση της εδαφικής ακεραιότητας και η διασφάλιση της εθνικής ανεξαρτησίας. Τις επιδιώξεις αυτές προσπάθησε αρχικά να ικανοποιήσει στο πλαίσιο των γενικών εγγυήσεων του Καταστατικού Χάρτη της Κοινωνίας των Εθνών (Κ.τ.Ε.). Όταν, όμως, αποδείχθηκε ότι οι μηχανισμοί του αρτισύστατου διεθνούς οργάνου δεν ήταν ικανοί να επιλύσουν τις διαφορές που ανέκυπταν μεταξύ των κρατών μέσω του συλλογικού συστήματος ασφάλειας, ούτε να εγγυηθούν την απόδοση δικαιοσύνης και τη διασφάλιση της ειρήνης, η Ελλάδα επέλεξε την απευθείας συνεννόηση μεταξύ των κρατών. Αποτέλεσμα των ενεργειών αυτών ήταν η ενίσχυση των διμερών διακρατικών σχέσεων και η υπογραφή σειράς συμφώνων με τα κράτη της περιοχής.

Στις 21 Μαρτίου 1928, η Ελλάδα υπέγραψε με τη Ρουμανία Σύμφωνο μη Επιθέσεως και Διαιτησίας και στις 23 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, Σύμφωνο Φιλίας, Συνδιαλλαγής και Δικαστικού Διακανονισμού δεκαετούς ισχύος με την Ιταλία. Το Σύμφωνο αυτό, που ουσιαστικά έβγαλε τη χώρα από τη διεθνή απομόνωση, αποτελούσε πολιτική συνεννόηση ευρύτατης μορφής, αγγίζοντας τα όρια μιας αμυντικής συμμαχίας έναντι οποιασδήποτε βαλκανικής ή εξωβαλκανικής απειλής. Στις 27 Μαρτίου 1929 υπογράφηκε το ελληνογιουγκοσλαβικό Σύμφωνο Φιλίας, Συνδιαλλαγής και Δικαστικού Διακανονισμού, με το οποίο αποκαταστάθηκαν οι διαταραγμένες από το 1924 σχέσεις των δύο χωρών εξαιτίας των διαφορών τους με αντικείμενο την ελεύθερη ζώνη της Θεσσαλονίκης. Το Σύμφωνο ήταν περιορισμένου χαρακτήρα και οπωσδήποτε ασθενέστερο από το αντίστοιχο  ελληνοϊταλικό.

Υπογράφηκαν, ακόμη, δύο σύμφωνα με την Τουρκία για τη διευθέτηση των προβλημάτων που είχαν προκύψει από την ανταλλαγή των πληθυσμών: Η Συνθήκη Φιλίας, Ουδετερότητας, Συνδιαλλαγής και Διαιτησίας και το Σύμφωνο Εγκάρδιας Συνεννόησης, στις 30 Οκτωβρίου 1930 και στις 14 Σεπτεμβρίου 1933, αντίστοιχα. Αργότερα, στις 27 Απριλίου 1938, τα Σύμφωνα συμπληρώθηκαν με πρόσθετη Συνθήκη και παρατάθηκε η ισχύς τους έως τον Ιούνιο του 1948. Επρόκειτο, κατά βάση, για συμφωνίες με αμυντικό χαρακτήρα χωρίς, όμως, να συνοδεύονται από αντίστοιχες στρατιωτικές συμβάσεις. Σε γενικές γραμμές προέβλεπαν την αμοιβαία εγγύηση των κοινών ηπειρωτικών συνόρων έναντι οποιουδήποτε βαλκανικού ή εξωβαλκανικού εισβολέα, που θα στρεφόταν είτε εναντίον της Ανατολικής είτε της Δυτικής Θράκης. Σε κάθε άλλη περίπτωση επίθεσης, η μία χώρα έπρεπε να τηρήσει ευμενή ουδετερότητα ώστε το έδαφός της να μην καταστεί βάση επιχειρήσεων επ’ ωφελεία του επιτιθεμένου. Οι δύο χώρες ανέλαβαν επίσης την αμοιβαία δέσμευση να προσυνεννοούνται για όλα τα διεθνή ζητήματα που τις αφορούσαν, με την πρόβλεψη ακόμη και της κοινής διεθνούς εκπροσώπησης, όταν αυτό ήταν δυνατό και θεωρούνταν αναγκαίο.
Με την Αλβανία η Ελλάδα δεν υπέγραψε κάποια συμφωνία. Ωστόσο, ορισμένα διμερή θέματα διευθετήθηκαν με συμβάσεις ήσσονος σημασίας που υπογράφηκαν στις 13 Οκτωβρίου 1926 στην Αθήνα. Μετά το 1933, όταν η διεθνής κατάσταση είχε αρχίσει να επιδεινώνεται, η Ελλάδα, η Γιουγκοσλαβία, η Τουρκία και η Ρουμανία, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη σταθερότητα στην περιοχή τους, υπέγραψαν στις 9 Φεβρουαρίου 1934 στην Αθήνα, το Βαλκανικό Σύμφωνο Συνεννόησης με επταετή ισχύ. Το Σύμφωνο είχε αμυντικό χαρακτήρα και απέβλεπε στην παγίωση της ειρήνης, τη διασφάλιση του σεβασμού των ανειλημμένων υφιστάμενων διμερών υποχρεώσεων και τη διατήρηση του εδαφικού καθεστώτος στη Βαλκανική έναντι των αναθεωρητικών τάσεων της Βουλγαρίας, ενώ συνοδεύτηκε και από τις ανάλογες στρατιωτικές συμβάσεις. Ένα χρόνο πριν την εκπνοή του ανανεώθηκε για άλλα επτά έτη. Στο Σύμφωνο δεν συμμετείχε η Αλβανία, καθότι κηδεμονευόταν ήδη από την Ιταλία και η Βουλγαρία, η οποία επέμενε στην αναθεώρηση των Συνθηκών Ειρήνης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Βουλγαρία, ωστόσο, επεδίωκε κάποια συνεννόηση με τους γείτονές της, αποβλέποντας κυρίως στην άρση των περιορισμών που της είχαν επιβληθεί με τη Συνθήκη του Νεϋγύ. Έτσι, στις 29 Ιανουαρίου 1937 υπέγραψε μυστικό Σύμφωνο Φιλίας με τη Γιουγκοσλαβία, το οποίο υπονόμευε την αποτελεσματικότητα του Βαλκανικού Συμφώνου. Στη συνέχεια, επωφελούμενη από την προσπάθεια των υπόλοιπων βαλκανικών κρατών να εξομαλύνουν τις διαφορές τους, υπέγραψε τον Ιούλιο του 1938 στη Θεσσαλονίκη Σύμφωνο Μη Επιθέσεως, με το οποίο δεσμευόταν ότι δεν θα στρεφόταν με στρατιωτικά μέσα εναντίον των κρατών της Βαλκανικής Συνεννόησης.
Στις 1 Σεπτεμβρίου 1939 η Γερμανία επιτέθηκε εναντίον της Πολωνίας. Αφορμή για την εισβολή αποτέλεσε ο διαφιλονικούμενος πολωνικός διάδρομος του Ντάντσιχ (Danzig) που διαχώριζε την Ανατολική Πρωσία από την υπόλοιπη Γερμανία. Η Βρετανία, που είχε εγγυηθεί την ασφάλεια της Πολωνίας, απαίτησε την άμεση αναστολή των πολεμικών επιχειρήσεων. Η άρνηση του Χίτλερ έθεσε τέλος στις ψευδαισθήσεις για την απήχηση της κατευναστικής πολιτικής που είχε ακολουθήσει η Δύση τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα η Βρετανία και η Γαλλία να κηρύξουν, στις 3 Σεπτεμβρίου 1939, τον πόλεμο στη Γερμανία. Η Σοβιετική Ένωση μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων με τη Βρετανία και τη Γαλλία το καλοκαίρι του 1939 και την υπογραφή, στις 23 Αυγούστου 1939, του γερμανοσοβιετικού Συμφώνου Μη Επιθέσεως, τηρούσε πολιτική υπέρ των ιδίων συμφερόντων. Εκμεταλλευόμενη μάλιστα τη γερμανική επίθεση, εισέβαλε στην Πολωνία και κατέλαβε τις ανατολικές της επαρχίες. Η Ιταλία, μολονότι δεν ήταν ακόμη εμπόλεμη χώρα, ενέτεινε τις προκλήσεις κατά της Ελλάδας και αύξησε τις πολεμικές προπαρασκευές στην Αλβανία.

