Πολεμική Βιομηχανία - Ναυπηγεία - Τεχνολογία

16/12/2016. Εμπλοκή της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας στο Πρόγραμμα Εκσυγχρονισμού των F-16 της ΠΑ μέσω Βιομηχανικών Συνεργασιών

on Friday, 16 December 2016. Posted in Πολεμική Βιομηχανία - Ναυπηγεία - Τεχνολογία

Γράφει ο Αντιπτέραρχος ε.α (Μ) Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος ΕΔ Γ’ Κλάδου ΓΕΑ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

16/12/2016. Εμπλοκή της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας στο Πρόγραμμα Εκσυγχρονισμού των F-16 της ΠΑ μέσω Βιομηχανικών Συνεργασιών

ΓΕΝΙΚΑ

Η ΠΑ διαθέτει στο οπλοστάσιό της μοντέρνα οπλικά συστήματα Αεροσκαφών και συστημάτων εδάφους RADAR – Πυραυλικών , η υποστήριξη των οποίων εξασφαλίζεται κυρίως από φορείς εξωτερικού και μερικώς από εργοστασιακούς φορείς της χώρας.

Η εξασφάλιση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητας των οπλικών συστημάτων στα επίπεδα, που προβλέπουν τα επιχειρησιακά σχέδια της ΠΑ καθώς και η σύγχρονη τεχνολογία (State of The Art) που αυτά ενσωματώνουν, επιβάλουν την άμεση λήψη μέτρων αναδιοργάνωσης της μέχρι σήμερα ακολουθούμενης πρακτικής, σε όλη την αλυσίδα της ολοκληρωμένης Τεχνικής και Εφοδιαστικής τους υποστήριξης (Integrated Logistics Support – ILS), με στόχο την επαύξηση της αποτελεσματικότητας και των δεικτών διαθεσιμότητας των οπλικών της συστημάτων με το χαμηλότερο δυνατό κόστος και τη μέγιστη δυνατή εμπλοκή της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, στοχεύοντας παράλληλα στην ασφάλεια του εφοδιασμού (security of supply).

ΕΔΩ! η συνέχεια του ενδιαφέροντος άρθρου!

2015-06-23. Η Ρωσία προτείνει τη συμπαραγωγή Καλάσνικοφ! *

on Tuesday, 23 June 2015. Posted in Πολεμική Βιομηχανία - Ναυπηγεία - Τεχνολογία

Γράφει ο Ιωάννης Κολομβάκης, Ταξχος ε.α., Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

2015-06-23. Η Ρωσία προτείνει τη συμπαραγωγή Καλάσνικοφ! *

Τα ΕΑΣ έχουν δηλώσει ήδη ότι μπορούν να τα βγάλουν πέρα, το μόνο που απομένει είναι η πολιτική βούληση για να ξεπεραστούν η γκρίνια και η δυσαρέσκεια των απανταχού «συμμάχων» και «φίλων.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

 

2015-11-11. Βιομηχανικές Συνεργασίες με Εγχώρια Αμυντική Βιομηχανία Θεσμικό Πλαίσιο και Βιομηχανικό Αντικείμενο

on Wednesday, 11 November 2015. Posted in Πολεμική Βιομηχανία - Ναυπηγεία - Τεχνολογία

Γράφει ο Γιαννιτσόπουλος Θεόδωρος, Αντιπτέραρχος ε.α. Επίτιμος Διευθυντής Γ' Κλάδου ΓΕΑ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

2015-11-11. Βιομηχανικές Συνεργασίες με Εγχώρια Αμυντική Βιομηχανία Θεσμικό Πλαίσιο και Βιομηχανικό Αντικείμενο

Μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, η νέα Ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας έχει διατυπώσει δημοσίως την πολιτική βούληση για την ενεργοποίηση σημαντικών προγραμμάτων εκσυγχρονισμού και αναβάθμισης οπλικών συστημάτων, σε συνδυασμό με την ουσιαστική συμμετοχή σε αυτά της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.
Οι στόχοι της συγκεκριμένης προσέγγισης είναι προφανείς και αξιέπαινοι όπως, κάλυψη των επιχειρησιακών αναγκών και ενίσχυση των βιομηχανικών υποδομών υποστήριξης των Ενόπλων Δυνάμεων, ανασυγκρότηση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, πολλαπλά οφέλη τόσο για την Εθνική Άμυνα, όσο και για την Οικονομία και Απασχόληση της χώρας.
Για την επιτυχή ολοκλήρωση του εγχειρήματος που περιγράψαμε, δυστυχώς δεν φτάνουν μόνο οι καλές προθέσεις του ΥΠΕΘΑ, εάν δεν εξασφαλισθούν εκ των προτέρων δύο σημαντικές προϋποθέσεις, οι οποίες φαίνεται ότι απουσιάζουν κατά το χρόνο σύνταξης του παρόντος άρθρου:
Πρώτον, το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο υλοποίησης των σχετικών συμβάσεων προκειμένου να εξασφαλισθεί με σαφή τρόπο το Δημόσιο Συμφέρον και οι στοχεύσεις του ΥΠΕΘΑ και δεύτερον, η ενδελεχής προετοιμασία και οι μελέτες των Επιτελείων και του ΥΠΕΘΑ για το τεχνικό και βιομηχανικό αντικείμενο των προγραμμάτων.
Σχετικά με το θεσμικό πλαίσιο, η υλοποίηση των προγραμμάτων αναμένεται να πραγματοποιηθεί μέσω Διακρατικών Συμφωνιών, συμβάσεων με Διεθνείς Οργανισμούς ή ακόμα και με την επίκληση του Άρθρου 346 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για λόγους προστασίας ουσιωδών συμφερόντων ασφαλείας της χώρας, εκτός του πλαισίου και των περιορισμών του ισχύοντος Ν.3978/2011 στα θέματα Βιομηχανικών Συνεργασιών. Στο συγκεκριμένο θέμα, δυστυχώς επισημαίνεται το κενό, που στην ουσία υπάρχει στην νομοθεσία μετά την κατάργηση των Αντισταθμιστικών Ωφελημάτων, όσον αφορά στο περιεχόμενο και τις προϋποθέσεις Βιομηχανικών Συνεργασιών αλλοδαπών εταιρειών με τις Αμυντικές Βιομηχανίες της χώρας.
Απαιτείται επομένως άμεσα η θέσπιση του σχετικού νομοθετικού πλαισίου-Κατευθυντήριων Οδηγιών, που θα είναι συμβατό με το Κοινοτικό και Εθνικό Δίκαιο και θα ορίζει το ύψος, το αντικείμενο, τις διαφανείς διαδικασίες και τις νομικές δεσμεύσεις των Βιομηχανικών Συνεργασιών, όπως έχει ήδη πραγματοποιηθεί ή βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία θέσπισης σε σειρά Ευρωπαϊκών χωρών (Δανία, Πολωνία, Ολλανδία κλπ.).
Εξίσου σημαντικός είναι και ο προσδιορισμός ουσιαστικού τεχνικού και βιομηχανικού αντικειμένου των Βιομηχανικών Συνεργασιών. Νωπές είναι οι εμπειρίες από αμαρτωλές συμβάσεις ΑΩ ύψους δεκάδων ή και εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρώ, οι οποίες στην πραγματικότητα αφορούσαν «έργο» εικονικού αντικειμένου και παρήγαγαν ελάχιστη βιομηχανική και τεχνολογική εγχώρια προστιθέμενη αξία.
Σήμερα παρουσιάζεται η χρυσή ευκαιρία με την διακηρυχθείσα πολιτική βούληση του ΥΠΕΘΑ να αξιοποιηθεί επιτέλους θετικά για τη χώρα το διαθέσιμο θεσμικό οπλοστάσιο, και με την κατάλληλη προετοιμασία της Ελληνικής πλευράς να αναβαθμισθεί ουσιαστικά το αντικείμενο των Βιομηχανικών Συνεργασιών.
Για την επίτευξη των ανωτέρω στόχων είναι αναγκαία η λήψη συγκεκριμένων μέτρων από την αρχική φάση επεξεργασίας των εν λόγω προγραμμάτων, όπως είναι η εκπόνηση από τα Επιτελεία των ειδικών μελετών-προτάσεων του Ν.3883/2010, Άρθρο 75 «…για την Ασφάλεια Εφοδιασμού, με βάση τις υπάρχουσες και άμεσα διαθέσιμες στην Ελλάδα δυνατότητες παραγωγής, συμπαραγωγής και υποστήριξης», οι οποίες θα περιλαμβάνουν την καταγραφή των κρίσιμων υποσυστημάτων και απαρτίων, χρόνους απόκρισης για την υποστήριξη συστημάτων και την κάλυψη αυξημένων αναγκών, απαιτήσεις για υποδομές βιομηχανικής και LOGISTICS υποστήριξης εντός της επικράτειας, καθώς και εξασφάλιση της απαραίτητης τεχνικής
τεκμηρίωσης και ειδικών μέσων.
Τα πορίσματα των ανωτέρω μελετών, με παράλληλη αξιοποίηση των προβλέψεων του Ν.3978/2011, Άρθρα 3, 4, 29 και 33 για την Εθνική Αμυντική Βιομηχανική Στρατηγική, την Εν Συνεχεία Υποστήριξη, καθώς και την Ασφάλεια Εφοδιασμού και Πληροφοριών των Ενόπλων Δυνάμεων επιβάλλεται να ενσωματωθούν στους Ειδικούς Όρους των απαιτήσεων για Βιομηχανική Συνεργασία μεταξύ αλλοδαπών αναδόχων και εγχωρίων αμυντικών βιομηχανιών κάθε νέου προγράμματος, αναβαθμίζοντας ουσιαστικά το βιομηχανικό και τεχνολογικό τους αντικείμενο.
Εν κατακλείδι, η εξασφάλιση των προϋποθέσεων που περιγράψαμε και η αξιοποίησή τους με αξιοκρατικά κριτήρια από το σύνολο της αμυντικής βιομηχανίας, τόσο της κρατικής, όσο και της ιδιωτικής, θα δώσει τη δυνατότητα να εξυπηρετηθούν ταυτόχρονα πολλαπλοί εθνικοί στόχοι στον τομέα της Άμυνας και της Οικονομίας. Η ευκαιρία είναι μοναδική, ειδικά στη σημερινή δύσκολη συγκυρία.

2016-01-23. Σχέδιο Εθνικής Αμυντικής Βιομηχανικής Στρατηγικής

on Saturday, 23 January 2016. Posted in Πολεμική Βιομηχανία - Ναυπηγεία - Τεχνολογία

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

2016-01-23. Σχέδιο Εθνικής Αμυντικής Βιομηχανικής Στρατηγικής

Το ΥΕΘΑ επεξεργάζεται και συντάσσει το θεσμικό κείμενο ' Εθνική Αμυντική Βιομηχανική Στρατηγική (ΕΑΒΣ' το οποίο ευρίσκεται σε μια κατάσταση άτυπης διαβούλευσης μέχρι την 31/1/2016.

Είναι καλοδεχούμενα τα  εποικοδομητικά σχόλια και προτάσεις βελτίωσης συνδράμοντας έτσι στη διαμόρφωση του θεσμικού κειμένου της ΕΑΒΣ.

Κατεβάστε ΕΔΩ! το κείμενο της ΕΑΒΣ!

BESA, By Lt. Col. (res.) Dr. Raphael Ofek: Lockheed Martin’s Compact Fusion Reactor

on Monday, 30 July 2018. Posted in Πολεμική Βιομηχανία - Ναυπηγεία - Τεχνολογία



 BESA Center Perspectives Paper No. 909, July 29, 2018

EXECUTIVE SUMMARY: Lockheed Martin recently registered a patent on a revolutionary design of a Compact Fusion Reactor (CFR), a mobile device small enough to be mounted on a truck. One version is designed to produce 100 megawatts, enough to power a city of 100,000 people. The CFR, which provides clean energy without producing radioactive waste, has both civil and military applications. In principle, it can be installed on large aircraft carriers, submarines, large transport planes, and probably also fighter jets and large drones. If Lockheed Martin’s hopes are realized, the fear of global energy scarcity will become a thing of the past, and mankind will have the benefit of an environment unsullied by energy pollution.

On February 15, Lockheed Martin, the American advanced technologies consortium, obtained a patent on a revolutionary design for a Compact Fusion Reactor (CFR), a mobile device that can be mounted on trucks as well as aircrafts and ships.

Development of the CFR started in 2010 in Palmdale, California. Apparently the project is advancing faster than expected, since at that time, Dr. Thomas McGuire, the project’s head, declared that the goal was to have a working device in five years and a commercial production reactor design within ten.

