Αγγελία ΕΛΙΣΜΕ 30.11.2020

Ομιλία Γιάννη Μάζη, Καθηγητή Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στις 10.12.2020, 6μμ

 

Πατήστε επάνω στην εικόνα για να συνδεθείτε μέσω ΖΟΟΜ

Ο σύνδεσμος εισόδου στην πλατφόρμα ΖΟΟΜ ( Join Zoom Meeting ) είναι:  

https://zoom.us/j/2463957163?pwd=SmY2Vk5XblRwSVRuRjZvajI3eHRTQT09

Έπειτα πατήστε το κουμπί 

Εναλλακτικά μπορείτε να μπείτε και με χρήση της ιστοσελίδας www.zoom.us και προσδιορίζοντας ότι θέλετε να παρακολουθήσετε

το Meeting ID: 246 395 7163   και με Passcode: 12345

Επίσης, μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία και μέσω του συνδέσμου YouTube Live Streaming: https://youtu.be/hsODETE_FCw

Όσοι παρακολουθήσουν την ομιλία δικαιούνται πιστοποιητικό παρακολούθησης από τη Γραμματεία ΕΛΙΣΜΕ

Παρακαλούμε πολύ να εισέρχεστε στο ΖΟΟΜ με χρήση του αληθινού σας ονόματος και όχι ψευδωνύμου.

Μέσω ΖΟΟΜ υπάρχει περιορισμός στην παρακολούθηση μόνο 100 ατόμων. 

 

Ομιλία Προκόπη Παυλόπουλου, τέως Προέδρου Δημοκρατίας

 

Πατήστε επάνω στην εικόνα για να συνδεθείτε μέσω ΖΟΟΜ

Ο σύνδεσμος εισόδου στην πλατφόρμα ΖΟΟΜ ( Join Zoom Meeting ) είναι:  

https://zoom.us/j/2463957163?pwd=SmY2Vk5XblRwSVRuRjZvajI3eHRTQT09

Έπειτα πατήστε το κουμπί 

Εναλλακτικά μπορείτε να μπείτε και με χρήση της ιστοσελίδας www.zoom.us και προσδιορίζοντας ότι θέλετε να παρακολουθήσετε

το Meeting ID: 246 395 7163  και με Passcode: 12345

Επίσης, μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία και μέσω του συνδέσμου YouTube Live Streaming: https://youtu.be/................

Όσοι παρακολουθήσουν την ομιλία δικαιούνται πιστοποιητικό παρακολούθησης από τη Γραμματεία ΕΛΙΣΜΕ

Παρακαλούμε πολύ να εισέρχεστε στο ΖΟΟΜ με χρήση του αληθινού σας ονόματος και όχι ψευδωνύμου.

Μέσω ΖΟΟΜ υπάρχει περιορισμός στην παρακολούθηση μόνο 100 ατόμων. 

Διάφορα Θέματα

Πολυκλέτα Αθανασιάδου*: Ευρασιανισμός και Ευρασιατική Οικονομική Ένωση

on Tuesday, 20 November 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

 
Η Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (ΕΟΕ), η οποία δημιουργήθηκετο 2014, συχνά γίνεται αντιληπτή στη Δύση ως ένα είδος «δεύτερης έκδοσης τηςΕΣΣΔ». Ωστόσο ,στην πραγματικότητα και υποστηρίζουμε ότι είναι προφανές, ωςυπόδειγμα για τη δημιουργία της ΕΟΕ δεν είναι η πρώην Σοβιετική Ένωση , τα ίχνητης οποίας εξακολουθούν να υφίστανται , αλλά η ΕΕ σε ότι αφορά την περιφερειακήολοκλήρωση. Ως ιδεολογική και πολιτική βάση αποτελεί το δόγμα του Ευρασιανισμού,το οποίο δημιουργήθηκε από τους διανοούμενους του εικοστού αιώνα. Η αλήθειαείναι ότι ο Ευρασιανισμός δεν μπορεί να ταυτιστεί ούτε με την Δύση , ούτε μετην Ανατολή.

Υποστηρίζεται ότι το πρώτο έργο για το σχηματισμό στην ΕΣΣΔ  της Ευρασιατικής Ένωσης παρουσίασε το 1989 ο ηγέτης του εθνικού δημοκρατικού κινήματος της εποχής περεστρόϊκα ο Andrej  Zakharov. . Στη δεκαετία του 1990, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, την ιδέα της Ευρασιατικής ολοκλήρωσης υποστήριξε ο επικεφαλής του Καζαχστάν  Ναζαρμπάγιεφ ,ο οποίος διαμόρφωσε το 1994 ένα σχέδιο για τη δημιουργία μιας νέας ένωσης από τα κράτη μέλη της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών (ΚΑΚ). Επρόκειτο για την Ευρασιατική Ένωση ανεξαρτήτων κρατών , η οποία θα βασίζεται στα εθνικά συμφέροντα κάθε συμμετέχουσας χώρας και στο συνολικό δυναμικό της ένταξης τους σε αυτήν. Στη συνέχεια , κατά το 1995 η Λευκορωσία, το Καζαχστάν και η Ρωσία άρχισαν τις διεργασίες, υπογράφοντας τις σχετικές Συμφωνίες για την Τελωνειακή Ένωση. Το 1996 η Λευκορωσία , το Καζαχστάν και η Ρωσία υπέγραψαν τη Συνθήκη για την εμβάθυνση της ολοκλήρωσης στον οικονομικό και τον ανθρωπιστικό τομέα. Το 1999 η Λευκορωσία, το Καζαχστάν , το Κιργιστάν, η Ρωσία και το Τατζικιστάν υπέγραψαν τη Συνθήκη για την Τελωνειακή Ένωση και τον Κοινό Οικονομικό Χώρο. Υποστηρίζεται ότι η απόφαση για την ολοκλήρωση του σχηματισμού της Τελωνειακής Ένωσης είχε ληφθεί και βάσει αυτού του γεγονότος πάρθηκε   η απόφαση για τη δημιουργία του Κοινού Οικονομικού Χώρου.

Κατά το 2000 η Λευκορωσία , το Καζαχστάν , το Κιργιστάν , η Ρωσία και το Τατζικιστάν με στόχο τη βελτίωση της απόδοσης της αλληλεπίδρασης, για την ανάπτυξη των διαδικασιών ολοκλήρωσης και εμβάθυνσης της συνεργασίας σε διαφορετικούς τομείς ίδρυσαν την Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα . Το 2006 στην Κοινότητα προσχώρησε και το Ουζμπεκιστάν. Ήταν το 2003 όταν οι Πρόεδροι της Λευκορωσίας , του Καζαχστάν, της Ρωσίας και της Ουκρανίας υπέγραψαν τη Συμφωνία για την ίδρυση Κοινού Οικονομικού Χώρου , προκειμένου να δημιουργηθούν  οι συνθήκες για σταθερή και αποτελεσματική ανάπτυξη των εθνικών οικονομιών και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου στις χώρες αυτές. Τον Οκτώβριο του 2007 , η Λευκορωσία, η Ρωσία και το Καζαχστάν υπέγραψαν τη Συνθήκη για την ίδρυση του ενιαίου τελωνειακού εδάφους και το σχηματισμό της Τελωνειακής Ένωσης. Τον Ιούνιο του 2009  το Ανώτατο όργανο της Τελωνειακής Ένωσης όρισε τα στάδια και τους όρους για τη δημιουργία ενός ενιαίου τελωνειακού εδάφους της Τελωνειακής Ένωσης , σηματοδοτώντας την 1 Ιανουαρίου του 2010 ως  αρχή του πρώτου σταδίου της ίδρυσης της. Με βάση τη λειτουργία της Τελωνειακής Ένωσης των τριών κρατών διαμορφώθηκε ο Κοινός Οικονομικός Χώρος.

Στις 11 Νοεμβρίου του 2011 οι πρόεδροι της Λευκορωσίας , του Καζαχστάν και της Ρωσίας υπέγραψαν τη Συνθήκη για την Ευρασιατική Οικονομική ολοκλήρωση και όρισαν την 1 Ιανουαρίου του 2012 ως ημερομηνία έναρξης της λειτουργίας της. Οι επικεφαλής των τριών κρατών διακήρυξαν ότι η ανάπτυξη της Τελωνειακής Ένωσης και του Κοινού Οικονομικού Χώρου πρέπει να οδηγήσει στη δημιουργία της ΕΟΕ.

Την ίδια μέρα οι πρόεδροι της Λευκορωσίας, του Καζαχστάν και της Ρωσίας υπογράφουν τη Συνθήκη για το σχηματισμό της Ευρασιατικής Οικονομικής Επιτροπής , η οποία έγινε   ενιαίο μόνιμο διοικητικό όργανο της Τελωνειακής Ένωσης και Κοινού Οικονομικού Χώρου. Πρέπει να σημειωθεί ότι  η φιλοδοξία ήταν ο Ενιαίος Οικονομικός Χώρος να συμβάλλει σε δημιουργία μιας ισορροπημένης μακροοικονομικής και αειφόρου ανάπτυξης της δημοσιονομικής πολιτικής και πολιτικής ανταγωνισμού, των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων των αγορών εργασίας, των επενδύσεων , αγαθών και υπηρεσιών. Πρέπει να αναφερθεί , επίσης, ότι  η μετάβαση στη διαμόρφωση των ενώσεων της ολοκλήρωσης στον 21ο αιώνα δύσκολα θα ήταν  εφικτή χωρίς τη νέα , σύγχρονη κατανόηση του Ευρασιανισμού , για τον οποίον είχε αναφερθεί ο Πρόεδρος της Ρωσίας , Βλαδιμίρ Πούτιν.

Ποια είναι αυτή η κατανόηση η οποία εντάσσεται στο πλαίσιο του σύγχρονου παγκοσμίου κόσμου;

Ο Πούτιν στο άρθρο του τονίζει ότι εντός των καθιερωμένων περιφερειακών σχηματισμών – η ΕΕ, η NAFTA, η APEC ,η ASEAN- μπορεί να αναπτυχθεί ο σταθερός χαρακτήρας της παγκόσμιας οικονομίας . Επίσης, υπογραμμίζεται από τον Πούτιν ότι δυο μεγαλύτερες ενώσεις-η ΕΕ και η ΕΟΕ- βασιζόμενες στην αλληλεπίδραση τους στους κανόνες ελεύθερου εμπορίου και τη συμβατότητα με τα συστήματα ρύθμισης , μεταξύ άλλων μέσω των σχέσεων με τρίτες χώρες και περιφερειακές δομές , είναι σε θέση να επεκταθούν από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό. Συνεχίζοντας, συμπληρώνει ότι τα παραπάνω μπορούν να λάβουν  χώρα μόνο μέσα σε ένα χώρο συμβατό με τον οικονομικό χαρακτήρα του, αλλά , ταυτόχρονα, πολυκεντρικό όσον αφορά συγκεκριμένους μηχανισμούς και διαχειριστικές αποφάσεις. Επομένως, θα είναι λογικό να αρχίσει ένας εποικοδομητικός διάλογος σχετικά με τις αρχές αλληλεπίδρασης με τα κράτη της Ασίας , της Βόρειας Αμερικής και άλλων περιοχών. Ο Πρόεδρος της Ρωσίας επισημαίνει ότι με αυτόν τον τρόπο το σχέδιο (ευρασιατικής) ολοκλήρωσης ανοίγει προοπτικές για την οικονομική ανάπτυξη και δημιουργεί πρόσθετα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα . Επιπλέον, αυτή η ενοποίηση των προσπαθειών θα επιτρέψει όχι μόνο να ενταχθούν οι χώρες στην παγκόσμια οικονομία και στο εμπορικό σύστημα , αλλά και να συμμετάσχουν τα κράτη στη διαδικασία ανάπτυξης λύσεων που θέτουν τους κανόνες του παιχνιδιού και καθορίζουν το μέλλον.

Πολυκλέτα Αθανασιάδου* Γεννήθηκα στη Γεωργία. Τελείωσα εκεί το πανεπιστήμιο . Το πτυχίο αναγνωρίστηκε στην Ελλάδα ως ισότιμο πτυχίο πολυτεχνικών σχολών.
Από το 1994 ζω στη Θεσσαλονίκη. Το 2006 σπούδασα στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας στο τμήμα "ΒΑλκανικών , Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών". Μόλις έχω ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό πρόγραμμα " ΕυρωπαΪκή Ολοκλήρωση και Διακυβέρνηση" στο τμήμα "Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών".

CSIS-A Century After the Armistice, the World is Still Coping with the End of Empires, November 13, 2018

on Friday, 16 November 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

A Century after the Armistice, the World is Still Coping with the End of Empires | Center for Strategic and International Studies

Γιώργος Λυκοκάπης*: Μήλο της έριδος η Σαουδική Αραβία για ΗΠΑ και Ρωσία

on Monday, 22 October 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

 Γιώργος ΛυκοκάπηςΣε ένα πολιτικό θρίλερ για γερά νεύρα εξελίσσεται η πολύκροτη υπόθεση του Τζαμάλ Κασόγκι. Η Σαουδική Αραβία παραδέχτηκε επίσημα πως αξιωματούχοι της δολοφόνησαν τον αγνοούμενο δημοσιογράφο. Απέδωσε τον θάνατο του σε «αψιμαχία» που είχε με υπαλλήλους στο εσωτερικό του προξενείου του Ριάντ. Ο δημοσιογράφος είχε φρικτό τέλος, μιας και φέρεται να τεμαχίστηκε ζωντανός από τους δολοφόνους του.


Η εικόνα της πανίσχυρης δυναστείας Σαούντ δεν είναι η καλύτερη στην διεθνή σκηνή. Η Κριστίν Λαγκάρντ ανέβαλε το ταξίδι της στην χώρα, όπως και ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών. Δυτικές κυβερνήσεις εξετάζουν το ενδεχόμενο να αναθεωρήσουν τις σχέσεις τους με τη Σαουδική Αραβία. Θορυβημένο το Ριάντ, αναζητεί «εξιλαστήρια θύματα».

 “Μήλο της έριδος” η Σαουδική Αραβία για ΗΠΑ και Ρωσία, Γιώργος Λυκοκάπης

Οι Σαουδάραβες αξιωματούχοι που εμπλέκονται στην υπόθεση κατηγορήθηκαν ότι έδρασαν «αυτοβούλως» και έχουν συλληφθεί. Το βασίλειο ανακοίνωσε ταυτόχρονα πως καθαίρεσε τον υπαρχηγό των μυστικών υπηρεσιών και έναν σύμβουλο του παλατιού. Προηγουμένως ένας από τους φερόμενους εκτελεστές του Κασόγκι, σκοτώθηκε σε «περίεργο» τροχαίο δυστύχημα. Ένα δυστύχημα που έχει την σφραγίδα των σαουδαραβικών μυστικών υπηρεσιών.

Σε δύσκολη θέση έχει έρθει ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος κατηγορήθηκε από τα αμερικανικά ΜΜΕ για συγκάλυψη της Σαουδικής Αραβίας. Σε νεότερες δηλώσεις του χαρακτήρισε «επαρκείς» τις εξηγήσεις της Σαουδικής Αραβίας. Ακόμα μία φορά αρνήθηκε να συζητήσει την επιβολή κυρώσεων, προκαλώντας αντιδράσεις ακόμα και γερουσιαστών του κόμματος του.

Ο Πούτιν αθωώνει τους Σαουδάραβες

Αξίζει όμως να σταθούμε ιδιαίτερα στη στάση του Ρώσου προέδρου Πούτιν, ο οποίος έκανε δηλώσεις για την υπόθεση. Θα χαρακτηρίζαμε τις δηλώσεις αυτές, ως την επιτομή του πολιτικού σουρεαλισμού. Ο Ρώσος πρόεδρος δήλωσε πως δεν βλέπει «επαρκείς ενδείξεις» για την εμπλοκή του Ριάντ. Αντιθέτως, υιοθετώντας αστείους ισχυρισμούς, απέδωσε τις ευθύνες για την τύχη του δημοσιογράφου στις ΗΠΑ!

Οι δηλώσεις αυτές ήρθαν πριν την επίσημη παραδοχή της Σαουδικής Αραβίας, αλλά η στάση της Ρωσίας δεν θα μεταβληθεί. Η Μόσχα καλύπτει τους Σαουδάραβες και δεν είναι η πρώτη φορά. Το ίδιο έκανε στην αντιπαράθεση της Σαουδικής Αραβίας με τον Καναδά, στις αρχές του περασμένου Αυγούστου. Αφορμή υπήρξε μία ανάρτηση στο twitter της καναδικής πρεσβείας, για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο βασίλειο. Η αντίδραση της Σαουδικής Αραβίας ήταν άμεση και οργισμένη.

