Διάφορα Θέματα

Νέα Μέλη του Ινστιτούτου

on Sunday, 03 April 2016. Posted in Διάφορα Θέματα

Επιμέλεια Σ. Αργουζής - Α. Μπασαράς

Νέα Μέλη του Ινστιτούτου

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών Καλωσορίζει τα: Νέα Μέλη του.

ΕπώνυμοΟνομαΙδιότηταΗμερομηνίαΒΣ
ΤΡΑΦΑΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΗΜΜ 13/6/2019  
ΜΠΑΛΑΚΤΑΡΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ 13/6/2019  
ΣΩΤΗΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑ Φ. ΕΚΠΑ 30/5/2019  
ΒΑΣΙΛΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΤΞΧΟΣ ε.α. 18/4/2019  
ΜΑΝΕΣΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΙΔ. ΥΠΑΛ. 21/2/2019  
ΚΟΣΜΙΔΟΥ ΚΩΝ/ΤΙΝΑ Υπ. ΥΠΜΕ 21/2/2019  
ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΚΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Εμπορος 7/2/2019  
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΜΥΡΟΦΟΡΑ ΑΝΑΛΥΤΡΙΑ 31/1/2019  
ΤΡΑΠΑΛΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΛΟΓΙΣΤΗΣ 24/1/2019  
ΠΑΡΛΑΝΤΖΑΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ Υπλγος ΕΜ 24/1/2019  
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΧΟΣ ε.α.ΛΣ 17/01/2019  
ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ Γεώργιος ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ 17/01/2019  
Τσόγκας Γεώργιος Υπνχος ΠΝ 06/12/2018  
Αργυρίδης Αργυρός Τοπ. Μχκος 06/12/2018  
Κανελλόπουλος Αναστάσιος Αξκός ΕΛ.ΑΣ. 06/12/2018  
Αποσπόρης Παναγιώτης Σχος 22/11/2018  
Γιδαράκος Κων/νος Σχος 22/11/2018
Τσιρογιάννη Χρυσούλα Νομικός 25/10/2018  
Καραντζούλης Γεράσιμος Πτυχιούχος ΠανΚρη. ΔΕΗ 25/10/2018  
Ηλιόπουλος Δημήτριος Πρέσβης ετ 25/10/2018  
Χατζηαθανασίου Θωμάς αΠχος εα 11/10/2018  
Σκληρός Βασίλειος Αξκός ΠΑ εα 20/03/2018  
Μπαρμπαρούση Χριστίνα  Δρ - Αναλύτρια 06/09/2018  
Δακουτρός Παναγιώτης Αξκός ΠΑ εα 06/09/2018  
Θεοφανίδης Σταύρος Καθ. Παν. 06/09/2018  
Παπαδόπουλος Ηλίας Φαρμακοποιός 28/06/2018 ΒΣ
Ζαρταλούδης Ανδρέας Υπνχος ε.α. ΛΣ 28/06/2018 ΒΣ
Μαλτέζος Χρήστος Συγγραφέας 07/06/2018 ΒΣ
Ζγαρδανάς Γεώργιος Υπλρχος 07/06/2018 ΒΣ
Γεωργιτσόπουλος Νικόλαος Υπαστυνόμος Β’ 07/06/2018 ΒΣ
Ξένος Δημήτριος Επχας 07/06/2018 ΒΣ
Χασάπης Αλέξανδρος Σ. ΔΕΗ 17/05/2018 ΒΣ
Αμοργιανός Χάρης ΔΔΣ ΕΑΒ 04/05/2018 ΒΣ
Καστανάς Σωτήριος ΔΣ Τρ. Ελλάδος 20/03/2018 ΒΣ
Μπροφίδου Άννα Οικονομολόγος 20/03/2018 ΒΣ
Χατζηαγγελίδης Ιπποκράτης ΧΣ Επχ 20/03/2018 ΒΣ
Σ Παπασηφάκης Αντώνης Ασμχος ε.α. 20/04/2018 ΒΣ
Σ Μπαρμπούνης Θεοφάνης Επισμηναγός 20/03/2018 ΒΣ
Σκράπαρλης Αθανάσιος Αστυνομικός 29/03/2018 ΒΣ
Γιαμπουράνης Γεώργιος Συντ.Τραπ. 08/03/2018 ΒΣ
Κούρτης Γεώργιος Συντ.Τραπ. 08/03/2018 ΒΣ
Σκορδάς Αλέξανδρος Αστυνόμος Β’ 01/03/2018 ΒΣ
Βλάχος Χρήστος Στέλεχος Υπεσ 22/03/2018 ΒΣ
Δαϊλλίδης Χρήστος Σχης ε.ε. 25/01/2018  
Πετρίδου Γιολάνδα Υπλγος ε.ε. 11/01/2018  
--------- --------- --------- --2017--  
Φουράκης Παναγιώτης Καθηγητής ΜΕ 21/09/2017  
Μανιάδης Νικόλαος Νυχτοφύλακας 21/09/2017  
Γιαβρίδης Νικόλαος Manager 14/09/2017  
Σωτηριάδης Παναγιώτης Ασμχος εε 14/09/2017  
Ταραλάς Γεώργιος Δρ 14/09/2017  
Καραντζή Αναστασία Δρ 01/07/2017 ΒΣ
Λαζαρίδης Νικόλαος Αντγος ε.α. 22/06/2017  
Τσικνάκης Αντώνιος Επιχειρηματίας 22/06/2017  
Διακομοπούλου Νίκη Φοιτήτρια ΕΚΠΑ 01/06/2017 ΒΣ
Ηλιού Χριστίνα Φοιτήτρια 11/05/2017  
Πατεράκης Ιωάννης Ασμχος ε.α. 04/05/2017  
Βουτσινάς Κων/νος Δικηγόρος 04/05/2017  
Καλλίνης Γεώργιος Ταξχος ε.α. 23/03/2017  
Νικολόπουλος Κων/νος Επλχος ε.ε. 05/04/2017  
Κατελούζος Δημήτριος Υπτχος ε.α. 23/03/2017  
Κόλλιας Ιωάννης Σχης ε.α. 23/03/2017  
Αλιφραγκή Αγλαϊα Στέλεχος Επχ. 23/03/2017  
Ηλιόπουλος Νικόλαος Ανπλχος ΠΝ ε.α. 23/03/2017  
Κουτρής Σταύρος Αντγος ε.α. 23/03/2017  
Μαρκογιαννάκης Αντώνιος Ταξχος ε.α. 23/03/2017  
Χολίδης Ιωάννης Ανθλγος ε.α. 23/03/2017  
Παναγιωτοπούλου Μαριέττα Exprt Ed-HR Mgn 09/03/2017 ΒΣ
Φικιά Παρασκευή Νοσηλεύτρια 02/03/2017  
Κανάλης Ιωάννης Ανπλχος ε.α. ΠΝ 02/03/2017  
Κουταλιανός Χρήστος Δικαστικός 16/02/2017  
Εμμανουήλ Ανδρέας Κελευστής εε ΠΝ 16/02/2017  
Μεταξάς Νικόλαος Ανπλχος ε.ε. ΠΝ 16/02/2017  
Παναγούλη Ιωάννα Φοιτήτρια 02/02/2017  
Καλογιαννίδης Σταύρος Επχ ΜΜΕ 12/01/2017  
Γεωργακόπουλος Γεώργιος Υπαλ. ΥΠΕΞ 12/01/2017  
Πουστουρλή Αικατερίνη Διδάκτωρ 12/01/2017  
Σβουρδάκου Δέσποινα Καθηγήτρια ΠΕ 12/01/2017 ΒΣ
--------- --------- --------- --2016--  
Κοψαχείλης Βασίλειος Διεθνολόγος 24/11/2016  
Καϊμάκης Δημήτριος Αξιωματικός 17/11/2016  
Πράσινος Ανδρέας Δημ.Υπάλ. ΠΕ 10/11/2016  
Παπαναστασόπουλος Νικόλαος Διεθνολόγος 10/11/2016  
Πάνου Νικόλαος Οικονομολόγος 20/10/2016  
Σκυλάκης Λάζαρος Αντγος ε.α. 20/10/2016  
Μιχαλακόπουλος Μιχαήλ Επιχειρηματίας 3/10/2016  
Κανελλόπουλος Ιωάννης Δημοσιογράφος 29/9/2016  
Μυλωνάς Αναστάσιος Αρχιφύλαξ 8/9/2016  
Παπαβασιλείου Θεοφάνης Αρχιφύλαξ 8/9/2016  
Καϊτάζης Μάριος Φοιτητής Παν. 8/9/2016  
Παπαδάκης Θεοφάνης Ανθυπαστυνόμος 8/9/2016  
Παναγιώτου Χρήστος Ταξχος ε.α. ΠΑ 14/7/2016  
Μανωλάκος Βασίλειος Φοιτητής Ψυχ. 14/7/2016  
Τόμπρα Αλεξάνδρα Δημοσιγράφος 30/6/2016  
Τσιμπίδης Ευθύμιος Επιχειρηματίας 30/6/2016  
Σαλαβράκος Ιωάννης Καθηγητής 30/6/2016  
Παπαγιαννάκη Στέλλα Τουρ. Επχ. 9/6/2016  
Καψιμαλάκη Ιωάννα ΠΕ ΥΠΕΘΑ 26/5/2016  
Σπανός Αθανάσιος Πολιτικός Επτ. 24/3/2016  
Σκουλούδης Γεώργιος Ιδιωτικός Υπ. 7/4/2016  
Λαυρέντζος Αναστάσιος Σύμβουλος Επχ 7/4/2016  
Κατσαμάκης Ιωσήφ Ιδιωτικός Υπ. 24/3/2016 ΒΣ
Λούφας Κωνσταντίνος Σμχος ε.α. 17/3/2016  
Κωνσταντινίδης Συμεών Υπνχος ε.α.ΠΝ 17/3/2016 ΒΣ
Κορωνιάτης Κωνσταντίνος Επιχειρηματίας 17/3/2016  
Κατέρης Χάρης Επιχειρηματίας 17/3/2016  
Γκιόκας Δημήτριος Ιδιωτικός Υπ. 17/3/2016  
Δερβεντζής Νικόλαος Στέλεχος Επχ 10/3/2016 ΒΣ
Κωνσταντινίδης Γρηγόριος Επιχειρηματίας 18/2/2016  
Γάρειος Ιωάννης Ανπχος ε.α(ΠΝ) 11/2/2016  
Ψαρόπουλος Χρήστος Οικονομολόγος 28/1/2016 ΒΣ
Τσαμπάς Γεώργιος Σχης ε.α. 28/1/2016  
Χρυσοχού Γεώργιος Πλωτάρχης ΠΝ 28/1/2016  
Κουντουρόγιαννη Βασιλική Δημοσιογράφος 14/1/2016  
Λιβιεράτος Παναγιώτης Αρχιτέκτων 14/1/2016  

!! Διαφημίσεις - Αγγελίες - Προβολές - Ωφελήματα Μελών !!

on Tuesday, 23 February 2016. Posted in Διάφορα Θέματα

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

!! Διαφημίσεις - Αγγελίες - Προβολές - Ωφελήματα Μελών !!

ΑΓΓΕΛΙΕΣ - ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ - ΠΡΟΒΟΛΕΣ -ΩΦΕΛΗΜΑΤΑ ΜΕΛΩΝ

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, με εκατοντάδες μέλη και χιλιάδες αναγνώστες, προσφέρει στα μέλη, φίλους και αναγνώστες της ιστοσελίδας του:

1. Την προβολή τους (διαφήμισή τους) επαγγελματική, συγγραφική κλ.π ή/και την ανάρτηση αγγελίας στην ιστοσελίδα του έναντι μιας εγγραφής ετήσιας συνδρομής (20€) στο τριμηνιαίο περιοδικό 'Οι Προβληματισμοί'. Προβολή περισσοτέρων διαφημίσεων θα έχει και ανάλογο 'bonus'! Τα, ήδη, μέλη του Ινστιτούτου θα έχουν περαιτέρω έκπτωση 50%. Όσοι έχουν/συγκεντρώνουν περισσότερες της μιας συνδρομές του περιοδικού μπορούν να κατευθύνουν τις επιπρόσθετες συνδρομές όπου επιθυμούν, δίνοντας τη διεύθυνση αποστολής στη γραμματεία του Ινστιτούτου.

2. Οφέλη εκπτώσεων με την επίδειξη της ονομαστικής κάρτας του μέλους του Ινστιτούτου, όπως ορίζεται στις διάφορες κατηγορίες δράσεων που προβάλλονται παρακάτω.

3. Η αποπληρωμή των εγγραφών ή συνδρομών μπορεί να με τους παρακάτω τρόπους:

- Ταχυδρομική Επιταγή,
- Απευθείας στη γραμματεία του ΕΛΙΣΜΕ
- Σε γνωστό σας μέλος του ΕΛΙΣΜΕ
- Διαδικτυακά ΕΤΕ (i-banking):
BIC ETHNGRAA ΙΒΑΝ GR2901106460000064651201879
(Γράφοντας ως αιτιολογια επώνυμο σας)

Απόδειξη θα σας αποσταλεί ταχυδρομικώς!

ΑΦΜ ΕΛΙΣΜΕ:997418519

 

Οι Εκπτώσεις & τα Ωφελήματα στα Μέλη με επίδειξη της Κάρτας Μέλους του ΕΛΙΣΜΕ!

Κατηγορίες

Επιλέξτε Κατηγορία και Κλίκ στην Εικόνα!

1/11/2016. Η μυστική συφωνία ΗΠΑ-Τουρκίας για Αιγαίο Κύπρο και κουρδικό! Μια αποκαλυπτική συνέντευξη

on Tuesday, 01 November 2016. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Χρήστος Μηνάγιας, Ταξίαρχος ε.α., Συγγραφέας, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

1/11/2016. Η μυστική συφωνία ΗΠΑ-Τουρκίας για Αιγαίο Κύπρο και κουρδικό! Μια αποκαλυπτική συνέντευξη

“Που το πάει ο Ερντογάν” είναι το ερώτημα που απασχολεί τους τελευταίους μήνες,όχι μόνο την Ελλάδα αλλά όλο κόσμο.Κι αν κρίνουμε με τα θέματα στα οποία δίνουν προτεραιότητα οι πρωταγωνιστές της πολιτικής στην Ελλάδα θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Ελλάδα -σε επίπεδο εξουσίας- ασχολείται μάλλον λιγότερο από τον υπόλοιπο κόσμο.
Οι Έλληνες πολίτες ωστόσο ανησυχούν πολύ και καλά κάνουν.Η κατάσταση είναι απρόβλεπτη και ο Ερντογάν δείχνει να γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος.
Αναλύσεις πολλές από πολλούς. Το Militaire.gr απευθύνθηκε σ΄ έναν άνθρωπο που γνωρίζει την Τουρκία όσο λίγοι.Ο κ.Χρήστος Μηνάγιας αρθρογράφος-αναλυτής  και συγγραφέας που ασχολείται αποκλειστικά με την Τουρκία απαντά σε ερωτήματα που έχουμε νομίζουμε όλοι μας.

