Αγγελία ΕΛΙΣΜΕ 30.11.2020

Ομιλία Γιάννη Μάζη, Καθηγητή Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στις 10.12.2020, 6μμ

 

Πατήστε επάνω στην εικόνα για να συνδεθείτε μέσω ΖΟΟΜ

Ο σύνδεσμος εισόδου στην πλατφόρμα ΖΟΟΜ ( Join Zoom Meeting ) είναι:  

https://zoom.us/j/2463957163?pwd=SmY2Vk5XblRwSVRuRjZvajI3eHRTQT09

Έπειτα πατήστε το κουμπί 

Εναλλακτικά μπορείτε να μπείτε και με χρήση της ιστοσελίδας www.zoom.us και προσδιορίζοντας ότι θέλετε να παρακολουθήσετε

το Meeting ID: 246 395 7163   και με Passcode: 12345

Επίσης, μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία και μέσω του συνδέσμου YouTube Live Streaming: https://youtu.be/hsODETE_FCw

Όσοι παρακολουθήσουν την ομιλία δικαιούνται πιστοποιητικό παρακολούθησης από τη Γραμματεία ΕΛΙΣΜΕ

Παρακαλούμε πολύ να εισέρχεστε στο ΖΟΟΜ με χρήση του αληθινού σας ονόματος και όχι ψευδωνύμου.

Μέσω ΖΟΟΜ υπάρχει περιορισμός στην παρακολούθηση μόνο 100 ατόμων. 

 

Ομιλία Προκόπη Παυλόπουλου, τέως Προέδρου Δημοκρατίας

 

Πατήστε επάνω στην εικόνα για να συνδεθείτε μέσω ΖΟΟΜ

Ο σύνδεσμος εισόδου στην πλατφόρμα ΖΟΟΜ ( Join Zoom Meeting ) είναι:  

https://zoom.us/j/2463957163?pwd=SmY2Vk5XblRwSVRuRjZvajI3eHRTQT09

Έπειτα πατήστε το κουμπί 

Εναλλακτικά μπορείτε να μπείτε και με χρήση της ιστοσελίδας www.zoom.us και προσδιορίζοντας ότι θέλετε να παρακολουθήσετε

το Meeting ID: 246 395 7163  και με Passcode: 12345

Επίσης, μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία και μέσω του συνδέσμου YouTube Live Streaming: https://youtu.be/................

Όσοι παρακολουθήσουν την ομιλία δικαιούνται πιστοποιητικό παρακολούθησης από τη Γραμματεία ΕΛΙΣΜΕ

Παρακαλούμε πολύ να εισέρχεστε στο ΖΟΟΜ με χρήση του αληθινού σας ονόματος και όχι ψευδωνύμου.

Μέσω ΖΟΟΜ υπάρχει περιορισμός στην παρακολούθηση μόνο 100 ατόμων. 

Διάφορα Θέματα

Χριστίνα Μπαρμπαρούση, Αναλύτρια ΚΕΔΙΣΑ: Το Bitcoin ฿ στον Τρίτο Παγκόσμιο Κρυπτοπόλεμο

on Thursday, 28 June 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

barbarousi_min«Κρυπτονόμισμα : όσο δεν το καταλαβαίνει κανείς, τόσο ενθουσιάζεται…» ~ Warren Buffet | 1930 – …

Όταν το 1980 ο Friedrich Hayek έλεγε «…αν έχετε το θάρρος να το κάνετε αυτό, μην αισθάνεστε πατριωτισμό απέναντι σε νομισματικά θέματα· επιλέξτε τα χρήματα, που σας βοηθούν καλύτερα…», ουσιαστικά απενοχοποιούσε για πάντα τη διαμάχη ανάμεσα στο χρήμα στην υπηρεσία του ανθρώπου και στο χρήμα για το χρήμα.

Στην ίδια πρόταση διατυπώνονται ταυτόχρονα οι λέξεις θάρρος, πατριωτισμός και χρήματα, που αμέσως δημιουργούν : (α) Μεγάλες προσδοκίες στον αποδέκτη (χρήμα). (β) Κίνητρα προτίμησης της δεύτερης σχέσης (ωφέλεια, χρησιμότητα). (γ) Ορθολογική σκέψη (ό,τι κι αν συμβεί, μην το μετανιώσετε αργότερα). (δ) Ταξινόμηση των μεριδίων προτίμησης υπέρ της δεύτερης σχέσης στη λήψη απόφασης (επιλέξτε το δεύτερο και θα κερδίσετε· αλλά αυτό είναι μια μη αξιόπιστη υπόσχεση).

Προφανώς, ο Hayek αντιλαμβανόταν την προτροπή αυτή σαν τη μεταβατικότητα του εργαλειακού ορθολογισμού, που μεγιστοποιεί την ωφέλεια. Σύμφωνα με αυτή, η διατύπωση θα ήταν κάπως έτσι : αν τα χρήματα είναι λιγότερο επιθυμητά από το να βρει κανείς το θάρρος να τα αποκτήσει και το θάρρος είναι λιγότερο επιθυμητό από τον πατριωτισμό, τότε ένας πατριώτης αποκτά πάντα λιγότερα χρήματα. Δηλαδή : πατριωτισμός ή χρήμα. Το οποίο, οδηγεί αναπόφευκτα στην επιλογή της ελεύθερης διακίνησης του χρήματος πέραν των ορίων, αδιαφορώντας για το κόστος στο σύστημα ηθικών αξιών.

Η ως άνω σχολή σκέψης έχει ήδη υποκινήσει δύο παγκόσμιους κρυπτοπολέμους ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται ο τρίτος. Ο πόλεμος μεταξύ των κρυπτονομισμάτων και των συμβατικών νομισμάτων ενώ έχει προκαλέσει αστάθεια στη δυναμική ισορροπία της οικονομίας, εξακολουθεί να αξιώνει μεγάλες προσδοκίες από ένα αόρατο χέρι (το ฿ Bitcoin), που ευελπιστεί να παρέμβει και να διορθώσει τις ατέλειες του συμβατικού χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Για να το επιτύχει, θα πρέπει να αποδείξει, ότι το κρυπτονόμισμα έχει λιγότερες ατέλειες από το συμβατικό χρήμα. Και, ήδη, κατά τη Θεωρία των Μεγάλων Ανοήτων, η ύπαρξή του οφείλεται αποκλειστικά στην παράλογη προσδοκία των ανόητων αγοραστών του, που πιστεύουν, ότι θα μπορέσουν αργότερα να το πουλήσουν σε κάποιον άλλο μεγαλύτερο ανόητο σε υψηλότερη τιμή. Οι ίδιοι, όμως, περιφρονούν την πιθανότητα να είναι αυτοί οι τελευταίοι μεγάλοι ανόητοι…

Η θεωρία αντλεί τη δύναμή της από το γεγονός, ότι το κρυπτονόμισμα βασίζεται στην κρυπτογράφηση (ανωνυμία) μεταξύ των συναλλασσόμενων μερών, σε αντίθεση με τα συμβατικά νομίσματα, που βασίζονται στην πίστη (εμπιστοσύνη) των ανθρώπων, που τα ανταλλάσουν. Δεν παρέχει αντίκρισμα σε άλλη υποκείμενη αξία (νόμισμα ή εμπόρευμα), νομισματική ισοτιμία (π.χ. με το δολάριο ή το ευρώ κ.λπ.) ούτε και την εξασφάλιση, ότι η απαίτηση θα εκπληρωθεί άμεσα. Κατ’ αυτό τον τρόπο, δεν απαιτεί ενταλματοποίηση πληρωμής από κάποια ενδιάμεση θεσμοθετημένη αρχή (π.χ. κυβερνήσεις, οργανισμοί, τράπεζες κ.λπ.), αλλά ο οποιοσδήποτε κάτοχος κρυπτονομίσματος μπορεί να επιβεβαιώσει μια ψηφιακή συναλλαγή (ελέγχεται αποκεντρωμένα).

Οπότε, πριν από όλα οι συναλλασσόμενοι θα πρέπει να λύσουν το πρόβλημα της πίστης μεταξύ τους, δηλαδή, να πειστούν για τη μεταξύ τους φερεγγυότητα. Αυτός είναι και ο μόνος περιορισμός στην ανταλλαγή ενός ฿ Bitcoin : η πιθανότητα το επόμενο να μην θέλει να το αγοράσει κανείς.

Πρωτίστως, διότι διακρίνεται από επισφάλεια, αφού παρουσιάζει έντονες διακυμάνσεις. Αυτή, όμως, είναι μια πληροφορία, που οι εξορύκτες δεν γνωρίζουν μέχρι τη στιγμή της συναλλαγής και για τους αγοραστές είναι ένα ρίσκο, που πρέπει να πάρουν. Παρ’ όλα αυτά, πωλητές και αγοραστές δρουν σαν να γνωρίζουν όλες τις πληροφορίες και βασιζόμενοι στο ότι κανείς από αυτούς δεν θα κοροϊδέψει τον άλλο. Διαφορετικά, η φούσκα κινδυνεύει να σκάσει, αφού ο χρυσοχόος μπορεί να εγγυηθεί μόνο για όσα έλαβε να φυλάξει στο θησαυροφυλάκιό του και ποτέ για τον τόκο (βλ. το παραμύθι του χρυσοχόου και γιατί καταρρέουν οι τράπεζες). Θυμηθείτε, όμως, ότι το ฿ Bitcoin δεν βασίζεται στην καλή πίστη των συναλλασσομένων…

Έπειτα, διότι το μεγαλύτερο μέρος του διανέμεται στο dark web και γι’ αυτό δεν εντοπίζεται το ίχνος της εικονικής διαδρομής του· μπορεί, δηλαδή, να προέρχεται από οπουδήποτε (η λέξη οπουδήποτε στο dark web ισοδυναμεί με αχαρτογράφητα νερά –θα κολυμπούσες;). Εκεί ο ανταγωνισμός απαιτεί : γνώσεις επίλυσης αλγόριθμων blockchain, χειρισμού λογισμικού Tor και κβαντικούς επεξεργαστές με μεγάλες ταχύτητες εξόρυξης. Υπολογίζεται, ότι για την εξόρυξη 1 BTC απαιτείται δαπάνη ηλεκτρικής ενέργειας σε κιλοβατώρες (kwh) ισοδύναμη με αυτή ενός νοικοκυριού σε μηνιαία βάση.

Πολύ πριν προκύψουν τα παραπάνω, οι εμπνευστές του δημιούργησαν αρχικά έναν ανώτατο αριθμό ψηφιακών νομισμάτων, που ανέρχεται στα 21,000,000 BTC και αποφάσισαν, ότι πάνω από αυτό το όριο δεν θα παραχθούν άλλα κρυπτονομίσματα (ταβάνι εξόρυξης). Στη συνέχεια, τα διοχέτευσαν στο διαδίκτυο με σκοπό να εξορυχθούν από τους ενδιαφερόμενους (εξορύκτες) μέχρι το έτος 2040, όπου ολοκληρώνεται η πρώτη γενιά ฿ Bitcoins. Τα bitcoins είναι διανεμημένα στο διαδίκτυο διαιρεμένα ως κλάσματα (satoshis), τα οποία ο εξορύκτης πρέπει να συγκεντρώσει και να συνθέσει ως παζλ (blockchains). Μέχρι σήμερα έχουν εξορυχθεί 17,114,375 BTC (81,50%) και απομένει να εξορυχθούν τα υπόλοιπα 3,885,625 κρυπτονομίσματα. Ο πεπερασμένος αριθμός κυκλοφορία τους (σπανιότητα) και το γεγονός, ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στο κλείσιμο του κύκλου, έχει αυξήσει το βαθμό δυσκολίας της εξόρυξης, εκτινάσσοντας την (ψευδο-)ισοτιμία ฿ Bitcoin – $ Δολαρίου στα $6,157.70. Γι’ αυτό και η αμοιβή των εξορυκτών για την επιτυχή εξόρυξη κάθε 1 BTC ισούται με 12,5 BTC (≈$101,000), κάθε φορά που συμπληρώνεται επιτυχώς ένα blockchain. Επειδή, όμως, η κρυπτο-οικονομία δεν έχει τις ρίζες της στο σοσιαλισμό, το BTC της ανταμοιβής του εξορύκτη υποδιπλασιάζεται κάθε φορά, που επιλύεται ένα block, με το επόμενο να κυμανθεί στα 6,25 BTC…

Γι’ αυτούς του λόγους, η χρηματιστηριακή του αξία ισχυροποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό ($105,385,186,937.50), που πλέον και οι κυβερνήσεις διεκδικούν μερίδιο της αγοράς, διανέμοντας ฿ Bitcoins. Κι όταν οι κυβερνήσεις αποφασίζουν να θεσπίσουν δημοσιονομικά μέτρα ελέγχου στην προσφορά, αυτό σημαίνει, ότι θέλουν να ελέγξουν τη ζήτηση, δηλαδή θέλουν οι ίδιες μερίδιο στα κέρδη (ακριβώς αυτό συνέβη και με τον έλεγχο της προσφοράς των ναρκοκαρτέλ και την επιβολή δημοσιονομικών μέτρων για περιορισμό της κερδοφορίας τους στις Η.Π.Α.: η κυβέρνηση θέλει μερίδιο από τα κέρδη των ναρκωτικών. Το κράτος υιοθετεί συμπεριφορά μαφίας).

Η αστοχία του κρυπτονομίσματος βρίσκεται στο τί θα συμβεί, αν όλοι οι χρήστες αποφασίσουν να εξαργυρώσουν μαζικά και την ίδια χρονική στιγμή (όχι μερικοί και σε διαφορετικές χρονικές στιγμές) την αξία του, π.χ. μπροστά στο ενδεχόμενο ενός θερμού πολέμου.

Φυσικά, το ίδιο δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στην απαίτηση των συναλλαγών, αφού πρόκειται για ψηφιακό αέρα. Και τότε θα επαναληφθεί η αλυσιδωτή αντίδραση, που οδήγησε ολόκληρες αξιοπρεπείς δημοκρατικές οικονομίες στην ταπεινωτική εξάρτηση από το μηχανισμό ενός αυτο-τροφοδοτούμενου χρέους, που ο σκοπός του είναι να μην εξυπηρετηθεί ποτέ…

____

Βιβλιογραφία

Back, A., (2002), “Hashcash – A Denial of Service Counter-MeasureCrossRef

Bitcoinblockhalf.com, (2018), “Bitcoin Block Reward Halving CountdownCrossRef

Chakravorti, B., Chaturvedi, R., S., (2017), “Digital Planet 2017 : How Competitiveness and Trust in Digital Economy Vary Across the World”, Tufts University CrossRef

Desjardins, J., (2018), “Comparing 25 of the biggest cryptocurrencies”, World Economic Forum CrossRef

De Vries, A., (2018), “Bitcoin’s Growing Energy Problem”, Joule, Volume 2, Issue 5, Pages 801-805 CrossRef

Driscoll, S., (2013), “How Bitcoin Works Under the HoodCrossRef

Grobman, S., Cerra, A., (2016), “The Second Economy The Race for Trust, Treasure and Time in the Cybersecurity War”, New York : Springer Science & Business Media CrossRef

Hayek, F., (1976), “Denationalization of Money: An Analysis of the Theory and Practice of Concurrent Currencies”, London: Institute of Economic Affairs. Reprinted in Kresge, Stephen (ed), (1999), “The Collected Works of F.A.Hayek: Good Money, Part II”: The Standard, Liberty Fund.

Jezard, A., (2017), “In 2020 Bitcoin will consume more power than the world does today”, World Economic Forum CrossRef

Kroll, J., Davey, I., Felten, E., (2013), “The Economics of Bitcoin Mining or, Bitcoin in the Presence of Adversaries”, Princeton University CrossRef

Nakamoto, S., (2002), “Bitcoin: A Peer-to-Peer Electronic Cash System”, Bitcoin.org CrossRef

Βιλιάρδος, Β., (2017), «Η θεωρία των μεγάλων ανοήτων», Analyst.gr CrossRef

Συνεργασία ΓΕΕΘΑ - Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

on Friday, 23 March 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Επιμέλεια: Αναστάσιος Μπασαράς - Γεώργιος Δουδούμης

Στο πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ του ΓΕΕΘΑ και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, έχει υπογραφεί Προγραμματική Συμφωνία για την Ίδρυση της Επώνυμης Έδρας "Θουκυδίδης - Έδρα ΓΕΕΘΑ στις Στρατηγικές Σπουδές", ("Thucydides - The Hellenic National Defence General Staff Chair in Strategic Studies").

Στόχοι της Έδρας είναι η ενίσχυση του δημοσίου διαλόγου για θέματα στρατηγικής, η έρευνα για τις προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει η χώρα μας καθώς και η περαιτέρω κατάρτιση των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων. Η υλοποίησή τους θα επιτευχθεί μέσα από μια σειρά δραστηριοτήτων όπως διδασκαλία, έρευνα, επιστημονικά συνέδρια και υποτροφίες, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα αντικειμένων των Στρατηγικών Σπουδών.


Η Ιστοσελίδα της Έδρας Στρατηγικών Σπουδών ΓΕΕΘΑ - "ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ" : http://www.thucydides.gr/

Υπεύθυνος Έδρας "Θουκυδίδης - Έδρα ΓΕΕΘΑ στις Στρατηγικές Σπουδές"
Κοσμήτορας Σχολής Κοινωνικών, Ανθρωπιστικών Επιστημών και Τεχνών (Κ.Α.Ε.Τ.) του Πανεπιστημίου Μακεδονίας (ΠΑ.ΜΑΚ)
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων
Ηλίας Κουσκουβέλης

Τα αναγραφόμενα στις Διμηνιαίες Εκθέσεις εκφράζουν την Έδρα.

Παρακάτω παρουσιάζονται μελέτες/πονήματα της υπόψη Έδρας:

Αναλυτική Έκθεση "Οι Εξελίξεις στο Διεθνή Περίγυρο της Χώρας" , Μάιος - Ιούνιος 2015

Αναλυτική Έκθεση "Οι Εξελίξεις στο Διεθνή Περίγυρο της Χώρας" , Ιούλιος - Αύγουστος 2015

Αναλυτική Έκθεση "Οι εξελίξεις στο διεθνή Περίγυρο της χώρας" , Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2015

Αναλυτική Έκθεση "Οι εξελίξεις στο διεθνή Περίγυρο της χώρας" , Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2015

Αναλυτική Έκθεση "Οι εξελίξεις στο διεθνή Περίγυρο της χώρας" , Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2016

Αναλυτική Έκθεση "Οι εξελίξεις στο διεθνή Περίγυρο της χώρας" , Μάρτιος - Απρίλιος 2016

Αναλυτική Έκθεση "Οι εξελίξεις στο διεθνή Περίγυρο της χώρας" , Μάιος - Ιούνιος 2017

Αναλυτική Έκθεση "Οι εξελίξεις στο διεθνή Περίγυρο της χώρας" , Ιούλιος - Αύγουστος 2017

Αναλυτική Έκθεση "Οι εξελίξεις στο διεθνή Περίγυρο της χώρας" , Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2017

Αναλυτική Έκθεση "Οι εξελίξεις στο διεθνή Περίγυρο της χώρας" , Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2017

Αναλυτική Έκθεση "Οι εξελίξεις στο διεθνή Περίγυρο της χώρας" , Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2018

Εκδήλωση ΠΑΜΑΚ και Έδρας ΓΕΕΘΑ στις Στρατηγικές Σπουδές στη Θεσσαλονίκη 27-11-2016

Υπογραφή νέας Προγραμματικής Συμφωνίας Συνεργασίας για την ίδρυση και λειτουργία της Έδρας "Θουκυδίδης"

 

RAND: The Danger of Truth Decay Across Europe, by Hans Pung

on Friday, 23 March 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Επιμέλεια: Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Black compass with needle pointing the word truth

March 19, 2018

There's an old saying that a lie can travel halfway around the world while the truth is still putting on its shoes—and it seems like that is more true than ever today. With partial facts, disinformation, and incompatible versions of “the truth” all competing for attention, it is more and more important for Europeans to recognise the phenomenon that my American colleagues have described as “Truth Decay.”


Even journalists are waking up to this challenge with a February 2018 factsheet (PDF) prepared by researchers for the Reuters Institute for the Study of Journalism (RISJ) at the University of Oxford stating that online disinformation in Europe is an important issue that the public, publishers, companies, policymakers, and other stakeholders should pay serious attention to.

When specifically examining the cases of France and Italy, the researchers noted that both countries face serious issues with ideologically and politically motivated online disinformation. One of the most dangerous aspects is the disinformation involving specific events, issues, or stories, which can go viral and reach a potentially huge audience of people.

While the report prepared by RAND on the subject largely refers to the threat of Truth Decay in American political and civil discourse, I certainly recognise its effects here in Europe as well.

Truth Decay matters because disagreement about basic policy facts can make it hard for governments to pass laws for the greater good.

Truth Decay matters because disagreement about basic policy facts can make it hard for governments to pass laws for the greater good of society. External adversaries can also use disinformation to delegitimise systems of government. Both can lead to a decline in trust in institutions, which in some cases can be life-threatening. For example, this distrust could lead to people avoiding government recommendations on important health and safety issues.

Truth Decay is not entirely new. We can find traces of it in both European and American history, in periods such as the Vietnam War in the 1960s and '70s or, in more extreme cases, Germany's move to fascism in the 1930s.

Jennifer Kavanagh and Michael Rich, the RAND report's authors, define Truth Decay as being characterised by four key elements. The first is a heightened disagreement about facts and analytical interpretations of data. There have always been differences of opinion within the electorate across European nations. However, disagreements about objective facts have become increasingly common. A report from the RISJ on fact-checking across Europe noted that even simple factual questions can lead to disagreements, with fact-checkers coming under attack from critics who disagree with their verdicts.

The problematic relationship between fact and opinion owes itself largely to the next two elements: the blurring of the line between opinion and fact, and the increase in the volume and influence of opinions and personal experiences in relation to fact. This ambiguity and its increasing incidence raise the likelihood that audiences will encounter speculation or downright falsehoods. In turn, it becomes more difficult to identify key pieces of factual information. The 2017 Digital News Report from the RISJ found that just 40 per cent of Europeans felt that the news media did a good job in helping them distinguish fact from fiction.