Κατά την περίοδο αυτή, η θέση της Ελλάδας διαγραφόταν ως εξής: Υπήρχαν μονόπλευρες εγγυήσεις για την ασφάλειά της από τις Δυτικές Δυνάμεις, χωρίς, εντούτοις, να καθορίζουν συγκεκριμένα το είδος, το μέγεθος και τον χρόνο της βοήθειας. Πολιτικές δεσμεύσεις υπήρχαν και με την Τουρκία με τα Σύμφωνα των ετών 1933 και 1938, χωρίς, όμως, ρητές σχετικές αποφάσεις. Το ελληνοϊταλικό Σύμφωνο του 1928 εξέπνεε, ενώ το εν ισχύ τετραμερές Βαλκανικό Σύμφωνο Συνεννόησης του 1934, είχε καταστεί εν τοις πράγμασι ανενεργό λόγω του διαφορετικού προσανατολισμού των συμβαλλομένων μερών του.

Υπό αυτές τις συνθήκες οι διπλωματικές προσπάθειες της Ελλάδας στράφηκαν σε δύο κατευθύνσεις: Στη διευκρίνιση και οριστικοποίηση της συμμαχικής βοήθειας που εξακολουθούσε να παραμένει ακαθόριστη και στην προώθηση του αμυντικού συνασπισμού των κρατών της Βαλκανικής Συνεννόησης έναντι κάθε επίθεσης. Επί του παρόντος, η Βρετανία και η Γαλλία απέφευγαν να αναλάβουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις, ενώ τα βαλκανικά κράτη δεν ήθελαν να εκτεθούν σε οποιαδήποτε αποφασιστική ενέργεια που θα προκαλούσε τη δυσμένεια της Ιταλίας και της Γερμανίας. Η ευκαιρία, άλλωστε, της προώθησης των αλυτρωτικών σχεδίων ενός εκάστου εις βάρος των άλλων, δεν απουσίαζε από τη διπλωματική τακτική που ακολουθούσαν στη βάση των νέων δεδομένων. Στην αρχή, η Βρετανία και ιδιαίτερα η Γαλλία, προσπάθησαν ατελέσφορα να δημιουργήσουν ένα νέο Μακεδονικό Μέτωπο με την εγκατάσταση συμμαχικής δύναμης στη Θεσσαλονίκη. Ακολούθως, η Βρετανία συγκέντρωσε την προσοχή της στην Τουρκία, θεωρώντας ότι η ισχυροποίηση της άμυνάς της θα εξασφάλιζε τη διώρυγα του Σουέζ (Suez) και την ανατολική Μεσόγειο.

Ο Αμυντικός Αγώνας της Ελλάδος έναντι της Ιταλίας (28 Οκτωβρίου – 13 Νοεμβρίου 1940)
Ο πόλεμος, που τόσο επίμονα επιζητούσε η Ιταλία προσπαθώντας παράλληλα να παραπλανήσει την Ελλάδα για τις πραγματικές της προθέσεις, κηρύχθηκε στις 0300 της 28ης Οκτωβρίου 1940. Η αρνητική απάντηση του Ιωάννη Μεταξά στο αίτημα διέλευσης των ιταλικών δυνάμεων από το ελληνικό έδαφος που του διαβίβασε ο Ιταλός πρεσβευτής Γκράτσι, έμελλε να καταστεί η αφετηρία μιας ακόμη εποποιίας του ελληνικού έθνους. Την περήφανη ελληνική απάντηση συνόδευσαν τα διατάγματα  επιστράτευσης και της κήρυξης της χώρας σε κατάσταση πολιορκίας. Αρχιστράτηγος των Ενόπλων Δυνάμεων ανέλαβε, σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο Βασιλέας και επικεφαλής του Στρατού ορίστηκε ο αντιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, ο οποίος εγκατέστησε το Στρατηγείο του στο κείμενο επί της πλατείας Συντάγματος ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία».