Two CFR prototypes were introduced by Lockheed Martin on December 25, 2017. The first is the T4B, which is two meters long, one meter in diameter, and about 20 tons in weight. The T4B can produce one megawatt of energy. The second prototype, the TX, is 18 meters long, seven meters in diameter, and about 2,000 tons in weight. The TX can produce 200 megawatts of energy. However, Lockheed Martin believes the TX’s weight can be reduced to 200 tons.

Fusion is a thermonuclear process in which the nuclei of hydrogen atoms join together and release a vast quantity of energy. The sun is essentially a very powerful thermonuclear reactor in which fusion reactions occur due to extremely high temperature and pressure conditions induced on the hydrogen nuclei – conditions that overcome electrostatic repulsion between the protons inside those nuclei.

On earth, artificial fusion is possible only between deuterium and tritium, the heavier isotopes of hydrogen (D-T fusion). Deuterium, whose nucleus contains one proton and one neutron, is quite abundant on earth – it is found in one out of every 6,700 hydrogen atoms in water, and is radioactively stable. However, tritium, whose nucleus contains one proton and two neutrons, is radioactive, with a half-life of 12.3 years. There is no natural tritium to be found on earth, but it can be produced by irradiating lithium with neutrons (tritium breeding).

Mankind succeeded in harnessing nuclear fusion for destructive purposes when it developed a thermonuclear weapon, also called a hydrogen bomb. Hydrogen bombs can be hundreds or even thousands of times more powerful than nuclear fission bombs like those dropped on Japan in WWII, since the energy released by fusion is infinitely more vast than in fission of heavy nuclei like uranium and plutonium.

In addition to the scale of power released by fusion, this process has advantages over fission as a source of energy production. First, it is easy to distill deuterium from the inexhaustible amount of seawater – unlike the uranium needed for fission, which is less abundant and the extraction of which is complex. Also, lithium metal is relatively abundant in earth and in seawater. Lastly, helium, which is produced during fusion, is not radioactive, in contrast to the radioactive waste produced during nuclear fission. Nuclear waste has a long lifespan and requires special operations for its management, disposal, and burial.

There was a swift transition from the use of nuclear fission to produce devastating weapons during WWII to its use for civilian applications. In the first half of the 1950s, nuclear fission was being used in electrical reactors. However, the shift from military to civilian use was much slower for fusion. Though the first test of an explosive thermonuclear device by the US was conducted on November 1, 1952, the effort to harness fusion for development of an electricity-producing thermonuclear reactor has not borne fruit – until now.

This was not for lack of trying. For years, billions were invested around the world in studies attempting to enable the controlled release of thermonuclear energy. The motivation to implement nuclear fusion in electricity production stemmed not only from the tremendous amount of energy that can be produced in the fusion process, but also from the fact that that energy would be clean, without any of the by-products of long-lived radioactive waste.

This field started in the 1950s with Soviet physicists Igor Tamm and Andrei Sakharov, who invented a toroidal-shaped thermonuclear device called the Tokamak. The device is a three-dimensional concentric ring containing very hot plasma of deuterium and tritium nuclei confined by powerful magnetic fields. The first Tokamak became operational in 1958, but it has not yet matured to technological and commercial feasibility.

The prototypes of commercial Tokamak reactors developed in the Western world, particularly in the US, either produced less energy than they needed to heat the plasma to the desired temperature, or suffered from instability problems. They have all failed to live up to expectations despite huge investments. The JET (Joint European Torus), built in Britain, cost half a billion dollars through the end of 2014. The TFTR (Tokamak Fusion Test Reactor), built in the US, cost an unknown number of billions of dollars. The ITER (International Thermonuclear Experimental Reactor), built in France, is expected to go into operation in 2025. The cost of the ITER is estimated at $22-50 billion. Through June 2015, $14 billion had been invested in it.

In addition to the Tokamak, there were designs based on other processes to harness fusion for producing electricity, but they too were unsuccessful. In the 1980s, an Israeli company investigated the possibility of establishing a fusion reactor in the Negev to generate electricity, but the project was not feasible. (Readers interested in fusion reactors are welcome to read the author’s doctoral dissertation, “Interactions of D-T neutrons in graphite and lithium blankets of fusion reactors: measurements and calculations”, Ben-Gurion University of the Negev, May 1986.)

Following registration of the CFR patent by Lockheed Martin, Dr. McGuire was interviewed on “The War Zone” website. He explained that the toroidal geometry implemented in a Tokamak device limits the intensity of the magnetic pressure that can be applied to D-T plasma. The analogy would be bicycle tires that burst when overinflated. Lockheed Martin’s breakthrough stems from its device’s much more complicated geometry. It consists of a plasma cell and superconducting magnetic fields applied to the plasma, which enables a very high process efficiency. As McGuire put it, “Instead of a bike tire expanding into the air, we have something more like a tube that expands into an ever-stronger wall.” He added that the system is regulated by a self-tuning feedback mechanism whereby the farther out the plasma goes, the stronger the magnetic field pushes back to contain it.

As of yet, there is no published information on the economic aspects of the CFR: the amount Lockheed Martin invested in the project, the assessed price of the different CFR models, or their operating costs. However, based on the information the company has released, it seems the amounts are quite low.

Furthermore, according to the released information, Lockheed Martin’s reactor concept is supposed to be multipurpose, with many civil applications:

  • a 100 MW CFR, which can be installed onto a truck, can provide electricity to a town with a population of 80,000-100,000. Lockheed Martin estimates that it would require approximately 12 kg of D-T fuel to refuel the reactor for a year;
  • the CFR could provide energy in unlimited quantities and at low cost to remote areas of developing countries;
  • the CFR could be used in seawater desalination and water purification at reduced rates. The company estimates that desalination costs would be reduced by 60%;
  • the CFR could be installed on ships, which would allow them to sail across the seas to unrestricted ranges;
  • the CFR could be installed on civilian or military transport aircrafts such as the C-5 Galaxy of the US Air Force, which would allow unlimited range and incomparable durability using hydrogen fuel in the amount of only a few bottles a year; and
  • it can accelerate the development of space flights to great distances.

Moreover, according to the published information, the CFR may have significant military applications:

  • the CFR’s installation on submarines can enable them to cruise far below sea level. The CFR’s dimensions and weight will be significantly lower than those of the enriched uranium-fueled reactors installed on today’s nuclear submarines. It would thus reduce the risk of exposure to nuclear radiation on those submarines;
  • it will be possible to power a Nimitz-class aircraft carrier with a 100 MW CFR to lengthen its stay at sea;
  • as mentioned, equipping military transport aircraft with CFR would allow them to stay in the air much longer and fly much farther. It would thus enable the quick moving of military forces to areas of tension throughout the world;
  • Lockheed Martin is considering, among other things, installing CFRs on fighter jets. This would mean that shoot-downs or accidents would not result in any exposure to nuclear radiation; and
  • it will be possible to put a CFR on a drone to enable it to stay aloft and patrol indefinitely.

If Lockheed Martin’s hopes about its CFR are realized, the fear of catastrophic global energy depletion will become a thing of the past, and mankind will enjoy an environment without energy pollution.

View PDF

Lt. Col. (res.) Dr. Raphael Ofek, a BESA Center Research Associate, is an expert in the field of nuclear physics and technology who served as a senior analyst in the Israeli intelligence community.

Lt. Col. (res.) Dr. Raphael Ofek
Lt. Col. (res.) Dr. Raphael Ofek
 

Επιμέλεια: Αντισμήναρχος (Μ) Κωνσταντίνος Ζηκίδης - Αναδημοσίευση από το Army Recognition: Turkey uses laser weapon technology to shoot down Chinese UAV Wing Loong II in Libya

on Tuesday, 20 August 2019. Posted in Πολεμική Βιομηχανία - Ναυπηγεία - Τεχνολογία

Αν και είδηση περί της φημολογούμενης κατάρριψης UAV από σύστημα laser τουρκικής σχεδίασης και κατασκευής δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται μέχρι στιγμής και παρά την μάλλον φιλοτουρκική στάση του αρθρογράφου (και της ιστοσελίδας, εν γένει), μπορούμε να εξάγουμε τα ακόλουθα συμπεράσματα:
- Πριν εμείς αντιληφθούμε τη σημασία των UAV και ιδίως των UCAV (παρά το γεγονός ότι υπάρχουν ήδη κάποιες εγχώριες προτάσεις που θα μπορούσαν να υποστηριχθούν και να εξελιχθούν), οι σύμμαχοι εξ Ανατολών παρουσιάζουν παγκόσμια πρωτοπορία στην αναχαίτισή τους. Πέραν των UAV/UCAV που έχουν ήδη αναπτύξει...
- Η σημασία της είδησης δεν έγκειται μόνο στην κατασκευή ενός όπλου laser με δυνατότητα εκπομπής μεγάλης ισχύος (50 kW) και διάρκειας (χωρίς μεγάλες διακοπές για την άντληση ισχύος) αλλά και στο οπτοηλεκτρονικό σύστημα εγκλωβισμού και ελέγχου της δέσμης (που "κλειδώνει" τον στόχο, επιλέγει ένα ευαίσθητο σημείο του και διατηρεί την δέσμη πάνω σε αυτό έως την καταστροφή του στόχου), καθώς και στο τεθωρακισμένο όχημα, επίσης τουρκικής σχεδίασης και κατασκευής.
- Τίποτα δεν γίνεται από την μία μέρα στην άλλη. Σημαντικά αποτελέσματα προκύπτουν μετά από πολλά χρόνια συντεταγμένης έρευνας και ανάπτυξης, με κατάλληλη καθοδήγηση και σοβαρή χρηματοδότηση. Μετά όμως από μία τέτοια συντονισμένη προσπάθεια, μπορείς να ξεπεράσεις ακόμα και τις Υπερδυνάμεις έστω και σε κάποιον συγκεκριμένο-περιορισμένο τομέα.
- Για να μην ανοίξουμε την κουβέντα περί θέσεων εργασίας υψηλού επιπέδου, καθώς και περί δυνατοτήτων εξαγωγών των συστημάτων που εξέλιξαν, με ανάλογο κέρδος για τις εμπλεκόμενες εταιρείες και κατ' επέκτασιν για το κράτος (μέσω φορολογίας)... 
Ας ελπίσουμε ότι η Παναγία, την Κοίμηση της οποίας πρόκειται να εορτάσουμε, θα μας δώσει φώτιση, πριν είναι πολύ αργά...
Χρόνια πολλά σε όλους.
Αντισμήναρχος (Μ) Κωνσταντίνος Ζηκίδης

Turkey uses laser weapon technology to shoot down Chinese UAV Wing Loong II in Libya
weapons defence industry military technology UK

Really important news often goes unnoticed. They occur, no one notices them, but the events mentioned in this news often have consequences that later, having developed to a large scale, make observers gasp - and it’s good, if only out of surprise. Alexander Timokhin explains.

On August 4, 2019, one of these events occurred, mentioned in such news, but not noticed by anyone. For the first time, a combat vehicle armed with a combat laser destroyed another combat vehicle on the battlefield. In a real war, on a real battlefield. And no one noticed.

Turkey is not sufficiently recognized in the ranks of the countries-innovators in military affairs. But it seems that they will be able to surprise the population of the planet in this century. The Turks took a powerful start as an industrial force, and any participant in military tenders in the Islamic world knows what strength they have already gained. The fact that it is the Turks who build skyscrapers in Russia is also no secret. Recently, there have been rumors about Turkish plans to build a springboard aircraft carrier, similar in “ideology” to Vikramaditye or Kuznetsov. The Turks participated in the F-35 program precisely as a manufacturer of components and plan to create their own combat aircraft.

But with combat lasers, it turned out differently. Turkey, concerned about achieving military superiority in the region, as well as gaining qualitative advantages in military power over Greece and Russia (and, apparently, also over Israel), has long and seriously invested in innovative weapon systems, including weapons on new technical principles. In the early 2010s, the Turkish company Savtag demonstrated experimental samples of plants of different capacities, starting from 1.25 kW, and then up to 50 kW. The systems were created in conjunction with Tubitak, a state research institute. The Turks showed these systems as technology demonstrators and did not particularly hide the fact that they plan to use these developments as weapons.

However, they managed to put all the observers on the wrong track - reports from both the Turkish Ministry of Defense press releases and the specialized press hinted that Turkish laser weapons would be primarily produced for the Navy, and in general, repeats American work. Nobody was particularly interested then. Well, the Turks ... Well, they want lasers ... So what?

In 2015, Tubitak announced that experimental lasers successfully hit targets. Then it became known that the program was funded - it turned out that the Turks were pouring a lot of money into laser weapons - in 2015 alone, 450 million US dollars were spent on the program. For a country that has access to all Western technologies and already saves a lot of money on R&D, this was a very impressive amount. And, one must understand that other years did not differ much from 2015 either. Nevertheless, experts of most countries of the world Turkish progress, as they say, slammed.

