Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

23/2/2017. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΩΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΑΞΙΑ

on Thursday, 23 February 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. Δημήτριος Μπάκας

23/2/2017. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΩΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΑΞΙΑ

Προοίμιο
Με έκπληξη  χαράς  και υπερηφάνειας αλλά και θλίψης συνάμα μαθαίνουμε ότι σε πολλές προηγμένες χώρες καθιερώνουν τη διδασκαλία της Ελληνικής Γλώσσας ως υποχρεωτικό  μάθημα ενώ εμείς εδώ στην Ελλάδα με την καθολική, σχεδόν,  συμπεριφορά μας την παραμελούμε εάν δεν την  καταστρέφουμε.
Η εύκολη απάντηση: « φταίνε οι κυβερνώντες». Φυσικά στη  Δημοκρατία την μεγαλύτερη ευθύνη την έχουν αυτοί που ασκούν νόμιμα με την έγκριση των πολλών την ισχύ της εξουσίας. Αλλά εμείς όλοι οι άλλοι είμαστε ανεύθυνοι; Δική μας πεποίθηση είναι ότι όλοι μας συμβάλλουμε σε αυτή την δυσάρεστη κατάσταση. Είτε ως γονείς, είτε ως πολίτες , είτε ως μεγαλύτεροι, είτε ως κοινωνία. Και το γιατί είναι τόσο απλό αλλά ταυτόχρονα και τόσο δύσκολο. Δεν έχουμε πιστέψει την ελληνική γλώσσα ως αξία. Δεν τη θεωρούμε ως αναγκαία ποιότητα  για τη ζωή μας. Δεν την εντάσσουμε σταπροσόντα που αξίζουν για τη δική μας υπόσταση και επιτυχία.
 Θα προσπαθήσουμε, εάν και δεν είμαστε οι πιο ειδικοί, να προσεγγίσουμε τη γλώσσα γενικά και ειδικότερα την ελληνική από μια απλοποιημένη, αλλά πιο ολιστική άποψη ευελπιστώντας ότι θα προσεγγίσουμε το τεράστιο αυτό θέμα, για το οποίο έχουν γραφεί όχι απλά τόμοι αλλά βιβλιοθήκες ολόκληρες από Έλληνες αλλά και ξένους λάτρεις των ελληνικών.

Εισαγωγή
Ζούμε σε μια εποχή που η γλώσσα μας δέχεται επιθέσεις από όλες τις κατευθύνσεις. Μια ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση που κυριαρχείται από μια ταχύτατη τεχνολογική ανάπτυξη που συνιστά συνάμα και οπισθοδρόμηση σε πολλούς τομείς, ευεργετεί τον άνθρωπο παράγοντας πλούτοσε υλικά αγαθά μειώνοντας τον μόχθο του, αλλά ταυτόχρονα αλλοιώνει την ανθρώπινη ταυτότητα ακόμη και αυτή την ζωή μολύνοντας όχι μόνο το οικοσύστημα αλλά και την πιο ωραία ανάδυση του ανθρωπίνου πνεύματος, τη γλώσσα. Φυσιολογικό, μέχρις ενός σημείου, είναι τον μεγαλύτερο κίνδυνο να αντιμετωπίζει η λεπτότερη σε έκφραση γλώσσα, η ελληνική, πουυπόκειται σε μια διαρκώς αυξανόμενη εντροπία. Η καθιέρωση παγκοσμίως της αγγλικής γλώσσας τείνει να μηδενίσει τις λεπτές εκείνες διαφορές ποιότητας κάθε γλώσσας που εκφράζει τον πνευματικό πλούτο κάθε λαού.  Φυσικά εδώ υπάρχει και ένα ευτύχημα: η αγγλική γλώσσα διαρκώς εμπλουτίζεται με λέξεις ελληνικής προελεύσεως  αφενός γιατί  μόνον η γλώσσα μας έχει τον αστέρευτο πλούτο έκφρασης των λεπτών εννοιών και αφετέρου οι διαμορφωτές της αγγλικής δεν διστάζουν να υιοθετήσουν λέξεις που εκφράζουν κυριολεκτικότερα μια έννοια.
 Η  Ελληνική γλώσσα συνιστά το ανεκτίμητο καταπίστευμα των προγόνων μας. Το αγαθό που αποτελεί τον μεγαλύτερο θησαυρό μας. Και όμως εμείς, μάλλον, τού προκαλούμε το μεγαλύτερο κακό. Δεν τη σεβόμαστε και την καταστήσαμε ένα εξειδικευμένο προτέρημα των ελάχιστων, οι οποίοι ασχολούνται αποκλειστικά  είτε ως φιλόλογοι, λογοτέχνες ήγλωσσολόγοι καιείναι ικανοί  να γεύονται όλους τους εύγευστους καρπούς της.
Θαρρούμε ότι είναι καιρός  να ανανήψουμε. Να τη δούμε με μάτι ολιστικό και όχι ως εργαλείο χρηστικό μόνον. Να τη πιστέψουμε ως αξία και αρετή μας, αλλά και ως  ύπατη αξία της Πατρίδας μας. Ως εθνική μας κληρονομιά. Μη ξεχνάμε το « για τη μητέρα γλώσσα μας τα λάβαρα κρατείστε» του Κ. Παλαμά και του Ψυχάρη το «Γλώσσα και Πατρίδα είναι το ίδιο. Να πολεμά κανείς για την Πατρίδα του ή για την εθνική του γλώσσα είναι ένας αγώνας. Πάντα αμύνεται περί Πάτρης».

Φιλοσοφία της γλώσσας, φιλολογία και γλωσσολογία.
Η γλώσσα αποτελεί ένα από τα αντικείμενα που φέρνουν τη φιλοσοφία σε ανταγωνισμό με τους γνωστικούς κλάδους της φιλολογίας και ειδικά της νεότερης γλωσσολογίας. Ο ανταγωνισμός μεταξύ φιλοσοφίας της γλώσσας και φιλολογίας είναι παλαιότερος αλλά δεν δημιουργεί ιδιαίτερες δυσκολίες. Ο φίλος του λόγου είναι επίσης φίλος της σοφίας, του συλλογισμού και φυσικά της γλώσσας.
 Καθήκον του φιλοσόφου είναι κατά τον Πλάτωνα να εκφέρει την «πλέον φιλαλήθη γλώσσα». Την αλήθεια αναζητά ο φιλόσοφος και οφείλει να χρησιμοποιεί τη γλώσσα προς αυτή την κατεύθυνση και όχι με τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούσαν οι σοφιστές  με στόχο να πείσουν τα πνεύματα και να κατακτήσουν την εξουσία.
Η φιλολογία ως ένας γνωστικός κλάδος μελετά τα κείμενα και τα καθιστά πιο κατανοητά όπως αρχικά έγινε στην Αλεξάνδρεια αλλά και την Αναγέννηση της Δύσεως αργότερα. Η διάσταση ανάμεσα στη φιλοσοφία της γλώσσας θα λάβει ευρύτητα στο πλαίσιο της γλωσσολογίας που αναπτύχθηκε κατά βάση στο πέρασμα από 19ο  στον 20ο  αιώνα μέσω της ενεργοποιήσεως  σχεδίου επιστημονικής γνώσης της πραγματικότητας. Διαχωρίζεται η γλώσσα από την ομιλία. Η γλωσσολογία, ως επιστήμη, ερευνά το γενικό και το ουσιώδες εξαλείφοντας το επικουρικό και συμπτωματικό. Η ομιλία αναφέρεται στο «ομιλούν υποκείμενο», η γλώσσα ανήκει στον κοινωνικό χώρο.
 Διακρίνονται δύο διεργασίες Η ενεργητική(φώνηση) και η παθητική (ακρόαση) από τη σύνθεση των οποίων αναδύεται ο κοινωνικός δεσμός.
Σήμερα φαίνεται ότι βρισκόμαστε σε μια γλωσσική καμπή. Διακρίνουμε τρία επιστημολογικά  παραδείγματα, αντίστοιχα  των θεωριών αναζήτησης της αλήθειας:
•Το πρώτοαντιστοιχεί στη μεταφυσική, με την αριστοτελική έννοια του όρου: ξεκινά από μια οντολογία( θεωρία της ουσίας ή υπόστασης) και από κοσμολογία(θεωρία της τάξης του κόσμου) για να καταλήξει σε μια ηθική ή σε μια πολιτική.
•Το δεύτερο που καλύπτει  τη νεότερη φιλοσοφία του Ντεκάρτ μέχρι το Χούσσερλ, θεμελιώνειτον άνθρωπο ως κύριο και κάτοχο της φύσης και έτσι η γλώσσα μετατρέπεται σε εργαλείο επικοινωνίας με αξίωση  μόνον τη γνώση. Με τον Καντ επανέρχεται στην μεταφυσική ή τις απαιτήσεις της ηθικής συνείδησης. Ήτοι ενώ ο Αριστοτέλης ξεκινούσε από τον κόσμο οι νεότεροι αποφάσισαννα ξεκινήσουν από το υποκείμενο, τον άνθρωπο.
•Το τρίτο παράδειγμα προκύπτει από τη σύνθεση  της υποκειμενικότητας με το οντο-κοσμολογικό παράδειγμα των αρχαίων προγόνων μας. Ο Χαϊντεγκέρ μας οδηγεί να διακρίνουμε τη γλώσσα λιγότερο ως εργαλείο επικοινωνίας και περισσότερο ως  τόπο στον οποίο φανερώνεται εκείνη η διάσταση δια της οποίας υπάρχει για εμάς ο κόσμος. Ήτοι όπως οι Έλληνες διανοητές στοχάστηκαν  με αφετηρία την Ελληνική γλώσσα που αποτελούσε  τον«οίκο του είναι».

Μια τριαδική σχέση συγκροτεί τη γλωσσική επικοινωνία. Ένα σημείο(Ι) περιγράφει πάντα ένα πράγμα(ΙΙ) για κάποιον(ΙΙΙ). Το σημείο δεν μπορεί να κατανοηθεί εάν δεν προϋποτεθεί  το περιγραφόμενο πραγματικό  και η ύπαρξη του ερμηνευτή. Χωρίς να λειτουργούν ταυτόχρονα και  τρεις όροι οδηγούμαστε σε παραλογισμό, καθόσον δεν ικανοποιείται η αξίωση της εγκυρότητας. Το υποκείμενο  δεν πρέπει να βασίζεται μόνον στη σχέση με τον εαυτό του αλλά οφείλει να ξεδιπλώνεται στον κόσμο όπου δομείται και επικυρώνεται η γλώσσα ενώπιον των άλλων.

Η γλώσσα ως προτέρημα,  αξία και αρετή
Το προτέρημα είναι ένα  χαρακτηριστικό, ένα προσόν αντίθετο του ελαττώματος και μειονεκτήματος. Μπορεί να γίνει αντικείμενο εξάσκησης και να αναχθεί σε αρετή.
Η αξία προσδιορίζεται, ως νοητή και συναισθηματική σχέση (συνάφεια , δεσμός) ενός υποκειμένου και ενός αντικειμένου, που όταν συμβεί ικανοποιείται μια ανάγκη, επιθυμία, άρα ανακουφίζει και ικανοποιεί.Οι αξίες, ως σχέσεις, γεννιούνται μόνον όταν η συνείδηση έλθει σε επαφή με  πράγματα ή γεγονότα, μέσα σε μια αναπόφευκτα συγκινησιακή ατμόσφαιρα. Δεν προϋπάρχουν μέσα στη συνείδηση ούτε μέσα στα πράγματα. Μεταβάλλονται ανάλογα με τις μεταβολές των συσχετιζόμενων  υποκειμένου και αντικειμένου(αγαθού).Η πιο δόκιμη διατύπωση της αξίας είναι το απαρέμφατο και όχι το αφηρημένο ουσιαστικό. Το «φιλοσοφείν», το «φιλείν», το «αμύνεσθαι», το «αγαπάν» κοκ εκφράζουν ακριβέστερα την ενεργητική σχέση, τη  διάρκεια αλλά και την προσπάθεια από τα αφηρημένα ουσιαστικά φιλοσοφία, φιλία, άμυνα, αγάπη κοκ που συνιστούν νοητικά σχήματα (έννοιες) μη  άμεσα αντιληπτά με τις αισθήσεις μας.
Αρετήείναιμια  δυνατότητα ενέργειας. Ένα προτέρημα του ανθρώπου  για να αναχθεί σε αρετή πρέπει να συνδυαστεί με την λογική, την επιθυμία, την παιδεία, τη συνήθεια τη μνήμη κλπ. Τότε συνιστά ειδοποιό διαφορά  ήτοι την ποιότητα της ανθρωπινότητας . Είναι δύναμη, η οποία αναδύεται από ένα σύστημα αξιών μέσω της αγωγής. Αποκτάται με την έξη και γίνεται τρόπος ζωής. Μια επίκτητη διάθεση να κάνουμε το καλό μέσα στην αλήθεια. Μια ηθική στάση  και τρόπος πράξης ζωής.  Είναι οι ενσαρκωμένες  αξίες μας.( Ευγένεια, φρόνηση, πίστη, εγκράτεια, θάρρος…  μέχρι την αγάπη της αγάπης.) Συνιστούν τη σπουδαιότερη ισχύ για αυτοοργάνωση της προσωπικότητας, την αυτοπραγμάτωση.
 Η ανάπτυξη της γλώσσα κατέστη δυνατή εξελικτικά. Αυτό χρονολογείται προς τα πίσω σε λιγότερο από 200000 έτη. Η δίποδη όρθια βάδιση έδωσε μεγαλύτερο χώρο στον ανθρώπινο εγκέφαλο και ηκάθοδος του λάρυγγα  κατέστησε δυνατό τον έναρθρο λόγο προσφέροντας δυνατότητες  για εγκεφαλική ανάπτυξη
 Το κατέχειν  και  χειρίζεσθαι αξιόπιστα  τη γλώσσα  συνιστά αξία γιατί  δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο  να αναπτύξει όλα τα βασικά ενεργήματά του που τον συνδέουν με άπειρο αριθμό αγαθών. Καλύπτει τις βασικές ανάγκες του. Διαμορφώνει σκέψεις, στοχασμούς, ιδέες , εικόνες που δεν συλλαμβάνονται με τις βασικές αισθήσεις. Διακρίνει πιο εύκολατο λογικό από το εκλογικευμένο. Δημιουργεί πεποιθήσεις, απόψεις και πιστεύω αποφεύγοντας πλάνες καιαυταπάτες. Μπορεί να διακρίνει την αλήθεια, το ουσιώδες, το αγαθό και το κάλλος από την επίφαση, το επουσιώδες, το κακό, και την προκλητικότητα. Αναπτύσσει τις  αρετές της  ενσυναίσθησης και του συνυπάρχειν.

Συμπεράσματα
•Η γλώσσα ως ανάδυση του ανθρωπίνου πνεύματος συνιστά ειδοποιό διαφορά και μπορεί να θεωρηθεί ως εάν ζωντανός οργανισμός που αναπτύσσεται ή φθείρεται.
•Κατά την εξελικτική πορεία της γλώσσας αναπτύχθηκαν εξειδικευμένοι κλάδοι όπως η φιλοσοφία της γλώσσας, η φιλολογία και η γλωσσολογία, οι οποίοι όταν πρόκειται για τη συγκρότηση της ανθρώπινης ταυτότητας πρέπει να συνδυαστούν αρμονικά, άλλως ως εξειδικεύσεις ωφελούν τους ειδικούς αλλά απομακρύνονται από τους πολλούς.Δεν αρκεί μόνον η γλώσσα  ως επικοινωνιακό μέσο ούτε το άτομο ως υποκείμενο αλλά απαιτείται και η συνιστώσα της ηθικότητας που προϋποθέτει υπευθυνότητα.
•Οι λεπτότατες προσεγγίσεις  που αποτελούν  τα απαραίτητα στοιχεία αρχιτεκτονικής της ανθρώπινης προσωπικότητας είναι δυνατές μόνο μέσω μιας  πλούσιας γλώσσας που αναδύεται από την φιλολογία στερεώνεται με  τη γλωσσολογία αλλά  εμποτίζεται από τη φιλοσοφία της γλώσσας με σκοπό την ανάδυση της ανθρωπινότητας του ανθρώπου.
•Η γλώσσα αναβαθμίζεται σε αξία και δια της πρακτικής εφαρμογής σε αρετή όταν αναζητά την αλήθεια, το κάλλος και το γενικό αγαθό, άλλως παραμένει μια απλή επιτηδειότητα, που μπορεί να είναι καταστροφική.  Ως αρετή, μόνον, συμβάλλει στη συγκρότηση ανθρώπου υπευθύνου και ικανούγια αυτονομία, ελευθερία, δικαιοσύνη. Ως προσώπου ικανού  μέλους της ανθρώπινης κοινωνίας.
•Ως αξία η κατοχή και ο χειρισμός της γλώσσας θεμελιώνεται στην αυτοσυνειδησία  καλλιεργείται κυρίως με το παράδειγμα μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον , στο σχολείο και τελικά στην κοινωνική κουλτούρα, (τα οποία είναι όλα αρνητικά σήμερα).