Η αιφνιδιαστική εισβολή των ιταλικών δυνάμεων στο ελληνικό έδαφος άρχισε στις 0530 της 28ης Οκτωβρίου 1940 μισή ώρα πριν την εκπνοή του τελεσιγράφου, με την κύρια προσπάθεια να εκτοξεύεται στην Ήπειρο, από το Ιόνιο πέλαγος μέχρι το όρος Γράμμος. Ο πόλεμος εναντίον της Ελλάδας, για την αποφυγή του οποίου ο Μεταξάς είχε καταβάλει κάθε προσπάθεια, ήταν γεγονός. Η τήρηση με αξιοθαύμαστη συνέπεια φαινομενικής συμβατικότητας και ουσιαστικής σταθερότητας, προσεκτικής αλλά σταθερής, δεν αποτέλεσαν παράγοντες που μπορούσαν να επηρεάσουν την ειλημμένη ιταλική απόφαση. Στη Ρώμη όλοι ήταν βέβαιοι ότι ο σκοπός θα επιτυγχανόταν δια στρατιωτικού περιπάτου, καθώς, όπως πίστευαν, οι Έλληνες δεν φημίζονταν για τις στρατιωτικές τους αρετές.

Στο μέτωπο της Ηπείρου η VIII Μεραρχία Πεζικού πέτυχε να αναχαιτίσει τον αντίπαλο στην προωθημένη αμυντική τοποθεσία Ελαίας-Καλαμά. Εκεί καθηλώθηκαν τα ιταλικά τεθωρακισμένα χάρη στην ετοιμότητα του Ελληνικού Στρατού, την ενίσχυση της αμυντικής θέσης με την τοποθέτηση αντιαρματικών εμποδίων και τη ματαίωση της προγραμματισμένης αποξήρανσης του έλους, στο οποίο εγκλωβίστηκε η μηχανοκίνητη Μεραρχία των «Κενταύρων». Η μόνη επιτυχία των Ιταλών ήταν η διείσδυση στον παραλιακό τομέα της Θεσπρωτίας, χωρίς, όμως, ουσιαστική επίδραση στο αποτέλεσμα της μάχης, εξαιτίας της απειλής αποκοπής τους σε περίπτωση συνέχισης της προέλασης. Στον Τομέα της Πίνδου η συντριπτική υπεροχή των Ιταλών, εξανάγκασε σε σύμπτυξη τις ελληνικές δυνάμεις μέχρι το χωριό Βωβούσα. Με την εσπευσμένη όμως προώθηση των διαθέσιμων εφεδρειών και την άμεση διενέργεια αντεπιθέσεων από την I Μεραρχία Πεζικού, εξαλείφθηκε ο ιταλικός θύλακας. Η επιτυχία των Ελλήνων στον Τομέα της Πίνδου οφείλεται και στα λάθη τακτικής της ιταλικής ηγεσίας. Κυρίως, όμως, αποδίδεται στη μαχητικότητα του Έλληνα στρατιώτη, ο οποίος εμπνευσμένος από τα ιδανικά της φυλής αγωνίστηκε με πάθος και αυταπάρνηση. Παράλληλα, στη βορειοδυτική Μακεδονία οι ελληνικές δυνάμεις, από τις πρώτες ημέρες της ιταλικής επίθεσης, ανέλαβαν την πρωτοβουλία των επιχειρήσεων και πέτυχαν να καταλάβουν σημαντικά εδαφικά σημεία μέσα στο αλβανικό έδαφος.

Τις πρώτες ημέρες του πολέμου ο Ελληνικός Στρατός συνάντησε πολλές δυσκολίες. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία του κλήθηκε να αντιμετωπίσει μία μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη με σύγχρονα εξοπλισμένο και άρτια εκπαιδευμένο στρατό. Οι νεοεισερχόμενες στον αγώνα ιταλικές μονάδες μεταφέρονταν γρήγορα στο μέτωπο με οχήματα, ενώ οι αντίστοιχες ελληνικές έφταναν στο μέτωπο ύστερα από εξαντλητικές νυχτερινές πορείες, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η προώθησή τους αμέσως στην πρώτη γραμμή. Στον Τομέα της Πίνδου τα ελληνικά τμήματα αντιμετώπισαν εξαιρετικές δυσχέρειες ανεφοδιασμού, που αμβλύνθηκαν με τη βοήθεια των κατοίκων των χωριών της περιοχής, οι οποίοι, προσερχόμενοι αυθόρμητα, ενίσχυαν τη μεταφορική ικανότητα των μονάδων διοικητικής μερίμνης με ό,τι μέσο διέθεταν. Στους σθεναρά μαχόμενους στρατιώτες, οι κάτοικοι της Πίνδου πρόσφεραν ένα λαμπρό παράδειγμα πατριωτισμού, αυτοθυσίας και υψηλής αίσθησης του εθνικού καθήκοντος. Οι εικόνες των γυναικών που στις χιονοσκεπείς πλαγιές μετέφεραν στους ώμους κιβώτια πυρομαχικών, έμειναν βαθιά χαραγμένες στη μνήμη όσων συμμετείχαν στον πόλεμο. Η χορήγηση, τέλος, περιορισμένης μερίδας τροφής στους άνδρες αποτελούσε τον κανόνα, ενώ, σε πολλές περιπτώσεις, δεν εχορηγείτο ούτε και αυτή η ποσότητα.