Το βασίλειο έφτασε στο σημείο να απομακρύνει όλους τους πολίτες του από τον Καναδά, ακόμα και τους νοσηλευόμενους στα νοσοκομειακά ιδρύματα της χώρας. Η Μόσχα είχε υποστηρίξει τότε τη Σαουδική Αραβία, χαρακτηρίζοντας «απαράδεκτη» την στάση του Καναδά. Η θεαματική βελτίωση των σχέσεων Σαουδικής Αραβίας-Ρωσίας, υπήρξε μία μεγάλη επιτυχία στην εξωτερική πολιτική της Μόσχας.

Αρκεί να αναλογιστούμε πως οι δύο χώρες σχεδόν δεν είχαν διπλωματικές σχέσεις τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Μόσχα και Ριάντ πλέον συνεργάζονται αρμονικά στον ΟΠΕΚ, ρυθμίζοντας από κοινού τις τιμές του πετρελαίου. Σαουδάραβες αξιωματούχοι εκπαιδεύονται στη Ρωσία, γεγονός πρωτοφανές τις προηγούμενες δεκαετίες. Επομένως το τελευταίο που ενδιαφέρει τους Ρώσους, είναι η τύχη ενός Σαουδάραβα αντικαθεστωτικού δημοσιογράφου.

Οι Σαουδάραβες φοβούνται αμερικανική «προδοσία»

Εάν η Δύση αντιπαρατεθεί με τη Σαουδική Αραβία, το Ριάντ θα «σηκώσει το γάντι». Προειδοποίησε πως οι τιμές του πετρελαίου θα εκτιναχθούν σε αστρονομικά επίπεδα. Ξεκαθάρισε ότι εάν δεχτεί κυρώσεις, δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένος ο φιλοδυτικός προσανατολισμός της Σαουδικής Αραβίας. Απείλησε πως θα προσφύγει στην «αγκαλιά» της Ρωσίας, επιτρέποντας την ίδρυση ρωσικών στρατιωτικών βάσεων στο εσωτερικό του βασιλείου. Σε αυτή την περίπτωση θα έχουμε μία γεωπολιτική ανατροπή χωρίς ιστορικό προηγούμενο.

Υπάρχουν ομοιότητες με την περίπτωση της νασερικής Αιγύπτου, η οποία στράφηκε στην ΕΣΣΔ μετά την κρίση του Σουέζ. Όμως ο υπαρκτός σοσιαλισμός δεν έμοιαζε απολύτως «ξένο σώμα» στον ιδιότυπο αραβικό σοσιαλισμό του Νάσερ. Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για την συμμαχία μίας ορθόδοξης χώρας με τους ουαχαβίτες του Ριάντ. Πόσο μάλλον όταν στον εμφύλιο της Συρίας οι δύο χώρες υποστήριξαν διαφορετικά στρατόπεδα.

Οι βασιλιάδες της Σαουδικής Αραβίας μοιάζει να «σέβονται» την στάση της Μόσχας στην Συρία. Συγκεκριμένα είδαν πως η Ρωσία δεν «πούλησε» τον σύμμαχο της Μπασάρ αλ Άσαντ στην Συρία, αλλά τον υπερασπίστηκε μέχρι τέλους. Ότι δηλαδή δεν έκανε ο Μπαράκ Ομπάμα στην περίπτωση του Αιγύπτιου προέδρου Χόσνι Μουμπάρκ. Οι Σαουδάραβες θεωρούν πως τότε οι ΗΠΑ «πρόδωσαν» έναν ιστορικό τους σύμμαχο.

Η άρνηση του πρώην Αμερικανού προέδρου να επέμβει στη Συρία και η συμφωνία που υπέγραψε για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν επέτεινε τις ανησυχίες του Ριάντ. Οι Σαουδάραβες θεωρούν ότι υπάρχει κίνδυνος οι Αμερικανοί να τους «προδώσουν». Δεν τους αρκεί η συμμαχία με την κυβέρνηση Τραμπ, η οποία μπορεί να στο μέλλον να ανατραπεί από μία άλλη αμερικανική κυβέρνηση.

Η αμερικανική ανησυχία

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν επιθυμεί να ακυρωθούν οι πωλήσεις αμερικανικών όπλων στην Σαουδική Αραβία. Δεν είναι μόνο ότι νοιάζεται για τις «θέσεις εργασίας» των Αμερικανών, όπως διαρκώς ισχυρίζεται. Γνωρίζει πως οι Ρώσοι και οι Κινέζοι θα σπεύσουν να καλύψουν το κενό, πουλώντας στρατιωτικό εξοπλισμό στους Σαουδάραβες.

Σε αυτή την περίπτωση δεν είναι μόνο η Σαουδική Αραβία που θα εγκαταλείψει την Ουάσιγκτον. Όλα τα εμιράτα του Κόλπου θα κάνουν το ίδιο, μιας και εξαρτώνται απόλυτα από τη σαουδαραβική βασιλική οικογένεια. Η Ουάσιγκτον δεν έχει αυτή την πολυτέλεια.
Ειδικά τώρα που οι ΗΠΑ έχουν αποξενωθεί από παραδοσιακούς συμμάχους της στον σουνιτικό ισλαμικό κόσμο, όπως η Τουρκία και το Πακιστάν. Επομένως ο Ντόναλντ Τραμπ θα «καταπιεί» τη δολοφονία του Τζαμάλ Κασόγκι. Είναι βέβαια πιο άτυχος από τον Ρώσο ομόλογο του, μιας και έχει να αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις των μέσων ενημέρωσης της χώρας του.

Source: https://slpress.gr/diethni/milo-tis-eridos-i-saoydiki-aravia-gia-ipa-kai-rosia/ 

*Γιώργος Λυκοκάπης 

Δημήτρης Κ. Μπάκας: ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΝΑΔΥΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΤΗΤΑΣ (Η ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΙΚΗ ΑΥΡΑ)

on Tuesday, 16 October 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Μακάρι να’ ξερα! Μακάρι να’ ξεραν όλοι οι απλοί άνθρωποι, όπως εγώ. Αλλά και οι βαθιά σπουδαγμένοι, οι σοφοί, οι φιλόσοφοι, οι μαθηματικοί, οι φυσικοί, μπορούν άραγε να βρουν την εξήγηση; Δεν το γνωρίζω! Υπάρχει μαθηματικό μοντέλο; Μαθηματική σχέση; Μπορούμε με φιλοσοφική προσέγγιση να το αντιληφθούμε; Εμένα μου φαίνεται αλλόκοτο. Τελείως παράλογο. Και όμως είναι αληθινό. Προσωπικά το νιώθω, το διαισθάνομαι, το αφουγκράζομαι και το βιώνω: Όλο αντιφάσεις και συνεχείς αντιθέσεις. Μα όλα θεσπέσια μαζί. Μια εξαίσια αρμονία. Είναι μεγαλείο. Αληθινή ευτυχία! Ανθρώπινη εναρμόνιση και ισορροπία.

PDF

Χρήστος Ζιώγας*: Από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ

on Saturday, 13 October 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Η ίδρυση το 1919 της Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ) υλοποίησε την ιδέα ενός παγκόσμιου οργανισμού για την διαφύλαξη της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Τόσο η ΚτΕ, όσο και ο διάδοχος και ομοειδής Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), ο οποίος συστάθηκε το 1945, υπήρξαν τα θεσμικά απότοκα δύο παραγόντων. Πρώτον, του επακόλουθου προβληματισμού, μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, σχετικά με την αποτελεσματικότητα των παραδοσιακών μηχανισμών για την διατήρηση της διεθνούς τάξης, όπως η ισορροπία δυνάμεων. Δεύτερον, της ενεργότερης συμμετοχής των Ηνωμένων Πολιτειών στο διεθνές σύστημα και της αμερικανικής πεποίθησης ότι η εξάπλωση του φιλελευθερισμού, ως κατευθυντήρια ιδέα συγκρότησης του διεθνούς συστήματος, θα λειτουργήσει ευεργετικά προς την επίτευξη της διεθνούς τάξης.

O ιδεαλιστικός οραματισμός της ΚτΕ, τραυματίστηκε από τα πεπραγμένα της μεσοπολεμικής περιόδου και κυρίως το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο ιδεολογικός και στρατηγικός δυϊσμός του μεταπολεμικού κόσμου, μεταξύ φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού με πρωτοστατούσες χώρες τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Σοβιετική Ένωση, απέκλειε την πιθανότητα καθεστωτικής ομοιογενείας στο διεθνές σύστημα. Εντούτοις, τα αιτήματα, για περιορισμό της διεθνούς αναρχίας, αποχή των κρατών από την χρήση βίας ως μέσο επίλυσης των διεθνών διαφορών και γενικά ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου και των συνθηκών, εξακολουθούσαν να υφίστανται, όπως αποτυπώθηκαν στον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ.

Η έννοια της συλλογικής ασφάλειας, δηλαδή η κοινή δράση των κρατών για την αποκατάσταση της διεθνούς τάξης, αποτέλεσε κανονιστική μεριμνά του ΟΗΕ προσαρμοσμένη στην φύση του διεθνούς συστήματος και την μεταπολεμική κατανομή ισχύος. Ο θεσμός της συλλογικής ασφάλειας συνιστά, μαζί με το δικαίωμα άμυνας κάθε κράτους έναντι κάθε επίθεσης, τις μόνες περιπτώσεις νομιμοποιημένης χρήσης βίας στο διεθνές σύστημα. H αχίλλειος πτέρνα της συλλογικής ασφάλειας, ως θεσμικής λειτουργίας του ΟΗΕ, έγκειται ότι προϋποθέτει την συναίνεση των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, δίχως να μπορεί να την επιβάλλει. Εν ολίγοις, χρειάζεται τις ικανότητες των μεγάλων δυνάμεων για να λειτουργεί αποτελεσματικά και τις αρμονικές μεταξύ τους σχέσεις ώστε να συναινέσουν για κοινή δράση. Η μεν ιστορική εμπειρία καταδεικνύει το σπάνιο της σύμπραξης, η δε θεωρητική αναζήτηση μπορεί να θέτει ερωτήματα όπως: τί ακριβώς θα γινόταν αν άρχιζαν να ομονοούν συχνότερα; Θα ήταν σίγουρα και σε κάθε περίπτωση επ’ ωφελεία της διεθνούς κοινότητας;

Βέβαια, πρέπει να επισημάνουμε ότι η συμβολή του ΟΗΕ, πέραν του πρόδηλου ρόλου του ως πλαισίου άσκησης διμερούς και πολυμερούς διπλωματίας, είναι πολλή σημαντική για μια σειρά ζητημάτων όπως: οι αποστολές διατήρησης της ειρήνης, ο μετριασμός των ανθρωπιστικών καταστροφών λόγω πολεμικών συρράξεων, η παροχή ενός νομιμοποιημένου πλαισίου για την επιβολή κυρώσεων και ο καίριος ρόλος του στην κωδικοποίηση του διεθνούς δικαίου, λειτουργώντας εν γένει ως παράγοντας διεθνούς νομιμοποίησης.

Κατά την 73η συνεδρίαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε: «Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, η κυβέρνησή μου έχει επιτύχει περισσότερα από σχεδόν οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση στην ιστορία της χώρας μας» και πρόσθεσε πως: «οι ΗΠΑ είναι ισχυρότερες, πλουσιότερες και ασφαλέστερες».Οι συγκεκριμένες δηλώσεις προκάλεσαν γέλια, ωστόσο γέλασε και ο ίδιος, σχολιάζοντας πως: «δεν περίμενα αυτήν την αντίδραση, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα». Συμπλήρωσε, λέγοντας ότι: «Η Αμερική κυβερνάται από τους Αμερικανούς. Απορρίπτουμε την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης και αγκαλιάζουμε το δόγμα του πατριωτισμού».

Στον αντίποδα, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν καυτηρίασε τον απομονωτισμό, τον εθνικισμό και «τον νόμο του ισχυρότερου». Επίσης στηλίτευσε, εμμέσως, την αποχή ή απόσυρση των ΗΠΑ από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, την UNESCO, την συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα και από την συνθήκη για την κλιματική αλλαγή. Στην ομιλία του ο Μακρόν υπερασπίστηκε τα οικουμενικά δικαιώματα του ανθρώπου, χτυπώντας κατ’ επανάληψη το χέρι του στο βήμα, αποσπώντας θερμό χειροκρότημα.

Προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουμε τις δύο ομιλίες στον χώρο και το χρόνο που πραγματοποιήθηκαν, μπορούμε να συνάγουμε πως βρίσκονται στα δύο άκρα του φάσματος. Ο Γάλλος Πρόεδρος ήταν απολύτως σύμφωνος με το γράμμα, το πνεύμα, καθώς και την πολυμέρεια που ο Οργανισμός πρεσβεύει στις διεθνείς σχέσεις. Αντιθέτως, ο Αμερικανός ομόλογός του έδεσε αμιγώς κρατοκεντρικά προτάγματα, ασχέτως σε ποιό βαθμό αυτά εξυπηρετούν, με τον καλύτερο τρόπο, τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών. Και τα δύο κράτη αποτελούν μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας με σημαντική, αλλά διαφορετικού βαθμού, επιρροή στο διεθνές σύστημα. Για την Γαλλία, η οποία είναι μία δεύτερης κατηγορίας μεγάλη δύναμη, ο ΟΗΕ και ιδιαιτέρως η θέση της στο Συμβούλιο Ασφαλείας, συνιστά μέσο επαύξησης της ισχύος της, ενώ για τις ΗΠΑ, οι οποίες είναι το ισχυρότερο κράτος του διεθνούς συστήματος, ο Οργανισμός συνιστά, σε ορισμένες περιπτώσεις, εμπόδιο των επιδιώξεών της.

Η διαφορετική απόκριση των παρευρισκόμενων στις δύο ομιλίες έχει μία σχετική αξία. Τα γέλια, σε ορισμένα σημεία της ομιλίας του Ντόναλντ Τραμπ, δεν ξέρουμε αν αφορούσαν τα λεγόμενά του αυτά καθ’ αυτά ή συνιστούσαν πλέον αμφισβήτηση της ηγεμονικής θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών, είτε και τα δύο. Παρά την κατανόηση που έδειξε, το πώς θα τα ερμηνεύσει ο Αμερικανός Πρόεδρος συνιστά ένα ζήτημα. Το ιστορικά αξιοσημείωτο συνίσταται ότι η χώρα που πρωτοστάτησε στην επέκταση του φαινομένου της «παγκοσμιοποίησης», τώρα στρέφεται εναντίον της. Η Γαλλία είναι λογικό να επιζητά περισσότερη πολυμέρεια από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης, διότι η πολυμέρεια και η κανονιστική προσέγγιση του Γάλλου Προέδρου συνάδει με την τωρινή θέση της χώρας του στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος. Αν τα λεγόμενα του ανωτάτου Γάλλου πολιτειακού παράγοντα ισχύουν στην ονομαστική τους αξία και δεν αποτυπώνει απλώς την γαλλική επιθυμία για πιο ισόρροπες σχέσεις μεταξύ των ισχυρότερων κρατών, ας συναινέσει το Παρίσι στην αύξηση του αριθμού των μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Κατεβαίνοντας την κλίμακα της ισχύος, ως αναλυτικού εργαλείου ερμηνείας των ομιλιών κατά την 73η συνέλευση του ΟΗΕ, ακούσαμε με ενδιαφέρον αλλά και απορία τον Τουρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν να δηλώνει πως «Είμαστε υπέρ της επίλυσης των προβλημάτων μας μέσω της διεξαγωγής εποικοδομητικού διαλόγου επί ίσοις όροις». Ο επικεφαλής του τουρκικού κράτους αξιώνει, τώρα που οι επενέργειες των αμερικανικών κυρώσεων στραγγαλίζουν την τουρκική οικονομία, ισόρροπο διάλογο και τήρηση των οικονομικών συμφωνιών. Βέβαια, η στάση της χώρας του και του ιδίου προσωπικά, όταν διαπραγματεύεται με λιγότερο ισχυρά κράτη, πόρρω απέχει από τις προαναφερθείσες παροτρύνσεις για διακρατική ισοτιμία. Τουναντίον, είθισται η υπόμνηση της τουρκικής ισχύος να εμφιλοχωρεί ήδη από το προ-διαπραγματευτικό στάδιο.