In the same year, it became known that the Aselsan holding, the largest Turkish military-industrial corporation, took the Turkish laser weapons program “under the wing”. On July 7, 2018, the company issued a press release stating that it had successfully tested a combat laser capable of hitting small-sized UAVs from 500 meters, as well as destroying explosive devices from 200 meters. The compact laser gun was installed on the Turkish Otokar Cobra armored car, and, most importantly, was equipped with a guidance system that allows you to continuously hold the laser marker on target.

Laser power cannot be compared with any kinetic ammunition. It is insignificant. A projectile from a 76-mm cannon gives the target such energy that the laser can tell the target only by heating a single point for a very long time and continuously. And this is exactly what the specialists in optoelectronic systems from Aselsan achieved. Their gun could “cling” to a specific point on the target and “warm” it until it was completely destroyed. Even if the target was moving.

And that all changed. In a press release, Aselsan emphasized that she was able to achieve reliable target tracking, continuous laser operation and an extremely low shooting cost. The latter is obvious. Where a conventional cannon spends a projectile that doesn’t have to hit the target at all, a low-power laser gun requires only diesel fuel for the generator. The company showed a photo of a machine armed with a laser, and a video presentation showing the results of firing at metal plates. Sensation, however, did not happen, and the news in the world was met quite calmly. No less calmly, the Turks continued to work on laser weapons. They knew that the most interesting press releases about their products were yet to come.

The ongoing war in Libya did not go as Recep Tayyip Erdogan would have liked: the Islamists on whom he put are losing. This problem did not arise yesterday, and the Turks have been opposing the Libyan National Army of Khalifa Haftar for quite some time. The latter has the support of a wide variety of countries and forces - from Saudi Arabia and the USA to Russia and France. Haftar employs Russian mercenaries and pilot mercenaries Eric Prince, the founder of Blackwater, MiG-23s are being brought from Haftar to Russia, specially repaired for his Air Force, and from the UAE are the “Shell” air defense system for protection against airstrikes. And Haftar is slowly but surely winning.

And Erdogan again, as elsewhere, set the wrong horse. As in Syria, as in Egypt, in Libya, those forces that Turkey regarded as friendly and relied on failed. True, in Libya, the Turks are still counting on something. Turkey continues to support the so-called “government” and its friendly Misurat groups. Turkey supplied and is delivering heavy weapons to these groups, sending advisers and instructors. Seeing that this was not enough, the Turks began to transfer to Libya the militants previously employed in the Idlib province in Syria. We will not delve into the course of this distant war from us, another is important to us.

The synthesis of the need for Turkey to stop Haftar, on the one hand, and advanced high-tech weapons, which have no world analogues without discounts, on the other, should have happened sooner or later. And he happened.

For operators of the UAE-owned UAV Wing Loong II, a Chinese-made aircraft, this was an ordinary reconnaissance and combat mission. Their drone armed with an anti-tank missile barraged over the Misurata area, conducting reconnaissance in the interests of Haftar’s troops and looking for targets that could be destroyed by a direct attack. The war in Libya has long taken the form of a bizarre mixture of the actions of irregular formations and weapons, created on the basis of the most advanced technologies, and UAVs were one of the symbols of such a mixture. The departure, however, ended with the UAV being shot down. And soon the world flew around the photo.

The details immediately became known. The Turkish installation, which shot down the UAV, is mounted on the chassis of an off-road armored car. Like the earlier Aselsan model, it is equipped with a Turkish-made optoelectronic guidance system. The system allows you to accurately inspect the target for firing, to select a vulnerable point, and then hold the laser marker on this point until the target is completely destroyed. Also, as with the previously demonstrated laser gun, a continuous radiation mode is provided, without long interruptions to the "pumping" of the laser. The power of the gun is 50 kW. This is so far the most powerful combat laser in the Turkish ground combat vehicle.

An important point is not an experimental setup. This is a fully functional combat vehicle armed with a laser gun. And she had just been tested in battle, and not at all against the "commercial" drone with E-bay. Such a gun could well bring down an unarmored helicopter, and easily. And Turkey can build such weapons in large quantities without any problems - now. And this is a tactical weapon, it does not need any special transportation conditions, a laser-armed combat vehicle has the same level of mobility as any other armored car of the same type. Ordinary soldiers, including conscripts, may well use these weapons. And the cost of firing this gun in the literal sense of the word is equal to the price of diesel fuel spent during the shooting. Let's just say, an unarmored helicopter takes about twenty-five rubles, approximately.

Will this episode be the start of a "laser weapon race"? Let's make a prediction: no, it won't. The epoch-making news, as they say, did not thunder. Well, who are the Turks in the world of war industry, right? The Turks will continue to improve their weapons, and no one will pay attention to them. And so it will be until, in some other war, Turkish laser guns on armored personnel carriers and tanks massively burn optoelectronic sights to enemy vehicles, burn engines for unarmored vehicles, shoot down helicopters and UAVs, and disable aircraft on the ground with long-distance, mowing infantry without noise and external unmasking signs. And then it’s all startled ...

The interesting thing in this whole story is how essentially newcomers to the laser theme occupy that niche in which the "grandees" of laser business, such as Russia and the USA, do not even think to climb. They occupy successfully and very quickly, building already practically serial military equipment faster than their competitors in the world read news about it - literally. This is all the more surprising because both Russia and the United States are superior to the Turks in laser technology and, in theory, should “attack with the threat of loss of advantage” - work ahead of the curve. There is something touched, and incomparable with Turkish, and there is some experience, we still have from Afghanistan. And a much more complex set for much more complex tasks, “Relight”, is already in operation in Russia. And the United States has a “working” ship installation. In a single, however, instance.

But ground-based combat vehicles with tactical-level lasers are not being built and used in Russia or the United States. This is done by the Turks, and the transition of the quantity of their work to the quality of technology as a whole to a new level is a matter of the very near future. They will grow the faster the greater their combat experience. As well as not far off the “acquaintance” of the enemies of Turkey with what a combat laser is in its own skin - in the most literal sense of this expression. In the future laser arms race, the Turks have already claimed a prize for themselves, and it is not a fact that this place will not be the first in the end.

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΓΧΩΡΙΑΣ ΑΜΥΝΤΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΣΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ ΑΜΥΝΤΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑΣ - ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΑΜΥΝΑΣ ΩΣ ΠΡΩΤΙΣΤΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΗΣ

Written by ΓΙΑΝΝΙΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ on Sunday, 08 December 2013. Posted in Πολεμική Βιομηχανία - Ναυπηγεία - Τεχνολογία

Αντιπτεράρχου (ΜΗ) ε.α., Θεοδώρου Γιαννιτσοπούλου

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ  ΕΓΧΩΡΙΑΣ ΑΜΥΝΤΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΣΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ ΑΜΥΝΤΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑΣ - ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΑΜΥΝΑΣ ΩΣ ΠΡΩΤΙΣΤΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΗΣ

Οι Ένοπλες Δυνάμεις ( ΕΔ ) της χώρας διαθέτουν στο οπλοστάσιό τους μοντέρνα οπλικά συστήματα, η υποστήριξη των οποίων εξασφαλίζεται σήμερα κυρίως από φορείς εξωτερικού και μερικώς από εργοστασιακούς φορείς της χώρας συμπεριλαμβανομένων και των εργοστασιακών φορέων των Ενόπλων Δυνάμεων.
Μετά το 2000 και μέχρι σήμερα, έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά το Οπλοστάσιο των ΕΔ, τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά, με την υλοποίηση εξοπλιστικών προγραμμάτων και απόκτηση νέων οπλικών συστημάτων, που ενσωματώνουν συστήματα σύγχρονης τεχνολογίας.

Διαβάστε ΕΔΩ! ολόκληρο το άρθρο.

Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος*: ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ (EDIDP ) ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΟΝΙΜΗΣ ΔΙΑΡΘΡΩΜΕΝΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ (PESCO)

on Monday, 03 September 2018. Posted in Πολεμική Βιομηχανία - Ναυπηγεία - Τεχνολογία

Στις αρχές του τρέχοντος έτους ( 18 – 01 – 2018 ) παρουσίασα αναλυτικά σε προηγούμενο άρθρο μου στο διαδίκτυο μία πρώτη αναλυτική ενημέρωση για την Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία (Μ.Δ.Σ.) για την Άμυνα και Ασφάλεια (PESCO) της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως Μοχλό Εμβάθυνσης της Αμυντικής Συνεργασίας μεταξύ των Κρατών Μελών της ΕΕ και Πρώτιστη Ευκαιρία για το ΥΠΕΘΑ και την Αμυντική Βιομηχανία της Χώρας,


          http://www.ikaros.net.gr/images/giakeimena/012018/giannitsopoulos-pesco.pdf 
          http://www.elisme.gr/gr/2013-01-06-18-39-21/item/pesco 
          http://www.abc10.gr/vima/defense-and-security-knowledge-corner/277-pesco 
καταλήγοντας συμπερασματικά μεταξύ άλλων και υπογραμμίζοντας ό,τι η συμμετοχή της χώρας μας στη Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία Μ.Δ.Σ – PESCO, θα πρέπει να αξιοποιηθεί ως μια θαυμάσια ευκαιρία τόσο για την ανάπτυξη της Αμυντικής Βιομηχανίας της Χώρας μας όσο και για το ΥΠΕΘΑ σε θέματα κάλυψης των επιχειρησιακών μας απαιτήσεων, μέσα από τη συμμετοχή μας είτε ως επικεφαλής Χώρα είτε ως συμμετέχουσα σε κοινά προγράμματα με άλλες χώρες. Ταυτόχρονα δε διαμόρφωσα τις ακόλουθες τρεις (3) προτάσεις:

- Να καταβληθεί η μέγιστη προσπάθεια για απορρόφηση όλων των δυνατοτήτων που προσφέρονται τόσο στην κάλυψη των Αμυντικών αναγκών της χώρας μας μέσω κοινών εξοπλιστικών προγραμμάτων – οπλικών συστημάτων κρατών – μελών ( κ-μ ) της Μ.Δ.Σ – PESCO, με τις οικονομίες κλίμακας που γεννούνται, όσο και στην συμμετοχή της Αμυντικής μας Βιομηχανίας σε προγράμματα συνεργασιών, που εμπεριέχουν τεχνολογίες αιχμής.

- Να συσταθεί ΑΜΕΣΑ Εθνικός Φορέας, με μέριμνα ΥΠΕΘΑ και σε συντονισμό με το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στο πλαίσιο της Εθνικής Αμυντικής Βιομηχανικής Στρατηγικής, για το χειρισμό θεμάτων PESCO, συμπεριλαμβανομένης και της αξιολόγησης των προγραμμάτων, που θα πρέπει να προταθούν για αποδοχή – έγκριση ως έργα – προγράμματα PESCO. Στο Φορέα αυτό θα πρέπει να συμπεριληφθούν και τα κριτήρια αξιολόγησης τον προγραμμάτων με τη συμμετοχή της Αμυντικής μας Βιομηχανίας ( Δημόσιας και Ιδιωτικής ), λαμβάνοντας υπόψη τις δυνατότητές της , τις προοπτικές της, κ.λ.π. , σε απόλυτο συντονισμό με τις προτεραιότητες της Εθνικής Αμυντικής Βιομηχανικής Στρατηγικής.
- Να εκδηλωθούν ΑΜΕΣΑ ενέργειες, ταυτόχρονα με τη σύσταση του ως άνω Φορέα από το ΥΠΕΘΑ, για αναπροσαρμογή της Εθνικής Αμυντικής Βιομηχανικής Στρατηγικής σε τακτή βάση, λαμβάνοντας τις προβλέψεις της Μ.Δ.Σ – PESCO, όπως αυτή έχει θεσπισθεί μέχρι σήμερα και όπως αυτή θα μετεξελίσσεται στο μέλλον, λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των πρώτων 17 έργων που αναλαμβάνει να εκτελέσει η Μ.Δ.Σ και όσων άλλων προκύψουν , έτσι ώστε να επιδιωχθεί η μέγιστη δυνατή συμμετοχή για κάλυψη τόσο επιχειρησιακών αναγκών των ενόπλων μας δυνάμεων με αξιοποίηση πόρων του Ευρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας ( ΕΤΑ ) όσο και της Αμυντικής μας Βιομηχανίας.