Η πρώτη περίοδος του πολέμου ολοκληρώθηκε με μία καθαρά αμυντική επιτυχία του Ελληνικού Στρατού. Η 13η Νοεμβρίου βρήκε τις δυνάμεις του στην Ήπειρο και στην Πίνδο να έχουν εκδιώξει τους Ιταλούς από το μεγαλύτερο τμήμα του εθνικού εδάφους και στη βορειοδυτική Μακεδονία να είναι έτοιμες να επιτεθούν για την κατάληψη του ορεινού όγκου της Μόροβας και του κόμβου συγκοινωνιών της Κορυτσάς. Κατά τις πρώτες εβδομάδες του πολέμου το ηθικό των ανδρών, τόσο αυτών που αγωνίστηκαν κατά των εισβολέων όσο και αυτών που μεταφέρονταν στο μέτωπο, ανέβηκε κατακόρυφα. Το αρχικό ξάφνιασμα είχε αντικατασταθεί από την πεποίθηση ότι η νίκη δεν αποτελούσε ένα απαγορευμένο όνειρο, καθώς το ιταλικό Σχέδιο Επιχειρήσεων είχε ήδη ανατραπεί. Η απόπειρα των Ιταλών να διεισδύσουν στην Πίνδο, τόσο κατά την έναρξη της εισβολής όσο και μετά τις πρώτες επιτυχίες, δεν υποστηρίχθηκε με επαρκείς δυνάμεις, με αποτέλεσμα να ανακοπεί και τελικά να εξαλειφθεί η απειλή της υπερκέρασης των ελληνικών τμημάτων που υπεράσπιζαν την Ήπειρο. Έκτοτε, ο ιταλικός Στρατός μετέπεσε παντού σε άμυνα.

Η Προέλαση του Ελληνικού Στρατού στο Βορειοηπειρωτικό Έδαφος και οι Χειμερινές Επιχειρήσεις (14 Νοεμβρίου 1940 - 8 Μαρτίου 1941)
Μετά την αναχαίτιση της ιταλικής επίθεσης το ελληνικό Γενικό Στρατηγείο αποφάσισε να ενεργήσει επιθετικά με το σύνολο των δυνάμεων που διέθετε. Από τις 14 Νοεμβρίου 1940, ο Ελληνικός Στρατός ανέλαβε γενική αντεπίθεση, με αντικειμενικό σκοπό την αποκατάσταση της ακεραιότητας του εθνικού εδάφους. Η υπεροπλία του αντιπάλου, το δύσβατο έδαφος, οι ακραίες εκείνο τον χειμώνα κλιματολογικές συνθήκες και οι δυσχέρειες ανεφοδιασμού δεν στάθηκαν ικανές να αναστείλουν την προσπάθεια. Στην περιοχή της Ηπείρου, το Α΄ Σώμα Στρατού, αφού κατέλαβε στις 6 Δεκεμβρίου το λιμάνι των Αγίων Σαράντα και δύο ημέρες αργότερα το Αργυρόκαστρο, συνέχισε τις επιθετικές επιχειρήσεις. Έως τις 6 Ιανουαρίου προωθήθηκε μέχρι τη γραμμή Χειμάρα-Βράνιτσα- Μπολιένα, δημιουργώντας ευνοϊκές προϋποθέσεις για την πλήρη διάνοιξη της κοιλάδας του ποταμού Σιούσιτσα και τη συνέχιση της προέλασης προς την Αυλώνα. Στην περιοχή της Πίνδου το Β΄ Σώμα Στρατού, αφού κατέλαβε στις 3 Δεκεμβρίου την Πρεμετή και εξασφάλισε την ελεύθερη χρησιμοποίηση της αμαξιτής οδού Λεσκοβίκι-Κορυτσά, πέτυχε έως το τέλος Δεκεμβρίου, παρά την πείσμονα αντίσταση των Ιταλών, να φτάσει περίπου δεκαπέντε χιλιόμετρα ανατολικά του κόμβου της Κλεισούρας. Στη βορειοδυτική Μακεδονία, το Τ.Σ.Δ.Μ (Γ΄ και Ε΄ Σώματα Στρατού), αφού στις 21 Νοεμβρίου κατέλαβε τον ορεινό όγκο Μόροβας-Ιβάν και την επομένη τον οδικό κόμβο της Κορυτσάς, προωθήθηκε σε βάθος περίπου σαράντα χιλιομέτρων, εξασφαλίζοντας από τα δυτικά και βορειοδυτικά το ομώνυμο υψίπεδο. Η απελευθέρωση της Κορυτσάς στις 22 Νοεμβρίου 1940 υπήρξε το κυριότερο επίτευγμα του Ελληνικού Στρατού σ’ αυτή τη φάση του αγώνα.

Έως την αναστολή των επιθετικών επιχειρήσεων, η ελληνική διοίκηση προώθησε στο μέτωπο επτά νέες μεραρχίες Πεζικού, ενώ οι Ιταλοί ενισχύθηκαν με οκτώ μεραρχίες Πεζικού και μεγάλο αριθμό μονάδων υποστήριξης.

Οι αλλεπάλληλες αποτυχίες όμως των Ιταλών, προκάλεσαν σοβαρή κρίση στην ανώτατη ιταλική στρατιωτική ηγεσία. Στις 26 Νοεμβρίου ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, στρατάρχης Μπαντόλιο (Pietro Badoglio) υπέβαλε την παραίτησή του. Την ίδια ημέρα, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, στρατηγός Πρίκολο (Francesco Pricolo), επιστρέφοντας στη Ρώμη από την Αλβανία, παρουσίασε με τις πιο ζοφερές εικόνες την κατάσταση που επικρατούσε στο μέτωπο. Η διαμορφωμένη κατάσταση είχε ενσπείρει τον πανικό στους Ιταλούς, αφού ο στρατηγός Σοντού πρότεινε στον Μουσσολίνι ως βέλτιστη λύση τη σύναψη ανακωχής με τους Έλληνες. Το αποτέλεσμα ήταν η αντικατάσταση του Σοντού στο τέλος του έτους από τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, στρατηγό Καβαλέρο (Ugo Cavallero).