The fourth and final element is the diminished trust in formerly respected institutions as sources of factual information. Europe is facing the same degradation of trust in political institutions as the United States, with the European Parliament and national parliaments held in suspicion by the public. Back in 2016, Klaus-Heiner Lehne, president of the European Court of Auditors, said that institutions in EU member states have lost the trust of citizens and that regaining it would be “a major challenge” in the years to come.

The phenomenon of Truth Decay in Europe could be seen during the 2016 EU referendum campaign in the UK and 2017 elections in France, Germany, and the Netherlands.

The 2016 EU referendum campaign was marked by huge discrepancies between “expert” calculations and political statements on both sides of the debate. The infamous claim on the side of a red battle-bus by the Leave Campaign that the UK could save a supposed £350 million every week was widely used during the referendum, but was disputed by the UK Statistics Authority as “potentially misleading.”

Meanwhile, Remain campaigners were accused of using “scare tactics” through overly gloomy economic forecasts that have not come to fruition post-Brexit. For example, one Remain Campaign claim made before the EU referendum vote that has not happened is that the UK would face an immediate recession if it voted to leave the EU.

In addition, there is evidence of Russian disinformation and interference in Western European political discourse. While uncertainties exist about their influence, it appears that these sorts of falsehoods serve to sow confusion within Western democracies.

Truth Decay poses a threat to the health and future of U.S. democracy. The same can be said for democracy across Europe.

It was reported that an online network of social media accounts linked to Russia was trying to boost messages connected to the far-right Alternative for Germany just before voting day for the 2017 German Election. There were similar stories in the 2017 Dutch elections, with the Dutch intelligence service AIVD reporting that Russia tried to influence the election in the Netherlands by spreading fake news. Finally, the National Security Agency in the United States suggested that Russia had at least some involvement in hacks that sought to discredit President Emmanuel Macron during the 2017 French election.

RAND's Kavanagh and Rich state that Truth Decay poses a threat to the health and future of U.S. democracy. The same can be said for democracy across European nations.

While being able to provide a framework for facts, research alone cannot resolve the complex problem of Truth Decay. It will take a range of actors—researchers, policymakers, government officials, educators, journalists, and other interested individuals—to come together, debate the issues, and try to find solutions across Europe. It is in the public interest to work together and respond to the significant challenge of Truth Decay. And then, maybe, the truth will put on its racing shoes and sprint past the falsehoods of the day to take pride of place in the public discourse.


Hans Pung is the President of RAND Europe.

Δέσποινα Σβουρδάκου: ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ: ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΥΓΗ ΘΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ-ΑΝΤΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

on Friday, 16 March 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Επιμέλεια: Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Ο Δήμος Ασπροπυργου στην προσπάθεια του να συμβάλει:
-στην μείωση του εγκλήματος,
-στην αποφυγή θυματοποίησης των πολιτών στην καθημερινότητα τους,
-στην μείωση των παρεκκλινόντων
-στη δημιουργία ίσων ευκαιριών
και τέλος στην ειρηνική συνύπαρξη των δημοτών, δημιούργησε το συγκεκριμένο Επιστημονικό Εργαστήριο.
Μεθοδολογία
Εμπειρική προσέγγιση
Το εργαστήριο θα προσεγγίζει κοινωνιολογικά και εγκληματολογικά το αίτιο και το αιτιατό, θα εξετάζει επιστημονικά και θα εμβαθύνει στη συμπεριφορά των δραστών, των θυμάτων και του περίγυρού τους. Ας μη ξεχνάμε ότι η σχολή του Σικάγου είχε δώσει το πρόσταγμα:
« Σηκωθείτε από τις πολυθρόνες σας και κάνετε έρευνα». Ειδικά στον τομέα της εγκληματολογίας ο Shaw έχει αναφερθεί στην μελέτη περιπτώσεων και συνέλλεξε αρκετές ιστορίες ζωής με επίκεντρο την θεωρία της παρέκκλισης και της εγκληματικότητας, δημιουργώντας το βιβλίο “The Jack Roller”.

Η ποιοτική έρευνα, επιδιώκει να αναλύσει τα κοινωνικά νοήματα από τους δρώντες ανάλογα με το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο ζουν και δρουν, σε αντίθεση με τη στατιστική προσέγγιση η οποία βασίζεται στην ποσοτική έρευνα.(Κυριαζή Ν. Η Κοινωνιολογική έρευνα,11-18) CASE STUDY : Η ερευνητική προσέγγιση: Μελέτη περίπτωσης (case study).

Ο σκοπός αυτός επιδιώκεται μέσω μιας μελέτης περίπτωσης (case study) στην οποία συγκεντρώνονται στοιχεία σχετικά με την οργάνωση των κοινωνικών σχέσεων (συμμετοχική παρατήρηση, συνεντεύξεις, έρευνα αρχείου) και από πολλές πηγές πληροφόρησης – κάθε μία από τις οποίες αντιστοιχεί σε διαφορετική οπτική γωνία θέασης της φυλακής ως οργάνωσης.

Ο Robert K. Yin ορίζει τη μελέτη περίπτωσης ως ερευνητική μέθοδο ως μια εμπειρική διερεύνηση ενός σύγχρονου φαινομένου στο πραγματικό του πλαίσιο. Τα όρια ανάμεσα στο φαινόμενο και το περιβάλλον του και άλλες πηγές πληροφοριών.

Θα εξετάζεται επιστημονικά όχι μόνον το προφίλ του δράστηή του θύματος, αλλά και η καθημερινότητα των πρωταγωνιστών (δραστών ή θυμάτων) και του στενού ή ευρύτερου οικογενειακού - κοινωνικού τους πυρήνα, πριν και μετά το γεγονός.
Modus operandiModus vivendi: Ενδοοικογενειακή βία, Παιδικά βιώματα, μόρφωση, σχολείο, επιρροές από τη θρησκεία, τις παρέες, χρήση χημικών ρυθμιστών της διάθεσης*-εγκληματολογία από τα κάτω- παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, παραβατικές ενέργειες.

Τριγωνοποίηση: Δημιουργείται η ανάγκη για διασταύρωση πληροφοριών - « τριγωνοποίηση»- triangulation. Δηλαδή ο συνδυασμός μεθόδων στην έρευνα για να διασταυρωθούν τα στοιχεία της έρευνας και να επισφραγισθεί η αλήθεια αυτών που έχουν ειπωθεί από τους έγκλειστους . Έτσι επισφραγίζεται η θεωρία και κατ’επέκταση η αξιοπιστία και εγκυρότητα των αφηγήσεων:

ΑΠΟΚΡΙΝΟΜΕΝΟΣ--ΑΦΗΓΗΣΗ

ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Σκοπός – στόχος του Εργαστηρίου
(α) τη συγκέντρωση πρωτογενούς και δευτερογενούς υλικού, και προσωπικής εμπειρίας ώστε να αναβαθμιστεί η κατανόηση συμπεριφορών. Η συγκέντρωση θα κινηθεί σε τέσσερις κατευθύνσεις: (α1) το νομικό πλαίσιο, (α2) τις υποδομές, το προσωπικό και τους διαθέσιμους πόρους, (α3) τη συγκέντρωση των βιοαφηγήσεων και την πολυεπιστημονική ανάλυση αυτών ,και άρθρων από εφημερίδες (με σεβασμό στα προσωπικά δεδομένα και τα ανθρώπινα δικαιώματα.)
Τέλος, θα εξετάζονται:Κουλτούρα και Υποκουλτούρα της Βίας,Θρησκεία
(β) τη συνεργασία με τις αρχές και τους αντίστοιχους φορείς
Η σύγκριση και η εξέταση των στοιχείων που θα αποτελέσουν αποδείξεις- τεκμήρια -μετά την πολυεπιστημονική προσέγγιση-θα καταδεικνύει τα αίτια,τους παράγοντες, τις αντιδράσεις της οργανωμένης κοινωνίας, τις απώλειες, και τα προβλήματα που προξένησαν στο κοινωνικό σύνολο εγκληματικές ενέργειες και παραβατικές συμπεριφορές.
Συμπεράσματα- οφέλη
Γενικό προσανατολιστικό πλαίσιο των παραπάνω σκοπών και μέσων είναι η βελτίωση των αρετών, των αξιών, και της παιδείας. Θα αναδυθούν τα αίτια των προβλημάτων ώστε να συμβάλουμε πρακτικά στην μείωση της εγκληματικότητας μέσα από την πρόληψη, με βάση τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων και των μεταναστών. Τα συμπεράσματα μπορούν να συμβάλουν άμεσα στην διεύρυνση των μεθόδων πρόληψης της εγκληματικότητας και του σχεδιασμού νέων προσεγγίσεων της Αντεγκληματικής Πολιτικής.

ΣΥΛΛΟΓΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ, ΔΙΑΤΥΠΩΣΗ- ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: ΗΜΕΡΙΔΕΣ, ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΑ - ΚΩΔΙΚΕΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΩΝ Μ.Μ.Ε.

ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΥΓΗ ΘΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ

Θεματολογία:
Σχολικός Εκφοβισμός: Θύτες, θύματα. Αποφυγή θυματοποίησης μαθητών που δεν εκδηλώνουν επιθετική συμπεριφορά (π.χ. περίπτωση Άλεξ).
Νεανική παραβατικότητα και πρόληψη:
1.Συμμορίες ανηλίκων. Σχολείο και παραβατικότητα.

2. Cyber bullying: Ενημέρωση Γονέων και παιδιών. Ναρκωτικές ουσίες, χρήση Αλκοόλ και εγκληματικές ενέργειες.

3. Εγκλήματα δρόμου

4. Κλοπές, διαρρήξεις, ληστείες:
Αποφυγή θυματοποίησης των πολιτών
Άμεση αντίδραση της:Τοπικής Αυτοδιοίκησης- Αστυνομίας
Προφίλ Δραστών

5. Προσπάθεια ομαλής επανένταξης στο κοινωνικό σύνολο ατόμων που εκδηλώνουν παραβατική συμπεριφορά, αποφυγή στιγματισμού, περιθωριοποίησης και δευτερογενούς παρέκκλισης. Πολυσχιδής υποστήριξη από την Τ.Α. και την επιστημονική ομάδα.

6. Ενδοοικογενειακή βία, κακοποίηση γυναικών και ανηλίκων:
Α) Αποφυγή θυματοποίησης
Β) Συνεργασία της Αστυνομίας με τα θύματα
Γ) Κέντρο υποδοχής θυμάτων

7.Αθλητισμός και Τοπική Αυτοδιοίκηση:
Α) Τρόπος εκτόνωσης και δημιουργίας
Β) Βία και Αθλητισμός( Εργαστήρι: Αναβολικά, βία στα γήπεδα, ρατσισμός,)

8. Ο Ρόλος της Εκκλησίας στην Τοπική.Αυτοδιοίκηση.

9.Η διηνεκής επικοινωνία με τους δημότες: η εντρύφηση σε κοινωνικά προβλήματα όπως: η έλλειψη συνοχής στην οικογένεια, οικονομικά αδιέξοδα, έλλειψη παιδείας, η ποιοτική ψυχαγωγία των νέων και η δημιουργική δραστηριοποίηση αυτών με ανάληψη υποχρεώσεων- δικαιωμάτων. Εθελοντισμός.

10.Η εξάλειψη του φαινομένου του Ρατσισμού και της Ομοφοβίας.

11.Ρομά και Τοπική Αυτοδιοίκηση. Προσπάθεια ένταξης και μείωσης των παραβατικών συμπεριφορών.(Εργαστήρι: Αίτια, Παράγοντες, Μπαλαμέ και Ρομά,Κουλτούρα, Παρεκκλίσεις, έλλειψη μόρφωσης, Περιθοριοποίηση,Στιγματισμός, Εγκλεισμός)

12.Άτομα με Ειδικές Ανάγκες -Δεξιότητες (Α.Μ.Ε.Α.) και Τ.Α.:
Α) Αποφυγή στιγματισμού από την τοπική κοινωνία και περιθωριοποίηση αυτών
Β) Συμμετοχή στα κοινά Δικαίωμα στην εργασία
Γ) Σεβασμός και Αποδοχή από το κοινωνικό σύνολο

Στόχοι:
Α. Η σωστή ενημέρωση των πολιτών χωρίς να κινδυνολογούμε.
Β. Η Αποφυγή θυματοποίησης αυτών στην καθημερινότητα:
Β.1.Πως πρέπει να αντιδράσει ο πολίτης για μην προκαλέσει τη θυματοποίηση του;
Β.2.Ποιες συμβουλές δίνουμε στις αδύναμες κοινωνικές ομάδες: άτομα τρίτης ηλικίας, γυναίκες και παιδιά.
Γ) Συνεργασία της Αστυνομίας με τους πολίτες και την Τ.Α.(Αστυνομικός της Γειτονιάς)
Οι πολίτες εμπιστεύονται την Αστυνομία;; Συνεργάζονται ; δίνουν πληροφορίες; Καταγγέλλουν; ή μήπως δεν θέλουν να μπλέξουν γιατί θα βρουν τον μπελά τους και δεν πρόκειται να τους καλύψει η Αστυνομία;

Σε ποιους απευθύνεται:
Σε Πολίτες κάθε ηλικίας, σε Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων, σε Υπαλλήλους των Δήμων, σε Καθηγητές,
Συζήτηση με τους πολίτες:
-Πια η γνώμη τους για την Εγκληματικότητα;
-Νιώθουν ασφαλείς;
-Ποια η γνώμη τους για τις ενέργειες της Αστυνομίας
-της Τοπικής Αυτοδιοίκησης
Με τις ενέργειες μας ενισχύουμε:
Α) τους δημοκρατικούς θεσμούς χωρίς φανατισμούς και κομματικές διχόνοιες
Β) την επικοινωνία με βάση το σεβασμό και την αλληλεγγύη
Γ) την ενημέρωση και τη διαφήμιση των Δήμων από τα Μ.Μ.Ε.και εκδηλώσεις που γίνονται στα Πολιτιστικά Κέντρα .

Με τιμή
Δρ. Δέσποινα Σβουρδάκου
Αντ. Μαγγανάς.
Ομότιμος Καθηγητής Εγκληματολογίας Παντείου Παν/μιου

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: SAIPEM 12000 ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ ΤΗΣ ΣΟΥΠΙΑΣ

on Monday, 26 February 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

MICHAEL KAPPELER via Getty Images
Η αντιμετώπιση παρόμοιων καταστάσεων προϋποθέτει την ορθή εκτίμηση των αντικειμενικών στόχων και προτεραιοτήτων του αντιπάλου, ο οποίος, διαθέτει την πρωτοβουλία των κινήσεων, άρα και των προκλήσεων και της δυνατότητας δημιουργίας κρίσεων.
 
Η Κυπριακή Δημοκρατία, από θέση αμυντικής αδυναμίας, κινήθηκε στο θέμα της εκμετάλλευσης της ΑΟΖ με σύνεση και μακροχρόνιο στρατηγικό σχεδιασμό έχοντας πράγματι καταφέρει, παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, σημαντικά επιτεύγματα. Σήμερα, προβάλλεται ορθώς, ότι η Άγκυρα μετά τις πετυχημένες παραχωρήσεις των κυπριακών θαλασσίων οικοπέδων σε πολυεθνικές εταιρείες και την έναρξη των ελπιδοφόρων ερευνών ήταν αναγκασμένη να αντιδράσει διαλέγοντας τον «ασθενέστερο» κρίκο, την ιταλικών συμφερόντων, εταιρεία ΕΝΙ. Σίγουρα η Άγκυρα επιδιώκει τη (συν)εκμετάλλευση των σχετικά περιορισμένων -με τα σημερινά δεδομένα- υποθαλασσίων κοιτασμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας.
 
Ο πρωταρχικός αντικειμενικός όμως στόχος της δεν είναι οι υδρογονάνθρακες της περιοχής, αλλά ο πλήρης έλεγχος της Μεγαλονήσου και της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Η επίτευξη του στόχου αυτού δεν θα είναι εφικτή όσο υφίσταται η Κυπριακή Δημοκρατία που ανθίστανται στις δόλιες τουρκικές (και όχι μόνο) μεθοδεύσεις και πιέσεις για αυτοκατάλυσης της έναντι ψευδεπίγραφων ανταλλαγμάτων.
 
Τις σημερινές απειλητικές κραυγές της Άγκυρας πολύ σύντομα θα διαδεχθούν σαγηνευτικές προτάσεις επίλυσης του κυπριακού προβλήματος με το δέλεαρ της οικονομικής ανάπτυξης αμφοτέρων των κοινοτήτων, με τις απειλές όμως να παραμένουν πάντα επικρεμάμενες.

Ο πραγματικός κίνδυνος για τον Ελληνισμό δεν είναι τα τουρκικά σκάφη που παρεμπόδισαν το σκάφος της ΕΝΙ (δεν έπραξαν το ίδιο με τα ισραηλινών συμφερόντων γεωτρύπανα και μάλλον δεν θα κινηθούν κατά των πλοίων της Exxon-Mobil). Ο βασικός κίνδυνος είναι η αποδοχή των απαράδεκτων (ως συνήθως) τουρκικών προτάσεων που θα ακολουθήσουν και ενδεχομένως να έχουν και την υποστήριξη ορισμένων δυτικών χωρών που ορθολογικά επιθυμούν την επίλυση του χρονίζοντος προβλήματος ώστε να προχωρήσουν τα επενδυτικά σχέδια τους στην περιοχή.

Εξίσου όμως επικίνδυνο, θα ήταν να ακολουθήσουμε τους τουρκικούς τόνους και να κλιμακώσουμε στρατιωτικά την ένταση σε «γήπεδο» και χρόνο μάλλον μη ευνοϊκό. Αντίθετα, ο πετυχημένος χειρισμός της κρίσεως, γιατί περί συνεχόμενης κρίσεως πρόκειται, απαιτεί κατάλληλους διπλωματικούς ελιγμούς, συμμαχίες και συνεργασίες με μακροχρόνια στόχευση και κυρίως με πληθώρα υλοποιήσιμων εναλλακτικών λύσεων.

Άμεσα και αποφασιστικά αποτελέσματα μάλλον δεν θα υπάρξουν καθώς η πλήρη ρήξη –που ποτέ δεν μπορεί να αποκλειστεί- δεν συμφέρει κανένα από τους εμπλεκόμενους. Η μέχρι σήμερα, πετυχημένη κυπριακή πορεία εκμετάλλευσης της ΑΟΖ καταδεικνύει τη σημασία της μεθοδικής, μακροχρόνιας και αθόρυβης διπλωματίας.

Το σημερινό «παιγνίδι» για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου καθίσταται όλο και πιο πολύπλοκο, με πολλούς παίκτες, κρατικούς και μη, απρόβλεπτο και οι ανατροπές είναι πιθανές. Ίσως είναι μια μοναδική φορά που -βοηθούσης της διεθνούς καταστάσεως και της τουρκικής αλαζονείας- φαίνεται η πιθανότητα να βρεθεί κάποιος άλλος να «βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά» παίρνοντας φυσικά και το μεγαλύτερο μερίδιο τους. Αυτό φυσικά με τίποτα δεν αναιρεί την αρχή της αυτοβοήθειας, δηλαδή της συγκροτημένης ενίσχυσης των αμυντικών μας δυνατοτήτων χωρίς να προκαλέσουμε κατάρρευση της ασθενικής μας οικονομίας και δια αυτής την ανώδυνη επιβολή των στόχων της Άγκυρας.

Οι σημερινές καταστάσεις απαιτούν μια εξαιρετική εξισορρόπηση, διπλωματικών κινήσεων με προβολή ικανοτήτων αποτροπής και λελογισμένης αποφασιστικότητας. Προϋποθέσεις, ο ορθολογικός σχεδιασμός, το σθένος, η ομοψυχία, και η αντοχή, προσόντα που δεν διαθέτει ο νοσηρός και κατώτερος των περιστάσεων πολιτικός μας κόσμος που μάλλον επάξια αντιπροσωπεύει μια απογοητευμένη και άνευ καθοδήγησης κοινωνία που αρνείται να επωμιστεί οποιοδήποτε κόστος

Εύα Τσαροπούλου: "Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΣΤΙΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ"

on Friday, 23 February 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

***Οι παρακάτω ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ κρατήθηκαν από το Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ, κυρία Εύα Τσαροπούλου, και αποτελούν δική της καταγραφή και όχι "πρακτικά", των όσων ειπώθηκαν εντός της αίθουσας***

PDF
Στην Ημερίδα που οργάνωσε το Κέντρο Γεωπολιτικών Αναλύσεων του NEW YORK COLLEGE, σε συνεργασία με το Κέντρο Ανατολικών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου, χθες Τετάρτη 21/2/2018, στην αίθουσα ΓΙΑΝΝΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ, του Υπουργείου Εξωτερικών, διαμείφθηκαν τα εξής:

> Πρώτος απηύθυνε χαιρετισμό ο εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμου Β’, ο οποίος επεσήμανε τα εξής:
Υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ Θρησκείας και Πολιτικής. Η πολιτική ασχολείται με τη βελτίωση των ιστορικών και κοινωνικών ζητημάτων που άπτονται της ζωής του ανθρώπου, ενώ η θρησκεία έχει πιο μεταφυσικό περιεχόμενο, αλλά πάλι με πρωταρχικό στοιχείο της τον άνθρωπο.
Το θρησκευτικό στοιχείο του ανθρώπου δεν μπορεί να περιοριστεί σε μία εσωτεριστική σφαίρα, ενώ είναι σαφές παράλληλα, ότι ο διαμελισμός του ανθρώπινου βίου σε τμήματα αμφισβητείται ολοένα και περισσότερο στην εποχή μας.
Ως εκ τούτου, χρειάζεται μία νέα προσέγγιση των θρησκειών με την πολιτική, αλλά και την επιστήμη. Πρέπει να επαναπροσδιοριστούν οι έννοιες και να υπάρξει μία σύνδεση μεταξύ τους, την οποία επιζητούν πια και οι άνθρωποι.

> Ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Βασίλειος Κόκκαλης, στο σύντομο χαιρετισμό του, χαρακτήρισε «όαση ελπίδας αυτή την ημερίδα, εντός της άσχημης οσμής του σκανδάλου NOVARTIS».
Υποστήριξε ότι η Εκκλησία υπήρξε εξαιρετικά υποστηρικτική προς την Πολιτεία στο ζήτημα των προσφύγων, διαψεύδοντας όλους εκείνους που μιλούν για διάκριση κράτους – Εκκλησίας. Παρά ταύτα, δεν παύουν να είναι δυο διακριτές «εξουσίες», είπε, οι οποίες – όταν το απαιτούν οι συνθήκες- συνεργάζονται πολύ καλά.