Με ιδιαίτερη ικανοποίηση θα πω ότι η πρόοδος, που έχει σημειωθεί από τον καθ’ ύλη αρμόδιο φορέα του ΥΠΕΘΑ , τη ΓΔΑΕΕ καιπιστώνεται ο καθ’ όλα άξιος και αποτελεσματικός επικεφαλής των δραστηριοτήτων του φορέα στον τομέα της έρευνας και βιομηχανίας, Ταξίαρχος (Μ) Πέτρος Κυριαφίνης της Πολεμικής μας Αεροπορίας, στην κατεύθυνση αξιοποίησης της ως άνω ευκαιρίας σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης , είναι πολύ αξιόλογη και σημαντική.
Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι η Ελλάδα κατατάσσεται στην τρίτη θέση μεταξύ των Κρατών-Μελών της Ε.Ε. σε ότι αφορά στον αριθμό των προγραμμάτων Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας (PESCO), στα οποία συμμετέχει,

Πράγματι, η Ελλάδα ηγείται στα προγράμματα με τίτλο «Αναβάθμιση Θαλάσσιας Επιτήρησης» και «Πλατφόρμα Κοινής Χρήσης Πληροφοριών Σχετικά με τις Απειλές στον Κυβερνοχώρο και την Ανταπόκριση σε Περιστατικά», ενώ μετέχει σε άλλα 7 ως συμμετέχουσα χώρα και ως παρατηρητής σε επιπλέον 1, σε σύνολο 17 προγραμμάτων, τα οποία απαρτίζουν την πρώτη δέσμη, η οποία εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (EuropeanCouncil).

Γίνεται προφανές ότι με κατάλληλο σχεδιασμό και έγκαιρη προετοιμασία, ελληνικές αμυντικές εταιρείες δύνανται να ωφεληθούν σε πολλαπλά επίπεδα (χρηματοδότηση, μεταφορά τεχνολογίας, συνεργασίες, πρόσβαση σε αγορές, κλπ) από την έμφαση, η οποία δίδεται στους τομείς της Ασφάλειας και της Άμυνας από την Ε.Ε..

Επισημαίνω την πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, σύμφωνα με την οποία,μεταξύ άλλων:
Επικροτεί τις συνεχιζόμενες εργασίες των συμμετεχόντων κ-μ στην εφαρμογή δεκαεπτά συνεργατικών έργων της PESCO και, στο πλαίσιο της πρόσκλησης για υποβολή προτάσεων για δεύτερο κύκλο έργων PESCO, τα ενθαρρύνει να υποβάλλουν περαιτέρω φιλόδοξες προτάσεις για την αντιμετώπιση των επιχειρησιακών αναγκών της ΕΕ και των συμφωνηθεισών προτεραιοτήτων για την ανάπτυξη ικανοτήτων, ώστε να συμβάλουν με τον τρόπο αυτό στην εκπλήρωση των δεσμευτικότερων υποχρεώσεων και την επίτευξη του επιπέδου φιλοδοξίας της ΕΕ, προκειμένου να επικαιροποιηθεί ο κατάλογος των έργων PESCO και των συμμετεχόντων σε αυτά Χωρών, μέχρι το Νοέμβριο του 2018 .

Αξίζει δε να σημειωθεί ότι, στο πλαίσιο της απόφασης αυτής, τον προσεχή Νοέμβριο πρόκειται να εξετασθεί και εγκριθεί από το Συμβούλιο η δεύτερη δέσμη προγραμμάτων PESCO, ενώ η διαδικασία υποβολής προτάσεων από τα Κράτη Μέλη ( κ-μ ) και ολοκλήρωσης της σχετικής επεξεργασίας από τα αρμόδια όργανα ( PESCO secretariat(EDA–EUMS) - διαβουλεύσεις με κ-μ, workshops σε EDA κλπ, με σκοπό να συμφωνηθεί από κ-μη νέα (2η) λίστα PESCO projects) ), έχει ήδη ξεκινήσει, ώστε με βάση τα τελικά αποτελέσματα να επακολουθήσει σχετική πρόταση της HR (Μογκερίνι) προς το Συμβούλιο

Πέραν αυτού τον Ιούλιο υπήρξε μια σημαντική απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σύμφωνα με την οποία το Κοινοβούλιο με ευρεία πλειοψηφία συμφώνησε υπέρ της πρότασης για υλοποίηση του πρώτου κοινού ευρωπαϊκού προγράμματος για την ανάπτυξη της καινοτομίας στην αμυντική βιομηχανία, ενώ ακολουθεί η τελική έγκριση του από το Συμβούλιο και η δημοσίευση του στην επίσημη εφημερίδα της ΕΕ.

Πρόκειται για το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Βιομηχανικής Ανάπτυξης στον τομέα της Άμυνας (EuropeanDefenceIndustrialDevelopmentProgramme-EDIDP),για το οποίο προβλέπεται στον προϋπολογισμό 2019-2020 της Ε.Ε. χρηματοδότηση με ποσό €500, σηματοδοτώντας την έναρξη μίας καινούριας εποχής για την Ευρωπαϊκή Ένωση.Σκοπός του προγράμματος αυτού, το οποίο αποτελεί πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (EuropeanCommission), είναι η παροχή κινήτρων στα κ-μκαι στις ευρωπαϊκές αμυντικές βιομηχανίες για την ανάπτυξη συνεργατικών αμυντικών προγραμμάτων.

Ειδικότερα και προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της επαύξησης της αμυντικής συνεργασίας μεταξύ των κ-μ και μεταξύ των βιομηχανιών, το Πρόγραμμα θα δύναται να συγχρηματοδοτήσει έργα, στα οποία θα συμμετέχουν τουλάχιστον 3 κρατικές ή ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες θα έχουν την έδρα τους σε τουλάχιστον 3 διαφορετικά κ-μ.

Ιδιαίτερη σημασία έχει για χώρες όπως η Ελλάδα,με ανεπτυγμένη την παρουσία Μικρομεσαίων Εταιρειών (Small-MediumEnterprises-SMEs) η πρόβλεψη παροχής στήριξης με υψηλότερα ποσοστά συγχρηματοδότησης σε προγράμματα, τα οποία απευθύνονται σε τέτοιες εταιρείες και τα οποία θεωρούνται επιλέξιμα , όπως και σε δράσεις που εντάσσονται στο πλαίσιο της Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας (Permanent Structured Cooperation- PESCO).

Το πρόγραμμα EDIDP για τα έτη 2019-2020, θα λειτουργήσει ουσιαστικά ως πιλοτικό πρόγραμμα και έχει προταθεί η οικονομική διάσταση του προγράμματος να μεγεθυνθεί από το 2020 και μετά. Έως το 2027, €8,9 δις προβλέπεται να αφιερωθούν στην συγχρηματοδότηση συνεργατικών προγραμμάτων ανάπτυξης αμυντικών δυνατοτήτων, συμμετέχοντας σε ποσοστό 20% (30% εάν πρόκειται για πρόγραμμα PESCO) του κόστους.

Παράλληλα, και για την υποστήριξη του ερευνητικού σκέλους, επιπλέον €4,1 δις προβλέπεται να διατεθούν για την χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνεργατικών προγραμμάτων αμυντικής έρευνας, καλύπτοντας έως και το 100% του κόστους της έρευνας.

Σύμφωνα με την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στα πλαίσια του επόμενου πολυετούς προϋπολογισμού της ΕΕ (multiannual financial framework) για τα έτη 2021-207, τα προαναφερθέντα σκέλη υπάγονται και θα χρηματοδοτηθούν από το νέο Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας (European Defence Fund), το οποίο προβλέπεται να έχει συνολικό προϋπολογισμό ύψους €13 δις.

Πέραν τούτου η έμπρακτη στήριξη της Ε.E. στην οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ασφάλειας και Άμυνας δεν εξαντλείται στο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Βιομηχανικής Ανάπτυξης στον τομέα της Άμυνας και στα προγράμματα της Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας. Μία πλειάδα άλλων πρωτοβουλιών έρχεται να τα πλαισιώσει.
Αυτά είναι το Ευρωπαϊκό Ειρηνευτικό Μέσο (European Peace Facility) και η Στρατιωτική Κινητικότητα (Military Mobility).
• Το Ευρωπαϊκό Ειρηνευτικό Μέσο αποτελεί μία πρόταση της Ύπατης Εκπροσώπου, κ.Μογκερίνι, για τη σύσταση ενός ταμείου εκτός του κοινοτικού προϋπολογισμού, το οποίο θα επιτρέπει την χρηματοδότηση όλων των στρατιωτικών εξωτερικών δράσεων καθώς και των επιχειρήσεων υποστήριξης της ειρήνης που αναλαμβάνουν εταίροι. Ο προτεινόμενος προϋπολογισμός του Μέσου για την περίοδο 2021-2027 ανέρχεται στα €10,5 δις.
• Η πρωτοβουλία της Στρατιωτικής Κινητικότητας αποβλέπει στην διευκόλυνση της μετακίνησης στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων στο εσωτερικό της Ε.Ε. Για τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία και ιδιαίτερα για το σκέλος που αφορά στην τροποποίηση/αναβάθμιση πολιτικών συγκοινωνιακών υποδομών ώστε να ικανοποιούν και τις ισχύουσες στρατιωτικές προδιαγραφές (dualuse), έχει προβλεφθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή χρηματοδότηση ύψους €6,5 δις.

Από όλα τα προαναφερόμενα είναι εύκολο να Συμπεράνουμε ότι:
- Η Ε.Ε. έχει προβεί σε πρωτόγνωρες κινήσεις για την οικονομική ενίσχυση των οικείων δυνατοτήτων στους τομείς της Ασφάλειας και της Άμυνας.
- Τα περισσότερα κ-μ έχουν αντιληφθεί το μέγεθος της ευκαιρίας που παρουσιάζεται και έχουν ήδη λάβει θέσεις ώστε να την εκμεταλλευτούν κατά τον μέγιστο δυνατό τρόπο.
- Η ευκαιρία αυτή δεν πρέπει να περάσει ανεκμετάλλευτη από την Χώρα μας, η οποία έχει κάθε δυνατότητα να διεκδικήσει και να αναλάβει σημαντικό ρόλο και να αξιοποιήσει τα αναλογούντα οφέλη.

Απαιτείται όμως, η υλοποίηση των προαναφερομένων προτάσεών μου στο σύνολό τους με κεντρικό σχεδιασμό, οργάνωση, διαρκή έλεγχο και προσπάθεια, για να υλοποιηθεί η επιτυχής συμμετοχή μας στις παραπάνω εξαιρετικά σημαντικές δράσεις και ευκαιρίες της Ε.Ε.

Η Ελλάδα πρέπει να επιδιώξει και να θεωρήσει την αποτελεσματική συμμετοχή στην ΕΕ σαν την κυρία προσπάθεια της στο διεθνή χώρο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα εθνικά συμφέροντα εξυπηρετούνται καλύτερα στην ΕΕ από ότι σε άλλους διεθνείς οργανισμούς.

Το γεγονός, ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση συμμετέχει μόνο η Ελλάδα και όχι οι περισσότεροι από τους γείτονες μας, σε συνδυασμό με την πολιτική της «ολοκληρωμένης προσέγγισης» σε όλους τους τομείς ανθρωπιστικής, αναπτυξιακής, πολιτιστικής, βιομηχανικής ανάπτυξης στους τομείς Άμυνας – Ασφάλειας και οικονομικής δραστηριότητος,εξασφαλίζει στην Ελλάδα με τους κατάλληλους πολιτικούς και διπλωματικούς χειρισμούς, την κατάκτηση μέσω της ΕΕ, μιας διακεκριμένης θέσης υπεροχής και επιρροής στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο.

Τέλος, είναι εξαιρετικά σημαντική η δραστηριοποίηση στο μέγιστο δυνατό βαθμό των ελληνικών αμυντικών βιομηχανιών, σε στενό συντονισμό με τους αρμόδιους φορείς του ΥΠΕΘΑ και στο πλαίσιο της προαναφερόμενης τρίτης πρότασής μου, για αναπροσαρμογή της Εθνικής Αμυντικής Βιομηχανικής Στρατηγικής, λαμβάνοντας υπόψη τις προβλέψεις της Μ.Δ.Σ – PESCO καθώς και όλες τις ευκαιρίες που γεννώνται εντός της ΕΕ, με απώτερο σκοπό την συνεχή ενημέρωση, μέγιστη συμμετοχή τους και εκμετάλλευση των ευκαιριών που τυχόν θα παρουσιαστούν, με βάση τις ραγδαίες εξελίξεις και πληθώρα υποστηρικτικών δράσεων για την άμυνα, σε επίπεδο ΕΕ.