Στις 22 Δεκεμβρίου 1940, τμήματα της ΙΙΙ Μεραρχίας Πεζικού απελευθέρωσαν τη Χειμάρα και κατέλαβαν τον αυχένα Κούτσι πετυχαίνοντας τη διάνοιξη της οδού προς την Αυλώνα, γεγονός που προκάλεσε εκδηλώσεις ενθουσιασμού και πανηγυρισμών σε όλη την Ελλάδα. Την απελπιστική θέση που είχε περιέλθει η ιταλική ηγεσία, επιβεβαίωνε στις 24 Δεκεμβρίου το τηλεγράφημα του Μουσσολίνι, ο οποίος καθιστούσε τον Καβαλέρο προσωπικά υπεύθυνο για την πρόταξη άμυνας μέχρις εσχάτων. Ο δριμύς χειμώνας που είχε εν τω μεταξύ ενσκήψει και οι δυσχέρειες που είχαν προκαλέσει οι χιονοπτώσεις στις συγκοινωνίες, δημιουργούσαν ανυπέρβλητες δυσκολίες στον ανεφοδιασμό και τις διακομιδές του Ελληνικού Στρατού. Το σοβαρότερο όμως πρόβλημα την περίοδο αυτή ήταν οι υπερβολικές απώλειες υγείας εξαιτίας των κρυοπαγημάτων, λόγω του πολικού ψύχους και του ύψους του χιονιού που παρέμενε παγωμένο. Υπό αυτές τις συνθήκες, το Γενικό Στρατηγείο αποφάσισε στο τέλος Δεκεμβρίου να αναστείλει τις επιθετικές επιχειρήσεις ευρείας κλίμακας χωρίς, όμως, να παραιτηθεί από τοπικές ενέργειες, με σκοπό τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για μελλοντικές ενέργειες προς την Αυλώνα και αντικειμενικό σκοπό την εκδίωξη των Ιταλών από την Αλβανία. Στις 10 Ιανουαρίου 1941 το Απόσπασμα Πίνδου κατέλαβε τον σημαντικό συγκοινωνιακό κόμβο της Κλεισούρας, σε μία περίοδο που οι δυσχέρειες ανεφοδιασμού και τα κρούσματα παγοπληξίας αυξάνονταν κατακόρυφα.

Οι επιθετικές επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού στέφθηκαν στο σύνολό τους με επιτυχία. Δεν έγινε όμως δυνατή η ευρεία εκμετάλλευσή τους, παρ’ όλο που παρουσιάστηκαν ευκαιρίες που θα μπορούσαν να αποφέρουν σημαντικά οφέλη. Η έλλειψη τεθωρακισμένων και ταχυκίνητων μέσων και η κυριαρχία της ιταλικής Αεροπορίας δεν επέτρεψαν την εκμετάλλευση των επιτυχιών με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την καθυστερημένη κατάληψη της Κορυτσάς. Οι ελληνικές μονάδες, όπως κατά τις επιχειρήσεις για την κατάληψη των ορεινών όγκων Μόροβα-Ιβάν, ήταν αναγκασμένες να αποφεύγουν τις πεδινές ζώνες και να κινούνται μέσω των ορεινών διαβάσεων. Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής ήταν η επιμήκυνση των φαλάγγων, η αύξηση της κόπωσης ανδρών και κτηνών και η δημιουργία δυσχερειών στους ανεφοδιασμούς και στις διακομιδές. Αντίθετα, στις πεδινές ζώνες ο αντίπαλος, χάρη στα μηχανοκίνητα μέσα που διέθετε, κατόρθωνε να αποσύρεται γρήγορα, ενώ, παράλληλα, επιβράδυνε και την ελληνική προώθηση στις ορεινές περιοχές με λίγες σχετικά δυνάμεις. Παρά τις δυσκολίες αυτές, οι ελληνικές δυνάμεις κατόρθωσαν να απωθήσουν τον ιταλικό Στρατό σε βάθος εξήντα χιλιομέτρων από τα ελληνοαλβανικά σύνορα.

Στον τομέα της υγειονομικής υποστήριξης παρουσιάστηκαν πολλές δυσχέρειες λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών και των απωλειών μάχης και μη μάχης. Τα προβλήματα όμως αυτά, παρά τις αρχικές μεγάλες απώλειες, αντιμετωπίστηκαν επιτυχώς με τη χρήση λιπαντικών ουσιών και ειδικών μάλλινων επιδέσμων και καλτσών, που κατά χιλιάδες οι Ελληνίδες κάθε ηλικίας έπλεκαν και έστελναν στο μέτωπο. Παράλληλα, ενισχύθηκαν με προσωπικό τα στρατιωτικά νοσοκομεία, δημιουργήθηκαν νέα, αναπτύχθηκαν ορεινά χειρουργεία, μετακινήθηκαν ανεφοδιαστικά όργανα και συστάθηκαν ειδικά σώματα διακομιδής. Έτσι, η υγειονομική υποστήριξη, ενισχυμένη με την εθελοντική παρουσία των Αδελφών Νοσοκόμων του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, οργανώσεων και πολιτών, μπόρεσε να αντεπεξέλθει στις πρωτόγνωρες απαιτήσεις, συντελώντας στην αύξηση της μαχητικής
ικανότητας του Στρατού.

Στην εξύψωση του φρονήματος, λαού και Στρατού, σημαντική ήταν και η προσφορά της Εκκλησίας. Η άμεση απόσπαση άγαμων κληρικών στις παραμεθόριες περιοχές και η διάθεση τους ως στρατιωτικών ιερέων στις μονάδες του μετώπου, συνέβαλε αποφασιστικά στην ένταση της σύζευξης εθνικού και θρησκευτικού φρονήματος, με άμεσο αντίκτυπο στην αναπτέρωση του ηθικού του Στρατού. Εκτός από την παρουσία του Κλήρου στο μέτωπο, η Εκκλησία βοήθησε και στην ανακούφιση του σκληρά δοκιμαζόμενου λαού με τις κάθε λογής χορηγίες στις οικογένειες των στρατευμένων.