> Ο Επικεφαλής Γραφείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, κ. Λεωνίδας Αντωνακόπουλος, ο οποίος συνετέλεσε, όπως ειπώθηκε, πάρα πολύ στο να γίνει η ημερίδα αυτή, αφού ευχαρίστησε όλους τους εμπλεκόμενους και έδωσε τα συγχαρητήριά του για την επιλογή του θέματος της Ημερίδας, υποστήριξε τα εξής: Στη σημερινή Ευρώπη, πολλές θρησκείες προσπαθούν να συνυπάρξουν ειρηνικά. Τα όργανα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχουν αναλάβει να δημιουργήσουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις, ώστε να υπάρχει διαρκής συνοχή και αμοιβαία συνεργασία μεταξύ τους.

> Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενισχύει το διαπολιτισμικό και διαθρησκευτικό διάλογο μεταξύ των λαών, ενώ φροντίζει ιδιαίτερα τα θέματα ασφαλείας, προκειμένου να ενισχυθεί η αλληλεγγύη, η αλληλοκατανόηση και η αλληλοβοήθεια μεταξύ των λαών της Ευρώπης.

> Η Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ενέκρινε πρόσφατα και την εντατικοποίηση του διαθρησκευτικού διαλόγου στην Ευρώπη. Ο «εισαγόμενος» ISIS στο έδαφος της Ευρώπης έδειξε ότι πρέπει να ενισχυθούν οι ευρωπαϊκές αξίες εντός και εκτός αυτής.
Ο κ. Αντωνακόπουλος κατέληξε λέγοντας ότι το μέλλον της Ευρώπης πρέπει να είναι αποτέλεσμα ευρείας συναίνεσης και επιθυμίας των λαών να ζήσουν καλά μαζί και τίποτα απ’ αυτά δεν εξασφαλίζεται μόνο από την ύπαρξη διαταγμάτων που κατά καιρούς προκύπτουν.

> Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και τ. Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κ. Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, στον μακροσκελή χαιρετισμό του, έκανε αρχικώς αναφορά στο βιβλίο του Φράνσις Φουκουγιάμα «Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος», αλλά και στη θεωρία της «Σύγκρουσης των Πολιτισμών», όπως αυτή διατυπώθηκε απ’ τον Samuel Huntington, που προέβλεψε ότι «στο μέλλον, οι συγκρούσεις δεν θα βασίζονται στη γεωπολιτική, αλλά στις βασικές διαφορές μεταξύ της κουλτούρας των λαών».
Ο κ. Βαρβιτσιώτης είπε: Ζούμε σ’ έναν κόσμο που η παιδική θνησιμότητα έχει κατέβει στα χαμηλότερα όρια που ήταν ποτέ. Τη δεκαετία του ΄90, το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού ζούσε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, ενώ σήμερα ζει το 1/10. Στις μέρες μας, το 90% των παιδιών του πλανήτη έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση του Δημοτικού, τουλάχιστον.
Ταυτόχρονα, επεσήμανε ότι, στην εποχή μας, περισσότερες από 100 χώρες αναγνωρίζουν και σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, από τις 192 χώρες του πλανήτη, οι 123 είναι «καθαρές» δημοκρατίες (δεν συμπεριλαμβάνονται η Ρωσία και η Τουρκία σε αυτές, που δεν θεωρούνται «δημοκρατικά καθεστώτα») και ότι από τα επτά περίπου δισεκατομμύρια ανθρώπων της γης, τα τέσσερα και πλέον, απολαμβάνουν πλήρη δημοκρατία, με τις χώρες τους να είναι πλουσιότερες και εκείνους υγιέστερους.
Όπως τόνισε, ζούμε σε περίοδο πρωτοφανούς παγκόσμιας ειρήνης, με μόνο τέσσερις πολέμους να διεξάγονται αυτή τη στιγμή στον κόσμο, ενώ το 2017, οι καταγεγραμμένοι νεκροί ήσαν 23.000 στο Αφγανιστάν, 13.000 στο Ιράκ, 39.000 στη Συρία και 14.000 στο Μεξικό (από τα καρτέλ ναρκωτικών).
Έχουμε μπει σε μία εποχή που άλλα πράγματα κι όχι ο θρησκευτικός φανατισμός που επικρατούσε παλιά, δημιουργούν περισσότερα κίνητρα για τους ανθρώπους.
Αυτό τι σημαίνει; Δεν γίνονται πόλεμοι εξαιτίας της θρησκείας; Γίνονται. Θύμισε τον θρησκευτικό και εθνοτικό πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, στο Κόσσοβο, καθώς και τον πόλεμο των διαφορετικών αντιλήψεων εντός του ίδιου του Ισλάμ.
Η Νοτιοανατολική Ευρώπη είναι μια γειτονιά, είπε, στην οποία χρησιμοποιούνται οι θρησκευτικές αντιθέσεις, αλλά πίσω απ’ αυτές υποκρύπτονται άλλα συμφέροντα.
Αν σήμερα υπάρχει «κρίση» με την Τουρκία (τονίζοντας: «και, προς Θεού, όχι πολεμική φυσικά») σίγουρα δεν φταίνε οι διαφορετικές μας θρησκείες. Πολιτικά και οικονομικά ζητήματα μας χωρίζουν, οι πολιτικές επιδιώξεις της Τουρκίας, που προσδοκά τελικώς, να χτίσει συμμαχίες με άλλους λαούς, με τους οποίους δεν την ενώνει μόνο η κοινή θρησκεία.
Σαφέστατα, η θρησκεία παίζει ρόλο πάντα στις εξελίξεις (ανέφερε το παράδειγμα των «καμικάζι», που ζώνονται με εκρηκτικά, προσδοκώντας έναν παράδεισο γεμάτο ρύζι και 70 παρθένες). Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεγελαστούμε, η λογική πίσω απ’ αυτά όλα είναι η πάλη της εξουσίας και οι γεωπολιτικές διεκδικήσεις στην περιοχή. Γενικώς, το ζήτημα είναι ποιος θα επικρατήσει.
Προς επίρρωση των λόγων του έφερε δύο παραδείγματα:
1. Συρία: Εκεί έχουμε 12 εκατομμύρια Χριστιανούς, για τους οποίους κανείς δεν μιλάει και δεν είναι αυτοί που βρίσκονται υπό διωγμό. Παρά το ότι ο ISIS κατέλαβε τη μισή Συρία, ο στόχος ήταν οι Μουσουλμάνοι κι όχι οι Χριστιανοί.
2. Αίγυπτος: Εκεί υπάρχουν 10 εκατομμύρια Κόπτες, οι οποίοι –μετά την Αραβική Άνοιξη- βρίσκονται υπό συνεχή διωγμό. Πολλοί έρχονται στην Ελλάδα κατά κύματα, προσπαθώντας, κατά βάση, να δημιουργήσουν ένα προγεφύρωμα, που θα τους βοηθήσει να φύγουν πολύ γρήγορα, αν κάτι αλλάξει δραστικά γι’ αυτούς στην Αίγυπτο. Αυτοί δεν προσδοκούν τίποτα από τις δημοκρατίες. Αυτοί περιμένουν μόνο απ’ το στρατό να ελέγχει το πολιτικό σύστημα, ως εγγύηση για την ασφάλειά τους.
Δεν είναι η θρησκεία που κάνει τις επιθέσεις στη Δύση, κατέληξε. Βέβαια, οι γκετοποιημένοι της Ευρώπης δέχονται επιθέσεις και «πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι τέτοιου είδους επιθέσεις θα γίνουν κι εδώ, στην Ελλάδα και όπου αλλού υπάρχουν συνθήκες εγκατάλειψης». Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει κηρυχτεί κανένας θρησκευτικός πόλεμος στις αξίες της Ισονομίας, της Ασφάλειας και της Δικαιοσύνης και όσο προασπίζουμε αυτές, δεν έχουμε κάτι να φοβηθούμε.

> Ο Πρόεδρος του Εκπαιδευτικού Ομίλου NEW YORK COLLEGE κ. Ηλίας Φούτσης, στο χαιρετισμό του, είπε τα εξής:
Η περίοδος που βιώνουμε είναι πολύ καθοριστική. Η θρησκεία παίζει ρόλο στις γεωπολιτικές εξελίξεις. Η Ανατολική Μεσόγειος θεωρείται απ’ τις πιο ευαίσθητες περιοχές στον κόσμο, διότι είναι σημείο συνάντησης, όχι μόνο Ανατολής και Δύσης, αλλά και Χριστιανισμού, Ισλαμισμού και Ιουδαϊσμού.
Οι θρησκείες διδάσκουν την αγάπη και παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ύπαρξη ειρήνης στον κόσμο. Ο ρόλος τους στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου τώρα είναι πιο σημαντικός από ποτέ, με τον πόλεμο στη Συρία να μαίνεται.
Καταλήγοντας, ο κ. Ηλίας Φούτσης, αναφορικά με τις τελευταίες εξελίξεις στο ζήτημα της Τουρκίας, είπε τα εξής: «Η χώρα μας χρειάζεται μία Εθνική Ελλάδος! Να σταματήσουν οι πολιτικοί τις κοκορομαχίες και να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι να βρουν μία λύση!»

> Μετά το πέρας των χαιρετισμών, ο Συντονιστής της Ημερίδας δημοσιογράφος του SKAI κ. Μανώλης Κωστίδης είπε πως πρέπει να ξέρουμε ακριβώς για ποιο «Ισλάμ» μιλάμε, όταν αναφερόμαστε σε αυτό και να δοθούν εξηγήσεις εντός του Μουσουλμανικού κόσμου, κάτι στο οποίο θα μπορούσε να συμβάλει και ο Χριστιανισμός.

>> Στη συνέχεια, το λόγο πήραν οι ομιλητές,
με πρώτο τον καθηγητή Διεθνούς Δικαίου, τ. Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γρηγόρη Τσάλτα, ο οποίος έκανε μία ομιλία με θέμα: «Ο ρόλος του Χριστιανισμού στην εδραίωση των εθνικών πυλώνων αειφορίας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου».
Κατά τον καθηγητή κο Τσάλτα:
Οι γεωπολιτικές εξελίξεις έχουν γίνει μία καθημερινότητα άνευ προηγουμένου. Αλλά το να παντρεύει κανείς τη Θεολογία με τις Διεθνείς Σχέσεις είναι μια πολύ πιο δύσκολη υπόθεση.
Η Οικονομία, η Κοινωνία και το Περιβάλλον αποτελούν τους τρεις πυλώνες Αειφορίας, οι οποίοι θα κληθούν να καθορίσουν το μέλλον του πλανήτη. Κατά συνέπεια, ε Ειρήνη, η ανάπτυξη και η προστασία του περιβάλλοντος, είναι έννοιες που δεν μπορούν να διαιρεθούν, αν μιλούμε με γνώμονα αυτό το σκοπό.
Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή έχουν πλήξει και τις τρεις αυτές έννοιες, με αποτέλεσμα τη φτώχεια, τον ξεριζωμό, τη μετανάστευση και την απώλεια ζωής.
Ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία της αγάπης και ως εκ τούτου, υπηρέτης της ανθρωπότητας και ενισχυτής της αλληλεγγύης. Σε αυτό το πλαίσιο και με βάση τα παραπάνω, τίθεται ανάγκη διαλόγου με τις άλλες θρησκείες που υπάρχουν στη βαλλόμενη περιοχή, ώστε αυτή να επανέλθει σε κανονικότητα και να υπάρξει αγάπη και αξιοπρεπής διαβίωση για τους κατοίκους της.
Μέχρι στιγμής, παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει (αναφέρθηκαν διάφορα συνέδρια και οικουμενικές σύνοδοι), δεν έχει επιτευχθεί κοινή δράση για την ειρήνη στην περιοχή, ωστόσο στόχος και του Πατριαρχείου εξακολουθεί να παραμένει το πλησίασμα των θρησκειών.
Οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή έμπλεξαν τόσο τον Χριστιανισμό, όσο και το Ισλάμ, σε μία τρομερή αντιπαράθεση. Οι πολιτικοί ηγέτες της περιοχής, χρησιμοποιώντας θρησκευτικές «φράσεις», προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις τερατώδεις πράξεις τους.
Στη συνέχεια, επικαλέστηκε μία φράση του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας, Αναστάσιου, από το βιβλίο του «Συνύπαρξη»: «Κάθε βία στο όνομα της θρησκείας, βιάζει την ίδια τη θρησκεία».
Για το προσφυγικό ζήτημα, ο καθηγητής υποστήριξε ότι η Εκκλησία έχει επιδείξει ιδιαίτερη ευαισθησία, ιδίως στην Ελλάδα.
Ολοκληρώνοντας, ο κ. Τσάλτας, είπε ότι η Φύση αποτελεί αντικείμενο της αγάπης του Θεού, άρα μέλημα καθημερινό, τόσο του ανθρώπου, όσο και της θρησκείας, ενώ συμπλήρωσε πως ο Χριστιανισμός μπορεί να προσφέρει τα μέγιστα στη βαλλόμενη περιοχή, στη βάση των διδαγμάτων που απορρέουν απ’ την αγάπη για τον πλησίον μας.

>> Το λόγο πήρε στη συνέχεια, ο π. Αρίσταρχος Γκρέκας, αρχιμανδρίτης, διεθνολόγος και διδάκτωρ Θεολογίας, ο οποίος είπε ότι Ιουδαϊσμός-Χριστιανισμός και Ισλαμισμός έχουν συνυπάρξει με κοινές ρίζες για χιλιετίες.
Παρ’ όλα αυτά, η θρησκεία στις μέρες μας λειτουργεί ως ανάμνηση του παρελθόντος, ενώ στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου είναι καθοριστική για τις εξελίξεις, διότι λειτουργεί ως πρωταρχικός δείκτης ταυτότητας.
Αναφέρθηκε με τη σειρά του στη θεωρία της «Σύγκρουσης των Πολιτισμών», του Huntington και είπε πως μελλοντικά, οι συγκρούσεις θα είναι πολιτικές και πολιτισμικές.
Επί του παρόντος όμως, η θρησκεία είναι επιρρεπής σε πράξεις μισαλλοδοξίας και βίας, κάτι που έγινε εντονότερο τα τελευταία χρόνια, όταν υπήρξε αναζωπύρωση του θρησκευτικού «πνεύματος», κυρίως λόγω της επικράτησης του άκρατου μουσουλμανισμού.
Η Αραβική Άνοιξη ανέδειξε ανταγωνισμούς στη θρησκεία, που την ερμηνεύουν επίσης ανταγωνιστικά, λόγω του πρωταγωνιστικού ρόλου που παίζει στις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή.
Ο πατέρας μίλησε για το Σουνιτικό υποσύστημα που επικρατεί στη Σαουδική Αραβία, στην Τουρκία και στο Κατάρ, σε αντίθεση με το Σιϊτικό, που έχει πρωταγωνιστές το Ιράν και την Χεζμπολάχ.
Αναφερόμενος στο ISIS, είπε πως πρόκειται για ένα αυτόνομο, ιδεολογικό και πολιτικό κίνημα, εντός του πλαισίου του σουνιτικού Ισλάμ.
Υποστήριξε πως, πολλές φορές, οι συγκρούσεις στην περιοχή έχουν ως αφορμή τη θρησκεία, ακόμα κι αν αυτή δεν λαμβάνει μέρος σε αυτές, ενώ έκανε λόγο για «εργαλειοποίησή της», υποστηρίζοντας πως τα ακραία θρησκευτικά κινήματα είναι αποτέλεσμα οικονομικού ανταγωνισμού και πολιτικών συμφερόντων των διαφόρων ηγετών, που χρησιμοποιούν τη θρησκεία προκειμένου να κλιμακώσουν τη βία μεταξύ των λαών.
Το ίδιο εργαλειοποιείται και η ερμηνεία του Ισλάμ, οδηγώντας τους πιστούς του στον εξτρεμισμό, καθαρά από διαχείριση των ηγετών του. Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί πρώτα δηλώνουν ότι είναι Μουσουλμάνοι και μετά ποια ακριβώς είναι η εθνικότητά τους.
Υποστήριξε κι εκείνος, με τη σειρά του, ότι δημιουργείται έντεχνα ο μύθος της θρησκευτικής βίας, καθώς όλοι οι λεγόμενοι «θρησκευτικοί πόλεμοι» κρύβουν πίσω τους εδαφικές διεκδικήσεις ή άλλα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Και το ότι πρόκειται περί μύθου το αποδεικνύουν πολιτισμοί, κουλτούρες και θρησκείες, που συμβίωσαν ειρηνικά διά μέσου των αιώνων. Προς επίρρωση των λόγων του είπε: «Πώς γίνεται στη Συρία να συμβαίνει σήμερα αυτό που συμβαίνει και στις διπλανές χώρες, που επικρατεί η ίδια θρησκευτική σύνθεση πάνω κάτω, να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα;»
Τελειώνοντας την ομιλία του, παρέθεσε την προτροπή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου Β’, να μην φοβόμαστε τους πιστούς του Ισλάμ, αλλά αυτούς που έχουν διαφορετικές ερμηνείες για το Ισλάμ ή κρύβουν, πίσω απ’ αυτές, άλλες πολιτικές επιδιώξεις.
Και υποστήριξε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θα πάψει να εργάζεται για την παγκόσμια ειρήνη και οι θρησκείες καλούνται να μαζέψουν τα καλύτερα απ’ τις παραδόσεις τους ως συνεισφορά στον σύγχρονο κόσμο.

>> Μετά το τέλος της ανωτέρω ομιλίας, ο κ. Κωστίδης υπογράμμισε την ανάγκη να γνωρίζει ο Χριστιανισμός τις διαφορετικές ερμηνείες του Ισλάμ και να προσεγγίσει τον ήπιο Ισλαμισμό με όποιον τρόπο μπορεί.



>> Στη συνέχεια, το λόγο πήρε ο καθηγητής Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, ο κ. Γεράσιμος Καραμπελιάς, ο οποίος έκανε μία θαυμάσια οπτική παρουσίαση.
Ο κ. Καραμπελιάς, είπε πως ζούμε στον αιώνα της ταυτότητας και, απευθυνόμενος προς τους φοιτητές που παρακολουθούσαν την ημερίδα κυρίως, είπε πως η μάχη πρέπει να δοθεί στη διατήρηση της ταυτότητας, οτιδήποτε κι αν αυτή αφορά.
Η ομιλία του είχε πιο «ιστορικό» περιεχόμενο.
• Το Ισλάμ είναι η δεύτερη πιο διαδεδομένη θρησκεία στον κόσμο, με περίπου 1 δισεκατομμύριο πιστούς τουλάχιστον. Ο Μωάμεθ είναι ο ιδρυτής της θρησκείας αυτής και προσπάθησε να περιλάβει όλους τους προηγούμενους «συντονιστές» των άλλων θρησκειών, δηλώνοντας ότι εκείνος είναι ο «τελευταίος εκπρόσωπος του Θεού επί της γης». Ο Μωάμεθ έκανε μία μίξη όλων των μέχρι τότε γνωστών μονοθεϊστικών θρησκειών.
• Ισλάμ, σημαίνει «υποταγή στο θέλημα του Θεού»
• Μούσλιμ, σημαίνει «πίστη».
• Έχουμε λοιπόν μία θρησκεία που βασίζεται στον υποταγμένο, στον πιστό και σε εκείνον που δίδει την αρχική εντολή. Μεταξύ αυτών, δεν υπάρχει ζωτικός χώρος για τίποτα άλλο.
• Το Κοράνι, η Σούνα και τα α-Χαντίθ αποτελούν την πίστη της Σαρίας (Ισλαμικός νόμος).
• Ουσιαστικά, Ισλαμισμός και Χριστιανισμός έχουν μόνο μία διαφορά: Τις Οικουμενικές Συνόδους.
• Η δυσκολία που είχε να αντιμετωπίσει ο Μωάμεθ ήταν ότι έπρεπε να συνενώσει τα εκτεταμένα αραβικά φύλα. Ή θα στηριζόταν στην Αγάπη ή στον Πόλεμο, διότι ο τελευταίος ήταν πιο εύκολα κατανοητός στα νομαδικά αραβικά φύλα. Κι επικράτησε στην αντίληψη της θρησκείας αυτής.
• Οι πιστοί του, κατά τη διάρκεια των αιώνων, ζούνε με το πρόβλημα: Ποιος είναι ο πραγματικός διάδοχος του Μωάμεθ. Έτσι δημιουργήθηκαν οι Σουνίτες και οι Σιΐτες, που αντιμάχονται στο ζήτημα του ποιος είναι ο «πραγματικός» διάδοχος του τελευταίου προφήτη.
• Οι Σιΐτες έχουν 12 βασικές διαιρέσεις, ανάλογα με την αποδοχή της διαδοχής στη θέση του Ιμάμη, ενώ οι Σουνίτες έχουν 4 βασικές νομικές «σχολές».
• Υπάρχουν και οι Σούφι, που δεν θεωρούνται «μουσουλμάνοι», ούτε απ’ τους Σουνίτες, ούτε απ’ τους Σιΐτες, κάτι που μας οδηγεί στο απλό συμπέρασμα ότι υπάρχουν απίστευτες διαιρέσεις μεταξύ των πιστών του Ισλάμ.
• Ο Ιερός Νόμος δεν προσφέρει κάποια ικανοποιητική απάντηση για μια κοινώς αποδεκτή θρησκευτικο-πολιτική ηγεσία.
• Υπάρχει διαφορετικός ορισμός για τον πιστό και τον άπιστο, στο Κοράνι, ανάλογα με το ποιος είναι αυτός που το ερμηνεύει κάθε φορά.
• Τζιχάντ σημαίνει αγώνας, προσπάθεια. Ωστόσο, υπάρχουν τέσσερις βασικές κατηγορίες-ερμηνείες για το Τζιχάντ μέσα στο Κοράνι:
 Αγώνας
 Ηθική Ζωή
 Θεοπιστία
 Πόλεμος
• Τακφίρ: Η απόδοση της ιδιότητας του απίστου (καφίρ) από έναν πιστό, σε κάποιον που θεωρεί τον εαυτό του Μουσουλμάνο. Αρκεί μόνο μία κρίση του θείου νόμου ότι κάποιος είναι άπιστος (φοράει δηλαδή την προβιά του λύκου), ώστε να χαρακτηριστεί έτσι.
• Φονταμενταλισμός: Επιστροφή σε συντηρητικά, θρησκευτικά βιώματα του παρελθόντος, ως μέσο αντίστασης σε κάθε αλλαγή ή θρησκευτική μεταρρύθμιση.
• Ουχαμπισμός: Συντήρηση-επιστροφή στο παρελθόν.
• Σαλαφισμός: Πρωγονισμός: Επιστροφή στις πρώτες κοινότητες, αναζήτηση της ευτυχίας της πρώτης κοινωνίας. Παιδί του, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι. Δεν έχει σημασία πού ζούμε, σε ποια χώρα βρισκόμαστε, το παν είναι η επιστροφή στη Σαρία και τίποτα άλλο. Η μουσουλμανική Αδελφότητα αποτελεί ακραία ισλαμική οργάνωση και συμπεριφορά. Μέλη της υπάρχουν σε όλο τον κόσμο _και_ στην Ελλάδα.
• Τζιχαντιστικός Σαλαφισμός: Παιδί του είναι ο ISIS.
Υπάρχουν Ισλαμικές οργανώσεις στην Αλβανία, στη Βοζνία Ερζεγοβίνη, στη ΦΥΡΟΜ, στο Κόσσοβο, στην Ελλάδα. Καταφέρνουν να δραστηριοποιηθούν σε όλες τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, επειδή δεν θεωρούνται στ’ αλήθεια Μουσουλμάνοι, απ’ τους άλλους, αλλά χριστιανοί, που απλώς έχουν το θρήσκευμα του Μουσουλμάνου. Πολλές φορές λέμε: «Να μιλήσουμε με τον αρχηγό του Ισλάμ». Μα ποιος είναι ο αρχηγός του; Δεν υπάρχει.
Χαρακτηριστικό είναι πως μέχρι το 2011, στην Αθήνα είχαν καταμετρηθεί 72 διαφορετικές Ισλαμικές οργανώσεις, οι οποίες δεν επέτρεπαν να εισέλθει σε αυτές κάποιος από άλλη ομάδα, χρησιμοποιώντας ένα ισχυρό «face control».
Το Ισλάμ είναι περιστασιακό και προσδιορίσιμο κάθε φορά στο χώρο. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα ολοκληρωτικό θρήσκευμα και καθορίζει ολόκληρη τη ζωή του πιστού. Δεν αποξενώνεται απ’ την πίστη κανένας τομέας της ζωής του.
Στην περίπτωση των Μουσουλμάνων της Θράκης, είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε το πώς σκέφτονται και το πώς μας βλέπουν. Οι κρατικοί υπάλληλοι πρέπει να εκπαιδευτούν άριστα να τους αντιμετωπίσουν, διότι δεν ξέρουμε ακόμα (ή κατά περίπτωση) αν μας θεωρούν «καφίρ» (απίστους) ή σκέτα «γκιαούρ»…