Επίλογος
Η ελληνική γλώσσα συνιστά τη μητέρα των γλωσσών γι’ αυτό άλλωστε οι ξένοι την προτείνουν ως παγκόσμια γλώσσα και προσφεύγουν πάντοτε όταν θέλουν να εκφράσουν ιδέες και μορφές που οι άλλες γλώσσες αδυνατούν. Η πληρέστερη μελέτη της Ελληνικής Γλώσσας συνιστά πλέον καθήκον όλων μας. Είναι υπόθεση εθνικής εμβέλειας που ανάγεται στην παιδεία ολιστικού και όχι απλά εξειδικευμένου χαρακτήρα.
Απαιτείται μια ανάκτηση της Ελληνικής Παιδείας που μπορεί να στηριχθεί σε όλες τις ζωντανές εστίες του Ελληνισμού.Αποτελεί αυτό ιστορική αναγνώριση και όχι  σωβινισμό.  Δεν έχουμε το δικαίωμα στο όνομα του οποιουδήποτε προοδευτισμού να παραγνωρίσουμε αυτή την πολιτισμική και ιστορική αλήθεια. Η Ελληνική Παιδεία, το Ελληνικό Έθνος και η Ελληνική Γλώσσα είναι  ενιαίο σύνολο. Η Ελληνική Γλώσσα  και η Ελληνική Γραμματεία ως καταπίστευμα των προγόνων μας συνιστούν τον ιστό της πολιτισμικής και ιστορικής μας συνέχειας  για τριάντα και πλέον αιώνες και συνάμα το αλάθητο παράδειγμα ανθρώπινης παιδείας.
 Η ένταξη στο υπόλοιπο σχολικό πρόγραμμα είναι πρόβλημα των ειδικών. Εμείς ευελπιστούμε ότι όλοι οι Έλληνες όπου και αν ζουν να είναι φορείς της Ελληνικής  Παιδείας.Σε αυτό το όραμα προσβλέπει  η Κιβωτός Ολιστικής Παιδείας και ευελπιστεί να μπορέσει να συμβάλει στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της με έναρξη τη σημερινή συζήτηση.Η προσπάθεια όμως για να έχει αποτέλεσμα πρέπει να λάβει καθολικό χαρακτήρα.
Να εντάξουμε τη μάθηση και χειρισμό της Ελληνικής Γλώσσας στις αξίες μας μέσα από μια πιο ολιστικού χαρακτήρα παιδεία.
Πρέπει πρώτα εμείς οι ίδιοι να πιστέψουμε την γλώσσα μας ως πρώτιστη αξία καθόσον με αυτή γινόμαστε ικανοί να γευθούμε τη δική μας αυταξία , την αυτοπραγμάτωσή μας. Στη συνέχεια με το παράδειγμά μας να εμφυσήσουμε τον έρωτα στους δικούς μας ανθρώπους και πρώτα στα παιδιά μας. Αυτό συνιστά  προσωποπαγές χρέος μας. Τότε θα ρίχνουμε λιγότερη ευθύνη στους άλλους για το κακό που προκαλείται στη γλώσσα μας.Τότε θα νιώσουμε την πληρότητα ότι εκτελέσαμε το καθήκον μας και δημιουργήσαμε μια οικοφωλεά, όπου αναπτύσσονται ολοκληρωμένοι άνθρωποι-πρόσωπα με δικαιώματα και ευθύνες ως ενεργοί πολίτες και όχι οπαδοί, πελάτες και αριθμοί.
Για να λειτουργήσει η δημοκρατία απαιτεί πολίτη που να θεωρεί το κοινό καλό ως δικό του καθήκον και την ατομική ελευθερία ως υπόθεση όλων.
Οι πιο πολλοί άνθρωποι συνήθως είναι ικανοποιημένοι όταν γνωρίζουν τα απολύτως απαραίτητα  και το καλό τους  το εξασφαλίζουν οι άλλοι.
Εδώ φαίνεται η τεράστια διαφορά μεταξύ παιδείας και εκπαίδευσης. 
Το καθήκον των παλαιοτέρων γενεών και της Κοινωνίας είναι η παιδεία-αγωγή( education). Σιγά σιγά μετατρέψαμε αυτό το ρόλο σε μια παροχή γνώσης και τροφής. Το παιδί μπουκώνεται με το ζόρι για να ξέρει περισσότερα για να μπορεί να ανταπεξέλθει στον ανταγωνισμό, για να γίνει κερδισμένος και να κάμνει τους άλλους χαμένους. Υποβαθμίστηκε το e-ducereπου σημαίνει «οδηγώ ένα παιδί έξω από τον εαυτό του καιτο παρακινώ να αυτοδομηθεί» σε  educare που σημαίνει «εκτρέφω».
  Με βατήρα και εφαλτήριο την ωραιότερη γλώσσα του Κόσμου,την Ελληνική,ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί να ανακτήσουμε τηναληθινήπαιδεία που αποβλέπει όχι στο έχειν αλλά σε αυτό τούτο το είναι του ανθρώπου,όπως εφαρμόσθηκε από τους προγόνους μας και την δέχτηκαν οι προηγμένοι λαοί.

Δημήτρης Κ. Μπάκας         Αθήνα  21  Φεβ 2017

18/2/2017. Bullying και Mobbing και λοιπά Σύνδρομα.

on Sunday, 19 February 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Της Ευφροσύνης Μπούτσικα, Διπλωμ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού, M.Sc, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

18/2/2017. Bullying και Mobbing και λοιπά Σύνδρομα.

Τα τελευταία χρόνια και εν μέσω μιας πρωτοφανούς δημοσιονομικής αλλά και ευρύτερα ανθρωπιστικής κρίσης έχουμε γίνει θεατές ή και θύματα ακραίων αποκλινουσών συμπεριφορών με απότοκο την κοινωνική περιθωριοποίηση.

Κοινή συνισταμένη αυτών των συμπεριφορών είναι η επί της ουσίας διάπραξη λεκτικής ή εξωλεκτικής βίας σε παιδιά και σε άτομα που συνήθως διαφέρουν από την κυρίαρχη ομάδα λόγω πολιτικών πεποιθήσεων, φύλου, εθνικότητας, σεξουαλικών επιλογών, ύπαρξης αναπηρίας κ.τ.λ. και χαρακτηρίζονται εκ της διαφορετικότητάς τους αυτής από τους φορείς αυτών των συμπεριφορών ως «αδύναμα» ή «μειονεκτούντα».

Bullying και Mobbing λοιπόν δύο εκδηλώσεις βίας και δίωξης και επανασυναντώνται στις μέρες μας με άλλη ονομασία έχοντας ομως λάβει ανησυχητικές πλέον διαστάσεις.

ΕΔΩ! η συνέχεια της ενδιαφέρουσας παρουσίασης!

12/2/2017. Συμφωνία της Βάρκιζας

on Sunday, 12 February 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

12/2/2017. Συμφωνία της Βάρκιζας

Η Συμφωνία της Βάρκιζας υπογράφτηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1945 από την τότε κυβέρνηση Πλαστήρα και αντιπροσώπους του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ) μετά την ανακωχή των Δεκεμβριανών στις 11 Ιανουαρίου 1945 ανάμεσα στη νόμιμη Ελληνική κυβέρνηση και τον ΕΛΑΣ, βάσει της οποίας οι δυνάμεις του υποχρεώθηκαν να εκκενώσουν την Αττική και τη Θεσσαλονίκη.

Την αντιπροσωπεία του ΕΑΜ αποτελούσαν ο επικεφαλής Γεώργιος Σιάντος [γ.γ. ΚΚΕ], Ηλίας Τσιριμώκος [γ.γ. Ε.Λ.Δ.], Δημήτρης Παρτσαλίδης [γ. Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ] και ο στρατηγός Στέφανος Σαράφης ως στρατιωτικός σύμβουλος, ενώ η κυβερνητική αντιπροσωπεία απαρτιζόταν από τον επικεφαλής Ιωάννη Σοφιανόπουλου, υπουργό Εξωτερικών, Περικλή Ράλλη (υπουργό Εσωτερικών), Ιωάννη Μακρόπουλο (υπουργό Γεωργίας) και Παυσανία Κατσώτα ως στρατιωτικό σύμβουλο.

Τη Συμφωνία αποτελούσαν εννέα άρθρα.
-Tη δημιουργία μιας δημοκρατικής πολιτείας με πλήρεις πολιτικές ελευθερίες.
-Την άρση του στρατιωτικού νόμου.
-Την αμνηστία των πολιτικών αδικημάτων (αλλά με την εξαίρεση των κοινών αδικημάτων), που πραγματοποιήθηκαν μετά τις 3 Δεκεμβρίου 1944.
-Την πλήρη απελευθέρωση των συλληφθέντων από τον ΕΛΑΣ.
-Τη δημιουργία ενός νέου Εθνικού Στρατού.
-Την αποστράτευση του ΕΛΑΣ και τον πλήρη αφοπλισμό του.
-Την εκκαθάριση των δημοσίων υπηρεσιών.
-Την αντίστοιχη εκκαθάριση των σωμάτων ασφαλείας, και
-Τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το πολιτειακό ζήτημα και εκλογών με συμμετοχή διεθνών παρατηρητών.

Τα αποτελέσματα της Συμφωνίας της Βάρκιζας ήταν:
Στις 28 Φεβρουαρίου ολοκληρώθηκε ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ, ο οποίος παρέδωσε 100 πυροβόλα διαφόρων τύπων, 81 ομαδικούς και 138 ατομικούς όλμους, 419 πυροβόλα, 1412 οπλοπολυβόλα, 713 αυτόματα τουφέκια, 48.953 τουφέκια και πιστόλια, 57 αντιαρματικά τουφέκια και 17 συσκευές ασυρμάτου.

Μερικές μονάδες του ΕΛΑΣ, όπως και ο ηγέτης του Άρης Βελουχιώτης αρνήθηκαν να δεχτούν τη Συμφωνία και κατέφυγαν και πάλι στα βουνά, παρότι ο τελευταίος την ειχε υπογράψει. Το Κ.Κ.Ε. τους αποκήρυξε αμέσως, αν και πλέον έχει παραδεχθεί ότι η απόφαση του Βελουχιώτη ήταν σωστή και τον έχει αποκαταστήσει πολιτικά.

Οι παραβιάσεις των όρων της οδήγησαν σε νέα πολιτική πόλωση και στα δραματικά γεγονότα του εμφυλίου 1946-1949.

Πηγή: Βικιπαιδεία

12/2/2017. Στο συνάδελφο Αχμέτ

on Sunday, 12 February 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

12/2/2017. Στο συνάδελφο Αχμέτ

Συνάδελφε, ίσως να μη με θυμάσαι αλλά η μοίρα (κισμέτ) μας έφερε πολλές φορές κοντά όπως και τους δύο λαούς μας. Συναντηθήκαμε πριν από χρόνια στις αντικρινές όχθες του Έβρου ποταμού και επί αρκετή ώρα κοιταζόμαστε με δυσπιστία μέχρι να ξανασυνεχίσει ο καθένας το δρόμο του. Όμως μοιραστήκαμε και στιγμές ξεγνοιασιάς λίγο αργότερα όταν και οι δύο υπηρετούσαμε στο στρατιωτικό στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Μονς του Βελγίου. Αν θυμάμαι καλά, τα παιδιά μας ήταν και συμμαθητές στο διεθνές σχολείο. Σε συνάντησα όμως και στα νερά του Αιγαίου εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 1996 που είχαμε στοχοποιήσει το πλοίο σου, μάλλον την ίδια διαδικασία θα είχατε εφαρμόσει και εσείς. Δεν θα ξεχάσω όμως και τις αμέτρητες φορές που κλήθηκα να απογειωθώ για να αναγνωρίσω και αναχαιτίσω το άγνωστο, δικό σου, ίχνος που παραβίαζε το ελληνικό FIR. Ήσουν μάλιστα επίμονος και επιδέξια προσπαθούσες να αποφύγεις να βρεθώ σε πλεονεκτική θέση στην «ουρά» σου.

Η αλήθεια είναι ότι μοιραστήκαμε δύσκολες στιγμές, υπηρετώντας τις πατρίδες μας, τιμώντας τις στολές μας και δεν σου κρύβω ότι αισθάνομαι ένα βαθύτατο σεβασμό για τον επαγγελματισμό σου και την αυταπάρνηση σου για τη χώρα σου. Ιδιαίτερα μάλιστα εκτιμούσα την υπεύθυνη στάση σας ίσως και να εποφθαλμιούσα το σεβασμό που δικαίως εισπράττατε από την τουρκική κοινωνία έχοντας κατορθώσει να καθοδηγήσετε και αναβαθμίσετε το περήφανο έθνος σας μέσα από τις συμπληγάδες της ιστορίας. Ναι, δε διστάζω να παραδεχθώ, ότι παρά τις μακροχρόνιες διαφορές μας και αιματηρότατες συγκρούσεις, στέκομαι με σεβασμό και αναγνωρίζω τις προσπάθειες του τουρκικού στρατεύματος και την προσφορά του στην πατρίδα σας. Ούτε ντρέπομαι να ομολογήσω ότι κατά τη διάρκεια της νατοϊκής μας συνυπηρέτησης διαπίστωσα την εγγύτητα της καθημερινότητας μας ενίοτε μάλιστα σε αντίθεση με το τόσο μακρινό ψυχισμό αρκετών ευρωπαίων συναδέλφων μας.

Με όλες αυτές τις σκέψεις επέτρεψε μου να σου εκφράσω την αμηχανία αλλά και τη λύπη μου βλέποντας τους συναδέλφους σου να σέρνονται ως εγκληματίες στα δικαστήρια περιστοιχιζόμενοι και υβριζόμενοι από εξοργισμένους συμπολίτες τους. Μπορεί αρχικά να αισθάνθηκα ένα χαιρέκακο συναίσθημα αλλά το στομάχι μου σφίχτηκε αντικρίζοντας έναν τιμημένο αρχηγό της αεροπορίας σας, με χιλιάδες ώρες πτήσεως, να σέρνεται ως κοινός εγκληματίας μωλωπισμένος και αποδοκιμαζόμενος από τον όχλο. Ακόμη όμως περισσότερο στεναχωρήθηκα όταν έμαθε ότι ο Αχμέτ, ο πάντα χαμογελαστός υπαξιωματικός, που συνυπηρετήσαμε στο στρατόπεδο της Τούζλας στη Βοσνία, έχασε το πόδι του στην προσβολή του άρματος του από αντιαρματικό βλήμα Tow, σε επίθεση των τζιχαντιστών βόρεια στη Al Bab της Συρίας. Τι τραγική ειρωνεία, αποκαλυπτικά δημοσιεύματα του τουρκικού και ξένου τύπου, αναφέρουν ότι η ίδια ταξιαρχία που υπηρετούσε ο Αχμέτ, πριν από δύο χρόνια διευκόλυνε την ασφαλή παράδοση οπλισμού και πυρομαχικών στους τζιχαντιστές, συμπεριλαμβανομένων και αντιαρματικών όπλων! Λυπήθηκα όμως και για τη σύζυγο του Σουλεϊμάν, του αεροπόρου, με τα δύο αεικίνητα γλυκά αγοράκια. Απορώ πως μια τόσο ευγενική καθηγήτρια αγγλικών είχε εμπλακεί στα κυκλώματα των γκιουλενιστών με αποτέλεσμα να έχει σήμερα απολυθεί από το σχολείο που δούλευε ενώ για άγνωστους λόγους ο σύζυγος βρέθηκε έξαφνα σε υποβαθμισμένη θέση και μακρά από κάθε πτητική δραστηριότητα.

