Αγγελία ΕΛΙΣΜΕ 30.11.2020

Ομιλία Γιάννη Μάζη, Καθηγητή Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στις 10.12.2020, 6μμ

 

Πατήστε επάνω στην εικόνα για να συνδεθείτε μέσω ΖΟΟΜ

Ο σύνδεσμος εισόδου στην πλατφόρμα ΖΟΟΜ ( Join Zoom Meeting ) είναι:  

https://zoom.us/j/2463957163?pwd=SmY2Vk5XblRwSVRuRjZvajI3eHRTQT09

Έπειτα πατήστε το κουμπί 

Εναλλακτικά μπορείτε να μπείτε και με χρήση της ιστοσελίδας www.zoom.us και προσδιορίζοντας ότι θέλετε να παρακολουθήσετε

το Meeting ID: 246 395 7163   και με Passcode: 12345

Επίσης, μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία και μέσω του συνδέσμου YouTube Live Streaming: https://youtu.be/hsODETE_FCw

Όσοι παρακολουθήσουν την ομιλία δικαιούνται πιστοποιητικό παρακολούθησης από τη Γραμματεία ΕΛΙΣΜΕ

Παρακαλούμε πολύ να εισέρχεστε στο ΖΟΟΜ με χρήση του αληθινού σας ονόματος και όχι ψευδωνύμου.

Μέσω ΖΟΟΜ υπάρχει περιορισμός στην παρακολούθηση μόνο 100 ατόμων. 

 

Ομιλία Προκόπη Παυλόπουλου, τέως Προέδρου Δημοκρατίας

 

Πατήστε επάνω στην εικόνα για να συνδεθείτε μέσω ΖΟΟΜ

Ο σύνδεσμος εισόδου στην πλατφόρμα ΖΟΟΜ ( Join Zoom Meeting ) είναι:  

https://zoom.us/j/2463957163?pwd=SmY2Vk5XblRwSVRuRjZvajI3eHRTQT09

Έπειτα πατήστε το κουμπί 

Εναλλακτικά μπορείτε να μπείτε και με χρήση της ιστοσελίδας www.zoom.us και προσδιορίζοντας ότι θέλετε να παρακολουθήσετε

το Meeting ID: 246 395 7163  και με Passcode: 12345

Επίσης, μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία και μέσω του συνδέσμου YouTube Live Streaming: https://youtu.be/................

Όσοι παρακολουθήσουν την ομιλία δικαιούνται πιστοποιητικό παρακολούθησης από τη Γραμματεία ΕΛΙΣΜΕ

Παρακαλούμε πολύ να εισέρχεστε στο ΖΟΟΜ με χρήση του αληθινού σας ονόματος και όχι ψευδωνύμου.

Μέσω ΖΟΟΜ υπάρχει περιορισμός στην παρακολούθηση μόνο 100 ατόμων. 

Διάφορα Θέματα

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΡΙΒΑΣ* και ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΑΙΛΑΣ**: Ο «Ατλαντικός» της γειτονιάς μας είναι το Αιγαίο και η κυπριακή ΑΟΖ: Το ναυτικό σε πρώτο ρόλο

on Friday, 31 August 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Η ένταση στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις μας θυμίζει για άλλη
μια φορά πως  η ανθρωπότητα δεν έχει αποβάλει την εχθρότητα
και τη σύγκρουση από το «menu» της διεθνούς πολιτικής πρακτικής.
File Photo: Πλοία του Πολεμικού Ναυτικού συμμετέχουν σε ασκήσεις. ΑΠΕ- ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΕΝ, STR

Μας θυμίζει και κάτι άλλο. Το πρόσκαιρο και το βραχυπρόθεσμο των συμμαχιών ακόμη και όταν αυτές, για καιρό, υπήρξαν στρατηγικές συμμαχίες. ΗΠΑ και Τουρκία (μαζί με το Ισραήλ) αποτελούσαν ένα στρατηγικό τρίγωνο σταθερότητας στη Μέση Ανατολή. Η μεγάλη εικόνα όμως, αφορά τον Ελληνισμό.

  • Την Ελλάδα και την Κύπρο που σήμερα έχουν μια πολύ μεγάλη ευκαιρία. Να πάνε ξανά την ιστορία τους, στην αρχή του Ψυχρού Πολέμου. Εκεί που το περίφημο Δόγμα Τρούμαν, έδινε στην Ελλάδα μεγαλύτερη σημασία, κάτι που αποδείχθηκε με τα περίπου 2 δις $ που ξόδεψαν οι Αμερικανοί στην καθημαγμένη από τον Β’ Π.Π Ελλάδα. Η θάλασσα ήταν και θα είναι εκείνη που καθιστά κάποια έθνη πλουσιότερα από άλλα (περίκλειστα και ηπειρωτικά). Αυτό ηταν και είναι το συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Όσα φαύλα και αν έκαναν οι ελληνικές κυβερνήσεις, ο Ελληνισμός επιβίωσε και επαυξήθηκε χάρη στην επικράτησή του στη Θάλασσα.

Η θάλασσα δημιούργησε αυτοκρατορίες και όσες αυτοκρατορίες αντικατέστησαν τις εκάστοτε υφιστάμενες, απλώς «έκλεψαν» τα κλειδιά για να έχουν πρόσβαση στα κύματα. Η πρώτη περίοδος της Ευρωπαϊκής Εποχής, ξεκίνησε με την κυριαρχία της Ισπανίας. Η Ισπανία, για να «σπάσει» τους εκβιασμούς του Σουλτάνου ο οποίος έκανε πιο ακριβό τον Δρόμο του Μεταξιού, προσπάθησε το 1492 να κάνει τον περίπλου της Αφρικής ώστε να περάσει στον Ινδικό Ωκεανό.

Τελικά, ανακάλυψε την Αμερική. Η Βρετανία στη μάχη του Τράφαλγκαρ εκτόπισε την Ισπανία από την πρωτοκαθεδρία των υδάτων και κυριάρχησε στον κόσμο, υποβοηθούμενη από την παρακμή Ισπανίας, Πορτογαλίας και Ολλανδίας. Όλα αυτά, έως το τέλος του Β’ Π.Π όπου οι ΗΠΑ διατηρώντας τεράστιες ακτογραμμές σε Ειρηνικό και Ατλαντικό, κατάφεραν να επωμιστούν το κόστος φύλαξης των θαλασσίων οδών. Τη δεκαετία του 1990 το εμπόριο που λάμβανε χώρα στον Ειρηνικό Ωκεανό, αυξήθηξε κατά 50% σε σχέση με το αντίστοιχο του Ατλαντικού.

  • Η Ατλαντική περιοχή (ανατολική και δυτική) έπαψε να είναι το κέντρο βαρύτητας του κόσμου. Παρόλα αυτά, λόγω του οτι μόνο οι ΗΠΑ μπορούσαν να επωμιστούν αυτό το κόστος φύλαξης των θαλασσίων οδών (η συντήρηση ενός αεροπλανοφόρου τους, συχνά ξεπερνά το ποσοστό ΑΕΠ που δαπανάται για την άμυνα άλλων χωρών) η Βόρεια Αμερική παραμένει το κυρίαρχο κέντρο ισχύος ανάμεσα σε άλλα κέντρα που έχουν αναδυθεί.

Πώς συνδέεται η Ελλάδα; Μέσω Τουρκίας. Η Τουρκία για άλλη μια φορά προσπαθεί με άλλους όρους και άλλα μέσα να γίνει ο κόμβος του Δρόμου του Μεταξιού. Η Κίνα έχει από το 2014 «απαντήσει» στο American Pivot to Asia με τη δημιουργία του One Belt-One Road. Οι φιλοδοξίες της Κίνας, περνούν από την Τουρκία και η τελευταία, έχει ρισκάρει στο οτι το κέντρο παγκόσμιας ισχύος θα μεταφερθεί από τη Βόρεια Αμερική στην Ασία.

Ο έλεγχος της Μεσογείου Θάλασσας και κυρίως της ανατολικής της πλευράς, γίνεται όλο και πιο σημαντικός για τις ΗΠΑ οι οποίες γνωρίζουν οτι Αιγαίο Πέλαγος, Δαρδανέλλια και Σουέζ, αποκτούν και πάλι ζωτική σημασία. Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό είναι το 6ο πιο ισχυρό εντός του ΝΑΤΟ και το Ισραήλ αναζητά πνεύμονα προς τη Δύση και ασφαλή έξοδοστη θάλασσα για να αποφύγει την περικύκλωση που βιώνει πλέον και από την Τουρκία.

  • Η Τουρκία έχει θέσει ως στόχο της στη «Λευκή Βίβλο» της την ανάδειξή της σε ναυτική δύναμη. Ελλάδα και Κύπρος οφείλουν πρωτίστως στον εαυτό τους να ισχυροποιήσουν τη δύναμή τους στα ύδατα καθώς ο «Ατλαντικός» της γειτονιάς μας είναι το Αιγαίο και η ΑΟΖ της Κύπρου.

Πολλοί σκέφτονται με χαρά το ενδεχόμενο ενός αγωγού σαν τον East Med όμως ξεχνούν οτι η Ελλάδα έχει ανάγκη την ισχυροποίηση του Ελληνικού ΠΝ ενώ η Κύπρος έχει ανάγκη τη δημιουργία ενός ΠΝ. Οι ΗΠΑ δε σκοπεύουν να σπαταλούν πολλές δυνάμεις στη Μεσόγειο και επιθυμούν η ναυτική ισχύς του 6th Fleet να είναι συμπληρωματική. Το Ισραήλ αναζητά από την Ελλάδα και την Κύπρο για γεωπολιτικούς λόγους και κυρίως, για την ναυτική ισχύ τους.

Ας μην ξεχνάμε πως για τους ίδιους λόγους το Ισραήλ έχει βάλει σε πρώτο πλάνο τις σχέσεις του και με την Ινδία. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου και η Ελλάδα ακόμη, δεν μπορεί να εξαργυρώσει αυτήν την παντοδυναμία η οποία πιθανή εξαργύρωση, θα ήταν ικανή να αλλάξει πολλά στην Ανατολική Μεσόγειο. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν;

Το κυρίαρχο ζήτημα αφορά τις προβλέψεις των χωρών που επιδιώκουν και κατέχουν την ικανότητα να είναι σημαντικές ναυτικές δυνάμεις τις επόμενες δεκαετίες στο ζωτικό μας χώρο του Ελληνισμού. Ένα χρήσιμο σημείο εκκίνησης είναι να υπενθυμίσουμε με έμφαση τις σκέψεις του Θουκυδίδη. Το σεβασμό, το φόβο και τα συμφέροντα μας. Πόσο μακριά θα μπορούσαν αυτά τα τρία κίνητρα να ωθήσουν και να αυξήσουν τις ναυτικές δυνάμεις μας;

  • Επίσης τα βασικά στοιχεία θαλάσσιας εξουσίας μας προσφέρουν τροφή για να καθοριστεί εάν η χώρα μας απολαμβάνει τις προϋποθέσεις για γίνει η αδιαφιλονίκητη ναυτική δύναμη στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Εννοούμε παράγοντες όπως η οικονομική ανάπτυξη, η δημοσιονομική ικανότητα, η τεχνολογική πολυπλοκότητα, οι πολυεθνικές διπλωματικές σχέσεις μας και η ισχυρή στρατιωτική ηγεσία. Αυτές είναι οι βασικές προϋποθέσεις επιτυχίας και στον τομέα της θαλάσσιας ισχύος. Όσον αφορά τον Ελληνισμό, οι ιστορικές περιπτωσιολογικές μελέτες μας καταδεικνύουν πόσο σημαντική ήταν η θαλάσσια ισχύς στην ιστορική μας εξέλιξη.

Καθώς ατενίζουμε τις νέες προκλήσεις, οι προσπάθειες μας πρέπει να εστιαστούν σε μια προοπτική που να μας εμπνεύσει, ακόμα κι όταν τα όρια της προνοητικότητας μας περιορίζουν την ανάγκη για την πρόβλεψη του μέλλοντος. Σαφώς, το μέλλον δεν έχει προκαθοριστεί αλλά εξαρτάται από τις στρατηγικές επιλογές που θα κάνουμε εμείς και οι άλλοι πιθανοί αντίπαλοι και εταίροι, καθώς και το παιχνίδι των τριβών όπως τονίζει ο Clausewitz. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προετοιμαστούμε για διαφορετικά πιθανά μελλοντικά σενάρια, μερικά από τα οποία έχουν λίγο ως πολύ αναφερθεί τα τελευταία χρόνια.

Εάν στο μέλλον υπάρξουν θαλάσσιες συγκρούσεις ή κρίσεις, οι πιθανές περιοχές αναμετρήσεων βρίσκονται σε όλη τη ζώνη της Ευρασίας: της Αρκτικής, της Βαλτικής Θάλασσας, της Μαύρης Θάλασσας, της ανατολικής Μεσογείου, της Ερυθράς θάλασσας, του Περσικού Κόλπου, του Ινδικού Ωκεανού και του Δυτικού Ειρηνικού.

Αυτές είναι οι βασικές αιτίες που το Πολεμικό μας Ναυτικό πρέπει να προχωρήσει επιθετικά και γρήγορα με σκοπό να οικοδομήσουμε την όποια διαφαινόμενη συμμαχία με επιχειρησιακές δυνατότητες. Να αμφισβητήσουμε τις παραδοχές μας, να αναγνωρίσουμε τις προκαταλήψεις μας, να μάθουμε και να προσαρμοστούμε από τις παλαιές αποτυχίες μας ώστε να καινοτομήσουμε, προκειμένου να οικοδομήσουμε ένα στόλο που να είναι έτοιμος να πολεμήσει όχι μόνο στο Αιγαίο αλλά και στη Μεσόγειο.

  • Πρέπει να γίνει πεποίθηση μας ότι σε αυτό το διαμορφούμενο ανταγωνιστικό περιβάλλον ασφαλείας απαιτείται κάθε σπιθαμή της επιδεξιότητάς μας, της εφευρετικότητας και του αγωνιστικού μας πνεύματος. Τότε και μόνο τότε μπορούμε να επικεντρωθούμε στην αποστολή με τον καλύτερο τρόπο επίτευξής της. Ο Ελληνικός Στόλος μπορεί και απαιτείται να ενισχύσει την ικανότητά μας να ελιχτούμε και να αγωνιζόμαστε στην Μεσόγειο και, ως εκ τούτου, θα βοηθήσουμε στη διατήρηση της θαλάσσιας ανωτερότητας της Ελλάδας που θα οδηγήσει στην ασφάλεια, την επιρροή και την ευημερία για το έθνος μας και ολόκληρο τον Ελληνισμό.

*Διεθνολόγος, Μέλος ΑΗΕΡΑ Σόλων HJ04, μέλος Ομάδας Θαλάσσιας Στρατηγικής στο ΕΛΙΣΜΕ, Συντονιστής του Τομέα Ευρασίας & Νοτιοανατολικής Ευρώπης – Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων – Εισήγηση στην εκδήλωση-ομιλία της 4ης Μαϊου 2018 στην ΛΑΕΔ που διοργάνωσε η ΑΗΕΡΑ Solon HJ04.

**Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι Ναύαρχος ε.α. 

Χριστίνα Μπαρμπαρούση, Αναλύτρια ΕΛΙΣΜΕ: Θεωρία Παιγνίων: από την πτήση της μέλισσας στον εμπορικό πόλεμο.

on Friday, 31 August 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

“Οι μάχες κερδίζονται ή χάνονται πριν δοθούν”
Σουν Τζου | ~5ος αι. π.Χ.

Σύμφωνα με τους νόμους της Αεροδυναμικής (Magnan, 1934), οι μέλισσες είναι αδύνατο να πετάξουν• τα μικρά φτερά τους είναι αδύνατο να σηκώσουν το μεγάλο σώμα τους από το έδαφος. Οι μέλισσες φυσικά πετούν. Αδιαφορώντας για όσα οι άνθρωποι θεωρούν ακατόρθωτα, διαπραγματεύονται το βάρος τους με τους ειδικούς μυς πτήσης που έχουν αναπτύξει και τελικά κερδίζουν τη διαπραγμάτευση με τη βαρύτητα. Οι μέλισσες δεν πιστεύουν στα διλήμματα (όπως “πτήση/μη-πτήση”), γιατί –σε αντίθεση με την κοινωνία των ανθρώπων– στη φύση επικρατεί ισορροπία δυνάμεων.

Σύμφωνα με τους νόμους των Μαθηματικών (Arrow, 1951), η κοινωνική επιλογή είναι αδύνατο να προκύψει δημοκρατικά. Διότι ανάμεσα σε δύο επιλογές (α και β), πάντα θα υπάρχει μια τρίτη (γ), που θα υπερτερεί των άλλων δύο. Άρα, το γ πάντα θα επικρατεί ως δικτάτορας επί των προτιμήσεων/ψήφων/εκτιμήσεων των υπολοίπων ατόμων που προτιμούν το α ή β, καταστέλλοντας το μηχανισμό παραγωγής της κοινωνικής ευημερίας. Στην πράξη φυσικά δεν ισχύει. Οι τοπικές κοινωνίες της Μαριναλέδας στην Ισπανία και της Ανάβρας στη Μαγνησία, αδιαφορώντας για το δίλημμα “παγκοσμιοποίηση ή φτώχια”, προτίμησαν δημοκρατικά μια τρίτη επιλογή, αυτή της ενδογενούς τοπικής ανάπτυξης και εντός του υπάρχοντος συστήματος της αγοράς.

Τι είναι όμως αυτό που ενώνει το πέταγμα της μέλισσας με την ενδογενή ανάπτυξη, το κλάμα ενός μωρού με την περιστροφή της γης, την πυρηνική ενέργεια με τις εργασιακές σχέσεις, το λιώσιμο των πάγων με το πολίτευμα μιας χώρας, έναν ποδοσφαιρικό αγώνα με τον εμπορικό πόλεμο; η Θεωρία Παιγνίων. Η τρίτη μεγάλη ενοποιητική θεωρία του 20ου αιώνα μετά το Μαρξισμό και τη Σχετικότητα, που φιλοδοξεί να ενοποιήσει τις κοινωνικές επιστήμες. Άλλως, η μαθηματική διατύπωση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων συνεργασίας ή σύγκρουσης σε κάθε είδους σχέση δράσης – αντίδρασης.
Το 1904 η Elizabeth Magie Phillips, υποκινούμενη από το αίσθημά της περί κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης, δημιούργησε το πρώτο χειραγωγούμενο παίγνιο της Ιστορίας με αυτή τη μορφή, υπό την ονομασία “The Landlord’s Game”. Σκοπός του παιγνίου ήταν η πρακτική επίδειξη του σημερινού συστήματος αρπαγής της γης με όλες τις συνέπειες για τα εμπλεκόμενα μέρη. Το παίγνιο της Lizzie έγινε αργότερα γνωστό ως “Monopoly Game”. Παρά το γεγονός, ότι η θεωρία παιγνίων είναι τόσο παλιά όσο και η χρονολογία του σύμπαντος και ενώ γνωρίζουμε την ακμή της επί αρχαίου ελληνικού και κινεζικού πολιτισμού, πριν το “The Landlord’s Game” δεν έχει εντοπιστεί παίγνιο συστηματοποιημένο κατά τέτοιο τρόπο.