>> Στο τέλος της ομιλίας του κ. Καραμπελιά, τέθηκε απ’ τον κ. Κωστίδη, το θέμα της δημιουργίας μουσουλμανικού νεκροταφείου στην Αθήνα. Εκείνος τότε είπε πως το ζήτημα αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό απ’ ότι μοιάζει, διότι δεν είναι μόνο θέμα της ιερότητας των νεκρών, είναι και πρόβλημα, διότι εάν πάνε στην Θράκη να ταφούν, τότε γίνονται υποχείρια άλλων Ιμάμηδων κι όχι των «δικών τους», των εδώ ομάδων τους.

>> Τελευταίος ομιλητής ήταν ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης.
Ο κ. Γιαλλουρίδης ξεκίνησε με μία αναφορά του σε κάποιο συνέδριο, στο οποίο ήταν ομιλητής. Δεν τον προσφώνησαν με το όνομά του, αλλά ως «Ελληνική Ορθοδοξία», ενώ αντίστοιχα τους Μουσουλμάνους καθηγητές, τους κάλεσαν με το όνομά τους. Αυτό συνέβη, είπε, διότι η Ορθοδοξία πήγαινε μαζί με την Ελλάδα, στο μυαλό τους, ενώ το Ισλάμ δεν έχει παρά μόνο ονόματα, καμία συνοχή.
Υπογράμμισε, με τη σειρά του, την ανάγκη διατήρησης αλώβητης της ταυτότητάς μας, σε έναν κόσμο που δέχεται καθημερινά άπειρα και άσχημα μηνύματα από παντού. Αν χαθούν οι πολιτισμοί, τότε ισοπεδώνονται όλα και δεν θα είμαστε τίποτα άλλο παρά «η Κοινωνία των Μc Donalds» και σε τίποτα πια δεν θα διαφέρουμε απ’ τα ζώα.
Η πορεία του πολιτισμού είναι πνευματική πορεία και δημιουργεί σκέψη για την περαιτέρω πορεία του κόσμου.
Τα πράγματα, δυστυχώς, δεν φαίνεται να οδηγούν σε ατελείωτη ειρήνη, αλλά σε έναν πόλεμο όλων έναντι όλων.
Ο ανταγωνισμός της κάθε κοινωνίας γίνεται πιο έντονος μεταξύ των εθνών, λόγω της σύγκρουσης των συμφερόντων. «Τόσο δίκαιος όσο η Ισχύς σου» έλεγε ο Θουκυδίδης, που μοιάζει να επαληθεύεται και σήμερα. Υπάρχουν έθνη και κράτη που συγκρούονται και όχι απαραίτητα με πόλεμο. Η σύγκρουση των συμφερόντων είναι πιο πόλεμος από τον κάθε πόλεμο.
Το Ισλάμ διεκδικεί την ταυτότητά του με το έθνος, αλλά στατιστικά, η αδυναμία της ρύθμισης του Δικαίου οδηγεί στον πόλεμο όλων με όλους κι έτσι ολόκληροι πολιτισμοί ξεκληρίζονται. Σήμερα η Συρία έχει καταστραφεί ολοσχερώς.
Ο κόσμος είναι ασταθής, είναι ακυβέρνητος.
Δεν είναι μόνο τα υλικά αγαθά που χάνονται. Εξοντώνεται το πνεύμα! Η Τουρκία φυλακίζει τους διανοούμενους. Και χρειάζονται, γιατί πρέπει κάποιος να διαφωνεί, να έχει άλλη άποψη!
Κοινωνία σημαίνει διαφωνία! Αν δεν υπάρχει αυτή η άλλη άποψη, οι κοινωνίες δεν προχωράνε! Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς αντίθεση. Ο άλλος λόγος, ο διαφορετικός, είναι που να οδηγεί στη σύνθεση τελικώς.
Η ειρηνική διεκδίκηση που επικράτησε μετά τον 20ο αιώνα, έτσι προέκυψε. Από κράτη που βγήκαν μέσα από ένα σωρό, εντάσεις και επαναστάσεις.
Σ’ αυτό τον άστατο κόσμο, οι θρησκείες διαμορφώνουν συνειδήσεις, τάσεις, αντιλήψεις. Οι άνθρωποι εκπαιδεύονται σε ορισμένες τάσεις που προέρχονται απ’ τη θρησκεία, ακόμα κι αν αυτοί δεν είναι απόλυτα θρησκευόμενοι. Η θρησκεία διαχέει αντιλήψεις μέσα στην κοινωνία κι αυτές οι αντιλήψεις επηρεάζουν το μέλλον μας.
Επιβάλλεται να διατηρήσουμε τη σχέση μας με τη θρησκεία και την Ορθοδοξία, διότι διεκδικώντας τη θέση μας μέσα στην κοινωνία, επηρεαζόμαστε απ’ τον τρόπο που κοινωνικοποιούμαστε. Τα μηνύματα που έρχονται σωρηδόν δεν είναι ελεγχόμενα και η θρησκεία μπορεί και τα στέλνει παντού, επηρεάζοντας τους ανθρώπους, ακόμα κι όταν εκείνοι δεν το καταλαβαίνουν.
Με αυτό το σκεπτικό, είμαστε τυχεροί που είμαστε Χριστιανοί, Ορθόδοξοι, διότι, σε αντίθεση με άλλες, αυτή είναι μια θρησκεία που επιδιώκει την Ελευθερία!

>> Ο Δημοσιογράφος κ. Κωστίδης, ολοκληρώνοντας τη διαδικασία είπε:
Η θρησκεία δημιουργεί συνείδηση, νοοτροπία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως, στα μέρη που ο Ελληνισμός βρέθηκε μόνος του, μακριά απ’ την Μητέρα πατρίδα, ήταν η Εκκλησία εκείνη που κράτησε τον κόσμο δεμένο.
Να μην υποτιμούμε λοιπόν, ούτε την Εκκλησία, διότι δημιουργεί συνειδήσεις και κρατάει τον κόσμο ενωμένο.

>>> Στη συνέχεια υπήρξαν ερωτήσεις:

>>> Οι σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας είναι ευκαιριακές ή έχουν βαθύτερες βάσεις;

> Απάντησε ο κ. Γιαλλουρίδης:
Τα κράτη είναι φορείς συμφερόντων. Επιβάλλονται οι καλές σχέσεις με την Τουρκία, διότι αυτές θα κρατήσουν την αγορά. Οι πολιτικές σχέσεις στηρίζονται στο συμφέρον. Η Ελλάδα π.χ. καμία ενέργεια δεν έχει κάνει για να ανοίξει τις σχέσεις της με την Ρωσία κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να προσέξουμε πολύ. Δεν χρειάζεται να είμαστε μόνιμα ζωσμένοι στο αμερικανικό άροτρο, χρειαζόμαστε πολυδιάστατη διπλωματία. Να παίξουμε και με τη Μέση Ανατολή. Να σκεφτόμαστε το μέλλον, να σχεδιάζουμε με βάση αυτά που έρχονται.
>>> Πώς εξηγείται το φαινόμενο της εξέλιξης των σχέσεων μεταξύ Γκιουλέν και Ερντογάν, με τον πρώτο να εγκαθίσταται στην Αμερική και να υποστηρίζει τον δεύτερο και τώρα να ζητείται η απέλασή του από τις ΗΠΑ διότι θεωρείται εχθρός του καθεστώτος.
> Απάντησε ο κ. Καραμπελιάς:
Ο Γκιουλέν ανέπτυξε τη δράση του απ’ τη δεκαετία του ΄60 ακόμα. Ως ιμάμης, κήρυττε το λόγο του Μωάμεθ και μάλιστα δίπλα σε στρατόπεδα. Αυτό έκανε εντύπωση τότε. Κι όμως, εξηγείται: Το Ισλάμ δεν είναι ένα.
Το κόμμα του Ερντογάν δεν αντιπροσωπεύει όλους τους Τούρκους, μόνο κάποιες ομάδες αυτών. Είναι κόμμα-ομπρέλα, αλλά δεν τους αντιπροσωπεύει όλους πραγματικά.
Υπήρξε κάποια στιγμή συνασπισμός συμφερόντων και, κάποια άλλη στιγμή, παρατηρήθηκε σύγκρουση αυτών. Οπότε δεν είναι τυχαία η στροφή του Ερντογάν προς τους Ρώσους, αφού ο Γκιουλέν είναι με τους Αμερικανούς. Να πούμε ότι ο Ερντογάν πήρε λίγο κι απ’ τον φιλορώσο Γιλμάζ. Η συμπόρευση των Γκιουλέν-Ερντογάν ήταν πολιτική κι αυτό απλώς τελείωσε κάποια στιγμή. Η σωστή ερώτηση είναι: «Μετά τον Ερντογάν, τι;». Αυτό πρέπει να μας απασχολεί.


> Παρέμβαση κ. Κωστίδη: Όταν ο Ερντογάν ήρθε στην εξουσία, έπρεπε να κυβερνήσει. Εξολόθρευσε τους Κεμαλιστές, προχώρησε. Σιγά σιγά όμως, δεν τα έβρισκαν πια. Είναι πολιτική η σύγκρουση.

>>> Ποιο δόγμα θα έπρεπε να έχει το τζαμί που θα χτιστεί εδώ; Και πόσο δίκαιο (νόμος) είναι το Ισλάμ ή πόσο θρησκεία;
> Απάντησε ο κ. Καραμπελιάς:
Κριτική στη θρησκεία του Ισλάμ δεν μας επιτρέπεται. Για τους πιστούς, το Κοράνι αποτελεί Δίκαιο (νόμο). Αν το ασπάζονται καλώς, αν όχι, τότε πάνε σε άλλο δόγμα.
> Παρεμβαίνει ο κ. Τσάλτας: Σέβεσαι την ιδιαιτερότητα του καθενός. Αυτό συμβαίνει μόνο στην Ευρώπη, σέβεσαι για να συνυπάρξεις. Δεν μπορούμε να κρίνουμε άλλες θρησκείες. Πρέπει να φροντίσουν όλες μαζί να δράσουν θετικά προς την κατεύθυνση της ειρήνης. Να συνεννοηθούν! Η συναίνεση σε έναν αγώνα δημιουργεί συνενοχή!

>>> Οι συνεχόμενες μετακινήσεις Μουσουλμάνων μπορούν να επιφέρουν αλλαγές και στο Σύνταγμα;
> Απάντησε ο κ. Γιαλλουρίδης:
Ο Ισλαμικός πληθυσμός, αντίθετα με τους χριστιανούς, δεν ενσωματώνεται. Οι Ισλαμιστές δημιουργούν γκέτα. Αυτό είναι ένα ζήτημα, γιατί μελλοντικά μπορεί να δημιουργήσουν στην Ευρώπη νησίδες μουσουλμανικές κι αυτό είναι πρόβλημα. Η Ευρώπη δηλαδή μπορεί να γίνει ημιμουσουλμανικός τόπος.
> Παρεμβαίνει ο κ. Καραμπελιάς:
Κοινωνιολογικά, μην βλέπετε μόνο δράση. Σε όλες τις ομάδες υπάρχει δράση, αλλά και αντίδραση. Πρέπει να υπερασπιστούμε τη δική μας ταυτότητα. Δεν θα τα βρούμε όλοι με όλους, αλλά η Ευρώπη φέρει κι ένα δικό της, παράξενο παρελθόν. Οπότε, μην το αντιμετωπίζετε μονοδιάστατα.

>>> Θα ήταν καλό να υπάρξει Ευρωπαϊκή Ένωση Χριστιανικών Κρατών όπως υπάρχει Ένωση Μουσουλμανικών Κρατών;
> Απάντησε ο κ. Τσάλτας:
Η φιλοσοφία βασίζεται στις χριστιανικές αξίες και ακόμα δεν έχει υπάρξει αυτή η ανάγκη. Ο Χριστιανισμός σκέφτεται αλλιώς. Λειτουργεί περισσότερο σε κοσμικά fora, παρά σε θρησκευτική ομαδοποίηση.

>>> Η Ελλάδα είναι μια χώρα ομοιογενής, η Τουρκία αντίθετα είναι πιο διασπασμένη και πιο ανομοιογενής φυλετικά. Ποια απ’ τις δύο χώρες μπορεί να αποτελέσει μεγαλύτερο πόλο σταθερότητας στην περιοχή;
> Απάντησε ο κ. Καραμπελιάς:
Οι διαφορές Ελλάδας-Τουρκίας δεν είναι θρησκευτικές. Η Άγκυρα ζητάει περισσότερο χώρο και θέλει να ελέγχει τα πάντα γύρω της. Η Ελλάδα, η Κύπρος είναι αναγκασμένες να δεχτούν την πολιτική ηγεμονία της. Η Κύπρος έχει ήδη χαθεί η μισή και η Ελλάδα αγωνίζεται να μην χάσει νησιά. Κι έχεις και μια Τουρκία που δεν ακούει κανέναν. Ποιος αποτελεί μεγαλύτερο διχασμό στην περιοχή;

Κατερίνα Βαθρακογιάννη*: Η Ενεργειακή Πορεία της Κύπρου και οι Τουρκικές Προκλήσεις