ΠΗΓΕΣ
European Council meeting (28 June 2018) – Conclusions,Dated 28 June 2018
Council Conclusions on Security and Defence in the context of the EU Global Strategy - Council Conclusions (25 June 2018)
Σχέδιο συμπερασμάτων του Συμβουλίου σχετικά με την ασφάλεια και την άμυνα στο πλαίσιο της συνολικής στρατηγικής της ΕΕ, 25 Ιουνίου 2018
COUNCIL DECISION of 6 March 2018 establishing the list of projects to be developed under PESCO
Ανοικτές Πληροφορίες στο Διαδίκτυο

*Αντιπτέραρχος(Μ) ε.α. Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος
Επίτιμος Διευθυντής Γ’ Κλάδου του ΓΕΑ 

ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΜΗ ΕΠΑΝΔΡΩΜΕΝΑ ΟΧΗΜΑΤΑ

on Saturday, 23 November 2013. Posted in Πολεμική Βιομηχανία - Ναυπηγεία - Τεχνολογία

Θεόδωρος Λέκας, Επίκουρος Καθηγητής Σχολής Ικάρων

ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΜΗ ΕΠΑΝΔΡΩΜΕΝΑ ΟΧΗΜΑΤΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 Τα επανδρωμένα ιπτάμενα οχήματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε διάφορες πολεμικές ή επιστημονικές αποστολές, πολλές φορές αυξημένης επικινδυνότητας. Το είδος των αποστολών αυτών ποικίλλει από αναγνώριση ή επίθεση σε στόχο βαθειά μέσα σε εχθρικό έδαφος μέχρι παρατεταμένη πτήση μέσα σε καταιγίδα για συλλογή δεδομένων.

Διαβάστε ΕΔΩ! όλο το κείμενο!

Ο ΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΩΣ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗ ΥΠΕΡΟΧΗ.

on Thursday, 04 July 2013. Posted in Πολεμική Βιομηχανία - Ναυπηγεία - Τεχνολογία

Του Σμηνάρχου (ΕΑ) Κυριάκου Κάση, (MSc,MPhil,JROC,NDAG chair)

Ο ΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΩΣ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗ ΥΠΕΡΟΧΗ.

Το παρόν άρθρο αποτελεί τεχνική προσέγγιση για τη σημασία του δικτυακού πολέμου στις επιχειρήσεις. O δικτυοκεντρικός πόλεμος αναλύθηκε κατά την 2η συνεδρίαση του NATO Network Enabled Capability στο Norfolk, Virginia, USA από την οποία προέρχονται τα περισσότερα από τα σχήματα που ακολουθούν και μαζί με δεκάδες άλλα είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο..

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ!

Παναγιώτης Χατζηπλής*:  Άρθρο-μελέτη - Αμυντική Βιομηχανία: Η μεγάλη σημασία της για την οικονομία και την άμυνα και προοπτικές ανάταξής της

on Friday, 07 December 2018. Posted in Πολεμική Βιομηχανία - Ναυπηγεία - Τεχνολογία

Η αμυντική βιομηχανία ήταν ανέκαθεν άρρηκτα συνδεμένη με την μαχητική ικανότητα μιας χώρας. Όμως αποτελεί και πηγή ανάπτυξης τεχνογνωσίας και οικονομικής δραστηριότητας. Οι εφευρέσεις των αεριωθούμενων και των πυραύλων στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο βρήκαν μετέπειτα εφαρμογή σε ειρηνικές δραστηριότητες στις αερομεταφορές και το διάστημα. Το internet ήταν αποτέλεσμα ερευνών της Αμερικανικής υπηρεσίας DARPA (Defense Advanced Research Projects Agency, δηλ. Υπηρεσία Προηγμένης Έρευνας στην Αμυντικά Προγράμματα) που ξεκίνησαν το 1962.
Βαριά βιομηχανία και Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ έχουν μια πολύ στενή σχέση ώστε να ικανοποιούνται οι μεγάλες ανάγκες εξοπλισμού και οι γεωπολιτικές πολιτικές τους. Η συντονισμένη αυτή δράση χαρακτηρίζεται από τον όρο Military-Industrial Complex (δηλ. Στρατιωτικο-Βιομηχανικό Κύκλωμα).  Συχνά δε λαμβάνει και αρνητικές διαστάσεις όταν οι εξοπλισμοί η ακόμα και εχθροπραξίες θεωρούνται αβάσιμες ή μεγάλου κόστους, όπως π.χ. ο πόλεμος στο Ιράκ. Έτσι ο Πρόεδρος Αιζενχάουερ, νικητής Στρατηγός του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, είχε πει στον αποχαιρετιστήριο λόγο του το 1961: «Ζωτικό στοιχείο για τη διατήρηση της ειρήνης είναι το στρατιωτικό μας υπόβαθρο. Τα όπλα μας πρέπει να είναι ισχυρά, έτοιμα για δράση ώστε κανένας εν δυνάμει επιτιθέμενος να μην μπει στον πειρασμό να διακινδυνεύσει την καταστροφή του». Από την άλλη όμως προειδοποίησε και για υπερβολές: «οι κυβερνητικές επιτροπές, πρέπει να προφυλαχτούν από την απόκτηση αδικαιολόγητης επιρροής, είτε επιδιώκεται είτε όχι, από το Στρατιωτικό-Βιομηχανικό Κύκλωμα». 

Άλλο όμως είναι η πολεμοκαπηλία και άλλο η αμυντική αδυναμία που ειδικά στην περιοχή της Ελλάδας δεν επιτρέπεται. Η ανυπαρξία ή αδυναμία της αμυντικής βιομηχανίας οδηγεί σε περιορισμό της μαχητικής ικανότητας και εν τέλει σε υποτέλεια και εξάρτηση. Να σημειώσουμε εδώ ότι η προμήθεια από τρίτους ακόμα κι αν οι εξοπλισμοί είναι υπερσύγχρονοι θέτει μια χώρα σε θέση εξάρτησης. Είναι κάτι που σχετίζεται με τις σφαίρες επιρροής εξάλλου εντός των οποίων προωθούνται και συγκεκριμένα όπλα. Έτσι όταν η Ρωσία προέβη σε αγορά δυο μεγάλων ελικοπτεροφόρων/αποβατικών πλοίων από την Γαλλία το 2011 η παράδοσή τους μπλοκαρίστηκε και τελικά ματαιώθηκε το 2014 λόγω κυρώσεων για τα γεγονότα στην Ουκρανία. Ενώ όταν η Τουρκία αντιλαμβανόμενη κατά την πρόσφατη εισβολή στο Συριακό θύλακα των Κούρων τα ελαττώματα των Γερμανικών τους τανκς Leopard αναζήτησε επιλογές αναβάθμισης από την Γερμανία αντιμετώπισε αντιρρήσεις. Και για την Ελλάδα όμως έχει αναφερθεί ότι κάποιοι εξοπλισμοί αγοράστηκαν για να υποστηριχτούν διπλωματικές σχέσεις και όχι γιατί χρειαζόντουσαν ή ότι δεν ικανοποιούσαν τις ανάγκες στο καλύτερο βαθμό.
Για αυτούς τους λόγους η αμυντική βιομηχανία θεωρείται στρατηγικός τομέας της οικονομίας και προστατεύεται από τον ανταγωνισμό ακόμα και στα πλαίσια των διεθνών συνθηκών εμπορίου. Έτσι ακόμα και ο παρουσιαζόμενος ως φιλελεύθερος, προοδευτικός και άνθρωπος των αγορών, Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, ακύρωσε την πώληση ενός σπουδαίου Γαλλικού ναυπηγείου που βρίσκεται σε οικονομική κρίση, του STX/Saint-Nazaire (αυτό που έφτιαξε τα Ρωσικά ελικοπτεροφόρα) στην ιταλική Fincantieri.
Πραγματικά είναι άξιο απορίας πως κάποιοι που λένε ότι η «βαριά βιομηχανία» της Ελλάδας είναι ο τουρισμός περιμένουν να αμυνθούν σε εξωτερικές απειλές, ειδικά αν υπάρξει και κάποια εμπλοκή στον ανεφοδιασμό ή στην αγορά συστημάτων. Θα πολεμήσουμε με τις ξαπλώστρες και τους φραπέδες της «βαριάς βιομηχανίας»; Αν μη τι άλλο ο εξοπλισμός αποτελεί παράγοντας αποτροπής.  Οικονομική ανάπτυξη δεν υπάρχει χωρίς ασφάλεια από εξωτερικούς παράγοντες. Ειδικά για την περιοχή μας που βιώνει συνεχώς αψιμαχίες. Υπάρχουν παμπολλά τέτοια παραδείγματα στην ιστορία.  Πολλές αυτοκρατορίες σβήσανε σε περιόδους επιδρομών όπως η Ρωμαϊκή. Αλλά και πολλές κοινότητες επί Τουρκοκρατίας έσβησαν για τον ίδιο λόγο. Παράδειγμα η Μοσχόπολη που από μια ανθηρή οικονομικά πόλη και καταστράφηκε ολοσχερώς από επιδρομές.
Το άρθρο αυτό αποσκοπεί να απαντήσει σε διάφορες απλουστευτικές παραδοχές περί περιττών αμυντικών δαπανών χωρίς να αποτελεί μια αξιολόγηση οπλικών συστημάτων. Όμως αποσκοπεί να αναδείξει την παράπλευρη ωφέλεια που έχει για την οικονομία και την απασχόληση η αμυντική βιομηχανία. Επίσης προορίζεται να απαντήσει και σε όσους πιστεύουν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να παράγει ή δεν παρήγαγε ποτέ.
 

Ιστορία Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας

 
Η Ελλάδα είχε ανέκαθεν Αμυντική Βιομηχανία, από αρχαιοτάτων χρόνων, η οποία έπαιζε ρόλο στις στρατιωτικές επιτυχίες. Αποτελέσματα αυτής ήταν τα προηγμένα ατσάλινα ξίφη των Σπαρτιατών, οι τριήρεις της Αθήνας (τα λεγόμενα Ξύλινα Τείχη), οι εφευρέσεις του Αρχιμήδη στην πολιορκία των Συρακουσών (το κάτοπτρο και άλλα), το υγρό πυρ του Βυζαντίου. Ακόμα και στην επανάσταση του 1821 και παρά τους περιορισμούς και τα πενιχρά μέσα σημαντική συμβολή είχαν οι μπαρουτόμυλοι της Δημητσάνας και τα καρνάγια των καϊκιών απ’όπου προέκυψαν και τα «σιταροκάραβα βατσέλα» του επαναστατικού στόλου για τα οποία μιλάει ο Κολοκοτρώνης ή τα πυρπολικά, το προϊόν της ευρεσιτεχνίας και ναυτοσύνης των επαναστατών, κάτι σαν τις τορπίλες της εποχής.
Μετά την απελευθέρωση έχουμε παραγωγή εξοπλισμού και σκαφών στο Νεώριο της Σύρου που γύρω του συγκεντρώνεται και η βιομηχανική παραγωγή της εποχής. Επίσης παραγωγή γίνεται στην ΠΥΡΚΑΛ (Α.Ε. Πυριτιδοποιείου και Καλυκοποιείου) που ιδρύθηκε αρχικά το 1874, στην πορεία πέρασε στον Μποδοσάκη απορροφώντας και το Καλυκοποιείο «Αδελφοί Μαλτσινιώτη» (στο εργοστάσιο της οποίας οι Γερμανοί επί κατοχής επισκεύαζαν κινητήρες αεροπλάνων όπου μετά από σαμποτάζ προέβησαν και σε εκτελέσεις) και το «Μηχανοποιείον-Ναυπηγείο του Βασιλειάδη» (στη ομώνυμη ακτή στον Πειραιά). Προπολεμικά παρατηρείται γενικά αλματώδη ανάπτυξη της βιομηχανίας ειδικά μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και μαζί ανάπτυξη και της αμυντικής βιομηχανίας.
Κατά την περίοδο αρθρογραφούν υπέρ της βιομηχανίας, υπουργοί της τότε κυβέρνησης Μεταξά, με ψευδώνυμο (Αλέξανδρος Οικονομίδης, Η Ανασύσταση της Αμυντικής Βιομηχανίας είναι βασικός πυλώνας για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση αυτού του τόπου, ΙΝ.Ε.Π.Α., Νοέμβριος 2017). Αυτό θεωρείται ότι γίνονταν γιατί συμφέροντα στο εσωτερικό και εξωτερικό δεν επιθυμούσαν την βιομηχανική πρόοδο και τις ανακατατάξεις που θα έφερνε. Θυμίζει κάτι; Αλλά υπήρχε και άγνοια σε μια χώρα που βασίζονταν στην γεωργία. Μετά τον πόλεμο μάλιστα ο συγγραφέας του μνημειώδους έργου για την ανάπτυξη της Ελληνικής βιομηχανίας «Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα» Δημήτρης Μπάτσης, εκτελείται το 1952 μαζί με τον Μπελογιάννη. Παρότι αριστερός, κάτι που καταγράφεται με αναφορές του στο βιβλίο, ήταν και αστικής καταγωγής των Αθηνών. Το βιβλίο του είναι πρωτοποριακό ως προς την αξιολόγηση των δυνατοτήτων εκβιομηχάνισης και οικονομικής ανάπτυξης και μπροστά από την εποχή του ενώ πολλές από τις προτάσεις του εφαρμόστηκαν μετά. Πολλοί σχετίζουν την εξόντωσή του με το περιεχόμενο του βιβλίου και την συναφή δράση του.
Η βιομηχανική τάξη αποτέλεσε τον κατά κανόνα φορέα αλλαγών και ανατροπών στην Ευρώπη. Την ασυνέχεια της βιομηχανίας στην Ελλάδα την θεωρώ προσωπικά ως τον λόγο ανυπαρξίας μιας τυπικής αστικής τάξης κατά τα Ευρωπαϊκά πρότυπα που θα σχεδίαζε μια ανεξάρτητη εύρωστη πολιτική και τους μηχανισμούς για βιώσιμη ανάπτυξη. Αυτό που αποκαλείται αστική τάξη στην Ελλάδα είναι κυρίως μια κρατικοδίαιτη υπαλληλική, άρα ετερόφωτη, ομάδα και επιχειρηματικά συμφέροντα που συνδέονται με το Κράτος (κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα που εκτός της ναυτιλίας δεν έχει σημαντικές επιτυχίες στο εξωτερικό). Αυτή η δομή έχει τις καταβολές της στη μορφή του πρώτου Ελληνικού κράτους. Κατά πολλούς αυτός ήταν και ο σκοπός της δημιουργίας της υδροκέφαλης Αθήνας και του Δημοσίου, ώστε να υπάρχει έλεγχος της οικονομίας και χειραγώγηση. Έτσι, δεδομένου ότι η προέλευση του πλούτου είναι το Κράτος δεν γίνεται κάποια προσπάθεια αυτόνομης ανάπτυξης και προάσπισης της βιομηχανίας που συχνά και ιδίως μετά την είσοδο στην ΕΕ είναι υπό διωγμό. Όμως η μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας και άλλων Ευρωπαϊκών χωρών μεταπολεμικά συνδέθηκε με την άνθηση της βιομηχανίας και ειδικότερα την περίοδο 1960-1980.
 