Τέλος, παρακολουθώντας τον Έλληνα Πρωθυπουργό, ανέμενε κάποιος απο την ομιλία του να κατασταλάζει περισσότερη σοφία, ως συσσωρευμένη βιωματική γνώση μετά από τέσσερα χρόνια στον πρωθυπουργικό θώκο και την διαχείριση μίας όντως δύσκολης κατάστασης. Παρά ταύτα, περιορίστηκε στην αποτίμηση των πεπραγμένων και των δυσχερειών που πέρασε η χώρα, στοχεύοντας μάλλον στο εσωτερικό ακροατήριο, και αναλώθηκε σε ευχολογικές διαπιστώσεις σχετικά τις τρέχουσες αναγκαιότητες του διεθνούς συστήματος. Φυσικά, η απουσία αναφορών για τον ανοίκειο ιμπεριαλιστικό εχθρό συνιστά σαφή διαφοροποίηση, εν σχέσει με την μαρξιστική-λενινιστική του προπαιδεία, η οποία «διεσώθη» με την φραστική καταδίκη των εθνικιστικών δυνάμεων.

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αποτελούσε ανέκαθεν προνομιακό βήμα για τα λιγότερο ισχυρά κράτη, αποτυπώνοντας αντιπροσωπευτικότερα τους προβληματισμούς της διεθνούς κοινότητας, αλλά παράλληλα συνιστά και πεδίο ανταγωνισμού των ισχυρότερων. Για τα ζητήματα που άπτονται της διεθνούς ασφάλειας, τα Ηνωμένα Έθνη έχουν ορίσει, ως το καθ’ ύλην αρμόδιο όργανο, το Συμβούλιο Ασφαλείας, και συνεπώς η συμβολή του Οργανισμού στην διεθνή ειρήνη εξαρτάται κυρίως από την συναίνεση μεταξύ των μονίμων μελών του. Ο ΟΗΕ, παρά τους καταστατικούς του περιορισμούς και την αποτύπωση της εκάστοτε κατανομής ισχύος κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων του, αποτελεί την κορωνίδα της διεθνούς οργάνωσης αμβλύνοντας, ως έναν βαθμό, την διεθνή αναρχία.

*Μεταδιδακτορικός Ερευνητής και Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Source: https://www.huffingtonpost.gr/entry/apo-to-vema-tes-yenikes-seneleeses-toe-oee_gr_5baf62d3e4b02becaf3921bf  

ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ: Πώς ο Πούτιν από πράκτορας της KGB έγινε ο απόλυτος κυρίαρχος της Ρωσίας μέσα σε δέκα χρόνια. Οι εκρήξεις στη Μόσχα και πόλεμος στην Τσετσενία που τον έκαναν δημοφιλή

on Monday, 08 October 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Πώς ο Πούτιν από πράκτορας της KGB έγινε ο απόλυτος κυρίαρχος της Ρωσίας μέσα σε δέκα χρόνια. Οι εκρήξεις στη Μόσχα και πόλεμος στην Τσετσενία που τον έκαναν δημοφιλή  


Στις 7 Μαΐου του 2000, ο Βλάντιμιρ Πούτιν έλαβε επισήμως της θέση του Προέδρου της Ρωσίας. Ήταν το αποκορύφωμα μιας μακρόχρονης προσπάθειας και πολιτικής καριέρας που ξεκίνησε το 1990, όταν προσελήφθη από τον τότε δήμαρχο της Αγίας Πετρούπολης και πρώην καθηγητή του στη νομική σχολή, Ανατόλι Σόμπτσακ.

 

Ο Βλάντιμιρ Πούτιν γεννήθηκε στις 7 Οκτώβριου του 1952 σε μια φτωχογειτονιά της Αγίας Πετρούπολης. Στα 16, ζήτησε να καταταχτεί στη μυστική υπηρεσία KGB, αλλά το αίτημά του απορρίφθηκε, επειδή ήταν ανήλικος. Επέστρεψε επτά χρόνια αργότερα. Αυτή τη φορά είχε και πτυχίο νομικής.
Η αίτησή του έγινε δεκτή και σύντομα τοποθετήθηκε στη Δρέσδη, στην Ανατολική Γερμανία, προφανώς επειδή μιλούσε γερμανικά.
Παραιτήθηκε μετά από δεκαπέντε χρόνια υπηρεσίας, ισχυριζόμενος ότι δεν μπορούσε να υποστηρίξει το πραξικόπημα εναντίον του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, στο οποίο συμμετείχε και η KGB. Σχεδόν αμέσως βρήκε μία θέση στο δημαρχείο της Αγίας Πετρούπολης, όπου είχε εκλεγεί ο παλιός καθηγητής του, Ανατόλι Σόμπτσακ. Απ’ την αρχή, η συνεργασία τους ήταν στενή και ο Σόμπτσακ έδειξε τυφλή εμπιστοσύνη στον νεαρό Πούτιν.

Τα τρόφιμα απ’ το εξωτερικό

Ο Πούτιν σε νεαρή ηλικία
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, καθώς η Σοβιετική Ένωση διαλυόταν, ο κόσμος είχε να αντιμετωπίσει ένα άλλο τεράστιο πρόβλημα, την έλλειψη τροφίμων. Τα μαγαζιά ήταν άδεια και το κράτος δεν διέθετε αρκετά χρήματα για εισαγωγή τροφίμων. Γι’ αυτό, ο Πούτιν ανέλαβε να εξάγει πρώτες ύλες σε εταιρείες του εξωτερικού και με τα χρήματα που θα συγκεντρώνονταν, θα εξασφάλιζαν τα τρόφιμα. Σε ένα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε με θέμα τη ζωή του, είπε ότι περίμενε την εισαγωγή χιλιάδων τόνων τροφίμων, τα οποία όμως δεν ήρθαν ποτέ.

Αργότερα, ο Πούτιν κατηγορήθηκε ότι επίτηδες χρησιμοποίησε κρατικές πρώτες ύλες για να χρηματοδοτήσει υποστηρικτές του καθεστώτος στο εξωτερικό, οι οποίοι δεν έστειλαν ποτέ τα τρόφιμα που είχαν υποσχεθεί.
Οι προσπάθειες που έγιναν για διερεύνηση της υπόθεσης δεν κατέληξαν πουθενά.

Η διαφυγή του Σόμπτσακ

Το 1996, ο Σόμπτσακ έχασε τις εκλογές και η δημοτικότητά του έπεσε στο ναδίρ. Παράλληλα, κατηγορήθηκε για οικονομικά σκάνδαλα, τα οποία τον στιγμάτισαν. Οι περισσότεροι πολιτικοί του σύμμαχοι στράφηκαν εναντίον του, εκτός από τον Πούτιν.
Σύμφωνα με τη σύζυγό του, ο Πούτιν ήταν αυτός που κατέστρωσε το σχέδιο της διαφυγής του, το οποίο εξελίχθηκε ως εξής:
Όταν η αστυνομία έφτασε στο γραφείο του Σόμπτσακ για να τον ανακρίνει, ο πολιτικός έπαθε καρδιακή προσβολή. Μεταφέρθηκε κατευθείαν στο νοσοκομείο, όπου διαδόθηκε η φήμη ότι ο καρδιολόγος αρνήθηκε να τον εξετάσει. Έτσι η γυναίκα του αναγκάστηκε να τον πάει σε νοσοκομείο στη Γαλλία.
Αυτή ήταν η επίσημη ιστορία που κυκλοφόρησε, αλλά ήταν απλώς η πρόφαση για να φύγει από τη χώρα και να γλιτώσει από την ανάκριση.

Ο πόλεμος στην Τσετσενία

Μπορεί η πολιτική καριέρα του Σόμπτσακ να κατέρρευσε, αλλά του Πούτιν βρισκόταν σε ανοδική πορεία. Από την Αγία Πετρούπολη, έφυγε για τη Μόσχα, όπου έγινε στενός συνεργάτης του Προέδρου Μπόρις Γέλτσιν. Η εξέλιξή του ήταν εντυπωσιακή, καθώς μέσα σε τρία χρόνια, τον Αύγουστο του 1999, έγινε Πρωθυπουργός. Η δημοτικότητά του ήταν ακόμη σε λογικά επίπεδα. Όλα όμως άλλαξαν ένα μήνα μετά, τον Σεπτέμβριο του 1999, όταν σημειώθηκαν εκρήξεις σε τέσσερις πολυκατοικίες στη Μόσχα, το Buynaksk και το Volgodonsk. Τα θύματα έφτασαν τα 293 και στη χώρα επικράτησε πανικός. Υπήρχαν υποψίες ότι επρόκειτο για τρομοκρατική επίθεση και ο κόσμος παρακολουθούσε εμβρόντητος, καθώς ο μέχρι τότε χαμηλών τόνων, Βλαντιμίρ Πούτιν, απειλούσε με θάνατο του δράστες:

«Θα κυνηγήσουμε τους τρομοκράτες παντού. Στο αεροδρόμιο, ακόμα και στην τουαλέτα. Θα τους σκοτώσουμε και στην τουαλέτα ακόμα. Τέλος»

Η έκρηξη πολυκατοικίας στη Μόσχα το 1999. Τη χαρακτηρίζουν ως την «11η Σεπτεμβρίου» της Ρωσίας Πηγή φωτογραφίας: Υoutube

Έτσι κι έκανε. Μέσα σε λίγες μέρες είχαν βρεθεί στοιχεία που συνέδεαν τις εκρήξεις με Τσετσένους αυτονομιστές.
Ο Πούτιν έδρασε άμεσα. Την 1η Οκτωβρίου 1999, ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Τσετσενία και κήρυξαν τον πόλεμο.
Η δημοτικότητα του εκτοξεύθηκε καθώς έδωσε στο ρωσικό λαό αυτό που τόσο είχε ανάγκη. Την αίσθηση της ασφάλειας και της δύναμης.
Έδειξε ότι ήταν ένας αποφασιστικός και συγκροτημένος ηγέτης σε αντίθεση με τον Γιέλτσιν, που είχε καταρρακώσει την εικόνα της χώρας.
Ο πόλεμος με την Τσετσενία είχε πολλά αθώα θύματα, αλλά μέσα σε λίγους μήνες είχε εξασφαλίσει την επιτυχία του στις εκλογές.
Στις 31 Δεκεμβρίου 1999, ο Μπόρις Γέλτσιν παραιτήθηκε και τη θέση του πήρε ο Βλαντιμίρ Πούτιν.
Τον Μάρτιο του 2000, κέρδισε και τις εκλογές, συγκεντρώνοντας το 53% των ψήφων. Ο Γιέλτσιν δε λογοδότησε για κανένα από τα σκάνδαλα που είχε κατηγορηθεί.

Ο πόλεμος στην Τσετσενία. Πηγή φωτογραφίας: Wikipedia

Οι εκρήξεις του 1999

Είναι σίγουρο πως ο Πούτιν εκμεταλλεύτηκε την κρίσιμη κατάσταση που προέκυψε μετά τις εκρήξεις του 1999, για να έρθει στο προσκήνιο.
Όμως δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται πως η ρώσικη κυβέρνηση είχε παίξει πολύ πιο σημαντικό ρόλο. Υποστηρίζεται πως οι εκρηκτικοί μηχανισμοί που βρέθηκαν στα ερείπια περιείχαν υλικά που χρησιμοποιούσε αποκλειστικά η FSΒ, η μυστική οργάνωση που είχε αντικαταστήσει την KGB.
Πολλά στοιχεία έχουν παρουσιαστεί, με στόχο να αποδείξουν ότι ο Πούτιν και η ρώσικη κυβέρνηση είχαν οργανώσει τις επιθέσεις ως προβοκάτσια, για να προκαλέσουν τον πόλεμο στην Τσετσενία και να «τονώσουν» τη δημοτικότητά του.
Κανένα δεν έχει επιβεβαιωθεί και πολλοί απ’ τους ερευνητές που έχουν ασχοληθεί με την υπόθεση, είναι νεκροί.

Αναστάσιος Μπασαράς: Το Γερμανικό Κατοχικό Δάνειο: Επισκόπηση, Θέσεις, Αλήθειες και Προοπτική

Written by ΜΠΑΣΑΡΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ on Monday, 08 October 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Αναστάσιος Μπασαράς: Το Γερμανικό Κατοχικό Δάνειο: Επισκόπηση, Θέσεις, Αλήθειες και Προοπτική

Πολλές φορές τα τελευταία δύο χρόνια ξεκίνησα να μελετήσω το θέμα του Γερμανικού Κατοχικού Δανείου (μάλιστα κάποια φορά μου το είχε αναθέσει το ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.), κάποιες φορές αφιέρωσα και ολόκληρες μέρες για να διαβάσω αναλύσεις και μελέτες (της τάξης αρκετών Megabytes). Αλλά πάντοτε είχα μεγάλα κενά, απορίες και ερωτήματα. Το κυρίαρχο ερώτημα ήταν:

‘Μα κανένας πρωθυπουργός της Ελλάδας;  Από τις τρεις γενιές των Παπανδρέου, τον Πλαστήρα, τον Παπάγου, τις δύο γενιές των Καραμανλήδων, τον Ράλλη, τον Μητσοτάκη, τον Σημίτη (ακόμη και τον Παπαδόπουλο) και τους διάφορους υπηρεσιακούς και συγκυβερνώντες και τους αναρίθμητους υπουργούς των Εξωτερικών; Δεν βρέθηκε ΕΝΑΣ να αξιώσει κατηγορηματικά και εγγράφως την αποπληρωμή του κατοχικού δανείου;’.

   Πίστευα (και πιστεύω) ότι όλοι τους ήθελαν το καλύτερο για την Ελλάδα (ο καθένας με τον τρόπο του). Και σταματούσα την μελέτη.

Διαβάστε ΕΔΩ! ολόκληρο το άρθρο.
  

DW-Επιμέλεια Εφη Χαραλαμπάκη: New German immigration laws agreed at government meeting

on Wednesday, 03 October 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

The coalition government has hammered out new laws that prioritize education, age, and financial security. The laws are based on the Canadian model.

Germany's coalition government announced in the early hours of Tuesday that they had agreed on new immigration laws after several months of back and forth over immigration policy. The new laws will be inspired by the oft-touted Canada model, and would make it more difficult for the poor and uneducated to immigrate to Germany, according to a draft of the deal seen by journalists.

The deal "adheres to the principle of separating asylum and labor migration," and ensures that those who have a legal right to claim asylum under German law will still be able to do so.

The outline of the proposed law states, however, that non-EU citizens without higher education or, preferably, a concrete job offer, will not be able to live in Germany: "We do not want any immigration from unqualified third-country nationals," the deal states.

Like the Canada model, prospective immigrants would be ranked according to level of education, age, language skills, job offers, and "financial security."

The agreement was signed by the Social Democrat (SPD) Labor Minister Hubertus Heil and Interior Minister Horst Seehofer of the CSU, the Bavarian sister party of Chancellor Angela Merkel's Christian Democrats (CDU). Seehofer has been pushing for immigration reform since taking office, going so far as to threaten to resign in June if his demands were not met.

"Skilled workers from abroad are already making an important contribution to the competitiveness of the German economy," the paper states, noting the need for more highly-qualified employees.

One issue not included in the deal is a special dispensation sought by the SPD for refugees whose asylum applications have been rejected but are already well integrated in German society.

Heil told German news agency DPA that Seehofer had agreed, however, that the government should more closely take care "not to deport any of the wrong people."

The government will also retain the right to close off immigration for certain job categories as it sees fit.

READ SOURCE and VIDEOs 

Παναγιώτης Δακουτρός*: Η Ελλάδα, η Θρησκευτικός Εξτρεμισμός

on Tuesday, 02 October 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Ο θρησκευτικός εξτρεμισμός είναι μία ακραία έκφραση του θρησκευτικού ζήλου του ατόμου, που μπορεί να οδηγήσει τον ίδιο στη διάπραξη εγκληματικών ενεργειών. Το άτομο μπορεί να ασκήσει βία για να επιβάλει τις διδαχές της θρησκευτικής προπαγάνδας που έχει δεχθεί. Η θρησκευτική προπαγάνδα, συνήθως βρίσκει έρεισμα σε περιπτώσεις χαμηλού βιωτικού επιπέδου και επιπέδου μόρφωσης. Η πρακτική αυτή μπορεί να εμφανιστεί και στο επίπεδο ομάδας ατόμων ή ακόμα και κρατικών οντοτήτων, μέσω πολιτικών καταπίεσης των λοιπών θρησκευτικών ομάδων και επιθυμίας προς επέκταση της, ανά περίπτωση, κυρίαρχης θρησκείας. Αυτό έχει οδηγήσει κάποιους στο να χαρακτηριστούν τέτοιες πρακτικές, ως απόρροια ακραίας ρεαλιστικής πολιτικής.