on Tuesday, 23 January 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Η ιδανική γεωγραφική θέση της Κύπρου έχει πολλαπλασιάσει τη γεωστρατηγική, γεωπολιτική και γεωοικονομική σημασία του νησιού. Η Κύπρος αποφάσισε να προχωρήσει στην εξερεύνηση υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο σχετικά αργά σε σύγκριση με άλλα κράτη στο ίδιο γεωγραφικό πλαίσιο, όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ, με εξαίρεση τον Λίβανο που μέχρι στιγμής δεν έχει αναλάβει σχετικές πρωτοβουλίες. Ήδη το 2006 η τότε Κυπριακή κυβέρνηση άρχισε να εξετάζει τις προοπτικές διενέργειας διεθνών διαγωνισμών για την εξερεύνηση υδρογονανθράκων σε μια συνολική έκταση 13 γεωτεμαχίων στα νοτιοανατολικά της νησιωτικής δημοκρατίας εντός της Κυπριακής ΑΟΖ.
Παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις και απειλές της τουρκικής κυβέρνησης κατά της ανεξαρτησίας και εδαφικής κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, συμπεριλαμβανομένων και απειλών κατά των διεθνών εταιρειών πετρελαίου και φυσικού αερίου να μην συμμετάσχουν στους διεθνείς διαγωνισμούς που είχε προκηρύξει η Κυπριακή κυβέρνηση για εξερευνήσεις υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ και να μην αποδεχτούν οποιαδήποτε προσφορά για γεωτρήσεις, καθώς κάτι τέτοιο θα τις απέκλειε αυτομάτως από αντίστοιχους διεθνείς διαγωνισμούς που θα προκηρύσσονταν από την τουρκική κυβέρνηση, πολλές και σημαντικές εταιρείες συμμετείχαν στους αρχικούς δύο γύρους υπεράκτιων εξερευνήσεων/γεωτρήσεων που προκηρύχτηκαν από την Κυπριακή κυβέρνηση.
Μεταξύ των διεθνών πετρελαϊκών εταιρειών συγκαταλέγονταν η Novatek της Ρωσίας σε συνεργασία με την GPB Global Resources της Gazprom, η Eni της Ιταλίας, η Γαλλική Τοtal, η Μαλαισιανή Petronas και η Kogas της Κορέας. Προσφορές είχαν επίσης κατατεθεί από τη Vitol με έδρα τις Κάτω Χώρες και την Ελβετία, από την Ισραηλινή Delek, την αμερικανική Marathon Oil και την αυστραλιανή εταιρεία Woodside Energy Holdings. Επιπλέον, διεθνείς εταιρείες από τον Καναδά, την Κύπρο, την Ινδονησία, το Λίβανο και το Ηνωμένο Βασίλειο είχαν εκφράσει σοβαρό ενδιαφέρον για συμμετοχή στους διεθνείς διαγωνισμούς που είχε προκηρύξει η Κύπρος, γεγονός που αποτελεί μια σαφή αναγνώριση της γεωστρατηγικής και γεωοικονομικής αναβάθμισης της Κύπρου, τουλάχιστον ως προς την εξερεύνηση υδρογονανθράκων, καθώς και της μεγάλης αξίας που αυτές οι εταιρείες απέδιδαν στις μεγάλες προοπτικές εξεύρεσης σημαντικών και εμπορεύσιμων αποθεμάτων αρχικά φυσικού αερίου και μεταγενέστερα πετρελαίου στην ΑΟΖ της Κύπρου.
Προς το παρόν η Κύπρος δεν διαθέτει δική της υποδομή φυσικού αερίου και η νησιωτική δημοκρατία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές ξένου πετρελαίου για να καλύψει τις μικρές εσωτερικές ενεργειακές της ανάγκες. Το μεγαλύτερο μέρος της ηλεκτρικής ενέργειας της Κύπρου παράγεται από παλιά πετρελαιοκίνητα εργοστάσια. Δεδομένου του μικρού μεγέθους της χώρας και της μικρής ενεργειακής της αγοράς, η κυβερνητική πρόταση για κατασκευή εργοστασίου παραγωγής ενέργειας στο Βασιλικό θα επαρκούσε όχι μόνο για να ικανοποιήσει πλήρως τις απαιτήσεις της εσωτερικής οικονομίας της Κύπρου αλλά θα μπορούσε το εν λόγω εργοστάσιο να εξελιχθεί και σε ενεργειακό κόμβο για τη μεταφορά φυσικού αερίου οιασδήποτε μορφής και στη συνέχεια πετρελαίου στην Ελλάδα και μέσω αυτής στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η Κυπριακή κυβέρνηση ελπίζει ότι μπορεί να μετατρέψει το Βασιλικό σε ενεργειακό κόμβο που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τους υδρογονάνθρακες της Κύπρου, μεταγενέστερα του Ισραήλ και ενδεχομένως και του Λιβάνου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Κυπριακή κυβέρνηση ελπίζει να καταφέρει να προσελκύσει το φυσικό αέριο του Ισραήλ που προέρχεται από το γεωοικόπεδο Leviathan, η παραγωγή του οποίου έχει προχωρήσει σημαντικά σε σύγκριση με τα αντίστοιχα γεωοικόπεδα της Κύπρου.
Παράλληλα αλλά και ταυτόχρονα με το Ισραήλ, η Λευκωσία κοιτάζει και προς την πλευρά της Ιορδανίας. Σημαντικές ζυμώσεις στα ενεργειακά ζητήματα της Νοτιοανατολικής Μεσογείου συμφωνήθηκαν στην Λευκωσία με αφορμή την πρώτη τριμερή Σύνοδο των ηγετών Κύπρου-Ελλάδας και Ιορδανίας στις 16 Ιανουαρίου 2018, με προοπτική το δίκτυο των συνεργασιών να επεκταθεί και προς την πλευρά του Λιβάνου. Μεταξύ των συμφωνιών που υπεγράφησαν συμπεριλαμβάνεται και Μνημόνιο συναντίληψης για συνεργασία στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Η επέκταση του δικτύου των τριμερών συνεργασιών και προς την πλευρά του Αμάν συμπληρώνει την πολιτική των συνεργασιών σε τοπικό επίπεδο που εγκαινιάσθηκε στο Κάιρο το 2014 μεταξύ Κύπρου, Ελλάδας και Αιγύπτου. Και αν στις περιπτώσεις του Ισραήλ αλλά και της Αιγύπτου οι χώρες που συμμετέχουν είναι παραγωγές ή εν δυνάμει παραγωγές χώρες φυσικού αερίου, δεν συμβαίνει το ίδιο και με την Ιορδανία. Σε ό,τι αφορά τα ενεργειακά, το Αμάν είναι χώρα καταναλωτής φυσικού αερίου και ως εκ τούτου οι προοπτικές που υπάρχουν κρίνονται πολύ σημαντικές για την Κύπρο.
Με βάση τα σημερινά δεδομένα η Ιορδανία καλύπτει τις εσωτερικές της ανάγκες σε φυσικό αέριο από το Ισραήλ αλλά και με εισαγωγές σε υγροποιημένη μορφή. Ωστόσο οι ανάγκες της Ιορδανίας έχουν αυξητική τάση, εξ ου και η Ιορδανία εμφανίζεται θετική στην προοπτική εισαγωγής φυσικού αερίου από τα κυπριακά κοιτάσματα, ενδεχόμενο το οποίο άλλωστε είχε συζητηθεί προ διετίας τόσο σε κυπριακό κυβερνητικό επίπεδο όσο και από την Εταιρεία Υδρογονανθράκων Κύπρου.
Η Λευκωσία από την πλευρά της ενδιαφέρεται άμεσα για την ύπαρξη ενός δικτύου πώλησης φυσικού αερίου που θα επεκτείνεται στην περιοχή τόσο για οικονομικούς όσο και για καθαρά γεωστρατηγικούς λόγους. Η περίπτωση μελλοντικής συμφωνίας και με την Ιορδανία ουσιαστικά θα κάνει πράξη την πολιτική της Λευκωσίας για ένα δίκτυο τοπικών αγωγών φυσικού αερίου, κάτι που θα ενισχύσει γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά τόσο τη Λευκωσία όσο και το Αμάν και εν τέλει θα συμβάλει σε μεγαλύτερη ασφάλεια, συνεργασία και σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, με εξαίρεση την Τουρκία.
Την πρώτη μέρα του 2018 το γεωτρύπανο Saipem 12000 της κοινοπραξίας ENI-TOTAL ξεκίνησε το ταξίδι του για το βυθό στο τεμάχιο 6 και τον στόχο με την επωνυμία «Καλυψώ». Από τα μεσάνυχτα της 27ης Δεκεμβρίου που το τρυπάνι έφθασε στο σημείο των ερευνών τα πάντα ήταν έτοιμα για την πρώτη από τις τέσσερις προγραμματισμένες γεωτρήσεις σε τεμάχια της κυπριακής ΑΟΖ.
Σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας και των διεθνών εταιρειών που ενεργοποιούνται στην κυπριακή ΑΟΖ, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, η Λευκωσία δείχνει αποφασιστικότητα έχοντας απέναντί της συνεχιζόμενες τουρκικές απειλές και προκλήσεις. Σύμφωνα με επίσημες τοποθετήσεις, το ερευνητικό έργο στο τεμάχιο 6 θα ολοκληρωθεί μέσα σε 35 μέρες και αμέσως μετά το γεωτρύπανο θα μετακινηθεί στο τεμάχιο 3 της κυπριακής ΑΟΖ για την δεύτερη προγραμματισμένη γεώτρηση στο στόχο με την επωνυμία «Σουπιά».
Σε πολιτικό επίπεδο η επικείμενη έναρξη του ερευνητικού προγράμματος προκαλεί ευφορία στη Λευκωσία. Η κυβέρνηση δια του Υπουργού Ενέργειας Γιώργου Λακκοτρύπη χαιρέτησε και καλωσόρισε την παρουσία του γεωτρύπανου στην Κυπριακή ΑΟΖ. Εκτός από τη γεώτρηση στο τεμάχιο 6 μέσα στο 2018 είναι προγραμματισμένες να πραγματοποιηθούν τουλάχιστον άλλες τρεις γεωτρήσεις. Στο τεμάχιο 3 (μετά το τεμάχιο 6) και άλλες δυο το δεύτερο εξάμηνο του 2018 από την Exxon στο τεμάχιο 10. « Η γεώτρηση στο τεμάχιο 6 είναι η καλύτερη απάντηση στις τουρκικές προκλήσεις» ανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Νίκος Χριστοδουλίδης στις 28 Δεκεμβρίου 2017.
Η γεώτρηση στο τεμάχιο 6 υπολογίζεται ότι θα έχει ολοκληρωθεί το πρώτο δεκαήμερο Φεβρουαρίου. Με βάση την εικόνα που δίνεται, δεν εκτιμάται ότι θα υπάρξει παρέκκλιση από το αρχικό πρόγραμμα της γεώτρησης. Στη συνέχεια το γεωτρύπανο Saipem 12000 θα μετακινηθεί στο τεμάχιο 3 και το στόχο «Σουπιά» όπου θα πραγματοποιήσει την δεύτερη ερευνητική γεώτρηση για λογαριασμό της ΕΝΙ.
Στο μεταξύ, πολύ καλύτερα απ' ό,τι υπολογιζόταν, κυλούν οι εργασίες του γεωτρύπανου Saipem 12000 στο σημείο γεώτρησης «Καλυψώ» του τεμαχίου 6 της ΑΟΖ. Το γεωτρύπανο έχει φθάσει σε βάθος περίπου 1.000 μέτρων από το βυθό της θάλασσας - απόσταση που ισοδυναμεί με το 1/3 του συνολικού βάθους που θα φθάσει το τρυπάνι, που είναι τα 3.657 μέτρα.
Η λήξη των προγραμματισμένων ερευνητικών γεωτρήσεων για το 2018 θα πέσει στο τεμάχιο 10 όπου η αμερικανική Exxon έχει ανακοινώσει ότι θα πραγματοποιήσει το δεύτερο εξάμηνο το 2018 δύο γεωτρήσεις.
Η Τουρκία επανήλθε προκλητική στον «ψυχρό πόλεμο» που διεξάγει κατά της Κύπρου με νέες παράνομες Navtex, εκ των οποίων η πρώτη ουσιαστικά περικυκλώνει την Κύπρο από βορειοδυτικά του Ακάμα μέχρι νοτιοανατολικά του Κάβο Γκρέκο.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η έκταση της θαλάσσιας ζώνης που αφορά τη συγκεκριμένη πρόκληση αντιστοιχεί σε 41.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο σκοπός είναι η «ρυμούλκηση υποβρυχίων συσκευών». Περιλαμβάνει μεγάλες εκτάσεις των τεμαχίων «1», «2», «3», «6», «7», «8», «9», «13» και πλησιάζει σε απόσταση 14 χιλιομέτρων το σημείο της γεώτρησης στον στόχο «Καλυψώ» από τo «Saipem 12000». Επικαλύπτει μάλιστα τον επόμενο στόχο γεώτρησης της ΕΝΙ, τον στόχο «Σουπιά». Επικαλύπτει επίσης και τους θαλάσσιους και εναέριους διαδρόμους που δέσμευσε η Κυπριακή Δημοκρατία για την πλεύση των πλοίων υποστήριξης της γεώτρησης από το «Saipem 12000» και των ελικοπτέρων που πετούν από το αεροδρόμιο Λάρνακας προς το γεωτρύπανο.
Με δεύτερη παράνομη Navtex που εξεδόθη, η Τουρκία δέσμευσε περιοχή ανοικτά του Μαζωτού, στα όρια περιοχής που δέσμευσε επίσης η Κυπριακή Δημοκρατία με Notam και Navtex για αεροναυτική άσκηση.
Από το απόγευμα της Πρωτοχρονιάς ξεκίνησε επίσης το σεισμογραφικό «Barbaros» μεταξύ των βόρειων ακτών της Τουρκίας στην περιοχή Σινίφκης-Μερσίνης και των βόρειων ακτών της χερσονήσου του Ακάμα, στην περιοχή που «δέσμευσε» η Τουρκία για την περίοδο 29 Δεκεμβρίου 2017-18 Μαρτίου 2018, μέρος της οποίας επίσης εμπίπτει στην περιοχή ευθύνης της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Το Κέντρο Συντονισμού Έρευνας-Διάσωσης της Λευκωσίας έχει εκδώσει σε όλες τις περιπτώσεις αυστηρές αντι-Νavtex χαρακτηρίζοντάς τες «παράνομες» και «εκδοθείσες από μη αρμόδια Αρχή», ενώ ο παράκτιος σταθμός Αττάλειας με δικές του ανακοινώσεις αναφέρει ότι θα συνεχίζει να ανακοινώνει τις σχετικές ειδοποιήσεις για ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.
Μέχρι στιγμής ωστόσο και παρά την έκδοση παράνομων Navtex για δέσμευση περιοχών και εκτέλεση αντίστοιχων γεωτρήσεων, η τουρκική παρουσία στην περιοχή της γεώτρησης είναι μειωμένη, σε βαθμό ακόμα και πέραν της συνηθισμένης δραστηριότητας που παρατηρείται σε περιόδους κατά τις οποίες δεν υπάρχουν ερευνητικές δραστηριότητες εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Από την ημερομηνία έναρξης της γεώτρησης (1 Ιανουαρίου) κατά διαστήματα παρατηρείται απλή διέλευση πολεμικών μέσων της Τουρκίας εκτός της ζώνης επιτήρησης της γεώτρησης, που είναι τα πέντε ναυτικά μίλια.
Η Κυπριακή κυβέρνηση γνωρίζει ότι, ανεξάρτητα από τις απειλές, τις προκλήσεις και τις παραβιάσεις της Τουρκίας κατά της ανεξαρτησίας και της εδαφικής της ακεραιότητας, η τελευταία θα διστάσει πολύ να επιτεθεί στρατιωτικά σε εγκαταστάσεις φυσικού αερίου και σε θαλάσσιες πλατφόρμες στην ΑΟΖ της Κύπρου, κάτι που θα φέρει την Άγκυρα σε άμεση αντιπαράθεση με τις χώρες στις οποίες οι πλατφόρμες γεώτρησης ανήκουν.
Μια τουρκική στρατιωτική ενέργεια κατά της Κύπρου θα προκαλούσε τεράστια αναταραχή και αστάθεια στην Ανατολική Μεσόγειο και την άμεση παρέμβαση σημαντικών παραγόντων (κρατών και διεθνών οργανισμών) με μεγάλα οικονομικά, ενεργειακά και πολιτικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Ρωσία, η Κίνα, η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, κλπ.
Η Ουάσινγκτον σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα επενέβαινε στρατιωτικά για να σώσει την Κύπρο, όπως άλλωστε συνέβη και κατά τη διάρκεια της διπλής τουρκικής εισβολής τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1974. Ωστόσο, θα καταδίκαζε πολιτικά την κίνηση της Τουρκίας. Άλλωστε μια αμερικανική στρατιωτική αντίδραση θα συνεπαγόταν την ουσιαστική εμπλοκή των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων εναντίον των τουρκικών δυνάμεων, κάτι που θα επιδείνωνε περαιτέρω την κατάσταση και θα προκαλούσε ανάφλεξη σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο, δίνοντας τη δυνατότητα σε χώρες που αντιστρατεύονται διπλωματικά και στρατιωτικά τις ΗΠΑ, όπως π.χ. η Ρωσία και η Κίνα να εμπλακούν ενεργότερα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Κατά την άποψή μου, το κουρδικό ζήτημα δεν θα αποτελούσε στρατιωτικό εμπόδιο για πιθανή εξαπόλυση τουρκικής στρατιωτικής ενέργειας κατά της Κύπρου. Οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις που είναι ήδη επιχειρησιακά εμπλεκόμενες στο νότιο και νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας ενάντια στις κουρδικές δυνάμεις του PKK μετά την αναζωογόνηση της σύγκρουσης το 1984 είναι μικρές. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η Τουρκία θα μπορούσε κάλλιστα να επιχειρήσει μία επίθεση εναντίον της Κύπρου χωρίς να χρειάζεται να αφαιρέσει στρατιωτικές δυνάμεις που είναι ήδη στρατιωτικά ενεργές στη νότια και νοτιοανατολική χώρα.
Εξάλλου, οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις που σταθμεύουν στο βόρειο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου και εκείνες στη δυτική Τουρκία απέναντι από τη νησιωτική δημοκρατία είναι ικανές - τόσο από ποιοτική όσο και από ποσοτική άποψη - να ξεκινήσουν μια στρατιωτική επίθεση εναντίον της νησιωτικής δημοκρατίας χωρίς να αναγκαστεί η Τουρκία να αποσύρει στρατιωτικές δυνάμεις που πολεμούν στα νοτιοανατολικά έναντι των κουρδικών δυνάμεων του ΡΚΚ. Ως εκ τούτου, η Τουρκία θα μπορούσε να συνεχίσει να βρίσκεται σε μία εμπόλεμη τοπική επιχείρηση καταστολής ανταρτών στα νοτιοανατολικά της και ταυτόχρονα να ξεκινήσει μια μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση κατά της Κύπρου χωρίς να διακινδυνεύσει μια στρατιωτική ήττα στα νοτιοανατολικά.
Στην πραγματικότητα, η Τουρκία αποτρέπεται από την έναρξη στρατιωτικής επίθεσης κατά της Κύπρου για λόγους που βρίσκονται μακράν του στρατιωτικού τομέα. Μια τουρκική επίθεση εναντίον της Κύπρου αποτελεί σοβαρή παραβίαση του διεθνούς δικαίου και κατά συνέπεια θα καταγγελλόταν κατάφωρα από μεγάλους διεθνείς οργανισμούς και ανεξάρτητα κράτη.
Στη διεθνή σκηνή, η Τουρκία θα έπρεπε να αντιμετωπίσει σοβαρές επικρίσεις, ενδεχόμενες οικονομικές κυρώσεις και θα ήταν πιθανό να τιμωρηθεί με πολιτική και διπλωματική απομόνωση για μια τέτοια κίνηση. Ταυτόχρονα, η Λευκωσία και η Αθήνα θα απαιτούσαν την άμεση σύγκλιση του ΣΑΗΕ και θα ζητούσαν την αποδοκιμασία μιας τέτοιας πράξης και την άμεση αποκατάσταση του status quo ante. Επιπλέον, η Αθήνα και η Λευκωσία θα ζητούσαν την άμεση σύγκληση του Συμβουλίου Γενικών και Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ, αν όχι την έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων της ΕΕ, το οποίο επίσης θα καταδίκαζε απερίφραστα την τουρκική δράση και θα αποφάσιζε για επιπλέον συγκεκριμένες πολιτικές, διπλωματικές και οικονομικές ενέργειες εναντίον της Τουρκίας.
Παρόμοιες πολιτικές και διπλωματικές κινήσεις θα μπορούσαν να γίνουν σε όλα τα διεθνή fora στα οποία συμμετέχουν τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος προκειμένου να καταδικάσουν τις τουρκικές πράξεις. Eπιπροσθέτως, Ελλάδα και Κύπρος θα ενεργοποιούσαν τον απόδημο ελληνισμό και θα ζητούσαν και τη δική του συνδρομή για την επιρροή των ξένων κυβερνήσεων με σκοπό την καταδίκη της Τουρκίας. Επιπλέον, μία ενδεχόμενη τουρκική ενέργεια ενάντια στην Κύπρο θα σήμαινε πιθανότατα μια ελληνική στρατιωτική αντεπίθεση εναντίον της Τουρκίας είτε στο Κυπριακό θέατρο επιχειρήσεων, είτε στο Αιγαίο, είτε σε άλλους γεωγραφικούς χώρους ή συνδυαστικά.
Η Ελλάδα έχει δηλώσει πολλές φορές ότι οιαδήποτε Τουρκική στρατιωτική κίνηση εναντίον της Κύπρου θα απαντηθεί από μια ελληνική στρατιωτική αντίδραση, αφού η Ελλάδα θα στέκεται πάντα δίπλα στην Κύπρο.
Εξίσου σημαντικό είναι ότι μια τουρκική στρατιωτική ενέργεια εναντίον της Κύπρου πιθανότατα θα προκαλούσε, ύστερα από ελληνικό και κυπριακό αίτημα, τη διακοπή κοικονομικής βοήθειας που δίδεται στην Τουρκία από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, από διεθνείς οργανισμούς, από τα όργανα και τους θεσμούς των ΗΠΑ, της ΕΕ καθώς και από τρίτα κράτη. Η Λευκωσία και η Αθήνα θα καλούσαν για άμεση διακοπή όλων των πολιτικών, διπλωματικών και οικονομικών σχέσεων όσο περισσότερων χωρών θα μπορούσαν να επηρεάσουν καθώς και της ΕΕ με την Τουρκία, και θα απαιτούσαν τη διακοπή της τουρκικής ενταξιακής διαδικασίας στην ΕΕ. Παρόλο που κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η πορεία της Τουρκίας προς την Ευρώπη ίσως δεν είναι τόσο ελκυστική για τον τουρκικό λαό όπως στο παρελθόν, η Τουρκία δεν θα ήθελε να επιδεινώσει τις σχέσεις της με την ΕΕ και τα κράτη μέλη της, και αν και η τουρκική ένταξη στην ΕΕ παραμένει μετέωρη και νεφελώδης, εν τω μεταξύ η Τουρκία αποσπά από την ΕΕ σημαντικά οικονομικά οφέλη τα οποία είναι απαραίτητα για να κρατήσει την επισφαλή οικονομία της ζωντανή και να διατηρήσει το όνειρο της ένταξής της στην ΕΕ. Εξάλλου, η τουρκική επιχειρηματική και οικονομική ελίτ και η ανώτερη τουρκική πολιτική τάξη δεν αντιτίθενται στην ένταξη στην ΕΕ, δεδομένου ότι μια τέτοια κίνηση θα διευρύνει σημαντικά τις αγορές της ΕΕ σε προϊόντα της Τουρκίας και θα επεκτείνει τον όγκο εμπορίου των Τουρκικών προϊόντων.
Εν κατακλείδι, όπως άλλωστε έχει δείξει έμπρακτα η Λευκωσία στο παρελθόν η Κύπρος θα προχωρήσει ανεπηρέαστη από τις τουρκικές προκλήσεις και απειλές κατά της εδαφικής της ακεραιότητας και κυριαρχίας προς περαιτέρω εξερεύνηση του φυσικού της πλούτου, σφραγίζοντας περισσότερες συμφωνίες υπεράκτιων γεωτρήσεων με διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες.
*M.Phil in Modern Greek Studies, University of Birmingham, Ηνωμένο Βασίλειο
M.A. «Μεσογειακές Σπουδές», Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων

cfr-James M. Lindsay: Seven Foreign Policy Stories to Watch in 2018

on Wednesday, 03 January 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Επιμέλεια: Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Two thousand seventeen had its fair share of big news stories. The same will be true of 2018. Some of those stories undoubtedly will be a surprise. Not many experts were warning a year ago of impending ethnic cleansing of the Rohingya in Myanmar. Yet it (sadly) became one of the biggest news stories of 2017. Maybe a year from now everyone will be talking about Egypt’s insurgency and a new financial crisis in the European Union (EU). Or maybe not. As Yogi Berra apparently didn’t say, “It’s hard to make predictions, especially about the future.” But a fair number of significant world events are ones we know are coming—call them the “known knowns.” Here are seven known stories to follow closely in 2018. Any one of them could turn into the dominant news event of the year—or fade completely away. We’ll know in twelve months which will sizzle and which will fizzle.

Here PDF

IISS: Ten of the best Survival articles from 2017

on Wednesday, 03 January 2018. Posted in Διάφορα Θέματα

Επιμέλεια: Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

A selection of our favourite essays this year.
Date: 15 December 2017
By Dana Allin and Matthew Harries
As the year draws to a close, here is our pick of some of the most interesting Survival articles we published in 2017. They are offered free-to-view until the end of January 2018. We hope you enjoy them.

Here PDF

Αναστάσιος ΜΠΑΣΑΡΑΣ: 13 Δεκεμβρίου 1967. Η μάχη των F104 και των Τανκς στην πύλη της Τανάγρας - Η Άγνωστη Εμφύλια συμπλοκή στην Τανάγρα

on Sunday, 17 December 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Αναστάσιος ΜΠΑΣΑΡΑΣ: 13 Δεκεμβρίου 1967. Η μάχη των F104 και των Τανκς στην πύλη της Τανάγρας - Η Άγνωστη Εμφύλια συμπλοκή στην Τανάγρα

114 Πτέρυγα Μάχης, Τανάγρα. Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου του 1967. Οπως σας είχα αφηγηθεί στο κείμενο της 14/12/2017 (ΕΔΩ!) με εντολή του Δκτή μου Σμηνάρχου Γ. Βαγιακάκου είχα επανδρώσει μόνος μου το Τ/Φ Κέντρο της 116ΣΜ και έλεγχα κάθε επικοινωνία από/προς τη Μονάδα. Για επικοινωνία προς τα έξω ζητούσα την άδεια από τον Δκτή και τα τηλέφωνα προς τη Μονάδα τα περνούσα στον Δκτή’ .

Ετσι, λοιπόν, άκουσα τον Δκτή της 114 ΠΜ, αδελφής Μονάδας γιατί είχαν τον ίδιο τύπο Α/Φ, Σμήναρχο Πρωτόπαπα να λέει στο τηλέφωνο στο Διοικητή μου, ότι έστειλε τον Επισμηναγό Ευστράτιο Καμπιώτη, τον Διευθυντή Επιχειρήσεων της Μονάδας να αντιμετωπίσει ένα λοχαγό του Στρατού με 10 Άρματα που είχαν προσεγγίσει την Μονάδα από τον νότιο τομέα και είχαν διασκορπιστεί σε έναν ελαιώνα έξω από την Νότια πύλη του αεροδρομίου, τη γνωστή ως πύλη Τανάγρας.

Σήμερα είναι η μέρα να αφηγηθούμε τη 'μάχη των F104 και των Τανκς στην πύλη της Τανάγρας - Μιά Άγνωστη Εμφύλια συμπλοκή στην Τανάγρα' όπως, γραπτά, την κληρονόμησε, από τον πατέρα του, (Επισμηναγό Δντή Επιχειρήσεων τότε, και πτέραρχο ε.α. σήμερα), ο ταξίαρχος (Μ) ε.α. και φίλος Φώτης Καμπιώτης.