Έπειτα, το 1928, ο σπουδαίος πανεπιστήμονας John von Neumann, εισάγει τη θεωρία – βόμβα στα θεμέλια του κόσμου όπως ήταν γνωστός έως τότε, υπό την ονομασία “Zero–Sum Games” (Μη-Συνεργατικά Παίγνια, Μηδενικού Αθροίσματος ή απόλυτης σύγκρουσης). Ο ίδιος θεωρούσε, ότι η σύγκρουση ήταν αυτή που τροφοδοτούσε οποιαδήποτε μορφή φυσικής και κοινωνικής αλληλεπίδρασης και έκανε τη γη να κινείται. Όμως ο άνθρωπος θεωρείται ον ορθολογικό (μη-παράλογο). Και εδώ προκύπτει το παράδοξο των ορθολογικών συγκρούσεων: πώς είναι δυνατόν οι λογικοί άνθρωποι να καταλήγουν σε πολέμους; Αν και ο κανόνας, ότι στη διαπραγμάτευση μεταξύ των δύο ο ένας πάντα θα κερδίζει και ο άλλος πάντα θα χάνει έχει καταρριφθεί δύο φορές από τότε (Nash, 1951, Παπακωνσταντινίδης, 1988), ωστόσο έμελλε να συστηματοποιήσει για πάντα τη συμπεριφορική διάσταση των μαθηματικών στη στρατηγική λήψη αποφάσεων δράσης και αντίδρασης.
Το 1951 ο “υπέροχος” μαθηματικός John Forbes Nash Jr. αμφισβήτησε το ως άνω θεώρημα με μετατροπή της σύγκρουσης σε διαπραγμάτευση, υπό την ονομασία “Win–Win Games”. Ο ίδιος απέδειξε, ότι μπορούν δύο (ή πεπερασμένοι) παίκτες να αποφύγουν τη σύγκρουση με το να διαπραγματευθούν και να κερδίσουν και οι δύο (Συνεργατικά Παίγνια, Μη-Μηδενικού Αθροίσματος) από το κλείσιμο μιας συμφωνίας (Ισορροπία Nash). Και εδώ όμως το πρόβλημα είναι το αν θέλουν να διαπραγματευθούν. Μπορεί να μη θέλουν, ο μύθος του εργαλειακού ορθολογισμού έχει επίσης καταρριφθεί• οι παίκτες γνωρίζουν το συμφέρον τους, αλλά είναι δυνατό να μην το επιδιώξουν, λόγω αδιαφορίας, ελλιπούς ενημέρωσης, εγωισμού, αφερεγγυότητας, κ.λπ.

Το 1988 ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας και εκ των σχεδιαστών του ευρωπαϊκού προγράμματος LEADER για την αγροτική ανάπτυξη Λεωνίδας Α. Παπακωνσταντινίδης μετατρέπει την προτίμηση/ψήφο/εκτίμηση σε διαπραγμάτευση και διατυπώνει το μοντέλο αποφυγής συγκρούσεων ή απόλυτης συνεργασίας “Win–Win–Win Papakonstantinidis Model”, θέτοντας το εξής ερώτημα που ανακινεί τα Οικονομικά: αν τελικά αποφασίσουν οι δύο παίκτες να διαπραγματευθούν και κερδίσουν από τη συμφωνία (win-win), τί γίνεται με το περιβάλλον εκτός του παιγνίου; Ωφελείται ή ζημιώνεται από τη διαδικασία; Έστω, ότι: οι Trump και Putin αποφασίζουν να συνεργαστούν και να διαμορφώσουν από κοινού την εμπορική πολιτική της παγκόσμιας αγοράς.

Τί συμβαίνει με τους υπόλοιπους 7 δις ανθρώπους, των οποίων οι ζωές είναι συνδεδεμένες με αυτή την πολιτική; Συμφωνούν ή διαφωνούν με αυτή την απόφαση; Οπότε, απαιτείται ένας τρίτος διαπραγματευτής στη διαδικασία (δηλαδή, να συμμετέχει το εξωτερικό περιβάλλον), που θα διασφαλίζει καθολική νίκη με διάχυση του οφέλους στην κοινωνία (εδώ οι πάσης φύσεως οργανωσιακές οντότητες με το ενιαίο σύστημα αξιών τους). Ο μέσος παράγοντας σαν σαφής τρίτος διαπραγματευτής παρεμβαίνει ως επιδιαιτητής, ηγέτης και κύριος (και ταυτόχρονα απλό μέλος) του παιγνίου, υπό την ονομασία “Overall Agent” (Papakonstantinidis, Barbarousi, 2018) και επιτυγχάνει τη λήψη απόφασης, που λειαίνει τις γωνίες της σύγκρουσης και κλειδώνει τη συμφωνία σε ένα μόνο σημείο μέγιστου οφέλους για όλες τις πλευρές την ίδια χρονική στιγμή. Σε αυτό το μοντέλο αποφυγής συγκρούσεων ή απόλυτης συνεργασίας (Papakonstantinidis, Barbarousi, 2018), θεωρούμε ότι αν ο τρίτος διαπραγματευτής δεν παρέμβει με τον τρισδιάστατο ρόλο του, δηλαδή όντας μόνο ισότιμος με τους άλλους δύο, τότε πρόκειται για έναν ακόμη παίκτη στην ισορροπία Nash. Άρα καμία συμβολή στο αναπτυξιακό πρόβλημα (ή πρόβλημα ανισότητας, δύο πόλων, δύο άκρων κ.λπ.). Επίσης, δεν μπορεί να είναι ούτε μόνο ισχυρότερος από τους άλλους δύο, γιατί τότε πρόκειται για το δικτάτορα του Arrow που εξουσιάζει πάντα τις άλλες δύο επιλογές. Οπότε θα πρέπει να αποδεχθούμε, ότι πράγματι δεν μπορούμε να επιλέξουμε δημοκρατικά, π.χ. για τον τρόπο επίτευξης της οικονομικής ανάπτυξης. Συνεπώς, ο τρίτος παίκτης είναι και ίσος και πρώτος μεταξύ ίσων στο παίγνιο.

Παρ’ όλα αυτά, ένα πράγμα έχουμε αποδεχθεί. Ότι δεν μπορούμε να αναγκάσουμε δύο παίκτες να διαπραγματευθούν. Μπορούμε όμως να τους παρακινήσουμε στη συνεργασία, χτυπώντας τον εγωισμό τους, επιδεικνύοντας τον ανάλογο βαθμό αδιαφορίας και στους δυο. Στρέφοντας το ενδιαφέρον μας σε μια τρίτη σαφή επιλογή, πολύ πριν αλληλο-συντριβούν, μοιραία θα ισορροπήσουν. Αυτό σημαίνει, ότι καμία πλευρά δεν έχει τη δύναμη ή το δικαίωμα να επιβάλλει την απόφασή της και δείχνει την πραγματική δύναμη της διαπραγμάτευσης…
______________________
Βιβλιογραφία
Amin, S., (1976), “Unequal Development: An Essay on the Social Formations of Peripheral Capitalism”, New York : Monthly Review Press
Arrow, K., (1951), “Social Choice and Individual Values”, New York : Wiley
Aumann, R., (1976), “Agreeing to Disagree”, The Annals of Statistics, Vol. 4, No. 6. pp. 1236 – 1239
Dodson, E., (2011), “How Henry George's Principles Were Corrupted Into the Game Called Monopoly”, The Henry George.org
Friedmann, J., Weaver, C., (1979), “Territory and function: the evolution of regional planning”, Berkeley : University of California Press
Harsanyi, J., (1967), “Games with incomplete information played by Bayesian players”, Management Science, Vol. 14, No 5, pp. 159 – 502
Nash, J., F., (1953), “The Bargain Problem”, Econometrica, Vol. 21, Is. 1, pp. 128 – 140
Nash, J., F., (1951), “Non-Cooperative Games”, Annals of Mathematics, Vol. 54, No. 2, pp. 286 – 295
Neumann, J., von, Morgenstern, O., (1947), “Games Theory and Economic Behavior”, Princeton : Princeton University Press
Papakonstantinidis, L., (2017), “The ‘Win-Win-Win Papakonstantinidis Model’: from Social Welfare’s Philosophy Towards a Rural Development Concept by Rural Tourism Approach: The WERT Case Study”, International Journal of Innovation and Economic Development, Vol. 3, Is. 5, pp. 7-25
Papakonstantinidis, L., Barbarousi, C., (2018), “A Social Welfare Economics Proposal through Bargaining Theory: a Win-Win-Win Papakonstantinidis Model approach inserting Overall Arbitrator Player to the Local Development Game”, International Journal of Innovation and Economic Development, Vol. 3, Is. 6, pp.50-56
Segelken, R., (2000), "Bumblebees Finally Cleared for Takeoff: Insect Flight Obeys Aerodynamic Rules”, Cornell University Chronicle
Sen, A., (1994), “The formulation of rational choice”, American Economic Review, Papers and Proceedings, pp. 385 – 390n
Varoufakis, V., (2008), “Game Theory: Can it unify the social sciences?”, Organization Studies, Vol. 29, pp. 1255 – 77  

Αναστάσιος Μπασαράς: Αφιέρωμα: Οι Πτέραρχοι Κέρτσοι. Οι δύο πρώτες γενιές της ΠΑ. Ο Ικαρος και ο Δαίδαλος.

on Monday, 20 August 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Ηταν τέσσερεις οι λόγοι που με έκαναν να επιμεληθώ το αφιέρωμα αυτό στους αεροπόρους Θωμά και Κωνσταντίνο Κερτσο: (1) αποτέλεσαν βάση στις δύο πρώτες γενιές της ΠΑ, (2) Ο Θωμάς Κέρτσος ήταν μέρος της πρώτης ηγεσίας της ΠΑ και άφησε ένα πλουσιότατο αεροπορικό αρχείο, (3) Ο Κωνσταντίνος Κέρτσος συνέχισε την παράδοση του πατέρα του και έζησε τα αεροπλάνα και την κηροζίνη τους όσο λίγοι, και (4) η μεγάλη εκτίμηση στην ιστορική αυτή αεροπορική οικογένεια, που τόσο άδοξα έκλεισε τον κύκλο της.

Το υλικό που χρησιμοποιώ εδώ, προέρχεται από το Facebook του Κώστα. και δεν έχει αλλοιωθεί το ύφος του. Ωστόσο, γνωρίζω πολύ καλά ότι είχε στα χέρια του το πλουσιότερο αεροπορικό αρχείο αποτελούμενο από χιλιάδε φωτογραφίες και ντοκουμέντα των πρώτων χρόνων της Αεροπορίας μας (1910-1940).

ΚΑΝΩ ΕΚΚΛΗΣΗ η Πολεμική Αεροπορία ή ο Σύνδεσμος Αποφοίτων Σχολής Ικάρων να διεκδικήσουν και να διασώσουν το αρχείο αυτό και να το κληροδοτήσουν στις επερχόμενες γενιές των αεροπόρων.

Η δομή του κειμένου συνίσταται από τρία μέρη: (1) Το Ιστορικό του πρώτου Κέρτσου, του Θωμά, (2) Ο Οδοιπορικός του δεύτερου Κέρτσου, του Κώστα και (3) Το μοιραίο Τέλος της ιστορικής Αεροπορικής Οικογένειας.


 

Το Ιστορικό του πρώτου Κέρτσου, του Θωμά

Ο Θωμάς Κέρτσος εγεννήθη στην Ανω Πορόια Σερρών στα 1890. Ο πατέρας του ήταν τσιφλικάς καπνέμπορος. Αποφοίτησε από τη ΣΣΕ, ως ανθυπολοχαγός και αποστρατεύθηκε ως αντιπτέραρχος (Ι) στη δεκαετία του 1930.

Η ιστορία μιας προσφυγιάς: Το κλασσικό Μακεδονικό σπίτι του παππού του Κώστα Κέρτσου στα Ανω Πορόια Σερρών, όπου η οικογένεια είχε τσιφλίκι με καπνά. Το χωριό απέχει 20 λεπτά από τα Ελληνο-βουλγαρικά σύνορα. Πίσω από το ιερό της εκκλησίας είναι θαμένος ο προπάππος που είχαν δολοφονήσει οι Κομιτατζήδες.

Το 1940, επέστρεψε, πάλι, στο χωριό η οικογένεια Κέρτσου (ο Κώστας 7 ετών) από την Θεσσαλονίκη, διότι βομβαρδιζότανε από τους Ιταλούς.

Τομεάρχης των οχυρών της ΓΡΑΜΜΗΣ ΜΕΤΑΞΑ ήταν ένας Συμμαθητής του Απχου εα, Θωμά Κέρτσου (πατέρας του Κώστα) -από την σχολή Ευελπίδων ο Συνχης Σιωνιδης με τον οποίο ο πατέρας έπινε τσίπουρο τα βράδια. Αρχές του Μαρτίου 1941 ο Σιωνίδης λέει στον πατέρα μου "Θωμά στα σύνορα φανήκανε ΓΕΡΜΑΝΟΙ μάζεψε την οικογένεια και φύγετε ".

Μας έβαλε σε ένα τραίνο τη μάνα μου, την αδελφή μου κι' εμένα για την Αθηνα.. Ο πατέρας έμεινε και έφυγε, όταν διαταχθηκε απο το Στρατό εκκένωση της περιοχής παίρνοντας την.....σημαία και μια παλιά εικόνα. Η οικοσκευή εστάλη με τραίνο στη Θεσσαλονίκη, όπου συμπτωματικά διασώθηκε από τον σταθμάρχη, ο οποίος βλέποντας το όνομα Κέρτσος την αποθήκευσε, διότι υπήρξε φαντάρος του πατέρα μου στην Μικρά ΑΣΙΑ. Ετσι τον Μάιο του 1941 γίναμε κάτοικοι του χωριού ΧΑΛΑΝΔΡΙ, του οποίου οι συμπαθέστατοι ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ κάτοικοι μας θεωρούσαν Βούλγαρους!!!

 

ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ 1942. ΧΑΛΑΝΔΡΙ:

Ένα αφιλόξενο ΑΡΒΑΝΙΤΟΧΩΡΙ (εμάς τους Βορειοελλαδίτες μας θεωρούσαν ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ!!!).

Η σκελετωμένη λόγω πείνας οικογένεια Κέρτσου. Πείνα μεν αλλά αξιοπρέεπεια!!!

Ο Πατέρας, η Μητέρα ,η Αδελφή,

η αφεντιά μου και

πίσω η...απαραίτητη υπηρέτρια (Η Μερωπη)

 

 

 

Το 1917, ο νεαρός απόφοιτος της Ευελπίδων Ανθυπολοχαγός Θωμάς Κέρτσος ( με....Μπέρτα!!!) την εποχή του εθνικού διχασμού, όταν ακολούθησε τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην Θεσσαλονίκη.

Στην φωτογραφία φαίνεται ο πατέρας μου σκαρφαλωμένος σε ένα BREGUET 14 ΣΤΟ Αεροδρόμιο ΠΡΟΥΣΑΣ.

 

 

 

 

 

 

ΑΝΑΜΝΗΣΤΙΚΗ ΦΩΤΟ 1930. Από αριστερά ο Αρχηγός Αεροπορίας Στρατού Συνχης (Σμήναρχος εν συνεχεία ) Θ. Κερτσος, ο Διοικητής ΣΧΟΛΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ Στρατού, ο νονός μου Συνχης (Σμχος εν συνεχεία) Γ. Ρέπας και ο επιτελάρχης του πατέρα μου Ασχος Γ. Θέμελης (Υφυπουργός Αμύνης το 1960 επί κυβερνήσεως Καραμανλή). Παρά το γεγονός ότι γνωριζόμασταν οικογενειακώς (η γυναίκα του η Τασία έπαιζε κουμ-καν με τη μάνα μου και αυτός ερχόταν συχνά σπίτι), δεν μου επέτρεψε να εκμεταλλευθώ τις σχέσεις μας και με ταλαιπώρησε νεαρό Υποσμηναγό Αρχιμηχανικό 1959-62 στην 360 ΕΜΑ (Τ33), ζώντας με την συνεχή αγωνία να μην μου σπάσουν κανένα αεροπλάνο οι 3ετείς Ικαροι!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Ελληνική Αεροπορία στην εκστρατεία της Μ. Ασίας συμμετείχε με 4 Μοίρες (531, 532, 533, 534 ) η αεροπορία Στρατού και 1 Μοίρα το Ναυτικό. Στην φωτογραφία βλέπουμε τον Διοικητή μιας Μοίρας μπροστά από ένα αεροσκάφος BREGUET 14 με τους χειριστές και τεχνικούς. Τα α/φη αυτά παραχωρήθηκαν από τους Γάλλους μετά τον 1ο ΠΠ. Προσέξτε στο άνω μέρος του κινητήρα το....ΦΟΥΓΑΡΟ. Είναι η "ΕΞΑΓΩΓΗ" του!!! 6ος από αριστερά φαίνεται ο Υπολοχαγός Αεροπόρος Θωμάς Κέρτσος. Υπάρχει το βιβλιάριο πτήσεων στο οποίο οι πολεμικές αποστολές είναι γραμμένες με κόκκινο μελάνι. Σύνολο ωρών 740!!! Ο πατέρας μου διηγείτο ότι στις πολεμικές αποστολές, ο 2ος χειριστής είχε ένα άδειο γκαζοτενεκέ με 4 μικρές βόμβες των 25 λιβρών . Τις έριχναν με το χέρι όπου βλέπανε συγκέντρωση Τούρκων. Η μεγάλη "ΠΛΑΚΑ" γινότανε από τον πανικό των Τούρκων, όταν πέταγαν τον άδειο τενεκέ. Ετρεχαν πανικόβλητοι από εδώ και εκεί βλέποντας τον τενεκέ να παρασύρεται από τον αέρα. Στην φωτογραφία ο πατέρας μπροστά από ένα ΜΟΡΑΝ 147 (στο κέντρο) περιστοιχισμένος από νεαρούς μαθητές Ανθυπολοχαγούς 

 

Χειριστές κι τεχνικοί της 3η Σμηναρχίας

Οι ιπτάμενοι έχουν Γαλάζια επιράματα στη στολή το δε ΣΟΛΟ είναι επίχρυσο (Γαλλικού τύπου)

στην δεξιά πλευρά της στολής των Τεχνικών ήταν καφέ επιράματα.

 

 

Αεροδρόμιο ΠΡΟΥΣΑΣ (1921). Αεροσκάφος BREGUET 14 επιστρέφοντας από αποστολή στην τελική. Υπόστεγο αερ/φων (λυωμένο) από καραβόπανο (σαν αντίσκηνο)

Αεροσκάφη Μοίρας της Αερ/ριας Στρατού παρκαρισμένα κάπου κοντά στον ΣΑΓΚΑΡΙΟ.

Οι απώλειες στη Μικρά Ασία ήταν 23 χειριστές.

Το 1929 ο Αντισυνταγματάρχης Θ. Κέρτσος μέσα σε ένα ΜΟΡΑΝ μαζί με ένα δημοσιογράφο (Δημόσιες σχέσεις). Ορθιος έξω από το α/φος ο υπασπιστής του Γ. Θέμελης (ο οποίος, το 1960, υπήρξε υφυπουργός Αμύνης στην κυβέρνηση Καραμανλή).

Στη φωτογραφία στη μέση

(με τη φόρμα) είναι ένας από τους πρωτοπόρους της αεροπορίας

ο στρατηγός Αδαμίδης ο οποίος πέταξε το γύρο της Μεσογείου με το Αεροσκάφος BREGUET -19 (το πρώτο με ξύλινη επικάλυψη). Δίπλα του ο Θ. Κέρτσος  αντισυνταγματάρχης.

 

 

       

Διαμάχη Στρατού και Ναυτικού!!! Με την δημιουργία της ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ, ως ανεξάρτητου κλάδου των ΕΔ με ενοποίηση των αεροποριών Στρατού και Ναυτικού. Καθιερωθηκε το χρώμα της νέας στολής (μπλε ΡΑΦ). Προέκυψε.....¨ΣΟΒΑΡΩΤΑΤΗ ¨¨ !!! διαφωνια για τα διακριτικα του βαθμου.