*Δακουτρός Παναγιώτης του Ιακώβου, γεννημένος στην Αθήνα στις 6/7/91. Απόφοιτος του τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας με κατεύθυνση Πολιτική και Οικονομία. Υποψήφιος μεταπτυχιακός φοιτητής στο ΠΜΣ "Διεθνές Δίκαιο και Διπλωματικές Σπουδές" στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Απολύθηκε από το σώμα των Καταδρομών με τιμητικό βαθμό του υποδεκανέα. Εργασιακή εμπειρία στη ΜΚΟ "Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής". Απονομή βραβείου και πιστοποιητικού εκτίμησης από το "Royal institute Mehmet Ali". Γλώσσες : Αγγλικά, Γαλλικά, Ρωσικά και Σερβικά.

PDF 

BESA-By Dr. James M. Dorsey: Turkic Muslims: China’s and the Muslim World’s Achilles Heel

on Thursday, 27 September 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

 

EXECUTIVE SUMMARY:

A list of 26 predominantly Muslim countries considered sensitive by China reflects Chinese concerns that they could reinforce religious sentiment among the People’s Republic’s Turkic Muslim population with potentially far-reaching consequences if the Islamic world were to take it to task for its crackdown in Xinjiang, the most frontal assault on Islam in recent history.


A list of 26 predominantly Muslim countries considered sensitive by China, which was compiled by Human Rights Watch as part of a just published report on the crackdown in China’s strategic northwestern province, details the rollout of the world’s most intrusive, 21st-century surveillance state as well as an attempt to re-educate a population of 10 million. That population includes primarily Uighurs, an ethnically Turkic Muslim group, as well as Muslims of Central Asian origin.

The re-education is designed to reshape the population’s religious beliefs so that they adopt an interpretation of Islam that is in line with the Chinese Communist Party’s precepts rather than prescriptions of Islamic holy texts in a bid to counter Turkic Muslim nationalist, ethnic, or religious aspirations as well as political violence.

China worries that national and religious sentiment and/or militancy could challenge China’s grip on Xinjiang, home to 15% of its proven oil reserves, 22% of its gas reserves, and 115 of the 147 raw materials found in the People’s Republic as well as part of its nuclear arsenal.

Included on the list of countries are Afghanistan and Pakistan; former Soviet Central Asian nations, many of which border on Xinjiang; Southeast Asian nations like Malaysia and Indonesia; and key Muslim countries such as Saudi Arabia, Iran, and Turkey, which have historic, ethnic, and linguistic ties to China’s Turkic Muslims and have been sympathetic for decades to Uighur aspirations.

China’s crackdown, according to a plan developed by the Baluntai Town government in north-central Xinjiang, involves targeting, among others, Turkic Muslims who remain in contact with family and friends abroad, people who have stayed abroad “too long,” and those who have, independently and without state permission, organized Hajj pilgrimages to Saudi Arabia. China is particularly concerned about Uighur contact with Muslim countries.

Human Rights Watch quoted Inzhu, a 50-year-old mother, who lives in an unidentified country, as saying, “It was 2 a.m. and my daughters [in a foreign country] were chatting with their father [in Xinjiang] on the phone. You know, they’re daddy’s girls and they were telling him all their secrets … when suddenly my daughters ran in to tell me, ‘The authorities are taking away daddy!’”

For China, the Muslim world’s silence constitutes a double-edged sword. On the one hand, Beijing’s campaign in Xinjiang is effectively enabled by this silence, which is driven primarily by the desire of governments, many of which are deeply indebted to China, to preserve economic relations. It allows it to largely ignore criticism by Western nations and human rights groups as well as the Uighur Diaspora.

On the other hand, the silence potentially gives Muslim countries a degree of leverage. Malaysian prime minister Mahathir Muhammad seemingly exploited that leverage with China treading carefully in the face of an anti-Chinese election campaign that returned the 93-year old to office in May. Maharthir subsequently suspended US$22 billion of Chinese-backed Belt and Road-related infrastructure projects.

This leverage could also factor in the intention of financially troubled Pakistan to review or renegotiate agreements related to the China Pakistan Economic Corridor (CPEC), a crown jewel in the Belt and Road initiative and at US$50 billion plus, its single largest country investment.

The risk for China is that mushrooming publicity about its crackdown in Xinjiang, which includes pressure on Uighurs abroad to return to the Chinese province or risk incarceration – a push that has led countries like Egypt, Afghanistan, the United Arab Emirates, and Malaysia to extradite Uighurs to China – will make it increasingly difficult for Muslim countries to remain silent.

The risk is also that the crackdown could have a boomerang effect, fueling radicalization at home as well as abroad. A study quoted in The New York Times by Qiu Yuanyuan, a scholar at the Xinjiang Party School, where officials are trained, warned that “recklessly setting quantitative goals for transformation through education has been erroneously used … The targeting is imprecise, and the scope has been expanding.”

The risks are enhanced by black swans such as a recent court case in Kazakhstan that forced the government in Astana to walk a fine line between avoiding friction with China and shielding itself from accusations that it is not standing up for the rights and safety of Kazakh nationals.

Kazakhs were taken aback when 41-year-old Sayragul Sauytbay, a Chinese national of Kazakh descent, testified in an open Kazakh court that she had been employed in a Chinese re-education camp for Kazakhs only that had 2,500 inmates. She said she was aware of two more camps reserved for Kazakhs.

Ms. Sauytbay was standing trial for entering Kazakhstan illegally. She said she had escaped to Kazakhstan after being told by Chinese authorities that she would never be allowed to rejoin her family because of her knowledge of the camps. Ms. Sauytbay was given a six-month suspended sentence and allowed to stay in the country where her recently naturalized husband and children reside.

The inclusion of ethnic Kazakhs, a community in China of 1.25 million people, in the crackdown sparked angry denunciations in Kazakhstan’s parliament. “There should be talks taking place with the Chinese delegates. Every delegation that goes there should be bringing this topic up … The key issue is that of the human rights of ethnic Kazakhs in any country of the world being respected,” said Kunaysh Sultanov, a member of parliament and former deputy prime minister and ambassador to China.

Anti-Chinese sentiment in the Pakistani Chinese border province of Gilgit-Baltistan ran high earlier this year after some 50 Uyghur women married to Pakistani men were detained on visits to Xinjiang and China refused to renew the visas of Pakistani husbands resident in Xinjiang.

Beyond economic leverage, China has so far benefited from the fact that Muslim politicians and leaders see more political mileage in pushing causes like the Palestinians rather than those that have not been in the Islamic world’s public eye.

You gain popularity if you show you are anti-Zionism and if you are fighting for the Palestinians, as compared to the Rohingya or Uighurs,” said Ahmad Farouk Musa, director of the Islamic Renaissance Front, a Malaysian NGO.

It’s a bet Muslim countries and China could continue to win, but could prove costly if they eventually lose.

View PDF

Dr. James M. Dorsey, a non-resident Senior Associate at the BESA Center, is a senior fellow at the S. Rajaratnam School of International Studies at Singapore’s Nanyang Technological University and co-director of the University of Würzburg’s Institute for Fan Culture.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family  

Dr. James M. DorseyDr. James M. Dorsey (Ph.D. University of Utrecht).
Specializes in the Muslim world's political, social, and economic fault lines as well as Chinese policy towards the region with a focus on geopolitics, social movements, and political and militant Islam.
James also focuses on the nexus of sports, politics, and society. Email:  

Αλέξανδρος Μαλλιάς: "Ο δεκάλογος ενός διπλωμάτη"

on Wednesday, 26 September 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

1.Αλλαγή διεθνών ισορροπιών

Η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής είναι εμπόλεμη, εκρηκτική , απρόβλεπτη .

Δεν έχουν ημερομηνία λήξης οι πόλεμοι και οι πληθυσμιακές προς την Ευρώπη μετακινήσεις προσφύγων και οικονομικών μεταναστών.

Σημειώνουμε επίσης την αναποτελεσματικότητα των διεθνών οργανισμών και συμφωνιών και την αποδυνάμωση του παγκοσμίου συστήματος συλλογικής ασφάλειας που ενσαρκώνει ο ΟΗΕ.

Η αιτία είναι η σύγκρουση των «5» Μονίμων Μελών του .

Το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, επί δεκαετίες σταθεροί πυλώνες του εθνικού μας προσδιορισμού και εθνικής ασφάλειας -με την γενικότερη δυνατή του όρου έννοια-βρίσκονται σε μία παρατεταμένη κρίση ταυτότητας , έλλειψης και σταθερότητας στόχων .Κυρίως όμως κλονισμού της αίσθησης και της αντίληψης του κοινού συμφέροντος.

Στην δική μας Ευρώπη, προεξοφλώ ότι οι Ευρωεκλογές του Μαϊου 2019 , με πρόσχημα το προσφυγικό-μεταναστευτικό , θα επιβεβαιώσουν την κυρίαρχη πλέον θέση των αντι-ευρωπαϊκών αναθεωρητικών δυνάμεων σε μεγάλο αριθμό κρατών –μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης , της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας περιλαμβανομένης.

"Ο δεκάλογος ενός διπλωμάτη"2. Κύπρος :

Δεν απαιτείται προσπάθεια για να αντιληφθούμε τις διαρκείς ιστορικές, πολιτικές και ηθικές μας ευθύνες απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία. Το στίγμα της προδοσίας της χούντας έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια . Αν και έχουν περάσει 44 χρόνια, δεν έχουμε κάνει μέχρι στιγμής την σοβαρή αυτοκριτική μας. Περιοριζόμαστε στην μόνιμη προσπάθεια επίρριψης και αποποίησης ευθυνών .

Ήδη από την δεκαετία του ΄50 , αναζητούμε και αποζητούμε το Δίκαιο, τη Δικαιοσύνη, τη Δικαίωση. Πολλοί προσπάθησαν στη διαδρομή αυτή να μας χωρίσουν σε στρατόπεδα. Από εδώ τοποθετούν τους πατριώτες και εκεί τους άλλους τους ενδοτικούς .

3. Η Τουρκία:

Η Τουρκία είναι ένας δύστροπος γείτονας. Είμαστε αναγκασμένοι να συνυπάρχουμε. Είναι μία μεγάλη περιφερειακή δύναμη . Θεωρεί ταυτόχρονα ότι έχει παγκόσμια εμβέλεια και ρόλο.

Τον ρόλο αυτό διεκδικεί διότι –παρά τα κρίσιμα προβλήματα της στα οποία σήμερα κυριαρχεί ηβαθιά οικονομική κρίση- οι δυνατότητες, η αποφασιστικότητα και η τακτική προσφυγής στον πόλεμο αφορούν στα ζητήματα που βρίσκονται ψηλά στην Ατζέντα των παγκοσμίων προτεραιοτήτων.

Χώρα με ειδικό βάρος αποτελεί πλέον και το βαρόμετρο για την βιωσιμότητα της ενότητας της Δύσης. Κυρίως του ΝΑΤΟ.

4. Συμμαχίες και Εθνική Ασφάλεια :

Ισχύει η δύναμη του δικαίου ή το δίκαιο της ισχύος; Επιμένουμε στη δύναμη του Δικαίου. Ή Τουρκία προκρίνει το δίκαιο της Ισχύος.

Μάταια στην Ελλάδα διαχρονικά αναζητούμε και αποζητούμε τον «από μηχανής θεό». Δεν υπάρχουν διλήμματα: Στο τέλος του εμφυλίου πολέμου το ΝΑΤΟ ήταν η μόνη επιλογή μας ως χώρα και ως έθνος.

Όμως, τα πράγματα και τα συμφέροντα μεταβάλλονται. Παρατηρούμε :

- τον ισχυροποιημένο ρόλο της Ρωσικής Ομοσπονδίας και την επιστροφή της στην Ευρω-Ανατολή ,

-την άνοδο προς την κορυφή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας με το όχημα της « ήπιας δύναμης» ,

- την αβεβαιότητα που επικρατεί σήμερα στις διατλαντικές σχέσεις και

-την σταθερή και μόνιμη απειλή που συνιστά η Τουρκία .

Αν διαβάσουμε σωστά την πραγματικότητα που διαμορφώνεται , το συμπέρασμα είναι ότι το ΝΑΤΟ μόνο του πλέον δεν μπορεί να καλύψει το θεμελιώδες πρόβλημα Εθνικής Ασφάλειας της Ελλάδος.

5. Η Συμφωνία των Πρεσπών:

Στις 17 Ιουνίου υπογράψαμε με πανηγυρισμούς την Συμφωνία των Πρεσπών με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, τονίζοντας ότι σταθερή επιδίωξή μας ήταν να μην υπάρχει νικητής και ηττημένος.

Γιατί όμως δεν φροντίσαμε να ισχύσει ταυτόχρονα και στην Ελλάδα; Να μην χωρίζουμε δηλαδή σήμερα πολίτες και πολιτικούς σε νικητές και ηττημένους. Σε εθνικιστές και προοδευτικούς. Σε φοβικούς και δειλούς και σε θαρραλέους από την άλλη.

6. Σύνεση, συνεννόηση και συναίνεση:

Η ορθή προσέγγιση θα ήταν να προσέλθουμε στις διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια έχοντας εξασφαλίσει στο μέτρο του εφικτού την μεγαλύτερη δυνατή πολιτική στήριξη και συνοχή. Η κυβέρνηση επέλεξε το αντίθετο. Προσπάθησε συστηματικά μέσω του Μακεδονικού να πλήξει και να απαξιώσει την αξιωματική αντιπολίτευση κυρίως αλλά όχι μόνο. Με την τακτική αυτή υπονόμευσε κυρίως τις δικές της επιλογές ,την δική της Συμφωνία. Δείχνει τώρα να εκπλήσσεται από την αντίδραση της κοινής γνώμης την οποία η ίδια προκάλεσε .

Αν είχε δρομολογήσει ένα πλαίσιο πραγματικής συνεννόησης αναμφίβολα η κατάσταση σήμερα θα ήταν πλέον ευνοϊκή.

Χωρίς πολιτική συνεννόηση δεν μπορούμε να βρούμε βιώσιμες λύσεις στα εθνικά ζητήματα.Επιπλέον, οι λύσεις που βρίσκονται αν δεν στηριχθούν από την κοινωνία δεν αντέχουν στην δοκιμασία του χρόνου.

7. Ελλάδα και Αλβανία:

Ελλάδα και η Αλβανία ας βρούμε λύση στα πραγματικά προβλήματα και να συνεννοηθούμε στην βάση του αμοιβαίου συμφέροντος με μία Συμφωνία–πακέτο. Βασική προϋπόθεση είναι η πολιτική συνεννόηση στην Αθήνα.

Η Ελληνική Εθνική Μειονότητα στην Αλβανία ειδικά δε στην Χειμάρρα είναι η μόνη εκτός συνόρων μας συμπαγής Ελληνική Μειονότητα.

Δεν είναι τυχαίες οι προσπάθειες των Τιράνων να γκρεμίσουν μέσω επιλεκτικών κατεδαφίσεων τις περιουσίες της Ελληνικής Μειονότητας στη Χειμάρρα.

8.Εθνικό Συμφέρον – Ρωσική Ομοσπονδία:

Χάρις σε άξιους πολιτικούς μας ηγέτες έχουμε κάνει τις ορθές μας επιλογές στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχουμε την δυνατότητα να κινούμαστε σε ένα πλαίσιο βελτιωμένης, αλλά κάθε άλλο παρά απόλυτης πολιτικής, αμυντικής και οικονομικής ασφάλειας.

Εύχομαι και ελπίζω ότι τα εθνικά μας συμφέροντα υπαγόρευσαν τις πρόσφατες κινήσεις μας έναντι της Ρωσίας.

Η παρέμβαση στις εσωτερικές μας υποθέσεις οποιασδήποτε χώρας, της Ρωσίας συμπεριλαμβανομένης , δεν είναι ανεκτή.

Υπό μία προϋπόθεση. Η θέση αυτή πρέπει να ισχύει έναντι όλων.