Είναι άγνωστα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην 114 ΠΜ, την Τεταρτη 13 Δεκεμβρου του 1967, τις μεταμεσημβρινές ώρες, κατά την διάρκεια του κινηματος του Βασιλέα Κωνστατίνου. Ειδικότερα αφορούν την προσπάθεια μιας ομάδας 10 αρμάτων υπό την ηγεσία ενός Λοχαγού ονόματι Αντωνίου (Λοχαγός Τεθωρακισμένων Αντωνίου Λάμπρος, Τάξεως 1957 της ΣΣΕ) να καταλάβουν την συγκεκριμένη μονάδα και να καταστείλουν την κίνηση που πραγματοποιούσε η ηγεσία της Μονάδας στο πλευρό του Βασιλέα.
Διοικητής της μονάδας τότε ήταν ο Σμήναρχος Πρωτόπαπας και το προσωπικό της Μονάδας μετά από σχετική ενημέρωση του Δκτη είχε αποφασίσει να συνταχθεί στην προσπάθεια του Βασιλέα να ανατρέψει την Χούντα. Ο Επισμηναγός Ευστράτιος Καμπιώτης ήταν τότε Διευθυντής Επιχειρήσεων στη μονάδα και υπήρξε πρωταγωνιστής των γεγονότων που θα εξιστορηθούν στην συνέχεια.
Τα 10 Άρματα υπό τον Λοχαγό Αντωνίου είχαν προσεγγίσει την Μονάδα από τον νότιο τομέα και είχαν διασκορπιστεί σε έναν ελαιώνα έξω από την Νότια πύλη του αεροδρομίου που ονομαζόταν και πύλη Τανάγρας, αφού ήταν προς την πλευρά του ομώνυμου χωριού. Σήμερα αυτή η Πύλη δεν χρησιμοποιείται και βρίσκεται πλησίον της Μοίρας εφοδιασμού της Μονάδας.
Η πύλη αυτή συνδεόταν με ένα ελικοειδή χωματόδρομο με τον επαρχιακό δρόμο που οδηγούσε στο χωριό. Κατά μήκος αυτού του χωματόδρομου ήταν ακροβολισμένα τα 10 άρματα προσπαθώντας κατά το δυνατόν να καλύπτονται από αέρος από τα ελαιόδεντρα.
Ο Λοχαγός είχε στείλει τελεσίγραφο στην Μονάδα να παραδοθεί στην ομάδα του ΕΣ που κινούταν κατόπιν των εντολών της νόμιμης κυβέρνησης, και ο Δκτης της Μονάδας Πρωτόπαπας είχε κατηγορηματικά αρνηθεί.
Τα άρματα είχαν αρχίσει να ρίχνουν Βολές εκφοβισμού προς την Μονάδα η οποία είχε παρατάξει κάποια αντιαεροπορικά πυροβόλα όπλα τύπου bofort που απαντούσαν στις βολές των Αρμάτων.

Η μονάδα είχε ξεκάθαρα δηλώσει ότι οποιαδήποτε κίνηση των αρμάτων προς την μονάδα θα οδηγούσε σε πλήξη αυτών από αεροσκάφη τα οποία είχαν συνεχή παρουσία στον αέρα και έκαναν συνεχείς βυθίσεις εκφοβισμού προς τις θέσεις των αρμάτων.
Με δεδομένο το αδιέξοδο που είχε διαμορφωθεί και τον κίνδυνο να εξελιχθεί η κατάσταση σε εμφύλια αιματοχυσία, ο Δντης Επιχειρήσεων Καμπιώτης ζήτησε την άδεια από τον Δκτη Πρωτόπαπα να βγει να συνομιλήσει με τον επικεφαλής των αρμάτων σε μια προσπάθεια εκτόνωσης της κατάστασης. Η άδεια εδόθη, βγήκε και συναντήθηκε με τον λοχαγό Αντωνίου τον οποιο προσπάθησε, με επιχειρήματα όπως «είμαστε αδέλφια, έχουμε δώσει τον ίδιο όρκο προς τον Βασιλέα, μάταια, να αποτρέψει από περαιτέρω αδελφοκτόνες εχθροπραξίες ...
Ο Αντωνίου αρνήθηκε σθεναρά και επέμενε ότι εκπροσωπεί την νόμιμη κυβέρνηση της χώρας οπότε η διοίκηση της μονάδας θα έπρεπε να αναστείλει τις δραστηριότητες της και να παραδοθεί. Στην φάση αυτή ο Καμπιώτης διαπίστωσε ότι υπήρχε ήδη ένας σοβαρός τραυματισμός ενός Λοχία από βολή αντιαεροπορικού όπλου.
Στην θέα του τραυματία ο Καμπιώτης ζήτησε επίμονα από τον Λοχαγό να του επιτρέψει να στείλει ιατρικό κλιμάκιο να παραλάβει άμεσα τον Λοχία για περίθαλψη στην Μονάδα. Ο Λοχαγός συνέχισε να αρνείται και ο Καμπιώτης του δήλωσε ότι σταματά κάθε δραστηριότητα και επιστέφει στην Μονάδα να φέρει ιατρική βοήθεια.
Ο Λοχαγός, όπως διαπιστώθηκε στην συνέχεια, απέστειλε τον τραυματισμένο Λοχία στην Αθήνα με ένα Ρεο (στρατιωτικό φορτηγό όχημα) με ατυχή κατάληξη αφού σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ο Λοχίας κατέληξε από αιμορραγία.
Ο Καμπιώτης κατά την διάρκεια της παραμονής του στην περιοχή των αρμάτων εκτός από εποπτεία της κατάστασης και της περιοχής παρατήρησε ότι τα άρματα ήταν κατά μήκος του ελικοειδούς δρόμου και στην πορεία του προς τον χώρο καταυλισμού του άρματος του Λοχαγού περνούσε μπροστά από όλα τα άρματα. Επίσης, παρατήρησε ότι κάθε φορά που πλησίαζαν τα αεροσκάφη για προσβολές οι οποίες συνεχίζονταν. τα πληρώματα των αρμάτων έβγαιναν από τα άρματα και διασκορπίζονταν στον ελαιώνα από φόβο μην πληχθεί το άρμα τους.
Γυρίζοντας, λοιπόν, στην μονάδα επεξεργάστηκε ένα σχέδιο σύμφωνα με το οποίο θα έπαιρνε κάποιους εθελοντές στρατευσίμους και Υπαξιωματικούς Φρούρησης οπλισμένους μέσα σε ένα ασθενοφόρο. Κατά την διάρκεια της πορείας του ασθενοφόρου προς άρμα του Λοχαγού, θα έδινε, την κατάλληλη κάθε φορά στιγμή, σήμα χτυπώντας την καρότσα να αποβιβάζεται εν κινήσει ένας οπλισμένος άνδρας στην αντίθετη μεριά από κάθε άρμα και να κρύβεται απέναντι από αυτό εν αναμονή πυροβολισμού του που θα έριχνε κατά την διάρκεια προσβολής αεροσκάφους, που θα αποτελούσε και το σύνθημα να προχωρήσουν όλοι μαζί οι ένοπλοι σε ακινητοποίηση και σύλληψη των πληρωμάτων που θα είχαν βγει από τα άρματα λόγω της προσβολής του αεροσκάφους.
Όπως, κάθε τέτοιο πρόχειρο σχέδιο, έτσι και αυτό δεν υλοποιήθηκε κατά τα σχεδιασμένα, αν και τελικά με την βοήθεια του Θεού ήταν επιτυχές και απέτρεψε περαιτέρω αιματοχυσία.
 
Η εξέλιξη των γεγονότων ήταν η ακόλουθη:
Ο Δκτης ενημερώθηκε και ενέκρινε το παράτολμο σχέδιο. Οι εθελοντές περίσσεψαν και επελέγησαν τελικά 10 ένοπλοι που σύμφωνα με το σχέδιο ακροβολίστηκαν, επιτυχώς, απέναντι από κάθε άρμα σε θέση στην οποία αποβιβάστηκαν χωρίς να γίνουν αντιληπτοί, αφού έβγαιναν από την μεριά που τους έκρυβε το ασθενοφόρο. Ο Καμπιώτης με συνοδεία του ιατρικού κλιμακίου έφθασε στον καταυλισμό του άρματος του Λοχαγού, αφήνοντας κάποιους ενόπλους για τα άρματα που συνάντησαν μέχρι εκεί.
Μετά την αποβίβασή του, το ασθενοφόρο συνέχισε με τους υπολοίπους ενόπλους προς το τέλος του χωματόδρομου, προκειμένου να βρει χώρο να κάνει αναστροφή, και στην πορεία αυτή άφησε επιτυχώς και τους υπόλοιπους.
Ο Καμπιώτης αποβιβασθείς ενημερώθηκε ότι δεν απαιτείται η προσφερόμενη ιατρική συνδρομή, αφού ο Λοχίας είχε ήδη αποσταλεί με την γνωστή κατάληξη στην Αθήνα. Συγκεκριμένα ο Λοχαγός είπε ότι δεν θα έδινε ποτέ Άνδρα πιστό στην επανάσταση σε αυτούς που την προδίδουν.
Εν τω μεταξύ επέστρεψε το ασθενοφόρο, έχοντας κάνει αναστροφή και ο οδηγός ενημέρωσε με νεύμα τον Καμπιώτη για τον επιτυχή ακροβολισμό και των υπολοίπων. Στο σημείο αυτό ο Καμπιώτης ζήτησε με έμφαση από τον Λοχαγό να σταματήσει την προσπάθεια του και να αποχωρήσει. Ταυτόχρονα είχαν ξεκινήσει και οι προσυνεννοημένες προσβολές αεροσκαφών.
Ο Λοχαγός Αντωνίου αρνήθηκε και ζήτησε εκ νέου την άμεση παράδοση της Μονάδας. Ο Καμπιώτης αφού είδε ότι όσα από τα πληρώματα των αρμάτων φαινόντουσαν είχαν αποβιβασθεί κατά την πρακτική τους από τα άρματα, είπε στον Λοχαγό ότι με βάση την άρνηση του να αποχωρήσει είναι υποχρεωμένος να τον συλλάβει και προχώρησε να βγάλει το πιστόλι του που είχε στην τσέπη του FlightJacket, ώστε να δώσει και το προσυνεννοηθέν σύνθημα για την σύλληψη των πληρωμάτων από τους ακροβολισμένους ενόπλους.
Δυστυχώς, εκεί όμως υπήρξε η πρώτη αναποδιά αφού ο κόκορας του όπλου πιάστηκε στην τσέπη και απέτρεψε την άμεση κίνηση. Ο Λοχαγός βλέποντας την επικείμενη απειλή, πιο έμπειρος με τα όπλα έσυρε το όπλο του και το εστρεψε στον Καμπιώτη.
Ο Καμπιωτης ενημερωθηκε με νευμα απο τον οδηγο οτι ολοι ειχαν επιτυχως ακροβολισθει και περιμεναν σημα (πυροβολισμο) για να προχωρήσουν σε ακινητοποιηση και συλληψη του καθε πληρώματος τεθωρακισμενου.
Οπως ειχαν συμφωνήσει ένα ζευγαρι αεροσκαφων πραγματοποιησε βυθισεις και προειδοποιητικες βολες περιφερειακα του χωρου που ηταν σταθμευμενα τα τανκς. Αυτο γινόταν απο την ωρα που ειχαν ελθει και σε καθε τετοια βυθιση τα πληρωματα εβγαιναν και απομακρύνονταν απο τα τανκς για ασφαλεια.
Μολις εγινε η πρωτη βυθιση ο Καμπιωτης, ο οποιος ηταν μονος με τον λοχαγο και το πληρωμα του, ζητησε απο τον λοχαγο να σταματησουν οι αντιδικιες και να αποχωρησει για να μην θρηνησουν αδελφικο αίμα. Ο Αντωνιου αρνήθηκε σθεναρά και ο Καμπιωτης του ειπε οτι δεν ειχε άλλη επιλογη απο να τον συλλάβει. Τραβηξε το περίστροφο του απο το flight Jacket αλλα δυστυχως για αυτον ο κοκορας του οπλου πιαστηκε στην τσεπη.
Αντιδρώντας ο Αντωνιου εβγαλε πρωτος το περιστροφο του μπροστα στο μετωπο του Καμπιωτη λεγοντας του να αφησει το οπλο το οποιο εν τω μεταξυ αυτος ειχε βγαλει απο το jacket και κρεμοταν κατω στο χερι του.
Ο Καμπιωτης που κατα προσωπικη ομολογια του αισθανόταν ντροπη για την αποτυχια του, απαντησε οτι παρολα αυτα θα προχωρησει στην συλληψη και αν θελει ο Αντωνίου ας τον πυροβολησει.
Βημα μπροστα ο Καμπιωτης, βημα πισω ο Αντωνίου, μεχρι που ο δεύτερος εφθασε με την πλατη στο Αρμα και απειλησε: ως εδω ενα βημα ακομα και πυροβολώ. Το βημα εγινε και ο Αντωνιου πατησε την σκανδαλη. Μια δυο τιποτα μονο το ξερο κλικ.
Αδειο το ειχες Μ...κα? Λεει ο Καμπιωτης και αμεσως σηκωνει το δικο του οπλο και πυροβολεί διπλα στα ποδια του Αντωνίου.
Αμέσως μετά εκμεταλλευόμενος την σύγχυση του Λοχαγού πέφτει επάνω του και αρχίζει συμπλοκή σώμα με σώμα που κατέληξε στην ακινητοποίηση του Λοχαγού. Στη συμπλοκή αυτή σε κάποια φάση απροσεξίας του Καμπιώτη ένας υπαξιωματικός του Αντωνίου του πετά ένα αυτόματο όπλο. Με το που αντιλήφθηκε τον ήχο ο Καμπιώτης στέφει προς τον Αντωνίου και πέφτει επάνω του προσπαθώντας να τον αφοπλίσει. Εν τω μεταξύ ο Αντωνίου είχε γυρίσει το όπλο το οποίο βγήκε τον επιτιθέμενο Καμπιώτη στην άνω γνάθο με την κάνη σπάζοντας του τα μπροστινά δόντια.

Ωστόσο, η επίθεση με το σώμα ήταν επιτυχής και ο Αντωνίου αφοπλίστηκε εκ νέου. Εν τω μεταξύ όλα τα πληρώματα αιφνιδιάστηκαν από τους ενόπλους της μονάδας και παρέδωσαν τα όπλα. Τελευταίο ήταν να παραδώσει τα όπλα το πλήρωμα του Αντωνίου που παρέμενε ακινητοποιημένο από ένα σμηνίτη με τα όπλα τους στα χέρια ακόμη και όλοι παρακολουθούσαν αμήχανοι την συμπλοκή των δυο αξιωματικών.
Τα πληρωματα συνεληφθησαν και οι οδηγοι των αρματων υπο την απειλη οπλου οδηγησαν τα αρματα στην μοναδα. Ο Αντωνιου εν τω μεταξυ χτυπημενος αρκετα απο την συμπλοκη στα χερια με τον Καμπιωτη μονολογουσε συνεχεια οτι το πιστόλι του τον προδωσε. Με βαση τις επικλησεις αυτές ο Καμπιωτης που μεχρι εκεινη την στιγμη πιστευε οτι ο Αντωνίου ειχε ξεχασει αδειο το οπλο του, πηρε το οπλο αυτο το ανοιξε διαπιστωνωντας οτι το οπλο ηταν κανονικα γεματο και δυο σφαιρες εφεραν ξεκαθαρο χτυπημα απο τον επικρουστήρα, συνειδητοποιωντας ποσο κοντα εφθασε στο Θανατο απο χερι Ελληνα Αξιωματικού.
Το βραδυ της ιδιας μερας η μοναδα ενημερωθηκε απο τον Βασιλεα για την αποτυχια του κινήματος και την επιθυμία του να μην συνεχισθει η αντισταση. Μετα το επίσοδειο αυτο ο Καμπιωτης συνεληφθη και κρατηθηκε για 10 περίπου ημερες με αλλους αντιστασιακους Αξιωματικους σε ειδικα διαμορφωμενα κρατητηρια μεσα στο στρατοπεδο του πενταγωνου υπο την επιτηρηση της ΕΣΑ.
Ελευθερωθηκε με προσωπικη εντολη του Παπαδοπουλου σε μια προσπάθεια του να μειωσει τον συμβολισμο στον οποίο παρεπεμπε το περιστατικο και να αποφυγει την ηρωοποιηση αντιστασιακων.
 
Αργότερα, στο τέλος της δεκαετίας του 70, με πρόταση του γνωστού, γεναίου αεροπόρου και αντιστασιακού Αναστασίου Μήνη, ο Καμπιώτης έγινε ο υπασπιστής του πρώτου υπουργού εθνικής άμυνας του αιμνήστου Ευαγγέλου Αβέρωφ.
 
Το 1981, το ΠΑΣΟΚ τον απόστρατευσε άμεσα, διότι η αντιδικτατορική του δράση δεν ήταν από τη σωστή πλευρά, η οποία διεκδικούσε και αξιοποίησε στο μέγιστο την αποκλειστικότητα στον αντιδικτατορικό αγώνα.
Αυτή ήταν η μάχη των F104 και των Τανκς στην πύλη της Τανάγρας, μιά Άγνωστη Εμφύλια συμπλοκή στην Τανάγρα.
 
Δεύτερο Μέρος (Ενημέρωση των νεώτερων αξιωματικών της ΠΑ, Πηγή: ΕΔΩ!)
Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος συμβουλεύτηκε την κυβέρνηση Τζόνσον για την ανατροπή της δικτατορίας, οι Αμερικανοί κράτησαν φαινομενικά ουδέτερη στάση, αν και σε επίπεδο κυβέρνησης προσδοκούσαν στην επικράτηση του Βασιλιά. Όμως η CIA φαίνεται να εμπόδισε πολιτική ή άλλου είδους βοήθεια στις ενέργειές του, ενώ παράλληλα ενημέρωσε ενδεχομένως και τον Παπαδόπουλο.
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ήθελε το Βασιλιά στην Ελλάδα για να στηρίξει την αναγνώριση των πραξικοπηματιών και όχι με εξόριστη κυβέρνηση στην Κύπρο να δρα για την ανατροπή της, όπως ο ίδιος σχεδίαζε, σε περίπτωση αποτυχίας του αντιπραξικοπήματος.
Οι συνταγματάρχες, πάντως ορθά ή λανθασμένα, είχαν στο μυαλό τους την συνεργασία Βασιλιά και Μακαρίου στα πρόσφατα επεισόδια με τον Γρίβα, και ο Κωνσταντίνος το αντιλαμβάνονταν, και έπρεπε να ενεργήσει άμεσα στο αντιπραξικόπημα που σχεδίαζε. Είχε,άλλωστε, ήδη καθυστερήσει ανεπανόρθωτα. Η στάση βέβαια του καθενός στον χειρισμό του θέματος, είχε εκδηλώσει ήδη τις πραγματικές προθέσεις τους.
Έτσι λίγες μέρες μετά τον επαναπατρισμό της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο, ο Βασιλιάς επιχείρησε το αντικίνημα στις 13 Δεκ 1967 στην Καβάλα.
Παράλληλα ο Μακάριος νομιμοποίησε την λειτουργία αμερικανικών κλιμακίων ραδιοφωνικών υποκλοπών που λειτουργούσαν άτυπα στην Κύπρο από την εποχή της αγγλοκρατίας με καθορισμό ενοικίου σε μια κίνηση καλής χειρονομίας, μια που έβλεπε πλέον τη Βρετανία να πιέζεται και να υποχωρεί στην κυριαρχία των ΗΠΑ.
Οι στρατιωτικές δυνάμεις στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη τάχθηκαν υπέρ της δικτατορίας, αλλά η στρατιά της Λάρισας και το Γ’ Σώμα Στρατού στη Μακεδονία και Θράκη, το σύνολο σχεδόν του ναυτικού και της αεροπορίας με το Βασιλιά.
Αυτό αποτελεί σοβαρότατη ένδειξη ότι οι απριλιανοί δεν είχαν ακόμη εδραιώσει την εξουσία τους στο στράτευμα, όπως άλλωστε ισχυρίζονταν μετά την αποφυλάκισή του και ο Παττακός. Εξηγεί επίσης αρκετές από τις επιλογές του Κόλλια, σε αντίθεση με τις επιθυμίες των απριλιανών, τόσο στα πρόσωπα της κυβέρνησης, όσο και στον χειρισμό της κρίσης στο κυπριακό.
Στις 13 Δεκεμβρίου 1967 ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος Β΄, συνοδευόμενος από μέλη της οικογένειάς του και τον Πρωθυπουργό Κ. Κόλλια, αποπειράθηκε αντικίνημα με σκοπό την ανατροπή της Χούντας.
Αίτια
Οι σχέσεις της Χούντας με το Βασιλιά ήταν αμφίρροπες από την πρώτη στιγμή. Η Χούντα ήταν απρόθυμη να δώσει απτές αποδείξεις πως η επέμβασή της ήταν ένα προσωρινό στάδιο. Οι στρατιωτικοί δεν φαίνονταν πρόθυμοι να προετοιμάσουν το έδαφος για την επιστροφή στη Δημοκρατία. Αντίθετα, προσεκτικά και συστηματικά, έδιωχναν ανθρώπους του Βασιλιά από όλες τις κρίσιμες θέσεις στο στρατό, υποβάλλοντας τακτικά νέες καταστάσεις αποστρατείας αξιωματικών που επέμεναν να υπογράψει ο Βασιλιάς. Ήταν φανερό πως ετοιμάζονταν για μακροχρόνια παραμονή στην εξουσία.
Ο Βασιλιάς λάβαινε καθημερινά προειδοποιήσεις από το περιβάλλον του πως αργά ή γρήγορα θα αναγκαζόταν να πάρει θέση και ν΄ αρνηθεί να ικανοποιήσει τις αξιώσεις του Γεωργίου Παπαδόπουλου που είχαν στόχο την αποσύνθεση της δομής δύναμης, πάνω στην οποία στηριζόταν η θέση του Βασιλιά. Έπρεπε λοιπόν να βιαστεί, πριν αποστρατευθούν από τις Ένοπλες Δυνάμεις όλοι οι δικοί του αξιωματικοί.
Τον Σεπτέμβριο του 1967 ο Βασιλιάς επισκέφθηκε τις ΗΠΑ όπου στο Κογκρέσο, στις 11 Σεπτεμβρίου, πολλοί φιλελεύθεροι πολιτικοί τον έφεραν σε αμηχανία, υποβάλλοντάς του ερωτήσεις για την καταπίεση του λαού και των ελεύθερων θεσμών στην Ελλάδα από τη Δικτατορία. Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος μπόρεσε και δήλωσε ότι «Δέν είναι η Κυβέρνησίς μου» .
Μόλις επέστρεψε από τις ΗΠΑ, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος του παρουσίασε μια κατάσταση τετρακοσίων αξιωματικών για αποστρατεία. Αρνήθηκε να υπογράψει αλλά ο Παπαδόπουλος πίεσε σκληρά και τελικά έφθασαν σε συμβιβασμό μειώνοντας την αποστρατεία σε 144 αξιωματικούς. Ο Βασιλιάς άρχισε τις προετοιμασίες του Αντικινήματός τους και ζήτησε και πήρε τις ευλογίες του Γεωργίου Παπανδρέου και του Παναγιώτη Κανελλόπουλου.