VIII ΜΕΡΑΡΧΙΑ
ΤΜΗΜΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ
ΑΡΙΘ. ΠΡΩΤ. 30670

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ της 28ης Οκτωβρίου 1940

Αξιωματικοί και οπλίται Ογδόης Μεραχίας,
Ὁ Πρέσβυς τῆς Ἰταλίας ἐν Ἀθήναις ἐζήτησεν ἀπό τήν Κυβέρνησιν ἡμῶν νά διέλθη ὁ Ἰταλικός Στρατός διά τοῦ ἐδάφους μας.
Ἡ Κυβέρνησις ἀπέρριψε τήν αἴτησιν ταύτην, καί διέταξεν ἀντίστασιν μέχρις ἐσχάτων.
Ἤδη διανοίγεται τό στάδιον τῆς ἐκτελέσεως τοῦ ὑπερτάτου πρός τήν πατρίδα καθήκοντος δι, ἀντιστάσεως, μέχρις ἐσχάτων συμφώνως πρός τό σχέδιον ἐνεργείας.
Ἀξιωματικοί καί ὁπλίται τῆς Ὀγδόης Μεραρχίας ἀμυνθῆτε τοῦ Ἱερού Πατρίου ἐδάφους μετά φανατισμού ἐναντίον του ἐπιδρομέως, ὅστις θέλει να προσβάλη ἡμᾶς ὑπούλως καί ἀνάνδρως.
Ἀναμνησθῆτε τῶν ἐνδόξων παραδόσεων τοῦ Ἔθνους μας καί πολεμήσατε μετά λύσσης κατά τοῦ ἀνάνδρου ἐχθροῦ ὅστις τόσον ἀτίμως καί ἀνάνδρως θέλει νά προσβάλη τοῦτο.
Δείξατε εἰς αὐτόν ὅτι εἴμεθα εἰς θέσιν νά δώσωμεν τήν δέουσαν ἀπάντησιν, ὄπως ἔδωσαν καί οἱ Πρόγονοί μας εἰς τούς ἐπιδρομείς Πέρσας.
Ὁ Θεός ἄς βοηθήση τόν Τίμιον ὑπέρ Πατρίδος ἀγῶνα μας καί ἄς εὐλογήση τά ὅπλα μας, διότι θά ἀγωνισθῶμεν ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν καί ὐπέρ τῆς ἐλευθερίας μας.
Μέ τήν πεποίθησιν ἀκράδαντον ὑπέρ τῆς νίκης, ἀναφωνῶ μεθ᾽ἡμῶν.
ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!
ΖΗΤΩ Η ΠΑΤΡΙΣ!
ΖΗΤΩ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ!
Ὥρα 5η - Ἰωάννινα τῆ 28 Ὀκτωβρίου 1940
ΧΑΡΑΛ. ΚΑΤΣΙΜΗΤΡΟΣ
ΥΠΟΣΤΡΑΤΗΓΟΣ
Διά τήν ἀκρίβειαν
ΠΑΡΑΛΗΠΤΑΙ
Οἱ τῶν Γενικῶν Διαταγῶν Χ.Π.

2015-09-29. Η Συνθήκη των Μουδανιών - Η μέρα που καθόρισε τα σύνορα Ελλάδας – Τουρκίας

on Tuesday, 29 September 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Α. Δράκος, Αντπχος ε.α.

2015-09-29. Η Συνθήκη των Μουδανιών - Η μέρα που καθόρισε τα σύνορα Ελλάδας – Τουρκίας

Η ανακωχή των Μουδανιών (γνωστή και σαν συνθήκη των Μουδανιών) είναι συμφωνία που υπογράφτηκε μεταξύ των νικητριών δυνάμεων του Α΄Π.Π. με την Τουρκία και η οποία καθόριζε τα σύνορα μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας έπειτα από την ήττα της Ελλάδας στον μεταξύ των δυο χωρών πόλεμο.Συνομολογήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου του 1922 σύμφωνα με τηλεγράφημα του Ελευθερίου Βενιζέλου προς την κυβέρνηση του Κροκιδά που την αποδέχτηκε αναγκαστικά και αποτέλεσε διπλωματική επιτυχία της τουρκικής αντιπροσωπείας. Οι συνέπειές της υπήρξαν η απόσυρση του ελληνικού στρατού από την Ανατολική Θράκη και η αναγκαστική προσφυγοποίηση περίπου 250.000 χριστιανών κατοίκων της, ελληνικής καταγωγής.
Το Σεπτέμβριο του 1922 ο ελληνικός στρατός είχε εγκαταλείψει ηττημένος τη Μικρά Ασία, ενώ εκατοντάδες χιλιάδων πρόσφυγες έφταναν κατησχυμένοι στην Ελλάδα, αναζητώντας καταφύγιο. Η διπλωματική, πολιτική και οικονομική θέση της Ελλάδας ήταν ιδιαίτερα δυσμενής, ενώ οι τούρκοι πίεζαν τις μεγάλες δυνάμεις να αποδεχτούν τις απαιτήσεις τους, προκειμένου να τερματισθεί ο μικρασιατικός πόλεμος. Στις διεκδικήσεις τους περιλαμβάνονταν η ενσωμάτωση ολόκληρης της Θράκης και η αποχώρηση των ελληνικών πληθυσμών της. Ωστόσο, ο Κεμάλ Ατατούρκ δεν διέθετε πολεμικό ναυτικό και το ελληνικό Δ΄ Σώμα στρατού που είχε υποχωρήσει συντεταγμένα και μη έχοντας εμπλακεί στις κυρίως μάχες του Αυγούστου 1922 διατηρούσε ακέραιες τις δυνάμεις του και τον έλεγχο της Ανατολικής Θράκης. Προκειμένου να εξευρεθεί μια λύση, στις αρχές του Σεπτεμβρίου συναντήθηκαν στο Παρίσι εκπρόσωποι της ΚτΕ, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας και αποφάσιζαν να συγκαλέσουν μια διάσκεψη στις 20 Σεπτεμβρίου/3 Οκτωβρίου 1922 στα Μουδανιά, όπου θα προσκαλούσαν Ελλάδα και Τουρκία
Η Τουρκική αντιπροσωπεία έφτασε πρώτη στα Μουδανιά και πέτυχε την έναρξη των συνομιλιών της, πριν φτάσουν οι Έλληνες εκπρόσωποι (στρατηγός Αλέξανδρος Μαζαράκης - Αινιάν και αντισυνταγματάρχης Πτολεμαίος Σαρηγιάννης). Ο επικεφαλής της τουρκικής αποστολής Ισμέτ Ινονού πέτυχε να κάμψει τις αντιρρήσεις των συμμάχων (που ήδη είχαν λάβει ανταλλάγματα από τη συνεργασία με τον Κεμάλ) και να γίνει δεκτό το αίτημά τους για εκκένωση της Ανατολικής Θράκης από τους Έλληνες και την παράδοσή της στην Τουρκία. Όταν οι Έλληνες απεσταλμένοι έφτασαν στη σύσκεψη αρνήθηκαν να υπογράψουν τη συνθήκη και αποχώρησαν, όμως κατόπιν πιέσεων ακόμη και του Βενιζέλου από το εξωτερικό, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να δεχτεί τα τετελεσμένα γεγονότα. Στις 12/25 Νοεμβρίου 1922 ο έλεγχος της Ανατολικής Θράκης παραχωρήθηκε στην Τουρκία.
Τα αποτελέσματα της ανακωχής των Μουδανιών ήταν αρνητικά για την ελληνική πλευρά, αφού συνολικά 400.000 Έλληνες (250.000 γηγενείς και 150.000 στατιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι) υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα την Ανατολική Θράκη. Για την εφαρμογή της συμφωνίας, 8.000 τούρκοι αστυνομικοί έφτασαν στην περιοχή και εγκαταστάθηκαν ως αρχές κατοχής, επιβλέποντας την ελληνική αποχώρηση. Ακόμη, η συμφωνία υπήρξε προανάκρουσμα της Συνθήκης της Λωζάννης που ακολούθησε και ρύθμισε οριστικά τις διμερείς σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας. Τα ελληνοτουρκικά σύνορα ορίσθηκαν στο μέσο της κοίτης του ποταμού Έβρου, όπως ισχύουν έως σήμερα.
Πηγή - WikiPedia