Ήλθε η στιγμή η Αθήνα και η Μόσχα να θέσουν ένα τέλος στην δυσάρεστη αυτή παρένθεση.Ας φροντίσουμε να αποκαταστήσουμε λειτουργικές σχέσεις . Για πρώτη φορά μετά το 1974 ,ακυρώνεται κάθε δυνατότητα προσφυγής μας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έχοντας εκ προοιμίου εξασφαλίσει την αρνητική διάθεση ενός Μονίμου Μέλους.

9.Ελλάδα και ΗΠΑ-Η Σούδα και Διμερή Ανταλλάγματα Ασφαλείας:

Η κατάσταση στις Αμερικανο-Τουρκικές σχέσεις και η εκρηκτική ρευστότητα στην μεγάλη περιοχή της Ευρω-Ανατολής καθιστούν τον ελληνικό γεωπολιτικό και αμυντικό χώρο αναντικατάστατο .

Η έλλειψη βούλησης της Συμμαχίας να εγγυηθεί την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος μας υποχρεώνει να αναζητήσουμε εγγύηση ασφάλειας σε διμερές επίπεδο,πρωτίστως από τις ΗΠΑ. Σήμερα είναι στον αστερισμό του εφικτού μέσω μίας πενταετούς ή δεκαετούς Συμφωνίας για την Σούδα.

10. Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας

Συχνά ακούμε ότι λείπει μας λείπει η αποτελεσματικότητα. Επιμένω ότι λείπει κυρίως η συνέχεια. Όσο η Εθνική Πολιτική Ασφάλειας δεν διέπεται από το αυστηρό θεσμικό πλαίσιο που προσδιορίζει το πως, πότε, ποιος και γιατί τόσο οι προσωπικές επιλογές και η «γνώμη» , με την τόσο κτυπητή απουσία «μέτρου» στις εκδηλώσεις μας, θα υποκαθιστούν την αποτελεσματική δράση. Η σύσταση ενός Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας υπό τον Πρωθυπουργό είναι χρήσιμη και αναγκαία.

Έχω υπηρετήσει υπό 15 Υπουργούς Εξωτερικών και 11 διαφορετικές κυβερνήσεις.Πεποίθηση μου είναι ότι

η πολιτική συνεννόηση, η συνέχεια , ο μακροχρόνιος σχεδιασμός, η γνώση και η αξιοποίηση των αρίστων αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις .

πηγη:https://www.himara.gr/epikairotita/7782-alexandros-mallias-o-dekalogos-enos-diplomati 

*Αλέξανδρος Π. Μαλλιάς, πρέσβης επί τιμή

Χριστίνα Μπαρμπαρούση, Αναλύτρια ΕΛΙΣΜΕ: Ισορροπία, εντροπία και ροπές στα χρηματοοικονομικά και τους στρατιωτικούς σχηματισμούς

on Friday, 21 September 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

*«Πρέπει να ονομαστεί “εντροπία” για δύο λόγους: Πρώτον, η συνάρτηση αυτή χρησιμοποιείται ήδη στη θερμοδυναμική με το ίδιο όνομα. Δεύτερο, και σημαντικότερο, ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει τί πραγματικά είναι η εντροπία και αν χρησιμοποιείς τον όρο σε ένα αντεπιχείρημα, θα κερδίζεις πάντα»
John von Neumann* | 1903 – 1957

Η Εντροπία ρυθμίζει την ισορροπία στη σχέση της προσδοκίας με τη χρησιμότητα, τους δύο κοινούς θεμέλιους λίθους ανάμεσα στην οικονομία και τον πόλεμο. Υψηλή εντροπία σημαίνει προσδοκία μεγαλύτερη από τη χρησιμότητα. Και αντίστροφα. Χαμηλή εντροπία, προσδοκία μικρότερη από τη χρησιμότητα.

Η σχέση αυτή είναι ήδη γνωστή από κτήσεως κοινωνιών, όπως και η δυναμική της. Η αρχαία σπαρτιατική φάλαγγα οπλιτών αποτελούσε ωδή στην Εντροπία. Από πολιτικο-οικονομικής οργάνωσης, αυτή η μέθοδος ρύθμισης και αναδιανομής των δημόσιων πολιτικών εγγυόταν την τάξη και την ασφάλεια της πόλης–κράτους (χαμηλή εντροπία) ενώ από πλευράς στρατιωτικού σχηματισμού, καμιά δεν ήταν φοβερότερη και πιο καταστροφική στο πεδίο της μάχης (υψηλή έως μέγιστη εντροπία). Η ίδια δύναμη που μπορούσε να δημιουργήσει ένα σύστημα, μπορούσε και να καταστρέψει ένα άλλο και με όλα τα ενδεχόμενα εξίσου πιθανά…

Ο 2ος Νόμος, κοινός σε Θερμοδυναμική και Οικονομικά
Η “εντροπία” (εν + τροπή = μετατροπή εντός) είναι το μέτρο της τάξης και της αταξίας ενός συστήματος στη φύση και την οικονομία, ο βαθμός της βεβαιότητας και της αβεβαιότητας της πληροφορίας που το κυβερνά, η ένταση της αντίδρασης της ενέργειάς του σε ένα ερέθισμα• αταξία, πληροφορία, ενέργεια. Η πληροφορία ως το μέσο είναι συμμετρία. Έτσι, όταν μια πληροφορία μετατρέπεται σε ενέργεια, σπάει τη συμμετρία της, λόγω της εντροπίας και γίνεται ασυμμετρική, αταξική. Η οικονομία, όπως και ο πόλεμος, είναι οι τέλειες μορφές συμμετρίας και ασυμμετρίας. Στην πρώτη, επιδιώκουμε τη μέγιστη δυνατή πληροφορία με την ελάχιστη δυνατή ενέργεια (max κέρδος με min ζημία – maximin) και στη δεύτερη, ξοδεύουμε τη μέγιστη δυνατή ενέργεια για την ελάχιστη δυνατή πληροφορία (minimax). Όταν περνούμε από τη μία κατάσταση στην άλλη, ευθύνεται η εντροπία, η οποία έχει μπει ανάμεσα στην προσδοκία και τη χρησιμότητα. Λέμε, δηλαδή, ότι η αντίδραση ενός συστήματος στην αταξία και την αβεβαιότητα υπερθερμαίνεται και δίνει τις μέγιστες τιμές της.

Στον πόλεμο είναι η θέση ισορροπίας ενός κράτους. Η ανισοβαρής κατανομή της ισχύος σε μια γεωγραφία δηλώνει αταξία ανάμεσα σε δύο πλευρές, που ρέπουν προς την επαναφορά της περιοχής στην τάξη με αύξηση της κοινωνικής ενέργειας. Η χαμηλή ροή της πληροφορίας (υψηλή αβεβαιότητα, ισοπίθανα ενδεχόμενα) εμποδίζει την κοινωνική ενέργεια, υπερθερμαίνει τη διαπραγμάτευση και τη μετατρέπει σε σύγκρουση. Τα υποκείμενα δρουν με μεγαλύτερη ένταση από ό,τι αντέχει ο περιβάλλοντας χώρος και επισπεύδουν τη σύγκρουση. Γι’ αυτό και η άμεση δημοκρατία είναι το πολίτευμα της χαμηλής εντροπίας. Όσο αυξάνει η συγκέντρωση της εξουσίας, ανεβαίνει και η εντροπία (καθώς κινούμαστε προς την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, για να πάρει μέγιστες τιμές στην απόλυτη μοναρχία). Γεωπολιτικά, τα κράτη που παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη εντροπία, βρίσκονται στο νότιο ημισφαίριο, σε αντίθεση με τα κράτη που βρίσκονται στο βόρειο. Σε αυτές τις γεωγραφικές συντεταγμένες, η ενέργεια –το καύσιμο της εντροπίας (φυσικοί, ανθρώπινοι, οικονομικοί, τεχνολογικοί, στρατιωτικοί πόροι) ρέπει προς το να συγκεντρώνεται σωρευτικά (παράδοξο φυσικού πλούτου και φαύλου κύκλου φτώχιας, νόμος του Pareto).

Στην οικονομία είναι η αποδόμηση και η αποδιοργάνωση του συστήματος• χαμηλή (ασύμμετρη) πληροφόρηση, μέγιστη αβεβαιότητα, υψηλή δαπάνη ενέργειας. Το σύστημα δουλεύει περισσότερο από όσο αντέχει. Η υψηλή φορολογία, τα υψηλά επιτόκια δανεισμού, το δημοσιονομικό χρέος, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των νοικοκυριών, η αυξημένη ανεργία, οι χαμηλοί μισθοί, οι χαμηλές αποταμιεύσεις, η χαμηλή καταναλωτική ζήτηση, ο πληθωρισμός των τιμών, οι χαμηλές επενδύσεις κ.λπ. ανεβάζουν την εντροπία της αγοράς. Κι όταν η εντροπία ανεβαίνει, όλα είναι εξίσου πιθανά να συμβούν (π.χ. οικονομικές διαταραχές – σοκ, κοινωνικές αναταραχές – αντίδραση στο σοκ). Δηλαδή, δεν είναι κρίση –είναι εντροπία. Συνεπώς, οι κοινωνίες που παρουσιάζουν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα ενάντια στην παραπάνω ευπάθεια, δεν κάνουν τίποτα περίπλοκο, απλώς διακινούν και ελέγχουν σωστά τη ροή της πληροφορίας… (π.χ. γνωρίζουν πώς να επιδιώξουν την ενδογενή ανάπτυξη: ισορροπία, συμμετρία).

Στα χρηματοοικονομικά είναι η έμφυτη ροπή του ανθρώπου προς την αναζήτηση κεφαλαίων για αποταμίευση και επένδυση. Αυτή η ροπή όμως είναι εγωισμός, ο οποίος αυξάνει την εντροπία (η δε έμφυτη ντροπή και η φυσική συστολή τη χαμηλώνουν), η οποία με τη σειρά της διαταράσσει την ισορροπία της κεφαλαιαγοράς: τα σκληρά νομίσματα, όλα τα τραπεζικά προϊόντα, οι κυμαινόμενες τιμές των μετοχών ή η χειραγωγούμενη τιμή της κρυπτο-μετοχής, η ασύμμετρη πληροφόρηση για μια επένδυση, η χαμηλή απόδοση ενός χαρτοφυλακίου, ο πιστωτικός κίνδυνος, τα παράγωγα ασφάλισης κ.λπ. ανεβάζουν την εντροπία κατακόρυφα. Η οποία δεν είναι μια στατική έννοια, δεν θα παραμείνει σε αυτή τη μορφή, μπορεί να χαμηλώνει, αλλά δεν μηδενίζεται. Τουναντίον. Δυναμώνει όσο συμβαίνει, γι’ αυτό προτιμά τα δυναμικά συστήματα. Για παράδειγμα, το ευρώ και το blockchain είναι τέλεια εντροπικά. Αυτό μας προειδοποιεί, ότι το σύστημα πρέπει να θέσει σε εφαρμογή την εφεδρεία (π.χ. να ρυθμίσει την ποσότητα του χρήματος, την ενέργειά του). Μην ξεχνούμε, ότι για να φτάσει σε υψηλά επίπεδα εντροπίας (χρηματοπιστωτική κρίση), σημαίνει ότι έχει ήδη αποτύχει να παρέμβει το αόρατο χέρι και να διορθώσει τις ατέλειες της αγοράς. Και αφού απέτυχε το αόρατο χέρι, σημαίνει ότι έχει ήδη επιστρατευθεί και το τρεμάμενο χέρι, όπου λίγο πριν την κατάρρευση του συστήματος, πήρε λάθος κατεύθυνση και την τελευταία στιγμή απέκλινε από τη σταθεροποίηση.

Αυτό που επιβραδύνει τη δαπάνη της ενέργειας και, συνεπώς την εντροπία, είναι τα στιγμιαία ανακλαστικά (χρόνος ανταπόκρισης) του μηχανισμού στα ερεθίσματα της αγοράς• η απασχόληση, η κερδοφορία των επιχειρήσεων, η συναλλαγματική ρευστότητα, η εξυπηρέτηση των δανείων, η τέλεια πληροφόρηση καταναλωτών και επενδυτών, η αποτελεσματική κατανομή των πόρων σε αγαθά και χαρτοφυλάκια, τα μαλακά, τα συνδεδεμένα και τα παράλληλα νομίσματα χαμηλώνουν την εντροπία (χαμηλή αταξία). Δηλαδή, η ένταση της αβεβαιότητας είναι αντιστρόφως ανάλογη με το μέτρο της εντροπίας και ευθέως ανάλογη με το βαθμό πληροφόρησης: σχεδόν η προσδοκία ισορροπεί με τη χρησιμότητα. Και λέμε σχεδόν, γιατί ως προγραμματιστές της ανάπτυξης δεν έχουμε εφεύρει ακόμη το μεθοδολογικό εκείνο εργαλείο, που να κόβει σαν μαχαίρι σε ίσα ακριβώς μέρη την ευημερία. Αν το είχαμε εφεύρει, δεν θα υπήρχε παγκόσμια ανισότητα, αλλά μια κοινωνία αγγέλων…

Και ενώ στα χρηματοοικονομικά έχουμε δέκα διαφορετικά είδη εντροπίας και μπορούμε να υπολογίσουμε ανά πάσα στιγμή τον κίνδυνο από όπου κι αν αυτός προέρχεται, στα δημόσια οικονομικά δεν έχουμε ούτε ένα. Πρέπει πρώτα να υπολογίσουμε: την ευαισθησία του μηχανισμού του κράτους στη ρύθμιση και την αναδιανομή του εισοδήματος• τα ανακλαστικά του στην αποτελεσματική κατανομή των πόρων σε αγαθά και επενδύσεις• την ταχύτητα του συστήματος στη διενέργεια των δημόσιων δαπανών• τη φθορά στη δομή των θεσμικών οργάνων του. Όμως, τα δημοσιονομικά και τα πιστωτικά μέσα σταθεροποίησης των οικονομικών διαταραχών σε περιόδους ανασφάλειας δεν έχουν τους ίδιους βαθμούς εντροπίας. Επίσης, άλλη εντροπία έχουν κατά το σχεδιασμό και άλλη κατά την εκτέλεση. Για παράδειγμα, ο κρατικός προϋπολογισμός ως εργαλείο σταθεροποίησης της οικονομικής αβεβαιότητας δεν έχει τις ίδιες πιθανότητες απόκλισης στο αρχικό στάδιο της κατάρτισής του με εκείνες στο τελικό στάδιο του ελέγχου του (ισοπίθανα ενδεχόμενα: αταξία, αβεβαιότητα, δαπάνη ενέργειας, εντροπία).

Οπότε, εδώ έχουμε να αντιμετωπίσουμε δύο ζητήματα : 1) το ότι πρέπει να σπάσουμε την ασυμμετρία του von Neumann όπου μας προϊδέασε στην αρχή ότι την εντροπία δεν την καταλαβαίνει κανείς (δεν ξεχνούμε: άγνοια = αβεβαιότητα = ασυμμετρία = εντροπία) και 2) το ότι πρέπει να τη διατηρούμε σε χαμηλά επίπεδα. Πρέπει δηλαδή να στραφούμε στην κατασκευή μοντέλων ήπιας ανταπόκρισης ή ενέργειας στη λήψη αποφάσεων σε κάθε είδους σχέση δράσης και αντίδρασης.