Με ανάμεικτα συναισθήματα παρακολούθησα και την υπόθεση των 8 συναδέλφων σου που διέφυγαν με ελικόπτερο στη χώρα μου και ζήτησαν πολιτικό άσυλο δημιουργώντας, άθελα τους φυσικά, τριβές στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μαθαίνω ότι και δεκάδες άλλοι συνάδελφοι σου κατέφυγαν για ασφάλεια σε διαφορετικές χώρες. Η αλήθεια είναι ότι και στην Ελλάδα περάσαμε δύσκολες στιγμές και γνωρίσαμε διώξεις και εσωτερικές έριδες για αυτό είμαι και ιδιαίτερα ευαίσθητος στο δράμα των  στρατιωτικών που αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα εδάφη του εν δυνάμει αντιπάλου για να προστατεύσουν τη ζωή και αξιοπρέπεια τους. Η σκέψη μου όμως είναι και στους δικούς τους ανθρώπους που έμειναν πίσω και αντιμετωπίζουν σωρεία διώξεων, διαπομπεύσεων και αποκλεισμών.

Συγκλονιστικές και οι σκηνές από τις τρομοκρατικές πράξεις που συχνά πλέον εξελίσσονται στην όμορφη -και μέχρι χθες ασφαλή- χώρα σου. Δεκάδες τα αθώα θύματα, των αιμοδιψών τρομοκρατών και δεκάδες τα αναπάντητα ερωτήματα πως αυτοί οι αδίστακτοι εγκληματίες να διεισδύσουν παρά την ύπαρξη ενός τόσο αποτελεσματικού μηχανισμού ασφαλείας. Αδιανόητη όμως για μένα και η βαθύτατη διαμάχη των δύο πυλώνων της εξουσίας, ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας. Σίγουρα κάποια βαθύτερη αιτία πρέπει να υπήρξε πίσω από όλες αυτές τις ατυχίες. Είμαι όμως σίγουρα ότι ένα μεγάλο και δυνατό έθνος, όπως το τουρκικό, στο τέλος θα ξεπεράσει όλα αυτά τα εμπόδια και θα ξαναβρεί το δρόμο του.

Απλά συνάδελφε Αχμέτ επέτρεψε μου να εκφράσω τη συμπόνια μου για όλες αυτές τις δοκιμασίες που δεν άξιζε ούτε ο τουρκικός λαός αλλά ούτε και το περήφανο σώμα των Τούρκων αξιωματικών. Κρίμα Αχμέτ, γιατί δεν αξίζατε τέτοια τύχη.
Ένας συνάδελφος σου από την Ελλάδα.

11/2/2017. Παλεύοντας με τη γενικευμένη ανομία

on Saturday, 11 February 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

11/2/2017. Παλεύοντας με τη γενικευμένη ανομία

Ένας παλιός μου Διοικητής, τη δεκαετία του 1980, συνήθιζε να λέει στην αναφορά της Μονάδος ότι η εύρυθμη λειτουργία του στρατεύματος στηρίζεται στο επιμελημένο «πρωινό στρώσιμο» των κρεβατιών των στρατευσίμων. Αδιανόητη και λίγο «γραφική» φαίνονταν για όλους εμάς τους ενθουσιώδεις νεαρούς ανθυπολοχαγούς η καθημερινή του επισήμανση-υπενθύμιση. Με τη νεανική τότε ορμή που μας διέκρινε, εστιάζαμε στην πολεμική προπαρασκευή των ανδρών μας (δεν είχαμε τότε ακόμη γυναίκες στο στράτευμα) και τα υπόλοιπα μας φαίνονταν ανούσιες διαδικασίες ρουτίνας ενίοτε δε ασήμαντες και χρονοβόρες.

Οι αναμνήσεις αυτές επανέρχονται συχνά στο μυαλό μου καθώς συχνά συζητάμε και γράφουμε βαθυστόχαστες αναλύσεις περί εθνικής στρατηγικής, σχεδίων ανασυγκρότησης και τόνωσης της ανάπτυξης, οικονομικής ανάταξης και ορθά καταλήγουμε και επισημαίνουμε την προτεραιότητα του ανθρώπινου παράγοντα και  κατά συνέπεια του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Αποφεύγουμε όμως να θίξουμε ένα σοβαρότατο ζήτημα που ταλανίζει την κοινωνία μας τα τελευταία 50 χρόνια αλλά μάλλον έχει βαθύτατες ρίζες. Μιλάω για μια γενικευμένη ανομία που υπάρχει στην πλειονότητα της καθημερινότητας μας. Από την κατά συρροή παραβίαση των κανόνων οδικής κυκλοφορίας μέχρι την καθημερινή αποφυγή εκπλήρωσης των (υπέρμετρων πράγματι) φορολογικών μας υποχρεώσεων. Ναι, αναφέρομαι στις καθημερινές παθογένειες της κοινωνίας μας με τη σημαντικότατη δυστυχώς συμμετοχή της πλειονότητας αλλά και την ανοχή των υπολοίπων ημών. Μια ανοχή που έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις που ακόμη και τα (συμπαθέστατα) όργανα της τροχαίας να θεωρούν απολύτως φυσιολογική τη συνύπαρξη μηχανών –εν κινήσει- και πεζών επί των πεζοδρομίων με τις πρώτες να διεκδικούν και προτεραιότητα ένεκα ισχύος.

Στη σπάνια δε περίπτωση που δημόσιος λειτουργός προβαίνει στην επιβεβλημένη παρατήρηση ή ακόμη και στην επιβολή ελέγχου και κυρώσεων, οι υφιστάμενοι τις συνέπειες της παράβασης τίθενται αυθορμήτως με την πλευρά του παραβάτη επιζητώντας την επιείκεια ή ακόμη και ψέγοντας το κρατικό όργανο για την τυπολατρία που επιδεικνύει. Όταν μάλιστα όλα τα επιχειρήματα παραβάτη και θυμάτων-συμπαραστατών έχουν εξαντληθεί μπροστά στην αποφασιστικότητα του οργάνου, επισείετε το έσχατο επιχείρημα: «καλά ο φουκαράς σας φταίει, γιατί δεν πάτε να πιάσετε αυτούς που τα έκλεψαν?». Η αναζήτηση, σύλληψη των ενόχων και επιστροφή των «κλεμμένων» έχει καταστεί βασικός άξονας των λαϊκών δοξασιών και προσδοκιών των τελευταίων ετών. Ως «κλεμμένα» μονίμως προσδιορίζονται ποσά παρανόμως κτηθέντα, παρακρατηθέντα ή μη αποδοθέντα, δεκαπλάσια (μικρότερα ποσά εξαιρούνται και αποτελούν πταίσματα και μη κολάσιμες πράξεις) τουλάχιστον των δικών μας ατοπημάτων. Τα τελευταία φυσικά δικαιολογούνται με την αρχή της «νόμιμης αυτοάμυνας», σύμφωνα με την οποία έκαστος δικαιούται να κατακρατεί, με οποιοδήποτε τρόπο, τα υπερβολικά (πράγματι) ποσά που διεκδικεί το άσπλαχνο και αφερέγγυο δημόσιο. Το τελευταίο ως γνωστόν, εξυπηρετεί κατά αποκλειστικότητα τα άνομα συμφέροντα των «κατάπτυστων» δανειστών μας πλην των περιπτώσεων αξιοκρατικής (πάντα) πρόσληψης των δικών μας συγγενών.

Αδύνατον λοιπόν να σπάσει αυτή η στρεβλή «αλυσίδα» μεταξύ πολιτών και πολιτείας! Οποιαδήποτε προσπάθεια θεσμικής υπέρβασης του προβλήματος συναντά την αντίδραση του συνόλου της κοινωνίας που καιροσκοπικά και εγωκεντρικά προσπαθεί να αποτρέψει την εφαρμογή των νόμων που οι εκλεγμένοι της αντιπρόσωποι ψηφίζουν. Αυτή ακριβώς η ανωμαλία είναι ίσως και το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας μας. Η βέλτιστη λύση, γνωστή, η παιδεία. Η έννοια της παιδείας, στη νεοελληνική κατανόηση είναι απολύτως ταυτόσημη με την απόκτηση ενός πτυχίου ανωτάτου εκπαιδευτικού ιδρύματος που θα οδηγήσει στο διορισμό στο «αμαρτωλό» και κορεσμένο δημόσιο. Αναμφισβήτητα ορθή λοιπόν η σημασία της παιδείας αλλά μάλλον μακροχρόνια στην εμφάνιση των θετικών αποτελεσμάτων της και κυρίως προβληματική ως προς τον τρόπο της εφαρμογής της καθώς υπάρχουν ριζικά αντίθετες αντιλήψεις. Για άλλη μια φορά διαφαίνεται αδιέξοδο.

Ας προσπαθήσουμε να δούμε μια διαφορετική προσέγγιση, αυτή των «προβληματικών» πολιτών βορείων κυρίως ευρωπαϊκών χωρών  που θεωρούν τους εαυτούς τους μέλη της πολιτείας και συνάμα συνυπεύθυνους μαζί με τους λοιπούς κρατικούς λειτουργούς για την καθημερινή ευνομία. Επαναστατική η αντίληψη αυτή, σε τελευταία όμως ανάλυση είναι η μόνη που υπερασπίζεται, με σοβαρά ποσοστά επιτυχίας, την περιφρούρηση των ατομικών μας δικαιωμάτων και ελευθεριών. Σε διαφορετική περίπτωση, η συσσωρευμένη καθημερινή γενική ανομία, θα συνεχίσει να τροφοδοτεί παραβατικές συμπεριφορές στο επίπεδο της εγκληματικότητας και της διαφθοράς στην πολιτική, οικονομική ζωή και στην καθημερινότητα μας.  Τα παραπάνω συμπτώματα οδηγούν στην κατάρρευση των κοινωνικών δομών και ιστορικά συχνή είναι η αντίδραση της επιλογής ακραίων λύσεων που συνήθως επιτείνουν το πρόβλημα.

Ας κάνουμε από σήμερα μια μικρή αρχή, διεκδικώντας τα δικαιώματα μας σε κάθε επίπεδο, όχι μόνο έναντι ενός ανυπόληπτου κατά γενική ομολογία κράτους αλλά και έναντι όλων αυτών των συμπατριωτών μας που καθημερινά και με την ανοχή μας, δημιουργούν τις συνθήκες γιγάντωσης της εγκληματικότητας και κάθε παραβατικής συμπεριφοράς. Είναι δύσκολο το έργο αυτό καθώς έχει κόστος οικονομικό και ψυχολογικό (ενίοτε και σωματικό) και θα μας φέρει αντιμέτωπους με καθημερινές τριβές και ανεπιθύμητες αντεγκλήσεις. Εκτιμώ όμως ότι δεν έχουμε και καλύτερη λύση αν πράγματι θέλουμε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας. Φυσικά αν κάποιος έχει καλύτερα εφικτή ιδέα ας την ακούσουμε!

23/1/2017. «Από το Ενωτικό Δημοψήφισμα στη Διάσκεψη της Γενεύης.»

on Monday, 23 January 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων.

23/1/2017. «Από το Ενωτικό Δημοψήφισμα στη Διάσκεψη της Γενεύης.»

Στον τοίχο των σχολικών μας τάξεων ο χάρτης της Ελλάδος πάντοτε είχε σε ειδικό πλαίσιο και την Κύπρο. Νήσο ελληνική, νήσο Αγίων και ηρώων.

Από την εποχή που ο Κύπριος βασιλεύς Κινύρας έστειλε μία ασπίδα στον Αγαμέμνονα ως συμβολική συμμετοχή στην Πανελλήνια εκστρατεία κατά της Τροίας, η Κύπρος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνισμού και έτσι πρέπει να την βλέπουμε και σήμερα.

Το ενδιαφέρον της Ελλάδος για τις συνομιλίες στη Γενεύη δεν περιορίζεται μόνον στον ρόλο της εγγυήτριας δύναμης, αλλά εκφράζει την πανελλήνια πεποίθηση ότι αν η Κύπρος τουρκοποιηθεί πολιτικά ή στρατιωτικά, τότε επηρεάζεται το μέλλον ολοκλήρου του Έθνους.

Κάθε χρόνο στις 15 Ιανουαρίου θυμόμαστε το Ενωτικό Δημοψήφισμα των Ελλήνων Κυπρίων. Πραγματοποιήθηκε πριν από 67 χρόνια, στις 15.1.1950.

Η Εθναρχούσα Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου πρωτοστατούσε στον αγώνα των Ελλήνων της Μεγαλονήσου για απαλλαγή από τον βρετανικό αποικιακό ζυγό και για Ένωση με την Ελλάδα.

Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Β΄ (προκάτοχος του μετέπειτα Αρχιεπισκόπου και Προέδρου της Δημοκρατίας Μακαρίου Γ΄) διοργάνωσε το δημοψήφισμα και οι Κύπριοι εκλήθησαν στους ναούς για να υπογράψουν σε ειδικό τόμο ο οποίος είχε την επικεφαλίδα: «Αξιούμεν την Ένωσιν με την Μητέρα Ελλάδα». Στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννου Λευκωσίας υπέγραψε πρώτος ο Αρχιεπίσκοπος, αφού προηγουμένως έκανε τρείς φορές το σημείον του Σταυρού και έψαλε με δάκρυα στα μάτια τον Εθνικό Ύμνο.

Το χριστιανικό περιοδικό «Αγία Λυδία» του Ιανουαρίου 2017 μάς θυμίζει τα γεγονότα: «Ψήφισε υπέρ της Ένωσης το 97% των κατοίκων. Το 3% ήταν κυβερνητικοί υπάλληλοι, οι οποίοι δεν είχαν δικαίωμα ψήφου από τους Βρετανούς. Αξίζει να σημειωθεί ότι και Τουρκοκύπριοι ψήφισαν υπέρ της Ένωσης!

Η τριμελής πρεσβεία της Κυπριακής Εθναρχίας με επικεφαλής τον Μητροπολίτη Κυρηνείας Κυπριανό και μέλη τους Ν. Λανίτη και Σ. Λοϊζίδη, έτυχαν αποθεωτικής υποδοχής στην Αθήνα.

Εψάλη δοξολογία στον Μητροπολιτικό Ναό με προεξάρχοντα τον Αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα Βλάχο. Στην συνέχεια ο πρόεδρος της Ελληνικής Βουλής παρέλαβε τον τόμο με τα αποτελέσματα, που μέχρι σήμερα βρίσκεται σε ειδικό χώρο στη Βουλή.

Η βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να παραλάβει επίσημα τα αποτελέσματα και έτσι η Εθναρχία αναγκάσθηκε να διεθνοποιήσει το αίτημα της Ένωσης, καταθέτοντας τον τόμο του δημοψηφίσματος στον ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη. Είναι η πρώτη φορά που το Κυπριακό ζήτημα γίνεται πλέον διεθνές».

Η Ελένη Φωκά, δασκάλα των εγκλωβισμένων στα Κατεχόμενα μετά το 1974, δήλωνε με συγκίνηση ότι οι  Ελληνοκύπριοι μαθητές της ήθελαν κάθε μέρα να βλέπουν στον πίνακα την ελληνική σημαία και να ακούν διηγήσεις από την Ιστορία μας και τους βίους των Αγίων. Την Ελληνική και Ορθόδοξη Κύπρο δεν την χαρίζουμε στον Ερντογάν.
Άρθρο στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 15 Ιανουαρίου 2017

11/1/2017. Ποιος είπε ότι το Κυπριακό είναι υπόθεση Ελλάδας - Τουρκίας - Κύπρου - ΕΕ;

on Wednesday, 11 January 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Βασιλική Κουντουρόγιαννη, μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

11/1/2017.  Ποιος είπε ότι το Κυπριακό είναι υπόθεση Ελλάδας - Τουρκίας - Κύπρου - ΕΕ;

Ποιος είπε ότι το Κυπριακό είναι υπόθεση Ελλάδας - Τουρκίας - Κύπρου - ΕΕ;
Ο δρόμος αυτής της διαπραγμάτευσης είναι κατά ουσίαν μια "Σκακιστική Ολυμπιάδα", που όλοι περιμένουν την κίνηση ΜΑΤ... με κομμένη την ανάσα.