Οι θέσεις εργασίας στην βιομηχανία επίσης είναι «ποιοτικές» δηλ. πλήρους απασχόλησης, αφού η απόκτηση εμπειρίας και τεχνογνωσίας είναι το ζητούμενο, και φυσικά υψηλότερων αποδοχών από τον τουρισμό όπου κάποιοι θέλουν να στρέψουν την προσοχή μας. Σύμφωνα με στοιχεία του ΣΕΒ οι μέσες αμοιβές ανά εργαζόμενο στην βιομηχανία είναι €23.500 αλλά μόνο €11.600 στον τουρισμό. Αυτό συμβαίνει γιατί στην βιομηχανία το 70% των εργαζόμενων είναι ειδικευμένοι έναντι 13% στον τουρισμό και το 30% υψηλότερης εκπαίδευσης έναντι μόνο 4% στον τουρισμό... Ενώ λόγω της υψηλότερης προστιθέμενης αξίας των προϊόντων η βιομηχανία αυξάνει και την παραγωγικότητα της οικονομίας κάτι που είναι το ζητούμενο σήμερα. 
 

Τα αναφέρουμε όλα αυτά για να μπορέσουμε να εξηγήσουμε και την σπουδαιότητα της αμυντικής βιομηχανίας γενικότερα και την ελαφρότητας με την οποία αντιμετωπίζεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κοινωνικοοικονομικών αντιλήψεων.
Κατά την δεκαετία του 1970 και ειδικά με την μεταπολίτευση και μετά την εισβολή στην Κύπρο και την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ, έχουμε και μια εντατικοποίηση της αμυντικής παραγωγής με την ίδρυση των ΕΛΒΟ, ΕΒΟ και ΕΑΒ. Η ΕΛΒΟ ιδρύεται το 1972 αρχικά ως θυγατρική της αυστριακής Steyr, με αντικείμενο την κατασκευή φορτηγών, τανκς, και τρακτέρ αλλά αργότερα και τζιπ Mercedes, τα Αμερικανικά Hummer (Humvee), λεωφορεία και άλλα ειδικά οχήματα.
Η ΕΒΟ ιδρύθηκε το 1976 και έχει άρτιες εγκαταστάσεις για την παραγωγή όπλων, πυρομαχικών, ναρκών και άλλων εξαρτημάτων για τον Στρατό.  Η ΕΑΒ ιδρύθηκε το 1975 με σκοπό την κατασκευή τμημάτων πολιτικών και στρατιωτικών αεροσκαφών και τη συντήρηση των αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας. Έχει παράγει τμήματα των F16, C-130J Super Hercules, των Airbus κ.α. Επίσης η χημική και φαρμακευτική εταιρία ΧΡΩΠΕΙ που είχε ιδρυθεί το 1883 και ανέπτυξε πολυδιάστατο ερευνητικό έργο και ειδικά επί Σοφιανόπουλου ασχολήθηκε με τον αμυντικό χώρο, σχεδιάζοντας ένα τουφέκι για τον Στρατό το 1974 που δεν επιλέχτηκε, την τορπιλάκατο Hannibal (1968), το προωθητικό υγρό υδραζίνη των βαλλιστικών πυραύλων κ.α.
 
Και τέλος υπάρχουν και τα Ναυπηγεία (Σκαραμαγκά και Ελευσίνας) που συμβάλλουν με την παραγωγή υποβρυχίων, φρεγατών, τορπιλάκατών, αρματαγωγών και άλλων σκαφών για τις ανάγκες του Πολεμικού Ναυτικού.  

Η Ελληνική αμυντική βιομηχανία σήμερα 

Αν και δεν γίνεται ευρέως αντιληπτό, υπάρχουν πολλές Ελληνικές εταιρίες στον αμυντικό χώρο ακόμα και σήμερα. Ο ΣΕΚΠΥ (Σύνδεσμος Ελλήνων Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού) που ιδρύθηκε το 1982 έχει φτάσει να περιλαμβάνει 120 εταιρίες όπου απασχολούνται άμεσα 19.500 άτομα και σίγουρα αρκετοί ακόμα έμμεσα σε συνεργαζόμενες εταιρίες και προμηθευτές.  Σε αυτούς να προσθέσουμε και το σημαντικό έργο που επιτελείται στη συντήρησή εξοπλισμού σε μονάδες του Στρατού και της Αεροπορίας. Είναι και αυτές μια σημαντική πηγή τεχνογνωσίας.
Τα προϊόντα της αμυντικής βιομηχανίας καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα και απαιτούν πολλές τεχνολογίες και υποσυστήματα όπως πυρομαχικά, μηχανές, θωράκιση, ηλεκτρονικά έως λογισμικό ηλεκτρονικού πολέμου για να φτάσουμε στα ολοκληρωμένα όπλα. 
Οι εταιρίες εξάγουν επίσης ένα σημαντικό τμήμα της παραγωγής τους. Με στοιχεία 2002, το 28% αυτών εξάγει περισσότερο από το 25% του κύκλου εργασιών τους ενώ το 11% πέραν του 80%! (Πηγή: «Η εμπειρία μου στην Αμυντική Βιομηχανία», Αλέξανδρου Οικονομίδη, 19/02/2014). Πολλές δε έχουν βρει διέξοδο ανάπτυξης σε διεθνείς διαγωνισμούς προμήθειας στρατιωτικού υλικού και χαίρουν σημαντικής αναγνώρισης διεθνώς.  Εκτός από τον εξοπλισμό καλύπτουν και άλλες προμήθειες των Ενόπλων Δυνάμεων όπως ιματισμό και άρα προσφέρουν πολυποίκιλα στην οικονομία.
 
Οι εταιρίες του αμυντικού τομέα είναι επίσης μεγαλύτερες και καλύτερα οργανωμένες σε σχέση με τις άλλες στην Ελλάδα. Αυτό ίσως είναι φυσικό επακόλουθο του ότι συμμετέχουν σε μακροχρόνια προγράμματα και χρειάζεται να περνούν από κρατικούς ελέγχους. Στην βιβλιογραφία αναφέρεται ότι ο κατά μέσο όρο κύκλος εργασιών τους είναι €32 εκατομμύρια έναντι €6 εκατομμύρια για την υπόλοιπο βιομηχανία, με μέσο αριθμός εργαζομένων 376 έναντι 59 και μέσα καθαρά περιουσιακά στοιχεία €38.6 έναντι €6.6 εκατομμύρια. (Ραφαηλίδης, Α. «Τεχνολογική Μάθηση μέσα από Συνεργασίες: μια εφαρμογή στην Ελληνική αμυντική βιομηχανία», Διδακτορική Διατριβή, Πανεπιστήμιο Πατρών, 2002 )
 
Όμως η αμυντική βιομηχανία δεν απέφυγε τα προβλήματα της βιομηχανίας γενικότερα στην Ελλάδα και παρήκμασε σταδιακά κατά τις δεκαετία του ‘80-90, και σίγουρα με την κρίση των τελευταίων χρόνων και την κατακρήμνιση των επενδύσεων. Σε κάποια στιγμή είχε φτάσει να συζητιέται από την Τρόικα ακόμα και το κλείσιμο των βασικών και ιστορικών μονάδων της ΕΑΣ, ΛΑΡΚΟ, ΕΛΒΟ όπως και πώληση της ΕΑΒ. Ευτυχώς αποφεύχθηκαν. Όμως και τα ναυπηγεία υπολειτουργούν και κινδυνεύουν αν και τώρα συζητιέται επενδυτικό ενδιαφέρον από την ONEX που ήδη έχει αναλάβει αυτό της Σύρου.
 
Η βιομηχανία παρήκμασε μετά την είσοδο στην ΕΕ, ίσως λόγω των κανονισμών και του ανταγωνισμού εκεί, αν και έγιναν ίσως και άλλα λάθη (τεχνολογικές εξελίξεις, φθηνές εισαγωγές, χαμηλή προστιθέμενη αξία κ.α.). Σήμερα αντιπροσωπεύει μόνο το 8% του ΑΕΠ έναντι 15% στην ΕΕ η οποία έχοντας διαπιστώσει το πρόβλημα έχει βάλλει στόχο ανόδου της συμμετοχής της βιομηχανίας στο 20% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ μέχρι το 2020. Η αντίστοιχη επιδίωξη στην Ελλάδα είναι στο 12% ….
 
Ένας ειδικότερος λόγος για την παρακμή της αμυντικής βιομηχανίας θεωρείται η έλλειψη συνεργασίας μεταξύ των οικονομικών φορέων και της πολιτείας. Στην Ελλάδα, καθοριστική για την ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας, στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης θεωρήθηκε η σύσταση της Υπηρεσίας Πολεμικής Βιομηχανίας (ΥΠΟΒΙ). Σκοπός της ήταν η προώθηση του ποσοστού εγχώριας παραγωγής των εξοπλιστικών αναγκών. Είχε προϊστάμενο τον εκάστοτε Υπουργό Άμυνας και συμμετοχή των τριών ενόπλων σωμάτων, του ΣΕΒ του ΣΕΚΠΥ, του ΕΟΜΜΕΧ, του υπουργείο Βιομηχανίας.  Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από την Γενική Διεύθυνση Εξοπλισμών όπου τον αποφασιστικό λόγο τον είχαν όργανα εκτός των Γενικών Επιτελείων ενώ και ο θεσμός των αντισταθμιστικών οφελών που είχε σκοπό την προώθηση της εγχώριας συμμετοχής, καταστρατηγήθηκε.
 
Επίσης άλλες αίτιες της παρακμής μπορούν να αναζητηθούν και σε σκάνδαλα. Τα τελευταία χρόνια έχουν δε αποκαλυφθεί και επίσημα σε δίκες στην Γερμανία, δωροδοκίες και άλλες παρανομίες από πλευράς προμηθευτών (όπως για τα αντιαεροπορικά συστήματα Asrad της Rheinmetall, τα υποβρύχια 214 της HDW-Ferrostaal, την Siemens και τους πυραύλους Patriot). Κάποιες δίκες είναι και σε εξέλιξη στην Ελλάδα πολλά χρόνια μετά την διάπραξη του αδικήματος..
 

Ύψος Αμυντικών Δαπανών σε Ελλάδα και Ε.Ε.