ΕΔΩ! όλη η συνέντευξη!

1/12/2016. Η εκλογή Trump και οι ελληνικές ανησυχίες

on Thursday, 01 December 2016. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

1/12/2016. Η εκλογή Trump και οι ελληνικές ανησυχίες

Το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στις Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθεί να προκαλεί συζητήσεις και αναλύσεις για τα αίτια της απρόσμενης νίκης του Donald Trump, αλλά ακόμη περισσότερα ερωτηματικά για την αμερικανική πολιτική της ερχόμενης τετραετίας. Οι ανησυχίες περιστρέφονται κυρίως γύρω από την υλοποίηση των αντιφατικών και συχνά «εμπρηστικών» προεκλογικών δηλώσεων του Trump. Φυσικά οι αντιδράσεις κυμαίνονται από έκδηλη απογοήτευση μέχρι και έκφραση συγκρατημένης ικανοποίησης με την αμηχανία όμως να κυριαρχεί στο χώρο των διεθνών σχέσεων.

Αναμφισβήτητα ο προκλητικός επιχειρηματίας-πολιτικός κατόρθωσε να κινητοποιήσει ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος που αισθάνεται απογοητευμένο με την αυξανόμενη οικονομική ανισότητα και την «υφαρπαγή» του πολιτικού συστήματος από τις θεσμοθετημένες και καλά οργανωμένες ομάδες συμφερόντων, όπως αναλύει και ο Francis Fukuyama σε πρόσφατο άρθρο του στο Foreign Policy. Περιέργως μάλιστα, κατάφερε να προσελκύσει τους ψηφοφόρους εκείνους οι οποίοι αισθάνονται ζημιωμένοι από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης μέσα στην ίδια την χώρα από την οποία το φαινόμενο αυτό προήλθε και η οποία, ως οντότητα, εμφανίζεται ευνοημένη (μέχρι στιγμής).

Οποιαδήποτε πρόβλεψη για την επιτυχία ή αποτυχία της νέας Προεδρίας είναι παρακινδυνευμένη και φυσικά εξαρτάται και από την οπτική (συμφέροντα) από την οποία έκαστος την αντιμετωπίζει. Φυσικά οι ΗΠΑ, όπως όλες οι μεγάλες δυνάμεις, διαθέτουν τις δυνατότητες επανάκαμψης και διόρθωσης σφαλμάτων που μπορεί να προκύψουν από λανθασμένες επιλογές και πολιτικές. Η δυνατότητα αυτή περιορίζεται για τις μικρότερες χώρες και ειδικά για τις ευάλωτες και απειλούμενες (για διαφόρους λόγους και αιτίες).

Οι εντονότερες ανησυχίες έχουν δημιουργηθεί στους συμμάχους και φίλους των ΗΠΑ παγκοσμίως καθόσον οι αμφιλεγόμενες προεκλογικές δηλώσεις του Trump, έχουν δώσει το στίγμα της πρόθεσης μιας αμερικανικής αποστασιοποίησης από το διεθνές σύστημα. Μια ανάλογη πρόθεση έρχεται φυσικά σε κραυγαλέα αντίθεση με το διακηρυγμένο -από τον ίδιο- στόχο της διατήρησης της αμερικάνικης ηγεμονίας. Ατελείωτη η συζήτηση και χρονικά επαναλαμβανόμενη, για την ανάγκη μεγαλύτερης συμμετοχής των συμμάχων των ΗΠΑ στην αμερικανική «ομπρέλα» προστασίας που απολαμβάνουν εδώ και δεκαετίες.  Προστασία, αφενός κοστοβόρα για τον πάροχο αλλά συνάμα και ανταποδοτική καθόσον μεταφράζεται σε πολιτική επιρροή, στρατιωτική παρουσία και σημαντική οικονομική διείσδυση ποικιλοτρόπως.

Οποιαδήποτε όμως αμερικανική αναδίπλωση, έστω και περιορισμένη, θα δημιουργήσει τοπικά κενά στο ήδη ευαίσθητο διεθνές περιβάλλον με τους πολυάριθμους πλέον νέους διεκδικητές περιφερειακής ηγεμονίας. Συγχρόνως θα αναζωπυρωθούν τα διλήμματα ανασφάλειας και αναγκαστικά θα στρέψουν τις χώρες στην αναζήτηση νέων «αξόνων» και «προστατριών» δυνάμεων αλλά και στην αρχή της «αυτοβοήθειας». Ενδεχομένως όμως όλες αυτές οι προεκλογικές δηλώσεις, πλέον της εσωτερικής στόχευσης, να αποτελούν και ένα μέρος πίεσης προς τους φίλους και συμμάχους για να αυξήσουν την ενεργό συμμετοχή τους στα θέματα άμυνας και ασφάλειας. Σε κάθε περίπτωση, κομβικής σημασίας παράγοντας θα είναι η εξέλιξη των αμερικανορωσικών σχέσεων. Είναι πιθανόν ότι η επαναπροσέγγιση αυτών των δύο δυνάμεων θα είναι προς όφελος της σταθερότητας του πλανήτη αλλά και της πατρίδος μας. Ιστορικά αποδεικνύεται ότι σε εποχές έντασης των σχέσεων Ανατολής – Δύσεως, ο ρόλος της γείτονος Τουρκίας (ανεξαρτήτως καθεστώτος και μορφής) αναβαθμίζεται. Μια ισορροπημένη σχέση Ρωσίας και ΗΠΑ μάλλον θα περιορίσει τις δυνατότητες ελιγμών της Τουρκίας αλλά και τις φιλοδοξίες ανάδειξης της σε περιφερειακή δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή.

Όλα αυτά βεβαίως είναι εκτιμήσεις οι οποίες μπορεί να ανατραπούν από τους σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων ή και να επηρεαστούν ριζικά από τυχαία γεγονότα που επιφέρουν ταχύτατους αναπροσανατολισμούς στόχων και συμμαχιών. Αναγκαία η κατανόηση του διεθνούς περιβάλλοντος, η ορθή τοποθέτηση σε «συμμαχίες» και «άξονες» αλλά η προσμέτρηση του βάρους της κάθε χώρας εξαρτάται βασικά και από την ισχύ της. Η έννοια της ισχύος είναι πολυεπίπεδη και αναφέρεται σε ποικιλία, μετρήσιμων και μη, παραγόντων (οικονομία, δημογραφία, ένοπλες δυνάμεις, κοινωνία, ηγεσία κλπ).  Κορωνίδα της ισχύος, ακόμη και σήμερα και μάλλον με αυξητικές τάσεις, εμφανίζεται η στρατιωτική ισχύς καθώς τα ιδεολογήματα του νεοφιλελευθερισμού φαίνεται να υποχωρούν. Αδιαμφισβήτητα όμως η στρατιωτική ισχύς στηρίζεται σημαντικά (και) στην οικονομική ισχύ. Σημαντικότατος και ο ρόλος των διεθνών σχέσεων αλλά στη δική μας περίπτωση μάλλον υφίστανται σημαντικοί περιορισμοί χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει δυνατότητα ελιγμών. Όλες όμως οι μορφές ισχύος εκπηγάζουν από ανθρώπους (πολίτες, ψηφοφόροι) και διαμορφώνονται κατάλληλα από εκλεγμένες  πολιτικές ηγεσίες που και αυτές με τη σειρά τους επηρεάζονται από τις «ελίτ» του κάθε τόπου. Στην τελευταία πρόταση παρουσιάζεται και το βασικό πρόβλημα της χώρας μας με την αδυναμία χάραξης και εφαρμογής σταθερής στρατηγικής απόκτησης ισχύος ως αποτέλεσμα της δομικής δυσλειτουργίας των θεσμών και της υποχώρησης των αξιών με σημαντική τη συνυπευθυνότητα και των τριών μερών (πολίτες, ηγεσίες, ελίτ).

Αντί λοιπόν να πανηγυρίζουμε, να μελαγχολούμε ή να παραμένουμε αμήχανοι με την εκλογή του Donald Trump ας επικεντρώσουμε τις προσπάθειες μας στην ανοικοδόμηση του «οίκου», μας αποφεύγοντας να αναζητούμε εξωτερικούς σωτήρες ή «σκοτεινές» δυνάμεις που απεργάζονται την εξαφάνιση μας.

1/2/2017. Οι αγέννητοι νεκροί

on Wednesday, 01 February 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

του Μιχάλη Α. Μελετίου

1/2/2017. Οι αγέννητοι νεκροί

«Όποιος λείπει, λείπει τζ’ η μοίρα του» λέει μια παροιμία της Κύπρου. Όποιος είναι απών δηλαδή κατά τη διαμοίραση των πάσης φύσεως προσόδων ή κατά τη λήψη των αποφάσεων, χάνει το δικαίωμα της διεκδίκησης μέρους αυτών. Η μοίρα εδώ, έχει διπλή έννοα. Από τη μία είναι η μοίρα ως κομμάτι (βλέπε μοιρασιά) και από την άλλη είναι η μοίρα ως προδιαγραφόμενη πορεία στον χρόνο, σχετιζόμενη με τις χαρές και τις λύπες που αυτή η πορεία θα επιφυλάσσει.

Το θέμα της παρουσίας ή της απουσίας στην πολιτική ζωή έχει μεγάλη σημασία. Για παράδειγμα, στα χρόνια της μεταπολίτευσης, άπαντες σχεδόν οι πολιτικοί ήθελαν να συσχετίσουν τις υπάρξεις τους με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Ήταν όλοι εκεί! Όλοι πάλεψαν κατά της Χούντας! Όλοι συνέβαλαν αγωνιστικά στον διωγμό της! Είχαν επομένως και αυτοί ένα μερίδιο (η μοίρα που λέγαμε πριν) στην «επανάσταση». Άρα, δικαιούνται να έχουν ως πεπρωμένο (=η κατάληξη της μοίρας κατά την δεύτερη της έννοια) την αέναή τους παρουσία στην πολιτική ζωή του τόπου. Βέβαια, αξίζει να σημειωθεί για χάριν της ιστορικής αληθείας, ότι το Πολυτεχνείο έγινε τον Νοέμβριο του 1973 ενώ η Χούντα έπεσε (ουσιαστικά από μόνη της) τον Ιούλιο του 1974 ως αποτέλεσμα της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο.

Κάθε επανάσταση όμως, για να τελεσφορήσει, απαιτεί θυσίες πολλές. Και σε αυτές τις θυσίες μεγαλύτερο ειδικό βάρος στην πιλάντζα (=η ζυγαριά στην κυπριακή) της ιστορίας κατέχει το αίμα των νεκρών. Η εποχή μας, είναι η εποχή της παράνοιας και της αντιστροφής των όρων. Παντού κυριαρχεί η προστυχιά των ειδώλων. Σχεδόν τα πάντα είναι εικονικά, ανύπαρκτα, ψεύτικα. Ζούμε ζωές μέσα από οθόνες υπολογιστών, μέσα από κινητά, μέσα από μια νιρβάνα ετεροπροσδιορισμού ξιπασιάς και φαινομενικής χλιδής. Απατηλά είδωλα στον βωμό της νωθρότητας και του διανοητικού ευνουχισμού. Έχει ωστόσο και η δική μας εποχή τους νεκρούς της. Και είναι αναρίθμητοι. Και είναι χωρίς τάφους με σκαλιστούς σταυρούς. Είναι οι νεκροί που δεν γεννήθηκαν ποτέ. Είναι αυτοί που δεν πρόλαβαν ούτε καν να γίνουν ένα όνομα στα κατάστιχα κάποιου ληξιαρχείου. Είναι τα παιδάκια που δεν ήρθαν ποτέ στον κόσμο. Αυτά που χάριν της απάτης των ειδώλων, έλειψε η μοίρα τους χωρίς καν να τους δοθεί η ευκαιρία να την διεκδικήσουν. Κάπως έτσι όμως, μπαίνει η ταφόπλακα των λαών…

Σήμερα, αρκετές χιλιάδες ελληνόπουλα, παρότι εν καιρούς απείρως πιο ευνοϊκούς σε σχέση με άλλες εποχές, χάνουν τις ζωές τους προτού καν γεννηθούν. Ο δήμιος τους όμως δεν είναι βέβαια ούτε η πείνα, αλλά ούτε και η έλλειψη των χρημάτων ή οι κακουχίες των ημερών. Δήμιός τους είναι οι πιεστικοί παππούδες, οι πατεράδες της μιας βραδιάς αλλά και δυστυχώς, οι ίδιες τους οι μητέρες. Το αγιασμένο θηλυκό σώμα που φέρει τους μαστούς της θρέψης, υποκύπτει στις προσωπικές αδυναμίες, στην ελαφρότητα των εφήμερων απολαύσεων, στις πιέσεις τρίτων, αλλά και στις προσταγές μιας βρώμικης κοινωνίας. Υποκύπτει και αποφασίζει να διακόψει την κύηση…

Πέραν των προσωπικών όμως παραμέτρων, πέραν των ηθικών φραγμών ή πεποιθήσεων, υπάρχει και η ωμή γεωπολιτική παράμετρος που περικλείει μέσα της τα πάντα. Είναι προφανές ότι για να είσαι παρών στις γεωπολιτικές εξελίξεις, πρέπει πρώτα να υπάρχεις! Το να ζεις, είναι απείρως σημαντικότερο από το να έχεις λεφτά, πετρέλαια, κανόνια ή αεροπλάνα. Χωρίς ανθρώπους, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Είναι ωστόσο σαφές, ότι εμείς οι Έλληνες, στο άμεσο μέλλον, κινδυνεύουμε να υποστούμε μια οδυνηρή συρρίκνωση του πληθυσμού μας. Εάν κατοικούσαμε σε έναν τόπο χωρίς καμία γεωπολιτική αξία, ίσως αυτό να μην αποτελούσε κανένα πρόβλημα. Δεν είμαστε όμως μόνοι. Ζούμε σε μια γειτονιά που τυγχάνει να είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό γήινο και θαλάσσιο περιφερειακό κράσπεδο ανάμεσα στους αντιμαχόμενους ισχυρούς πόλους του πλανήτη. Ήδη, τα τελευταία χρόνια ζούμε πολλές ιδιόμορφες συγκρούσεις (οικονομικές, εδαφικές, μεταναστευτικές) που ως απώτερο στόχο έχουν την ανακατανομή της ισχύος ανάμεσα στους ισχυρούς αφέντες της περιοχής μας.