Οι 2.200 Εβραίοι που γεννήθηκαν στην Κύπρο

Ένας τσίγκινος θάλαμος και δύο σιδερένια κρεβάτια τοποθετημένα στο χωμάτινο έδαφος. Μερικές μαυρόασπρες φωτογραφίες που απεικόνιζαν τη ζωή κάποιων ανθρώπων μερικές δεκαετίες πριν σε κάποιους καταυλισμούς. Μια γυναίκα, ηλικιωμένη σήμερα, συγκινημένη για το προσκύνημα στον χώρο που γεννήθηκε…
     Αυτά, συνέθεταν τα κύρια σημεία του σκηνικού που στήθηκε χθες στο Στρατόπεδο Βασίλειου Καποτά, το πρώην BMH (British Military Hospital) όπως είναι γνωστό. Εκεί στο πρώην Βρετανικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο, ξεδιπλώθηκε εν συντομία μια άγνωστη σε πολλούς πτυχή της κυπριακής ιστορίας. Μια πτυχή, που όπως τη χαρακτήρισε ο υπουργός Άμυνας Χριστόφορος Φωκαΐδης, είναι και η απόδειξη του στενού δεσμού μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ.
     Η χθεσινή μέρα, πέραν από το γεγονός ότι σηματοδοτήθηκε από την πρώτη επίσκεψη Ισραηλίτη υπουργού Άμυνας στην Κύπρο, είχε και μια άλλη συμβολική σημασία, καθώς ανέδειξε την ιστορία των Εβραίων που βρέθηκαν στην Κύπρο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον δρόμο για επιστροφή στην Παλαιστίνη. Συνολικά 52.000 άτομα, βρέθηκαν σε καταυλισμούς στην Κύπρο, στο στρατόπεδο του Καραόλου στην Αμμόχωστο, στη Δεκέλεια και στην Ξυλοτύμπου. Από αυτά τα άτομα, τα οποία για τους Βρετανούς αποικιοκράτες θεωρούνταν παράνομοι μετανάστες, γεννήθηκαν στην Κύπρο (και συγκεκριμένα στο Βρετανικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο) 2.200 παιδιά την περίοδο 1946-1949. Προς τιμήν αυτών των παιδιών, εγκαινιάστηκε χθες το μνημείο από τους υπουργούς Άμυνας των δύο χωρών.
     Ανάμεσα σ’ εκείνα τα παιδιά που γεννήθηκαν και η 68χρονη σήμερα Zehavit Blumenfeld, η οποία βρέθηκε χθες στην τελετή, στέλνοντας συγκινημένη το δικό της μήνυμα, ευχαριστώντας την Κύπρο που έκανε τη ζωή της πιο ευχάριστη. Όπως είπε, η ίδια δεν έχει αναμνήσεις από τη ζωή της στον καταυλισμό στην Κύπρο, όμως θυμάται τους γονείς της να της λένε το πόσο τους συμπαραστάθηκαν οι Κύπριοι κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στον καταυλισμό της Δεκέλειας. Όταν ήταν νέα, είπε, ξεκίνησε την αναζήτησή της για να μάθει τις ρίζες της στην Κύπρο. Σήμερα, 2.200 άτομα αναζητούν να μάθουν πληροφορίες για τη ζωή τους στο νησί.
     Κλείνοντας τον χαιρετισμό της, ανέφερε ότι επειδή πιστεύει ότι τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα, ευχήθηκε στο εγγύς μέλλον, να εγκαινιάσουν ένα ακόμα μνημείο στο λιμάνι της Αμμοχώστου.
     Οι υπουργοί Άμυνας της Κύπρου, Χριστόφορος Φωκαΐδης και Moshe Yallon αναφέρθηκαν στη σημασία της χθεσινής τελετής, ως φόρος τιμής στους ανθρώπους που έφτασαν τότε στην Κύπρο, επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος, αλλά και ως απόδειξη του ιστορικού δεσμού μεταξύ των δύο χωρών.
      Ακολούθως, οι δύο υπουργοί ξεναγήθηκαν στον χώρο, όπου βρίσκονταν αναρτημένες φωτογραφίες της εποχής, που απεικόνιζαν τη ζωή των Εβραίων στους καταυλισμούς που είχαν στήσει οι Άγγλοι. Πιο δίπλα και ένας τσίγκινος θάλαμος, μια παράγκα στην ουσία, μέσα στον οποία βρίσκονται δύο σιδερένια κρεβάτια της τότε εποχής, όπου αναπαριστούσαν το σκηνικό των θαλάμων στους οποίους φιλοξενούνταν οι Εβραίοι τότε. Στους τοίχους βρίσκονταν τοποθετημένες και πάλι μερικές φωτογραφίες της εποχής, οι οποίες απεικόνιζαν στιγμές της καθημερινότητας των Εβραίων, με πιο χαρακτηριστική, τη φωτογραφία ενός Άγγλου στρατιώτη, να κρατά στην αγκαλιά του ένα νεογέννητο βρέφος Εβραίων.
Στον δρόμο προς τη Γη της Επαγγελίας
    Με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι που αφέθηκαν ελεύθεροι από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί, αφού επέζησαν του ολοκαυτώματος, αποφάσισαν να αναζητήσουν νέα πατρίδα, στη γη των παλαιότερων προγόνων τους, την Παλαιστίνη.
     Η Βρετανία, που είχε υπό τον έλεγχό της την Παλαιστίνη, είχε εκδώσει από το 1939 διάταγμα, με βάση το οποίο επέτρεπε την εγκατάσταση μόνο 1.500 Εβραίων στην Παλαιστίνη κάθε μήνα. Όλοι οι υπόλοιποι, που επιδίωκαν να φτάσουν εκεί, θεωρούνταν από τους Βρετανούς ως παράνομοι μετανάστες. Όσοι συλλαμβάνονταν στην προσπάθειά τους για μετανάστευση στην Παλαιστίνη αρχικά κρατούνταν σε μεγάλο στρατόπεδο στη Χάιφα.
     Από τον Αύγουστο του 1946 όμως, οι Βρετανοί αποικιοκράτες αποφάσισαν να μεταφέρονται οι Εβραίοι «παράνομοι μετανάστες» στην Κύπρο, όπου δημιουργήθηκαν γι’ αυτό τον σκοπό καταυλισμοί. Οι Βρετανοί είχαν δημιουργήσει δύο συγκροτήματα καταυλισμών. Το ένα, βρισκόταν στην περιοχή Καράολος, κοντά στην Αμμόχωστο. Το δεύτερο, είχε εγκατασταθεί στη Δεκέλεια και την Ξυλοτύμπου.
Φιλελεύθερος
Βασιλική Κουντουρόγιαννη
Πηγή:ο Φρίξος Δαλίτης  25.02.2016


4/1/2017. ΤΟ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ (ΒΙΑΙΟΥ) ΕΜΠΡΗΣΜΟΥΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ.

on Wednesday, 04 January 2017. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Ευάγγελος Γριβάκος, Αντιστράτηγος ε.α – Νομικός, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

4/1/2017. ΤΟ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ (ΒΙΑΙΟΥ) ΕΜΠΡΗΣΜΟΥΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ  ΣΗΜΑΙΑΣ.

Πρόσφατα, ο τέως  υπουργός Δικαιοσύνης Νικ. Παρασκευόπουλος, σε δηλώσεις  του σε αθηναϊκή εφημερίδα, πρότεινε την αποποινικοποίηση της βίαιης καύσης (εμπρησμού) της επίσημης Ελληνικής  Σημαίας. Κατά τον κ. Παρασκευόπουλο, τα άτομα που ενσυνείδητα κατακαίουν δημόσια  την Σημαία (όπως είναι οι αυτο-αποκαλούμενες «αντιεξουσιαστικές ομάδες» κατά τις διαδηλώσεις τους) δεν θα πρέπει να διώκονται ποινικά αλλά να υφίστανται τις συνέπειες «μόνο μιας απλής πολιτικής, κοινωνικής και ηθικής απαξίας».

Προτού προχωρήσουμε στον σχολιασμό  του σχετικού νομικού πλαισίου, θα προσδιορίσουμε   τις συνιστώσες που διαμορφώνουν την  έννοια της Σημαίας.

Την 1η Ιανουαρίου 1822 στην Πιάδα της Επιδαύρου, η Α΄ Εθνοσυνέλευση  των Ελλήνων, με το άρθρο ΡΔ΄ του «Προσωρινού Πολιτεύματος της Ελλάδος» (Συντάγματος), όρισε ότι η νέα Ελληνική (Εθνική) Σημαία συμβόλιζε «την Πάρεδρον του Θεού Σοφίαν, την Ελευθερίαν και την Πατρίδα», και καθιέρωσε να φέρει ως Σύμβολο τον Σταυρό και ως χρώματα το κυανού και το άσπρο. Την 15η Μαρτίου του ιδίου έτους, το Εκτελεστικό Σώμα (Κυβέρνηση) με το υπ΄αριθ. 540 Διάταγμα καθόρισε το σχήμα της Σημαίας και τις λοιπές  λεπτομέρειες εφαρμογής του ανωτέρω άρθρου. Αρχικά η Σημαία των δυνάμεων της ξηράς διέφερε από εκείνη των δυνάμεων της Θάλασσας που ήταν για μεν τα εμπορικά πλοία χρώματος κυανού με λευκό τετράγωνο και κυανό σταυρό στο επάνω εσωτερικό μέρος αυτής, για δε τα πολεμικά εννέα (9) εναλλασσόμενες ισοπλατείς οριζόντιες ταινίες (πέντε κυανές και τέσσερεις λευκές) με κυανό τετράγωνο πλαίσιο στο επάνω αριστερά και μέρος αυτής, εντός του οποίου υπήρχε λευκός σταυρός. Από το 1928 καθιερώθηκε ως ενιαία Σημαία  για την Θάλασσα η ισχύουσα για τα πολεμικά πλοία που, κατά τον τύπο και το σχήμα, είναι ακριβώς όμοια με την σήμερον  αναγνωρισμένη ως «ενιαία και μοναδική» Εθνική Σημαία. Το ιδεολογικό σκεπτικό αυτών που επινόησαν τον σχεδιασμό της Σημαίας  συνίστατο στο ότι το «κυανό (γαλάζιο)» χρώμα του ουρανού υποδήλωνε  την εκ Θεού ευλογία προς Έθνος για την διεξαγωγή του υπέρ της ανεξαρτησίας Αγώνα και το «λευκό», τον άμωμο και αγνό σκοπό των Ελλήνων για την αποτίναξη του ζυγού της πολύχρονης  τυραννίας του κατακτητή.

Ο  λευκός σταυρός υποδήλωνε την σταθερή προσήλωση των Ελλήνων στην Ορθόδοξη Πίστη και, σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, οι εννέα κυανόλευκες ταινίες, τις ισάριθμες συλλαβές της φράσης «Ελευθερία ή Θάνατος», επί της οποίας ορκίζονταν οι αγωνιστές της Επανάστασης. Το αρμονικό αυτό σύμπλεγμα των επί της Σημαίας συμβολικών παραστάσεων, αποτυπωμένο σε ένα τεμάχιο υφάσματος καθορισμένων διαστάσεων και αναρτημένο στον ιστό του, όσοθα υπάρχει η Ελλάδα, θα κυματίζει υψιπετές και υπερήφανο, ενσαρκώνοντας τις μέγιστες αξίες του Ελληνισμού -  της Πίστεως, της Πατρίδος, της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης, της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας- και αποβλέποντας στη διατήρηση της   ιστορικής μνήμης των αγώνων του Έθνους με την  νοερή απόδοσητων δεουσών τιμών προς τους πατέρες- προγόνους μας  που θυσιάστηκαν στα πεδία των μαχών υπερασπιζόμενοι τα πάτρια εδάφη. Πέραν αυτών η Σημαία απεικονίζει την ενότητα και συνέχεια του Κράτους και οριοθετεί τη κρατική κυριαρχία.  Η γαλανόλευκη θωριά της, εξειδανικεύοντας το παρελθόν, αναζωπυρώνει τους πόθους για την τελική εκπλήρωση των υψηλοτέρων  ιδανικών του Λαού και εμπνέει στις ψυχές των Ελλήνων τις  βέλτιστες ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον.

Βλέπουμε λοιπόν ότι η Σημαία είναι ένας υπέρτατος εμβληματικός θεσμός που αναδείχθηκε  ρητά από το πρώτο Σύνταγμα ως αναπόσπαστο στοιχείο του άρτι συσταθέντος Ελληνικού Κράτους και έκτοτε προστατεύεται συνεχώς από όλα τα μέχρι σήμερα Συντάγματα. Είναι, κατά συνέπεια, θεμιτή η βούληση του κοινού νομοθέτη να ορίσει αναγκαστικούς  κανόνες Δικαίου για  την αποτροπή της προσβολής αυτής της ίδιας και των εννόμων αγαθών αντιπροσωπεύει, επέκεινα εκείνων (των μη αναγκαστικών κανόνων) που επιβάλλονται από την Ηθική και την Εθιμοτυπία με κυρώσεις προερχόμενες από το κοινωνικό περιβάλλον υπό μορφή ανυποληψίας και απομόνωσης.

Σχετικός, κατ’ αρχήν, είναι ο Ν.851/1978, ΦΕΚ  232 Α΄, «Περί της Εθνικής Σημαίας, των Πολεμικών Σημαιών και του Διακριτικού Σήματος του Προέδρου της Δημοκρατίας» που αναφέρεται στην εν γένει εμφάνιση (εικόνα), τα υλικά κατασκευής, τις κανονικές διαστάσεις της Σημαίας, του ιστού της (κοντός) και του επ΄αυτού Σταυρού και τους χώρους όπου επιτρέπεται να επαίρεται (Βουλή, Υπουργεία, δημόσια, δημοτικά και κοινοτικά κτίρια, εκπαιδευτικά Ιδρύματα, Ακρόπολη των Αθηνών, εμπορικά και πολεμικά πλοία, συμμαχικά στρατηγεία, οικίες ιδιωτών, καταστημάτων, επιχειρήσεων κατά τις Εθνικές Εορτές, ημέρες εθνικού πένθους κλπ). Καθορίζεται επίσης το υποχρεωτικό της παρουσίας της  στις επίσημες παρελάσεις των Ενόπλων Δυνάμεων, των Δυνάμεων Ασφαλείας και της μαθητιώσης και σπουδαζούσης νεολαίας και περιγράφονται τα τυπικά  για την   απόδοση προς αυτήν τιμών.

Υπάρχουν, όμως, και απαγορεύσεις.  Δεν επιτρέπεται να αναρτάται επί εξωστών ή παραθύρων άνευ κοντού, ούτε να φέρει επ΄αυτής τα διακριτικά Οργανώσεων, Οργανισμών, Συλλόγων, Σχολών, Ιδρυμάτων ή οιαδήποτε άλλη παράσταση.

Επίσης δεν επιτρέπεται να  χρησιμοποιείται προς κάλυψη αγάλματος ή προτομής, (όπου, αντί Σημαίας, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ύφασμα με τα εθνικά χρώματα), ή να υψώνεται ως Λάβαρο – έστω και με διαφορετικές διαστάσεις – από Σωματεία, Συλλόγους, Οργανώσεις ή, τέλος,  να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης για  διαφημιστικούς ή εμπορικούςσκοπούς. Σε περίπτωση που χρειάζεται αντικατάσταση λόγω παλαιότητας ή φθοράςδεν απορρίπτεται στα άχρηστα, αλλά  καταστρέφεται, κατά προτίμηση δια  πυράς.

Οι παραβάσεις του εν λόγω νόμου ή  των  Προεδρικών  Διαταγμάτων που εκδίδονται με βάση αυτόν, σύμφωνα με  το άρθρο 8 , θεωρούνται πταίσματα και τιμωρούνται με «κράτηση μέχρι 2 μηνών ή πρόστιμο ή αμφότερες τις ποινές, εφόσον από άλλες διατάξεις δεν προβλέπονται βαρύτερες ποινές». Βέβαια, αυτές οι παραβάσεις δεν έχουν ιδιαίτερα βαρύνουσα σημασία και δια τούτο  σπανιότατα επιβάλλονται οι αντίστοιχες κυρώσεις. Παρά ταύτα ο νόμος έχει την σημασία του διότι ρυθμίζει πτυχές συμπεριφοράς προς την Σημαία απαραίτητες για την απόδοση της δέουσας αξίας προς αυτήν, ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή όπου οι δυσερμηνείες και  οι επιτηδευμένες στρεβλώσεις είναι ευκολότερες όσο ποτέ άλλοτε.