 
Οι Ελληνικές αμυντικές δαπάνες ανέρχονται στο 2,4% του ΑΕΠ, δηλ. $5,8 δισ (ή περίπου €5δις) το 2017. Οι δαπάνες αυξήθηκαν σημαντικά κατά την περίοδο του Ευρώ, όπως και τόσα άλλα και προφανώς αποτελούν μέρος του χρέους πια. 
Πάντως και αυτή τη στιγμή οι Ελληνικών αμυντικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι από τις υψηλότερες στην ΕΕ αλλά στα πλαίσια αυτών που επιτάσσει το ΝΑΤΟ (κατ’ ελάχιστο 2% του ΑΕΠ). Είναι οι άλλες χώρες που υστερούν στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους το οποίο έχει ξεκινήσει και την γκρίνια από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Οι αντίστοιχες δαπάνες της Τουρκίας είναι υπερτριπλάσιες των Ελληνικών και ανήλθαν στα $17.6 δισ αλλά μικρότερο ποσοστό του ΑΕΠ 1.56% (στοιχεία ΝΑΤΟ).  Από τις Ελληνικές δαπάνες, το 15% μόνο δίνεται κατά μέσο όρο για εξοπλισμούς (ενώ το ΝΑΤΟ συνιστά το 20%) αφού τα 2/3 των δαπανών διατίθενται για μισθούς και το υπόλοιπο 1/3 μόνο για λειτουργικές δαπάνες (σύμφωνα με απολογιστικά στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών και το ιστολόγιο Ισοζύγιο Στρατιωτικής Ισχύος (Αμυντικές Δαπάνες και Προσωπικό))
 
Σε σχέση με τις άλλες χώρες της ΕΕ η Ελλάδα έχει μεγάλες αμυντικές δυνάμεις όμως μάλλον έχει και μεγαλύτερες ανάγκες και καλύτερο στρατό…. Έτσι για παράδειγμα η λεγόμενη μικρή Ελλάδα έχει έναν από τους σημαντικότερους πολεμικούς και αεροπορικούς στόλους στην ΕΕ. Η Ελλάδα έχει 13 κύρια πολεμικά πλοία επιφανείας (φρεγάτες), ενώ η Ιταλία 18 (φρεγάτες και αντιτορπιλικά), η Ισπανία 12 (6 φρεγάτες, 6 αντιτορπιλικά), η Γερμανία 15 (10 φρεγάτες και 5 μικρότερες κορβέτες), η Γαλλία 24 (13 αντιτορπιλικά 11 φρεγάτες από τις οποίες οι 5 είναι οι FREMM που συζητήθηκαν για την Ελλάδα) ενώ ανάλογου πληθυσμού αλλά πιο πλούσιες χώρες όπως το Βέλγιο έχουν μόνο 2, όσα και η Ολλανδία!  Όσο αφορά αεροπλάνα η Ελλάδα έχει 232 μαχητικά ενώ Γερμανία 220, 209 η Ιταλία, η Ολλανδία 63, η Πολωνία 110, ενώ η Τσεχία και η Ουγγαρία ουσιαστικά μόνο από 12!! (δηλ. οι χώρες που βρίσκονται στα ανατολικά σύνορα της ΕΕ και επιζητούν την προστασία της υστερούν τρομακτικά σε εξοπλισμό….). Σίγουρα ο Ελληνικός Στρατός αποτελεί σημαντικό παράγοντα στην άμυνα της ΕΕ.
 
Απορούμε πως υποστηρίζεται ότι η ΕΕ αποτελεί εγγύηση για τα σύνορα και πως θα’ρθει η Ευρώπη να τα υπερασπίσει αφού δεν υπάρχει και ενοποιημένος στρατός. Βέβαια υπάρχει το ΝΑΤΟ... Πολύ πρόσφατα όμως μέσα στην αλλαγή των συσχετισμών οι Γαλλία και Γερμανία εμφανίζονται να παίρνουν αποστάσεις από τις ΗΠΑ και να προτείνουν τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Στρατού εκτός του ΝΑΤΟ! Αλλά αν γίνει αυτό να δούμε πως θα δημιουργηθεί σύμπνοια με τόση αντιπαλότητα μέσα στην ΕΕ και ποιος θα πληρώσει για τον Στρατό αν δεν πληρώνουν ούτε ότι επιβάλλει το ΝΑΤΟ. Και λίγο πιο απλοϊκά: στις κρίσιμες στιγμές είμαστε σίγουροι ότι τα συμφέροντα της Ελλάδα ευθυγραμμίζονται με αυτά της Γερμανίας; Ότι θα έρθουν να μας υπερασπιστούν; Ή μήπως κατά τον ίδιο τρόπο περιμένουν και αυτοί ότι θα πάμε εμείς να υπερασπιστούμε π.χ. τις Ανατολικές χώρες, πολλές από τις οποίες παίρνουν επικριτικές θέσεις προς την Ελλάδα; Πολλά συζητιούνται επιπόλαια τελικά.
Πάντως αμυντική βιομηχανία αποτελεί μείζονα βιομηχανικό κλάδο και στην ΕΕ με κύκλο εργασιών €97,3 δισ. το 2014, όπου απασχολούνταν 500.000 εργαζόμενοι άμεσα και 1,2 εκατομμύρια έμμεσα ενώ πραγματοποιούνται και σημαντικές εξαγωγές. Η ΕΕ προσπαθεί να την ενισχύσει με προτίμηση των Ευρωπαϊκών εταιριών στις προμήθειες (Κοινοτική Οδηγία 2009/81/ΕΚ) αν και καταργεί την προτίμηση σε εγχώριο επίπεδο. Παρόλα αυτά η υπογραφή της σύμβασης δεν φαίνεται να επηρέασε την εγχώρια παραγωγή καθώς κατά το διάστημα Αύγουστος 2011-Μάρτιος 2013 το 92% το συμβάσεων που υπογράφηκαν από τα κράτη μέλη είχαν ανατεθεί στην εγχώρια βιομηχανία τους ενώ σε αξία συμβάσεων το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 97%  (Αλέξανδρος Οικονομίδης, Η Ανασύσταση της Αμυντικής Βιομηχανίας είναι βασικός πυλώνας για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση αυτού του τόπου, ΙΝ.Ε.Π.Α., Νοέμβριος 2017). Επίσης η ΕΕ προωθεί την συνεργασία στην κοινή προμήθεια και ανάπτυξης συστημάτων μελλοντικά μέσω της Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας της ΕΕ σε θέματα άμυνας (PESCO).  
 

Η διεθνής αγορά εξοπλισμών και η Ελλάδα 

H εξοπλιστική αγορά διεθνώς υπολογίζεται σε $1.7 τρις το 2017. Την περίοδο 2013-2017 οι ΗΠΑ ήταν ο μεγαλύτερος παραγωγός εξοπλισμών διεθνώς και μεγαλύτερος εξαγωγέας (34%) αλλά και η χώρα με τις μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες ακολουθούμενη από την ταχέως εξοπλιζόμενη Κίνα. Η Γερμανία είναι ο 4ος μεγαλύτερος εξαγωγέας όπλων διεθνώς μετά τις ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία, με 5,8% της παγκόσμιας αγοράς την περίοδο αυτή (στοιχεία SIPRI). 

Η Ελλάδα είναι 28ος μεγαλύτερος εισαγωγέων όπλων την περίοδο 2013-2017 δηλ. μέσα στην κρίση, με ποσοστό 1% στη συνολική αγορά από 1.9% και την 14η θέση μεταξύ 2008-2012. Οι αγορές της Ελλάδας την περίοδο αυτή των μνημονίων είναι κυρίως από τη Γερμανία (68%!) και ακολουθούν οι ΗΠΑ (17%) και η Γαλλία (10%). Η Ελλάδα αποτελεί τον 2ο μεγαλύτερο πελάτη της Γερμανίας με το 11% των πωλήσεών της! (Source: Trends in International Arms Transfers, 2017, SIPRI Fact Sheet, March 2018) 

Μπορεί η Γερμανία αυτή τη στιγμή επικρατεί ως προμηθευτής όπλων της Ελλάδας δεν ήταν όμως έτσι και στο παρελθόν. Σύμφωνα με κάποια στοιχεία έως το 2002 το μεγαλύτερο μέρος των αγορών πραγματοποιείται από τις ΗΠΑ (35%) και ακολουθούσαν οι Γερμανία και Γαλλία.  Δηλαδή βλέπουμε μια στροφή στην εξάρτηση προς την Γερμανία τα τελευταία χρόνια μετά την «κρίση».  Μήπως για αυτό η Τρόικα παρόλες τις συζητήσεις δεν πείραξε τα εξοπλιστικά προγράμματα;
Η Γερμανία μπορεί να μην ξοδεύει όσα ζητά το ΝΑΤΟ σε εξοπλισμούς και να έχει άλλες προτεραιότητες αλλά από την άλλη εξάγει εξοπλισμούς στην Ελλάδα και επενδύει στην βιομηχανία και τον πλουτισμό από εξαγωγές προϊόντων. Έτσι το εμπορικό έλλειμα των ΗΠΑ με την ΕΕ είναι $151 δις με την Γερμανία να αποτελεί την χώρα με το μεγαλύτερο πλεόνασμα στην ΕΕ $65 δις). Οι εισαγωγές από την Γερμανία έχουν γίνει τώρα μοχλός πίεσης των ΗΠΑ προς την Γερμανία (απειλώντας την με την επιβολή δασμών) για την εκπλήρωση των υποχρεώσεών της στο ΝΑΤΟ. Δηλαδή «δούναι και λαβείν». Η συζήτηση περί δασμών περιστρέφεται στα αυτοκίνητα τα οποία είναι το μεγαλύτερο μέρος των του εμπορικού ελλείματος των ΗΠΑ και πιθανότατα μεγάλο μέρος αυτού αφορά Γερμανικά αυτοκίνητα τα οποία επωφελούνται από το Ευρώ το οποίο ειδήμονες θεωρούν ότι είναι σε χαμηλότερη ισοτιμία απ’ότι θα ήταν το Μάρκο μιας ανεξάρτητης Γερμανίας.
 
Να σημειωθεί επί την ευκαιρία ότι η Ελλάδα έχει εμπορικό πλεόνασμα τα τελευταία χρόνια με τις ΗΠΑ το οποίο είναι αξιοθαύμαστο. Έτσι η Ελλάδα και πληροί τις υποχρεώσεις τις προς το ΝΑΤΟ αλλά και πραγματοποιεί σημαντικό εμπόριο με τις ΗΠΑ που ίσως να μπορεί να αναπτυχθεί περαιτέρω και σε επίπεδο επενδύσεων μια που απ’ότι φαίνεται η ΕΕ δεν βοηθά ούτε και αν αυτό μπορεί να συμβάλλει στην αποπληρωμή των χρεών!!!
Nα σημειωθεί ότι ως μέρος του διακανονισμού των δανείων της Γερμανίας μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο της επιτράπηκε να γίνει εξαγωγική δύναμη ώστε να είναι δυνατή και η αποπληρωμή. Οι πιστώτριες δυνάμεις (Βρετανία, Γαλλία, ΗΠΑ που αποτελούσαν το 41% των εισαγωγών της Γερμανίας εκείνη τη στιγμή) δέχτηκαν ότι η Γερμανία θα μπορούσε να μειώσει τις εισαγωγές της και να παράγει δικά της προϊόντα, αντί να τα εισάγει (Η διαγραφή του γερμανικού χρέους στο Λονδίνο το 1952, Ερικ Τουσεν, TVXS  12 Okt. 2012). Η τελευταία δόση μάλιστα αυτού του διακανονισμού καταβλήθηκε το 2010.
 

Τι κάνει η Τουρκία στον χώρο της αμυντικής βιομηχανίας

 
Την ίδια ώρα που η Ελλάδα συνεχίζει την αποβιομηχάνιση επενδύοντας σε ξαπλώστρες και τουρισμό…., η Τουρκία επενδύει στην αμυντική βιομηχανία. Έτσι μπορεί να δημιουργεί και να υποστηρίζει σφαίρες επιρροής στα ανατολικά της. Σημαντική πηγή εσόδων και τεχνογνωσίας για την αμυντική βιομηχανία αποτελούν συναφείς βιομηχανίες όπως αυτή της συναρμολόγησης αυτοκινήτων ή των ηλεκτρονικών συσκευών. Στην Τουρκία συναρμολογούνται Ford, Fiat, Renault, Hyundai και για την Ευρωπαϊκή αγορά, όπου το 2014 κατέλαβε την 6η θέση με 1.200.000 οχήματα. Παράλληλα αναπτύσσονται συνέργειες μεταξύ της εμπορικής και αμυντική τεχνολογίας π.χ. η Οτοκαρ του Ομίλου Κοτς εκτός από την παραγωγή λεωφορείων και άλλων οχημάτων έχει προχωρήσει και σε παραγωγή θωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού και τελευταία του εγχωρίου τανκς Altay (που βασίζεται στο ΝοτιοΚορεατικό K2 Black Panther). Η Οτοκαρ να σημειώσουμε ότι ξεκίνησε από συναρμολόγηση λεωφορείων Mercedes την δεκαετία του ‘60, την ίδια εποχή με την Otomarsan (σήμερα Mercedes Turkey) η οποία εξαγόρασε την δεκαετία του ’80 και μετέφερε στην Τουρκία το αντίστοιχο εργοστάσιο της ΒΙΑΜΑΞ στην Ελλάδα που το «έφαγε» φαίνεται ο «εκσυγχρονισμός» της ΕΕ και ο γενικότερος διωγμός της βιομηχανίας την εποχή αυτή.
 