Μία χώρα με υποπληθυσμό, στερείται εργατικών και μαχητικών χεριών, δεν εκδηλώνει πλήρη εκμετάλλευση του πλούτου της και διακινδυνεύει να πληγεί από μαζική εισροή μεταναστών ή την υποταγή της σε ισχυρότερο αντίπαλο. Χρειαζόμαστε επειγόντως χέρια, πόδια και κεφάλια ελληνικά ούτως ώστε να παλέψουμε για την αυριανή μας επιβίωση. Χωρίς αυτά, η οικονομία (αφού αυτή είναι που μονοπωλεί το ενδιαφέρον μας) δεν ανακάμπτει ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια.

Από τα ανωτέρω, μπορούμε να κατανοήσουμε ότι αποτελεί ύψιστο εθνικό συμφέρον η άμεση εξάσκηση μιας σοβαρής πληθυσμιακής πολιτικής που, μέσα σε αυτήν, θα περιλαμβάνεται οπωσδήποτε και μια εμπνευσμένη προσπάθεια αποτροπής των διακοπών κυήσεως. Ίσως, εάν δοθούν υπολογίσιμα κίνητρα για τεκνοποιία και εάν το κράτος γίνει έμπρακτος αρωγός σε μονογονεϊκές οικογένειες ή σε ανήλικες μητέρες, τότε, ενδεχομένως, πολλοί από αυτούς τους αγέννητους νεκρούς, να γεννηθούν και να συνεισφέρουν αργότερα με παραγωγικό τρόπο στην ευημερία μας.

Είναι γεγονός ότι ως κράτος και ως πολίτες, έχουμε αποτύχει παταγωδώς σε όλα σχεδόν τα επίπεδα. Είμαστε σε πλήρη τρικυμία εν κρανίω. Το ενθαρρυντικό είναι ότι πολλές φορές κατά την μακραίωνη μας ιστορία, έχουμε βρεθεί σε αυτά, αλλά και σε χειρότερα χάλια και εν τέλει, κάποτε ανακάμπταμε. Το δυσοίωνο είναι ότι μόνον σήμερα κινδυνεύουμε από ολιγανθρωπία και από πληθυσμιακή γήρανση. Ίσως, εάν αυτή η κατάσταση συνεχιστεί για μερικά χρόνια ακόμα, και με τους ρυθμούς των μεταναστευτικών κυμάτων που παρατηρούνται στη χώρα μας σε συνδυασμό με την καταφανή ανικανότητα των εφαρμοζόμενων εθνικών στρατηγικών για την επίλυση των προβλημάτων που προκύπτουν, η εθνολογική σύσταση του κράτους μας να αλλοιωθεί πλήρως. Υπό αυτές τις συνθήκες όμως, είναι σχεδόν σίγουρο ότι οι μέρες ζωής του έθνους μας, θα είναι μετρημένες. Και όπως επισημάναμε στην αρχή: «όποιος λείπει, λείπει τζ’ η μοίρα του».

1/3/2017.ΤΡΡ: Το πρώτο αμερικανικό “Pivot” στην Ασία …με το βλέμμα στον 21ο αιώνα

on Wednesday, 01 March 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Του Αλέξανδρου Δρίβα

1/3/2017.ΤΡΡ: Το πρώτο αμερικανικό “Pivot” στην Ασία …με το βλέμμα στον 21ο αιώνα

Μπορεί η Μέση Ανατολή να γνωρίζει μια ακόμη κρίση και οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Δύσης να δοκιμάζονται, όμως δε γίνεται να γίνουν αναγνώσιμες οι τάσεις της διεθνούς πολιτικής χωρίς την ανάλυση των όσων συμβαίνουν στην Ανατολική Ασία. Η Κίνα, περνά δύσκολους μήνες με τη χρηματαγορά της να προδίδει την προβληματική δομή της οικονομίας της. Ενώ η Κίνα προσπαθεί να συνέλθει από το σοκ του Ιουλίου, οι ΗΠΑ έφεραν στο φως τη Συμφωνία ΤΡΡ (Trans ΡacificPartnership). Πέραν από τις ΗΠΑ, αυτήν την εμπορική συμφωνία, υπογράφουν ο Καναδάς, το Μεξικό, (μία από τις ισχυρότερες αναδυόμενες οικονομίες) το Περού, η Χιλή, η Ιαπωνία, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, το Μπρουνέϊ, η Σινγκαπούρη, το Βιετνάμ και η Μαλαισία.

ΕΔΩ! η συνέχεια

Πηγή: ΤΡΡ: Το πρώτο αμερικανικό “Pivot” στην Ασία …με το βλέμμα στον 21ο αιώνα http://mignatiou.com/2015/12/trr-to-proto-amerikaniko-pivot-stin-asia-me-to-vlemma-ston-21o-eona/

1/8/2016. Το δημοψήφισμα δεν είναι η πεμπτουσία της λαϊκής κυριαρχίας

on Monday, 01 August 2016. Posted in Διάφορα Θέματα

του Ζαν Κατρμέρ*, Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

1/8/2016. Το δημοψήφισμα δεν είναι η πεμπτουσία της λαϊκής κυριαρχίας


To Brexit δείχνει άλλη μια φορά ότι το δημοψήφισμα έχει σχέση με τη δημοκρατία όση σχέση έχουν τα αυγά ρέγγας με το χαβιάρι. Είναι δηλαδή ένα υποκατάστατο και όχι η πεμπτουσία της λαϊκής κυριαρχίας, όπως υποστηρίζουν εδώ και είκοσι χρόνια τα κόμματα που αποκαλούνται λανθασμένα «λαϊκιστικά», ενώ στην πραγματικότητα είναι ξενόφοβα, εθνικιστικά και αυταρχικά.
Τα κόμματα αυτά, στα οποία περιλαμβάνεται το Εθνικό Μέτωπο, κατάλαβαν ότι με τα δημοψηφίσματα μπορούν να αποσπάσουν μια αμετάκλητη απόφαση, ενώ τα ίδια βρίσκονται στη μειοψηφία. Η ζημιά που κάνουν όμως τα δημοψηφίσματα στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι μεγάλη. Κι αυτό, επειδή στηρίζονται στην ιδέα ότι οι αντιπρόσωποι του λαού, αν και δημοκρατικά εκλεγμένοι, δεν μπορούν να λαμβάνουν αποφάσεις επειδή είναι ανίκανοι, διεφθαρμένοι, πουλημένοι και αδιάφοροι για τις ανάγκες των πολιτών.
Το δημοψήφισμα είναι το ακριβώς αντίθετο της δημοκρατίας, η οποία δεν συνιστά μια βίαιη δικτατορία της πλειοψηφίας επί της μειοψηφίας, αλλά έναν πολύπλοκο μηχανισμό που εξασφαλίζει ότι οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται με βάση ψέματα ή κίνητρα άσχετα με το θέμα. Αντίθετα με μια απόφαση του κοινοβουλίου, η οποία μπορεί να ανατραπεί από μια άλλη πλειοψηφία, το δημοψήφισμα έχει ανακηρυχθεί σήμερα στην απόλυτη λαϊκή ετυμηγορία που είναι εξαιρετικά δύσκολο να αλλάξει. Και το δράμα είναι ότι κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει τη νομιμότητα αυτού του εργαλείου για να μην κατηγορηθεί για περιφρόνηση του λαού και χαρακτηριστεί ελιτιστής.
Πολλοί επικαλούνται το ελβετικό μοντέλο. Ο καθένας, όμως, έχει τις παραδόσεις του. Στην Γαλλία, τα δημοψηφίσματα χρησίμευαν πάντα για την επιδοκιμασία ή την αποδοκιμασία της εκάστοτε κυβέρνησης. Στη Γερμανία, οι Ναζί τα χρησιμοποίησαν για τον ίδιο σκοπό, με αποτέλεσμα να αποτελούν σήμερα ταμπού. Ένα δημοψήφισμα ανοίγει πληγές που είναι δύσκολο να επουλωθούν, καθώς προκαλεί πόλωση σε σύνθετα ζητήματα. Το τελευταίο δημοψήφισμα που έγινε το 1950 στο Βέλγιο, για παράδειγμα, και αφορούσε το θέμα της βασιλείας, κόντεψε να οδηγήσει τη χώρα σε εμφύλιο πόλεμο. Όσο για το Ηνωμένο Βασίλειο, το δημοψήφισμα για το Brexit έχει προκαλέσει έναν τόσο μεγάλο διχασμό, ώστε απειλείται η ίδια η ακεραιότητα της χώρας.
Όπως έλεγε ο Αλεξάντερ Χάμιλτον, ένας από τους αρχιτέκτονες του αμερικανικού Συντάγματος το 1788, «οι δημοκρατικές αρχές δεν επιτρέπουν να παρασυρόμαστε από το παραμικρό αεράκι των λαϊκών παθών ούτε να υπακούμε στις παρορμήσεις του πλήθους, το οποίο κολακεύουν κάποιοι για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Ο λαός δεν θέλει, όπως είναι φυσικό, παρά το δημόσιο καλό. Πολλές φορές, όμως, λανθάνει κατά την αναζήτησή του. Όταν τα πραγματικά συμφέροντα του λαού βρίσκονται σε αντίθεση με τις επιθυμίες του, χρέος εκείνων που έχουν αναλάβει να τον εκπροσωπούν είναι να καταπολεμούν αυτό το λάθος ώστε να του δίνουν τον χρόνο να αντιμετωπίσει τα πράγματα με ψυχραιμία». Τι θα είχε συμβεί αν είχαν ερωτηθεί οι Βρετανοί για τη συνέχιση του Β? Παγκοσμίου Πολέμου ή οι Γάλλοι για τη συμφιλίωση με τη Γερμανία, το 1950;
Ακόμη και ο νομοθέτης φροντίζει να προστατευτεί από τις παρορμήσεις του στα σημαντικά ζητήματα. Για να τροποποιηθεί ένα Σύνταγμα, για παράδειγμα, πρέπει να ικανοποιούνται πολύ αυστηροί όροι. Σε ορισμένες χώρες, όπως η Ελλάδα, το νέο κείμενο πρέπει να ψηφιστεί από δύο διαδοχικά κοινοβούλια. Στη βρετανική περίπτωση, οι Brexiters δεν αντιπροσωπεύουν παρά το 36% του εκλογικού σώματος (52% του 70%), και, παρά ταύτα, η απόφασή τους έχει ανεπανόρθωτες συνέπειες.
Επιπλέον, όπως υπογραμμίζει ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου Γκι Φερχόφστατ, σε μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι σαφές ποιος λαμβάνει τις αποφάσεις και μπορεί να του επιρριφθεί η ευθύνη. Σε ένα δημοψήφισμα, κανείς δεν είναι υπεύθυνος για τίποτα. Αν όμως πρέπει να γίνει οπωσδήποτε ένα δημοψήφισμα, θα μπορούσε να ισχύει αυτό που πρότεινε ο Κένεθ Ρόγκοφ, καθηγητής οικονομίας και πολιτικών επιστημών στο Χάρβαρντ: Να απαιτείται ενισχυμένη πλειοψηφία (60% ή 65%) για θέματα που αφορούν το μέλλον της χώρας και η απόφαση να επικυρώνεται με ένα δεύτερο δημοψήφισμα, έναν χρόνο αργότερα.
Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει δικλείδες ασφαλείας. Το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με την άμεση δημοκρατία, αν θέλει να διατηρήσει το δεύτερο συστατικό της.

Πηγή: Liberation,

http://bit.ly/2ad62Yj
* Ο Ζαν Κατρμέρ είναι, από τον Σεπτέμβριο του 1990, ανταποκριτής της Liberation στις Βρυξέλλες (http://www.liberation.fr/auteur/1876-jean-quatremer ). Έχει πραγματοποιήσει πολλά ντοκιμαντέρ για ευρωπαϊκά ή κοινωνικά θέματα για λογαριασμό πλειάδας τηλεοπτικών καναλιών (France 2, France 5, Arte, Canal+ Belgique). Μεταξύ αυτών, το «Grece annee zero» (Ελλάδα, έτος μηδέν), σε συνεργασία με τον Πιερ Μπουρζουά, το 2014. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων, το πλέον πρόσφατο των οποίων είναι το «Sexe, mensonges et medias» - Σεξ, ψέματα και μέσα μαζικής ενημέρωσης- (εκδ. Plon, 2012).