Ο μεν στρατός ήθελε στις επωμίδες, το Ναυτικο δε στα μανίκια !!!! Προς επιβεβαίωση των λεγόμενων μου βλέπουμε τον μακαρίτη πατέρα με την έα στολή Σμηνάρχου, η οποία στους ώμους έχει τα διακριτικά του... Συνταγματάρχου, στα δε μανικια του... Πλοιαρχου!!! Φαντασθείτε τί άλλες σοβαρότερες διαφωνίες υπήρξαν, κυρίως, ως προς την στελέχωση του νέου όπλου!!! Το θέμα αντιμετωπίστηκε προσωρινά με την ύπαρξη δύο Αρχηγών ενός του Στρατού και ενός του Ναυτικού υπο τον Υπουργό Αεροπορίας. Αυτά Τα Ωραία !!!

Στη δεύτερη φωτογραφία ο Θ. ΚΕΡΤΣΟΣ με θερινή στολή της Αεροπορίας ΣΤΡΑΤΟΥ (προ της δημιουργίας ανεξαρτήτου κλάδου). Χαρακτηριστικό, Το σόλο του ιπταμενου μεταλλικό (επιχρυσο) στη δεξιά πλευρά.

Ο Επισμηνίας Ιπτάμενος Σπύρος Δεπούντης ( τη δεκαετία του 30 η ΣΙ έβγαζε και Υπαξιωματικούς ) μπροστά από το α/φος του PZL υπ' αριθ' P24G κατά τον πόλεμο του 1940. Μέναμε στο Χαλάνδρι . Ο Δεπούντης ήταν αρραβωνιασμένος με την κόρη του φούρναρη ΣΑΚΑΛΗ. Θυμάμαι μια μέρα είδε τον πατέρα μου και του λέει Κε Πτέραρχε φεύγω για τη Μέση Ανατολή ( 1942). Οταν επέστρεψε Υποσμηναγός τράβαγε χαμηλές διελεύσεις με το SPITFIRE πάνω από το φούρνο του πεθερού του ο οποίος έβριζε. Υπηρέτησε ως Αντισμήναρχος στην 111ΠΜ Ο Κος Α/ΓΕΑ Δ. Αποστολακης, ίσως τον θυμαται. Ηταν "τρελός Αεροπόρος"

Φωτογραφία μπροστά από ένα εκπαιδευτικό α/φος Morane Saulnier. Οι αεροπόροι με τις νέες μπλε στολές της ενιαίας πια Αεροπορίας. από δεξιά ο Σμηναγός (Ι) Γαρούφαλης ο Σμηναγός (Ι) Παλαιοδημόπουλος στο μέσον ο Αντισμήναρχος (Ι) Θ. Κέρτσος ανάμεσα σε δυο άγνωστες κυρίες και στο άκρο αριστερά, ο Σμηναγός(Ι) Παπαθεοδώρου. Στα πηλίκια τους δεν υπάρχει στέμμα (δεν είχαν επαναφέρει τον Γεώργιο Β )    

  

ΟΙ ΑΕΡΟΠΟΡΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ- στην τοποθεσία στο αεροδρόμιο ΣΕΔΕΣ. Το ζεύγος ήταν ακόμη αρραβωνιασμένοι. Ο μέλλων σύζυγος θέλησε να πουλήσει ΦΙΓΟΥΡΑ στην αρραβωνιαστικιά και της πρότεινε να δει την Θεσσαλονίκη από ψηλά. Πέταξαν με ένα α/φος ΜΟΡΑΝ 137 αλλά η μάνα μου δεν είδε τίποτα έχοντας το κεφάλι μέσα από το φόβο της. Παρά ταύτα φορώντας τη φόρμα παρίστανε τον ΑΕΡΟΠΟΡΟ!!! Στην τελευταία φωτογραφία η αφεντιά μου το 1934.

Επειδή τα αεροπορικά ατυχήματα δεν ήταν συχνά όχι λόγω καλύτερης ασφάλειας πτησεων, αλλά λόγω περιορισμένης πτητικής δραστηριότητος οι κηδείες ηταν "μεγαλοπρεπείς". Εδώ βλέπουμε την κηδεία ενός αεροπόρου πάνω σε κυλίβαντα πυροβόλου να διασχίζει τους δρόμους της Θεσσαλονίκης.

Mε αφορμή την μεθαυριανή γιορτή της Αεροπορίας (2012), η ιστορία της εχει αρχίσει να γίνεται τόσο μακρυνή ώστε δικαιλογημένα ο σημερινός 25αρης χειριστής του ΖΕΥΣ F16 – που αναφώνησε ‘Ελληνες το κεφάλι ψηλά’ - να μην γνωρίζει πετώντας πάνω από την σημερινή μεγαλούπολη της Θεσσαλονίκης ότι την 25η Μαρτίου 1929 πετούσε σχηματισμός αεροσκαφών POTEZ-25 (με αρχηγό σχηματισμού τον πατέρα μου τον Θωμά Κέρτσο) πάνω από την επαρχιακή !!! πόλη της Θεσσαλονίκης.

Χειριστές της 80ης Μοίρας ΧΑΡΙΚΑΙΗΝ της ΡΑΦ ξαπλωμένοι μπροστά από ένα Α/ΦΟΣ στο Αεροδρόμιο ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ. Γερμανική εισβολή Απρίλιος 1941. Οι πρώτοι χειριστές που διέφυγαν από την Ελλάδα στην Παλαιστίνη. Το 1942 συγκρότησαν την πρώτη Ελληνική Μοίρα (335) με α/φη HURRICAIN.

Χειριστές της 335 Μοίρας SPITFIRE το 1942 στην Αίγυπτο.

Φωτογραφία από Μέση Ανατολή ( ΣΙΝΤΙ ΜΠΑΡΑΝΙ ). Τρεις χειριστές της 336 Μοίρας Διώξεως μπροστά από Α/ΦΟΣ ΧΑΡΙΚΕΗΝ. Από αριστερά ο Επισμηναγός Β. Βουτσάς, ο Αντισμήναρχος Σ. Ξύδης και ο Επισμηναγός Α. Φραγκιάς

Ο Πρωθυπουργός Γεωργιος ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ επιθεωρεί τις Ελληνικές Μοίρες αερ/φών στο ΧΑΣΑΝΙ ( ΕΛΛΗΝΙΚΟ). Στο άκρο δεξιά της φωτογραφίας διακρίνεται ο σμηναγός, τότε, Ηλίας Καρταλαμάκης !!!

 

Κλιμάκιο από χειριστές και μηχανικούς μπροστά σ' ένα Spitfire της 335 Μοίρας στο α/δ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ το 1948. ΛΑΡΙΣΑ Πληρώματα της 336 Μοίρας μπροστά από ένα HELLDIVER στις επιχειρήσεις του 1949.

ΚΕΔΑ (Πρώην ΘΑΑ), έτος 1951!! ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ: Μερικά μεταλλικά ΤΟΛ που είχε εγκαταλείψει η Γερμανική Αεροπορία και μεγάλες στρατιωτικές σκηνές για τους "ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΕΣ". ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ -Ένα μικρο ξύλινο ταβερνάκι (κουτούκι) με κάτι άθλιες καρέκλες που σερβίριζε χωριάτικη αυγά μάτια και καμιά μπριζόλα....Στη φωτο όρθιοι είναι στο μέσον ο Αντιπτέραρχος(Ι) ε.α Θ. Κέρτσος αριστερά ο Σμχος (Ι) εα Δ. Σακελλαριδης , δεξιά ο Σμχος (ΤΕΧ) εα Η. Ηλιόπουλος. Καθιστοί τα ...γυναικόπαιδα. Η αφεντιά μου τέρμα δεξιά (με μαύρο γυαλί).

 

Ο Οδοιπορικός του 2ου Κέρτσου, του Κωνσταντίνου

Ο Υποπτέραρχος εα Κωνσταντίνος Κέρτσος, γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1933. Εισήλθε στη ΣΜΑ, 4η Σερά ΣΜΑ/26η Ικάρων το 1952 και ονομάσθηκε Ανθσγος το 1955. Αποστρατεύθηκε ως Υπχος το 1982.

Κατά τη σταδιοδρομία του υπηρέτησε ευδοκίμως σε διάφορες μονάδες σε θέσεις αντίστοιχες του βαθμού και της ειδικόοτητας του.

Συγκεκριμενα στις 112 ΠΜ - 114 ΠΜ -115 ΠΜ -116 ΠΜ -129 ΠΥ - 121 ΠΕΕ -127 ΣΑΒ - 202 ΚΕΑ – Σχολή Αεροπορίας - ΜΓΕΑ

Επίσης, σε επιτελικές θέσεις στο ΑΤΑ - 30ΔΑΥ και ΓΕΑ, ως Δντής Γ1 και Δντής Γ’ Κλάδου.

Του έχουν απονεμηθεί όλα τα παράσημα και μετάλλια τα αντίστοιχα του βαθμού του.

   

‘ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΩΗΝ ΣΥΝΕΔΕΛΦΟΥΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ’: Αισίως έφτασα τα 84 χρόνια χωρίς επί του παρόντος πρόβλημα υγείας. Αναπολώντας θυμήθηκα ότι ήμουν αβάπτιστος!!! μέχρι 7 χρόνων. Η αιτία περίμενα τον νονό μου Πτέραρχο Γεώργιο Ρέπα (1η Φωτο), ο οποίος ήταν αυτοεξόριστος στο ΠΑΡΙΣΙ επειδή ίχε τιμωρηθεί για αεροπορική παράβαση

Η 1η σειρά ΣΜΑ εισήλθε στην ΣΙ (μαζί με την 24η Ιπταμένων).

Μεταπολεμικα το ΓΕΑ θεώρησε σκόπιμο την δημιουργία κλάδου Ανωέρου Τεχνικού Προσωπικού.

Ετσι το 1949 συγκροτηθηκε η πρώτη σειρά του τμήματος Μηχανικων της Σχολής Αεροπορίας. οι δόκιμοι φαίνονται στη φωτογραφία.

 

    

Μια παρέα από Ικάρους Μηχανικούς (26η Ικάρων και 4η ΣΜΑ ) το 1953 (δευτεροετείς) μπροστά από το κτήριο της Σχολής, το οποίο άντεξε στους βομβαρδισμούς του ΒΠΠ και γκρεμίστηκε στους σεισμούς του 1999. Κρίμα γιατι αποτελούσε ιστορικό μνημείο.

28η Οκτωβρίου 1954. Παρέλαση Σχολής Ικάρων. Επικεφαλής ο Ανθγός, τότε, Π. Θωμόπουλος. Ο Δόκιμος Μηχανικός 3ης, Κέρτσος, 2ος στη 2η σειρά από δεξιά. Απ' αυτό το άγημα θα προκύψουν ένας Α/ΓΕΑ (Ικαρος 1ης Δ. Αποστολάκης ) και ένας ΑΤΑ (Ικαρος 3ης Ι. Χατζήρης), καθώς και ένας Υπαρχηγός ΓΕΑ (Ανθγος Π. Θωμόπουλος )

 

Η 'ΕΠΙΔΟΣΗ" του δανεικού ξίφους κατά τη ορκομωσία ενώπιον του ΥΕΘΑ.

Το ξίφος επιστρεφόταν λόγω έλλειψης ξιφών για να "επιδοθεί" στην επόμενη σειρά ανθυποσμηναγών, δύσκολα χρόνια.

Τελικά το πραγματικό ξίφος (όχι δανεικό) μου απονεμήθηκε σε "τελετή" στην ....Ενωση Αποστράτων το 2009 ‘για να τοποθετηθεί στο φέρετρό μου’ !!!!

 

 

Το 1958 η Αεροπορία με έστειλε στο Βέλγιο για μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών (Τμήμα Πειραματικής Αεροδυναμικής ). Στην 1η φωτογραφία παραλαμβάνω το μεταπτυχιακό μου Msc.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ:

Ετος 1964 το πρώτο αεροσκάφος F 104G (που ξεφορτώθηκε από το παροπλισμένο Αμερικανικό αεροπλανοφόρο στον όρμο Φαλήρου) ρυμουλκείται στη λεωφόρο Ποσειδώνος συνοδεία αστυνομικών προς το παράρτημα 202 ΚΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ.

Εκεί θα γίνει επιθεώρηση παραλαβής από τεχνικούς της 114ΠΜ και επιθεωρητές του ΚΕΑ και θα πετάξει στην ΤΑΝΑΓΡΑ . Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ: "ΠΟΥ ΤΑ ΞΕΡΕΙΣ. ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΡΕ ΚΕΡΤΣΟ?΄΄. Απάντηση "ημουν τυχερός διοτι ημουν ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΕΩΣ ΣΤΟ 202 ΚΕΑ' εκείνη την εποχή. Τον επόμενο χρονο (1965) τοποθετηθηκα στα F104G στην ΤΑΝΑΓΡΑ και μετα στον ΑΡΑΞΟ.

 

 

1976 ΓΙΟΡΤΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ

115 ΠΜ.

Η αφεντιά μου περιστοιχισμένος από συναδέλφους χειριστές και τεχνικούς των Α7Η

 

 

 

 

115 ΠΜ (1977).

Δεξιά ο Διοικητής της μονάδος Σχος Π.Παπαδακης (συμμαθητής), στο μέσον η αφεντιά μου (ΣΣΕΦ) και αριστερά ο Ασχος  (εν συνεχεία Α/ΓΕΑ) Α. Σταθιάς Διοικητής της 347Μ (Α7Η)

 

 

 

 

Στιγμιότυπο από κάποια δεξίωση στη ΔΑΥ.

Από αριστερά οι Σμήναρχοι Μ. Ανδρικοπουλος, Κ. Καράμπελας

Ο Διοικητής ΔΑΥ Υποπτέραρχος Π. Θωμόπουλος και η αφεντιά μου. Προσέξτε το "σοβαρό' ύφος των παρισταμένων και το δικό μου χαζοχαρούμενο γέλιο.

 

 

 

 

1980 ΓΕΑ, Αρχηγός Δ. Παπαγεωργίου, Σχος Ν. Στάπας μετέπειτα αρχηγός ΓΕΑ, η αφεντιά μου κλπ Δεξιά αποστρατεία μου ως κλαδάρχη Γ’ κλάδου ΓΕΑ.

 

Το μοιραίο Τέλος της ιστορικής Αεροπορικής Οικογένειας

Στο βίντεο που δίνεται στο σύνδεσμο: https://www.facebook.com/100012177372144/videos/247222819026962/?t=63

Φαίνεται ο ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ της ΠΑ 1950-1980. Στο φιλμάκι ο εκφωνητής της ΕΡΤ, με στομφώδες ύφος και άπταιστη καθαρεύουσα περιγράφει τις διάφορες φάσεις εκσυγχρονισμού της ΠΑ από το 1950 εως το 1980. Ο Κωνσταντίνος Κέρτσος συμμετείχε σε όλες αυτές τις φάσεις.

Τα 'ΥΠΟΛΕΙΜΜΑΤΑ " της 4ης ΣΜΑ, όπως γράφει ο Κέρτσος’. Από αριστερά η αφεντιά μου, Θ. Νιφάκος, Δ. Αχτίδας , Θ. Τζακος. Δημήτρης Αποστολάκης, αρχηγός ΓΕΑ: Είναι 4 πρόσωπα, τα οποία ευχόμουν να βρεθούν στο διάβα μου όταν έτρεχα μέσα στη Σχολή. Ενώ κάποια άλλα.....

Θύμα της βιβλικής καταστροφήςτης πυρκαγιάς, της 23ης Ιουλίου 2018, στο Ν. Βουτζά και Μάτι ήταν και ο σεβαστός και αξιαγάπητός μας πτέραρχος Κώστας Κέρτσος. Αποδήμησε στο 251 ΓΝΑ στις 9 Αυγούστου 2018.

Σε μια σεμνή και ταπεινή ακολουθία, αντιπροσώπευσα (Αναστάσιος Μπασαράς) τον Σύνδεσμο των Αποφοίτων της Σχολής Ικάρων και τον νεκρολόγησα, όπως φαίνεται παρακάτω. Ηταν εκεί οι τέως αρχηγοί ΓΕΑ: Δ. Αποστολάκης, Γ. Αυλωνίτης, Οι τέως Διοικητές ΑΤΑ, ΔΑΥ και Κλαδάρχες Γ του ΓΕΑ: Κ. Χίου, Γ. Σκαρλάτος, Α. Παμπούκης, Δ. Κατελούζος, Οι συμμαθητές του Ιπτάμενοι και Μηχανικοί, και πλήθος από νεώτερους και πρεσβύτερους συναδέλφους, συγγενείς και φίλους. Αίσθηση προκάλεσε η απουσία εκπροσώπου της ΠΑ σε μια ιστορική Αεροπορική Οικογένεια.

Requiem to General (HAF) Konstantinos KERTSOS

Σεβαστέ Πτέραρχε Κώστα Κέρτσο,

Με ανείπωτη ωδίνη σε αποχαιρετούμε:

Θύμα της μεγαλύτερης και πιο κακοδιαχειρίσιμης πυρκαγιάς του αιώνα στην πατρίδα μας.

Γέννημα, θρέμμα και καμάρι της Πολεμικής Αεροπορίας, κρατώντας την από τα γεννοφάσκια σου, όταν ο πατέρας σου, πτέραρχος, στην ηγεσία της ΠΑ στον μεσοπόλεμο και η μάνα σου πετούσαν με αεροσκάφη της ΠΑ στα 1930.

Αρχιμηχανικός όλης της ΠΑ στις αρχές του 1980. Είχες συνηθίσει τόσο την κηροζίνη των αεροσκαφών και ιδιαίτερα των F104. Αγαπητός σε όλους τους αεροπόρους, ανεξάρτητα ειδικότητας, και ιδιαίτερα στους μάχιμους γιατί για περισσότερα από 25 χρόνια ήσουν πάντα στο αεροπορικό τρίγωνο (Αεροπλάνο, Πιλότος, Μηχανικός). Μεγάλος δάσκαλος για μας τους νεώτερους μηχανικούς.

Έζησες και πρόσφερες τα μάλα στην υποστήριξη και εκσυγχρονισμό αεροσκαφών από τα F84, F86, T33, F104, Mirage, μέχρι τα A7.

Χάσαμε έναν ανεκτίμητο συνάδελφο που λάμπρυνε με την παρουσία Του την οικογένεια Της Αεροπορίας μας. Ένας ευγενής ευπατρίδης, ένας γνήσιος αριστοκράτης, ένας ωραίος αεροπόρος, ένας άξιος επιστήμονας και πάνω απ' όλα ένας πραγματικός GENTLEMAN!!!! λένε καταξιωμένοι συνάδελφοι για την προσωπικότητά σου και απόλυτα συμμερίζομαι τους χαρακτηρισμούς των.

Ο Κώστας ο Κέρτσος, ο Πτέραρχος, θα μας λείψει!!!

Καλή Υποστήριξη της Αέναης Πτήσης όλων των Αγαπημένων μας στην Αιωνιότητα, Αρχιμηχανικέ της ΣΜΑ!!!

Αναστάσιος Μπασαράς

 

Περισσότεροι από 1000 φίλοι εξέφρασαν τα αισθήματα τους, πάνω από 200 έγραψαν δυό κουβέντες, πάνω από 50 κοινοποίησαν την ανάρτηση στο ΦΒ. ΤΟ ΑΞΙΖΕ.