Η ουσιαστική  ποινική δίωξη για παραβατική συμπεριφορά κατά της Σημαίας συναντάται στο άρθρο 181 του Ποινικού Κώδικα (ΠΚ), (όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 33 του Ν.2172/1994) «Προσβολή συμβόλων του ελληνικού κράτους», το οποίο έχει ως εξής: «Οποιος, για να εκδηλώσει μίσος ή περιφρόνηση, αφαιρεί, καταστρέφει ή ρυπαίνει την επίσημη σημαία του Κράτους, ή έμβλημα κυριαρχίας του, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δυο ετών».

Δράστης της τέλεσης του εγκλήματος του 181 ΠΚ μπορεί να είναι  οιοδήποτε φυσικό πρόσωπο του οποίου, όμως, η άδικη συμπεριφορά (εγκληματική πράξη) θα πρέπει να εκδηλωθεί δημόσια, δηλ. είτε σε δημόσιο χώρο είτε με δημόσιο τρόπο (ραδιόφωνο, τηλεόραση, Τύπος κλπ), ώστε, στον κατάλληλο χρόνο, να γίνει πράγματι αντιληπτή από μεγάλο και αόριστο προσώπων. Πλέον αυτού, για να γίνει η Ελληνική Σημαία αντικείμενο  υλικής προσβολής θα πρέπει να έχει την εμφάνιση (σχήμα, μέγεθος, χρώμα κλπ) που ορίζει ο Ν. 851/1978. ή να διαφέρει ανεπαίσθητα από αυτήν ή να πρόκειται για την νομικά καθιερωμένη στρατιωτική Σημαία. Χάρτινες παιδικές σημαίες  ή σημαιούλες κολλημένες σε φανέλες κλπ δεν προστατεύονται από την κείμενη νομοθεσία.

Ας εξειδικεύσουμε, τώρα, τις διατάξεις του 181 ΠΚ στην περίπτωση των «αντιεξουσιαστικών ομάδων» οι οποίες καίνε δημόσια  μια «κανονική» Ελληνική Σημαία. Θα πρέπει να γίνει αποδεκτό ότι, τα αισθήματα «μίσους και περιφρόνησης» τα οποία προβλέπει ο νομοθέτης για την τέλεση του εγκλήματος και τα οποία ασφαλώς διακατέχουν τις έντονα πολιτικοποιημένες αυτές ομάδες, σύμφωνα με τις  ιδεολογικές  τους αντιλήψεις και τις δημόσιες διακηρύξεις τους, έχουν τελικό αποδέκτη το ίδιο το  Κράτος γενικά ως θεσμό και ειδικότερα τους οιουσδήποτε φορείς της κρατικής εξουσίας, πρωτογενούς ή παραγώγου (πχ. κυβερνητικά ή κοινοβουλευτικά  στελέχη, κρατικούς αξιωματούχους και δημόσιες Αρχές, δυνάμεις καταστολής κλπ).

Περαιτέρω, η προσβολή της Σημαίας τιμωρείται μόνο όταν υπάρχει, ως στοιχείο της υποκειμενικής υπόστασης, ο κατά το άρθρο 27 ΠΚ,  δόλος. Ο δόλος εδώ συνίσταται στο ότι οι ομάδες προσπαθούν να θίξουν – ή να εξαναγκάσουν σε βίαιη υποταγή στην θέλησή τους- την κρατική εξουσία μετερχόμενες ένα  παράνομο μέσο, τον εμπρησμό (καύση) της Σημαίας, το οποίο και αποδέχονται.

Εδώ, όμως, κάνουν ένα σοβαρό νομικό και επικοινωνιακό λάθος. Καταστρέφοντας την Σημαία διακηρύσσουν ότι στρέφονται κατά της κρατικής εξουσίας.  Η Σημαία, όμως, σε καμία περίπτωση δεν συμβολίζει την κρατική εξουσία αλλά, ως ελέχθη ανωτέρω, την κρατική κυριαρχία, ένα θεσμό Διεθνούς Δικαίου  ο οποίος εν δυνάμει υποδηλώνει την αυτονομία και ανεξαρτησία ενός Κράτους και αναφέρεται στις σχέσεις του με τα υπόλοιπα κράτη.  Έχουν, δηλαδή οι ομάδες εσφαλμένη αντίληψη περί ενός – πιθανώς και περισσοτέρων-  στοιχείων της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της προσβολής των συμβόλων του Ελληνικού Κράτους και τούτο δυνατόν να τους οδηγήσει σε πραγματική πλάνη η οποία, αν κριθεί  συγγνωστή, αποκλείει τον δόλο(άρθρο 30 ΠΚ). Αν, όμως, δεν κριθεί συγγνωστή , η απόδειξη της ενοχή τους θα είναι πολύ πιθανή, εφόσον, βέβαια  κριθούν σύμφωνα με τον Νόμο σε μια «δίκαιη δίκη», όπως και κάθε άλλος Έλληνας πολίτης.

Εν τούτοις, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, ουδείς «δράστης» εμπρησμού  της Σημαίας έχει συλληφθεί και παραπεμφθεί σε δίκη (!!), ώστε να γνωρίζουμε επακριβώς πώς  χειρίζεται  η Δικαιοσύνη το αδίκημα τούτο και ποιά η υπερασπιστική γραμμή των παραπεμπομένων. Και, ασφαλώς, δεν υπάρχει σώφρων Έλληνας ο οποίος να πιστεύει ότι  οι… «γνωστοί άγνωστοι» κουκουλοφόροι που καίνε την Σημαία πρακτικά δεν μπορούν να  συλληφθούν. Φαίνεται, όμως, ότι οι υπόγειες διασυνδέσεις μεταξύ αυτών (των αντιεξουσιαστών) και κάποιων πολιτικών- διαχειριστών της κρατικής εξουσίας και  άλλων κέντρων αποφάσεων είναι τόσο ισχυρές, ώστε να εξασφαλίζεται η μη- σύλληψή των πρώτων και η διαφυγή τους από κάθε νόμιμη συνέπεια. Και εδώ γεννάται το ερώτημα : Αυτό το χαλκευμένο έλλειμα Δικαίου δεν  προβληματίζει τον κ. Παρασκευόπουλο και θέλει να προσθέσει ακόμη μεγαλύτερο; Η απάντηση επαφίεται στην κρίση σου,   αγαπητέ αναγνώστη.

Η ιδέα της  αντικατάστασης της ποινικής δίωξης των καιόντων την Σημαία με την «απλή πολιτική, κοινωνική και ηθική απαξία» που επαγγέλεται ο κ. Παρασκευόπουλος θα αποδειχθεί, αν εφαμοσθεί, φρούδα ελπίδα. Διότι μέχρι σήμερα η πολιτική νομενκλατούρα και οι συνοδοιπόροι της, συνεργούντων των ΜΜΕ και κοινωνικής δικτύωσης, ουδέποτε απαξίωσαν ή ευθέως αποκήρυξαν δημόσια αυτούς (τους δράστες) και ανέκαθεν προσπαθούσαν, με σαθρά επιχειρήματα, να τους καλύψουν και να τους βοηθήσουν ώστε να μην συλληφθούν. Βλέπετε, πίσω από τέτοια ανομήματα, πάντοτε κρύβονταιτεράστια και  παράνομα συμφέροντα, που δεν πρέπει να αποκαλυφθούν. Ο μόνος που μπορεί έγκυρα να τους απαξιώσει  είναι ο ίδιος ο Ελληνικός Λαός ο οποίος, καίτοι «δημοκρατικά» παραγκωνισμένος και εξαπατημένος από το «σύστημα», σιωπηλά αλλά δυναμικά το πράττει, όχι διότι διαφωνεί με τους επιδιωκόμενους από αυτούς σκοπούς αλλά γιατί αποδοκιμάζει το mondus operandi τους, την καταστροφή, τουτέστιν,  των σεπτών Εθνικών Συμβόλων (συμπεριλαμβανομένης και της Σημαίας) και, κυρίως, την – ολοκληρωτική, πολλές φορές- φθορά ξένης περιουσίας, δημόσιας και ιδιωτικής. Ωστόσο ο Λαός δεν ρίχνει εναντίον τους τον «λίθο του αναθέματος», αλλά προσμένει γρήγορα να αντιληφθούν ότι με τις ομιχλώδεις ιδεοληψίες τους γίνονται, εκόντες άκοντες, όργανα εκμετάλλευσης ανόμων συμφερόντων σε τοπικό και διεθνές επίπεδο και  να επανέλθουν στην πραγματικότητα του υγιούς κοινωνικού γίγνεσθαι χωρίς να διακόψουν  την μαχητικότητά τους για διεκδίκηση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους  εναντίον ενός σκληρού και άδικου Αστυνομικού Κράτους αλλά με άλλα μέσα, περισσότερο νόμιμα και αποτελεσματικά για τους ίδιους, την κοινωνία και την Πατρίδα, την έννοια της οποίας τόσο άδικα έχουν παρεξηγήσει και δυσερμηνεύσει, διότι έτσι τους δίδαξαν κύκλοι αλλότριοι, ελληνικοί και ξένοι.

Σχετικό με το άρθρο 181 ΠΚ είναι και το άρθρο 58 του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα (ΣΠΚ) «Προσβολή Σημαίας ή Στρατού», που αφορά στο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων και του Λιμενικού Σώματος και έχει ως εξής: «Στρατιωτικός που δημόσια με λόγο ή έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, εκδηλώνει καταφρόνηση για τη σημαία, το στρατόή διακριτικό σήματου στρατού ή σώματος αυτού, τιμωρείται με φυλάκισητουλάχιστον τριών μηνών» (σημ. συντ: από 3 μήνες μέχρι 5 έτη). Η  φράση «εκδηλώνει καταφρόνηση», για μεν τον Στρατό έχει την έννοια της εξύβρισης με έργα ή με λόγια και της δυσφήμησης, (ισχύοντος του εννοιολογικού περιεχομένου των όρων που χρησιμοποιούνται στα άρθρα 361-362 ΠΚ.), για δε την Σημαία και τα διακριτικά σήματα,μόνο της εξύβρισης με λόγια ή έργα (παραμόρφωση, σχίσιμο, κάψιμο, βίαιο πάτημα) και όχι της δυσφήμησης. Το αδίκημα του άρθρου 58 ΣΠΚ μπορεί να τελεσθεί και με παράλειψη, εφόσον αυτή αποσκοπεί στην μείωση του κύρους και την προσβολή του Στρατού,  της Σημαίας και των σημάτων και δεν συνιστά απλή παράβαση απονομής τιμής. Επί παραδείγματι, αν ένας Αξιωματικός κατά την διάρκεια επίσημης παρέλασης δεν εγερθεί με την διέλευση πολεμικής Σημαίας, διαπράττει ασφαλώς πράξη κοινωνικά αποδοκιμαστέα ή πειθαρχικό παράπτωμα, δεν τελεί όμως το αδίκημα του 58 ΣΠΚ. (Για περισσότερες λεπτομέρειες επί του άρθρου 58 ΣΠΚ, βλ. Αδάμ Χ. Παπαδαμάκη, Στρατιωτικό Ποινικό Δίκαιο, Γ Έκδοση, 2003, σελ.395 επ.)

21/12/2016. Πολιτική ουσία και άσκοπα λεκτικά σχήματα

on Wednesday, 21 December 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

21/12/2016. Πολιτική ουσία και άσκοπα λεκτικά σχήματα

Oι πρόσφατες δηλώσεις του υφυπουργού παιδείας, Κώστα Ζουράρι: «Και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει. Τα νησιά θα τα ξαναπαίρνουμε πάντοτε. Τη γλώσσα έχει σημασία να μην μας πάρουν» προκάλεσαν, ως συνήθως, έντονες αντιδράσεις. Όπως συμβαίνει σε κοινωνίες που βρίσκονται σε βαθειά κρίση, έκαστος επιλέγει το τμήμα της δήλωσης που επιθυμεί και την ερμηνεύει κατά το δοκούν. Ο εν λόγω πολιτικός ανήκει στην κατηγορία όσων διατείνονται πως η γλώσσα μας συνιστά το ζωντανό τεκμήριο της τρισχιλιετούς ιστορικής μας συνέχειας και έναν κώδικα επικοινωνίας μοναδικής εκφραστικής πληρότητας. Σε πρόσφατη δήλωσή του πρότεινε την εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών, αρχής γενομένης από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, σε αντιδιαστολή με τον τέως υπουργό παιδείας ο οποίος επιδίωξε την απάλειψη των αρχαίων από την δεύτερη εκπαιδευτική βαθμίδα. Αν κρίνουμε τις δηλώσεις κάθε υπουργού βάσει των καθ΄ ύλην αρμοδιοτήτων τους, η δεύτερη έχει μεγαλύτερη σημασία από την πρώτη.

Παράλληλα οι συνεχόμενες τουρκικές αμφισβητήσεις επί της κυριαρχίας μας έχουν δημιουργήσει προβληματισμό στην ελληνική κοινωνία. Ο ελληνισμός προφανώς προϋπήρχε του κράτους, το οποίο αποτελεί τον κυρίαρχο θεσμό πολιτικής συγκρότησης κατά τους τελευταίους 5 αιώνες, και μακάρι να εξακολουθήσουμε να υπάρχουμε, ως διακριτή οντότητα θεσμικά και μη, αν και όταν το κράτος αντικατασταθεί από το επόμενο υποκείμενο συλλογικής συνύπαρξης. Το ζήτημα προέκυψε διότι ο κ. Ζουράρις τοποθετήθηκε με μακροϊστορικούς όρους στα πλαίσια μίας κοινωνίας που λειτουργεί με όρους καθημερινότητας και η οποία στην παρούσα ιστορική περίσταση αποδεδειγμένα αδιαφορεί για το τι τέξεται η επιούσα; Σ’ αυτό το σημείο έσφαλε ο υφυπουργός παιδείας, ο οποίος στην προσπάθειά του να αιτιολογήσει τα λεγόμενα του επικαλέστηκε τα μεθοδολογικά εργαλεία του  Αριστοτέλη, λες και η νεοελληνική κοινωνία, πλειοψηφικά, έχει «εντρυφήσει» στα κείμενα του Σταγειρίτη φιλοσόφου.
Ο αφελληνισμός της παιδείας στην χώρα μας αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες εκδήλωσης της κρίσης και συνιστά ανασταλτικό στοιχείο υπερκέρασής της. Είναι γεγονός οξύμωρο ότι όσο οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών επιθυμούν τον «εκσυγχρονισμό» του εκπαιδευτικού μας συστήματος, προσανατολιζόμενες συνήθως στην απομάκρυνση από την κλασσική παιδεία ώστε να ακολουθήσουμε τα πιο προηγμένα κράτη, τόσο περισσότερο καταβαραθρώνεται η χώρας μας στους ετήσιους διεθνείς μαθητικούς διαγωνισμούς και αξιολογήσεις. Το πρόβλημα του εκπαιδευτικού μας συστήματος προφανώς δεν είναι η εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών -κάθε άλλο- αλλά γενικότερα ο τρόπος που προσεγγίζει την μαθησιακή διαδικασία η κοινωνία στο σύνολό της. Η επιθυμία για λιγότερο κόπο και η αδυναμία να γαλουχήσει άτομα με έφεση στην δια βίου γνώση, έχει οδηγήσει σωρευτικά στην υποβάθμιση της όλης διαδικασίας και στην συλλογική αξίωση ενός επαναπροσδιορισμού προς τα κάτω της αξιολόγησης των συμμετεχόντων και στις τρεις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Αλήθεια οι απόφοιτοι του Ζωγραφείου γυμνασίου, στην Πόλη ή του Αβερωφείου στην Αλεξάνδρεια, οι οποίοι έλαβαν κλασσική παιδεία τί πρόβλημα είχαν να συμμετάσχουν δυναμικά στο οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι, μη όντας μάλιστα πολιτικά κυρίαρχοι;
Η αδυναμία της κοινωνίας να ερμηνεύσει όλες τις πτυχές της δήλωσης του υφυπουργού, τουτέστιν τί νόημα θα έχει το καθεστώς κυριαρχίας ορισμένων νησιών  όταν θα έχουμε απολέσει το βασικότερο χαρακτηριστικό της ιδιοσυστασίας μας, καταδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος. Η πολιτική ουσία της αντίδρασης  στα λεγόμενα του κ. Ζουράρι είναι πως το κοινωνικό σώμα  εστίασε στο τμήμα των λεγομένων του, που θα του δημιουργήσει πιθανόν τις αμεσότερες δυσάρεστες συνέπειες. Η δε, συσχέτισή της με ζητήματα που άπτονται της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας έδωσαν στην παρακμάζουσα κοινωνία το δικαίωμα να αντιδράσει «δυναμικά». Απεύχομαι να συμβεί, αλλά ελπίζω να αντιδράσουμε τοιουτοτρόπως (ότ)αν το ζήτημα τεθεί, όχι λεκτικά αυτή την φορά, από άλλους. Πριν από 20 χρόνια  σημαντικό τμήμα της κοινωνίας επιβράβευσε εκλογικά την διαχείριση της κρίσης των Ιμίων, συμμεριζόμενο την θέση: «δεν θα πολεμήσουμε για μια βραχονησίδα!».
Εύχομαι σε όλους καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το νέο έτος!
Δημοσιεύθηκε στη Νέα Πολιτική!