1/8/2016. Το Ι. Κ. (ΙΣΙΣ) προσφέρει την ευκαιρία της ψυχωσικής έκρηξης μιας προ-θρησκευτικής και προ-ιδεολογικής, ριζοσπαστικής βίας

on Monday, 01 August 2016. Posted in Διάφορα Θέματα

του Μάσιμο Ρεκαλκάτι *, Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

1/8/2016. Το Ι. Κ. (ΙΣΙΣ) προσφέρει την ευκαιρία της ψυχωσικής έκρηξης μιας προ-θρησκευτικής και προ-ιδεολογικής, ριζοσπαστικής βίας

Οι τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Νίκαια και στο Αμβούργο εντάσσονται σε ένα διαφορετικό πλαίσιο από εκείνο των επιθέσεων στο Παρίσι και τις Βρυξέλλες. Είναι προφανές ότι στον ήδη γνωστό, και ακραία βίαιο, πρωταγωνιστή, δηλαδή το Ισλαμικό Κράτος και τους φανατικούς του «μάρτυρες», προστίθεται ένας άλλος πρωταγωνιστής, που έχει όνομα και επώνυμο. Είναι η τρέλα, η μετάβαση σε μια καθαρά ψυχωσική πράξη. Αυτή είναι η ψυχοπαθολογία των ανθρώπων που διέπραξαν τις τελευταίες επιθέσεις.
Για μία ακόμη φορά, η Δύση βρίσκεται αντιμέτωπη με το πρόβλημα της κοινωνικής περιθωριοποίησης που χαρακτηρίζει αυτούς τους δράστες. Και με δεδομένο το νεαρό της ηλικίας αυτών των δολοφόνων, αναδεικνύεται μια νέα, σοβαρή απειλή: Πώς να ξαναδώσουμε νόημα στη ζωή των παιδιών μας, πώς να τους ξαναδώσουμε μέλλον, ελπίδα, εμπιστοσύνη, δουλειά;
Η ανάδυση αυτής της πλευράς στη μάχη κατά της τρομοκρατίας δεν πρέπει βέβαια να μετατρέψει το φαινόμενο του Ισλαμικού Κράτους σε ένα ψυχοπαθολογικό φαινόμενο. Δεν υπάρχει αμφιβολία, όμως, ότι το επεκτείνει σε πιο επισφαλείς πτυχές της κοινωνικής μας ζωής.
Η κήρυξη πολέμου του Ισλαμικού Κράτους κατά της Δύσης έχει δημιουργήσει μια σοβαρή παρενέργεια: Η ακραία πράξη του τρομοκράτη γίνεται μεταδοτική, μετατρέπεται σε μοντέλο, αποκτά μιμητές ακόμη και μεταξύ εκείνων που δεν ανήκουν σε αυτή την πολιτικο-θρησκευτική ταυτότητα. Είναι νέοι, απελπισμένοι και ψυχωσικοί. Και όπως έλεγε ο θεωρητικός της ψυχανάλυσης Ουίλφρεντ Μπίον, ο ψυχωσικός «στερείται νου και στερείται σκέψης».
Γνωρίζουμε καλά τη μαζική ψυχολογία που βρίσκεται πίσω από αυτό το φαινόμενο: Όταν κάτι που θεωρούνταν ως τώρα απίθανο - η βίαιη αφαίρεση της ζωής αγνώστων ανθρώπων που το μόνο έγκλημά τους είναι ότι ήταν πιο ευτυχισμένοι από εμάς - γίνεται όχι μόνο πιθανό, αλλά αποκτά και ιδεολογικό περιεχόμενο, τότε προσφέρει σε νέους εύθραυστους, χωρίς προοπτικές, αλλά καθαρά ψυχωσικούς, την ευκαιρία να δώσουν νόημα στη ζωή τους.
Μια πράξη που προκαλεί τρόμο μπορεί έτσι να επιτρέψει σε μια ανώνυμη ζωή να αποκτήσει όνομα και μία θέση στην ιστορία. Με τον τρόπο αυτό, άνθρωποι που έχουν τεθεί στο περιθώριο της κοινωνίας και αισθάνονται αποτυχημένοι και ανίκανοι δίνουν επιτέλους ένα νόημα στη ζωή τους - ακόμη και αφαιρώντας την. Νιώθοντας θύματα ενός συστήματος που τους απορρίπτει, κτυπούν αυτό ακριβώς το σύστημα για να το εκδικηθούν. Αυτό συνέβη με τον νεαρό δράστη του Μονάχου, ο οποίος υποστήριξε ότι είχε υπάρξει θύμα bullying.
Το Ισλαμικό Κράτος προσφέρει έτσι την ευκαιρία της ψυχωσικής έκρηξης μιας ριζοσπαστικής βίας που είναι προ-θρησκευτική και προ-ιδεολογική. Οι αρχηγοί του εκμεταλλεύονται πολιτικά αυτή την έκρηξη, προσεταιριζόμενοι νέους που δεν ανήκουν σε κανέναν εκτός από το δικό τους παραλήρημα. Με τον τρόπο αυτό, οι τρομοκράτες ενισχύουν, πάντα με την ακούσια συνδρομή των μέσων ενημέρωσης, τη στρατιωτική τους εικόνα και την ισχύ τους. Γι' αυτό πρέπει να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και τη διαύγειά μας, κάνοντας διάκριση ανάμεσα στις καθαρά τρομοκρατικές πράξεις και στις ψυχωσικές ενέργειες. Σε αντίθετη περίπτωση, θα παίξουμε το παιχνίδι του Ισλαμικού Κράτους που θέλει να καταστρέψει τη ζωή μας και τον πολιτισμό μας.
Δεν πρέπει τέλος να ξεχνάμε το μεγάλο θέμα της νεότητας. Αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε δεν είναι μόνο η στρατιωτική και πολιτική πλευρά της σύγκρουσης με τους τρομοκράτες και τον στρατό τους. Είναι και η απελπισμένη κραυγή από τις νέες γενιές, που πρέπει να την ακούσουμε και να την ερμηνεύσουμε. Το να δώσουμε νόημα, περιεχόμενο και προοπτική στη ζωή των παιδιών μας αποτελεί το πραγματικό αντίδοτο σε κάθε μορφή βίας.
Το μοιραίο μίγμα της οικονομικής κρίσης, της τρομοκρατίας και της ψυχοπαθολογίας μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την ενίσχυση της ευρωπαϊκής μας ταυτότητας. Κάποτε ο Σαρτρ έγραψε ότι αυτοί που έκαναν τους Γάλλους να καταλάβουν το πραγματικό νόημα της ελευθερίας ήταν οι Ναζί, όταν κατέλαβαν τη χώρα τους. Μπορούμε να πούμε σήμερα το ίδιο για την τρομοκρατία; Θα μας δώσει άραγε η τρομοκρατία την ευκαιρία να οικοδομήσουμε επιτέλους, χωρίς αναστολές και δισταγμούς, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης;
(Πηγή: La Repubblica), http://bit.ly/2aiYpSP
 
Ο Μάσιμο Ρεκαλκάτι είναι Ιταλός ψυχαναλυτής, συγγραφέας και πανεπιστημιακός (http://www.massimorecalcati.it/)


10/08/2017. Διεθνές Δίκαιο ή Δίκαιο του Ισχυροτέρου; Ιστορική και Φιλοσοφική θεώρηση του ζητήματος (Α΄ Μέρος)

on Thursday, 10 August 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Ιωάννης Σταμούλος, Δρ. Φιλοσοφικής Σχολής Α.Π.Θ. Επιστημονικός συνεργάτης Στρατιωτικής Σχολής Διοίκησης και Επιτελών, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

10/08/2017. Διεθνές Δίκαιο ή Δίκαιο του Ισχυροτέρου; Ιστορική και Φιλοσοφική θεώρηση του ζητήματος (Α΄ Μέρος)

Θα ακολουθήσει ένα δεύτερο μέρος, φιλοσοφικό, όπου θα γίνει μια φιλοσοφική ανάλυση των γεγονότων.

Εισαγωγή
Για να διερευνήσουν θεμελιώδη ανθρωπολογικά και πολιτικά ζητήματα, φιλόσοφοι, θεολόγοι, διανοούμενοι και επιστήμονες επιχείρησαν με τους στοχασμούς τους ανατομή της ανθρώπινης φύσης, χωρίς να έχουν καταλήξει αν αυτή είναι καλόβουλη ή κακόβουλη. Ο Φλωρεντίνος πολιτικός στοχαστής και συγγραφέας Niccolò Machiavelli (1469 - 1527) πίστευε ότι οι άνθρωποι είναι «αχάριστοι», «ασταθείς», και «υποκριτές». Από τη φύση τους είναι φιλόδοξοι, καχύποπτοι και κακοί, οπότε ενεργούν πάντοτε με κακοήθεια και ποτέ δεν πράττουν το καλό πάρα μόνο από ανάγκη.

O Άγγλος φιλόσοφος Thomas Hobbes (1588-1679) διέκρινε στο ανθρώπινο είδος «την αιώνια και ασίγαστη επιθυμία για ισχύ», η οποία δε σταματά παρά μόνο με το θάνατο. Οι βασιλείς που διαθέτουν μεγάλη ισχύ προσπαθούν να την εξασφαλίσουν με νόμους στο εσωτερικό και με πολέμους στο εξωτερικό. Κι όταν πετυχαίνουν το σκοπό τους, παρασύρονται από νέες επιθυμίες: τη δόξα που θα κερδίσουν από νέες κατακτήσεις, τις ανέσεις και τις σαρκικές απολαύσεις ή επιζητούν να αποσπάσουν το θαυμασμό και την κολακεία των συνανθρώπων τους για τις ικανότητές τους σε μια τέχνη. «Οι προφορικές δεσμεύσεις είναι πολύ αδύναμες για να αναχαιτίσουν την ανθρώπινη φιλοδοξία, την πλεονεξία, το θυμό και άλλα πάθη […]».

Ο Γερμανός φιλόσοφος Immanuel Kant (1732-1804) υποστήριζε ότι «στον άνθρωπο υπάρχει μια φυσική ροπή για το κακό», αν και αναγνώριζε ότι «η πρωταρχική καταβολή […] είναι μια καταβολή για το αγαθό». Τις φυσικές καταβολές του ανθρώπου, οι οποίες τον ωθούν να χρησιμοποιεί το Λόγο [=λογικό], τις καλλιεργεί η Φύση, που έπλασσε τους ανθρώπους «ασυνεννόητους, ματαιόδοξους και εριστικούς, αδιάκοπα διψαλέους για υλικά αγαθά ή για κυριαρχία!», ώστε «διαμέσου των πολέμων […], έπειτα από μια γενική εσωτερική εξάντληση των δυνάμεών τους, […] να βγουν από τη χωρίς νόμους κατάσταση των αγρίων και να συνασπισθούν σε μια κοινωνία εθνών, όπου κάθε κράτος, ακόμη και το πιο μικρό, θα μπορεί να περιμένει την ασφάλεια και το δίκιο του όχι από τη δική του ισχύ ή από δική του δικαιοκρισία, αλλά μόνο απ’ αυτή τη μεγάλη κοινωνία των εθνών (το κοινό των Αμφικτυόνων), από μια συλλογική δύναμη και από την απόφαση που θα παίρνει σύμφωνα με νόμους η συλλογική βούλησή της».

ΕΔΩ! η συνέχεια.

10/10/2017. Πως δεν έχει τελικά και τόσο άδικο η Ισπανία με την Καταλονία;

on Tuesday, 10 October 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφε ο Δρ Κωνσταντίνος Γρίβας, Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην ΣΣΕ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

10/10/2017. Πως δεν έχει τελικά και τόσο άδικο η Ισπανία με την Καταλονία;

Το ζήτημα του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία της Καταλονίας θέτει νέα δεδομένα στην εσωτερική πολιτική γεωγραφία της Ευρώπης, διαμορφώνοντας μια καινοφανή στρατηγική απειλή για την ύπαρξη των ευρωπαϊκών εθνών. Αν θα θέλαμε να συμπυκνώσουμε το καταλανικό ζήτημα σε μια φράση, θα λέγαμε ότι για πρώτη φορά στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία βλέπουμε την απειλή διάσπασης ενός ενιαίου έθνους εξαιτίας της ύπαρξης ενός τοπικιστικού εθνικισμού.


Συγκεκριμένα, σε αντίθεση με περιπτώσεις όπως αυτή της Βρετανίας, είναι λάθος να μιλάμε για Ισπανούς και Καταλανούς. Δεν ισχύει η αντιστοιχία με τους Ιρλανδούς και τους Άγγλους ή με τους Σκωτσέζους και τους Άγγλους, γιατί η Καταλονία είναι ένα από τα συστατικά στοιχεία του ισπανικού έθνους, μια και η σημερινή Ισπανία διαμορφώθηκε από τη σταδιακή ενοποίηση των χριστιανικών πληθυσμών της Ιβηρικής Χερσονήσου κατά τη διάρκεια των πολέμων που διεξήγαγαν για αιώνες εναντίον των μουσουλμάνων, έτσι ώστε να την επανακαταλάβουν (η περιβόητη Reconquista).

Ένα κομμάτι αυτών των χριστιανικών πληθυσμών ήταν και αυτοί της σημερινής Καταλονίας. Δεν υπήρξε, λοιπόν, ένα ξεχωριστό ισπανικό έθνος, το οποίο ενσωμάτωσε και – πολύ περισσότερο – υποδούλωσε τους Καταλανούς, όπως αφελώς (;) προβάλλεται στην Ελλάδα από διαφόρους, οι οποίοι έχουν φθάσει στο κωμικοτραγικό σημείο να παρομοιάζουν τους Καταλανούς με τους Έλληνες υπό τον οθωμανικό ζυγό. Ούτε υπάρχει κάποια ουσιαστική διαφορά μεταξύ των Καταλανών με τους υπόλοιπους Ισπανούς, με εξαίρεση τη γλώσσα, η οποία, ωστόσο, είναι εξαιρετικά συγγενής με αυτή των ισπανικών.

Ως ληξιαρχική πράξη γέννησης της σημερινής Ισπανίας μπορεί να θεωρηθεί ο γάμος του Φερδινάνδου Β΄ και της Ισαβέλλας της Καστίλης το 1469 που ένωσε τα δύο βασίλειά τους, την Αραγονία και την Καστίλη. Μια κομητεία της Αραγονίας ήταν και η Καταλονία. Ποτέ δεν υπήρξε ένα ξεχωριστό καταλανικό βασίλειο, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ιστορικός πρόγονος ενός σημερινού καταλανικού κράτους.

ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ
Από τα πρώτα στάδια της διαμόρφωσης του ισπανικού κράτους, η Καταλονία, όπως και η Χώρα των Βάσκων, είχε μια σχετική αυτονομία και κάποια ειδικά προνόμια, τα οποία σε βάθος χρόνου οδήγησαν στην οικονομική άνοδο της περιοχής και σε μια αίσθηση διαφορετικότητας από την υπόλοιπη Ισπανία. Επίσης, μια από τις αιτίες της σύγχρονης «καταλανικής ιδιαιτερότητας» υπήρξε η πιο κοσμοπολίτικη, φιλελεύθερη και αστική φύση της Βαρκελώνης, ως μεγάλου εμπορικού λιμανιού αλλά και της Καταλονίας γενικότερα ως γειτνιάζουσας με τη Γαλλία.
Μια ακόμη αιτία της διαφοροποίησης των Καταλανών ήταν η αίσθηση πολιτισμικής, οικονομικής αλλά και φυλετικής ανωτερότητας σε σχέση με τους υπόλοιπους Ισπανούς, ιδιαίτερα αυτούς του Νότου.