Συνολικά, η Τουρκία εμφανίζεται τα τελευταία 15 χρόνια, που βρίσκεται ο Ερντογάν στην εξουσία, να έχει δαπανήσει πάνω από $60 δισ. στην ανάπτυξη εγχώριων αμυντικών συστημάτων. Η παραγωγική ικανότητα της φέρεται να ξεπερνάει τα $6 δισ. ετησίως (από $1,3 δισ. το 2002) ενώ ο προϋπολογισμός μόνο για έρευνα και ανάπτυξη οπλικών συστημάτων (R&D) ανέρχεται σε πάνω $1,3 δισ. Επίσης το ποσοστό συμμετοχής της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας από 20% το 2002 έχει αυξηθεί στο 65%. Μερικά από τα όπλα που έχει αναπτύξει περιλαμβάνουν:
- το ελικόπτερο ATAK T129 (μετεξέλιξη του Ιταλικού Agusta A129 Mangusta)
- το μελλοντικό μαχητικό TAI TF-X σε συνεργασία με την Βρετανική BAE που προορίζεται για αντικαταστάτης του F-16 και το εκπαιδευτικό αεροσκάφος TAI Hürkuş ενώ συζητιέται και για συμπαραγωγή του F-35
τα μη επανδρωμένα σκάφη (drones) αναγνώρισης Bayraktar TB2, τα επιθετικά Alpagu, Kargu, Doga και το νεότερο Akinci
- τις φρεγάτες MILGEM (κλάση -ada) 2.400-3.000 τόνων, οκτώ στον αριθμό και του ελαφρού αεροπλανοφόρου σκάφους (ή αποβατικού ελικοπτεροφόρου) Anadolu το οποίο είναι Ισπανικού σχεδιασμού 24-27.000 τόνων (κλάσης Juan Carlos)
- το υποβρύχιο drone Wattozz (σαλάχι) το οποίο μπορεί να έχει κατασκοπευτική αλλά και επιθετική χρήση
- το τροχοφόρο mini drone με πολυβόλο Tarantula, υποστηρικτικό χερσαίων επιχειρήσεων
- το τηλεκατευθυνόμενο πυροβόλο STAMP, τα θωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού BMC Kirpi, το όχημα μάχης ACV-15, το άρμα μάχη Altay που αναφέραμε, τα στρατιωτικά οχήματα Kobra και Ejder Yalçın, τα οβιδοβόλα T-155 Fırtına, τους εκτοξευτές ρουκετών T-122 Sakarya,
- μια σειρά άλλων όπλων όπως τις βόμβες διάτρησης NEB, τα τυφέκια MPT-76, τα συστήματα ραντάρ SERHAT Havan Tespit Radar Sistemi, τα μετακινούμενα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου KORAL, το αντι-drone όπλο ASELSAN (drone-savar), τους καθοδηγούμενος με laser πυραύλους MAM-L, τις ρουκέτες Cirit, τον αντιαεροπορικό πύραυλο HISAR-A, την κατευθυνόμενη «έξυπνη» βόμβα KGK, όπως και οι «έξυπνες» HGK (τροποποίηση των κοινών MK-84). Επίσης έχουν συμμετοχή στην κατασκευή των τουρκικών δορυφόρων GÖKTÜRK.
Τέλος, πρόσφατα αναφέρθηκε η ανάπτυξη τεχνολογίας αιχμής για ηλεκτρομαγνητικό πυροβόλο, το Sapan (7.5 Mach, 30χλμ ακτίνα) Αναπτύσσεται από την κρατική εταιρεία έρευνας TÜBİTAK. Σημειώνεται ότι μεταξύ άλλων εμπλέκεται και στην ανάπτυξη εγχωρίου ηλεκτρικού αυτοκινήτου στην πλατφόρμα του Σουηδικού Saab 9-2 (NEVS) με συμμετοχή Κινέζικων εταιριών.
 
Τουρκικές αμυντικές βιομηχανίες όπως οι ASELSAN, TAI, BİTES και ROKETSAN, συγκαταλέγονται μεταξύ των 100 μεγαλύτερων αμυντικών βιομηχανιών στον κόσμο. Παράλληλα η εξαγωγική ικανότητα της Τουρκίας φτάνει τα $2 δισ. ετησίως (από ουσιαστικά τίποτα την δεκαετία του 1990 και μόλις $248 εκατ. το 2002) ενώ άλλα δημοσιεύματα (al-Monitor) ανεβάζουν τις τουρκικές αμυντικές εξαγωγές στα περίπου $12 δισ. τη διετία 2016-2017. Μόνο η Τουρκική αεροδιαστημική βιομηχανία στοχεύει σε εξαγωγές $25δις μέχρι το 2023 σύμφωνα με την Sabah. Άρα συνεισφέρουν και στην οικονομία. Αυτά σχετίζονται όμως και με την δημιουργία σφαιρών επιρροής όπως είπαμε και την στροφή ανατολικά όπου η Τουρκία έχει αρχίσει εξαγωγές και συμπαραγωγές με το Πακιστάν. 

Προοπτικές, τρόπος ανάπτυξης και χρηματοδότησης της αμυντικής βιομηχανίας στην Ελλάδα

 
Τώρα ας έρθουμε στο βασικό ερώτημα της οικονομικής εφικτότητας για την ανάταξη της αμυντικής βιομηχανίας και τα περιθώρια χρηματοδότησης της. Μπορεί η Ελλάδα με τις σημερινές οικονομικές συνθήκες αλλά και εν γένει με βάση τα τεχνολογικά δεδομένα και τα μεγέθη αγοράς της να αναπτύξει αμυντική βιομηχανία; Και μπορεί και επιβάλλεται να το κάνει θα πούμε εμείς. Για λόγους οικονομικούς και αμυντικούς. Στην βιομηχανία θα παραχθεί προστιθέμενη αξία και θα βρουν δουλειά επιστήμονες που φεύγουν στο εξωτερικό. Εκτός από τις ανάγκες των Ελληνικών Δυνάμεων υπάρχει και η κοινή αγορά της Ευρώπης όπου μπορεί να δραστηριοποιηθεί αλλά και στην περιοχή (Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή).
 
Και τώρα το βασικό θέμα της χρηματοδότησης. Αυτή θα πούμε ότι είναι κατ’αρχας διαθέσιμη: αποτελείται κατά βάση από τις Ελληνικές αμυντικές δαπάνες του προϋπολογισμού που έτσι κι αλλιώς καταβάλλονται και ως υποχρέωση στο ΝΑΤΟ. Το 2.5% περίπου του ΑΕΠ που είναι οι δαπάνες σήμερα (και κατ’ελάχιστο 2%) ανέρχεται σε €5δις περίπου. Από αυτό το 20% πρέπει να είναι εξοπλισμοί, συνεπώς περίπου €1δις τον χρόνο. Αν από αυτά απαιτηθεί τουλάχιστον το 35% να είναι εγχώρια συμμετοχή τότε δημιουργείται ένα σημαντικό ποσό εσόδων (€350 εκατ. το χρόνο).  Και όλα αυτά με το σημερινό χαμηλό ΑΕΠ της κρίσης και χωρίς να υπολογίζονται πωλήσεις σε τρίτους. Στην χρηματοδότηση αυτή θα μπορούσε να συμμετάσχει και ο ιδιωτικός φορέας αν υπάρχουν προοπτικές κερδοφορίας.
 
Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΣΕΚΠΥ κ. Ροζόλη από το 1980 έως το 2014 έχουν δαπανηθεί για εξοπλισμούς ποσά της τάξης των €35 δισ. Από το 1980 και μετά η ανάπτυξης της βιομηχανίας τροφοδοτήθηκε από την υποχρέωση εγχώριας συμμετοχής σε επίπεδο τουλάχιστον 35% της αξίας (όταν σήμερα στην Τουρκία είναι 65%). Ένα τέτοιο ποσοστό τουλάχιστον θα πρέπει να είναι υποχρεωτικό και στο μέλλον όπως συμβαίνει και αλλού. Επίσης προτείνεται και η επανασύσταση της ΥΠΟΒΙ για καλύτερο συντονισμό.
Τα αμυντικά προγράμματα που μπορούν άμεσα να χρηματοδοτηθούν, κάτι το οποίο μπορεί να γίνει με συμπαραγωγές με τους συμμάχους της Ελλάδας είναι για παράδειγμα:
·         οι νέες φρεγάτες (π.χ. οι FREMM ή άλλο Γαλλικό σχέδιο (Belharra) ή άλλες π.χ. Αμερικανικες;) Το πρόγραμμα αυτό θα ανέλθει στο €2-4 δις για 2-4 σκάφη. Σε αυτό μπορεί και πρέπει να υπάρξει συμμετοχή των Ελληνικών ναυπηγείων
·         η αναβάθμιση των F-16 με την Αμερικανική Lockheed που συζητήθηκε πολύ τον τελευταίο χρόνο και θα τρέξει. Το πρόγραμμα αυτό θα ανέλθει στο €1 δις και θα υπάρχει και εγχώρια συμμετοχής από την ΕΑΒ η οποία προβαίνει και σε 90 προσλήψεις. 
·         προγράμματα της ΕΛΒΟ, που αυτή τη στιγμή βρίσκεται δυστυχώς σε αδράνεια περιμένοντας επενδυτή. Αυτά θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν την συντήρηση των θωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού (ΤΟΜΠ και ΤΟΜΑ) και συμπαραγωγή νέων (περίπου 800 ΤΟΜΠ ΛΕΩΝΙΔΑΣ είχαν παρασκευαστεί εκεί ενώ πρόσφατα προμηθεύτηκε μεταχειρισμένα Μ114 από τις ΗΠΑ). Επίσης όπως υποστηρίζει η διοίκηση της, προγράμματα για την Αίγυπτο και άλλες χώρες της περιοχής. Επίσης θα μπορούσε να συμμετέχει σε παραγωγή οχημάτων για εμπορικές χρήσεις ή στην παραγωγή λεωφορείων των δημόσιων συγκοινωνιών (το πρόγραμμα των ΟΑΣΑ και ΟΑΣΘ αφορά 400 και έως 200 λεωφορεία αντίστοιχα (αξίας €120-200 εκατ περίπου)
·         νέες τεχνολογίες όπως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) που χρησιμοποιούν πολύ πλέον οι ΗΠΑ αλλά και η Τουρκία και χρειάζεται να αποκτήσει και η Ελλάδα. Κατασκευάζεται το ΠΗΓΑΣΟΣ από την ΕΑΒ το οποίο δεν επαρκεί.
Επίσης επενδύσεις θα μπορούσαν να γίνει σε νέους τομείς όπως η ασφάλεια στο δίκτυο (cybersecurity) κάτι που έχει αναπτύξει το Ισραήλ δίνοντας παράλληλα και πολύ καλή εμπειρία σε σπουδαστές πληροφορικής για να σταδιοδρομήσουν αργότερα σε επιχειρήσεις (startups).  Και φυσικά τα προγράμματα που ήδη τρέχουν ή μπορεί να τρέξουν σε ΕΒΟ, ΠΥΡΚΑΛ και αλλού.

Επίλογος 

Ελπίζουμε να καταφέρουμε να προβάλουμε την οικονομική σημασία της αμυντικής βιομηχανίας ειδικά σε αυτή τη στιγμή αλλά και στο μέλλον για την παραγωγή πλούτου, τεχνολογίας και απασχόληση πτυχιούχων και μη. Φυσικά είναι αναντίρρητη και η σημασία της για την άμυνα. Στρατιωτικοί ειδήμονες μπορούν να αναλύσουν καλύτερα τις εξοπλιστικές ανάγκες και να εντοπίσουν τις δυνατότητες εγχώριας παραγωγής. Αυτό είναι σίγουρα πολύ σημαντικό με βάση τις γεωπολιτικές συνθήκες της περιοχής μας, την ανάγκη παραγωγικής ανασυγκρότησης και απασχόλησης αλλά και τις διαγραφόμενες απειλές ….
------------------------------------
*Ο Παναγιώτης Χατζηπλής είναι σύμβουλος επιχειρήσεων σε εξαγορές, συγχωνεύσεις, επιχειρηματικό σχεδιασμό και άντληση κεφαλαίων. Έχει εργαστεί στο συμβουλευτικό τμήμα των Deloitte και PriceWaterhouseCoopers στην Ελλάδα και στην Νέα Υόρκη και στην Τράπεζα της Ελλάδος. Είναι απόφοιτος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (Μηχανολόγος Μηχανικός) και κάτοχος ΜΒΑ στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Manchester Business School Αγγλίας. Είναι επίσης πιστοποιημένος χρηματοοικονομικος αναλυτής από το CFA Institute και έχει και πιστοποίηση στα λογιστικά από το ACCA.