20/12/2016. ΑΡΕΤΗ ΤΟΥ ΣΥΝΥΠΑΡΧΕΙΝ [amae].

on Tuesday, 20 December 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. Δημήτριος Μπάκας

20/12/2016. ΑΡΕΤΗ ΤΟΥ ΣΥΝΥΠΑΡΧΕΙΝ [amae].

Είναι η ψυχική δύναμη για ενεργή  συμμετοχή, ώστε να δημιουργηθούν  οι απόλυτα αναγκαίες συνθήκες, που όταν συντρέξουν  λαμβάνει χώρα η  μετάλλαξη και  μετουσίωση όλων των μερών σε μια  σύνθεση με νέα χαρακτηριστικά. Τότε το συνονθύλευμα μετατρέπεται σε ομάδα.  Τότε το όλον λαμβάνει μορφή  και δικό του περιεχόμενο. Τότε υπάρχει και ουσιαστικά  το είναι της Κοινωνίας. Τότε μπορούμε να μιλάμε για ομάδα, οικογένεια, κοινωνία,  έθνος και Πατρίδα. Είναι τότε που έχουμε μπει στα πλαίσια της ηθικής συνύπαρξης. Τότε νοιώθουμε τον άλλο, ως εαυτό. Τότε στην αξιοπρέπεια του άλλου καθρεφτίζεται η δική μας αξιοπρέπεια και κάθε περιορισμός δικός μας είναι έκφανση και αποδέσμευση εσωτερικής μας ελευθερίας. Τότε αναδύεται η ρεαλιστική αγάπη. Τότε  τα προβλήματα γίνονται πιο ευεπίλυτα.

Πότε όμως συμβαίνει αυτό για ένα σύνολο  ανθρώπων; Η ιαπωνική λέξη amae , θαρρώ, ότι μας δίνει την απόλυτα  ωραία έκφραση. Είναι η μαγική, θα έλεγα στιγμή, κατά την οποία νοιώθουμε το υπέροχο συναίσθημα ότι ανήκουμε σε ένα σύνολο, στο οποίο θέλουμε να ανήκουμε και εκείνο μας θέλει ως μέλος του.

Όντως συμφωνούμε όλοι μας, ότι δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα από το να γυρίζεις σπίτι σου που τόσο ο ίδιος θέλεις και να νοιώθεις την αγάπη όλης της οικογένειάς σου ή να πηγαίνεις  στο χώρο της εργασίας σου και να αισθάνεσαι ότι και οι συνεργάτες σου σε περιμένουν με λαχτάρα να είσαι κοντά τους ή ακόμη και όταν είσαι μακριά τους θα επιθυμούσανε να σε έχουν δίπλα τους και ανάμεσά τους.
Το ιδεόγραμμα της ιαπωνικής γλώσσας είναι όντως εκφραστικότατο. Απεικονίζει τη μητέρα να κρατάει στην αγκαλιά της το μωρό της! Είναι η κορυφαία εκείνη στιγμή, κατά την οποία το μωρό αισθάνεται τη μεγαλύτερη στοργή και ασφάλεια και η μητέρα κρατάει ό,τι πολυτιμότερο έχει στη ζωή.

Τον αρχέτυπο αυτό ανθρώπινο δεσμό μεταξύ των ανθρώπων οφείλουμε να καλλιεργήσουμε  σήμερα.  Σήμερα που η ανθρωπότητα κάλυψε τόσο μεγάλη έκταση,  ολόκληρο τον Πλανήτη μας, η οποία ξεφεύγει από τα όρια της ατομικής  σύλληψης και ισχύος- δράσης μόνον μια   ευρύτερη συμμετοχική αλλά και αρμονική δράση μπορεί να φέρει θετικά αποτελέσματα.

Τότε μπορούμε να πούμε ότι βρισκόμαστε στο πεδίο της σημερινής έννοιας της ηθικής, δηλαδή στο διαλογικό χαρακτήρα της δημοκρατικής  ποιοτικής  συνύπαρξης. Ο διαλογικός τρόπος επικοινωνίας και επίλυση των διαφορών που παρά τα όσα στοιχεία ανωριμότητας  συναντάμε καθημερινά, ειδικά στη χώρα μας,  είναι ο μόνος ηθικός δρόμος πορείας μας. Η άσκηση και αγωγή, όλων μας  για τη   δημιουργία κοινωνικής  συνείδησης, που να ενώνει με συμπληρωματικό τρόπο ανταγωνιστικούς όρους: συναίρεση/ σύγκρουση, ελευθερία-ισότητα-αδελφοσύνη ,δικαιώματα/υποχρεώσεις, εθνική ενότητα/κοινωνικοί και ιδεολογικοί ανταγωνισμοί.

Η αναγέννηση της κοινωνίας προϋποθέτει αναγέννηση του ατόμου, ως νέα έννοια του πολίτη και μέλους της σύγχρονης κοινωνίας. Προϋπόθεση είναι όμως η ανάπτυξη της αλληλεγγύης και αυτή είναι συνυφασμένη με την εμπιστοσύνη και το αίσθημα ευθύνης δηλαδή με την ανάπτυξη μιας ανθρωπο-ηθικής.
 
Ορίστε και πάλι μπροστά μας  το πρόταγμα ολιστικήςπαιδείας που συνιστά το μεγάλο και επικίνδυνο σημερινό έλλειμμα της κοινωνίας μας.
                                                                                           Δημήτρης Κ. Μπάκας

7/11/2016, Ελληνικά φτερά στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή: Η αναγέννηση και δράση της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας μετά τη γερμανική εισβολή.

on Monday, 07 November 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Σπύρος Κουρκούμπας, Υπτγος ε.α., Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ - Αναστάσιος Μπασαράς

7/11/2016, Ελληνικά φτερά στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή: Η αναγέννηση και δράση της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας μετά τη γερμανική εισβολή.


Δημοσιεύθηκε: 28/10/2016 8:27 πμ 

Η Ελληνική Βασιλική Αεροπορία (ΕΒΑ), με τη βοήθεια των βρετανικών αεροπορικών δυνάμεων που είχαν καταφθάσει στη χώρα, έδωσε τον δικό της αγώνα κατά τον Ελληνοϊταλικό και τον Ελληνογερμανικό Πόλεμο του 1940-1941, γράφοντας τις δικές της χρυσές σελίδες στην ελληνική στρατιωτική ιστορία. Ωστόσο, όταν η άμυνα κατέρρευσε οριστικά, οι δυνατότητές της είχαν ήδη υποβαθμιστεί σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, ενώπιον της συντριπτικής γερμανικής αεροπορικής ισχύος και έχοντας ήδη περάσει από μια σκληρή σύγκρουση με την Regia Aeronautica Italiana του Μουσολίνι. Μετά την πτώση και της Κρήτης, τα απομεινάρια της ελληνικής αεροπορίας διέφυγαν, μαζί με όσες δυνάμεις του ελληνικού στρατού και του ναυτικού ήθελαν και μπορούσαν να συνεχίσουν τον αγώνα, στη Μέση Ανατολή.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

28/10/2016. Σκέψεις για την εθνική μας επέτειο

on Friday, 28 October 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

28/10/2016.  Σκέψεις για την εθνική μας επέτειο

Ο σημερινός εορτασμός της εθνικής επετείου, πέραν των προβλεπομένων και εν πολλοίς τυπικών εορταστικών εκδηλώσεων και του επιβεβλημένου φόρου τιμής στους συμμετέχοντες στους αγώνες του έθνους, οφείλει να αποτελεί και πηγή προβληματισμού και κριτικής αλλά και ανυψώσεως του ηθικού. Ενδεχομένως το τελευταίο να θεωρείται ως μια «παλιομοδίτικη» έκφραση παρωχημένων καθεστώτων και οπισθοδρομικών αντιλήψεων. Σεβαστή η άποψη αυτή των οπαδών της παγκοσμιοποίησης και της αταξικής ή παγκόσμιας κοινωνίας που συνειδητά ή ασυνείδητα, αποτελούν τους χρήσιμους «νεροκουβαλητές» δυνάμεων και συμφερόντων που αποβλέπουν στον παγκόσμιο έλεγχο.
Η διεθνής όμως εμπειρία αποδεικνύει την όλο και μεγαλύτερη στροφή των εθνών-κρατών, μικρών ή μεγάλων, ανεπτυγμένων ή αναπτυσσόμενων, στη συνεκτική δύναμη του εθνικισμού. Υποχρέωση μας λοιπόν, έναντι τουλάχιστον των προγόνων και απογόνων μας, η διατήρηση ζωντανής της εθνικής μνήμης και του φρονήματος μας. Σε αυτήν την προσπάθεια οφείλουμε όλοι μας να ευχαριστήσουμε τον Τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογκάν που φροντίζει (για τους δικούς του λόγους), να μας υπενθυμίζει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τις αναθεωρητικές βλέψεις της χώρας του.
Επανερχόμενος στο θέμα της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου, είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι θα βιαστείτε να απαντήσετε ότι οι «καιροί έχουν αλλάξει και ότι οι σημερινές περιστάσεις είναι τελείως διαφορετικές από αυτές του 1940». Φυσικά η ιστορία ουδέποτε επαναλαμβάνεται αλλά οι ομοιότητες ενίοτε είναι σημαντικές και παράλληλα διδακτικές. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος σας καλώ να αναλογιστείτε τα παρακάτω σημεία. Σύγκριση πληθυσμιακής δυνάμεως μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδος και Τουρκίας και Ελλάδος το 1940 και σήμερα αντίστοιχα: Παραπλήσια. Σύγκριση μαχητικής ισχύος (αναφέρομαι μόνο σε αριθμούς των οπλικών συστημάτων): παρά την εντατική προσπάθεια εξοπλισμού του καθεστώτος του Μεταξά και παρά την οικονομική υστέρηση των πρόσφατων ετών, η  σημερινή αναλογία είναι λιγότερο δυσμενής για εμάς από ότι ήταν το 1940. Οικονομική κατάσταση: Σήμερα ζούμε στην εποχή των μνημονίων, τότε ζούσαμε της συνέπειες της μεγάλης ύφεσης και της ελληνικής χρεοκοπίας του 1932. Σήμερα αισθανόμαστε ότι μας περιβάλλει ένα ασταθές περιβάλλον με καιροφυλακτούντες αδύναμους γείτονες, το 1940 ήμασταν περικυκλωμένοι από τουλάχιστον ισοδύναμους και με απειλητικές διαθέσεις γείτονες. Πιθανόν και δικαίως να προσθέσετε ότι σήμερα (μάλλον τα τελευταία χρόνια) την εξουσία την νέμονται πολιτικοί σχηματισμοί και ένα γενικότερο πολιτικό σύστημα που έχουν απαξιωθεί στα όμματα της ελληνικής κοινωνίας. Αντίστοιχη απαξίωση όμως είχε και το πολιτικό σύστημα του μεσοπολέμου, γεγονός που οδήγησε στη δικτατορία της 4ης Αυγούστου, η οποία δεν έχαιρε δημοφιλίας είναι είχε καταφύγει σε κατασταλτικά μέτρα. Θα αναφέρεται σίγουρα ότι τότε η μικρή Ελλάδα, με τη γεωστρατηγική της σημασία, είχε την υποστήριξη των συμμάχων της. Θα απαντήσω ότι ο μοναδικός σύμμαχος ήταν, η πάντα συμφεροντολόγος Μεγάλη Βρετανία, στρατιωτικά αποδυναμωμένη, ενώ σήμερα η Ελλάδα, διαθέτουσα την ίδια στρατηγική αξία, αποτελεί κράτος- μέλος δύο ισχυρών συνασπισμών. Ενδεχομένως να μπείτε στον πειρασμό να μου θυμίσετε ότι σήμερα η αμυντική αποτροπή και γόητρο της Ελλάδος έχουν καταρρεύσει ως αποτέλεσμα των συνεχών υποχωρητικών και κατευναστικών πολιτικών που υιοθετεί τα τελευταία χρόνια. Καίτοι είμαι κάθετα αντίθετος σε μακροχρόνιες και σπασμωδικές  κατευναστικές πολιτικές  δεν μπορώ να μην δεν θυμηθώ τις συνεχείς ιταλικές προκλήσεις (με αποκορύφωμα τον τορπιλισμό της Έλλης) και τις αντίστοιχες ελληνικές προσπάθειες αποφυγής της αντιπαράθεσης. Είμαι σίγουρος ότι θα προσπαθήσετε να με αντικρούσετε με το έσχατο επιχείρημα ότι η  σημερινή νεολαία δεν είναι όπως η γενιά του 1940. Έχοντας ζήσει, λόγω επαγγέλματος, με ελληνόπουλα σε περιόδους εντάσεως των τελευταίων τριών δεκαετιών, επιτρέψτε μου να έχω αντίθετη άποψη. Βεβαίως, η κλάση του 1940, για τους πατεράδες τους (δικούς μου παππούδες, που παρέμειναν υπό τα όπλα από το 1912 έως το 1922, εκστρατεύοντας από το Αργυρόκαστρο μέχρι το Σαγγάριο), σίγουρα αποτελούσε μια μαλθακή –ίσως και κακομαθημένη, γενιά. Οι δυσκολίες ανέδειξαν τα προτερήματα των νέων του 1940 που όπως αποδείχθηκε δεν είχαν σε τίποτα να ζηλέψουν από τους δικούς τους πατεράδες. Είμαι λοιπόν σίγουρος, ότι και η σημερινή γενιά, για λόγους, πείτε τους υπερφυσικούς ή σχετιζόμενους με το προβληματικό μας DNA, θα ακολουθήσουν την προδιαγεγραμμένη ιστορική πορεία του καθήκοντος και της θυσίας. Σε τελευταία ανάλυση, αν έχουμε αμφιβολία για την εξέλιξη αυτή, δεν πρέπει να κατηγορούμε την νεολαία των σημερινών cafe, του γρήγορου internet και της ανεργίας αλλά τους πρωταρχικούς υπεύθυνους, δηλαδή τους εαυτούς μας!
Με αυτές τις σκέψεις δεν επιδιώκω να καλλιεργήσω αυταπάτες ούτε να συστήσω έναν επικίνδυνο εφησυχασμό καθόσον καιροφυλακτούν σοβαρότατοι κίνδυνοι και υφίστανται περιθώρια βελτίωσης μας σε όλα τα επίπεδα. Απλά προσπαθώ να δω τα γεγονότα ψύχραιμα, αποφεύγοντας την παγίδα της συνεχούς προσκόλλησης σε μια «ονειρική» εποχή και χωρίς να μεταφέρω τις δικές μας ευθύνες (μαζί και με τα χρέη μας) στις νέες γενεές. Κύριοι και κυρίες, τα ελληνόπουλα μας ουδεμία υστέρηση έχουν σε σχέση με τους προγόνους μας (άνδρες και γυναίκες) του 1912-1922 και 1940. Οι περισσότερες δε προβληματικές συμπεριφορές που ενίοτε εμφανίζονται, πρωτίστως απορρέουν από τη δική μας αποτυχημένη προσέγγιση τους και κυρίως την προβληματική παροχή προτύπων ζωής και αξιών προς τα παιδιά μας. Χρόνια μας πολλά.
ΥΓ: Θα σας παρακαλούσα αν έχετε ξεχάσει να αναρτήσετε τη σημαία μας, έστω και τώρα υπάρχει ο χρόνος.