Η πλούσια, «ευρωπαϊκή» και «λευκή» Καταλονία άρχισε να βλέπει με περιφρόνηση τους Ισπανούς φτωχότερων περιοχών που συνέρρεαν σε αυτή για να βρουν δουλειά και προέκυψαν μια σειρά από ρατσιστικά στερεότυπα για τους «τεμπέληδες» και «καθυστερημένους» Νότιους, όπως επίσης και η αντίληψη ότι η υπόλοιπη χώρα «παρασιτεί» σε βάρος της ανεπτυγμένης, «οικονόμας» και «παραγωγικής» Καταλονίας.
Οι συγκεκριμένες αντιλήψεις μοιάζουν πολύ με αυτές της ιταλικής Λέγκας του Βορρά και είναι απορίας άξιο πως έχουν σπεύσει εμμέσως πλην σαφώς να ταυτιστούν με αυτές, στηρίζοντας τον καταλανικό εθνικισμό, άνθρωποι που στην Ελλάδα έχουν ταυτίσει τους εθνικισμούς (όλους;..) με τον φασισμό και αυτοπροβάλλονται ως πολέμιοι των πάσης φύσεως ρατσισμών.

Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ
Ένας τρίτος παράγοντας που οδήγησε σε αυτόν τον ενδοϊσπανικό εθνικισμό ήταν η ίδια η ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ισπανία, όπως και όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, απώλεσε βασικά στοιχεία της εθνικής της κυριαρχίας και, συνεπακόλουθα, την αίσθηση εθνικής ταυτότητας για να ενσωματωθεί στην Ε.Ε. με προοπτική – κάποια στιγμή – η τελευταία να εξελιχθεί σε κάποιας μορφή υπερεθνική – μεταεθνική πανευρωπαϊκή συλλογική οντότητα, κάτι που όμως δεν φαίνεται να συμβαίνει.

Έτσι, το κενό που δημιουργήθηκε οδήγησε στη μεταμόρφωση του καταλανικού τοπικισμού σε έναν «ενδοεθνικισμό», ο οποίος έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις, ενώ μεγάλη είναι και η ευθύνη του ισπανικού πολιτικού συστήματος των τελευταίων δεκαετιών, το οποίο μαστίζεται από διαφθορά, νεποτισμό και αναποτελεσματικότητα, δημιουργώντας μια αίσθηση αποξένωσης των Ισπανών από το ισπανικό κράτος.
Παρεμπιπτόντως, κατά την άποψη του γράφοντος, δεν αποκλείεται αυτός να ήταν και ένας από τους λόγους που ώθησαν ένα σοβαρό κομμάτι του βαθέος βρετανικού κατεστημένου να στηρίξει το Brexit, θεωρώντας ότι σε βάθος χρόνου η λειτουργία της Μεγάλης Βρετανίας μέσα στην Ε.Ε. θα επέτεινε τις αποσχιστικές τάσεις από πλευράς Σκωτίας, πιθανώς και της Ουαλίας αλλά και της Βορείου Ιρλανδίας.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ
Έτσι, λοιπόν, φθάσαμε στη σημερινή κατάσταση, η οποία δεν απειλεί την ενότητα μόνον της Ισπανίας γιατί δημιουργεί ένα προηγούμενο που ουσιαστικά θέτει εν αμφιβόλω την ύπαρξη σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών χωρών.
Ξεκινάμε από το ότι η Ισπανία δεν είναι ομοσπονδιακή χώρα, έτσι ώστε να υπάρχει η στοιχειώδης πολιτική και νομική βάση για την απόσχιση κάποιου κομματιού της. Οι αυτόνομες περιοχές της δεν είναι ομοσπονδιακά κρατίδια, παρ’ όλα τα στοιχεία ανεξάρτητης λειτουργίας από το κεντρικό κράτος και τοπικής ταυτότητας που έχουν, τα οποία στην περίπτωση της Καταλονίας και της Χώρας των Βάσκων είναι περισσότερα από ότι στις υπόλοιπες.

Ύστερα, όπως είπαμε και προηγουμένως, η Καταλονία δεν διαφοροποιείται από την υπόλοιπη Ισπανία παρά μόνο γλωσσικά, ενώ δεν είναι κάποιο απομακρυσμένο κομμάτι της ισπανικής επικράτειας, κάποιο μακρινό νησί ας πούμε, ώστε να είναι κάπως διακριτή γεωγραφικά από τον υπόλοιπο εθνικό κορμό.

Αυτό σημαίνει ότι τυχόν νομιμοποίηση από την υπόλοιπη Ευρώπη της προσπάθειας απόσχισης της Καταλονίας, αυτομάτως θα νομιμοποιούσε κάθε σημερινή η μελλοντική αιτίαση περιοχών ευρωπαϊκών χωρών που θέλουν να αποχωρήσουν από τα μητρικά κράτη.
Εάν θεωρούνταν «νόμιμο και ηθικό» για την Καταλονία να διεκδικήσει την αποχώρηση από την υπόλοιπη Ισπανία, με την οποία δεν τη χωρίζει ουσιαστικά τίποτα, τότε θα καθίστατο πολλαπλώς «νόμιμη και ηθική», – αν όχι επιβλητέα – η προσπάθεια απόσχισης περιοχών που έχουν θρησκευτικές, εθνοτικές, ιστορικές ή οτιδήποτε άλλης φύσης διαφορές, πραγματικές και φανταστικές, με τις χώρες στις οποίες ανήκουν.
Οι περιοχές αυτές μπορεί να είναι κυριολεκτικά οποιουδήποτε μεγέθους, σχήματος και ταυτότητας. Αν νομιμοποιείται να αποχωρήσει από τον εθνικό κορμό μια πρώην κομητεία γιατί όχι και μια πόλη και, πολύ περισσότερο, ένα νησί, που έτσι και αλλιώς είναι γεωγραφικά διαφοροποιημένο από την υπόλοιπη χώρα.

Το σημαντικότερο ίσως είναι ότι το δημοψήφισμα για την απόσχιση της Καταλονίας έγινε κόντρα στη ρητή απαγόρευση από το ισπανικό Σύνταγμα. Αυτό, πολύ απλά, σημαίνει ότι αν οι υπόλοιπες χώρες και λαοί της Ευρώπης ανεχτούν ή πολύ περισσότερο, επιδοκιμάσουν αυτό το δημοψήφισμα, εμμέσως πλην σαφώς μετατρέπουν κάθε ευρωπαϊκό Σύνταγμα σε κουρελόχαρτο.
Όμως, τα Συντάγματα είναι όχι μόνο τα νομικά αλλά και τα πολιτικά θεμέλια των ευρωπαϊκών χωρών και των ευρωπαϊκών δημοκρατικών πολιτευμάτων και η αποδόμηση τους με αυτόν τον τρόπο θα έχει τεράστιες επιπτώσεις, που δύσκολα μπορούν να προσδιοριστούν σήμερα.
Οι επιπτώσεις αυτές δεν θα περιορίζονταν μόνο στην ενότητά των ευρωπαϊκών χωρών αλλά θα αφορούσαν και στο ίδιο το μέλλον της δημοκρατίας στη Γηραιά Ήπειρο, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την εγκαθίδρυση αυταρχικών καθεστώτων στο μέλλον, κάτι που δεν φαίνεται να πολυκαταλαβαίνουν οι οπαδοί του «αφήστε τον λαό να μιλήσει» στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης.

Επιπροσθέτως, το ζήτημα της Καταλονίας εισάγει στον πυρήνα των εθνικών ταυτοτήτων τοπικιστικά πνεύματα, τα οποία διαμορφώνονται με κυρίαρχο γνώμονα τα οικονομικά δεδομένα. Έτσι, λοιπόν, περιοχές διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών, που παράγουν σημαντικά κομμάτια του εθνικού προϊόντος, θα ωθηθούν σε μια πολιτική απομάκρυνσης από τον υπόλοιπο εθνικό κορμό, τον οποίο θα αντιμετωπίζουν ως «παράσιτο» του «δικού τους» πλούτου.
Και, φυσικά, κάποια στιγμή θα πρέπει να αρχίζουμε να εξετάζουμε ποιους, εντός και εκτός Ευρώπης, συμφέρει αυτή η απειλούμενη διάλυση πολλών ευρωπαϊκών χωρών και η αντικατάστασή τους από μικρά κρατίδια, τα οποία θα αλληλοϋποβλέπονται με μίσος και καχυποψία που θα πηγάζουν από τους νεόκοπους εθνικισμούς τους.

Είναι πολύ νωρίς για να πούμε κάτι, αλλά σε ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα, όπως αυτό που βρίσκεται σήμερα υπό διαμόρφωση, είναι περίπου δεδομένο ότι οι πιο ισχυροί δρώντες επιδιώκουν την αδρανοποίηση των μεσαίων παικτών, έτσι ώστε να μειώσουν τον ανταγωνισμό και να μην κινδυνεύσουν να υποσκελιστούν από ανερχόμενες δυνάμεις και κυρίως να διαμορφώσουν μια άμορφη μάζα ανίσχυρων κρατικών οντοτήτων, τις οποίες θα διεκδικήσουν ως γεωπολιτικό έπαθλο…

(*) Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Επίσης, διδάσκει Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών
ΠΗΓΗ: Περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ

10/12/2016. ΤΙΤΛΟΣ: Ο ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΙ ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΟΠΛΑ ΣΤΗ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ

on Saturday, 10 December 2016. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

10/12/2016. ΤΙΤΛΟΣ: Ο ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΙ ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΟΠΛΑ ΣΤΗ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ

Ο Φιντέλ Κάστρο, ο τελευταίος μιας σειράς αμφιλεγόμενων αλλά παράλληλα και λατρευθέντων ηγετών εγκατέλειψε πλήρης ημερών τα εγκόσμια. Αναμφίβολα υπήρξε σύμβολο της εποχής του και σημάδεψε την ιστορία της χώρας του αλλά και της Λατινικής Αμερικής. Επαναστατική φυσιογνωμία με πολλαπλά προσόντα και χαρίσματα, δεν δίστασε να αναμετρηθεί με μια δικτατορική κυβέρνηση που στο όνομα της αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου λυμαίνονταν τα πλούτη της νησιωτικής αυτής χώρας. Η ανάληψη της εξουσίας από τις ανταρτικές δυνάμεις του αποθανόντος συνοδεύθηκε από ευρεία λαϊκή αποδοχή αλλά και τις ανάλογες διώξεις καθεστωτικών, αντιφρονούντων και κάθε είδους μη αρεστών στο νέο (δικτατορικό και πάλι) καθεστώς. Η αντιπαράθεση όμως,  δύσεως και κομμουνισμού, συνετέλεσε στην ανάδειξη του νέου ηγέτη και την προβολή του νέου καθεστώτος ως θριάμβου των λαϊκών  «απελευθερωτικών» δυνάμεων. Ταυτόχρονα, το κουβανικό κράτος, στο μαλακό υπογάστριο των πανίσχυρων τότε ΗΠΑ, αναδείχθηκε σαν το προγεφύρωμα του κομμουνιστικού κόσμου και ο φάρος της επανάστασης στην αμερικανική ήπειρο. Εκατομμύρια ρούβλια της Σοβιετικής Ένωσης, σε εφόδια, χρήματα και πολεμικό υλικό, δαπανήθηκαν για να διατηρήσου ζωντανό το όνειρο της επανάστασης στην άλλη πλευρά του ατλαντικού. Το νέο καθεστώς της Αβάνας, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς την προστάτιδα δύναμη, πρωτοστατούσε με «αναλώσιμες» δυνάμεις Κουβανών ανταρτών στην εξαγωγή και υποστήριξη των κομμουνιστικών ιδεών σε τρίτες χώρες.
Το αμερικανικό κράτος, επί αρκετές δεκαετίες, παρατηρούσε νευρικά το κομμουνιστικό «καρκίνωμα», λίγα μόνο μίλια από τις ακτές της Φλώριδας. Η απλή και μόνο ύπαρξη αυτού του καθεστώτος αποτελούσε «όνειδος» για την αμερικανική αυτοκρατορία που συνεχώς έθετε σε ενέργεια σχέδια ανατροπής ή δολοφονίας του ηγέτη και επαναστάτη Φιντέλ. Αμφιλεγόμενα όμως υπήρξαν και τα αποτελέσματα της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που το καθεστώς της Αβάνας εφάρμοσε. Οι υπέρμαχοι του το επαινούσαν ως υπόδειγμα ευημερούσας αταξικής κοινωνίας μακριά από τις αυστηρές νόρμες της κομμουνιστικής ιδεολογίας και επέδιδαν κάθε πρόβλημα στις αμερικανικές μηχανορραφίες και αποκλεισμούς. Αντίθετα, οι κατακριτές του διέβλεπαν τις αποτυχίες και δυσλειτουργίες του συστήματος που κρυβόντουσαν κάτω από την αδιάκοπη σοβιετική βοήθεια. Η κατάρρευση του σοβιετικού κόσμου, μάλλον δικαίωσε τους δεύτερους καθώς η όμορφη αυτή χώρα βίωσε μακροχρόνια οικονομική και κοινωνική κρίση απομονωμένη σε έναν κόσμο που άλλαζε ταχύτατα. Η ιστορία όμως θα κρίνει τα έργα του αποθανόντος και την προσφορά του καθεστώτος. Όμως ακριβώς και μόνο για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας πρέπει να αναφέρουμε την τυχοδιωκτική συμπεριφορά του Φιντέλ Κάστρο κατά την κρίση της Κούβας τον Οκτώβριο του 1962.
Σήμερα πλέον, με τη βοήθεια των πρώην σοβιετικών αρχείων, έχει αποδειχθεί η αλόγιστη και τυχοδιωκτική συμπεριφορά του εκείνες τις κρίσιμες για τον πλανήτη ημέρες. Μεσούσης της κρίσεως, δεν δίστασε να αποστείλει μήνυμα στον τότε γενικό γραμματέα του κομμουνιστικού κόμματος της ΕΣΣΔ και πραγματικό ηγέτη του κράτους, Nikita Khrushchev προτρέποντας τον να προχωρήσει ακόμη και σε προληπτικό πυρηνικό πλήγμα για την καταστροφή του ιμπεριαλιστή αντιπάλου. Ευτυχώς η ανευθυνότητα του Κάστρο δεν βρήκε ανταπόκριση στον παλαίμαχο σοβιετικό ηγέτη που αναζητούσε τρόπους συμβιβασμού με τις ΗΠΑ. Τελικά ένας πυρηνικός πόλεμος ή ακόμη και μια συμβατική σύγκρουση αποφεύχθηκαν, αλλά ο πλανήτης, για πρώτη και τελευταία ελπίζουμε φορά, βρέθηκε κοντά στον απόλυτο εφιάλτη.
Τελικά τι ήταν αυτό που έσπρωξε τον Φιντέλ στο να απευθύνει  μια τόσο εμπρηστική επιστολή και πρόταση; Η επιδίωξη της κομμουνιστικής επικράτησης, η ιδεολογική τύφλωση, η επιθυμία προσωπικής επιβίωσης στην εξουσία, προσωπικά συναισθήματα; Ίσως δεν θα το μάθουμε ποτέ. Για εμάς απλά σημασία έχει ότι την κρίσιμη εκείνη στιγμή τοποθετήθηκε ανεύθυνα απέναντι  όχι μόνο στους πολίτες της χώρας του αλλά και στους πολίτες όλου του κόσμου. Καλό λοιπόν είναι όσοι σήμερα εξυμνούν τον αποθανόντα για το έργο του, αν μη τι άλλο να αναλογιστούν και την ανεύθυνη θέση που κράτησε τις ημέρες της κρίσεως. Πιθανόν να βρεθούν αιτιολογικά για τις καταπιεστικές μεθόδους που χρησιμοποίησε για να κρατηθεί στην εξουσία, πιθανόν να του καταλογιστούν αγαθές προθέσεις (ο δρόμος προς την κόλαση είναι γεμάτος με καλές προθέσεις) αλλά η προκλητική παραίνεση για την εξαπόλυση του Αρμαγεδώνα θα σκιάζει για πάντα την υστεροφημία του.
Τα παραπάνω στοιχεία της επίκλησης του για πυρηνικό πλήγμα προέρχονται από αρχεία της Μόσχας και αν είναι κατασκευασμένα οφείλω να ζητήσω συγγνώμη από τον αποθανόντα. Βέβαια, ο Κάστρο απέφυγε να διαψεύσει τη συγκεκριμένη επιστολή και απλά προσπαθούσε να της αποδώσει ένα διαφορετικό νόημα. Το εν λόγω περιστατικό, αποδεικνύει τους κινδύνους που ενδέχεται να προκαλέσουν απερίσκεπτοι ηγέτες στην παγκόσμιο ειρήνη εφελκώντας ακόμη και μεγάλες δυνάμεις στην κλιμάκωση μιας κρίσεως. Κάτι ανάλογο συνέβη και στον Παγκόσμιο Πόλεμο και δυστυχώς πάντα υπάρχουν οι φανατικοί που είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τον κόσμο ολόκληρο για τη δικαίωση της ιδεολογία τους. Ο Φιντέλ δεν ήταν ούτε ο  πρώτος ούτε ο τελευταίος ανεύθυνος ηγέτης, τουλάχιστον όμως σήμερα πρέπει να αναγνωρίζουμε και κατακεραυνώνουμε ανάλογες ενέργειες και συμπεριφορές. Όχι για επίδειξη εκδικητικότητας αλλά κυρίως για πρόληψη αντίστοιχων συμβάντων στο μέλλον.