Πώς θα ήταν λοιπόν να υπήρχε ένα μοντέλο που κατανέμει συμμετρικά πιθανότητες, πόρους, ροή πληροφοριών και δαπάνη ενέργειας, οικοδομώντας την ενδογενή ανάπτυξη σε έναν τόπο ; Ένα μοντέλο που να μας δίνει όλες τις πληροφορίες, π.χ. για το πώς να κατανείμουμε με τάξη τη χωρική ευημερία, μοιράζοντάς τη (σαν το μαχαίρι πιο πάνω) σε όσο το δυνατόν περισσότερο ίσα (δίκαια) μεταξύ τους μέρη ; Η ανάπτυξη να μη χάνει την ενέργειά της, π.χ. κοινωνικό εισόδημα από απασχόληση κ.λπ., γιατί όταν χαθεί, θα σταματήσει να υπάρχει, αλλά ούτε να υπερθερμαίνεται από ασύμμετρη ροή πληροφόρησης, οδηγώντας σε οικονομική κρίση ή πόλεμο. Τάξη, βεβαιότητα, ισορροπία.
Βεβαίως, αυτό το σύστημα υπάρχει (“overall agent”) και μιμείται τη συμμετρία της φύσης. Γιατί η φύση είναι το τέλειο οικονομικό σύστημα και η αντιπαραβολή Φυσικής και Οικονομικών μας επιτρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα τη φύση των οικονομικών. Αυτό το σύστημα, σαν αόρατος κοινωνικός παίκτης, παρεμβαίνει μεταξύ συσσώρευσης και υπανάπτυξης και επι-διαιτητεύει τα αντίθετα μεταξύ τους: τα σημεία, που ενώ παράγουν ανάπτυξη σε έναν τόπο, μπορούν ταυτόχρονα να προκαλούν υπανάπτυξη σε κάποιο άλλο και πάντα οδηγούν σε οικονομικές κρίσεις ή πολέμους (δυναμική ισορροπία εναντίον προβλήματος ανισότητας). Τώρα, οι παρορμήσεις που θα αναπτυχθούν μεταξύ της αγοράς και των διεθνών στρατιωτικών σχηματισμών είναι πιο πιθανό να αποκτήσουν μια ροπή προς τη συμμετρία, που οδηγεί δύο πλευρές σε πιο δίκαιες λύσεις…

*θεωρία παιγνίων, συμπεριφορικά οικονομικά, κβαντική λογική, αρχιτεκτονική υπολογιστών, βόμβα υδρογόνου. Ο όρος «εντροπία» επινοήθηκε από τον Ρούντολφ Κλαούζιους το 1865. Ο όρος εισήχθη και στη θεωρία πληροφοριών από τον Κλωντ Σάνον ύστερα από παρότρυνση ενός άλλου σπουδαίου μαθηματικού, του Τζον φον Νόιμαν, ο οποίος φέρεται ότι είχε πει στον Σάνον την ανωτέρω φράση.

________
Αναφορές
Chen, J., (2015), “The Unity of Science and Economics: A New Foundation of Economic Theory”, New York : Springer
Clausius, R., (1856), “On a Modified Form of the Second Fundamental Theorem in the Mechanical Theory of Heat”, Philosophy Magazine and Journal of Science, S. 4, Vol. 12, No. 77, pp. 81–98
Georgescu-Roegen, N., (1971), “The Entropy Law and the Economic Process”, Cambridge : Harvard University Press.
Kümmel, R., (2011), “The Second Law of Economics. Energy, Entropy, and the Origins of Wealth”, New York : Springer
Kümmel, R., Lindenberger, D., (2014), “How energy conversion drives economic growth far from the equilibrium of neoclassical economics”, New Journal of Physics, Vol. 16, pp. 1367 – 2630
Makris, E., (2018), “Undermining the contract. An attempt to model the Aristotelian ‘Mesotis’ and the ‘Metron”, 3rd International Conference of Development and Economy, Kalamata, Greece
Papakonstantinidis, L., Barbarousi, C., (2018), “A Social Welfare Economics Proposal through Bargaining Theory: a Win-Win-Win Papakonstantinidis Model approach inserting Overall Arbitrator Player to the Local Development Game”, International Journal of Innovation and Economic Development, Vol. 3, Is. 6, pp.50-56
Philippatos, G. C., Wilson, C. J., (1972), “Entropy, market risk, and the selection of efficient portfolios”, Journal of Applied Economics, Vol. 4, Is. 3, pp. 209–220
Poast, P., (2006), “The Economics of War”, New York: McGraw-Hill Irwin
Pokrovskii, V., (2011), “Econodynamics. The Theory of Social Production”, Berlin : Springer
Saslow, W., M., (1999), "An Economic Analogy to Thermodynamics", American Association of Physics Teachers, Vol. 67, No. 12, pp. 1239–1247
Shannon, C. E., (1948), “A Mathematical Theory of Communication”, The Bell System Technical Journal, Vol. 27, pp. 379–423, 623–656
Stigler G., (1961), “The Economics of Information”, Journal of Political Economy, Vol. 69
Χαντζηκωνσταντίνου, Γ., (1986), “Η αβεβαιότητα και η θερμοδυναμική της ανισορροπίας στην Οικονομία”, Αθήνα : Εκδόσεις Παρατηρητής

Γρηγόρης Νούσιας: Ο Καραγκούνης . . . Ο Πινοσέτ . . . και ‘‘Τα Παιδιά του Σικάγου’’!

on Saturday, 15 September 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Τρείς διακεκριμένες οντότητες, χωρίς άλλο πρόσημο, που συνδέονται, έστω καθ’ υπερβολήν, με το δόγμα του ‘‘Σοκ και Δέος’’ (Shock and Awe). Αν και ο όρος ανήκει σε άλλον και σχετίζεται κυρίως με στρατιωτικές επιχειρήσεις, η Naomi Klein του έδωσε συγγραφική οικονομική και κοινωνική υπόσταση, με αναφορές σε μοντέλα διακυβέρνησης, που επιβλήθηκαν με καταιγιστικό μετασχηματισμό, σε διάφορες χώρες, έστω για μικρές χρονικές περιόδους, με συνισταμένη, δήθεν, την ‘‘άνοδο του καπιταλισμού της καταστροφής’’.

Βαρύγδουπη ετικέτα, όντως, αλλά τι είναι εκείνο που μπορεί να προκαλέσει και το ένα και το άλλο, και το σοκ και το δέος, με καθολική απήχηση, σε μια κοινωνία, σε μια χώρα, σε ένα κομμάτι της υφηλίου; Και βέβαια είναι τα ριζοσπαστικά μεταρρυθμιστικά οικονομικά μέτρα, και όχι μόνον, με ή χωρίς στρατιωτικές επεμβάσεις ή άσκηση άλλου είδους βίας. ‘‘Και είπε Κύριος ο θεός τω Νώε, καιρός παντός ανθρώπου ήκει εναντίον μου, ότι επλήσθη η γή αδικίας επ’ αυτών και ιδού εγώ καταφθείρω αυτούς και την γήν’’. Αλλά να μην ξεχνάμε και τον Τζορτζ Όργουελ του ‘‘1984’’, ‘‘Θα σας στύψομε μέχρι να αδειάσετε και μετά θα σας ξαναγεμίσομε με τους εαυτούς μας’’!

‘Τα πλήγματα πρέπει να επιφέρονται όλα ταυτόχρονα, ώστε, όντας λιγότερο αισθητά, να ενοχλούν λιγότερο’’, θα γράψει ο Νικολό Μακιαβέλι, πριν κάποιους αιώνες. Αν στη θέση πλήγματα βάλλομε τον όρο ‘‘μεταρρυθμίσεις’’, έχομε, απλουστευτικά, τον οραματισμό του Μίλτον Φρίντμαν: ‘‘Αν υιοθετηθεί η προσέγγιση του σόκ, πιστεύω ότι θα πρέπει να ανακοινωθεί το πρόγραμμα, άμεσα, δημόσια και λεπτομερώς, ώστε να επενεργήσει αστραπιαία. Όσο πιο ενημερωμένος είναι ο πληθυσμός, τόσο περισσότερο θα διευκολύνουν οι αντιδράσεις του την προσαρμογή’’, έγραφε σε επιστολή του προς τον στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ. Το βιβλίο του, Capitalism and Freedom, έγινε, εκτός από δημοφιλές, το βασικό εγχειρίδιο της παγκόσμιας ελεύθερης αγοράς, που υπαγορεύει ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να καταργήσουν όλους τους κανόνες και τις ρυθμίσεις που εμποδίζουν τη συσσώρευση κερδών, οφείλουν να πουλήσουν τη δημόσια περιουσία σε ιδιωτικές εταιρείες, ώστε να την εκμεταλλευτούν επικερδώς, και πρέπει να προβούν σε δραματικές περικοπές στη χρηματοδότηση των κοινωνικών προγραμμάτων. Και αυτή την τρίπτυχη συνταγή, ο Φρίντμαν την εξειδίκευσε με επί μέρους μέτρα, όπως: ‘‘Αν είναι αναγκαίο να υπάρχουν φόροι, αυτοί πρέπει να είναι χαμηλοί, ενώ πλούσιοι και φτωχοί πρέπει να φορολογούνται με βάση μια ενιαία φορολογική κλίμακα. Οι εταιρείες πρέπει να είναι ελεύθερες να πωλούν τα προϊόντα τους παντού στον κόσμο, ενώ οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να προστατεύουν τις εγχώριες βιομηχανίες ή την εγχώρια ιδιοκτησία. Όλες οι τιμές, συμπεριλαμβανομένης της τιμής της εργασίας, πρέπει να καθορίζονται από την αγορά. Δεν πρέπει να υπάρχει κατώτατος μισθός. Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τα ταχυδρομεία, τα συνταξιοδοτικά ταμεία, η παιδεία, καλόν θα ήταν να ιδιωτικοποιηθούν’’. Πόλεμος, λοιπόν, εναντίον του ‘‘κράτους πρόνοιας’’ και της ‘‘μεγάλης κυβέρνησης’’, θα πούνε, και ότι το όραμα του Φρίντμαν, αν και συγκαλυμμένο με τη γλώσσα των μαθηματικών και της επιστήμης, ταυτιζόταν με τα συμφέροντα των πολυεθνικών.
‘‘Η ομορφιά είναι αλήθεια και η αλήθεια είναι ομορφιά, το μόνο που ξέρομε στη γη και όλοι να μάθουνε χρωστάνε’’, σύμφωνα με μια ωδή. Και ο Φρίντμαν, ακολουθώντας την, μετέδωσε σε γενιές οικονομολόγων αυτή την εκστατική αγάπη για ένα όμορφο σύστημα που θα περικλείει τα πάντα, μαζί με την αναζήτηση της απλότητας, της κομψότητας και της αυστηρότητας. Εν κατακλείδι, πρόκειται για το όραμα της ατομικής ελευθερίας, σε αντίθεση με τις υποσχέσεις των αριστερών προς τους εργάτες για ελευθερία από τα αφεντικά, στους πολίτες ελευθερία από τις δικτατορίες και στις χώρες ελευθερία από την αποικιοκρατία.
Το Mont Pelerin είναι τοποθεσία της Ελβετίας. Έτσι ονόμασε ο Φρίντμαν την εταιρεία του. Μια λέσχη οικονομολόγων της ελεύθερης αγοράς, που ίδρυσε ο 1947. Είχαν προηγηθεί το Κράχ του 1929 και η Μεγάλη Ύφεση, το New Deal, και, βεβαίως, ο πρωταγωνιστικός ρόλος του Κέυνς, του διανοούμενου και αρχιτέκτονα του ‘‘κράτους πρόνοιας’’, και του Γκαλμπρέιθ, που υποστήριζε ότι, η πρωταρχική αποστολή τόσο των πολιτικών όσο και των οικονομολόγων πρέπει να είναι η αποφυγή της ύφεσης και η αποτροπή της ανεργίας. Ο Φρίντμαν, για να κλείσομε αυτή την παρένθεση, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου για περίπου τριάντα χρόνια. Έγινε ο δεύτερος πιο δημοφιλής οικονομολόγος, μετά τον Κέυνς. Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ για το πρωτότυπο και βαρυσήμαντο, όπως χαρακτηρίστηκε, έργο του, αναφορικά με τη σχέση ανάμεσα στον πληθωρισμό και στην ανεργία. Και, βεβαίως, ταυτίστηκε με τη ‘‘Σχολή του Σικάγου’’, της οποίας οι σπουδαστές και θαυμαστές του προσέφεραν τις ‘‘πολύτιμες’’ υπηρεσίες σε παγκόσμια κλίμακα, φέροντες τον απλουστευτικό τίτλο, ‘‘Τα Παιδιά του Σικάγου’’. Ναι, αυτά τα παιδιά, στην κυριολεξία, που συνδύαζαν εξαιρετικές διανοητικές και εκτελεστικές ικανότητες, με το απαράμιλλο θάρρος να υπερασπίζονται τις πεποιθήσεις τους, και με μια αίσθηση αφοσίωσης στην υλοποίησή τους. Χμ! Εδώ είμαστε.
Η δεκαετία του .70 βρίθει από πραξικοπήματα και επαναστάσεις. Η Λατινική Αμερική πρωταγωνιστεί. Η Λαϊκή Ενότητα του Σαλβαδόρ Αλιέντε είχε υποσχεθεί ότι θα έθετε υπό τον έλεγχο της κυβερνήσεως μεγάλους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας. Ο ίδιος, γιατρός στο επάγγελμα, πίστευε ότι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός στη Χιλή έπρεπε να έρθει από τις κάλπες και όχι με τα όπλα. Αλλά . . . Η εκδίωξη των πολυεθνικών, ως συνέπεια αυτού του μετασχηματισμού, έστω με αποζημίωση, θεωρήθηκε ότι θα μετατρεπόταν σε τάση που θα εξαπλωνόταν σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Μιά ad hoc επιτροπή για τη Χιλή, με έδρα την Ουάσιγκτων ανέλαβε δράση. Σκοπός η καλλιέργεια δυσαρέσκειας για να αναγκαστεί ο Αλιέντε να ματαιώσει τις εθνικοποιήσεις. Αλλά, στις ενδιάμεσες κοινοβουλευτικές εκλογές του 1973, το κόμμα του Αλιέντε απέσπασε περισσότερες ψήφους από εκείνες με τις οποίες είχε εκλεγεί το 1970. Προφανώς, οι Χιλιανοί υποστήριζαν έτσι μια σοσιαλιστική εναλλακτική λύση με τον νέο τους πρωθυπουργό, αλλά με τους αντιπάλους του να μελετούν εξονυχιστικά ενδεχόμενες λύσεις ανατροπής του. Το ‘‘κλίμα πραξικοπήματος’’, κατά τις προσδοκίες της CIA, δημιουργήθηκε μέσα στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο, το οποίο απετέλεσε τη ‘‘στέγη’’ των Παιδιών του Σικάγου. ‘‘Η κυβέρνηση του Αλιέντε δεν συνάδει με την ελευθερία στη Χιλή και με την ύπαρξη των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Και ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί είναι η ανατροπή της κυβέρνησης’’. Αυτό θα είναι το δια ταύτα του συνωμοτικού τους σχεδίου. Έπρεπε να εξοντωθούν φυσικά πρόσωπα και να εξαλειφθούν οι σφαλερές ιδέες τους. Το οικονομικό δε πρόγραμμα που εκπόνησαν συμπεριλήφθηκε σε βίβλο των πεντακοσίων σελίδων, γνωστή στη Χιλή ως ‘‘Το Τούβλο’’. Και με αυτό, τα Παιδιά του Σικάγου έπειθαν τους Χιλιανούς Στρατηγούς ότι ήσαν έτοιμοι να συμπληρώσουν την αποφασιστικότητα που προθύμως θα επιδείκνυαν με τα διανοητικά εφόδια που τους έλλειπαν. Τέτοια!
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1973, ο στρατηγός Αουγκούστο Πινοσέτ, με ‘‘πόλεμο’’, και όχι με πραξικόπημα, όπως θα ισχυρίζεται στη συνέχεια, θα ανατρέψει την κυβέρνηση, με τον Αλιέντε νεκρό, τους υπουργούς υπό κράτηση . . . και χωρίς μαζική αντίσταση. (Αργότερα, το πρώτο εξάμηνο του 1975, στο Πανεπιστήμιο του Los Angeles, ένας Χιλιανός συμφοιτητής / συνάδελφος θα μου πεί, ναι, με τον σοσιαλιστή Αλιέντε είχαμε καφέ να πιούμε, αλλά ταυτόχρονα νοιώθαμε ότι είμαστε στριμωγμένοι μέσα στην κούπα . . .) Όλα είχαν τελειώσει μέχρι το απομεσήμερο της ίδιας μέρας, και μέχρι το μεσημέρι της επομένης, οι στρατηγοί του Πινοσέτ που είχαν αναλάβει κυβερνητικά καθήκοντα, είχαν στο γραφείο τους και το σχέδιο, το Τούβλο.
Η μετριοπάθεια και ο συμβιβασμός του Αλιέντε θα αντικατασταθούν από βία με διάφορες μορφές. Ο Πινοσέτ θα αποδειχθεί ταλαντούχος αυταρχικός κυβερνήτης που καταλάβαινε και τη γλώσσα των ντόπιων και ξένων τεχνοκρατών και οικονομικών συμβούλων του. Για εκείνους, τα οικονομικά ισοδυναμούσαν με δυνάμεις της φύσεως, τις οποίες πρέπει να σεβόμαστε και να υπακούμε, επειδή, το να δρας εναντίον της φύσεως, είναι αντιπαραγωγικό και γεννά αυταπάτες (δεν χρειάζονται συνειρμοί!). Ο Πινοσέτ συμφωνούσε. Οι άνθρωποι, έγραψε κάποτε, πρέπει να υπόκεινται σε δομές, επειδή η φύση μάς δείχνει ότι, μια βασική τάξη και ιεραρχία είναι αναγκαία. Οι κανόνες της σχολής του Σικάγου εφαρμόζονται πιστά, και ο Φρίντμαν επισκέπτεται κατ’ ιδίαν τον Πινοσέτ, και τον διαβεβαιώνει ότι, αν ακολουθούσε τις συμβουλές του, θα πιστωνόταν ένα ‘‘οικονομικό θαύμα’’.
Όταν τον Δεκέμβριο του 2006 πέθανε ο Πινοσέτ, ένα μήνα μετά τον Φρίντμαν, οι Times θα γράψουν ότι, ‘‘είχε μεταμορφώσει μια χρεωκοπημένη οικονομία στην πιο ευημερούσα της Λατινικής Αμερικής’’, και ότι, σύμφωνα με την Washington Post, ‘‘εισήγαγε τις πολιτικές τής ελεύθερης αγοράς, που δημιούργησαν το οικονομικό θαύμα της Χιλής’’. Η ιστορία, βέβαια, λέει ότι, και ο Πινοσέτ υποχρεώθηκε τελικά να κάνει ό,τι και ο Αλιέντε, να ιδιωτικοποιήσει τις πολυεθνικές, που είχαν αγοράσει τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας με δανεικά, δημιουργώντας τεράστιο χρέος.
Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω τα οικονομικά μεγέθη της χώρας μας, για να μη πώ πως μου δημιουργούν αποστροφή, μετά από τόσο πιπίλισμα, τόσα χρόνια. Πόσο μάλλον να ασχοληθώ με τα Χιλιανά τοιαύτα, που λέγαμε παλαιότερα, και μάλιστα όταν αυτά αφορούν σε μακρινές δεκαετίες. Διερωτώμαι, όμως, ο πολιτικός Καραγκούνης, ποιές δέλτους του οικονομικού θαύματος της Χιλής του Πινοσέτ ξεφύλλισε, εντρυφώντας στα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δεδομένα, παρουσιάζοντάς τα ως πρότυπο για τη χώρα μας, έστω με το περιτύλιγμα σχετικής ειρωνείας; Ελπίζω ο αρχηγός του θα το ξεκαθαρίσει το ζήτημα.
Επίσης, δεν είμαστε σε θέση να εκτιμήσομε αυτό που περιέγραψε ο Πινοσέτ στη Διακήρυξη Αρχών ως αποστολή του, ‘‘μιά παρατεταμένη και σε βάθος επιχείρηση γιά να αλλάξει η νοοτροπία των Χιλιανών’’. Κάτι μας θυμίζει και αυτό. Και στη Χώρα μας γίνεται λόγος τα τελευταία χρόνια περί αυτού. Αλλά για να μην απομακρυνθούμε από τον νότιο-αμερικάνικο κώνο, και ο Αλιέντε έναν παρόμοιο στόχο θα ήθελε να υλοποιήσει, έχοντας ως ‘‘όπλα’’, από την ποίηση του Πάμπλο Νερούντα μέχρι τις επαναστατικές αποχρώσεις του Σιμόν Μπολιβάρ και του Τσε Γκεβάρα, για να αναφέρομε μερικές μορφές, τις οποίες έχει στραπατσάρει η ακατάσχετη αριστερή παραφιλολογία. Αλήθεια, αλλάζει η νοοτροπία του ανθρώπου με Καθοδήγηση, με προπαγάνδα, με ηλεκτροσόκ, με Γκουλάγκ και Γκουαντάναμο, ή ακόμη με ‘‘μιά ανελέητη σιδερένια σκούπα’’, όπως ισχυριζόταν ο Ρόζενμπεργκ, ο θεωρητικός του Γ’ Ράϊχ; Όμως ο Μ. Γκάντι είναι κατηγορηματικός, ‘‘Το κίνημα θα αποτύχει αν δεν φθάσει στη ρίζα του κακού, στην ανθρώπινη απληστία’’.
Ο Πινοσέτ θα βρεθεί σε κατ’ οίκον περιορισμό, στην Αγγλία, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για γενοκτονία, βασανιστήρια και τρομοκρατία. Αυτό, βέβαια, δεν θα εμποδίσει τη Μάργκαρετ Θάτσερ να επισκέπτεται τον γηραιό στρατηγό και να συζητούν για την ‘‘αξιοσημείωτη επιτυχία της Χιλιανής οικονομίας’’, περιγράφοντάς την ως ‘‘ένα εντυπωσιακό παράδειγμα οικονομικής μεταρρύθμισης, από το οποίο μπορούμε να πάρομε πολλά μαθήματα’’. Όπως θα έλεγε και ο δικός μας Καραγκούνης, χωρίς ειρωνεία! Να θυμηθούμε, και ο Γέλτσιν τον 37χρονο οικονομολόγο του Harvard, Jeffry Sachs, είχε καλέσει για την ανόρθωση της οικονομίας, για να ξεφυτρώσουν τελικά οι νέοι ολιγάρχες της Ρωσίας!
Αντί επιλόγου. Οι μαρξιστές πρέσβευαν την εργατική ουτοπία. Και οι οπαδοί της σχολής του Σικάγου πρεσβεύουν την επιχειρηματική ουτοπία. Και οι δύο ισχυρίζονται ότι, αν γινόταν αυτό που πρότειναν θα επιτυγχάνονταν η ισορροπία και η τελειότητα. Μαντεύω πού πάει το μυαλό σας! Ξέρετε, όμως, και στον ίσιο δρόμο, η καμήλα κουνάει πολύ, μα πάρα πολύ, απ’ ότι θυμάμαι από μιά μικρή διαδρομή στις Πυραμίδες της Γκίζας! Κούρασα . . .
Σεπτέμβριος 2018. Γρηγόριος Δημ. Νούσιας – Αεροπόρος.