2015-10-15. «….. ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ» (1)

on Wednesday, 14 October 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γραφει ο Δημήτριος Μπάκας, Αντιστράτηγος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2015-10-15.   «….. ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ» (1)

ΠΡΟΟΙΜΟ
Οκτώβριος 2015. Το φθινόπωρο σε εξέλιξη. Η Φύση πλημμυρισμένη με θαυμάσια ζεστά χρώματα μάς ανοίγει τη διάθεση για ζωή. Μήνας  ξεχωριστός γιατί γιορτάζουμε μία από τις δύο μεγάλες  Εθνικές μας Επετείους. Την 28 Οκτ. 1940. Στις μνήμες μας ζωντανεύει το μεγαλειώδες «Έπος του 40». Οι ψυχές μας αναρριγούν από το μεγαλείο της γενιάς του «Ελληνικού Θαύματος» που εξανάγκασε την ανθρωπότητα ολόκληρη να υποκλιθεί στο γιγάντιο άθλο ενός μικρού σε μέγεθος λαού, ο οποίος περιέλουσε με ανείπωτη καταισχύνη έναν επηρμένο  φασιστικό και κατακτητικό Γίγαντα.
Τα χείλη μας  ψελλίζουν με υμνητική υπερηφάνεια: «...αι  ημέτεραι Δυνάμεις αμύνονται του Πατρίου εδάφους»!
Και όμως εκείνος ο ψυχικός παλμός μεταπίπτει σε θλίψη όταν ο νους μας στρέφεται στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Σήμερα η Πατρίδα μας δεν βρίσκεται στην τιμητική θέση που ιστορικά της ανήκει. Τα παιδιά Της δεν νιώθουν την ίδια υπερηφάνεια-αγάπη  και ασφάλεια παίρνουν των ομματιών τους  προς άγνωστη κατεύθυνση για επιβίωση.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

2015-10-23. Η Εθνοσωτηρια Ναυμαχια

on Friday, 23 October 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γραφει ο Χρήστος Γιανταμίδης, Αντιπλοίαρχος ε.α. ΠΝ, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2015-10-23.  Η Εθνοσωτηρια Ναυμαχια

Στις 20 Οκτωβρίου 1827 έλαβε χώρα η εθνοσωτήρια ναυμαχία του Ναβαρίνου, η οποία έκρινε την τύχη της επανάστασης και στην συνέχεια την ανεξαρτησία του ελληνικού έθνους.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-10-28. Γιατί νίκησαν οι Έλληνες το 1940

on Wednesday, 28 October 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Δρ Μελέτης Η. Μελετόπουλος, Διευθυντής της Νέας Πολιτικής, Συνεργάτης μας.