10/2/2017. Η δυσκολία του να ηγείσαι

on Friday, 10 February 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

10/2/2017. Η δυσκολία του να ηγείσαι

Κατά την τελευταία επταετία της κρίσης είναι ευρέως διαδεδομένη η θέση, άλλοτε πιο συγκεκαλυμμένα και άλλοτε πιο απροκάλυπτα - είτε ως δυσοίωνη προοπτική, είτε ως ιστορική αναγκαιότητα- σύμφωνα με την οποία αρκετοί ανέμεναν από την Γερμανία να διαδραματίσει έναν σαφώς πιο ενεργό ρόλο εντός της ΕΕ, έτσι ώστε να ανακτήσει η διαδικασία ολοκλήρωσης εκ νέου την δυναμική της. Διαχρονικά οι ηγεμονικοί διακανονισμοί προϋποθέτουν ένα μίγμα πολιτικής βασισμένο στην επιβολή και την συναίνεση. Αν και θεσμικά η ΕΕ εξακολουθεί να αποτελεί ένα μοναδικό ιστορικό επίτευγμα, το οποίο στηρίχτηκε στον αντι-ηγεμονικό χαρακτήρα της, συνθήκη στην οποία εν πολλοίς βασίζεται και η επιτυχημένη, έως τώρα, πορεία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Υπό αυτό το πρίσμα η ανάγκη για μία αποτελεσματικότερη, με την μορφή μίας πιο ιεραρχημένης Ένωσης, συνυφάνθηκε με την γερμανική αξίωση να ηγηθεί της Ευρώπης.

Είναι γεγονός πως η μέχρι στιγμής διαχείριση της κρίσης αφίσταται των προσδοκιών για την εμπέδωση ενός κοινά αποδεκτού και διευρυμένου ρόλου εκ μέρους του Βερολίνου. Η Γερμανία, εμμονικά, εξακολουθεί να ασχολείται με το ελληνικό πρόβλημα, ενώ οσονούπω θα έχει να αντιμετωπίσει την ιδιαιτέρως απαιτητική έξοδο του Λονδίνου από την ΕΕ. Είναι πασίδηλο ότι το Brexit δεν θα συνιστά μία ανέφελη και κατά βάσει διαδικαστική εφαρμογή του άρθρου 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας, αλλά μία επίπονη πολιτική διαπραγμάτευση. Δίχως να αποτελεί δικαιολογία για τις παραλείψεις, τις ιδεολογικές αγκυλώσεις και τις εμμονές καθώς και τις περιορισμένες ικανότητες της ελληνικής κυβέρνησης, το Βερολίνο, αντί να δημιουργήσει κλίμα συναίνεσης εντός της Κοινότητας κλείνοντας το ελληνικό ζήτημα, εξακολουθεί να επιδιώκει την πιστή εφαρμογή του προγράμματος και την συμμόρφωση της Αθήνας.

Η Γερμανία δεν φαίνεται να εμπνέει τους ευρωπαϊκούς λαούς και τις κυβερνήσεις και τα πεπραγμένα της έχουν περισσότερο το στοιχείο της επιβολής παρά της συναίνεσης. Η Καγκελαρία δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι πέραν της οικονομικής κρίσης έχει να διαχειριστεί τον επίπλαστο, εν τέλει, χαρακτήρα της Κοινότητας, το δημοκρατικό έλλειμμα στους μη διακυβερνητικούς θεσμούς της και τις αποκλίνουσες τάσεις ευρωατλαντικό πλαίσιο. Η πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σίγουρα βρίσκεται σε περιστολή και το μέλλον ουδείς δύναται να το περιγράψει με βεβαιότητα, ιδιαίτερα ως προς την θετική του εξέλιξη που είναι και το αιτούμενο.

Πιθανόν η Γερμανία να βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να κατηγορηθεί ιστορικά για τον ηγετικό ρόλο που δεν ανέλαβε ή για τον κακό τρόπο που διαχειρίστηκε τη σημαίνουσα θέση της στην συγκεκριμένη περίσταση. Επίσης θα πρέπει να προβληματιστούν στο Βερολίνο με την άνοδο των εθνικιστικών τάσεων στην Ευρώπη, απόρροια της κακής οικονομικής κατάστασης, και την πιθανότητα να συσχετιστεί με την γερμανική δυστοκία υπέρβασής της˙ δεν νομίζω να αποτελεί επιθυμητή προοπτική για τους Γερμανούς.

Η Γερμανία είχε (έχει;) την ιστορική ευκαιρία, εκμεταλλευόμενη την παρούσα κρίση, να αναλάβει συναινετικά την ηγεσία στη Γηραιά Ήπειρο, δαπανώντας, ως είθισται για τον εκάστοτε ηγεμόνα, μέρος του οικονομικού της πλεονάσματος. Αντ' αυτού αναλώθηκε στον σωφρονισμό των δημοσιονομικά απείθαρχων κρατών, στάση σύμφυτη με τις κυρίαρχες γερμανικές - οικονομικές, πολιτικές και θεολογικές- πεποιθήσεις, διόλου εποικοδομητική για την εγκαθίδρυση μιας ηγεμονικής δομής. Τα μέχρι τώρα res gesta επαναφέρουν στην μνήμη μια ανθρωπολογική απόφανση του αείμνηστου Παναγιώτη Κονδύλη, ο οποίος περιγράφοντας την γερμανική πορεία έως και το τέλος του ψυχρού πολέμου διατύπωσε ότι:

Οι Γερμανοί διαθέτουν τις αρετές του πληβείου, είναι δηλαδή φιλόπονοι και οικονόμοι, τους λείπουν όμως οι αρετές του αριστοκράτη, ήτοι η ανωτερότητα, η αταραξία και η υπέρτερη πανουργία του πολυμήχανου αρπακτικού.

Αναδημοσίευση από: The HUFFINGTON POST

10/7/2016. “Τελευταία πτήση” για τον Πτέραρχο Ιωάννη Αναγνωστόπουλο που είχε απειλήσει με κατάρριψη τους Τούρκους στο Αιγαίο!

on Sunday, 10 July 2016. Posted in Διάφορα Θέματα

Του Γιάννη Σωτηρόπουλου, δημοσιογράφου, Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς

10/7/2016. “Τελευταία πτήση” για τον Πτέραρχο Ιωάννη Αναγνωστόπουλο που είχε απειλήσει με κατάρριψη τους Τούρκους στο Αιγαίο!

“Τελευταία πτήση” για τον Πτέραρχο που είχε απειλήσει ανοιχτά του Τούρκους με καταρρίψεις αν συνεχίσουν τις παραβιάσεις στο Αιγαίο! Ο Πτέραρχος Ιωάννης Αναγνωστόπουλος της 7ης Σειράς Ικάρων, ήρωας της Μέσης Ανατολής, Επίτιμος Αρχηγός ΑΤΑ είχε απειλήσει τους Τούρκους με κατάρριψη από τη θέση αυτή το 1963! Και οι απειλές του έπιασαν τόπο!

Η ιστορία του στην ΠΑ μεγάλη και πολυτάραχη. Να! πως την παρουσιάζει ο δημοσιογράφος Γιάννης Σωτηρόπουλος που είχε την τύχη να τον συναντήσει:

Μας περίμενε ξαπλωμένος στο κρεβάτι γιατί όπως μας είπε αργότερα τα πόδια του πλέον δεν το κρατούσαν πολύ. Μόλις όμως μας αντίκρυσε και παρά τα 98 του χρόνια ο Αντιπτέραρχος ε.α Ιωάννης Αναγνωστόπουλος με ένα σάλτο πετάχτηκε σαν αίλουρος και στάθηκε όρθιος και μας έσφιξε γερά το χέρι. Είχαμε απέναντι μας έναν ζωντανό θρύλο της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Τον μοναδικό επιζώντα Έλληνα βετεράνο πιλότο, ο οποίος στις 29 Οκτωβρίου 1942 στο Ελ Αλαμέιν κατέρριψε σε αερομαχία γερμανικό καταδιωκτικό και μάλιστα από τα Αρχεία της Π.Α έχει καταγραφεί ως η πρώτη Ελληνική κατάρριψη στη Μέση Ανατολή! Και όχι μόνο. Έκανε αιχμάλωτος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης αλλά κατάφερε να δραπετεύσει. Μας εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή με το παράστημα, το ήθος και το ύφος του. Πανύψηλος, γεροδεμένος και με αυστηρό ύφος μας καλωσόρισε στο σπίτι του στη Φιλοθέη. Έχοντας πάντα στο πλευρό του τη σύντροφο της ζωής του, την Καλιόπη, με την οποία ζούνε μαζί εδώ και 60 χρόνια. Την γνώρισε το 1952 στο ΓΕΑ.
Εκείνη νεαρή και όμορφη πολιτική υπάλληλος, μεταφράστρια στην ειδικότητα, στους τότε αρχηγούς ΓΕΑ Ποταμιάμο και Κελαϊδή. Αυτός είχε ολοκληρώσει τις πολεμικές του αποστολές και μόλις είχε επιστρέψει από την Κορέα. Πριν μας εξιστορήσει τα πολεμικά του κατορθώματα μας ξενάγησε με χαρά μικρού παιδιού στο γραφείο του με τα εκατοντάδες βιβλία του, τις σημειώσεις του και τα αναμνηστικά του από την πλούσια αεροπορική του δράση. Δεν ήξερε από που να αρχίσει να μας διηγείται όλα όσα είχε περάσει σε όλα τα μέτωπα του πολέμου. Ελληνοϊταλικός, Μέση Ανατολή, Βαλκάνια, Εμφύλιος, Κορέα. Όπως μας είπε ήθελε να είναι πάντα ο πρώτος ο οποίος θα ριχνόταν στη μάχη για την απελευθέρωση της πατρίδας. Συνολικά έχει πραγματοποιήσει περίπου 4.000 ώρες πτήσης με μαχητικά. Από τις αμέτρητες φωτογραφίες του, που κοσμούσαν τους τοίχους και τα έπιπλα του σπιτιού του, καταλάβαινε αμέσως κανείς ότι έχει πετάξει με όλους τους τύπους μαχητικών αεροσκαφών της εποχής του Β΄ΠΠ αλλά και της πρώτης γενιάς των αεριωθούμενων. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