Η οργή του Βασιλιά για τον Παπαδόπουλο και η ελπίδα του να τον ανατρέψει δημιουργούσαν καθημερινά προστριβές που προκαλούσαν κωλύματα στο «εποικοδομητικό» πρόγραμμα της Χούντας. Η λύση ήταν να ενθαρρυνθεί ο Βασιλιάς να παίξει το χαρτί του. Σίγουρα θα έχανε κι έτσι θα απαλλασσόταν η Χούντα από ένα ενοχλητικό είδος αντιπολίτευσης. Με αφορμή τη Σύνταξη του νέου Συντάγματος ο Βασιλιάς κινήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου.
Αν πετύχαινε το κίνημα τότε ο βασιλιάς θα καλούσε τον Κ. Καραμανλή ο οποίος βρισκόταν τότε στο Παρίσι, να σχηματίσει μεταβατική κυβέρνηση. Η κυβέρνηση θα κατάρτιζε νέο Σύνταγμα και θα προκήρυσσε εκλογές το 1969.
Ακολουθεί απόσπασμα από το διάγγελμα του Βασιλέως Κωνσταντίνου:

'Κρίσιμοι στιγμαί μου επιβάλλουν να απευθυνθώ προς τον ελληνικόν λαόν και να ζητήσω την αμέριστον συμπαράστασίν του προς αντιμετώπισιν εθνικής κρίσεως.
Έλληνες,
Επέστη η στιγμή να ακούσετε την φωνήν του Βασιλέως σας. Μέχρι σήμερον υπήρξεν αδύνατον να επικοινωνήσω μαζί σας, διά να σας καταστήσω γνωστά τα γεγονότα, τας σκέψεις και τας ανησυχίας μου, καθώς και τας ελπίδας μου διά το μέλλον. Ζητώ από τον ελληνικόν λαόν να πύκνωση τας τάξεις του προς ενίσχυσίν μου.
Το εθνικόν συμφέρον απαιτεί την εκ μέρους μου εκδήλωσιν πρωτοβουλίας, διά να αποτρέψω τας καταστρεπτικώς συνεπείας εκ της παρατάσεως της παρούσης ανωμάλου καταστάσεως. Το αυτό εθνικόν συμφέρον μου επιβάλλει να επιτρέψω την κατάλληλον προετοιμασίαν, ίνα η χώρα επανέλθη εις την δημοκρατικήν ομαλότητα. Διά τους λόγους αυτούς εζήτησα τον ανασχηματισμόν της κυβερνήσεως, απηλλαγμένης όμως των ακραίων στοιχείων τα όποια δεν εγγυώνται ομαλήν εξέλιξιν.
Δεν είμαι πλέον διατεθειμένος να διακινδυνεύσω μίαν μονιμοποίησιν της παρούσης καταστάσεως υπό το κράτος δευτέρας απειλής όπλων, στρεφομένων εναντίον του λαού μου και εμού. Αι σημεριναί εν Βορείω Ελλάδι προϋποθέσεις μου επιτρέπουν την εκ Μακεδονίας ελευθέραν άσκησιν της πρωτοβουλίας μου όπως δώσω νέαν κυβέρνησιν εις την χώραν.
Εις την λήψιν της αποφάσεως μου εβάρυνον τα έξης γεγονότα:
Παρά την φαινομενικήν εν τη χώρα τάξιν και ασφάλειαν, υπεκρύπτετο μία συνεχής προσπάθεια σταθεροποιήσεως εις την εξουσίαν των στασιαστών, δημιουργούσα τον κίνδυνον εγκαθιδρύσεως ολοκληρωτικού καθεστώτος. Διά το νέον Σύνταγμα υπάρχει πλήρης αβεβαιότης και σύγχυσις ως προς τας προθεσμίας εφαρμογής του. ‘Εν τούτοις ή ανάγκη αναθεωρήσεως του Συντάγματος αποτελεί πραγματικότητα και κοινήν συνείδησιν των ορθοφρονούντων πολιτών. Αι σχετικαί εργασίαι πρέπει να επισπευσθούν με μοναδικόν στόχον το συμφέρον της χώρας. Ελπίζω ότι ή εφαρμογή του νέου Συντάγματος θα σημείωση και την απαρχήν ενός νέου υγιούς ξεκινήματος δια την κοινοβουλευτικήν μας ζωήν.
Επιθυμώ να αποκαταστήσω την πειθαρχίαν εις το στράτευμα, διότι έχει σοβαρώς διασαλευθή. Ή ηγεσία του στρατεύματος δέον να παραμείνη απερίσπαστος, στιβαρά και άξια.
Σήμερον θέτω τέρμα εις την ανωμαλίαν και την βίαν. Ζητώ από το σύνολον του ελληνικού λαού να με βοηθήση διά να επαναφέρω εις τον τόπον μας τας ηθικάς εκείνας αξίας, αι οποίαι εγεννήθησαν εις την χώραν αυτήν και από τας όποιας όλοι οι πολιτισμένοι λαοί αντλούν την ηθικήν και πνευματικήν των δύναμιν. Ελευθερία και δημοκρατία είναι λέξεις τας όποιας ημείς επροικίσαμεν με αιώνιον νόημα. Με την λαμπράν αυτήν κληρονομίαν ας προχωρήσωμεν εις την δημιουργίαν εθνικής ζωής αντάξιας ενός συγχρόνου λαού, αγωνιζομένου με το σύνθημα τής αναγεννήσεως διά την κοινωνικήν, την οικονομικήν και την πνευματικήν του ανέλιξιν.
Πιστεύω εις την αναγέννησιν και θα υποστηρίξω κάθε προσπάθειαν τείνουσαν εις αυτήν, διότι γνωρίζω ότι τούτο σήμερον αποτελεί αίτημα πανελλήνιον. Ή φρόνησις ας ενδυναμώνη την θέλησιν όλων μας δι’ ένα ευτυχές, παραγωγικόν και αντάξιον της φυλής μας μέλλον. Έλληνες, ακολουθήστε με εις τον δρόμον τής εθνικής αναγεννήσεως, με αγάπην, πίστιν και σύνεσιν ας προχωρήσωμεν ηνωμένοι. Ζήτω η Ελλάς!
 
Το Χρονικό
Στις 9.30΄ το πρωί, της 13ης Δεκεμβρίου, έφτασε στο Τατόι με τις αποσκευές του ο Πρωθυπουργός Κ. Κόλλιας. Στις 9.50΄ π.μ., ο Αρχηγός της Αεροπορίας Πτέραρχος Αντωνάκος, πέταξε στη Λάρισα για να αναλάβει τη διοίκηση της μοίρας που στάθμευε εκεί και να κάνει επαφή με το Στρατηγό Κόλλια, Διοικητή τη Α΄ Στρατιάς που επρόκειτο να συμμετάσχει στο βασιλικό Αντικίνημα.
Στις 10.20΄ π.μ. δίνεται το σύνθημα της αναχώρησης από το Τατόι. Ο Βασιλιάς, μαζί με τη συνοδεία του (ο Πρωθυπουργός, ο Αυλάρχης Λεωνίδας Παπάγος, η Βασιλική Οικογένεια, ο γιατρός Βασίλης Κουτήφαρης, ο Στρατηγός Δόβας, δύο νοσοκόμες, δύο υπηρέτες και ένας σκύλος) απογειώθηκε από το αεροδρόμιο Τατοίου, με κατεύθυνση τη Καβάλα που θα γινόταν και το Αρχηγείο του.
Ενώ βρισκόταν ο Βασιλιάς καθ΄ οδό προς τη Καβάλα, ο Στρατηγός Μανέττας επισκέφθηκε τον Αρχηγό του ΓΕΕΘΑ Οδυσσέα Αγγελή και του έδειξε μια επιστολή του Βασιλιά, που έδινε τη διαταγή παράδοσης της διοίκησης στον Μανέττα. Ο Μανέττας ούτε καν οπλοφορούσε και έτσι ο Αγγελής τον έθεσε υπό κράτηση. Αμέσως έδωσε το σήμα γενικού συναγερμού και ζήτησε από τις Ένοπλες Δυνάμεις να μείνουν πιστές στο Καθεστώς. Οι επικοινωνίες με τις στρατιωτικές μονάδες της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας είχαν αποκοπεί. Η Χούντα, που ανησύχησε μ΄ αυτό, αντέδρασε με ταχύτητα στην περιοχή της Αττικής. Μονάδες τανκς περικύκλωσαν τα αεροδρόμια Τανάγρας και Ελευσίνας, το Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών και το κτίριο της Βουλής.

Ο Βασιλιάς έφθασε στην Καβάλα στις 11.30΄ π.μ. Οι στρατιωτικές μονάδες που στάθμευαν εκεί προσχώρησαν αμέσως στο Αντικίνημα. Στη Λάρισα, ο Βασιλιάς είχε επιτυχία στην αρχή, αλλά στη Θεσσαλονίκη τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου καλά. Ο Αντιστράτηγος Λιαράκος, πιστός στο Βασιλιά, πήρε στα χέρια του τη διοίκηση των Βασιλικών Δυνάμεων στη περιοχή της Θεσσαλονίκης, δεν μπόρεσε όμως να καταλάβει το Ραδιοφωνικό Σταθμό Θεσσαλονίκης που παρέμεινε κάτω από τον έλεγχο του Ταξίαρχου Πατίλη. Έτσι, η Θεσσαλονίκη μετέδωσε το μήνυμα της Χούντας το οποίο έδινε την εντύπωση, στην Αθήνα και αλλού, πως το Κίνημα του Βασιλιά απέτυχε στη Βόρεια Ελλάδα. Το Διάγγελμα του Βασιλιά μεταδόθηκε από το Ραδιοφωνικό Σταθμό Λάρισας, ένας Σταθμός που ακουγόταν αμυδρά στη Αθήνα. Στη συνέχεια ο Πατίλης κατόρθωσε να συλλάβει το Λιαράκο και ν΄ αναλάβει τη διοίκηση της Γ΄ Σώματος Στρατού.
Στις δύο το απόγευμα, δύο αεριωθούμενα που ανήκαν στις δυνάμεις του Βασιλιά, πέταξαν πάνω από την Αθήνα και σκόρπισαν αντίγραφα του Διαγγέλματος του Βασιλιά.
Στις 4.00΄ το απόγευμα, ο Βασιλιάς φεύγει με ελικόπτερο για την Κομοτηνή όπου θα συναντήσει το Στρατηγό Περίδη. Μόλις έφθασε, πληροφορήθηκε πως ο Στρατηγός Κόλλιας είχε κιόλας συλληφθεί από νεότερους αξιωματικούς που ήταν πιστοί στη Χούντα. Στεναχωρημένος γύρισε στη Καβάλα όπου εκεί τα πράγματα είχαν πάρει τροπή προς το χειρότερο. Ο Στρατηγός Περίδης και ο Ταξίαρχος Έρσελμαν είχαν επίσης συλληφθεί από νεώτερους αξιωματικούς ενώ ο Ταξίαρχος Ζαλοχώρης είχε διαφύγει περνώντας τα σύνορα στην Τουρκία. Η ΙΧ Μεραρχία της Καβάλας τέθηκε κάτω από τις διαταγές της Χούντας.
Τα άλλα δύο Όπλα, το Ναυτικό και η Αεροπορία ήσαν ακόμα πιστά στον Βασιλιά, μα ο Βασιλιάς δεν ήξερε πως να τα χρησιμοποιήσει. Ο άμεσος κύκλος του και μερικοί σύμβουλοί του, τον συμβούλεψαν να αποφύγει κάθε πράξη που θα κατέληγε σε αιματοχυσία και την αποδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων σε περίοδο κρίσης με την Τουρκία.
Στις 3.00΄ το πρωί, της 14ης Δεκεμβρίου το Ναυτικό και η Αεροπορία είχαν υποταχθεί στη Χούντα. Στις 3.20΄ το πρωί, ο Βασιλιάς, η οικογένεια του, ο Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Κόλλιας αναχώρησαν για τη Ρώμη.
Ο Ραδιοσταθμός Αθηνών μετέδωσε πως «Η Αντεπανάστασις απέτυχε πλήρως. Συνετρίβη. Από όλα τα σημεία της Ελλάδος καταφθάνουν επίσημοι αναφοραί ότι αι Ένοπλοι Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας είναι παρά τω πλευρώ και εκτελούν τας διαταγάς αποκλειστικώς και μόνον της Εθνικής Επαναστατικής κυβερνήσεως της 21ης Απριλίου. Ησυχία απόλυτος επικρατεί εις ολόκληρον την Επικράτειαν. Οι συνωμόται και ο Κωνσταντίνος προσπαθούν να διαφύγουν κρυπτόμενοι από τον Στρατόν από χωρίου εις χωρίον. »

Ενώ ο Βασιλιάς βρισκόταν ακόμα στην Ελλάδα, στις 9.30΄ το βράδυ, της 13ης Δεκεμβρίου, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος όρκισε το Αντιστράτηγο Γεώργιο Ζωιτάκη ως Αντιβασιλέα και ο Ζωιτάκης ζήτησε αμέσως από τον Παπαδόπουλο να αναλάβει τα καθήκοντα Πρωθυπουργού. Οι αξιωματικοί του Χούντας εξαγριωμένοι κατέβασαν τις φωτογραφίες των Βασιλέων από τα κυβερνητικά κτίρια.
Στην Ρώμη, ο Βασιλιάς αρνήθηκε να κάνει οποιαδήποτε δήλωση. Στις 20 Δεκεμβρίου έκανε δήλωση, στην οποία έλεγε ότι θα επιστρέψω μόνο όταν αποκατασταθούν πλήρως οι δημοκρατικοί θεσμοί.
 
Συνέπειες
Το Καθεστώς της 21ης Απριλίου μετά την αποτυχία του Αντικινήματος παγιώθηκε περισσότερο και φάνηκαν οι Νασερικές διαθέσεις του. Το Καθεστώς κυβέρνησε για τα επόμενα επτά χρόνια, κατάργησε επίσημα τη Βασιλεία στις 1 Ιουνίου 1973 και οδήγησε τη Χώρα στη τραγωδία της Κύπρου το 1974.
Η 13η Δεκεμβρίου 1967 αποτελεί, στην ουσία, το τέλος της Βασιλείας της Ελληνικής Βασιλικής Δυναστείας στην Ελλάδα, η οποία βασίλευσε 104 χρόνια με μικρά διαλείμματα.

Ευάγγελος ΓΡΙΒΑΚΟΣ: ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ, ΔΟΞΑΣΑΤΕ

on Saturday, 16 December 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Ευάγγελος ΓΡΙΒΑΚΟΣ: ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ, ΔΟΞΑΣΑΤΕ
ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ, ΔΟΞΑΣΑΤΕ
(Δι΄ημάς γαρ εγεννήθη ο προ αιώνων Θεός)

Eυώδης μυσταγωγική Θεογνωσία αναβλύζει από την αρχή του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου : « Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος. Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν. Πάντα δι΄αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέν έν ό γέγονε» (Ιω. Α’1-3).


Το ετυμολογικό νόημα της λέξεως «λόγος» σημαίνει στα αρχαία και νέα ελληνικά την ικανότητα επικοινωνίας ενός λογικού όντος με ένα άλλο δια της γλώσσης (ως ανθρωπίνου οργάνου) είτε προς μετάδοση των προϊόντων της νοητικής λειτουργίας του είτε προς παροχή υπόσχεσης για την ενέργεια μελλοντικής πράξης ή δέσμευσης. Στον τομέα της φιλοσοφίας, κατά τον Ηράκλειτο, είναι η λογική και έννομη τάξη του σύμπαντος, κατά τον Πλάτωνα, το μέσον και η αιτία με την οποίαν μπορούν να εννοηθούν τα πάντα και κατά τους Στωικούς, η πηγή των ηθικών αξιών, η καθολική ουσία του σύμπαντος, ο Θεός.
Όμως, η ευαγγελική έννοια του « Λόγου» διαφοροποιείται ριζικά, αποκαλύπτουσα την προαιώνια Υπόσχεση του Θεού προς σωτηρία του Ανθρώπου και του κόσμου, ταυτίζουσα τον Θεόν-Λόγο με το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος, τουτέστιν Αυτόν Τούτον τον Υιό του Θεού, τον Ιησού Χριστό.

 
 

Δρ. Δέσποινα Σβουρδάκου: ΟΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ ΩΣ ΜΕΣΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ

on Saturday, 16 December 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ KAI AYTOAMYNA
Οι πολεμικές τέχνες αποτελούν σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας των νέων. Είναι τέχνη η οποία δίνει πρακτικές γνώσεις και συγχρόνως αποτελεί ΄τροφή΄ για το πνεύμα και τη ψυχή των ανθρώπων. Το ήθος, η ευγένεια, η πειθαρχία, η υπομονή, η αυτοπεποίθηση, και η δίκαιη κρίση με την παράλληλη εκπαίδευση για τη διαχείριση του θυμού, είναι αγαθά που προσφέρονται απλόχερα από τους δασκάλους των πολεμικών τεχνών.


Σκοπός της τέχνης είναι να σμιλέψει προσωπικότητες με αξιοπρέπεια, προσπαθώντας να ΄πολεμήσουν΄ τα ελαττώματα του εαυτού τους και όχι τους άλλους. Η αρμονία και η ισορροπία του μυαλού με το σώμα είναι το αποτέλεσμα της εκπαίδευσης στην τέχνη. Οι μεγάλοι δάσκαλοι δεν έπαψαν να επαναλαμβάνουν ότι η κυριαρχία στην τέχνη, είναι η νίκη δίχως μάχη. Θεωρούσαν ότι οι Π.Τ. δεν πρέπει να υπηρετούν το κακό και τη βία, αλλά να προστατεύουν τη ζωή. Στην Ανατολή τις χρησιμοποιούσαν μόνο σε εμπόλεμες καταστάσεις και για αυτοάμυνα.

Η πραγματική αποτελεσματικότητα βρίσκεται στην αποθάρρυνση ή στη συμφιλίωση με τον αντίπαλο. Η ανωτερότητα έχει να κάνει με την πνευματική καλλιέργεια και την μόρφωση, γι αυτό και οι πολεμικές τέχνες διδάσκονται στα υψηλά κοινωνικά στρώματα μαζί με την ξιφασκία και την ποίηση. Η νίκη δίχως μάχη είναι ο υπέρτατος σκοπός.

‘Ένας απαίδευτος άνθρωπος θα τραβήξει το σπαθί του αν αισθανθεί ότι έχει προσβληθεί και θα διακινδυνεύσει τη ζωή του και των άλλων. Ένας μορφωμένος άνθρωπος δεν θα χάσει τη ψυχραιμία του και δεν θα χρησιμοποιήσει το σπαθί ή το χέρι του. Όποιος δεν κυριαρχεί τον εαυτό του και δεν τον ελέγχει, περνά εύκολα στη βία, και αυτό δεν είναι σοφό. Η διατήρηση της ηρεμίας και της πειθαρχίας είναι εσωτερική δύναμη.

Όταν ένας άνθρωπος δεν έχει τίποτα άλλο εκτός από το σώμα και τα άκρα του για να υπερασπισθεί τον εαυτό του, τότε αμύνεται με Πολεμικές Τέχνες. Υπάρχουν τεχνικές που εκμεταλλεύονται τη φόρα και τη δύναμη του αντιπάλου, αποφυγές με το σώμα, ανατροπές, λακτίσματα, χτυπήματα με τα άνω και τα κάτω άκρα,και χρησιμοποιούνται για αυτοάμυνα.
Οι προπονητές-δάσκαλοι των πολεμικών τεχνών, καλούνται να διδάξουν με σοβαρότητα το συγκεκριμένο αντικείμενο τόσο ως τέχνη, όσο και ως άθλημα, στα πλαίσια του «Ευ Αγωνίζεσθαι».