 

FA: The Financial Crisis Fallout Ten years after the collapse of Lehman Brothers, the meltdown that started with the bursting of the U.S. housing bubble has had global repercussions. Follow the timeline. by James McBride

on Friday, 14 September 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

The financial meltdown that started with the bursting of the U.S. housing bubble had worldwide economic repercussions, including recessions, far-reaching regulations, and deep-seated political discontent. Track its buildup and aftermath.

 


wall street despair
 
1992
Affordable housing in DC
Affordable housing in Washington, DC. (Manuel Balce Ceneta/AP)
New Rules for Fannie and Freddie

Congress passes legislation that requires government-sponsored mortgage giants Fannie Mae and Freddie Mac to devote a percentage of their lending to affordable housing. This leads to an increase in the overall number of loans being pooled and securitized or sold as financial instruments to other investors. Two years later, J.P. Morgan introduces the first credit default swap (CDS), a credit derivative that can act as a kind of insurance against defaults for investors. Over the next decade and a half, CDSes become the most widely traded credit derivative product globally. The CDS market proves to be a major source of systemic risk to the U.S. financial system when the crisis hits more than a decade later.

1995 – 1999
CA housing development CRA
A mixed-use development in what used to be a dust bowl in Marin City, California. The development was helped along by the 1977 Community Reinvestment Act. (Scott J. Ferrell/Congressional Quarterly/Getty Images)
Subprime Market Grows

In 1995, changes to the Community Reinvestment Act, originally passed to end discrimination against low-income borrowers, allow mortgage lenders to buy “subprime” securities to fulfill their affordable-housing lending obligations. Some economists argue that the resulting higher demand for subprimes encourages the proliferation of risky housing loans during the latter half of the 1990s. In September 1999, Fannie Mae eases credit requirements to encourage banks to extend loans to people whose credit is lower than what is required for conventional loans, furthering growth in the subprime lending industry.

1999
Smith barney
The offices of Citigroup’s former brokerage arm, Smith Barney, a merger allowed under the 1999 reform of the Glass-Steagall Act. (Mark Lennihan/AP)
Glass-Steagall Weakened

In November, President Bill Clinton signs off on a law that partially repeals the Glass-Steagall Act of 1933, which had prevented banks from operating other financial businesses, such as insurance and investment brokerages. One year later, new rules exempt credit default swaps and trading on electronic energy commodity markets from regulation.

2000 – 2001
Greenspan
Federal Reserve Board Chairman Alan Greenspan testifies before the Senate Budget Committee in January 2001. (Larry Downing/Reuters)
Federal Reserve Cuts Interest Rates

Prompted by the burst of the dot-com bubble and the resulting recession, the U.S. Federal Reserve, led by Alan Greenspan, lowers its benchmark interest rate eleven times. Falling interest rates lead to an easy-credit environment, encouraging lending practices that prove unsustainable later in the decade. The ensuing credit bubble plays a large role in the run-up to the financial crisis.

2004
wall street
Traders at work on the New York Stock Exchange. (Richard Drew/AP)
Wall Street Places Riskier Bets

In April, the Securities and Exchange Commission (SEC) loosens the net capital rule, which had limited broker-dealers and investment banks to a 12-to-1 leverage (the ratio of debt to equity) on investments. The change allows firms with more than $5 billion in assets to leverage themselves an unlimited number of times. Qualifying firms at the time include Bear Stearns, Lehman Brothers, Merrill Lynch, Goldman Sachs, and Morgan Stanley. These firms greatly increase the amount of leverage they employ to a point where they routinely use thirty times leverage on investments. None of the five firms survive the 2008 credit crisis intact as independent investment banks.

2007
housing bubble
A new house in New York State is forced to lower its price in 2006 as the housing market reverses. (David Duprey/AP)
February, 2007
U.S. Housing Bubble Bursts

A boom in U.S. housing prices abruptly reverses course in 2006. Declines accelerate in 2007, which will see the largest single-year drop in U.S. home sales in more than two decades. The downturn prompts a collapse of the U.S. subprime mortgage industry, which offered loans to individuals with poor credit, sometimes without requiring a down payment. More than twenty-five subprime lending firms declare bankruptcy in February and March 2007. The collapse rattles the Dow Jones Industrial Average, which measures the combined stock values of the thirty largest companies in the United States. On February 27, it loses 416 points, its biggest one-day point loss since 9/11.

bear stearns hedge funds bankruptcies
Steep losses at Bear Stearns are one of the first indications of subprime contagion. (Shannon Stapleton/Reuters)
April, 2007
Subprime Bankruptcies Proliferate

In April 2007, New Century Financial Corporation, the largest U.S. subprime lender, files for bankruptcy as analysts worry about the impact subprime mortgages will have on the broader financial sector, which invested heavily in securitized debt from subprime loans. In July, Bear Stearns, one of the largest U.S. investment banks, announces two of its hedge funds have lost almost all of their investor capital and will file for bankruptcy. It is one of the first signs of major problems in financial markets beyond the subprime loan industry.

BNP Paribas
Liquidity drying up for France’s BNP Paribas signals the international dimensions of the mortgage crisis. (Remy de la Mauviniere/AP)
August, 2007
Subprime Woes Go Global

Subprime mortgage problems spread worldwide as hedge funds and banks around the globe reveal substantial holdings of mortgage-backed securities. France’s BNP Paribas announces on August 9 that there is no liquidity in the market for the assets held by three of its hedge funds, as investors reject these so-called toxic assets, which are rapidly losing their value. Other European banks follow with similar announcements. The European Central Bank immediately steps in to offer low-interest credit lines to support these banks. With lending markets drying up around the world, the central banks of the United States, the European Union, Australia, Canada, and Japan coordinate to inject liquidity into credit markets for the first time since 9/11.

Dow
Stocks on the Dow Jones Industrial Average rise above 14,000 in 2007. (Jamie Fine/Reuters)
September, 2007
Fed Slashes Rates and Market Peaks

In September, the Federal Reserve makes its first in a series of interest rate cuts, lowering the benchmark federal funds rate for the first time since 2003, from 5.25 percent to 4.75 percent. By December 2008, the Fed will cut rates to between 0 percent and 0.25 percent. During this period, the Dow Jones Industrial Average peaks at more than 14,000 points. By February 2009, the Dow plummets by more than 50 percent, to just over 6,500.

2008
bear stearns fire sale
The Fed helps JPMorgan Chase buy Bear Stearns at rock bottom prices to shore up the financial sector. (Michael Nagle/Getty Images)
March 14, 2008
Fire Sale of Bear Stearns

Bear Stearns announces major liquidity problems and is granted a twenty-eight-day emergency loan from the New York Federal Reserve Bank. Investors are fearful that the firm’s demise could spark a collapse of the financial sector. Two days later, JPMorgan Chase buys Bear Stearns for $2 per share in a rescue deal backed by $30 billion in Fed financing. (Later, it will increase its bid to $10 per share.) The bank traded at a high of $172 per share only weeks earlier. The sudden collapse and fire sale of one of the most iconic institutions on Wall Street spark broad fears about the stability of the financial sector.

fannie mae hq
The headquarters of federal mortgage lender Fannie Mae in September 2008. (Jason Reed/Reuters)
September 7, 2008
Government Nationalizes Fannie and Freddie

The U.S. government announces it will seize control of federal mortgage insurers Fannie Mae and Freddie Mac, in what is considered Washington’s most dramatic intervention in the credit crisis to date. The two firms are riddled with mortgage defaults, and federal regulators fear their collapse could lead to massive collateral damage for financial markets and the U.S. economy.

lehman collapse
Lehman Brothers headquarters in Manhattan, on September 15, 2008, the day of its collapse. (Mario Tama/Getty Images)
September 15, 2008
‘Moral Hazard’ and Lehman’s Collapse

Lehman Brothers, a major global investment bank and a fixture on Wall Street for more than 150 years, files for the largest bankruptcy in U.S. history. The announcement spooks many investors who had assumed the U.S. government would act to prevent a bank the size of Lehman from failing. However, U.S. Treasury and Fed leaders fear at the time that bailing out Lehman would create “moral hazard” within the banking industry.

AIG bailout
An employee at the AIG offices on September 16, 2008, as its bailout is being prepared. (Lucas Jackson/Reuters)
September 16, 2008
Federal Reserve Bails Out AIG

Just a day after Lehman is allowed to collapse, the Fed steps in to rescue American International Group (AIG), the largest insurer in the United States, with an $85 billion loan. Hours earlier, credit agencies had downgraded AIG, which had bet heavily in the credit default swap market, further undermining investor confidence. Policymakers believe that, unlike Lehman, AIG is “too big to fail” and a collapse would trigger cascading failures throughout the U.S. and global financial systems.

Paulson unveils TARP
Treasury Secretary Henry Paulson announces his rescue plan at a September 19 news conference. (Chip Somodevilla/Getty Images)
September 19, 2008
Paulson Unveils TARP Rescue Plan

Treasury Secretary Henry Paulson unveils a rescue plan dubbed the Troubled Asset Relief Program, or TARP, which aims to use $700 billion of U.S. taxpayer money to stabilize markets. It also proposes buying troubled assets from the country’s largest financial firms in the hopes of restoring confidence in credit markets. That November, Paulson abandons the element of the plan aimed at buying these so-called toxic assets.

Washington Mutual
A branch of Washington Mutual in New York the day after its 2008 bankruptcy. (Brendan McDermid/Reuters)
September 25, 2008
Bank Failures Signal End of an Era

Washington Mutual is seized by the Federal Deposit Insurance Corporation (FDIC) and declares bankruptcy, the largest bank failure in U.S. history. Several days later, another major U.S. bank, Wachovia, is purchased by Wells Fargo. Meanwhile, the two largest U.S. investment banks, Goldman Sachs and Morgan Stanley, announce they will convert to bank holding companies, exposing them to additional government regulation but giving them access to more loans from the Fed. The move marks the end of independent investment banks, symbols of Wall Street’s success in the second half of the twentieth century.

Dow plummets
A trader reacts on the floor of the New York Stock Exchange as markets plummet in October 2008. (Spencer Platt/Getty Images)
October 10, 2008
Dow Finishes Worst Week as Fed Intervenes

The Dow Jones Industrial Average suffers the worst week of losses in its history, dropping by more than 20 percent. During the course of the week, the Federal Reserve moves to make an additional $900 billion of short-term lending available to banks and announces plans to lend approximately $1.3 trillion to companies outside the financial sector. The central banks of the United States, the EU, Britain, China, Canada, Sweden, and Switzerland make coordinated interest rate cuts. The U.S. economy sheds 240,000 jobs in October, ushering in a period of heavy job losses that culminates in an unemployment rate of 10 percent a year later.