13/10/2016, Παιδεία ώρα μηδέν: Χωρίς τα προσχήματα της «πολιτικής ορθότητας»

on Thursday, 13 October 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

13/10/2016, Παιδεία ώρα μηδέν: Χωρίς τα προσχήματα της «πολιτικής ορθότητας»

Ας μιλήσουμε χωρίς τα προσχήματα της «πολιτικής ορθότητας». Αυτό που στην Ελλάδα καλείται σήμερα «πανεπιστήμιο», με κάποιες αξιοσημείωτες πλην μη προσδιοριστικές του συνολικού φαινομένου εξαιρέσεις, δεν ανταποκρίνεται σε κανένα απολύτως προβλεπόμενο χαρακτηριστικό των πανεπιστημίων διεθνώς. Αποτελεί παρωδία, που κύριο σκοπό έχει την αναπαραγωγή του φαυλοκρατικού πολιτικού συστήματος της Μεταπολίτευσης, την τροφοδοσία του με στελέχη εκπαιδευμένα στο μεταπολιτευτικό ήθος, την νομιμοποίηση και την διαιώνιση των αξιών του, την ομοιομορφία της σκέψης, την κομματική επιβολή, την πάταξη της πρωτοβουλίας, της δημιουργικότητας, της εργατικότητας, της ακεραιότητας, της ελευθερίας του πνεύματος και της ηθικής ανεξαρτησίας.

Τα πανεπιστήμια της Μεταπολίτευσης, όπως εξελίχθηκαν κυρίως με τον διαβόητο «νόμο-πλαίσιο» που θέσπισε το ΠΑΣΟΚ το 1982, αποτελούν προέκταση του πολιτικού συστήματος. Τα διοικούν οργανωμένες συμμορίες κομματικών τραμπούκων, φοιτητών, αιωνίων φοιτητών ή ούτε κάν φοιτητών (των λεγόμενων «εξωπανεπιστημιακών»), που έχουν μεταβάλει -με νομική ασπίδα το «άσυλο»- τους πανεπιστημιακούς χώρους σε πεδίο άσκησης βίας, απαγόρευσης του διαλόγου και της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, και ορμητήρια αντιεξουσιαστικών επιθέσεων, χώρους αποθήκευσης εύφλεκτων υλικών και διακίνησης ουσιών.

Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, εξέλιπαν και τα τελευταία προσχήματα, καθηγητές και μάλιστα πρυτάνεις καθυβρίστηκαν, προπηλακίστηκαν ή και εδάρησαν ή χτίστηκαν στο γραφείο τους. Υποδομές καταστράφηκαν, πανεπιστημιακά κτίρια μεταβλήθηκαν σε κοπρώνες, πανάκριβος ηλεκτρονικός εξοπλισμός λεηλατήθηκε, ολόκληρα ακαδημαϊκά εξάμηνα χάθηκαν.

Αυτό το κλίμα διαμορφώνει χαρακτήρες εθισμένους στην βία και στην απέχθεια προς τον διάλογο και την αντίθετη άποψη. Κάτι που φαίνεται πλέον και στον τρόπο που λειτουργεί το πολιτικό σύστημα της ύστερης μεταπολίτευσης, όπου στον ιερό χώρο της Βουλής αλληλοϋβρίζονται κομματικές αγέλες.

Αυτό το πλαίσιο των δήθεν πανεπιστημίων αποτελεί την κυριώτερη δεξαμενή παραγωγής των φαύλων και ανίκανων στελεχών του πολιτικού συστήματος, μέσω της αναρρίχησης σε φοιτητικές κομματικές ιεραρχίες. Σε αυτές οι νέοι διδάσκονται ότι τα αποτελεσματικά μέσα ανόδου σε αξιώματα και θώκους είναι η ευνοιοκρατία, η κολακεία, η υποταγή της σκέψης στην κομματική «γραμμή», η αγελαία συμπεριφορά , η στείρα αντιπαράθεση με φωνασκίες και υβριστικές αντεγκλήσεις. Ώστε να μην γίνεται ποτέ συζήτηση επί της ουσίας και η Ελλάδα να παραμένει μία υπανάπτυκτη, τριτοκοσμική χώρα, την οποία διοικούν κομματικά νεάντερνταλ.

Αυτή η οικτρή φαρσοκωμωδία, που αυτοαποκαλείται «ελληνικό πανεπιστήμιο», δεν θα είχε καταλήξει σε αυτό το επίπεδο, εάν ​επικρατούσαν ​σε αυτό ακέραιες, σοβαρές και κυρίως ανεξάρτητες πανεπιστημιακές προσωπικότητες. Ασφαλώς υπάρχουν μεμονωμένα στοιχεία, σοβαροί και ηθικοί άνθρωποι, αλλά είναι εξαιρετικά ολιγάριθμοι, απομονωμένοι, και δεν συγκροτούν ολοκληρωμένη ακαδημαϊκή κοινότητα ούτε είναι σε θέση να διαμορφώσουν κλίμα εξυγίανσης.

Τον τόνο δίδουν οι κλίκες, οι παρεούλες, οι παρασκηνιακές ομαδοποιήσεις, οι αυλές των πανεπιστημιακών σουλτανίσκων και οι κομματικοί εγκάθετοι. Αυτοί όλοι φροντίζουν ώστε ποτέ, μα ποτέ να μην εισέλθει και διδάξει σε ελληνικό ανώτατο ίδρυμα κάποια ανεξάρτητη προσωπικότητα με ​διεθνώς κορυφαίες ​περγαμηνές, ​από τις αμέτρητες που διαθέτει ο Ελληνισμός της διασποράς, ​διότι μία τέτοια προσωπικότητα θα λειτουργούσε ως μέτρον συγκρίσεως προς τους ίδιους, αποκαλύπτοντας την μικρότητά τους και αποδομώντας την εικόνα τους. Επίσης, μία πραγματικά σπουδαία προσωπικότητα θα λειτουργούσε ως δάσκαλος και όχι ως κομματάρχης, θα διασπούσε την κομματική προπαγάνδα και θα διαμόρφωνε αληθινούς επιστήμονες-εραστές της Επιστήμης και της Αλήθειας, αυτό δηλαδή ακριβώς που τρέμει το κομματικό σύστημα.

Αντιθέτως, τα κυκλώματα που ελέγχουν τις κατά κανόνα φωτογραφικές εκλογές πανεπιστημιακών, απαιτούν πιστοποιητικό ιδεολογικών φρονημάτων από τον εκάστοτε υποψήφιο, και σαφή δείγματα υποτέλειας, διότι η ανασφάλεια της μετριότητας γεννά την ανάγκη ελέγχου των συνειδήσεων και των απόψεων (αυτό που ο Ευάγγελος Λεμπέσης αποκάλεσε «δικτατορία των βλακών»). Έτσι εξηγείται ότι έμειναν εκτός του ελληνικού πανεπιστημίου προσωπικότητες διεθνούς διαμετρήματος όπως ο Νίκος Μουζέλης (κακήν κακώς απεβλήθη από την Διοικούσα Επιτροπή του Πανεπιστημίου Αιγαίου), ο Παναγιώτης Κονδύλης (η προκηρυχθείσα θέση με υποψηφίους τον Κονδύλη και τον Ράμφο κηρύχθηκε… άγονη), ο Δημήτριος Νανόπουλος (αν και ήδη ακαδημαϊκός και καθηγητής σε κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια απορρίφθηκε από το Φυσικό του Πανεπιστημίου Αθηνών!) ενώ λυσσαλέος πόλεμος ξέσπασε εναντίον του κορυφαίου καθηγητού του ΜΙΤ Δημήτρη Μπερτσιμά από τον ημέτερο Πελεγρίνη… Διότι πραγματικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα θα σήμαιναν πνευματική επανάσταση και το τέλος της τριτοκοσμικής φαυλοκρατικής ολιγαρχίας που κυβερνά την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και την οδήγησε στην συνολική χρεωκοπία.

Ακριβώς για αυτούς τους λόγους, το κομματικό σύστημα περιφρούρησε με νύχια και με δόντια το νοσηρό αυτό έκτρωμα, απορρίπτοντας με διακομματική ομοφωνία την ίδρυση ιδιωτικών ή έστω μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων (που υπάρχουν σε όλες τις χώρες του κόσμου), και τοποθετώντας στον ιερό θώκο του υπουργού Εθνικής Παιδείας σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα πανεπιστημιακούς-εκπροσώπους των κομματικών μηχανισμών, οι οποίοι βασικό καθήκον είχαν την διαιώνιση του σημερινού καθεστώτος και την ακύρωση κάθε σκέψης για μεταρρύθμισή του. Ο ημιτελής και ελαττωματικός νόμος Διαμαντοπούλου, που επεδίωξε να επιφέρει κάποιες οριακές αλλαγές (αλλά να αφήσει άθικτη την ουσία), ούτε και αυτός έγινε δεκτός. Τα Συμβούλια Ιδρύματος, που απαρτίσθηκαν από διεθνούς φήμης επιστήμονες, πολεμήθηκαν με μανία, ακυρώθηκαν στην πράξη και τελικά καταργήθηκαν και τυπικά. Σε αυτό συνέπραξαν όλοι οι τελευταίοι (υποτίθεται «εκσυγχρονιστές») υπουργοί παιδείας, που σήμερα κατηγορούν τον ομοϊδεάτη τους και ομοούσιό τους υπουργό παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο που μεγάλο μέρος του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος αποτελείται από πανεπιστημιακούς.

Το άμεσο θύμα αυτής της συμπαιγνίας είναι φυσικά η νέα γενιά. Τα διάφορα ΑΕΙ και ΑΤΕΙ (παγκόσμια ευρεσιτεχνία!!!) δεν προσφέρουν επαγγελματικό προσανατολισμό, σύνδεση με τις επιχειρήσεις ούτε ολοκληρωμένη, πραγματική ακαδημαϊκή παιδεία. Δεν έχουν απολύτως καμμία αντιστοίχιση με τις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας και μοιραία παράγουν υποψηφίους ανέργους.

Φυσικά, το σύστημα αυτό βασίζεται σε μία δυσλειτουργική Μέση Εκπαίδευση, που πλέον παράγει μαζικά αποφοίτους Λυκείου λειτουργικά αναλφάβητους. Αν τα σχολεία παρήγαγαν προσωπικότητες με ανθρωπιστική και κλασσική παιδεία, δηλαδή κριτήρια ζωής και σκέψης, αυτομάτως θα βραχυκυκλωνόταν και θα απαξιωνόταν ο εσμός των ημιμαθών διδασκόντων και των κομματικών τραμπούκων.

Παρά ταύτα, στον χώρο της Μέσης Εκπαίδευσης επιβιώνουν ακόμα αξιοσημείωτοι θύλακες​ ευσυνειδησίας, ανιδιοτέλειας και στοργής των δασκάλων, ατομικών πρωτοβουλιών και πρωτοτυπίας, προσφοράς και κόπου να μάθουν τα παιδιά της Ελλάδας γράμματα. Αλλά χωρίς καμμία απολύτως αρωγή από το υπουργείο Παιδείας, χωρίς καμμία ηθική ή υλική στήριξη, χωρίς καμμία κοινωνική αναγνώριση. Και οπωςδήποτε με τις τεράστιες παθογένειες του σχολικού κομματισμού, που προλειαίνει το έδαφος για μία «λαμπρή» καρριέρα καταληψιών και άλλων «αντιστασιακών» στο πανεπιστήμιο και μετά στις κομματικές επετηρίδες της μεταπολιτευτικής παρακμής.

Το νοσηρό αυτό σύμπλεγμα, όπως απέδειξε η αποτυχία οποιαςδήποτε, έστω και της πιο ανώδυνης και επιφανειακής μεταρρύθμισης, δεν επιδέχεται διορθώσεως αλλά συνολικής καταργήσεως. Η επανίδρυση του Ελληνικού Εκπαιδευτικού Συστήματος και η αναγέννηση του Δημόσιου Σχολείου αποτελεί όρο για την πολιτική αναγέννηση της χώρας, το ένα προϋποθέτει το άλλο. Και θα αποτελέσει επαναστατική πράξη μείζονος κλίμακας, που θα απελευθερώσει τις υγιείς δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας και θα καταστεί μοχλός συνολικής επανάκαμψης της Ελλάδας στο παγκόσμιο προσκήνιο.

ΜΗΜ

Δημοσιεύτηκε στη Νέα Πολιτική!

9/10/2016. 17ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ποντιακών Συλλόγων για την Εθνική Αυτογνωσία, με θέμα: «Ιστορικές και νομικές παράμετροι της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής»

on Sunday, 09 October 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει η Βασιλική Κουντουρόγιαννη, μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

9/10/2016. 17ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ποντιακών Συλλόγων για την Εθνική Αυτογνωσία, με θέμα: «Ιστορικές και νομικές παράμετροι της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής»

Στη σύγχρονη ιστορία η γενοκτονία των Ποντίων είναι ένα πραγματικό γεγονός που σοκάρει όχι μόνο για την βαναυσότητα αλλά και για τη μεθοδικότητα του.
Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων, με τα 220 σωματεία-μέλη της απ΄ όλη τη χώρα, φέτος πταγματοποιεί το 17ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ποντιακών Συλλόγων για την Εθνική Αυτογνωσία, με θέμα: «Ιστορικές και νομικές παράμετροι της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής», στο Ηράκλειο, σε συνδιοργάνωση με τα σωματεία-μέλη της, Εύξεινο Λέσχης  Ποντίων Νομού Ηρακλείου και το Σύλλογο Ποντίων Χανίων «η Ρωμανία».  Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων θα παρουσιάσει μια ιστορική πορεία 44 χρόνων, με συνεχή  δημιουργική παρουσία και ουσιαστική προσφορά σε Εθνικά, Ιστορικά, Πολιτιστικά και Κοινωνικά θέματα. 

Το Συνέδριο τελεί υπό την αιγίδα της Αρχιεπισκοπής Κρήτης, της Περιφέρειας Κρήτης και με την υποστήριξη του Δήμου Ηρακλείου,  από 4 έως 6 Νοεμβρίου 2016