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ

Σταχυολογώ:

Kostas Theodorakopoulos Αξέχαστε φίλε Κώστα Κερτσο, είχα ανησυχήσει από το πρώτο βράδυ, καθώς το τηλέφωνό σου δεν απαντούσε και έγραψα κάτι εδώ. Μετά σου έγραψα στον και προσωπικό σου λογαριασμό να μας πεις ότι είσαι καλά και απλώς τα τηλέφωνα και το Ίντερνετ δεν λειτουργούν. Ελπίζω να το έλαβες εκεί ψηλά και να μου έστειλες το δικό σου χαμόγελο. Πες χαιρετίσματα και στην γυναίκα σου την Ελένη που πολύ με αγαπούσε. Πάντα μου μίλαγες για τη δουλειά μας στην 115 ΠΜ. Θα σε θυμόμαστε όλοι μας πάντα. Καλό Παράδεισο!

Yiorgos Scarlatos. Με αφορμή την ανησυχία του Κώστα και μετά από άκαρπες προσπάθειες να επικοινωνήσω μαζί του την Τρίτη, 24.7. είχα στείλει στις 12.34 το εξής μήνυμα "Κώστα εύχομαι να είσαι καλά. Σε σκέπτομαι και αγωνιώ!" Δυστυχώς όμως ουδέποτε πήρα απάντηση και ήρθες εσύ σήμερα Τάσο με τη μεστή σου ανάρτηση και τον εύστοχο αποχαιρετισμό να επιβεβαιώσεις τις ανησυχίες μας.. Χάσαμε έναν ανεκτίμητο συνάδελφο που λάμπρυνε με την παρουσία Του την οικογένεια Της Αεροπορίας μας. Ένας ευγενής ευπατρίδης,ένας γνήσιος αριστοκράτης,ένας ωραίος αεροπόρος, ένας αφοσιωμένος σύζυγος, ένας άξιος επιστήμονας και πάνω απ' όλα ένας πραγματικός GENTLEMAN!!!! Ο Κώστας ο Κέρτσος, ο Πτέραρχος, θα μας λείψει!!! Καλό Του κατευόδιο και θερμά συλλυπητήρια στους οικείους Του.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ Ήταν αξιόλογος Αξιωματικός και εξαίρετος άνθρωπος. Ήταν από τους λίγους που λάμπρυναν με την παρουσία τους την Π.Α. αλλά και στην αποστρατεία. Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του. Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του. Καλό κατευόδιο στο τελευταίο χωρίς γυρισμό ταξίδι του.

Panagiotis Xypolias Απίστευτο.Χάθηκε άδοξα ένας δικός μας άνθρωπος,μια ευγενική φυσιογνωμία που το τελευταίο καιρό μας συντρόφευε με τις αναμνήσεις του.Κρίμα!!!

Theo Tsiakos Ευχαριστούμε θερμά για τα πολύ καλά σας λόγια για το θείο μας Κώστα Κερτσο ! Η σύζυγος μου Rea Johanna Nicolopoulos-Tsiakos κι εγώ τον εκτιμούμε πολύ

Maria Kindi Η διακριτική,ευγενική και αριστοκρατική παρουσία σου λείπει από την γειτονιά μας. Γίναμε πιο φτωχοί!!!

Jeremy Chourdakis Απαράδεκτη η απουσία εκπροσώπου της ΠΑ, όπως απαράδεκτη ήταν και η απουσία εκπροσώπων της πολιτείας στην εξόδιο ακολουθία του ιστορικού αεροπόρου Ηλία Καρταλαμάκη.

Dimitri Katelouzos Αιωνία του η μνήμη! Τρανταχτή η απουσία της επίσημης Αεροπορίας. Σε βάζει σε σκέψεις: δεν είχαμε ποτέ παραδόσεις ή τις χάσαμε σε καιρούς χαλεπούς; δεν αισθάνεται κανείς την ανάγκη να τιμήσει κάποιον που έβαλε ένα λιθάρι για να μπει η Αεροπορία στον 21ο αιώνα; φτάσαμε πιά στο σημείο να αδιαφορούμε για οτιδήποτε δεν μας αγγίζει άμεσα; αγαπάει κανείς την Αεροπορία, ή όλοι την βλέπουν πιά σαν πάρεργο, σαν μια βιοποριστική λύση, σαν μια προσωρινή στάση;ρεπε ένα τόσο επώδυνο και τραγικό κύκνειο άσμα... Φανταστείτε την αγωνία που βίωσε... Καλή ανάπαυση να έχει στα Ηλύσια Πεδία!! Ο βίος του βραχύς, η τέχνη του μακρά...

Panagiotis Grammenos Δεν τον έχω γνωρίσει προσωπικά. Κρίνοντας όμως από τα σχόλια αγαπητών συναδέλφων, είμαι βέβαιος ότι επρόκειτο για έναν καθ' όλα εξαίρετο και μοναδικό συνάδελφο και επιστήμονα που πέρασε από την μεγάλη οικογένεια της Π.Α. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκέπασε, και ας του δώσει ο Θεός τη θέση που του αξίζει, ανάμεσα στις επουράνιες δυνάμεις των Σεραφείμ και των Χερουβείμ!... Οσο για σένα Τάσο τι να πω!.. Η ανθρωπιά σου είναι απαράμιλλη. Να είσαι πάντα καλά!! Anastasios Basaras Παναγιώτη μου, σε ευχαριστώ. Ο Κέρτσος ειναι αυτό που λένε αυθεντικό, γνήσιο, αεροπορικό. Εμείς είμαστε ''βλαχάκια' (με την καλή έννοια) της Αεροπορίας μας. Ο πατέρας του ήταν Σμήναρχος Ιπτάμενος το 1932 και πτέραρχος αργότερα. Η μάνα του αρχόντισσα, πανέμορφη πετούσε δεύτερη θέση στο αεροπλάνο της εποχής του 1932. Η ΠΑ γιόρταζε τα πρώτα της γενέθλια. Κατάγονταν από τα Πορόια Σερρών. Είχε γκουβερνάντα στα χρόνια του 30. Εχει ένα φοβερό αεροπορικό αρχείο του 20 και 30 και θα είναι πολύ κρίμα για την ΠΑ να χαθεί. Ηταν ένας αριστοκράτης ταπεινός και αγνός! Και απορώ αν η ΠΑ δεν τιμά τις γεννήτορες οικογένειες της τι να πω..

 

CSIS-ANDREW PHILIP HUNTER: U.S. Arms Transfer Policy: Shaping the Way Ahead August 8, 2018

on Monday, 13 August 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

BRUEGEL, By Andrei Marcu and Georg Zachmann: Europe needs a fresh approach to climate strategy

on Monday, 13 August 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

The EU needs a new approach to long-term climate strategy to ensure that EU climate policy is brought in line with the goals of Paris and takes into account recent technological and political changes. Climate policy can only succeed if it does not come out of a bureaucratic ‘black box’, but is part of an inclusive process involving a wide range of stakeholders.

By: and Date: June 20, 2018 Topic: Energy & Climate This opinion piece was also published in Energy Post

In Europe the debate about a new strategy to tackle climate change is beginning. The current EU climate strategy – the 2050 Low-Carbon Roadmap of 2011 – needs to be replaced. Its level of ambition (-80% by 2050) is not any more in line with the goals of the Paris Agreement, which calls for net-zero emissions by the middle of the century.

What is more, the economic, political and technological environments have changed markedly since 2011. Emission levels today are lower than expected in 2011. The failure of centralised energy and climate policy-making from Brussels has led to the emergence of a new governance framework – the Energy Union – that acknowledges the key role of member states. And while some low-carbon technologies such as batteries and solar panels have massively exceeded expectations of seven years ago, the contribution of other technologies such as carbon capture and storage (CCS) currently appear to be insufficient to the long-term goal of decarbonisation.

We believe that a sequence of climate strategies, addressing different EU needs and obligations, should be developed, and build on one another

The EU also has a formal obligation to deliver strategies for the international climate process of the UNFCCC (Paris Agreement), as well as its own internal Energy Union governance process. For these reasons the European Council of March 2018 invited “the Commission to present by the first quarter of 2019 a proposal for a Strategy for long-term EU greenhouse gas emissions reduction in accordance with the Paris Agreement, taking into account the national plans”.

Framing matters

That raises the question of what the process should be to develop this new long-term climate strategy, and what it will look like. The design of the strategy and the framing of the questions will significantly predetermine its outcomes.

Take for example the way in which emission reduction targets are defined: (1) If they are defined as an emission level to be targeted in a specific year, then an optimal strategy could be emitting large quantities of greenhouse gases until the 2040s and then switch to CCS around 2050. (2) If they are defined as a reduction target in the form of a year when net-zero emissions have to be reached, an optimal strategy could be to avoid any premature investments. (3) If the target is set as a carbon budget, i.e. a maximum cumulative amount of emissions allowed to be emitted, early action on “low-hanging fruits” such as an early coal phase-out could be optimal. Decisions need to take into account such consequences and need to be taken, if possible in cooperation with various stakeholders.

Investors might adopt a wait-and-see approach, instead of massively investing into new low-carbon alternatives, as they know that individual policies can be quickly reversed

In our new report – Developing the EU long-term climate strategy – we identify 34 choices that need to be made, for which we come up with different options. The picture becomes even more complex as many of the choices are interlinked. For instance, choosing a very long-time horizon (e.g. 2100) for the strategy might not be compatible with a quantitative modelling of the technoeconomic system.

To complicate matters further, different audiences and political processes require different, but inherently consistent, strategic guidance. Thus, the EU must: (1) develop guidance on EU climate policy and related EU member state policy; (2) deliver a strategy to the UNFCCC; (3) ensure coherence with the proposed Governance of the Energy Union regulation; (4) guide industry investment decisions; and (5) provide a vehicle for engaging EU citizens and stakeholders in decisions.

A single document meeting all these requirements will become convoluted, unfocused, and politically more difficult to approve. Therefore, we believe that a sequence of climate strategies, addressing different EU needs and obligations, should be developed, and build on one another.

Three documents

For these reasons we propose that the European Commission should publish three distinct climate strategy documents. The three documents would target political processes with different timelines and different levels of analysis and stakeholder involvement. Publishing these documents in a meaningful sequence could ensure that each plays its role in the political process.

Compared to this momentous challenge the discretionary powers of European Commission are very limited

The starting point could be a relatively short document laying out a broad approach on how to decarbonise Europe in this century and thereby provide general guidance (Vision 2100 in the Figure below).

This would be followed by a comprehensive update of the 2050 Roadmap providing the analytical basis for the EU’s climate policies (Roadmap 2.0) and the EU’s submission to the UNFCCC (UNFCCC submission). As the UNFCCC submission is time-critical, that document might need to be concluded before the release of the Roadmap 2.0.

Figure 2. Potential sequencing of climate strategy documents

Figure 2: Potential sequencing of climate strategy documents

 

Wide-ranging implications

But that still does not answer the question what should be taken into account in the climate strategy and how it should be put together.

Deep decarbonisation in line with the Paris Agreement will have wide-ranging implications for the EU. By about the middle of the century, no member state will be able to use coal, oil and gas to warm houses, propel cars and generate electricity, unless this is compensated by negative emissions. Important industrial sectors will have to find ways to reduce greenhouse gas emissions that are now intimately linked to the production process.

The agricultural sector, which has largely been neglected so far, will have to play a much more prominent role in decarbonisation. And we will have to discuss how “negative emission technologies”, which are now mostly theoretical solutions, could look in reality.

Compared to this momentous challenge the discretionary powers of European Commission are very limited and the Brussels institutional setting is not geared towards unilateral top-down policy moves. As for example our experience with car emission standards or energy taxation has shown, it is unlikely that European legislation would be issued that would oblige all stakeholders to adopt the necessary changes to their economic model.

The wide-ranging nature of the decarbonisation exercise calls for a policy mix that does not confine itself to a narrow set of environmental policies

And even if such policies could be adopted, investors might adopt a wait-and-see approach, instead of massively investing into new low-carbon alternatives, as they know that individual policies can be quickly reversed if there is a temporary lack of political support.

A climate strategy is an important tool to overcome this coordination problem. It needs to define a target, show that it is feasible to get there and outline in broad terms what action is expected from each stakeholder.

But more importantly the process of developing the new climate strategy can generate the necessary broad discussion on the nature of the upcoming challenges, and how to address the inevitable trade-offs. Such a discussion is necessary to generate the long-term buy-in from stakeholders and give proper legitimacy to the climate polices which would ensure meeting the ambitious goals of the Paris Agreement. This implies that a new EU climate strategy should not be developed in a bureaucratic “black box”, but in the form of a transparent and inclusive process.

The wide-ranging nature of the decarbonisation exercise calls for a policy mix that does not confine itself to a narrow set of environmental policies but involves, among other things, trade, fiscal, macro-economic and innovation policies as well as regulatory tools in various sectors. Hence, the development of a new climate strategy should stimulate a fresh debate on how to strengthen Europe’s competitive advantage.

Editor’s note

Andrei Marcu is a Senior Fellow at the International Centre for Trade and Sustainable Development (ICTSD) in Geneva and the Director of the European Roundtable on Climate Change and Sustainable Transition (ERCST).

Georg Zachmann (@GeorgZachmann) is a Senior Fellow at the Brussels-based think tank Bruegel.

Their report – Developing the EU long-term climate strategy – appeared in April 2018.


Republishing and referencing 

Bruegel considers itself a public good and takes no institutional standpoint.  

Angie Hobbs*, University of Sheffield (Επιμέλεια Γεωργία-Χριστίνα Τσαούση Αναλύτρια ΚΕΔΙΣΑ, ΕΛΙΣΜΕ): How teaching philosophy could help combat extremism  

on Saturday, 11 August 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Young people today are constantly at risk of indoctrination – whether deliberate or inadvertent. This can be by advertisers, politicians, religious extremists or the media – and can make it hard for young people to get a handle on the world around them.

But in this age of contradictory images and constant messages, I believe the teaching of philosophy can help young people think for themselves, challenge misinformation and resist attempts to indoctrinate them. This concept was touched upon by the British Council in its 2015 working paper which concluded:


Young people need to be taught how to think to immunise their minds against ideologies that seek to teach them what to think.

The Department for Education’s own research in 2010 also suggested a link between philosophy for children and protection against indoctrination.

This is beacuse the teaching and study of philosophy can work towards these goals in an inclusive way. Whereas the government’s Prevent programme – which aims to stop young people turning to extremism – has been criticised by some for being divisive and “leading to a breakdown of trust in schools and colleges”.

Misinformation

The questioning and good reasoning fostered by philosophy are not just defences against specific attempts at indoctrination.

Indeed, in a world where the deliberate spreading of misinformation is commonplace, and the phrases “post-truth” and “alternative facts” appear with disturbing frequency, it is vital that schools do all they can to help young people analyse and reflect on what they hear. This should be done with clarity and precision, encouraging young people to make decisions based on rigorous arguments and examined evidence.

Philosophy can give young people the skills and confidence, not only to question and challenge purported facts but also to see through the current attempts in some quarters to discredit the very notions of fact, truth and expertise.

Analysing philosophical theories of what constitutes “reality” may also help young people to better understand the nature of virtual reality – making them better prepared to negotiate social media.

There is also the fact that freedom of expression and open debate are essential components of liberal democracy. And informed and well-reasoned free speech and debate among the current and future electorate is likely to improve the health of a democracy. It is also likely to improve the quality of service provided by a democracy’s politicians and public administrators.

Good philosophical practice also encourages listening skills. And it allows us to understand the points of view of people whose backgrounds and values may be very different from our own. Ultimately, philosophy can help to foster empathy.

A flourishing life

Philosophy, with it’s rich history of arguments and ideas allows young people to reflect on what constitutes a flourishing life – for both individuals and communities. A life in which potential is realised in a way that benefits all. The techniques of reasoning that philosophy offers can help students to work out what needs to be done and to make ideas into reality.

The enjoyable and stimulating study and practice of philosophy can in itself be an important component of a flourishing life. The years we spend in school are not just a preparation for adulthood – crucial though that is. These years can and should also be fulfilling in themselves and philosophy can play an important role here.

The current state of the world is undeniably complex and turbulent. And philosophy can give young people sustaining goals to hang on to in these uncertain times. It can also help to provide them with the mental agility and clarity of thinking such times require. The call for more philosophy in our education system – including the introduction of a GCSE – is one that we would be very wise to heed.

*  Author   Professor of the Public Understanding of Philosophy, University of Sheffield

Disclosure statement

Angela Hobbs is a Patron of the Philosophy in Education Project (PEP), and an Honorary Patron of the Philosophy Foundation. On Thursday 16th March she is speaking at the Philosophy in Education Conference at Cranleigh School. The conference aims to act as a catalyst to promote philosophical enquiry in the classroom in a number of ways, both examined and unexamined. It acknowledges that there are already excellent initiatives in this regard, Cranleigh Thinking being one of them (and the Philosophy Foundation and SAPERE amongst others), but believes that there is both room and urgent need for considerable further development. In particular, those in PEP are calling for the introduction of a GCSE in Philosophy.

 

Δημήτρης Στεργίου: Όταν η Πεντέλη δεν το βάζει κάτω

on Thursday, 02 August 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Έχουμε συνηθίσει να τον βλέπουμε στην πρώτη γραμμή κάθε φορά που ένα πύρινο μέτωπο κατατρώει λίγο ακόμα από το πράσινο που έχει μείνει στην Πεντέλη – είτε σκαρφαλωμένο σε κάποιο όχημα πυρόσβεσης, είτε στο συντονιστικό κέντρο να δίνει οδηγίες, είτε μπροστά στις κάμερες να ενημερώνει για την κατάσταση. Ο Δημήτρης Στεργίου είναι ο δήμαρχος που έχει ταυτιστεί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο άρχοντα της τοπικής αυτοδιοίκησης με την πολιτική προστασία, την πυροπροστασία και την πυρασφάλεια σε έναν από τους λίγους εναπομείναντες «πνεύμονες» της Αττικής.