ΠΩΣ ΠΗΡΕ ΤΗΝ “ΟΥΡΑ” ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΤΕΡΡΙΨΕ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ
Ο Ιωάννης Αναγνωστόπουλος, με καταγωγή από τη Ναύπακτο και το Πήλιο, γεννήθηκε το 1917 στην Αθήνα. Το όνειρό του να γίνει αεροπόρος έγινε πραγματικότητα όταν μπήκε στη Σχολή Αεροπορίας και αποφοίτησε το 1940 με το βαθμό του Ανθυποσμηναγού. Με την κήρυξη του Ελληνοιταλικού πολέμου στις 28 Οκτωβρίου τοποθετείται στην 1η Μοίρα Παρατηρήσεως, ως χειριστής αεροκαφών τύπου “Μπρεγκέ”. Τον Δεκέμβριο του ‘ 40 παίρνει μετάθεση για τη Λάρισα και εντάσσεται στην 31η Μοίρα Ελαφρού Βομβαρδισμού και Αναγνωρίσεως, με αεροσκάφη τύπου Ποτέζ 63. “Οργώνει” σε καθημερινή βάση τους αιθέρες για να εντοπίσει ιταλικά αεροσκάφη. Θυμάται χαρακτηριστικά πως τον Μάρτιο του 1941 είχε αναλάβει την αεροφωτογράφηση του Ελληνοαλβανικού μετώπου. “Ήταν ανεκτίμητης αξίας οι πληροφορίες που συνέλλεξα από τις αεροφωτογραφίσεις. Φαινόντουσαν τα πάντα και αυτό βοήθησε σημαντικά στον σχεδιασμό και την εκτέλεση της επιτυχούς αποτροπής της εαρινής επίθεσης του Μουσολίνι.” Τον Μάιο του 1941 μέσω Κρήτης καταφέρνει να διαφύγει στη Μέση Ανατολή, όπου τοποθετήθηκε στη 335 Μοίρα Διώξεως, με αεροσκάφη τύπου Χαρικέϊην. Λαμβάνει μέρος σε όλες τις επιχειρήσεις της ερήμου, υπό τη Βρεττανική διοίκηση της RAF. Τον Οκτώβριο του 1942 έμελλε να γράψει την πιο λαμπρή σελίδα στο βιβλίο της αεροπορικής του ιστορίας. Την πρώτη ελληνική κατάρριψη στη Μέση Ανατολή. Συγκεκριμένα στις 29 Οκτωβρίου στις 11:00 το πρωί, ως αρχηγός ζεύγους, με το Χαρικέϊην με αριθμό ΒΡ 279, κατα τη διάρκεια μιας επιθετικής περιπολίας, βρέθηκε στον αέρα αντιμέτωπος με τετράδα γερμανικών αεροσκαφών τύπου Μέσσερμιθ 109. Ο βετεράνος αεροπόρος του Β΄ΠΠ αναπολεί ακόμη με υπερηφάνεια αυτή την αερομαχία της ζωής του. “Ξαφνικά βλέπω μια τετράδα γερμανικών αεροσκαφών να έρχεται κατά πάνω μου. Πετούσαν περίπου 1.000 πόδια ψηλότερα από εμένα. Έγινε μια πολύ άγρια αερομαχία. Εγώ με Χαρικέϊην και οι Γερμανοί με Μέσσερμιθ 109, τα οποία ήταν πιο δυνατά αεροσκάφη διώξεως από τα δικά μας. Παρόλαυτα κατόρθωσα και πήγα πίσω από το γερμανικό, του πήρα όπως λένε στην αεροπορική γλώσσα την ουρά και άρχισα να το πολυβολώ. Λίγο αργότερα το είδα να φλέγεται και να πέφτει στην έρημο!” Ήταν η πρώτη φορά που γινόταν κάτι τέτοιο και για καιρό στο Ελ Αλαμέιν όλοι μιλούσαν γι΄αυτόν. Ο νεαρός τότε ανθυποσμηναγός Ιωάννης Αναγνωστόλουλος, είχε καταφέρει κάτι που κανείς άλλος Έλληνας δεν είχε καταφέρει έως τότε στο βορειοαφρικανικό μέτωπο. Να καταρρίψει γερμανικό αεροσκάφος.

Η ΠΡΟΣΘΑΛΑΣΣΩΣΗ, Η ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ
Η πολεμική του δράση όμως δεν είχε μόνο ηρωικές αλλά και μαρτυρικές στιγμές. Στις 3 Νοεμβρίου του 1942, εκτελώντας σε χαμηλό ύψος πολυβολισμούς εναντίον φάλαγγας εχθρικών οχημάτων, το αεροσκάφος του χτυπήθηκε από ελαφρό αντιαεροπορικό, πήρε φωτιά και αναγκάσθηκε να το προσθαλασσώσει πολύ κοντά στην ακτή, πίσω από τις γερμανικές γραμμές. Έτσι συνελήφθη και κρατήθηκε αιχμάλωτος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. “Πέρασα τα Πάθη του Χριστού! Με έδεσαν, με ξεγύμνωσαν και με βασάνισαν με απίστευτη αγριότητα. Έφαγα τόσο ξύλο που έτρεχαν αίματα από όλο μου το σώμα. Αυτή ήταν η κτηνώδης συμπεριφορά των Ιταλών.” Μέσω Βεγγάζης και Τρίπολης της Λιβύης μεταφέρθηκε σε άλλο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία, στην πόλη Σουλμόνα, που βρίσκεται ανατολικά της Ρώμης και κοντά στη Νάπολη, όπου παρέμεινε εκεί επί δέκα μήνες. “Εκεί επειδή γνώριζα ιταλικά έγινα μεταφραστής των ανακοινωθέντων! Στις 9 Σεπτεμβρίου του ΄43 κατάφερα και δραπέτευσα από το στρατόπεδο και μετά από πενήντα ημέρες συγκεκριμένα στις 26 Οκτωβρίου πέρασα τις γραμμές του μετώπου, στον ποταμό Σάκρο και παραδόθηκα στις συμμαχικές δυνάμεις.” Λίγο αργότερα, τον Νοέμβριο του ΄43, επιστρέφει στην Αίγυπτο και εντάσσεται στην 336 Μοίρα και αυτή τη φορά πετάει με αεροσκάφη Σπιτφάϊρ. Συμμετέχει σε όλες τις αεροπορικές συμμαχικές επιχειρήσεις στη Βόρεια Αφρική, την Ιταλία και τη Βαλκανική και φυσικά κατά των γερμανοκρατούμενων νησιών του Αιγαίου, της Δωδεκανήσου και της Κρήτης. Τον Νοέμβριο του ΄44 επιστρέφει στην Ελλάδα. Ένα χρόνο αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1945, ξαναπηγαίνει στη Μέση Ανατολή για μετεκπαίδευση στη Σχολή Εναερίου Βολής της RAF και γίνεται ο πρώτος Έλληνας χειριστής, ο οποίος εκπαιδεύτηκε στη χρησιμοποίηση πυραύλων “Ρόκετς” εναντίον επίγειων στόχων.

Η “ΔΙΑΣΩΣΗ” ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ “ΟΧΙ” ΣΤΟΥΣ ΝΑΤΟΪΚΟΥΣ ΠΟΥ ΑΠΕΤΡΕΨΕ ΤΗ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΤΟΥ
Μετά τη Μέση Ανατολή ακολουθεί το δράμα του εμφυλίου σπαραγμού. Ο Σμηναγός πλέον Ιωάννης Αναγνωστόπουλος, με αεροσκάφος τύπου “Σπιτφάϊρ” απογειώνεται από όλες τις αεροπορικές βάσεις της χώρας και κυνηγάει από αέρος τους αντάρτες στα βουνά και τις πόλεις. Όπως μας αποκαλύπτει είναι ο αεροπόρος, ο οποίος τον Ιούλιο του 1947 πρωτοτάστησε στη “διάσωση” των Ιωαννίνων, των Γρεβενών και της Κόνιτσας. Αναπολεί ακόμη την επιχείρηση των Ιωαννίνων, στην οποία δύο αεροσκάφη, όπως μας αποκαλύπτει, εξόντωσαν 11 τάγματα ανταρτών!
” Την 13η Ιουλίου και μέχρι τις πρωινές ώρες της 14ης, παίρναμε στην αεροπορική βάση Λάρισας απεγνωσμένες αιτήσεις από την Δ/ση της VIII Μεραρχίας για την αεροπορική προσβολή εχθρικών τμημάτων, που είχαν περάσει τα αλβανικά σύνορα και εκινούντο, επί της οδού Κονίτσης -Ιωαννίνων, εναντίον της απροστάτευτης από στρατεύματα πρωτεύουσας της Ηπείρου. Όλες οι προσπάθειες για την ικανοποίηση των αιτήσεων είχαν αποτύχει, λόγω της σφοδρής κακοκαιρίας. Τα αεροσκάφη δεν μπορούσαν να πετάξουν προς την Ήπειρο, λόγω γενικής και χαμηλής νεφώσεως που έκλεινε και τον αυχένα της Κατάρας. Η πτήση εντός νεφών, ή η κάθοδος μέσω αυτών, ήταν αδύνατη για τα αεροσκάφη της εποχής εκείνης. Παρά ταύτα, μόλις ελήφθη πληροφορία ότι υπήρχε κάποιο μικρό άνοιγμα των νεφών, πάνω από τη λίμνη των Ιωαννίνων, αμέσως απεφασίσθη η αποστολή ζεύγους αεροσκαφών Spitfire με την ελπίδα να προλάβει το άνοιγμα.
Στο ένα αεροσκάφος επέβαινα εγώ και στο άλλο ο ανθυποσμηναγός Ιωάννης Δημητριάδης, ο οποίος αργότερα εφονεύθη στις επιχειρήσεις Μακεδονίας. Τα αεροσκάφη μας κέρδισαν το ύψος τους πάνω από το Αιγαίο, που ο καιρός ήταν καλός και εν συνεχεία, στα 7.000 μέτρα περίπου, πάνω πια από τα νέφη, και με κίνδυνο, λόγω ελλείψεως οξυγόνου, πήραν πορεία προς Ιωάννινα. Εκεί ευτυχώς βρήκαν το άνοιγμα και με σπειροειδή βύθιση κατέβηκαν κάτω των νεφών σε χαμηλό ύψος και υπό βροχή. Στην πόλη έβλεπε κανείς καπνούς από τα καιόμενα αρχεία. Οι δρόμοι, νοτίως της πόλεως, ήταν γεμάτοι από τους εγκαταλείποντες την πόλη κατοίκους. Τα δύο αεροσκάφη, υπό συνεχή βροχή, πήραν το δρόμο προς Κόνιτσα και εκεί, αμέσως μετά το Καλπάκι, συνάντησαν επί της οδού τη μεγάλη φάλαγγα των ανταρτικών δυνάμεων. Το θέαμα ήταν εκπληκτικό, ποτέ δεν είχαμε δει τέτοιο μεγάλο και ακάλυπτο στόχο μέχρι τότε. Ο αιφνιδιασμός ήταν απόλυτος, γιατί ποτέ δεν περίμεναν αεροπλάνα με τέτοια κακοκαιρία. Αντάρτες έτρεχαν και διεσκορπίζοντο προς τα ευρισκόμενα ανατολικά της οδού υψώματα. Προσβάλαμε τη φάλαγγα με πυροβόλα, πολυβόλα και ρουκέτες• οι ελιγμοί των αεροσκαφών μεταξύ των υψωμάτων υπό βροχή και χαμηλή νέφωση ήταν πολύ επικίνδυνοι, σε μερικές περιπτώσεις σε κλάσματα του δευτερολέπτου αποφύγαμε τη συντριβή επί των υψωμάτων. Οι απώλειες των ανταρτών ήσαν μεγάλες, μεγαλύτερη όμως ήταν η επίδραση επί του ηθικού. Ο φόβος ότι θα ακολουθούσαν και άλλα αεροπλάνα, τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν την κίνηση επί της οδού και να κινηθούν ασφαλέστερα δια των δύσβατων υψωμάτων. ”
Μόλις ο αδελφοκτόνος πόλεμος τελείωσε εστάλη μαζί με άλλους τέσσερις αξιωματικούς στις ΗΠΑ και πενήντα μαθητές χειριστές για να εκπαιδευτούν στα πρώτα αεριωθούμενα. Τον Νοέμβριο του 1949 επέστρεψε στην Ελλάδα και με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε στην Αεροπορική Βάση της Ελευσίνας η πρώτη Σχολή Εκπαιδευτών Πτήσεων με όργανα με αεροσκάφη C-47, ενώ από τον Μάρτιο έως τον Ιούλιο του 1951 βρέθηκε στην Κορέα και έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του θρυλικού 13ου Σμήνους. Μόλις ολοκληρώθηκε ο κύκλος των πολεμικών επιχειρήσεων σε διάφορα μέτωπα ο “μπαρουτοκαπνισμένος” και ιδιαίτερα θαρραλέος Ιωάννης Αναγνωστόπουλος ανέλαβε σημαντικές θέσεις στην αεροπορική ιεραρχία.

Έφτασε μάλιστα έως την τιμητική θέση του Αρχηγού της Τακτικής Αεροπορίας και όπως υποστηρίζει, ήταν ένας από αυτούς που με την ανυποχώρητη στάση του συνέβαλε στον ντε φάκτο καθορισμό των επιχειρησιακών συνόρων Ελλάδας-Τουρκίας και την αποτροπή της διχοτόμησης του εναερίου χώρου του Αιγαίου στον 25ο Μεσημβρινό, όπως επιθυμούσαν από τη δεκαετία του ΄50 Άγκυρα και ΝΑΤΟ. Μας περιγράφει με υπερηφάνεια πώς ύψωσε το ανάστημα του και είπε το δικό του μεγάλο “ΟΧΙ”: “Στις 8 Νοεμβρίου του 1967 το πρωί με ενημέρωσαν πως πολλά τουρκικά αεροσκάφη είχαν εισβάλλει για πρώτη φορά χωρίς έλεγχο στον εναέριο χώρο του Αιγαίου. Ήμουν τότε Αρχηγός του Αρχηγείου Τακτικής Αεροπορίας στη Λάρισα. Αμέσως τηλεφώνησα για να διαμαρτυρηθώ στον διοικητή του νατοϊκου στρατηγείου της Σμύρνης, έναν Αμερικανό, ονόματι Τίπτον, ο οποίος έκανε τον αδιάφορο και δεν ήθελε να μου βγεί καν στο τηλέφωνο.
Εγώ όμως δεν έμεινα με σταυρωμένα τα χέρια. Αμέσως μετά πήρα τηλέφωνο τον Αρχηγό των Αεροπορικών Δυνάμεων Νοτίου Ευρώπης του ΝΑΤΟ στη Νάπολι της Ιταλίας, τον πτέραρχο Σουόφορντ και του είπα ορθά-κοφτά: “Εάν δεν σταματήσει αυτό, παύω να υπακούω σε εσάς και καταρρίπτω όποιο τουρκικό αεροσκάφος παραβιάσει ξανά τον εναέριο χώρο της Πατρίδας μου! Σας δίνω διορία 12 ώρες.” Ο ίδιος με παρακαλούσε λέγοντάς μου: “Όχι, προς Θεού, μην το κάνεις αυτό” Το τελεσίγραφο έληγε στις 6:00 το πρωί της επόμενης ημέρας. Στις 5:30 το πρωί ήρθε αεροπορικώς από τη Σμύρνη στη Λάρισα ο ίδιος ο Τίπτον και σαν βρεγμένη γάτα μου είπε πως αυτό δεν θα ξανασυμβεί.”
Ένα μήνα αργότερα, συγκεκριμένα στις 13 Δεκεμβρίου του 1967, με το Αντικίνημα του Βασιλιά το δικτατορικό καθεστώς τον απέταξε και τον έθεσε σε κατ΄οίκον περιορισμό.
Τα τελευταία χρόνια ζούσε με τις αναμνήσεις του, όπως τις είχε αποτυπώσει και σε έργα ζωγραφικής που δημιούργησε επί δικτατορίας. “Έχω ζωγραφίσει τις περισσότερες πολεμικές επιχειρήσεις στις οποίες έλαβα μέρος. Από την αερομαχία που κατέρριψα το γερμανικό αεροπλάνο έως τη μάχη του Ελ Αλαμέιν, που ήταν μια φοβερή μάχη που κράτησε μια εβδομάδα και ήταν καθοριστική για την έκβαση του πολέμου στο Βορειοαφρικανικό μέτωπο.”
Η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα 11/7/2016 στο κοιμητήριο Καλλιθέας στις 11.00!