ΜΝΗΜΕΣ
Η γενοκτονία των Ποντίων και Αρμενιών είχε δοθεί ως εντολή από το Νεοτουρκικό Κομιτάτο με την επωνυμία " Ένωση και Πρόοδος", το οποίο ιδρύθηκε το 1889, στο συνέδριο τους που έλαβε χώρα το έτος 1911 στη Θεσσαλονίκη. Η Μικρά Ασία έπρεπε να γίνει εξ' ολοκλήρου μωαμεθανική χώρα!  Η απόφαση αυτή καταδίκασε σε θάνατο διάφορες εθνότητες, αλλά το μεγάλύτερο μένος το βίωσαν οι Έλληνες του Πόντου στον υπέρτατο βαθμό. Μια απόφαση που εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και ολοκληρώθηκε από το Μουσταφά Κεμάλ (1919–1923). Οι διωγμοί εκδηλώθηκαν αρχικά με τη μορφή κρουσμάτων βίας, καταστροφών, απελάσεων και εκτοπισμών• πολύ γρήγορα όμως έγιναν πιο οργανωμένοι και εκτεταμένοι και στρέφονταν μαζικά πλέον κατά  Ελλήνων και Αρμενίων.
Η εξόντωση χωρίζεται σε 3 χρονικές περιόδους.
•Η πρώτη χρονική περίοδος ξεκινά από το 1908 και διήρκεσε μέχρι την έναρξη του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η άνοδος των Νεότουρκων, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και η είσοδος της Γερμανίας στο Οθωμανικό κράτος, δημιούργησαν τις συνθήκες για την έναρξη των διωγμών.
•Η δεύτερη χρονικά περίοδος ξεκίνησε το 1915, όταν οι συγκρούσεις του πρώτου παγκοσμίου πολέμου αναβάθμισαν την πολιτική της γενοκτονίας. Ο Αυστριακός Πρόξενος στην Τραπεζούντα υπολόγιζε, τον Ιανουάριο του 1918, σε 80.000-100.000 τους εκτοπισμένους Έλληνες του Πόντου, ενώ ελληνικές μαρτυρίες ανεβάζουν στις 233.000 τους νεκρούς και σε 85.000 όσους εκδιώχθηκαν στη Ρωσία.
•Τέλος η τρίτη περίοδος 1919-1924 αποτελεί την πιο ακραία και έντονη φάση της γενοκτονίας. 'Οταν μάλιστα η εδραίωση του Μουσταφά Κεμάλ στο Οθωμανικό εσωτερικό συμπίπτει με την δημιουργία της ΕΣΣΔ, την ελληνική παρουσία στην Ιωνία και την Ανατολική Θράκη, καθώς και την αλλαγή στους προσανατολισμούς στην εξωτερική πολιτική των μεγάλων Ευρωπαϊκών δυνάμεων. Είναι η στιγμή που το ζήτημα της ίδρυσης ανεξάρτητου Ποντιακού Κράτους αν και τέθηκε, συνάντησε την αντίθεση του Ελευθερίου Βενιζέλου και τη χρονική φάση που ο Μουσταφά Κεμάλ και ο Τοπάλ Οσμάν ένωσαν τις δυνάμεις τους.
Ο Θεοφάνης Μαλκίδης Λέκτωρ Πολιτικών Επιστημών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης σχετικά αναφέρει: "Στα μέσα του 19ου αιώνα ο Ελληνισμός του Πόντου ζούσε την περίοδο αναγέννησής του. Οικονομική, πολιτιστική, κοινωνική αναγέννηση, η οποία συνδυάστηκε με το γενικότερο περιβάλλον στο οθωμανικό κράτος ελευθερίας και απόδοσης δικαιωμάτων, μετά από τις πιέσεις των δυτικοευρωπαϊκών δυνάμεων και τις μεταρρυθμίσεις (Τανζιμάτ). Η οικονομική και κοινωνική ανάκαμψη του Ποντιακού Ελληνισμού τον 19ο αιώνα συνδυάστηκε επίσης με τη σημαντική δημογραφική άνοδο, η οποία έδινε και την κρίσιμη μάζα πληθυσμού για την επίτευξη μεγαλύτερης ελληνικής παρέμβασης στο χώρο.
Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ήταν 265.000 άτομα, το 1880 330.000, τα οποία κατοικούσαν κυρίως στα αστικά κέντρα. Στις αρχές του 20ου αιώνα ο Ποντιακός Ελληνισμός ο οποίος ζούσε στις περιοχές της Σινώπης, της Αμάσειας, της Τραπεζούντας, της Σαμψούντας, της Λαζικής, της Αργυρούπολης, της Σεβάστειας, της Τοκάτης, και της Νικόπολης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας αριθμούσε, σύμφωνα με υπολογισμούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των Οθωμανικών αρχών 600.000 άτομα περίπου. Την ίδια περίοδο στη νότια Ρωσία, στην περιοχή του Καυκάσου, κατοικούσαν περίπου 150.000 Πόντιοι, που είχαν μετοικίσει εκεί μετά την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και το τέλος της Αυτοκρατορίας των Κομνηνών. Η εμφάνιση του κινήματος των Νεότουρκων το 1908 αποτέλεσε μία (ψευδεπίγραφη όπως αποδείχτηκε) κίνηση απόδοσης δικαιωμάτων στις μη μουσουλμανικές μειονοτήτες, η οποία σύντομα μετατράπηκε σε οργανωμένη ομάδα δίωξης κάθε τι χριστιανικού. Αρμένιοι και Έλληνες ήταν οι συγκεκριμένοι στόχοι. Οι πρώτοι άρχισαν να εκδιώκονται και να δολοφονούνται μαζικά από το 1915, οι δεύτεροι ένα χρόνο αργότερα.
Για την επικράτηση του κεμαλισμού χρησιμοποιήθηκαν διάφορα μέσα. Στρατιωτικά, πολιτικά, «θεσμικά». Τα τελευταία συγκεκριμενοποιήθηκαν με τα «δικαστήρια ανεξαρτησίας», στην Αμάσεια, όπου η δικαστική διαδικασία ήταν συνοπτική. Mετά την απολογία, ανακοίνωναν στους προγραφέντες την απόφαση του δικαστηρίου ο απαγχονισμός, με την οποία βρήκε το θάνατο η θρησκευτική, πνευματική και πολιτική ηγεσία του Πόντου. Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου συζητήθηκε στις 7 Nοεμβρίου 1921 στη Bουλή των κοινοτήτων της Mεγάλης Bρετανίας, όπου ο βουλευτής T. P. O' Connor ρώτησε τον υφυπουργό Eξωτερικών Harmsworth ποιες ενέργειες έγιναν για τον απαγχονισμό των 67 Eλλήνων και 3 Aρμενίων από τους κεμαλικούς, αλλά και για τις βιαιοπραγίες και τις εκτοπίσεις των γυναικοπαίδων;

Στις 20 Νοεμβρίου 1921, με την πρωτοβουλία φιλελλήνων βουλευτών και γερουσιαστών έγινε στη Nέα Yόρκη συλλαλητήριο για τις σφαγές των Ελλήνων του Πόντου, από το οποίο προέκυψε επιτροπή η οποία «μετέβη εις Oυασιγκτώνα διά να επιδώση αυτοπροσώπως το ψήφισμα εις τον κ. Xάρδιγκ, προβή δε και εις άλλας ενεργείας». Το ψήφισμα, που παραδόθηκε στον πρόεδρο των ΗΠΑ, σε πολλά μέλη του Kοινοβουλίου αλλά και σε άλλες εξέχουσες προσωπικότητες περιέγραφε την κατάσταση στον Πόντο και ζητούσε την αμερικανική κυβέρνηση να επέμβει, για να σταματήσει η γενοκτονία.
Tο θέμα των αγριοτήτων σε βάρος των Eλλήνων του Πόντου συζητήθηκε διεξοδικά και στη συνεδρίαση της Γερουσίας, στις 22 Δεκεμβρίου 1921 και ο Γερουσιαστής Hon. William H. King, αφού ανέπτυξε το θέμα του αφανισμού των Eλλήνων του Πόντου, κατέθεσε στο προεδρείο την εισήγησή του και με ντοκουμέντα απέδειξε ότι στόχος τόσο των Nεότουρκων όσο και των Kεμαλικών ήταν η τουρκοποίηση της Mικράς Aσίας, η εκδίωξη όλων των μη μουσουλμανικών εθνοτήτων.

Η Ethel Thompson από τη Bοστώνη της Mασσαχουσέτης, η οποία εργάστηκε στην Aμερικανική Eπιτροπή Περιθάλψεως από τον Αύγουστο του 1921 ως τον Ιούνιο του 1922, όταν επέστρεψε, αφού πρώτα παραιτήθηκε από τη θέση της έδωσε στη δημοσιότητα, στην εφημερίδα «Daily Telegraph», και αργότερα σε διάφορους ανθρωπιστικούς οργανισμούς την έκθεση που συνέταξε για τις κεμαλικές βαρβαρότητες».

Τα γεγονότα απασχόλησαν και πολλούς Τούρκους επίσημους. Η έκθεση του Δζεμάλ Nουζχέτ, νομικού συμβούλου του φρουραρχείου της Kωνσταντινούπολης και προέδρου της Eξεταστικής Eπιτροπής αναφέρει ότι «το παρά τα παράλια του Eυξ. Πόντου Eλληνικόν στοιχείον, ως εργατικόν και κατέχον το εμπόριον εις χείρας του και πλούσιον, ετύγχανε ο σπουδαιότερος παράγων της περιφερείας αύτης. O M. Kεμάλ προς διατήρησιν των τσετών έπρεπε όπως ετοιμάση έδαφος δράσεως δι’ αυτάς και ως τοιούτον εύρε το της περιφερείας του Πόντου· αι γενικαί σφαγαί, αι αρπαγαί και εξοντώσεις εις την περιφέρειαν ταύτην ήρχισαν από τον Φεβρουάριον και διήρκησαν μέχρι του Aυγούστου· αι σφαγαί αύται και εκτοπισμοί εξετελέσθησαν ημιεπισήμως τη συμμετοχή και στρατιωτικών και πολιτικών υπαλλήλων· επειδή δε η περιφέρεια αύτη ήτο πολύ εκτενής και πλουσία, εις την καταστροφήν της έλαβον μέρος άτομα εξ όλων των τάξεων. Aι εξ χιλιάδες των Eλλ. κατοίκων της Πάφρας αποκλεισθείσαι εντός των εκκλησιών του Σλαμαλίκ, του Σουλού Δερέ, της Παναγίας και του Γκιοκτσέ Σου παρεδόθησαν εις το πυρ, και εντός αυτών εκάησαν όλοι: γέροντες, άνδρες, γυναίκες και παιδία· ουδείς εσώθη. Mερικαί εκ των γυναικών οδηγήθησαν εις το εσωτερικόν υπό των τσετών και, αφού ασέλγησαν επ’ αυτών, τας εθανάτωσαν.Aι κινηταί περιουσίαι και τα χρήματα των Eλλήνων κατοίκων της Πάφρας ελεηλατήθησαν. Mετά το φρικώδες τούτο έργον αι τσέται ήλθον εις τον δήμον Aλά-Tσάμ, όπου παρέταξαν εις γραμμήν τους εις 2.500 χριστιανούς κατοίκους, και παρασύραντες αυτούς εις τους πρόποδας των ορέων, τους εθανάτωσαν όλους. Eκ των 25.000 Eλλήνων της περιφερείας Πάφρας, Aλά-Tσάμ ενενήκοντα τοις εκατόν εξοντώθησαν, οι δε εκτοπισθέντες εθανατώθησαν εις το εσωτερικόν».
Στη συνεδρίαση της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης της 8ης/21ης Mαΐου 1922, ο Iσμέτ πασάς παραδέχτηκε ότι με κυβερνητική εντολή σφαγιάστηκε ο ελληνισμός του Πόντου αναφέροντας τα εξής: «Kύριοι, Σας έχουν ειδοποιήσει ότι εσχηματίσθη μια επιτροπή από Aμερικανούς κατ' απαίτησιν του Bεκήλ Πατρίκη Προύσαλη να ενεργήσουν ανακρίσεις διά τας σφαγάς του Πόντου.- H Σφαγή των Γκιαούρηδων έγινε, όταν οι Pωμαίοι εσήκωσαν επανάστασιν, έσφαξαν πολλούς Tούρκους, ατίμασαν τες χανούμισες έκαμαν γιάγμα τας περιουσίας των, τότε μόνον έδωσεν διαταγήν το Kέντρον εις τον διοικητήν, ως και τον Tοπάλ Oσμάν Aγά να βάλουν σφαγήν…». Ο βουλευτής της Σινώπης Xακκί Xαμή μπέης, τόνιζε ότι «το πρόσωπό μας θα είναι αιώνια κηλιδωμένο εξαιτίας των εκτοπίσεων. Εάν οι εκτοπισμοί γίνονται προκειμένου να δολοφονηθούν ανθρώπινες ψυχές, τότε κύριοι αυτό είναι άκρως αποτρόπαιο ζήτημα. Mας κηλιδώνει ενώπιον του σύμπαντος κόσμου. Γιατί τότε η κυβέρνηση δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της... Tα είδα με τα δικά μου μάτια. Έχουν γίνει τέτοιες κακότητες, κύριοι, ώστε οι κακότητες που διαπράττουν σήμερα οι υπάλληλοί μας, δεν τις διαπράττουν ούτε οι Άγγλοι...».
Ενώ ο αρθρογράφος της εφημερίδας Daily Telegraph, σχολιάζοντας τους διωγμούς του ελληνικού πληθυσμού της Mικράς Ασίας στην Τραπεζούντα το 1919, γράφει ότι «οι τωρινοί εκτοπισμοί και οι σφαγές στη Mικρά Ασία είναι χωρίς προηγούμενο στην τουρκική ιστορία. Ξεπερνούν σε σημασία αυτές της εποχής του Gladston και ακόμη και αυτές που πραγματοποιήθηκαν το 1915... Οι συμμορίες των Εθνικών Οργανώσεων συσπειρώνοντας σε κάθε χωριό τους φανατικούς μουσουλμάνους κατοίκους πολιορκούσαν τα ειρηνικά ελληνικά χωριά και μαζί με τον αφανισμό των κατοίκων, εξαφάνιζαν από το πρόσωπο της γης και την ύπαρξη των κτισμάτων του χωριού. H τρομοκρατία ξεπέρασε κάθε όριο. Οι συμμορίες λυμαίνονταν τις περιοχές του Πόντου. Δηλητηρίαζαν τους πάντες και τα πάντα και διατυμπάνιζαν ότι, αν οι όροι της Ειρήνης δεν ήταν ικανοποιητικοί τότε η γενική καταστροφή θα ήταν πραγματικότητα. Mαζί με τις οργανωμένες κεμαλικές ομάδες συνυπεύθυνος στον ξεσηκωμό του λαού ήταν και ο οθωμανικός τύπος, «ο αίτιος όλων των δεινών, πασών των συμφορών, ο ωθήσας την ατυχή χώραν εις το χείλος του τάφου, ο βυθίσας εις την άβυσσον το κράτος».
Μετά την λήξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και τη διεθνή τάση για αυτοδιάθεση των λαών, ο Εύξεινος Πόντος αποτελεί το χώρο δημιουργίας νέων κρατών, επέκτασης και αντιπαράθεσης μεταξύ των εμπλεκομένων χωρών στην παγκόσμια σύρραξη, εμφάνισης πολιτικών και εθνικών κινημάτων. Τότε εξέχοντες Πόντιοι, ο Κ. Κωνσταντινίδης στη Μασσαλία, ο Β. Ιωαννίδης και ο Θ. Θεοφυλάκτου στο Βατούμι, ο Ι. Πασσαλίδης από το Σοχούμι, ο Λ. Ιασωνίδης, ο Φ. Κτενίδης στο Κρασνοντάρ και οι μητροπολίτες Τραπεζούντας Χρύσανθος και Αμάσειας Γερμανός, προώθησαν την ιδέα της δημιουργίας Ανεξάρτητης Δημοκρατίας του Πόντου. Με υπομνήματα και παραστάσεις προς τους εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων πρότειναν τη δημιουργία ανεξάρτητης κρατικής οντότητας, σχέδιο όμως που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!
Η τρομοκρατία, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, οι κρεμάλες, οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι δολοφονίες ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους, με οικογένειες που διαλύθηκαν ή ως μέσο αυτοάμυνας να αναλάβουν αντιστασιακή δράση εναντίον του οργανωμένου σχεδίου εξόντωσης. Έχει γίνει πλέον σήμερα αντιληπτό ότι τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το ποντιακό αντάρτικο.

Τον επίλογο της ποντιακής γενοκτονίας αποτελεί ο ξεριζωμός των επιζώντων.
Έρχονται στην Ελλάδα και τα τελευταία υπολείμματα της «εν ροή γενοκτονίας» όπως ονομάστηκε.

φωτογραφία: nikosxeiladakis.gr και www.makeleio.gr Παναγία Σουμελά Τραπεζούντα
Πληροφορίες για το συνέδρειο: Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΟΥΝΤΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗ

8/10/2016. Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων στο Φεστιβάλ Επιστημών της Ρωσίας

on Saturday, 08 October 2016. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Επιμέλεια Βασιλική Κουντουρόγιαννη, μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

8/10/2016. Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων στο Φεστιβάλ Επιστημών της Ρωσίας

Μια καλαίσθητη, πρωτότυπη όσο και ενδιαφέρουσα έκθεση με θέμα τον Μηχανικό Κόσμο, που ήταν ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων, και την ιστορία της Ελληνικής Αστρονομίας, Αστροφυσικής και Φυσικής, παρουσιάζεται στο Φεστιβάλ Επιστημών της Ρωσίας στη Μόσχα, που περιλαμβάνει πολλά διαδραστικά εκθέματα, πίνακες, φιλμ κ.α.

Ο Καθηγητής Ξενοφών Διον. Μουσάς του Τομέα Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής του Τμήματος Φυσικής της Σχολής Θετικών Επιστημών συμμετέχει στο Φεστιβάλ Επιστημών της Ρωσίας, 7 με 9 Οκτωβρίου, στο φημισμένο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας Λομονόσωβ εκπροσωπώντας την Ελλάδα, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ) και την Περιφέρεια Αττικής με μια διαδραστική έκθεση με πίνακες, προσομοιώσεις, τρισδιάστατες φωτογραφίες, σχετικά φιλμ και μπρούτζινο μοντέλο του Διονύση Κριάρη.

Ο κ. Μουσάς θα χαιρετίσει κατά την έναρξη του Φεστιβάλ εκ μέρους της Ελλάδας και του ΕΚΠΑ, σήμερα, Παρασκευή 7 Οκτωβρίου, στις 6 το απόγευμα, στην τελετή έναρξης του Φεστιβάλ, που θα γίνει στο μεγάλο Αμφιθέατρο της Κύριας Βιβλιοθήκης στην οδό Λομονόσωβ 27, στη Μόσχα.

Read more: http://www.multi-news.gr/naftemporiki-michanismos-ton-antikithiron-sto-festival-epistimon-tis-rosias/#ixzz4MSoyFsaI

<<  2 3 4 5 6 [78 9 10 11  >>