Γνωρίζει πολύ καλά το «βουνό» και έχει δεσμευτεί να συνεχίσει να προσπαθεί, όχι μόνο για να σωθεί από τις φλόγες, αλλά και για να ξαναπρασινίσει. Εβδομήντα μέτρα από το σπίτι του, στο Νταού Πεντέλης, ξεκίνησε η φωτιά που έφτασε να κάνει στάχτη την Ανατολική Αττική και να στερήσει τη ζωή από δεκάδες ανθρώπους πριν από λίγες ημέρες. «Η φωτιά εξελίχθηκε αστραπιαία», μου λέει. «Πρώτη φορά εγώ, με τόση εμπειρία, βλέπω φωτιά να εξαπλώνεται τόσο αστραπιαία». Ήταν εκεί όταν, λόγω και των ισχυρών ανέμων, οι φλόγες «έφυγαν» με κατεύθυνση προς τη Ραφήνα, το Μάτι, το Κόκκινο λιμανάκι και τον Νέο Βουτζά. Πώς όμως φτάσαμε σε αυτή την καταστροφή; «Η φωτιά βρήκε πολλή καύσιμη ύλη, επειδή είχε λειτουργήσει καλά η φυσική αναδάσωση και κινήθηκε γρήγορα λόγω των ανέμων, με αποτέλεσμα η λαίλαπα να είναι ταχύτατη και να απελευθερώνει μεγάλο θερμικό φορτίο». Δεν χρειάζεται καν να τον ρωτήσω τι θα πρέπει να μας προβληματίσει έπειτα και από αυτή την τραγωδία. «Με δείκτη επικινδυνότητας τέσσερα δεν παίζουμε. Η διαδικασία της πρόληψης πρέπει να λειτουργεί άψογα. Είναι καιρός να αντιληφθούμε ότι, στην Αττική τουλάχιστον, οι πυρκαγιές δεν αφορούν πια τα δάση στα βουνά· τα μόνα δάση που έχουν μείνει είναι μέσα στον οικιστικό ιστό. Άρα πρέπει να αλλάξουν οι προτεραιότητες, δεν πηγαίνουμε να κατασβέσουμε τη φωτιά, αλλά προτεραιότητα αποτελεί να σώσουμε τους ανθρώπους». Τι θα πρέπει να γίνει στο μέλλον; «Η πρόληψη δεν είναι αφηρημένη έννοια. Έχεις ως δήμος κέντρο επιχειρήσεων που λειτουργεί επί 24ώρου βάσεως; Έχεις ασύρματη επικοινωνία με όλους τους εμπλεκομένους στη φάση της πρόληψης; Αυτοί που υλοποιούν την επιτήρηση και την άμεση επέμβαση ελέγχονται από κάποιο κέντρο επιχειρήσεων, ώστε άμεσα η πληροφόρηση να φτάνει στους πολίτες; Γιατί οι πολίτες εμφανίστηκαν απληροφόρητοι, η φωτιά ήταν δίπλα τους και δεν το ήξεραν, επειδή δεν υλοποιήθηκε κάποια διαδικασία διάχυσης της πληροφορίας. Τρίτον, έχεις κόψει τα χορτάρια παντού και κυρίως μέσα στον οικιστικό ιστό; Τέταρτον, έχεις στελεχωμένα τα οχήματα άμεσης επέμβασης; Εμείς το Νταού το γλιτώσαμε γιατί τα οχήματα των εθελοντικών κλιμακίων της Πεντέλης, της Ραφήνας και του ΣΠΑΠ ήρθαν σε 7 λεπτά. Απαιτείται γενική επανασχεδίαση του θεσμικού πλαισίου πολιτικής προστασίας. Ο συντονισμός στο πεδίο των επιχειρήσεων είναι σχεδόν ανύπαρκτος. Ποιος συντονίζει; Η Πυροσβεστική, η Πολιτική Προστασία, το υπουργείο, η Περιφέρεια, η τοπική αυτοδιοίκηση, ο δήμος; Υπάρχει ένα κενό συντονισμού. Πρέπει να αποφασίσουμε τη δημιουργία ενός νέου φορέα, ενός υπουργείου Πολιτικής Προστασίας που θα έχει τον απόλυτο έλεγχο και τον συντονισμό για την αντιμετώπιση των καταστάσεων έκτακτης ανάγκης».

Είμαστε στην κορυφή του Αστεροσκοπείου με τις πλαγιές του βουνού γύρω μας. «Η Πεντέλη έχει ανάγκη από πολύ καλή πολιτική προστασία», συνεχίζει. Πιστεύει όμως ότι υπάρχει ελπίδα: «Η Πεντέλη αυτή τη στιγμή είναι η προσωποποίηση της ελπίδας, για πολλούς λόγους. Κατ’ αρχάς “δουλεύει” η φυσική αναδάσωση. Επίσης, μέσω της συνεργασίας με τον ΣΚΑΪ, από το 2004 φυτεύτηκαν κάθε χρόνο 60.000-70.000 δενδρύλλια και στον Κοκκιναρά έχουν αναπτυχθεί πολύ. Βέβαια, οι μεγάλες πλαγιές που είναι μακριά από τον οικιστικό ιστό χρειάζεται να δεντροφυτευτούν, γιατί έχουν καεί τρεις φορές. Το θετικό είναι ότι η Πεντέλη έχει τεράστιο υδροφόρο ορίζοντα». Συνεχίζουμε τον περίπατό μας στο βραχώδες έδαφος, ενώ ο αέρας σηκώνει σύννεφα σκόνης τριγύρω. Σκέφτομαι ότι, παρά τη συχνή τηλεοπτική του παρουσία, λίγα ξέρουμε για τον ίδιο και η κουβέντα μας γυρίζει στο παρελθόν του.

Βοσκός και λατόμος

«Γεννήθηκα στην Πεντέλη στο τέλος της δεκαετίας του 1940 και μεγάλωσα στις καλύβες των Σαρακατσαναίων αυτόχθονων κατοίκων, οι οποίοι ήρθαν εδώ τον 17ο αιώνα ως γιδοβοσκοί στη Μονή. Ήμασταν πέντε παιδιά, τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι. Υπήρχε πολλή φτώχεια. Από 6 χρονών έβοσκα γίδια. Τη δεκαετία του 1950, η Πεντέλη ήταν το κύριο παραθεριστικό κέντρο της Αθήνας και το καλοκαίρι έρχονταν με αντίσκηνα 30.000-40.000 κόσμος. Εμείς τους πουλάγαμε αυγά, γιαούρτια, γκλίτσες. Δεκατριών χρονών άρχισα να δουλεύω ως λατόμος τους καλοκαιρινούς μήνες στα λατομεία της Πεντέλης. Τον χειμώνα κόβαμε κουκουνάρια από τα δέντρα και τα πουλάγαμε στις ταβέρνες, για τις μασίνες. Λίγο πριν τελειώσω το δημοτικό, ήρθε στο σπίτι ο δάσκαλός μου και είπε στη μάνα μου να με αφήσει να πάω στο γυμνάσιο, γιατί ήμουν πολύ καλός μαθητής. Βέβαια, το θέμα ήταν να είχε κανείς τις 6,40 δραχμές που κόστιζε το εισιτήριο πηγαινέλα με το λεωφορείο στο Χαλάνδρι όπου λειτουργούσε γυμνάσιο. Δώσαμε 17 παιδιά από την Πεντέλη εξετάσεις για το γυμνάσιο και πέρασα μόνο εγώ. Φοίτησα στο γυμνάσιο Χαλανδρίου έξι χρόνια με πολλές δυσκολίες, κυρίως στο ανεβοκατέβασμα. Ευτυχώς υπήρχαν φορτηγά που έφερναν μαρμαρόσκονη από το Μουζάκι, οπότε πήγαινα και με αυτά, και αργότερα με ποδήλατο».

 

 

Εύελπις, στρατιωτικός και προπονητής ιππασίας

«Στην τελευταία τάξη του γυμνασίου έκανα κοπάνα με έναν συμμαθητή μου. Πήγαμε στο Ρεξ και είδαμε δύο ταινίες και ένα ντοκιμαντέρ που έδειχνε τη ζωή ενός ευέλπιδος, το κρεβάτι του με τα άσπρα σεντόνια, τη στολή και το σπαθί του. Εντυπωσιάστηκα. Γύρισα στην Πεντέλη, πήγα στο αστυνομικό τμήμα και υπέβαλα αίτηση στη Σχολή Ευελπίδων και στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων. Πέρασα δεύτερος στην πρώτη και όγδοος στην άλλη. Έτσι άλλαξε η ζωή μου. Μπήκα στη Σχολή Ευελπίδων και ήμουν από τους πρώτους μαθητές. Η σχολή αυτή ήταν ιερός χώρος για μένα. Ένα άγουρο βλαχόπουλο το σφυρηλάτησε, του έδωσε αρχές, οργάνωση, διοικητικές ικανότητες. Έμεινα εκεί τέσσερα χρόνια και μετά άρχισα να γυρίζω την Ελλάδα. Και πάλι ήμουν πολύ τυχερός, γιατί βρέθηκα να έχω πολύ καλές επιδόσεις στην ιππασία και με έστειλαν στη Γαλλία με χρήματα της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού. Έμεινα στη Γαλλία, στην Εθνική Σχολή Ιππασίας, όπου τελείωσα το τμήμα καθηγητών ιππασίας. Συμμετείχα στο γαλλικό πρωτάθλημα, στο cross country και γυρίζοντας στην Ελλάδα ανέλαβα προπονητής της Εθνικής Ελλάδος του μοντέρνου πεντάθλου και γύρισα όλο τον κόσμο. Όταν επέστρεψα από το εξωτερικό, εργάστηκα σε όλα τα ιππικά κλαμπ ως προπονητής ιππασίας με άδεια από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Όταν έγινα ταγματάρχης, τέθηκε το θέμα της καριέρας και έφυγα από την Αθήνα, πήγα στο Λιτόχωρο, στη Σχολή Πολέμου στη Θεσσαλονίκη, διοικητής επιλαρχίας αρμάτων στην Αλεξανδρούπολη, διευθυντής επιχειρήσεων Αιγαίου και στη συνέχεια μετατέθηκα, όταν έπεσε το Τείχος, στη Σόφια ως στρατιωτικός ακόλουθος. Όταν γύρισα στην Ελλάδα, αισθανόμουν ότι ο στρατός με έπνιγε. Αποστρατεύτηκα στα 46 μου με τον βαθμό του ταξίαρχου. Μετά την αποστρατεία μου είχα την τύχη και την τιμή να προσληφθώ ως προπονητής στο Ιππικό Κλαμπ της Εκάλης, ένα από τα καλύτερα της Ελλάδας. Τότε ασχολήθηκα και με τις αγοραπωλησίες αλόγων από όλο τον κόσμο».

Στην τοπική αυτοδιοίκηση

«Κάποια στιγμή οι φίλοι μου στην Πεντέλη με ώθησαν να ασχοληθώ με τα κοινά. Έβαλα υποψηφιότητα το 1998 για κοινοτάρχης. Εξελέγην με την πρώτη και από τότε είχα την τύχη να εκλέγομαι για πέντε συνεχείς φορές – υπηρέτησα και έξι συνεχείς θητείες στον Σύνδεσμο Προστασίας και Ανάπλασης Πεντελικού. Αν με ρωτήσετε σήμερα ποιο είναι το επάγγελμά μου από αυτά τα 10-15 που έκανα, θα πω απερίφραστα προπονητής ιππασίας και δήμαρχος. ”Έκλεψα” από τον στρατό την εκπαίδευση, την οργάνωση, τη διοίκηση, την αυτοπειθαρχία, την εργατικότητα και τα εφάρμοσα στη ζωή του δημάρχου, που είναι σκληρή. Από όλες τις δουλειές που έκανα είναι η σκληρότερη, γιατί έχει πολύ ψυχικό πόνο και φθορά».

Πατέρας, παππούς, δήμαρχος

«Έχω μία κόρη, τη Βίκυ, και τρία εγγόνια. Είναι η επένδυση της ζωής μου, γιατί όλα τα άλλα χάνονται κάποια στιγμή. Επίσης δίνω αξία στην υστεροφημία. Η δική μου είναι: πατριώτης, επαγγελματίας, αυτοδημιούργητος, κυρίως όμως αδιάφθορος. Ό,τι έκανα το έκανα με διάθεση εγωιστικού πρωταθλητισμού, δεν υπήρξε σχολή που να πήγα και να μην ήμουν πρώτος, δεν υπάρχει δουλειά που να κάνω και να μη δίνω 24 ώρες το 24ωρο στον σκοπό. Έρχομαι στο γραφείο στις 05.45 και φεύγω αργά το απόγευμα. Πηγαίνω κάθε μέρα γυμναστήριο, αν δεν πάω, αρρωσταίνω. Θεωρώ ότι είμαι ο δήμαρχος του νόμου και του καθήκοντος και πιστεύω ότι έτσι πρέπει να είναι όσοι κάθονται σε αυτές τις καρέκλες, να είναι δήμαρχοι του νόμου, του καθήκοντος και πάνω από όλα του ανθρώπου και του περιβάλλοντος. Έχω πει ότι θα πάω από το δημαρχείο στο κοιμητήριο, αλλά αυτό είναι θέμα του Θεού και του ψηφοφόρου». ■

Περιοδικό "Κ"

http://www.kathimerini.gr/977490/gallery/periodiko-k/an8rwpoi/dhmhtrhs-stergioy-otan-h-pentelh-den-to-vazei-katw 

 

 

Ηλίας Παπαδόπουλος: Ο Ελληνισμός παράγει Έλληνες

on Saturday, 21 July 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Θα ξεκινήσω με την φράση του Ισοκράτη ο οποίος δηλώνει: «Τοσούτον δ’ απολέλοιπεν η πόλις ημών περί το φρονείν και λέγειν τους άλλους ανθρώπους, ώσθ’ οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασι και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας». Σε μια ελεύθερη απόδοση: Απόδοση: «Τόσο πολύ λοιπόν άφησε πίσω η πόλη μας τους υπολοίπους ανθρώπους, στην σοφία και στον λόγο, ώστε οι μαθητές της δάσκαλοι των άλλων έγιναν και κατόρθωσε (η πολιτεία μας) το όνομα των Ελλήνων να μη αναφέρεται στην καταγωγή αλλά στην παιδεία που έχουν, και περισσότερο να καλείται Έλληνας αυτός που μετέχει στην δικής μας παιδεία (της Αθηναϊκής) παρά αυτός που έχει κοινή φυλετική καταγωγή».

PDF

 

Παναγιώτης Η. Μίχος*: Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις: με την κριτική ματιά ενός φοιτητή

on Friday, 20 July 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Οι διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας διαφέρουν. Αρχικά ως προς τον αριθμό. Για την Ελλάδα είναι ενικός (υφαλοκρηπίδα), για τη Τουρκία πληθυντικός. Στη διαφορά που υπάρχει κοινός τόπος, υπάρχει διαφορά στη φύση. Οι Έλληνες τη θεωρούν νομική, οι Τούρκοι πολιτική. Το Κυπριακό δεν είναι (αμιγώς) διμερές ζήτημα των δύο. Ως εκ τούτου, τα δύο γειτνιάζοντα και συνορεύοντα, σε ένα εξαιρετικό γεωπολιτικό-στρατηγικό σημείο, κράτη, προσπαθούν να συνυπάρξουν. Όχι πάντοτε αρμονικά. Στην εν λόγω «διελκυστίνδα», ο προκαλών που θεωρεί εαυτόν ως πλέον ισχυρό έχει επιλέξει να τραβά κατά βούληση το σχοινί. Το θέμα είναι τι κάνει η άλλη πλευρά.


Τα τελευταία οκτώ χρόνια, η Ελλάδα βιώνει μια σύνθετη και πολυεπίπεδη κρίση. Πρωτίστως οικονομική. Συνέπεσε (;) στη διάρκεια αυτής της κρίσης, η γειτονική και σύμμαχος στο ΝΑΤΟ Τουρκία, να κλιμακώσει μια αναθεωρητική πολιτική. Βέβαια, η τακτική των αμφισβητήσεων και των διεκδικήσεων δεν είναι νεόκοπη. Ξεκίνησαν το 1973 και σταδιακά γιγαντωνόταν. Σε κάθε ευκαιρία οι Τούρκοι προσέθεταν κάτι παραπάνω. Χαρακτηριστική είναι η απεικόνιση του κατά την Άγκυρα εύρους των διαφορών μας, όπως αποτυπώνεται στην επίσημη ιστοσελίδα του τουρκικού ΥΠΕΞ. Οι περιπτώσεις του Χόρα, του Σισμίκ, της κρίσης των Ιμίων και της θεωρίας περί γκρίζων ζωνών, του θανάτου του Σμηναγού Ηλιάκη, ο φετινός διεμβολισμός του πλοίου του λιμενικού, ο χαρακτηρισμός των Ιμίων ως «τουρκικού εδάφους», η σύλληψη των ελλήνων στρατιωτικών στον Έβρο, η απειλή πολέμου σε περίπτωση που η Ελλάδα κάνει χρήση του νόμιμου δικαιώματος της επέκτασης των χωρικών της υδάτων από τα 6 στα 12 μίλια, οι υπερπτήσεις πάνω από κατοικημένα νησιά του Αιγαίου, η επικαιροποίηση της συνθήκης της Λοζάνης και πολλά ακόμα είναι γνωστά.

Μας αφορά η Ελλάδα. Τι πολιτική, ποια στρατηγική ακολουθεί απέναντι στον αναθεωρητή γείτονα; Τι κάνει για να προστατέψει τα κυριαρχικά της δικαιώματα; Υπ’ αυτό το πρίσμα είναι αναγκαία η ρεαλιστική ανάγνωση των δεδομένων. Η Τουρκία προφανώς κρίνει ότι υπερτερεί της Ελλάδας σε βασικούς συντελεστές ισχύος∙ στρατιωτικούς, οικονομικούς, πολιτικούς. Επομένως, θεωρεί ότι υπερέχει στο διπλωματικό πεδίο. Αυτό πρέπει να λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψη απ’ όλους, κυρίως απ’ όσους σκέφτονται και δρουν παρορμητικά.

Με «όπλο» το Διεθνές Δίκαιο
Το βασικό όπλο απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα είναι το Διεθνές Δίκαιο (ΔΔ). Μπορεί να ακούγεται τετριμμένο, μπορεί πρακτικά και λόγω της διεθνούς αναρχίας που διέπει το διεθνές σύστημα -άρα την απουσία μιας ανώτερης αρχής που θα μπορούσε να το επιβάλλει- να μην έχει πολλή αξία, αλλά για την ελληνική πλευρά αποτελεί ένα διαχρονικό επιχείρημα. Η Τουρκία παραβιάζει μονίμως το ΔΔ, τις αρχές της καλής γειτονίας, παραβιάζει τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο, πραγματοποιεί παραβάσεις κανόνων κυκλοφορίας, απειλεί. Αμφισβητεί εν τοις πράγμασι τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Ενδεικτικό της τουρκικής αντίληψης περί δικαίου, είναι αυτό που είχε πει ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στον έλληνα ομόλογό του, Προκόπη Παυλόπουλο, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στην Αθήνα∙ μίλησε για «πολιτικό δίκαιο», δηλαδή το δίκαιο του ισχυρού.

Η αποτροπή(;)
Με αφορμή τον ψυχρό πόλεμο, ο Hedley Bull, διατύπωσε έναν ορισμό για την αποτροπή: «Το να λέμε πως η χώρα Α αποτρέπει τη χώρα Β από κάτι, είναι σα να λέμε… πως η χώρα Α επισείει στη χώρα Β την απειλή της τιμωρίας ή της στέρησης αξιών, αν ακολουθήσει μια συγκεκριμένη ανεπιθύμητη συμπεριφορά». Με απλά λόγια, ο Α έχει καταστήσει σαφές στον Β πως αν ενοχληθεί θα καταβάλει τίμημα. Το ερώτημα είναι κατά πόσον παραμένει σε υψηλά επίπεδα η αποτρεπτική ισχύς της χώρας. Η, ακριβέστερα, κατά πόσο αυτή χρησιμοποιείται. Για παράδειγμα, μπορούμε να δεχθούμε ότι η αναχαίτιση στον εναέριο χώρο μας θεωρείται αποτροπή; Σχηματικά, λίγα δευτερόλεπτα πάνω από τον εθνικό εναέριο χώρο του Ισραήλ, ή ακόμα και της Τουρκίας (κατάρριψη ρωσικού αεροσκάφους) αρκούν για να καταρριφθεί ένα (εχθρικό) αεροπλάνο. Στην περίπτωση Ελλάδας-Τουρκίας, κάτι τέτοιο ερμηνεύεται, με βάση τη συμπεριφορά μας εδώ και 40 χρόνια, ότι σήμερα θα οδηγούσε σε σύρραξη, με απρόβλεπτες συνέπειες. Η αναχαίτιση αποτελεί την αναγκαστική για εμάς αμυντικού χαρακτήρα απάντηση. Φοβάμαι όμως ότι δε συνιστά αποτροπή. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αποτροπή σημαίνει τη δυνατότητα να οδηγηθεί η άλλη πλευρά στη σκέψη να αποφύγει, υπό το φόβο των αντιμέτρων, οποιαδήποτε πράξη που θα συνιστούσε παραβίαση εθνικού χώρου.