Το ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. εκφράζει τα Θερμά Συλλυπητήρια στην οικογένειά του! 'ΑΘΑΝΑΤΟΣ"!  'ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ'!

 

12/10/2016. Special Report: Who are the Uyghurs and why do they scare China?

on Wednesday, 12 October 2016. Posted in Διάφορα Θέματα

Επιμέλεια Παύλος Φωτίου, Δρ, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

12/10/2016. Special Report: Who are the Uyghurs and why do they scare China?

by Global Risk Insights , October 3, 2016
Beijing has turned the Uyghurs into the boogeyman of Central Asia, and the focus of its Central Asian security framework, creating the Shanghai Cooperation Organization in the process. A special report by GRI Senior Analyst Jeremy Luedi.
Xinjiang and the Uyghur people have emerged as one of the greatest domestic and international security concerns for China. The emergence of a host of new Central Asian states following the dissolution of the USSR led China to shift its gaze westward. The combination of weak states, indeterminate borders, ethnic minorities and religious tension was one which greatly concerned Beijing. In response Beijing sought to normalize relations, regulate borders, increase regional engagement and finally establish security relationships.
Using the rhetoric of the ‘three evils’ – separatism, extremism and terrorism – China has sought to characterize Xinjiang as beset by ethnic nationalism informed by radical Islam spurring violent separatism. Beijing’s characterization of Uyghurs rests upon shaky foundations, hyperbole, and misinformation. Despite this, China has been extremely successful in persuading Central Asian states to adopt its norms and values regarding the Uyghur issue; facilitated in large part by the Shanghai Cooperation Organization (SCO) and its associated organs.

Download Here!

12/11/2016. History tells us what may happen next with Brexit & Trump

on Saturday, 12 November 2016. Posted in Διάφορα Θέματα

Επιμέλεια Γεώργιος Σκαρλάτος, Απχος (Ι) ε.α., Ε. Υ. ΓΕΕΘΑ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

12/11/2016. History tells us what may happen next with Brexit & Trump

by Tobias Stone on Medium. Entrepreneur, Academic, Writer
La Peste di Firenze
It seems we’re entering another of those stupid seasons humans impose on themselves at fairly regular intervals. I am sketching out here opinions based on information, they may prove right, or may prove wrong, and they’re intended just to challenge and be part of a wider dialogue.

My background is archaeology, so also history and anthropology. It leads me to look at big historical patterns. My theory is that most peoples’ perspective of history is limited to the experience communicated by their parents and grandparents, so 50–100 years. To go beyond that you have to read, study, and learn to untangle the propaganda that is inevitable in all telling of history. In a nutshell, at university I would fail a paper if I didn’t compare at least two, if not three opposing views on a topic. Taking one telling of events as gospel doesn’t wash in the comparative analytical method of research that forms the core of British academia. (I can’t speak for other systems, but they’re definitely not all alike in this way).

So zooming out, we humans have a habit of going into phases of mass destruction, generally self imposed to some extent or another. This handy list shows all the wars over time. Wars are actually the norm for humans, but every now and then something big comes along. I am interested in the Black Death, which devastated Europe. The opening of Boccaccio’s Decameron describes Florence in the grips of the Plague. It is as beyond imagination as the Somme, Hiroshima, or the Holocaust. I mean, you quite literally can’t put yourself there and imagine what it was like. For those in the midst of the Plague it must have felt like the end of the world.

But a defining feature of humans is their resilience. To us now it seems obvious that we survived the Plague, but to people at the time it must have seemed incredible that their society continued afterwards. Indeed, many takes on the effects of the Black Death are that it had a positive impact in the long term. Well summed up here: “By targeting frail people of all ages, and killing them by the hundreds of thousands within an extremely short period of time, the Black Death might have represented a strong force of natural selection and removed the weakest individuals on a very broad scale within Europe,“ …In addition, the Black Death significantly changed the social structure of some European regions. Tragic depopulation created the shortage of working people. This shortage caused wages to rise. Products prices fell too. Consequently, standards of living increased. For instance, people started to consume more food of higher quality.”

But for the people living through it, as with the World Wars, Soviet Famines, Holocaust, it must have felt inconceivable that humans could rise up from it. The collapse of the Roman Empire, Black Death, Spanish Inquisition, Thirty Years War, War of the Roses, English Civil War… it’s a long list. Events of massive destruction from which humanity recovered and move on, often in better shape.

At a local level in time people think things are fine, then things rapidly spiral out of control until they become unstoppable, and we wreak massive destruction on ourselves. For the people living in the midst of this it is hard to see happening and hard to understand. To historians later it all makes sense and we see clearly how one thing led to another. During the Centenary of the Battle of the Somme I was struck that it was a direct outcome of the assassination of an Austrian Arch Duke in Bosnia. I very much doubt anyone at the time thought the killing of a European royal would lead to the death of 17 million people.

My point is that this is a cycle. It happens again and again, but as most people only have a 50–100 year historical perspective they don’t see that it’s happening again. As the events that led to the First World War unfolded, there were a few brilliant minds who started to warn that something big was wrong, that the web of treaties across Europe could lead to a war, but they were dismissed as hysterical, mad, or fools, as is always the way, and as people who worry about Putin, Brexit, and Trump are dismissed now.

Then after the War to end all Wars, we went and had another one. Again, for a historian it was quite predictable. Lead people to feel they have lost control of their country and destiny, people look for scapegoats, a charismatic leader captures the popular mood, and singles out that scapegoat. He talks in rhetoric that has no detail, and drums up anger and hatred. Soon the masses start to move as one, without any logic driving their actions, and the whole becomes unstoppable.

That was Hitler, but it was also Mussolini, Stalin, Putin, Mugabe, and so many more. Mugabe is a very good case in point. He whipped up national anger and hatred towards the land owning white minority (who happened to know how to run farms), and seized their land to redistribute to the people, in a great populist move which in the end unravelled the economy and farming industry and left the people in possession of land, but starving. See also the famines created by the Soviet Union, and the one caused by the Chinese Communists last century in which 20–40 million people died. It seems inconceivable that people could create a situation in which tens of millions of people die without reason, but we do it again and again.

But at the time people don’t realise they’re embarking on a route that will lead to a destruction period. They think they’re right, they’re cheered on by jeering angry mobs, their critics are mocked. This cycle, the one we saw for example from the Treaty of Versaille, to the rise of Hitler, to the Second World War, appears to be happening again. But as with before, most people cannot see it because:

1. They are only looking at the present, not the past or future

2. They are only looking immediately around them, not at how events connect globally

3. Most people don’t read, think, challenge, or hear opposing views

Trump is doing this in America. Those of us with some oversight from history can see it happening. Read this brilliant, long essay in the New York magazine to understand how Plato described all this, and it is happening just as he predicted. Trump says he will Make America Great Again, when in fact America is currently great, according to pretty well any statistics. He is using passion, anger, and rhetoric in the same way all his predecessors did?—?a charismatic narcissist who feeds on the crowd to become ever stronger, creating a cult around himself. You can blame society, politicians, the media, for America getting to the point that it’s ready for Trump, but the bigger historical picture is that history generally plays out the same way each time someone like him becomes the boss.

On a wider stage, zoom out some more, Russia is a dictatorship with a charismatic leader using fear and passion to establish a cult around himself. Turkey is now there too. Hungary, Poland, Slovakia are heading that way, and across Europe more Trumps and Putins are waiting in the wings, in fact funded by Putin, waiting for the popular tide to turn their way.

We should be asking ourselves what our Archduke Ferdinand moment will be. How will an apparently small event trigger another period of massive destruction. We see Brexit, Trump, Putin in isolation. The world does not work that way?—?all things are connected and affecting each other. I have pro-Brexit friends who say ‘oh, you’re going to blame that on Brexit too??’ But they don’t realise that actually, yes, historians will trace neat lines from apparently unrelated events back to major political and social shifts like Brexit.

Brexit?—?a group of angry people winning a fight?—?easily inspires other groups of angry people to start a similar fight, empowered with the idea that they may win. That alone can trigger chain reactions. A nuclear explosion is not caused by one atom splitting, but by the impact of the first atom that splits causing multiple other atoms near it to split, and they in turn causing multiple atoms to split. The exponential increase in atoms splitting, and their combined energy is the bomb. That is how World War One started and, ironically how World War Two ended.

An example of how Brexit could lead to a nuclear war could be this:

Brexit in the UK causes Italy or France to have a similar referendum. Le Pen wins an election in France. Europe now has a fractured EU. The EU, for all its many awful faults, has prevented a war in Europe for longer than ever before. The EU is also a major force in suppressing Putin’s military ambitions. European sanctions on Russia really hit the economy, and helped temper Russia’s attacks on Ukraine (there is a reason bad guys always want a weaker European Union). Trump wins in the US. Trump becomes isolationist, which weakens NATO. He has already said he would not automatically honour NATO commitments in the face of a Russian attack on the Baltics.

With a fractured EU, and weakened NATO, Putin, facing an ongoing economic and social crisis in Russia, needs another foreign distraction around which to rally his people. He funds far right anti-EU activists in Latvia, who then create a reason for an uprising of the Russian Latvians in the East of the country (the EU border with Russia). Russia sends ‘peace keeping forces’ and ‘aid lorries’ into Latvia, as it did in Georgia, and in Ukraine. He annexes Eastern Latvia as he did Eastern Ukraine (Crimea has the same population as Latvia, by the way).

A divided Europe, with the leaders of France, Hungary, Poland, Slovakia, and others now pro-Russia, anti-EU, and funded by Putin, overrule calls for sanctions or a military response. NATO is slow to respond: Trump does not want America to be involved, and a large part of Europe is indifferent or blocking any action. Russia, seeing no real resistance to their actions, move further into Latvia, and then into Eastern Estonia and Lithuania. The Baltic States declare war on Russia and start to retaliate, as they have now been invaded so have no choice. Half of Europe sides with them, a few countries remain neutral, and a few side with Russia. Where does Turkey stand on this? How does ISIS respond to a new war in Europe? Who uses a nuclear weapon first?

This is just one Arch Duke Ferdinand scenario. The number of possible scenarios are infinite due to the massive complexity of the many moving parts. And of course many of them lead to nothing happening. But based on history we are due another period of destruction, and based on history all the indicators are that we are entering one.

It will come in ways we can’t see coming, and will spin out of control so fast people won’t be able to stop it. Historians will look back and make sense of it all and wonder how we could all have been so naive. How could I sit in a nice cafe in London, writing this, without wanting to run away. How could people read it and make sarcastic and dismissive comments about how pro-Remain people should stop whining, and how we shouldn’t blame everything on Brexit. Others will read this and sneer at me for saying America is in great shape, that Trump is a possible future Hitler (and yes, Godwin’s Law. But my comparison is to another narcissistic, charismatic leader fanning flames of hatred until things spiral out of control). It’s easy to jump to conclusions that oppose pessimistic predictions based on the weight of history and learning. Trump won against the other Republicans in debates by countering their claims by calling them names and dismissing them. It’s an easy route but the wrong one.

Ignoring and mocking the experts , as people are doing around Brexit and Trump’s campaign, is no different to ignoring a doctor who tells you to stop smoking, and then finding later you’ve developed incurable cancer. A little thing leads to an unstoppable destruction that could have been prevented if you’d listened and thought a bit. But people smoke, and people die from it. That is the way of the human.

So I feel it’s all inevitable. I don’t know what it will be, but we are entering a bad phase. It will be unpleasant for those living through it, maybe even will unravel into being hellish and beyond imagination. Humans will come out the other side, recover, and move on. The human race will be fine, changed, maybe better. But for those at the sharp end?—?for the thousands of Turkish teachers who just got fired, for the Turkish journalists and lawyers in prison, for the Russian dissidents in gulags, for people lying wounded in French hospitals after terrorist attacks, for those yet to fall, this will be their Somme.

What can we do? Well, again, looking back, probably not much. The liberal intellectuals are always in the minority. See Clay Shirky’s Twitter Storm on this point. The people who see that open societies, being nice to other people, not being racist, not fighting wars, is a better way to live, they generally end up losing these fights. They don’t fight dirty. They are terrible at appealing to the populace. They are less violent, so end up in prisons, camps, and graves. We need to beware not to become divided (see: Labour party), we need to avoid getting lost in arguing through facts and logic, and counter the populist messages of passion and anger with our own similar messages. We need to understand and use social media. We need to harness a different fear. Fear of another World War nearly stopped World War 2, but didn’t. We need to avoid our own echo chambers. Trump and Putin supporters don’t read the Guardian, so writing there is just reassuring our friends. We need to find a way to bridge from our closed groups to other closed groups, try to cross the ever widening social divides.

[12 3 4 5  >>