Fed hq
Federal Reserve facilities in Washington, DC. (Stelios Varias/Reuters)
November 25, 2008
Fed Announces Quantitative Easing

The Federal Reserve introduces a plan to make large-scale asset purchases, known as quantitative easing, to push down long-term interest rates and jumpstart economic activity. In March 2009, the Fed announces the purchase of $750 billion in mortgage-backed securities and $300 billion in U.S. Treasuries. In November 2010, the Fed launches a second round of purchases, known as QE2, and in 2012 a third, QE3. By the time the program is wrapped up in 2014, the Fed has expanded its balance sheet to more than $4 trillion, up from less than $1 trillion in 2008.

Detroit inventories
Car and truck inventories rise in Detroit, Michigan, as auto sales plummet across the country in 2008. (Spencer Platt/Getty Images)
December, 2008
Bush Launches Auto Bailouts

On December 19, the George W. Bush administration announces plans to support two of the “Big Three” U.S. automakers, General Motors and Chrysler, with emergency financing totaling more than $17 billion; the third, Ford, avoids a bailout. In February 2009, the companies approach the government again for additional loans of more than $20 billion; by June, both have entered bankruptcy. After restructuring, the U.S. Treasury sells its remaining Chrysler stock in 2011 and its last GM stock in 2013, losing some $9 billion overall on its auto bailout programs.

2009
Obama signs stimulus
President Barack Obama, alongside Vice President Joseph Biden, signs the American Recovery and Reinvestment Act on February 17, 2009. (Larry Downing/Reuters)
February, 2009
Obama’s Early Moves

Amid a wave of global spending on fiscal stimulus, newly inaugurated President Barack Obama signs a $787 billion stimulus package into law. It wins praise from some economists, who laud Obama’s recognition of the urgency of the moment, but others criticize the bill for raising the debt or focusing on wasteful projects. Meanwhile, Treasury Secretary Timothy Geithner unveils his financial rescue plan, which includes so-called stress testing for big banks. It also aims to use Federal Reserve lending facilities to free up credit for consumers and small businesses and create a public-private partnership to take troubled assets off of businesses’ balance sheets.

G20 talking heads
World leaders discuss their response to the financial crisis at the 2009 G20 meeting in London. (Dylan Martinez/Reuters)
April 2, 2009
G20 Summit Pushes Financial Regulation

Leaders from the Group of Twenty (G20), representing the world’s leading economies, meet in London, where they pledge to triple funding for the International Monetary Fund and increase trade financing. The leaders do not make any major statement on increasing global stimulus spending, a focus of the United States ahead of the summit. Following a major push by France and Germany, the leaders do, however, announce plans to strengthen international financial regulation.

Bank stress tests
A branch of Chase, one of the banks targeted in 2009 stress tests. (John Gress/Reuters)
May, 2009
U.S. Banks Stress Tested

U.S. regulators led by the Federal Reserve release the results of the first banking stress test, which set out to assess the health of the country’s largest financial institutions. Ten of the nineteen companies tested are required to raise additional capital, a total of $75 billion across the system. The subsequent Dodd-Frank financial overhaul formalizes the stress test process, leading to yearly tests for U.S. financial institutions with a certain level of assets.

2010
Dodd Frank signing
President Obama signs the Dodd-Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act into law in Washington, DC. (Larry Downing/Reuters)
July 21, 2010
Dodd-Frank Financial Overhaul Signed

President Barack Obama signs into law a financial reform bill aimed at preventing future financial crises by giving the federal government new powers to regulate Wall Street. The bill, to be implemented over several years, includes the creation of a Consumer Financial Protection Bureau and a Financial Services Oversight Council to monitor market stability. The Federal Deposit Insurance Corporation gains the power to seize and dismantle troubled financial firms deemed “too big to fail,” and proprietary trading—when banks invest for their own profit—is banned. The bill also limits the scope of banks’ investments in hedge funds and private equity funds.

2011
Occupy wall street
Occupy Wall Street protesters demonstrating near their encampment in lower Manhattan in October 2011. (Emmanuel Denand/AFP/Getty Images)
September, 2011
Occupy Wall Street Taps Into Discontent

On September 17, protesters begin occupying Zuccotti Park, near Wall Street in lower Manhattan, where they remain until authorities expel them in November. Objecting to growing wealth inequality and what they see as corruption and favoritism during the corporate bailouts, they inspire similar actions around the world. A year before, the so-called Tea Party movement had gained traction among Republicans with similar complaints against the TARP program, bank bailouts, and what they considered wasteful spending through Obama’s stimulus package.

2013
Volcker
Former U.S. Federal Reserve Chairman Paul Volcker in 2014. (Jonathan Ernst/Reuters)
December, 2013
Regulators Approve Volcker Rule

Authorized by the Dodd-Frank legislation, regulators finalize the so-called Volcker Rule, originally proposed by former Fed Chairman Paul Volcker. The heart of the rule is to reduce systemic risk in the U.S. financial system by prohibiting commercial banks from proprietary trading, or using their customers’ deposit funds to make risky bets in the market. The rule draws criticism from the banking industry, which argues it is too complicated and costly to comply with.

2014
GM hq
Flags fly outside the General Motors headquarters in Detroit in 2014. (Stan Honda/AFP/Getty Images)
December, 2014
TARP Ends

The Treasury sells its remaining shares in Ally Financial, formerly the financing arm of General Motors, offloading its last major investment from the Troubled Asset Relief Program. The Obama administration announces that the program resulted in a $15 billion profit, with the government recouping $441 billion on the $426 billion disbursed. Critics maintain that the bailouts created a lasting moral hazard for banks and contributed to the polarization of American politics.

2017
Hensarling
House Financial Services Committee Chairman Jeb Hensarling, the champion of the Dodd-Frank repeal effort. (Tom Williams/CQ Roll Call)
June 8, 2017
Dodd-Frank Repeal Passes House

Republicans in the U.S. House of Representatives pass the Financial CHOICE Act, which would largely dismantle the Dodd-Frank reforms. Provisions include exempting many banks from stress tests, repealing the Volcker Rule, stripping the Consumer Financial Protection Bureau of much of its power, and easing many other regulations on financial institutions. However, the bill in this form fails to advance to the Senate.  

Mulvaney CFPB
Supporters of the Consumer Financial Protection Bureau protest Mulvaney’s appointment in November 2017. (Alex Wong/Getty Images)
November, 2017
Mulvaney Takes Over CFPB

President Donald J. Trump appoints Mick Mulvaney, the head of the Office of Management and Budget, as acting director of the Consumer Financial Protection Bureau (CFPB), the financial watchdog agency created by Dodd-Frank. Critics accuse Mulvaney, who previously called the CFPB a “sick, sad joke,” of undermining the agency’s mandate by rolling back regulations, slowing enforcement measures, and favoring private lenders. In August 2018, the agency’s top student-loan official resigns in protest.

2018
Trump signs Dodd Frank reform
President Trump at the signing ceremony for the 2018 Dodd-Frank reform bill. (Kevin Lamarque/Reuters)
May 24, 2018
Trump Signs Dodd-Frank Reform Bill

Trump signs the Economic Growth, Regulatory Relief, and Consumer Protection Act, the first major financial legislation since Dodd-Frank. The bill, passed with bipartisan support in Congress, keeps the Dodd-Frank framework but exempts many smaller banks from the regulatory scrutiny imposed after the crisis. Now, only financial institutions with more than $250 billion in assets, rather than $50 billion, will be subject to increased federal oversight, though the bill gives the Fed discretion to include smaller banks if it deems necessary.

Καθημερινή: 11η Σεπτεμβρίου: Το χρονικό, ο τραγικός απολογισμός και οι θεωρίες συνωμοσίας

on Tuesday, 11 September 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

ap34511thhhhhhhhhhh

 Δεκαεπτά χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τις τρομοκρατικές επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης, όταν 19 αεροπειρατές κατέλαβαν τέσσερα επιβατηγά αεροσκάφη και κατάφεραν να συντρίψουν τρία εξ αυτών πάνω σε ισάριθμα εμβληματικά κτίρια.

Ηταν η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ δέχθηκαν ξένη επίθεση στο ηπειρωτικό έδαφός τους. Το φονικότατο τρομοκρατικό χτύπημα προκάλεσε τον θάνατο σχεδόν 3.000 ανθρώπων, τον τραυματισμό 6.000 ατόμων, ανυπολόγιστες καταστροφές και θεωρίες συνωμοσίας που τροφοδοτούνται μέχρι σήμερα. Επίσης, ανυπολόγιστος είναι ο αριθμός εκείνων που πάσχουν από χρόνια προβλήματα υγείας εξ αυτού του γεγονότος.

Το πρώτο χτύπημα ήταν στις 8 και 45 το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 όταν αεροσκάφος της εταιρίας American Airlines, με 92 επιβαίνοντες, προσκρούει στον βόρειο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, κοντά στον 80ο από τους συνολικά 110 ορόφους του ουρανοξύστη, προκαλώντας καταστροφική έκρηξη.

Το κτίριο τυλίγεται στις φλόγες και ο πανικός που προκαλείται είναι άνευ προηγουμένου. Εκατοντάδες άνθρωποι σκοτώνονται ακαριαία, ενώ αρκετοί είναι αυτοί που πηδούν στο κενό για να σωθούν.

Ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η εκκένωση του Πύργου και ενώ οι εικόνες έκαναν τον γύρο του πλανήτη, ένα δεύτερο αεροπλάνο Boeing 767 της ίδιας εταιρείας, προσκρούσει 18 λεπτά αργότερα στις 9:03 π.μ., στο νότιο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου.

Οι ΗΠΑ παραδίδονται στον εφιάλτη της τρομοκρατίας και η ανθρωπότητα παγωμένη αδυνατεί να κατανοήσει αυτό που συμβαίνει.

Στις 9:43 π.μ. η πτήση 77 της American Airlines, που ξεκίνησε από την Ουάσιγκτον και είχε προορισμό το Λος Άντζελες, με 64 επιβάτες, προσκρούει στο Πεντάγωνο, μέρος του οποίου καταρρέει. Κανείς δεν ξέρει τι θα ακολουθήσει και για προληπτικούς λόγους εκκενώνονται ο Λευκός Οίκος, το Καπιτώλιο, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το Ανώτατο Δικαστήριο και όλα τα ομοσπονδιακά κτίρια στην Ουάσιγκτον, καθώς επίσης και τα κτίρια των Ηνωμένων Εθνών και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Στην επίθεση στο Πεντάγωνο χάνουν τη ζωή τους 125 άτομα, στρατιωτικό προσωπικό και επιβάτες της πτήσης. Αλλά η τραγωδία στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου δεν έχει τελειώσει. Με διαφορά λίγων λεπτών, καταρρέουν διαδοχικά οι δίδυμοι πύργοι και ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης καλύπτει τον ουρανό του Μανχάταν.

Ο ατσάλινος ουρανοξύστης που είχε κατασκευαστεί για να αντέχει σε ανέμους που ξεπερνούν τα 200 μίλια την ώρα και σε μια πολύ μεγάλη πυρκαγιά δεν άντεξε την τρομακτική ζέστη που προκλήθηκε από τα φλεγόμενα καύσιμα του αεροπλάνου. Στο μεταξύ, ένα τέταρτο αεροσκάφος της United Airlines, που είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο του Νιου Τζέρσεϊ, με προορισμό το Λος Άντζελες, καταλαμβάνεται 40 λεπτά μετά την απογείωσή του από τρομοκράτες. Τα σχέδιά τους, όμως, εικάζεται ότι ανέτρεψαν οι επιβάτες, που εξεγέρθηκαν, με αποτέλεσμα το αεροσκάφος να καταπέσει περίπου 100 χλμ. ανατολικά του Πίτσμπουργκ, στην πολιτεία της Πενσιλβάνια.

Τα 44 άτομα που επέβαιναν στο αεροπλάνο έχασαν τη ζωή τους ενώ ο στόχος των τρομοκρατών δεν έγινε ποτέ γνωστός. Εικάζεται ωστόσο ότι ήθελαν να κατευθύνουν το αεροσκάφος είτε στον Λευκό Οίκο, το Καπιτώλιο, η εξοχική προεδρική κατοικία Καμπ Ντέιβιντ στο Μέριλαντ ή μια από τις πολλές πυρηνικές εγκαταστάσεις στα ανατολικά.

Από την πρώτη στιγμή, οι ΗΠΑ χαρακτήρισαν ως υπ` αριθμόν ένα καταζητούμενο τον πολυεκατομμυριούχο Σαουδάραβα Οσάμα Μπιν Λάντεν, αρχηγό του τρομοκρατικού δικτύου της Αλ Κάιντα.

Περίπου ένα μήνα αργότερα, στις 8 Οκτωβρίου, οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στο Αφγανιστάν και το Μάρτιο του 2003 επιτέθηκαν και στο Ιράκ, ανατρέποντας τον Σαντάμ Χουσεΐν. Ακολούθησαν όμως επιθέσεις κατά των συμμάχων των Αμερικανών, όπως στις 11 Μαρτίου 2004 στο σιδηροδρομικό δίκτυο της Μαδρίτης και στις 7 Ιουλίου 2005 στο μετρό του Λονδίνου. 

Οι θεωρίες συνωμοσίας

Η τρομοκρατική επίθεση κατά των ΗΠΑ αποτέλεσε αντικείμενο αμέτρητων θεωριών συνωμοσίας που ξετυλίγονται με κάθε λεπτομέρεια στο Διαδίκτυο.

Ανάμεσα στις πιο διαδεδομένες, αυτή που θέλει τους Δίδυμους Πύργους να γκρεμίζονται με ελεγχόμενες εκρήξεις και τις ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών να ειδοποιούν για το τι επρόκειτο να γίνει, με αποτέλεσμα να μη σκοτωθεί ούτε ένα Εβραίος. Αλλωστε, τα αεροσκάφη που προσέκρουσαν στους δύο ουρανοξύστες μετέφεραν τεράστιες ποσότητες εκρηκτικών -όχι επιβάτες- και λειτουργούσαν με τηλεχειρισμό.

Η 11η Σεπτεμβρίου αποτέλεσε θαυμάσια πηγή έμπνευσης για τους απανταχού συνωμοσιολόγους. Ο καθηγητής θεολογίας Ντέιβιντ Γκρίφιν, παραδείγματος χάρη, συνέγραψε εννιά βιβλία, αποδεικνύοντας ότι οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου οργανώθηκαν από τους «μηχανισμούς του αμερικανικού κράτους» με στόχο τη δικαιολόγηση των επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή. Πρόκειται για άποψη ιδιαίτερα αγαπητή στον αραβικό κόσμο, καθώς απαλλάσσει των ευθυνών τους ισλαμιστές και τις αποδίδει στο Ισραήλ.

Ο συγγραφέας εξάλλου, υποστηρίζει ότι οι κλήσεις που έγιναν από τους πανικόβλητους επιβάτες των αεροσκαφών είναι ψεύτικες, αφού τα κινητά δεν λειτουργούν σε τέτοιο ύψος.

Ο Ντιν Χάρτγουελ στο βιβλίο του «Αεροπλάνα χωρίς Επιβάτες. Οι ψεύτικες αεροπειρατείες της 11ης Σεπτεμβρίου και ο Οσαμα Μπιν Λάντεν» υποστηρίζει ότι δύο από τα αεροπλάνα δεν απογειώθηκαν ποτέ και ότι τα άλλα δύο προσγειώθηκαν ασφαλώς.

Τι έγιναν, λοιπόν, όσοι επέβαιναν στα αεροσκάφη; «Ηταν πιόνια. Εμφανίστηκαν, κατόπιν εντολής στο αεροδρόμιο, για να δείξουν στον κόσμο ότι υπήρχαν επιβάτες. Ηταν πράκτορες και σήμερα ζουν με νέα ταυτότητα. Η κυβέρνηση ήθελε να τρομάξει τον κόσμο ώστε να πούμε το ναι στον πόλεμο στο Αφγανιστάν και το Ιράκ».

Στην επίθεση στο Πεντάγωνο χάνουν τη ζωή τους 125 άτομα, στρατιωτικό προσωπικό και επιβάτες της πτήσης. Αλλά η τραγωδία στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου δεν έχει τελειώσει. Με διαφορά λίγων λεπτών, καταρρέουν διαδοχικά οι δίδυμοι πύργοι και ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης καλύπτει τον ουρανό του Μανχάταν. 

<<  1 [23 4 5 6  >>