Η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας
Ένα μάλλον ξεπερασμένο επιχείρημα που επώνυμοι ειδικοί θεωρούν πλέον ότι θα έπρεπε σταδιακά να περιοριστεί μέχρις ότου αποσυρθεί από την ελληνική ορολογία, και βέβαια όταν έλθει η στιγμή που απευχόμαστε, διαγραφή του και από την ιστοσελίδα του ελληνικού ΥΠΕΞ, αφορά την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Ανεξαρτήτως του τι κατά καιρούς δηλώνουν, είναι σαφές ότι η σημερινή Τουρκία του προέδρου Ερντογάν έχει αλλάξει στρατηγικό προσανατολισμό. Οι γείτονες δεν ενδιαφέρονται καθόλου να εισέλθουν στην ευρωπαϊκή οικογένεια αξιών. Πέραν του γεγονότος ότι δεν πληρούν τα κριτήρια (Κοπεγχάγη), το τελευταίο διάστημα έχουν στραφεί πλήρως προς την Ρωσία και θεωρούν ότι ζωτικός τους χώρος είναι η νοτιοανατολική Μεσόγειος και η πέραν αυτής Ανατολή. Συνεπώς, το πολιτικό σύνθημα της Ελλάδας «η πλήρης συμμόρφωση με το ευρωπαϊκό κεκτημένο οδηγεί στην πλήρη ένταξη» δεν έχει αποτέλεσμα.

Τι συμβαίνει εντέλει
Η Ευρωπαίκη Ένωση εξευμενίζει την Τουρκία. Το προσφυγικό ζήτημα ακριβώς λόγω έλλειψης συγκροτημένης και ενιαίας πολιτικής της Ένωσης, έφερε τον πρόεδρο Ερντογάν στη θέση του «κυρίαρχου του παιχνιδιού». Με όρους διεθνούς πολιτικής, πέραν του εξευμενισμού, έχουμε διαχρονικά κάνει την επιλογή υπέρ της πολιτικής του κατευνασμού. Από την πλευρά της, η Τουρκία προωθώντας σταθερά τα εθνικά της συμφέροντα, ανεξαρτήτως κόμματος, καθεστώτος ή κυβερνήτη, διευρύνει τις αμφισβητήσεις, διευρύνει και κατοχυρώνει τις διεκδικήσεις της. Η κλιμάκωση της έντασης δε συμφέρει την Ελλάδα. Η αποκλιμάκωση είναι προς το συμφέρον μας υπό έναν όρο: να μη δημιουργεί τετελεσμένα γεγονότα τα οποία δεν μπορούν να ανατραπούν με ειρηνικά και διπλωματικά μέσα. Οι κλασικοί ρεαλιστές της θεωρίας των Διεθνών Σχέσεων, ισχυρίζονται ότι «εάν θες ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο». Από την εποχή του Θουκυδίδη, ο κατευνασμός δε θεωρείται ως επιλογή που οδηγεί αναπόφευκτα σε σταθερή ειρήνη.

Τι (οφείλουμε) να κάνουμε
Η αντίληψη της πραγματικότητας, η ορθή ερμηνεία των όσων συμβαίνουν, η αυτοκριτική και η κριτική, ακόμα και σε ζητήματα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής είναι αναγκαία. Συμβάλλουν στο διάλογο, προκαλώντας σκέψεις και απαντήσεις. Πρόκειται για παραγωγική διαδικασία. Πέραν όμως των διαπιστώσεων, χρειάζονται και ουσιώδεις προτάσεις. Οι απαντήσεις στο τι πρέπει να γίνει από ελληνικής πλευράς ποικίλουν. Ακολουθούν ορισμένες προτάσεις που δε διεκδικούν το αλάθητο ή την συγκλονιστική πρωτοτυπία, αλλά επιθυμούν να συμβάλουν στην διατράνωση ορισμένων θέσεων στο δημόσιο διάλογο.

Μακροπρόθεσμη και συνεχής εξωτερική πολιτική. Υπάρχουν πάγιοι καταγεγραμμένοι στόχοι της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής εθνικής ασφάλειας που συνιστούν το εθνικό δόγμα της Ελλάδας; Η, κάθε κυβέρνηση, ο κάθε υπουργός Εξωτερικών και ο κάθε πρωθυπουργός, θεωρούν ότι η ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων «ξεκινά» τη μέρα που αναλαμβάνουν και λήγει την ημέρα που αποχωρούν; Η σύγχρονη ελληνική ιστορία έχει δώσει παραδείγματα πολιτικών ηγετών που έχουν μετανιώσει (mea culpa) για συγκεκριμένες ενέργειές τους, ειδικά στο πεδίο της πολιτικής μας με την Άγκυρα.

Ρεαλιστική αντίληψη του περιβάλλοντος και του ρόλου της χώρας. Τα ζωτικά εθνικά συμφέροντα της Ελλάδα μπορούν να απειληθούν στρατιωτικά μόνον από την Τουρκία. Ο κατακερματισμός των βαλκανικών κρατών μας οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η Ελλάδα, στο ορατό μέλλον, δεν έχει να φοβάται στρατιωτική απειλή από τους βόρειους γείτονές της εν τω συνόλω. Έχουμε συμφέρον να διευρύνουμε τη ζώνη ασφαλείας βορείως των συνόρων μας, οικοδομώντας προβλέψιμες σχέσεις με τις γειτονικές χώρες στα Βαλκάνια. Να συντελέσουμε στην προσπάθεια επίλυσης του «Μακεδονικού», απελευθερώνοντας πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο να επικεντρωθεί στα ελληνοτουρκικά.

Οι βόρειοι γείτονες, περιλαμβανομένου του Κοσσόβου, το οποίο η Ελλάδα δεν έχει αναγνωρίσει ακόμα, τελούν υπό τη «σφαίρα επιρροής» των Τούρκων. Τζαμιά, στρατιωτικοί εξοπλισμοί, νοσοκομεία και πολλά ακόμα προσφέρουν οι Τούρκοι στις παραπάνω χώρες, προσπαθώντας να προσεταιριστούν όλες τις μουσουλμανικές κοινότητες πέραν των επισήμως αναγνωρισμένων τουρκικών. Η επιλογή του Σαράγεβο για την κεντρική προεκλογική ομιλία του Προέδρου Ερντογάν έχει ιδιαίτερα υψηλό συμβολισμό.

Σύσταση Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Το έχουν γράψει πολλοί και διακεκριμένοι. Ο πρέσβης ε.τ. Αλέξανδρος Μαλλιάς, ο στρατηγός ε.α. Γιώργος Χατζηθεοφάνους και άλλοι. Ένα θεσμικό όργανο, ακομμάτιστο, σχεδιασμού και ελέγχου πολιτικής, στελεχωμένο από έμπειρους και ικανούς στρατιωτικούς και διπλωμάτες, με συγκεκριμένους στόχους, ένα όργανο διαχρονικό, που δε θα αλλάζουν οι επικεφαλής ή οι επιτελείς με την εκάστοτε κυβερνητική αλλαγή. Και συνακόλουθα, χρειάζεται μια θεσμικά κατοχυρωμένη και δημόσια διατυπωμένη εθνική στρατηγική, ούτως ώστε να μην είναι η χώρα απροετοίμαστη στη κάθε καινούργια πρόκληση που της παρουσιάζεται.

Ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Μπορεί λόγω της οικονομικής δυσπραγίας της χώρας, να ηχούν αρνητικά στη κοινή γνώμη οι δαπάνες σε «σίδερα που δε χρησιμοποιούνται ποτέ» αλλά οι ένοπλες δυνάμεις και το κατά πόσο αυτές είναι αξιόμαχες, έχει τεράστια σημασία. Πόσω μάλλον, όταν η Τουρκία, ετοιμάζεται να παραλάβει προσεχώς τα πρώτα αεροπλάνα πέμπτης γενιάς (F-35), τα οποία δεν θα εντοπίζονται από τα ελληνικά ραντάρ. Άρα, είναι αδήριτη η ανάγκη του εξοπλισμού/εκσυγχρονισμού των ΕΔ της Ελλάδας, προκειμένου να διατηρηθεί μια κάποια έστω ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των δύο χωρών. Και μη λησμονούμε ότι δεν υπάρχει ευρωπαϊκός στρατός∙ στο τρέχον διεθνές περιβάλλον επιβιώνεις (κυρίως) με την αυτοβοήθεια.

Απομάκρυνση από «δόγματα». Το λέει η λέξη το λέει και ο λαός: «μην είσαι δογματικός». Είναι αναγκαία η απομάκρυνση από στερεοτυπικές αντιλήψεις του τύπου «δε θα γίνει τίποτα γιατί είμαστε σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ» ή «οι δημοκρατίες δεν πολεμούν μεταξύ τους». Όσον αφορά το πρώτο, φαίνεται ότι δεν ενδιαφέρει τη Τουρκία. Αμφισβητεί εμπράκτως τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, κάνει απειλή χρήσης βίας (casus belli) ενώ και το ίδιο το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο δεν αναφέρει ρητώς, αλλά ούτε και προτίθεται να πάρει θέση (όπως διεμήνυσε πρόσφατα από την Αθήνα ο γενικός γραμματέας του, Στόλενμπεργκ) σε μια διένεξη μεταξύ των δύο μελών του. Το «βρείτε τα μεταξύ σας» που ουσιαστικά αδικεί αυτόν που δε φταίει (ή φταίει λιγότερο) παραμένει σταθερή πυξίδα του οργανισμού. Αναφορικά με το δεύτερο, το ότι δεν έχει γίνει ακόμα πόλεμος δε σημαίνει ότι δε θα γίνει ποτέ∙ όπως επίσης δεν σημαίνει ότι η Τουρκία επειδή διεξάγει εκλογές έχει δημοκρατία. Κύπρος, Κούρδοι, Ιράκ, Συρία, απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας, δεν είναι θεωρητικά κατασκευάσματα.

Εθνική συναίνεση και ενότητα. Πρόκειται για κενό γράμμα, ειδικά σε καιρούς πολιτικής πόλωσης και διχασμού. Υπάρχουν όμως ζητήματα, όπως αυτά που άπτονται της άμυνας και της εξωτερικής πολιτικής της χώρας –δηλαδή της εθνικής της ασφάλειας- που δεν πρέπει (ή μάλλον δεν θα έπρεπε) να μπαίνουν στον καμβά της εσωτερικής πολιτικής. Η μικροπολιτική, οι κομματικές σκοπιμότητες και οι καταγγελίες ένθεν κακείθεν, θα έπρεπε να μένουν έξω από τέτοιου είδους ζητήματα. Δυστυχώς, οι πολιτικοί ηγέτες στη χώρα σκέφτονται ψηφοθηρικά και όχι με όρους εθνικού συμφέροντος. Στα εθνικά θέματα αρμόζει μόνον η φανέλα της εθνικής Ελλάδος.

Το 2021, στη συμπλήρωση των 200ων χρόνων από την ελληνική επανάσταση, η Ελλάδα δεν διεκδικεί εδαφική επέκταση ή ολοκλήρωση. Δε χρειαζόμαστε ούτε επιδιώκουμε μια μεγαλύτερη χώρα. Αυτό που όλοι θέλουμε είναι μια χώρα καλύτερη, μια χώρα με μέλλον, με κύρος και με προοπτική. Μια Ελλάδα που θα έχει βρει το ρόλο της στο σύγχρονο και διαρκώς μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον. Μία χώρα που δεν θα αυτοαπαξιώνεται και δεν θα αυτοταπεινώνεται μέσα κι έξω από τη Βουλή. Αυτή θα ήταν για μένα, έναν φοιτητή, η νέα «Μεγάλη Ιδέα».

*Απόφοιτος του Εργαστηρίου Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας και φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.

 

Γεωργία-Χριστίνα Τσαούση, Αναλύτρια ΚΕΔΙΣΑ: Ο νόμος της Πολωνίας για το Ολοκαύτωμα φέρνει ρήξη στις σχέσεις με Ισραήλ και ΗΠΑ

on Wednesday, 18 July 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

tsaousi

 

Το βράδυ της Τετάρτης 31ης Ιανουαρίου 2018 η πολωνική Γερουσία ενέκρινε σχέδιο νόμου που πυροδότησε αντιδράσεις ανάμεσα στο Ισραήλ, την Πολωνία και τις Η.Π.Α. Με 57 ψήφους υπέρ και 23 κατά η Βαρσοβία λαμβάνει την απόφαση να προστατεύσει την διεθνή εικόνα της χώρας.
Το αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο αφορά στη χρήση της φράσης <<πολωνικά στρατόπεδα θανάτου>>, η οποία αποτελεί για Πολωνούς – αλλά και ξένους – ποινικό αδίκημα που επισύρει ποινή φυλάκισης έως και τριών ετών, όπως μάλιστα και κάθε δημόσια εκφορά της άποψης πως <<το πολωνικό έθνος ή κράτος>> ήταν συνεργάτες των ναζί στα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στην Πολωνία, ενόσω η χώρα ήταν υπό γερμανική κατοχή κατά τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο.


Επιπρόσθετα ποινικοποιεί την άρνηση του ρόλου της Ουκρανίας στη σφαγή 100.000 Πολωνών στο Βόλιν, από μονάδες του Ουκρανικού Αντάρτικου Στρατού (UPA), το διάστημα 1943-1944.
Ο νέος πρωθυπουργός της Πολωνίας, Mateusz Morawiecki, ορκίστηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2017 ενώπιον του προέδρου, Andrzej Duda, αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα της Beata Szydlo, μετά την παραίτησή της από το κυβερνών κόμμα «Νόμος και Δικαιοσύνη» (PiS).
Για να τεθεί σε ισχύ ο αμφιλεγόμενος νόμος πρέπει να υπογράψει ο πρόεδρος της Πολωνίας, Andrzej Duda. Ο ίδιος υποστήριξε πως η Πολωνία δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για τις φρικαλεότητες που διέπραξαν οι Γερμανοί ναζί και πως ουδέποτε οι Πολωνοί υπήρξαν συνεργάτες τους. Είναι προφανές πως ο πρόεδρος Duda στηρίζει το νομοσχέδιο για το Ολοκαύτωμα, αγνοώντας τις έντονες διαμαρτυρίες του Ισραήλ και των Η.ΠΑ. Η κυβέρνηση έχει την πεποίθηση πως με αυτό το νομοσχέδιο θα προστατεύσει το πολωνικό έθνος-κράτος από τις ψευδείς κατηγορίες που αφορούν τις φρικαλεότητες τις οποίες υπέστη ο εβραϊκός λαός κατά την διάρκεια του Β” Παγκοσμίου Πολέμου. Υπάρχει όμως έντονη ανησυχία ανάμεσα στους επιζώντες του Ολοκαυτώματος καθώς ενδέχεται να έρθουν αντιμέτωποι με ποινικές διώξεις, σε περίπτωση που δώσουν κάποια μαρτυρία που θα ενοχοποιεί τους Πολωνούς.
Ο ιστορικός και γνωστός »κυνηγός των ναζί» Efraim Zuruff μιλώντας στην εφημερίδα Times του Ισραήλ υποστήριξε πως <<το πολωνικό κράτος δεν συνεργάστηκε με τους ναζί στο Ολοκαύτωμα, όμως πολλοί Πολωνοί το έκαναν>>.
Στο παρελθόν έλαβε χώρα διπλωματικό επεισόδιο ανάμεσα στις Η.Π.Α και την Πολωνία καθώς το 2012 ο Barack Obama έκανε το λάθος να αναφερθεί σε <<πολωνικά στρατόπεδα θανάτου>> και όχι σε <<ναζιστικά στρατόπεδα>>. Η αντίδρασή του ήταν άμεση, ζητώντας συγνώμη από τον τότε πρόεδρο της Πολωνίας Bronislaw Komorowski.
Ουσιαστικά η Πολωνία αποσκοπεί με το νόμο αυτό να υπογραμμίσει την ευθύνη που φέρει η ναζιστική Γερμανία για τα εγκλήματά της κατά της ανθρωπότητας. Τα στρατόπεδα θανάτου λειτουργούσαν από τους ναζί μετά την εισβολή τους στην Πολωνία το 1939. Ο αναπληρωτής Υπουργός Δικαιοσύνης της Πολωνίας Patryk Jaki αναφέρει πως η φράση <<πολωνικά στρατόπεδα θανάτου>> χρησιμοποιείται όλο και συχνότερα παγκοσμίως. Αυτό έχει ως επακόλουθο εγκλήματα που διέπραξαν οι ναζί να αποδίδονται σε Πολωνούς.
Η αντίδραση του Ισραήλ ήταν άμεση με τον πρωθυπουργό, Benjamin Netanyahu, να ασκεί οξεία κριτική στον πολωνικό νόμο που καθιστά ποινικό αδίκημα την αναφορά της Πολωνίας ως συνεργάτη των ναζί στο Ολοκαύτωμα. Ο Netanyahu κατηγόρησε την Βαρσοβία για <<παραχάραξη της ιστορίας>> τονίζοντας πως << κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το Ολοκαύτωμα>>. Το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ κάλεσε τον επιτετραμμένο της πολωνικής πρεσβείας στο Tel Aviv για να εκφράσει την διαμαρτυρία του στο νόμο αυτό.