2015-10-28.  Γιατί νίκησαν οι Έλληνες το 1940

Η λαμπρή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου μπορεί να συνπυκνωθεί σε μία και μόνον λέξη, άκρως επίκαιρη και δαιχρονικά σημαντική γιά την εθνική μας επιβίωση: Εθνική Αξιοπρέπεια.
Αυτήν, την Εθνική μας Αξιοπρέπεια, υπερασπίστηκαν ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες, ο Μιλτιάδης στον Μαραθώνα, ο Θεμιστοκλής στην Σαλαμίνα, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στην Πύλη του Ρωμανού, ο Κολοκοτρώνης στα Δερβενάκια και ο Παπαφλέσσας στο Μανιάκι, ο Παύλος Μελάς στην Μακεδονία, ο Πλαστήρας στην Μικρά Ασία. Και οι ήρωες του Σαράντα.
Την Αξιοπρέπειά μας, δηλαδή την τιμή μας, την αυτοπεποίθησή μας και την αυτοεκτίμησή μας, την φήμη μας. Την ελευθερία μας, την εδαφική μας ακεραιότητα, το μέλλον μας. Δηλαδή το παρόν των παιδιών μας. Που χωρίς την δική μας σημερινή θυσία δεν θα υπάρξει ασφαλές και ελεύθερο.
Αυτά ήταν απολύτως συνειδητά στους Έλληνες του Σαράντα, που πολέμησαν στα παγωμένα κατσάβραχα της Αλβανίας και συνέτριψαν την Ιταλική Αυτοκρατορία, μία τότε παγκόσμια υπερδύναμη με ρωμαϊκές αξιώσεις, με αποικίες (Αλβανία, Αιθιοπία, Λιβύη) και τεράστιο στράτευμα, που φιλοδοξούσε να μεταβάλει την Μεσόγειο σε ιδιωτική ιταλική θάλασσα και να συμπεριλάβει την μικρή αλλά ένδοξη Ελλάδα στην επικράτειά της.
Ενώ η Ευρώπη είχε καταληφθεί από τους Ναζί και στο Παρίσι είχε εγκατασταθεί Γερμανός Διοικητής, ενώ η Αγγλία υφίστατο σφοδρή γερμανική αεροπορική επίθεση και έδινε την κρισιμώτερη μάχη της μετά το Βατερλώ, ενώ οι ΗΠΑ ούτε κάν συζητούσαν ακόμα την είσοδό τους στον Πόλεμο κι ενώ ο Στάλιν ήταν σύμμαχος του Χίτλερ, έμενε μόνον η Ελλάδα να διασώσει όχι μόνον την εδαφική της ακεραιότητα αλλά το ηθικό, την τιμή και την αξιοπρέπεια ολόκληρου του ελεύθερου κόσμου απέναντι στην επέλαση του φασισμού.
Το θαύμα του Σαράντα οφείλεται, όπως όλα τα θαύματα, σε έναν συνδυασμό παραγόντων. Κατ’αρχάς η Ελλάδα διέθετε ηγέτη, που είχε πλήρη επίγνωση της ιστορικής του ευθύνης. Ο Μεταξάς μπορεί να ήταν δυσάρεστος σε πολλούς, αλλά ήταν στρατιωτική ιδιοφυία. Προετοίμασε την Ελλάδα γιά τον επερχόμενο πόλεμο, πραγματοποιώντας οχυρωματικά έργα, ανακαλώντας μυστικά εφέδρους, συντονίζοντας με τους διευθυντές των εφημερίδων την προετοιμασία της κοινής γνώμης και δημιουργώντας αποθέματα. Γνώριζε ακριβώς ποιά θα έπρεπε να είναι η αντίδραση της Ελλάδας απέναντι σε ενδεχόμενη εχθρική προσβολή και είχε αποφασίσει πολύ πριν ότι η θέση της χώρας θα ήταν στο πλευρό των παραδοσιακών της δυτικών συμμάχων. Όταν ήρθε η ώρα του πολέμου, ο Μεταξάς ανέλαβε τις ευθύνες του και δεν δίστασε ούτε στιγμή να πει το ιστορικό ΟΧΙ στον Ιταλό πρεσβευτή.
Αλλά μαζί του είχε κι έναν λαό γιγάντων, έναν λαό που μόλις εικοσιπέντε χρόνια νωρίτερα είχε τσακίσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και στην συνέχεια την Βουλγαρία, είχε διπλασιάσει την επικράτειά του και στην συνέχεια είχε προελάσει μέχρι τον Σαγγάριο, σε μία εποποιόία αλεξανδρινών διαστάσεων.
Έναν λαό που δεν ήξερε μόνον να πολεμάει, αλλά και να οργώνει, να μπολιάζει και να κλαδεύει, να χτίζει ξερολιθιές, να τραγουδάει ηρωικά δημοτικά τραγούδια, να αναλαμβάνει από νωρίς τις ευθύνες του. Έναν λαό πού δεν συζητούσε με τους εισβολείς αλλά τους πολεμούσε μέχρις εσχάτων.
Ας σταθούμε προσοχή, σιωπηλοί, σ’ αυτό το σημείο, και ας θυμηθούμε με ευλάβεια τους ήρωες του Σαράντα, που τους γνωρίσαμε γιατί ήταν οι παππούδες μας, και τους θυμόμαστε γεροντάκια, που στα μάτια τους όμως έφεγγε αμείωτη η φλόγα της Αξιοπρέπειας και της Αδιαλλαξίας που φύσηξε μακρυά τον επίδοξο κατακτητή το Σαράντα. Και ας ανασύρουμε από το γονιδίωμά μας τις αρετές τους, γιατί πιθανόν να μας χρειαστούν άλλη μιά φορά, σ΄αυτόν τον πανάρχαιο και επικίνδυνο βράχο που ζούμε πολεμώντας εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια.

2015-10-28. Χαράλαμπος Κατσιμήτρος: Ο «σύγχρονος Λεωνίδας» που αψήφησε τις εντολές του ΓΕΣ και κράτησε μόνος του την Ελληνική άμυνα!

on Wednesday, 28 October 2015. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Α. Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

2015-10-28. Χαράλαμπος Κατσιμήτρος: Ο «σύγχρονος Λεωνίδας» που αψήφησε τις εντολές του ΓΕΣ και κράτησε μόνος του την Ελληνική άμυνα!

Λίγους μήνες πριν από την ιταλική εισβολή, το Γενικό Επιτελείο Στρατού έστειλε διαταγές στην Ογδόη Μεραρχία της Ηπείρου λέγοντας ούτε λίγο ούτε πολύ ότι κάθε μάχη είναι μόνο για την τιμή των όπλων, καθώς επί της ουσίας είχε κριθεί εκ προοιμίου χαμένη και δεν είχε απολύτως κανέναν λόγο να δοθεί.
Το ΓΕΣ καλούσε μάλιστα την Ογδόη Μεραρχία να υποχωρήσει σε δεύτερη γραμμή άμυνας και να πολεμήσει -αν ήθελε να πολεμήσει!- τους Ιταλούς πολύ πιο πίσω από την αμυντική γραμμή Ελαίας-Καλαμά, εκεί που γράφτηκαν τελικά οι πρώτες και οι πιο ένδοξες σελίδες του Έπους του 1940.
Κι αυτό γιατί ένας και μόνο ένας άνθρωπος, ο διοικητής της ηρωικής Ογδόης, αποφάσισε να πετάξει τις διαταγές των επιτελαρχών στα σκουπίδια και να αψηφήσει τις βουλές των ανωτέρων του! Ο λόγος για τον ξεχασμένο πια από την Ιστορία υποστράτηγο Χαράλαμπο Κατσιμήτρο, έναν σύγχρονο Λεωνίδα με σάρκα και οστά.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

Πηγή: Αποκάλυψη http://apocalypsejohn.com/2015/10/charalampos-katsimitros-sigchronos-leonidas-pou-apsifise-tis-entoles-tou-ges-kratise-monos-tou-tin-elliniki-amina.html

<<  1 2 3 4 [56 7 8 9  >>