Δριμύς ήταν και ο Υπουργός Παιδείας του Ισραήλ, Naftali Bennett, λέγοντας πως <<Αποτελεί ιστορικό γεγονός πως πολλοί Πολωνοί συνέδραμαν στην δολοφονία των Εβραίων, τους κατέδωσαν, τους κακοποίησαν και ακόμη τους σκότωσαν οι ίδιοι, κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος αλλά και έπειτα από αυτό>>. Αναντίρρητα, πυρά δέχτηκαν και οι Πολωνοί Εβραίοι. Η πρόεδρος της Εβραϊκής Κοινότητας της Βαρσοβίας, Anna Chipczynska, αναφέρει πως δέχονται <<αντισημιτικές και αντι-εβραϊκές δηλώσεις καθημερινά>> και πως <<μέλη της κοινότητας αισθάνονται πως αμφισβητούνται και ο κόσμος αναμένει από αυτούς να επιλέξουν με ποια πλευρά θα ταχθούν>>. Πολλοί νέοι μάλιστα εξέφρασαν στον ραββίνο Michael Schudrich την ανησυχία τους, για το αν ήρθε ο καιρός να φύγουν από την Πολωνία, διότι δεν αισθάνονται ασφαλείς πλέον στην χώρα.
Ο Υπουργός Παιδείας του Ισραήλ ανέφερε πως ακυρώθηκε η προγραμματισμένη επίσκεψή του στην Πολωνία καθώς ο ίδιος δεν έχει αποσύρει τις κατηγορίες που εξέδωσε για τα πολωνικά εγκλήματα του Ολοκαυτώματος. Η ακύρωση της επίσκεψης του Naftali Bennett στην Πολωνία αποτελεί <<τιμή>> για τον ίδιο όπως δήλωσε, προσθέτοντας <<Το αίμα των Πολωνών Εβραίων οδύρεται μέσα από τη γη και κανένας νόμος δεν μπορεί να το σιωπήσει>>.
Ο Πολωνός πρόεδρος Andrzej Duda υποσχέθηκε πως θα είναι εξαιρετικά προσεκτικός λόγω των έντονων αντιδράσεων από Ισραήλ και Η.Π.Α, συνεχίζοντας να υποστηρίζει πως κυρίαρχος στόχος είναι η αποτροπή της δυσφήμισης της Πολωνίας παγκοσμίως. Από το νόμο εξαιρούνται οι ιστορικοί επιστήμονες και ο καλλιτεχνικός χώρος.
Ο Πολωνός πρεσβευτής στο Ηνωμένο Βασίλειο, Arkady Rzegocki, γράφοντας στην βρετανική Guardian τάσσεται υπέρ του νομοσχεδίου της χώρας του και κατά των ξένων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία συνεχίζουν να χρησιμοποιούν την φράση <<πολωνικά στρατόπεδα θανάτου>>. Τονίζει πως <<κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί πως το Ολοκαύτωμα έλαβε χώρα, αποτελεί όμως διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας σχετικά με το ποιοί ήταν οι δράστες αυτού>>.
Την Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2018 ο πρόεδρος της Πολωνίας υπέγραψε το νοσμοσχέδιο. Στο πλευρό του Ισραήλ τάχθηκαν οι Η.Π.Α και η Γαλλία. Ο Andrzej Duda ανέφερε πως <<ο νόμος προστατεύει τα πολωνικά συμφέροντα, την αξιοπρέπειά μας και την ιστορική αλήθεια>>. Ο Andrzej Zybertowicz, καθηγητής κοινωνιολογίας και σύμβουλος του προέδρου της Πολωνίας, άσκησε κριτική στην στάση του Ισραήλ απέναντι στο νόμο του Ολοκαυτώματος, υποστηρίζοντας πως <<λόγω της παθητικότητας των Εβραίων κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος ενυπάρχει το αίσθημα της ντροπής στον λαό αυτό>>.
Η καγκελάριος της Γερμανίας, Angela Merkel, όταν ερωτήθηκε για το νόμο αυτό απάντησε πως δεν θα επέμβει στα εσωτερικά ζητήματα της Πολωνίας, συμπληρώνοντας << Εμείς, ως Γερμανοί, είμαστε υπεύθυνοι για όσα συνέβησαν κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος>>.
Το Σάββατο 17 Φεβρουαρίου 2018 ο Πολωνός πρωθυπουργός ρωτήθηκε στο Μόναχο από έναν Ισραηλινό δημοσιογράφο, τον Ronen Bergman, εάν με βάση το νέο νόμο θεωρείται εγκληματίας στην Πολωνία σε περίπτωση που αφηγηθεί την ιστορία των μελών της οικογενείας του, τους οποίους κατέδωσαν στην Gestapo οι Πολωνοί γείτονές τους. Ο Πολωνός πρόεδρος απάντησε πως <<Δεν θεωρείται έγκλημα να πει κανείς πως υπήρχαν Πολωνοί δράστες, όπως υπήρχαν και Εβραίοι δράστες και Ρώσοι και Ουκρανοί και Γερμανοί δράστες>>. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ δήλωσε πως πρόκειται για <<εξωφρενικές>> δηλώσεις της Πολωνίας που <<συνδέονται με την ανικανότητα να κατανοήσουν την ιστορία και με την έλλειψη ευαισθησίας απέναντι στην τραγωδία του λαού μας>>.
Την Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 2018 το State Department εξέδωσε ανακοίνωση, την οποία υπογράφει η εκπρόσωπος του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών Heather Nauert:
<<Η ιστορία του Ολοκαυτώματος είναι επίπονη και περίπλοκη. Κατανοούμε πως φράσεις όπως <<πολωνικά στρατόπεδα θανάτου>> είναι ανακριβείς, παραπλανητικές και οδυνηρές. Ανησυχούμε, ωστόσο, πως αν θεσπιστεί αυτό το προσχέδιο νόμου ενδέχεται να υποσκελίσει την ελευθερία του λόγου και τον ακαδημαϊκό διάλογο. Πρέπει όλοι να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην περιορίσουμε την συζήτηση και τον διάλογο για το Ολοκαύτωμα. Πιστεύουμε πως ο ανοιχτός διάλογος, οι ακαδημαϊκές γνώσεις και η εκπαίδευση αποτελούν τα καλύτερα μέσα απάντησης σε ανακριβή και οδυνηρά σχόλια. Επίσης ανησυχούμε για τις επιπτώσεις που θα έχει το προσχέδιο νόμου, εάν θεσπιστεί, στα στρατηγικά συμφέροντα και τις σχέσεις της Πολωνίας – συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Οι επακόλουθοι διαχωρισμοί που θα προκύψουν ανάμεσα στους συμμάχους μας θα ωφελήσουν μόνον τους αντιπάλους μας. Συστήνουμε στην Πολωνία να επανεξετάσει τη νομοθεσία υπό το πρίσμα μιας πιθανής σύγκρουσης της αρχής της ελευθερίας του λόγου και της ικανότητάς μας να είμαστε αποτελεσματικοί συνεργάτες>>.
Αναντίρρητα, λοιπόν, το Ολοκαύτωμα αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός που συνέβη κατά τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο. Η κρίση στις σχέσεις Πολωνίας-Ισραήλ και Πολωνίας-Η.Π.Α προέρχεται από την απροθυμία των δύο χωρών, Πολωνίας και Ισραήλ, να θέσουν στην άκρη τις διαφορές που υπάρχουν στην νοοτροπία και την ιδεολογία και να αναπτύξουν έναν ανοιχτό διάλογο. Σε καμία περίπτωση δεν συστήνεται σε κάποια από τις εμπλεκόμενες χώρες να τραβήξει «κόκκινη γραμμή», διότι τότε θα εισέλθουμε σε μια τροχιά αρνητικών εξελίξεων, οι οποίες μονάχα επιζήμιες θα αποβούν για τις σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών.

Πηγές
Huffingtonpost.gr : http://www.huffingtonpost.gr/entry/perase-to-nomoschedio-yia-to-olokaetoma-kontra-stis-antidraseis-toe-israel_gr_5a72b30de4b06fa61b4d64b7 
CNN.gr : http://www.cnn.gr/news/kosmos/story/115794/polonia-psifistike-amfilegomeno-sxedio-nomoy-gia-to-olokaytoma-orgi-se-israil-kai-hpa 
Euronews.com : http://www.euronews.com/2018/02/06/polish-president-to-sign-controversial-holocaust-bill 
BBC.com : http://www.bbc.com/news/world-middle-east-42848842? intlink_from_url= http://www.bbc.com/news/topics/cywd23g0q1mt/poland&link_location=live-reporting-story   
Independent.co.uk : http://www.independent.co.uk/news/world/europe/poland-polish-death-camps-nazi-germany-holocaust-auschwitz-criminal-offence-a8180471.html 
theguardian.com : https://www.theguardian.com/world/2018/feb/10/polands-jews-fear-future-under-new-holocaust-law-nazi-atrocities 
newsweek.com : http://www.newsweek.com/polish-official-claims-jews-were-passive-face-nazi-violence-after-israel-802643?piano_t=1 
telegraph.co.uk : http://www.telegraph.co.uk/news/2018/02/17/polish-pm-draws-ire-claim-jewish-holocaust-perpetrators/ 
U.S Department of State : https://www.state.gov/r/pa/prs/ps/2018/01/277802.htm 
https://www.ushmm.org/ 

Γεωργία-Χριστίνα Τσαούση, Αναλύτρια ΚΕΔΙΣΑ: Ο εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ με ΕΕ και Κίνα

on Wednesday, 11 July 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

tsaousiΜεγάλη ανησυχία έχει προκαλέσει ο Αμερικανός πρόεδρος Donald Trump σε Βερολίνο και Πεκίνο μετά τις εξαγγελίες του για επιβολή δασμών στις εισαγωγές χάλυβα και αλουμινίου, με τον πρώην Γερμανό Υπουργό Εξωτερικών Sigmar Gabriel να ζητά την <<αυστηρή απάντηση της Ε.Ε απέναντι στους τιμωρητικούς τελωνειακούς δασμούς των ΗΠΑ>>. Η Κομισιόν χαρακτήρισε τους δασμούς ως <<κραυγαλέα παρέμβαση που ισοδυναμεί με προστατευτισμό>>.

Η δήλωση Trump την 1η Μαρτίου 2018 για την επιβολή νέων δασμών, που είναι φόροι επί των εισαγωγών, θα είναι 25% για τον χάλυβα και 10% για το αλουμίνιο – εξαιρώντας από τους δασμούς τον Καναδά και το Μεξικό. Ο Αμερικανός πρόεδρος τόνισε πως με αυτό τον τρόπο θα αναζωογονηθεί η αμερικανική βιομηχανία μετάλλων.


Μετά την εξαγγελία Trump καταγράφηκε πτώση στην χρηματιστηριακή αγορά με τον μέσο βιομηχανικό δείκτη Dow Jones να πέφτει πάνω από 500 μονάδες, ή 2% κατά την διάρκεια της ημέρας. Με ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter ο Αμερικανός πρόεδρος δείχνει την ακαμψία του στην απόφαση αυτή <<Όταν μια χώρα (οι ΗΠΑ) χάνει δισεκατομμύρια δολάρια στο εμπόριο με όλες τις χώρες που έχει συναλλαγές, οι εμπορικοί πόλεμοι είναι καλοί και εύκολο να τους κερδίσεις>>.

Η εκτελεστική διευθύντρια του ITC (International Trade Center), Arancha Gonzalez, αναφέρει πως το ίδιο είχε συμβεί και το 2002 – με τα μέτρα προστατευτισμού στον χάλυβα που είχε λάβει η κυβέρνηση του George Bush και τα οποία οδήγησαν σε απώλεια 200.000 θέσεων εργασίας στην Αμερική. Αυτή την στιγμή η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής χάλυβα για τις ΗΠΑ καθώς το 20% των αμερικανικών εισαγωγών ανέρχεται στα 6,8 δισεκατομμύρια δολάρια.

Ο Eric van der Maarel από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας αναφέρει πως <<Εάν οι ΗΠΑ αυξήσουν τους δασμούς τότε μπορεί η τιμή παγκοσμίως να μειωθεί και αυτό θα έχει αντίκτυπο στους εισαγωγείς χάλυβα παρά σε όσους βασίζονται στην τοπική παραγωγή. Συνεπώς από την άποψη αυτή αντιλαμβάνομαι πως κάποιες ευρωπαϊκές χώρες ως απάντηση θα ήθελαν να ληφθούν κάποια μέτρα που να τις διασφαλίζουν>>.

Ενδεχόμενη ρελάνς εξετάζει η Ε.Ε με επιβολή δασμών ύψους 25% σε εισαγόμενα προϊόντα από τις ΗΠΑ, όπως επίσης προειδοποίησε ότι θα προσφύγει μαζί με άλλες χώρες, στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (World Trade Organization), εξετάζοντας την εφαρμογή μέτρων διασφάλισης (το 2002 επιβλήθηκαν τελευταία φορά). Ο πρόεδρος της Κομισιόν Jean-Claude Juncker απείλησε τις ΗΠΑ πως η Ε.Ε θα πράξει ανάλογα και θα ετοιμαστούν αντίμετρα αναφορικά με τα δικαιώματα εισαγωγής αμερικανικών προϊόντων, όπως των μηχανών Harley-Davidson, του αμερικανικού ουίσκι bourbon,των τζην Levi’s. Μιλώντας σε Γερμανούς δημοσιογράφους ο κ.Juncker ανέφερε πως << Δεν θα μείνουμε με σταυρωμένα χέρια όταν βλέπουμε να απειλείται η ευρωπαϊκή βιομηχανία και οι θέσεις εργασίας. Η Ευρώπη χρειάζεται μια αμυντική εμπορική πολιτική και δεν σκοπεύουμε να φανούμε αφελείς>>.

Οι νέοι δασμοί που ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος ελλοχεύουν τον κίνδυνο ενός εμπορικού πολέμου με τους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους της Washington, μεταξύ των οποίων και η Κίνα. Αναμενόμενη λοιπόν η έντονη δυσαρέσκεια του Πεκίνου με την κυβέρνηση να κάνει λόγο για επίθεση , <<Η κατάχρηση της ρήτρας περί εθνικής ασφάλειας από μέρους των ΗΠΑ αποτελεί εσκεμμένη επίθεση εναντίον του πολυμερούς εμπορικού συστήματος που ενσαρκώνει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ) και θα έχει ασφαλώς πολύ σοβαρές συνέπειες στην παγκόσμια εμπορική τάξη>>, ανακοίνωσε το Κινεζικό Υπουργείο Εμπορίου.

Η Κίνα είναι η πρώτη παγκοσμίως χώρα στην παραγωγή χάλυβα και αλουμινίου, αλλά η δική της παραγωγή δεν καλύπτει παρά μόνον ένα μικρό μέρος (2,7% των ποσοτήτων του χάλυβα και 9,7% του αλουμινίου) του συνόλου των αμερικανικών εισαγωγών, πολύ πίσω από την παραγωγή του Καναδά, της Βραζιλίας ή των κρατών-μελών της Ε.Ε. Στις 2 Απριλίου η Κίνα επέβαλε με την σειρά της δασμούς σε 128 προϊόντα των ΗΠΑ αξίας 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τονίζοντας πως δεν επιθυμεί την σύγκρουση με τις ΗΠΑ αλλά παράλληλα δεν θα μείνει απαθής στις προκλήσεις Trump.

Η Επίτροπος Εμπορίου Cecilia Malmstrom τόνισε πως,επειδή η Ε.Ε αποτελεί στενό σύμμαχο των ΗΠΑ,η Washington όφειλε να εξαιρέσει τα κράτη-μέλη της από τους νέους δασμούς. Λονδίνο και Παρίσι εξέφρασαν την αντίθεσή τους στην απόφαση Trump, ενώ η Αργεντινή και το Τόκιο αιτούνται να εξαιρεθούν από τους δασμούς. Σύμφωνα με επίσημα κυβερνητικά στοιχεία η Αργεντινή εξήγαγε το 2017 αλουμίνιο αξίας 763 εκατομμυρίων δολαρίων και χάλυβα αξίας 686 εκατομμυρίων δολαρίων, με το κάθε μέταλλο να αντιπροσωπεύει λίγο πάνω από το 1% των συνολικών εξαγωγών της. Οι αγορές της NAFTA (Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής) ήταν ο βασικός προορισμός των αργεντίνικων εξαγωγών των δύο μετάλλων.

Επίσης τον φόβο της για αντίποινα και την ανησυχία της για τον κίνδυνο υπονόμευσης της εμπιστοσύνης που θα έχει ως αποτέλεσμα να πληγούν οι επενδύσεις εξέφρασε η Γενική Διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Christine Lagarde. Η EUROFER (European Steel Association) θεωρεί τις ΗΠΑ αγορά-κλειδί καθώς εκεί γίνονται οι περισσότερες ευρωπαϊκές εξαγωγές χάλυβα εκτός Ε.Ε. Η βιομηχανία χάλυβα είναι στρατηγικής σημασίας για την Ε.Ε, καθώς ενισχύει την οικονομική ανάπτυξη και συμβάλλει στην εργασιακή απασχόληση. Αναντίρρητα η επιβολή δασμών θα έχει ως επακόλουθο την μείωση των εξαγωγών στις ΗΠΑ και ενδεχομένως την μείωση της παραγωγής στα ευρωπαϊκά εργοστάσια, με πολλούς Ευρωπαίους εργαζομένους να χάνουν τις δουλειές τους, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο τους δείκτες ανεργίας σε ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη.

Το ντόμινο των συνεπειών θα συνεχιστεί καθώς θα προκύψουν προβλήματα από τις ξαφνικές μετατοπίσεις της παγκόσμιας προσφοράς χάλυβα. Χώρες-παραγωγοί, όπως η Βραζιλία, η Ιαπωνία και η Κίνα θα αναζητήσουν νέες αγορές στην Γηραιά Ήπειρο, ωθώντας με αυτό τον τρόπο στην υιοθέτηση των λεγόμενων <<μέτρων διασφάλισης>>. Η Ε.Ε αναζητά από την πλευρά της νέους εταίρους και νέες αγορές – όπως και η Κίνα, η οποία θέλει να πουλήσει τον χάλυβά της οπουδήποτε. Όπως δήλωσε μάλιστα η Γερμανίδα καγκελάριος Angela Merkel <<Θα εργαστούμε περαιτέρω πάνω στο σύμφωνο εμπορίου και θα μιλήσουμε και με άλλους εταίρους. Κατά την άποψή μου και σύμφωνα με την άποψη της Ε.Ε και της Γερμανίας ο προστατευτισμός δεν είναι η σωστή απάντηση>>.

Μέχρι την 1η Μαϊου ο Λευκός Οίκος θα αποφασίσει αν θα συνεχιστεί η επιβολή δασμών φέροντας ένα κύμα αισιοδοξίας στην Ε.Ε με το πάγωμα στην εφαρμογή των νέων δασμών. Διευκρινίζεται πως παρά την προσωρινή εξαίρεση θα συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις. Όσο κι αν οι ΗΠΑ επιμένουν πως η επιβολή δασμών σε εισαγωγές από χώρες με τις οποίες καταγράφεται έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο γίνεται προς ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής, εντούτοις γίνεται αντιληπτό πως η αμερικανική οικονομία οδηγείται σε απομόνωση.

Πηγές

euronews: http://gr.euronews.com/2018/03/02/ipa-ee-oi-synepeies-enos-emporikou-polemou

iefimerida: http://www.iefimerida.gr/news/401253/ti-tha-prokalesei-stin-oikonomia-tis-ee-o-emporikos-polemos-toy-tramp

dw : http://www.dw.com/el/%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%BF-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%87%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%80-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CF%82/a-42800897

independent.co.uk: https://www.independent.co.uk/news/world/europe/eu-threaten-trump-trade-goods-us-retalliation-countermeasures-tarrifs-a8235566.html

naftemporiki: http://www.naftemporiki.gr/finance/story/1333239/eos-tin-1i-maiou-i-apallagi-tis-ee-apo-tous-dasmous

Department of Commerce: https://www.commerce.gov/news/press-releases/2018/02/secretary-ross-releases-steel-and-aluminum-232-reports-coordination

Washingtonpost: https://www.washingtonpost.com/news/monkey-cage/wp/2018/03/09/europe-is-pushing-back-against-trumps-steel-and-aluminum-tariffs-heres-how/?noredirect=on&utm_term=.c21bc619656d

reuters: https://www.reuters.com/article/us-usa-trade-china/trade-dispute-escalates-as-trump-threatens-100-billion-more-in-china-tariffs-idUSKCN1HC1RW 

Μεταξάς Ηλίας: PRIVATEERS or CORSAIRS

on Monday, 09 July 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

PRIVATEERS or CORSAIRS
----------------------------------------
Οι Κουρσάροι διέπρατταν ακριβώς τις ίδιες έκνομες ενέργειες τις οποίες έκαναν οι ίδιοι με την ‘ε-παγγελματική’ ιδιότητα του Πειρατού. Η ειδοποιός διαφορά έγκειτο στο ότι ήσαν εφοδιασμένοι με τα περιβόητα ‘Letters of Marque’. Αυτά ήσαν Πιστοποιητικά τα οποία εξέδιδαν οι αρμόδιες Αρχές εκεί-νου του Ηγεμόνος ή του Κράτους στο οποίον εμίσθωναν τις ‘Ταλαντούχες Υπηρεσίες’ τους. Τους με-τέτρεπαν τρόπον τινά σαν ‘Πολεμικά’ στην υπηρεσία του εκδίδοντος Κράτους, βάσει του ‘Συμβολαί-ου’ που συνυπέγραφαν. Αυτό προέβλεπε όλους τους όρους της ‘συνεργασίας’ τους, οι κυριώτεροι ή-σαν η σημαία που θα έφεραν και τα ποσοστά επί της καταληφθείσης λείας που θα επλήρωναν στην ‘Χώρα - Εργοδότη’ τους. Τοιουτοτρόπως έφεραν τον μανδύα της νομιμότητος.
Oι Πειραταί και οι Κουρσάροι και τα ‘έργα’ τους ήσαν γνωστοί προ χιλιάδων ετών. Οι Αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν το Πειρατικόν πλοίον, η Καταγωγίς (-γίδος), ενίοτε δέ και η Ληστρίς (-ρίδος). Ο ΠΟΛΥΒΙΟΣ (201-122 π.Χ.) είχε γράψει σχετικώς : « Εληίζοντο καί κατήγον τούς εμπόρους ». Η Πει-ρατεία κατά την Αρχαιότητα ήταν επάγγελμα ανεγνωρισμένο και ένδοξο. Ο δε ΘΟΥΚΙΔΙΔΗΣ (460-403 π.Χ.) είχε γράψει : « Ούκ έχοντος πώς αισχύνην τούτου τού έργου, φέροντος δέ τί καί δόξης μάλ-λον ». Την Πειρατείαν ασκούσαν οι ίδιοι οι Πειρατές ή και κάποιοι άλλοι ‘πλούσιοι κατέχοντες’ συμ-βαλλόμενοι με τους Πειρατές.Αυτοί οι‘κύριοι’ χρηματοδοτούσαν τον εξοπλισμό των Πειρατικών σκα-φών και συμμετείχαν στα κέρδη τους. Θα μπορούσαμε να τους παρομοιάσουμε με τους συγχρόνους ‘χορηγούς’.

PDF 

BESA, By Prof. Louis René Beres*: How Sun Tzu Might Approach US Nuclear Strategy

on Sunday, 08 July 2018. Posted in Διάφορα Θέματα


EXECUTIVE SUMMARY: Although nuclear strategy must, by definition, be shaped without historical precedent, it should contain certain ancient core concepts. The strategic postulates first laid down by Sun Tzu could be referenced usefully by the current architects of US nuclear strategy, especially with reference to an already nuclear North Korea, and to a plausibly future nuclear adversary in Iran. These first principles could be applied to US ally Israel, in consequence of their direct impact on US policies, and to ongoing North Korean military activity in Syria or the wider Middle East.

Ancient Chinese general and military strategist Sun Tzu’s The Art of War should be studied by US President Donald Trump’s senior military advisors. Their examination of the text ought to focus on maximizing the credible range of America’s nuclear deterrent and on shaping the Pentagon’s correlative order of battle.

Any nuclear war would obviously be unprecedented. The August 1945 US bombings of Japan were not instances of nuclear war, but rather singular and non-replicable atomic attacks in a conventional war. Because there has never been an actual nuclear war, nothing can reliably be said about determining such a conflict’s probability. In science and mathematics, proper assessments of event probability must be based upon the determinable frequency of relevant past events.

President Trump could learn from Sun Tzu’s “Tao of Warfare” that the military world, like the world in general, is what it is.” Any contrived reduction in analytic complexity could result in a too risky distortion of strategic choices. To deal correctly with such inevitable complexity, what is needed is not attitude but preparation.

Ultimately, the US summit imbroglio with North Korea was about implementing necessary dissuasions from future war, conventional as well as nuclear. Preventing a conventional conflict with Pyongyang is imperative not only because such an engagement could prove starkly injurious to US forces and nationals in South Korea and also to certain US regional allies, but because it could quickly escalate towards the nuclear threshold. Such an escalation could prove uncontrollable.

Whatever the results of the Singapore summit (a meeting that Donald Trump felt would be best managed through attitude rather than preparation), America’s general strategy will remain embedded in various forms of deterrence, including nuclear deterrence. Going forward, whatever the ultimate outcomes of the summit, this basic strategy must remain rooted in one or several of the following six national security functions:

  1. deterrence of large-scale conventional attacks by enemy states;
  2. deterrence of all levels of unconventional attack by enemy states;
  3. preemption of enemy-state nuclear attacks;
  4. support of conventional preemptions against enemy-state nuclear assets;
  5. support of conventional preemptions against enemy-state non-nuclear assets; and
  6. nuclear war-fighting.

At some point in the future, President Trump may need to leverage US nuclear weapons in order to support certain forms of American conventional preemption. To proceed rationally in any such uncharted strategic territory, he would first need to determine whether any non-nuclear expressions of “anticipatory self-defense” could succeed operationally. In turn, this vital determination would then depend upon a number of critical, interpenetrating and possibly synergistic security factors, including:

  1. expected probability of North Korean first-strikes;
  2. expected costs of North Korean first-strikes;
  3. expected schedule of North Korean nuclear weapons deployment;
  4. expected efficiencies of North Korean active defenses over time;
  5. expected efficiencies of US active defenses over time;
  6. expected efficiencies of US hard-target or “counterforce” operations over time;
  7. expected reactions of unaffected regional enemies; and
  8. expected US and world community reactions to any considered American preemptions.

“Weighing strength,” reminds Sun Tzu, “gives birth to victory.” But any such prescribed measurement is exceedingly difficult to detach from subjective calculation. This means an American president ought never to assume he harbors an incomparably great capacity to maintain full control over unfolding events.

For President Trump and his counselors, other connections will need to be examined. Several would concern relationships between nuclear threat functions, primarily deterrence, and pertinent binding law. Contrary to conventional wisdom on law and geopolitics, nuclear deterrence does not function outside the ambit of international law. Since the Peace of Westphalia in 1648, international law (however regrettably) has had to rely upon assorted threat system dynamics of threat and counter-threat.

This candid appraisal concerns even preemption, which can sometimes be construed as “anticipatory self-defense” under customary international law. This judgment of legal correctness includes an 8 July 1996 advisory decision of the International Court of Justice. The summary assessment concludes, “…in view of the current state of international law, and of the elements of fact at its disposal, the Court cannot conclude definitively whether the threat or use of nuclear weapons would be lawful or unlawful in an extreme circumstance of self-defense, in which the very survival of a State would be at stake.”

In some respects, at least, this ICJ Advisory Opinion should concern US ally Israel even more urgently than the US directly. After all, nuclear deterrence, whether ambiguous or openly declared, remains indispensable to Israel’s core survival needs.

The adequacy of international law in preventing both nuclear and conventional war in Northeast Asia – a war that could conceivably “spill over” to other regions, plausibly the Middle East – will depend upon more than formal treaties, customs, or the so-called “general principles of law recognized by civilized nations.” Among other perils, North Korea has continued to send advanced weapons to Syria, including outlawed chemical weapons, thereby strengthening not only the openly criminal Damascus regime, but also the Shiite terrorist group Hezbollah, as well as Iran. The injurious consequences of any such arms transfers could be most consequential for Israel as it seeks to prepare for an expanding Iranian military presence within Syria. It will also be contingent upon the success or failure of any competing US and North Korean military strategies in the region.

If President Trump’s selected nuclear strategy should serve to reduce the threat and/or seriousness of future war, either because of successfully implemented forms of nuclear deterrence or because of “no alternative” preemptive strikes launched against an illegally nuclearizing North Korea, this strategy could be counted as an authentic component of international law enforcement.

How should Washington proceed? Initially, President Trump would do well to consider Sun Tzu’s principles concerning diplomacy. To be sure, suitable military preparations should never be neglected, but diplomacy must also preserve its place. By fusing power and diplomacy, says Sun Tzu, the objective of every state to weaken its enemies without engaging in armed combat can better be realized.

Sun Tzu’s overriding objective always links the ideal of complete victory to reciprocal strategies for planning offensives.

Today, this advice may seem obvious enough, yet current US strategic posture will depend heavily upon various forms of ballistic missile defense (BMD). In principle, at least, by placing too much faith in its active defense systems, the US could become willing to accept certain excessive risks, and also to disavow any still remaining preemption options.

There is really no good reason to believe that the US nuclear deterrent could ever suitably reduce all conceivable nuclear threats from North Korea. In spite of America’s advanced deterrent postures, there could still come a time when the power of Washington’s implicit nuclear threat would be immobilized by enemy miscalculation, inadvertence, mechanical accident, false warnings, unauthorized firings (e.g., coups d’état), hacking, or even outright irrationality. Furthermore, a calculated US willingness to make such threats more conspicuous need not necessarily be matched by any greater likelihood of operational success.

Assuming operational rationality in the White House and in the Pentagon, the single most compelling factor in any US presidential decision on preemption against North Korea will likely be the perceived rationality of Kim Jung-un. If, after all, Kim were expected to strike at America or certain US allies with nuclear weapons irrespective of any anticipated US counterstrikes, American deterrence could fail altogether. This means that North Korean nuclear strikes could be expected even if Kim Jung-un had already understood that President Trump was willing and able to respond to Pyongyang’s aggressions with devastating nuclear reprisals.

Any North Korean decision to strike in these circumstances would have been made in spite of US deployment of nuclear weapons in recognizably survivable modes, and in spite of the fact that those American rockets and bombs were able to penetrate North Korea’s most sophisticated, effective, and widespread active defenses.

Some might argue, more or less persuasively, that the US has already lost any preemption option it once had with respect to North Korean nuclear weapons. As a result of enemy multiplication, dispersal, and hardening of infrastructures, goes this argument, President Trump can now only wait until the time comes for an after-the-fact response; that is, for inflicting punishment or retaliation. If this purely retributive argument is correct, any such total US reliance upon deterrence and certain corollary active defenses could represent a fatal indifference to enduring general principles of classic Chinese military strategy.

Another section of The Art of War that could help President Trump compensate for any disproportionate reliance on nuclear deterrence and ballistic missile defense is the one in which Sun Tzu emphasizes the “unorthodox.” Drawn from the school of thought that had crystallized as Taoism, the ancient strategist observes: “…in battle, one engages with the orthodox, and gains victory through the unorthodox.”

In another complex passage, Sun Tzu discusses how the orthodox may be used in unorthodox ways, while an orthodox attack may still be unorthodox, at least when it is unexpected. Taken with appropriate seriousness by American strategic planners, this nuanced passage could prove a useful tool for meaningful tactical implementation, one that might exploit Kim Jung-un’s presumed matrix of identifiable military objectives.

For President Trump, the “unorthodox” should be fashioned not only on the battlefield but also before the battle. To prevent the most dangerous forms of battle, or those military engagements that could subsequently descend into all-out unconventional warfare, Washington should fashion a number of new military postures. These advanced postures would focus on a reasoned shift from “orthodox” rationality to “unorthodox” irrationality. This sort of thinking is what the late American nuclear strategist Herman Kahn had earlier called the “rationality of pretended irrationality.”

On several occasions, President Trump has demonstrated a quirky affection for postures of feigned irrationality. Such calculated pretense has to be performed with considerable finesse, however, to avoid its becoming a double-edged sword. Also worth noting is that any strategy of pretended irrationality would represent the diametric opposite of Sun Tzu’s more general counsel. In Chapter One, entitled “Initial Estimations,” he remarks that military success must always be based upon “rationality and self-control.”

President Trump requires a pattern of thinking adapted not only by Sun Tzu, but also by some of his classic contemporaries in ancient Greece. To create a nuclear doctrine, he will need to fashion a genuinely usable “strategic dialectic.” Any such interrogative method would ask and answer intersecting questions, sequentially, again and again, until all core security problems had been productively confronted head-on.

Following Sun Tzu’s prescriptions on the “unorthodox,” US strategists should approach the challenging North Korea security problem as an interrelated series of thoughts, one in which each thought necessarily presents a complication that then moves inquiry onward. Contained in this strategic dialectic, as Sun Tzu himself was no doubt aware, is a relentless obligation to continue thinking. (Logically, this imperative can never be satisfied entirely because of what philosophers call an “infinite regress problem,” but it must be attempted as completely and competently as possible.)

Armed with such an explicitly dialectical form of military strategy, Trump could then focus not only on discrete threats and situations (most plausibly, North Korean nuclear weapons and ballistic missile development), but also on multiple dynamic interactions between particular threats (“synergies”).

Sun Tzu can offer Trump the still timely wisdom that strategy and war planning are fundamentally intellectual activities. Especially because Kim Jung-un already commands a nuclear arsenal, one he will most assuredly refuse to destroy, America’s emphasis must be on using its combined military assets to create stable deterrence rather than to wage war. “Subjugating the enemy’s army without fighting,” says Sun Tzu in The Art of War, “is the true pinnacle of excellence.”

The ancient Chinese strategist also devotes a good deal of attention to the necessary “ruler’s qualifications.”

From this listing, Trump could be reminded that “The ruler cannot mobilize the army out of any personal anger.” He could also learn the following leadership strengths: wisdom; knowledge; benevolence; unconcern for fame; tranquility; and righteousness. Correspondingly, leaders’ weaknesses can include: obsession with achieving fame; quickness to anger; haste to act; inability to fathom the enemy; and personal arrogance.

In complex military affairs, generality is an indispensable trait of explanatory and predictive meaning. Strategic theory represents an important net with which both planners and policy-makers can catch whatever is most vital. To think otherwise, or to approach every major military crisis as somehow analytically discrete or ad hoc, would represent nothing less than a form of national surrender.

To avoid such a surrender, it would profit President Trump to heed the timeless strategic principles of Sun Tzu.

View PDF

*Louis René Beres is Emeritus Professor of International Law at Purdue and the author of 12 books and several hundred articles on nuclear strategy and nuclear war. The second edition of his Surviving Amid Chaos: Israel’s Nuclear Strategy (Rowman & Littlefield) was published in 2018.

 

BESA,By Maj. Gen. (res.) Gershon Hacohen: The Limits of Technological Superiority

on Friday, 06 July 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

EXECUTIVE SUMMARY: There is no technological solution to the problem of kite/balloon terrorism. However decisive it may be, technology in and of itself does not guarantee victory.

Even against a simple and creative threat like kite/balloon terrorism, the Israeli defense establishment is aiming for a technological deliverance. To be sure, technological superiority on the battlefield should be exploited whenever possible (for example Israel’s Iron Dome system, which provides an effective solution to the rocket threat). But the phenomenon of war, like World Cup football games for that matter, shows that physical factors ultimately depend on the human spirit. As Yigal Allon, one of the architects of Israel’s 1948 victory, put it: “Without downplaying the value of arms, the Palmah learned to view the human spirit as the main source of strength in the war.”


The Greek victory in the Trojan War, after ten years of fighting, was achieved via the famous ruse of the Trojan horse. Modern screening technology might have exposed the ploy. Yet according to the story, the problem lay not in the absence of adequate technology but in disastrously flawed judgment. The king’s daughter, Cassandra, repeatedly warned against the danger posed by the wooden horse, but in the general euphoria attending the seeming end of the war, her warnings fell on deaf ears.

Technology has a calming effect in that it ostensibly eliminates the need for personal vigilance, resourcefulness, and responsibility. It seems to allow us to overcome the uncontrollable randomness of the human spirit, which has always been difficult to gauge in times of crisis and war. Soldiers, like athletes and artists, have always been aware of the critical dependence on inspiration and “a hidden power” that brings them to the peak of achievement in critical moments. Those who have experienced the blessing of inspiration are more aware than others of the painful deprivation that accompanies its disappearance. In the words of King David’s lamentation in the Psalms, “My God, why have you forsaken me?”

Technological support, on the other hand, is not capricious. It is stable in its operational mode and subject to control. When something goes wrong, it is nothing more than a technical failure that can be investigated and fixed. Technology thus mitigates our dependence on the vicissitudes of the human spirit. The machine has no self-doubts or panic attacks and no need for the power of faith. As a result, dependence on technological solutions has increased over the years and gained control of fundamental military and civilian operational modes. But this has come at a high cost. For the lower dependence on faith and the human spirit in times of crisis has diminished the individual and reduced him/her to a cog in a machine.

As shown by Allon’s words, a diminution of the human spirit did not characterize the IDF’s ethos during the first decades of its existence, something that was acknowledged by its Arab enemies in explaining their defeat in the 1967 War. In the words of Yusuf Karadawi, one of the spiritual leaders of the Muslim Brotherhood: “Returning to the faith and raising the banner of jihad are particularly vital in the struggle against World Zionism, because the Zionists inculcate their soldiers with religious faith and religious dreams.” One can of course argue with this prognosis, but his words express a widespread Arab/Muslim perception of the spiritual source of the IDF’s strength.

Towards the end of the twentieth century, with the advent of the Revolution in Military Affairs (RMA), military planners found themselves at a new juncture. The Israeli defense establishment chose to focus on the maximizing of Israel’s technological edge. Hezbollah and Hamas, by contrast, chose to strengthen their fighters’ faith and readiness for self-sacrifice. As Hezbollah leader Hassan Nasrallah boasted in the last days of the 2006 Lebanon War: “The confrontation that is currently taking place surprised the Israelis in terms of the human factor… They discovered that they are fighting people with faith, will, heroism, perseverance, and willingness to sacrifice.”

The IDF and the Israeli defense establishment must therefore clarify to themselves whether they have not strayed into excessive cultural and mental dependence on a technological support envelope. Not that one should not exploit one’s technological edge to the full, but technology in and of itself cannot guarantee victory.

View PDF

This article appeared in The Liberal in July 2018.

Maj. Gen. (res.) Gershon Hacohen is a senior research fellow at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. He served in the IDF for forty-two years. He commanded troops in battles with Egypt and Syria. He was formerly a corps commander and commander of the IDF Military Colleges.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

 
 
Maj. Gen. (res.) Gershon Hacohen
Maj. Gen. (res.) Gershon Hacohen: Served in the IDF for 42 years, commanding troops in battle on the Egyptian and Syrian fronts. Was a Corps commander, and commander of the IDF Military Colleges. Email: [email protected]
 
 
 
 

CHATHAM HOUSE: Artificial Intelligence in International Affairs: Six Things the World Can Do to Prepare

on Friday, 29 June 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

For all of human history, politics has been driven by human activities and the interactions of humans within, and between, networks. Now, advances in artificial intelligence (AI) hold out the prospect of a fundamental change in this arrangement. The idea of non-human entities, increasingly being used in international affairs, could create radical change in our understanding of politics at the highest levels. Find out the six things the world can do to prepare.

(1) Governments worldwide should invest in developing — and keeping — home-grown talent and expertise in AI.

AI expertise must not reside in only a small number of countries — or solely within narrow segments of the population — as there is a danger that countries could become dependent on the expertise currently concentrated in the US and China.

(2) Corporations, foundations and governments should allocate funding to develop and deploy AI systems with humanitarian goals.

The humanitarian sector could benefit from such systems, which might, for example, improve response times in emergencies. Since such systems are unlikely to be immediately profitable for the private sector, a concerted effort needs to be made to develop them on a not-for-profit basis.A Red Cross employee in Mexico works at the collection centre in the city of Toluca, Mexico on 8 June 2018. The Mexican Red Cross is sending more than 130 tons of humanitarian aid to the people affected by the recent eruption of the Fuego Volcano in Guatemala. Image: Mario Vazquez/AFP/Getty Images.

(3) It should not be left to technical experts to understand the benefits — and limitations — of AI.

Better education and training on what AI is — and what it is not — should be made as broadly available as possible. Those developing the technologies would benefit from a greater understanding of the underlying ethical goals.A student attends a lesson in robotics at the IT Lyceum at the Kazan Federal University. Image: Yegor Aleyev/TASS/Getty Images.

(4) Developing strong working relationships between public and private AI developers, particularly in the defence sector, is critical.

Since much of the innovation is taking place in the commercial sector, ensuring that intelligent systems charged with critical tasks can carry them out safely — and ethically — will require openness between different types of institutions.U1208 Lab at Inserm studies cognitive sciences in robot-human communication. Image: BSIP/UIG/Getty Images.

(5) Clear codes of practice are necessary to ensure that the benefits of AI can be shared widely while at the same time the risks are well-managed.

In developing these codes of practice, policymakers and technology experts should understand the ways in which regulating artificially intelligent systems may be different from regulating arms or trade flows while also drawing relevant lessons from those models.

(6) Developers and regulators should pay particular attention to the question of human–machine interfaces.

Artificial and human intelligence are fundamentally different, and interfaces between the two must be designed carefully, and reviewed constantly in order to avoid misunderstandings that in many applications could have serious consequences.

The findings of this article are based on a Chatham House report ‘Artificial Intelligence and International Affairs: Disruption Anticipated’ by M. L. Cummings, Heather M. Roff, Kenneth Cukier, Jacob Parakilas and Hannah Bryce.

<<  1 2 [34 5 6 7  >>