*Δρ, Εγκληματολόγος, Καθηγήτρια Αστυνομικών Σχολών

Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ «ΙΣΛΑΜΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ» ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΝΟ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ

on Friday, 27 October 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Η αναδίπλωση του ISIS, σήμερα, τρία ολόκληρα χρόνια μετά τη ορμητική και αιφνιδιαστική του εξάπλωση, συνοδεύεται με αρκετά μικρότερη δημοσιότητα. Καίτοι ορισμένες περιοχές παραμένουν ακόμη υπό τον έλεγχο της οργάνωσης σε Ιράκ και Συρία, το ενδιαφέρον πλέον στρέφεται στις ενέργειες των δυνάμεων που απαρτίζουν τον ετερόκλητο αντι-ISIS συνασπισμό. Ως γνωστόν, η φύση απεχθάνεται τα «κενά» και η υποχώρηση των τζιχαντιστών του ISIS, ωθεί τις κυβερνητικές δυνάμεις Συρίας και Ιράκ να αποκαταστήσουν την εξουσία τους ενώ ταυτόχρονα και άλλοι παίκτες, κυβερνητικοί και μη, εντείνουν τις προσπάθειες τους να εδραιώσουν τα κέρδη τους. Παρά τη διαφαινόμενη στρατιωτική ήττα του ISIS, οι πυρήνες της ισλαμιστικής τρομοκρατίας παραμένουν ενεργοί αλλά και ικανοί –ως καρκινικά κύτταρα- να μετεξελιχθούν ή να προσβάλουν άλλες περιοχές. Δυστυχώς μάλιστα, οι βαθύτερες αιτίες  ενδυνάμωσης του ισλαμιστικού εξτρεμισμού, όχι μόνο παραμένουν παρούσες αλλά καταγράφουν μια ανησυχητική ικανότητα εξάπλωσης σε Ανατολή και Δύση με έμφαση στην αφρικανική ήπειρο.
Το πρόσφατο πείραμα της δημιουργίας ενός «Ισλαμικού Κράτους», αυτή τη φορά βασιζόμενο σε μια στρατηγική τυφλής βίας και τρομοκρατίας, φαίνεται ότι αποτυγχάνει. Η στρατηγική της τρομοκρατίας αρχικά προκάλεσε μια παράλυση και αδυναμία αντίδρασης στις τοπικές κοινωνίες αλλά τελικά οδήγησε στη συσπείρωση τοπικών και διεθνών δυνάμεων για την αντιμετώπιση της.  Πίσω από τις επιτυχίες του ISIS βρίσκονταν η αλαζονική και ρεβανσιστική πολιτική της Βαγδάτης και η απερίγραπτη σκληρότητα του καθεστώτος Assad, αμφότερες στρεφόμενες κυρίως κατά του σουνιτικού πληθυσμού. Η άνοδος όμως του «Ισλαμικού Κράτους» θα ήταν αδύνατη χωρίς την απερίσκεπτη και ποικιλόμορφη εξωτερική ενίσχυση των διαφόρων τζιχαντιστικών οργανώσεων από πλήθος κρατών της περιοχής και μη. Ενδεχομένως οι μαξιμαλιστικές τάσεις όλων αυτών των οργανώσεων, σε συνδυασμό με την εξαγωγή της τρομοκρατίας και τη διόγκωση του προσφυγικού προβλήματος  στη Δύση οδήγησαν στην ανάληψη διεθνών προσπαθειών ανάσχεσης του φαινομένου που αποκλήθηκε «Ισλαμικό Κράτος». Για άλλη μια φορά η πορεία του «Ισλαμικού Κράτους» απέδειξε τη δυσκολία της μετάβασης στην τελική φάση του επαναστατικού αγώνα (κατά τον Μάο), αυτής δηλαδή του ελέγχου και διατήρησης εδαφών με την ταυτόχρονη μετωπική αντιπαράθεση με τον τακτικό στρατό του αντιπάλου. Σύντομα, οι απρόσμενες επιτυχίες των τζιχαντιστών τρομοκράτησαν ακόμη και τους εξωτερικούς υποστηρικτές της οργάνωσης. Παράλληλα, τα αρχικά αισθήματα ανακούφισης και ανοχής των «απελευθερωμένων» πληθυσμών αντικαταστάθηκαν από το φόβο και την αβεβαιότητα ενώ η χρονίζουσα διαφθορά έλαβε πλέον ισλαμιστικό μανδύα. 
Σήμερα το ISIS και ορισμένες άλλες εξτρεμιστικές οργανώσεις υποχωρούν σε όλα τα μέτωπα. Η αναδίπλωση τους όμως δεν αποτελεί το μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου σταθεροποίησης της περιοχής. Η διαφαινόμενη ήττα του «Ισλαμικού Κράτους» είναι το αποτέλεσμα των, λιγότερο ή περισσότερο, συνδυασμένων ενεργειών διαφόρων δυνάμεων με διαφορετική τελική στόχευση και αντικρουόμενες επιδιώξεις. Η σε εξέλιξη συντριβή των δυνάμεων ISIS επαναφέρει σε πρώτο πλάνο τις αγεφύρωτες διαφορές των αντιπάλων του και οι τριβές και συγκρούσεις έχουν αρχίσει να επανεμφανίζονται ανησυχητικά. Η απουσία συνεννόησης και ολιστικού σχεδίου για το μέλλον της περιοχής είναι προφανής αλλά και αναπόφευκτη, λόγω του πλήθους των εμπλεκομένων και των διαφορετικών στοχεύσεων. Οποιαδήποτε επιλογή εκ μέρους των μεγάλων δυνάμεων σίγουρα θα προκαλέσει τη δυσφορία μέρους των τοπικών «συμμάχων» τους με απρόβλεπτα αποτελέσματα για τα συμφέροντα και σχεδιασμούς τους.
Στην πλέον περίπλοκη θέση φαίνεται να βρίσκεται η Ουάσινγκτον που καλείται να ισορροπήσει τις φιλοδοξίες προσωρινών «συμμάχων» και παράλληλα ορκισμένων αντιπάλων με μηδενικές διαθέσεις αμοιβαίων υποχωρήσεων. Στην άλλη πλευρά, η Τεχεράνη, μπορεί να πανηγυρίζει για την ακύρωση των σουνιτικών σχεδίων και τη σταδιακή εγκαθίδρυση μιας νέας Hezbollah (Popular Mobilization Forces) στα εδάφη του Ιράκ. Οι ασταθείς όμως αυτές επιτυχίες έχουν τεράστιο κόστος και έχουν προκαλέσει μια υπερεπέκταση της σχετικά απομονωμένης ακόμη αυτής χώρας. Ακόμη όμως και οι φίλα προσκείμενες παρατάξεις της Βαγδάτης βλέπουν με δυσπιστία την ιρανική αύξηση της επιρροής στη χώρα τους. Την ίδια στιγμή το κουρδικό πρόβλημα φέρνει πιο κοντά, έστω και προσωρινά, μακροχρόνιους περιφερειακούς ανταγωνιστές (Τουρκία, Ιράν, Ιράκ) ενώ οι ίδιοι οι Κούρδοι προσπαθούν να ακροβατήσουν μεταξύ των συμπληγάδων και να κατοχυρώσουν τα κέρδη που απεκόμισαν από την αιματηρή τριετία. Το όνειρο όμως της δημιουργίας ενός πλήρους ανεξάρτητου κουρδικού κράτους παραμένει μακρινό και μάλλον θα αναγκαστούν να αρκεστούν σε μετριοπαθέστερες επιδιώξεις. Η επαναχάραξη των συνόρων, οπουδήποτε, είναι φυσικό να προκαλεί ανησυχία στις περισσότερες δυνάμεις και να δημιουργεί συσπειρώσεις αντίδρασης στους επηρεαζόμενους.
Μέσα σε αυτό το χάος της αινιγματικής και αρκετά ακατανόητης για τους δυτικούς Μέσης Ανατολής, είναι πρακτικά αδύνατη η συγκρότηση και εφαρμογή ενός συνεκτικού σχεδίου σταθεροποίησης. Οι εμπλεκόμενοι, εδώ και καιρό, έχουν αποδεχθεί την αντιμετώπιση των άμεσων κινδύνων και την προσπάθεια δημιουργίας ευνοϊκών προϋποθέσεων αφήνοντας συχνά τις εξελίξεις να καθορίσουν τα επόμενα βήματα τους. Φυσικά μια τέτοια στρατηγική, ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας εμφανίζει καθώς οποιαδήποτε επιτυχής ενέργεια ενός μέρους, προκαλεί την προσωρινή συσπείρωση των υπολοίπων ενώ ελλείπει η μακροχρόνια στόχευση. Οι δε τυχοδιωκτικές και καιροσκοπικές συγκροτήσεις συμμαχιών απλά  επιβαρύνουν την πολυπλοκότητα των προβλημάτων της περιοχής και περιορίζουν τις πιθανότητες εξεύρεσης λύσεων.
Σε αυτό το περιβάλλον είναι φυσικό οι ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις να διατηρούν βάσιμες τις ελπίδες επιβίωσης και σύντομης επανεμφάνισης. Πολύ παραστατικά σε κείμενο του Foreign Policy, με τίτλο ISIS 2.0 on the way, αναγράφεται ότι «το ISIS είναι νεκρό και καλωσορίζουμε το νέο ISIS»!
Για άλλη μια φορά, η αμερικανική εξωτερική πολιτική καλείται να παίξει τον κρισιμότερο ρόλο συγκρατώντας τους χαλαρούς συμμάχους της και θέτοντας ευδιάκριτα όρια στις υπόλοιπες πλευρές. Η δυσκολία έγγυται στο να πείσει όλες τις πλευρές να επιδείξουν αμοιβαία αυτοσυγκράτηση καθώς πλανάται (και μάλλον δικαιολογημένα) η εντύπωση ότι η Ουάσιγκτον έχει αρκετούς περιορισμούς στο μέγεθος της δυνατής εμπλοκής της στην περιοχή. Παράλληλα φαίνεται ότι έχουν σε σημαντικό βαθμό απολεστεί οι «γέφυρες» επικοινωνίας με τη Μόσχα που δείχνει, παρά το κόστος, να αναβαθμίζει το ρόλο της στη Μέση Ανατολή. Ούτε όμως φαίνεται ότι υπάρχουν οι πρόθυμοι χορηγοί που θα αναλάβουν τα έξοδα της ανοικοδόμησης της περιοχής κίνηση που ενδεχόμενα θα δημιουργήσει ακτίνες ελπίδας, ανάπτυξης και ειρήνευσης. Αναγκαστικά λοιπόν, για το ερχόμενο διάστημα, θα αρκεστούμε να παρατηρούμε «πυροσβεστικές» -ίσως και διστακτικές- κινήσεις εκ μέρους της Ουάσιγκτον, τυχοδιωκτισμούς των υπολοίπων εμπλεκομένων και φοβάμαι μια παντελή απουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η εξάντληση των συγκρούσεων δεν έχει ακόμη επηρεάσει όλους τους τοπικούς παίκτες και αρκετοί εξ αυτών εκτιμούν ότι οι περιστάσεις ευνοούν τους στόχους τους. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο κίνδυνος μιας ανάφλεξης θα εξακολουθεί να ελλοχεύει ενώ οι απελπιστικές βιοτικές συνθήκες και η πολύπλευρη καταπίεση θα προετοιμάζουν τη νέα version του ISIS 2.0.

10/10/2017. Πως δεν έχει τελικά και τόσο άδικο η Ισπανία με την Καταλονία;

on Tuesday, 10 October 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφε ο Δρ Κωνσταντίνος Γρίβας, Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην ΣΣΕ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

10/10/2017. Πως δεν έχει τελικά και τόσο άδικο η Ισπανία με την Καταλονία;

Το ζήτημα του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία της Καταλονίας θέτει νέα δεδομένα στην εσωτερική πολιτική γεωγραφία της Ευρώπης, διαμορφώνοντας μια καινοφανή στρατηγική απειλή για την ύπαρξη των ευρωπαϊκών εθνών. Αν θα θέλαμε να συμπυκνώσουμε το καταλανικό ζήτημα σε μια φράση, θα λέγαμε ότι για πρώτη φορά στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία βλέπουμε την απειλή διάσπασης ενός ενιαίου έθνους εξαιτίας της ύπαρξης ενός τοπικιστικού εθνικισμού.


Συγκεκριμένα, σε αντίθεση με περιπτώσεις όπως αυτή της Βρετανίας, είναι λάθος να μιλάμε για Ισπανούς και Καταλανούς. Δεν ισχύει η αντιστοιχία με τους Ιρλανδούς και τους Άγγλους ή με τους Σκωτσέζους και τους Άγγλους, γιατί η Καταλονία είναι ένα από τα συστατικά στοιχεία του ισπανικού έθνους, μια και η σημερινή Ισπανία διαμορφώθηκε από τη σταδιακή ενοποίηση των χριστιανικών πληθυσμών της Ιβηρικής Χερσονήσου κατά τη διάρκεια των πολέμων που διεξήγαγαν για αιώνες εναντίον των μουσουλμάνων, έτσι ώστε να την επανακαταλάβουν (η περιβόητη Reconquista).

Ένα κομμάτι αυτών των χριστιανικών πληθυσμών ήταν και αυτοί της σημερινής Καταλονίας. Δεν υπήρξε, λοιπόν, ένα ξεχωριστό ισπανικό έθνος, το οποίο ενσωμάτωσε και – πολύ περισσότερο – υποδούλωσε τους Καταλανούς, όπως αφελώς (;) προβάλλεται στην Ελλάδα από διαφόρους, οι οποίοι έχουν φθάσει στο κωμικοτραγικό σημείο να παρομοιάζουν τους Καταλανούς με τους Έλληνες υπό τον οθωμανικό ζυγό. Ούτε υπάρχει κάποια ουσιαστική διαφορά μεταξύ των Καταλανών με τους υπόλοιπους Ισπανούς, με εξαίρεση τη γλώσσα, η οποία, ωστόσο, είναι εξαιρετικά συγγενής με αυτή των ισπανικών.

Ως ληξιαρχική πράξη γέννησης της σημερινής Ισπανίας μπορεί να θεωρηθεί ο γάμος του Φερδινάνδου Β΄ και της Ισαβέλλας της Καστίλης το 1469 που ένωσε τα δύο βασίλειά τους, την Αραγονία και την Καστίλη. Μια κομητεία της Αραγονίας ήταν και η Καταλονία. Ποτέ δεν υπήρξε ένα ξεχωριστό καταλανικό βασίλειο, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ιστορικός πρόγονος ενός σημερινού καταλανικού κράτους.

ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ
Από τα πρώτα στάδια της διαμόρφωσης του ισπανικού κράτους, η Καταλονία, όπως και η Χώρα των Βάσκων, είχε μια σχετική αυτονομία και κάποια ειδικά προνόμια, τα οποία σε βάθος χρόνου οδήγησαν στην οικονομική άνοδο της περιοχής και σε μια αίσθηση διαφορετικότητας από την υπόλοιπη Ισπανία. Επίσης, μια από τις αιτίες της σύγχρονης «καταλανικής ιδιαιτερότητας» υπήρξε η πιο κοσμοπολίτικη, φιλελεύθερη και αστική φύση της Βαρκελώνης, ως μεγάλου εμπορικού λιμανιού αλλά και της Καταλονίας γενικότερα ως γειτνιάζουσας με τη Γαλλία.
Μια ακόμη αιτία της διαφοροποίησης των Καταλανών ήταν η αίσθηση πολιτισμικής, οικονομικής αλλά και φυλετικής ανωτερότητας σε σχέση με τους υπόλοιπους Ισπανούς, ιδιαίτερα αυτούς του Νότου.

Η πλούσια, «ευρωπαϊκή» και «λευκή» Καταλονία άρχισε να βλέπει με περιφρόνηση τους Ισπανούς φτωχότερων περιοχών που συνέρρεαν σε αυτή για να βρουν δουλειά και προέκυψαν μια σειρά από ρατσιστικά στερεότυπα για τους «τεμπέληδες» και «καθυστερημένους» Νότιους, όπως επίσης και η αντίληψη ότι η υπόλοιπη χώρα «παρασιτεί» σε βάρος της ανεπτυγμένης, «οικονόμας» και «παραγωγικής» Καταλονίας.
Οι συγκεκριμένες αντιλήψεις μοιάζουν πολύ με αυτές της ιταλικής Λέγκας του Βορρά και είναι απορίας άξιο πως έχουν σπεύσει εμμέσως πλην σαφώς να ταυτιστούν με αυτές, στηρίζοντας τον καταλανικό εθνικισμό, άνθρωποι που στην Ελλάδα έχουν ταυτίσει τους εθνικισμούς (όλους;..) με τον φασισμό και αυτοπροβάλλονται ως πολέμιοι των πάσης φύσεως ρατσισμών.

Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ
Ένας τρίτος παράγοντας που οδήγησε σε αυτόν τον ενδοϊσπανικό εθνικισμό ήταν η ίδια η ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ισπανία, όπως και όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, απώλεσε βασικά στοιχεία της εθνικής της κυριαρχίας και, συνεπακόλουθα, την αίσθηση εθνικής ταυτότητας για να ενσωματωθεί στην Ε.Ε. με προοπτική – κάποια στιγμή – η τελευταία να εξελιχθεί σε κάποιας μορφή υπερεθνική – μεταεθνική πανευρωπαϊκή συλλογική οντότητα, κάτι που όμως δεν φαίνεται να συμβαίνει.

Έτσι, το κενό που δημιουργήθηκε οδήγησε στη μεταμόρφωση του καταλανικού τοπικισμού σε έναν «ενδοεθνικισμό», ο οποίος έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις, ενώ μεγάλη είναι και η ευθύνη του ισπανικού πολιτικού συστήματος των τελευταίων δεκαετιών, το οποίο μαστίζεται από διαφθορά, νεποτισμό και αναποτελεσματικότητα, δημιουργώντας μια αίσθηση αποξένωσης των Ισπανών από το ισπανικό κράτος.
Παρεμπιπτόντως, κατά την άποψη του γράφοντος, δεν αποκλείεται αυτός να ήταν και ένας από τους λόγους που ώθησαν ένα σοβαρό κομμάτι του βαθέος βρετανικού κατεστημένου να στηρίξει το Brexit, θεωρώντας ότι σε βάθος χρόνου η λειτουργία της Μεγάλης Βρετανίας μέσα στην Ε.Ε. θα επέτεινε τις αποσχιστικές τάσεις από πλευράς Σκωτίας, πιθανώς και της Ουαλίας αλλά και της Βορείου Ιρλανδίας.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ
Έτσι, λοιπόν, φθάσαμε στη σημερινή κατάσταση, η οποία δεν απειλεί την ενότητα μόνον της Ισπανίας γιατί δημιουργεί ένα προηγούμενο που ουσιαστικά θέτει εν αμφιβόλω την ύπαρξη σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών χωρών.
Ξεκινάμε από το ότι η Ισπανία δεν είναι ομοσπονδιακή χώρα, έτσι ώστε να υπάρχει η στοιχειώδης πολιτική και νομική βάση για την απόσχιση κάποιου κομματιού της. Οι αυτόνομες περιοχές της δεν είναι ομοσπονδιακά κρατίδια, παρ’ όλα τα στοιχεία ανεξάρτητης λειτουργίας από το κεντρικό κράτος και τοπικής ταυτότητας που έχουν, τα οποία στην περίπτωση της Καταλονίας και της Χώρας των Βάσκων είναι περισσότερα από ότι στις υπόλοιπες.

Ύστερα, όπως είπαμε και προηγουμένως, η Καταλονία δεν διαφοροποιείται από την υπόλοιπη Ισπανία παρά μόνο γλωσσικά, ενώ δεν είναι κάποιο απομακρυσμένο κομμάτι της ισπανικής επικράτειας, κάποιο μακρινό νησί ας πούμε, ώστε να είναι κάπως διακριτή γεωγραφικά από τον υπόλοιπο εθνικό κορμό.

Αυτό σημαίνει ότι τυχόν νομιμοποίηση από την υπόλοιπη Ευρώπη της προσπάθειας απόσχισης της Καταλονίας, αυτομάτως θα νομιμοποιούσε κάθε σημερινή η μελλοντική αιτίαση περιοχών ευρωπαϊκών χωρών που θέλουν να αποχωρήσουν από τα μητρικά κράτη.
Εάν θεωρούνταν «νόμιμο και ηθικό» για την Καταλονία να διεκδικήσει την αποχώρηση από την υπόλοιπη Ισπανία, με την οποία δεν τη χωρίζει ουσιαστικά τίποτα, τότε θα καθίστατο πολλαπλώς «νόμιμη και ηθική», – αν όχι επιβλητέα – η προσπάθεια απόσχισης περιοχών που έχουν θρησκευτικές, εθνοτικές, ιστορικές ή οτιδήποτε άλλης φύσης διαφορές, πραγματικές και φανταστικές, με τις χώρες στις οποίες ανήκουν.
Οι περιοχές αυτές μπορεί να είναι κυριολεκτικά οποιουδήποτε μεγέθους, σχήματος και ταυτότητας. Αν νομιμοποιείται να αποχωρήσει από τον εθνικό κορμό μια πρώην κομητεία γιατί όχι και μια πόλη και, πολύ περισσότερο, ένα νησί, που έτσι και αλλιώς είναι γεωγραφικά διαφοροποιημένο από την υπόλοιπη χώρα.

Το σημαντικότερο ίσως είναι ότι το δημοψήφισμα για την απόσχιση της Καταλονίας έγινε κόντρα στη ρητή απαγόρευση από το ισπανικό Σύνταγμα. Αυτό, πολύ απλά, σημαίνει ότι αν οι υπόλοιπες χώρες και λαοί της Ευρώπης ανεχτούν ή πολύ περισσότερο, επιδοκιμάσουν αυτό το δημοψήφισμα, εμμέσως πλην σαφώς μετατρέπουν κάθε ευρωπαϊκό Σύνταγμα σε κουρελόχαρτο.
Όμως, τα Συντάγματα είναι όχι μόνο τα νομικά αλλά και τα πολιτικά θεμέλια των ευρωπαϊκών χωρών και των ευρωπαϊκών δημοκρατικών πολιτευμάτων και η αποδόμηση τους με αυτόν τον τρόπο θα έχει τεράστιες επιπτώσεις, που δύσκολα μπορούν να προσδιοριστούν σήμερα.
Οι επιπτώσεις αυτές δεν θα περιορίζονταν μόνο στην ενότητά των ευρωπαϊκών χωρών αλλά θα αφορούσαν και στο ίδιο το μέλλον της δημοκρατίας στη Γηραιά Ήπειρο, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την εγκαθίδρυση αυταρχικών καθεστώτων στο μέλλον, κάτι που δεν φαίνεται να πολυκαταλαβαίνουν οι οπαδοί του «αφήστε τον λαό να μιλήσει» στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης.

Επιπροσθέτως, το ζήτημα της Καταλονίας εισάγει στον πυρήνα των εθνικών ταυτοτήτων τοπικιστικά πνεύματα, τα οποία διαμορφώνονται με κυρίαρχο γνώμονα τα οικονομικά δεδομένα. Έτσι, λοιπόν, περιοχές διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών, που παράγουν σημαντικά κομμάτια του εθνικού προϊόντος, θα ωθηθούν σε μια πολιτική απομάκρυνσης από τον υπόλοιπο εθνικό κορμό, τον οποίο θα αντιμετωπίζουν ως «παράσιτο» του «δικού τους» πλούτου.
Και, φυσικά, κάποια στιγμή θα πρέπει να αρχίζουμε να εξετάζουμε ποιους, εντός και εκτός Ευρώπης, συμφέρει αυτή η απειλούμενη διάλυση πολλών ευρωπαϊκών χωρών και η αντικατάστασή τους από μικρά κρατίδια, τα οποία θα αλληλοϋποβλέπονται με μίσος και καχυποψία που θα πηγάζουν από τους νεόκοπους εθνικισμούς τους.

Είναι πολύ νωρίς για να πούμε κάτι, αλλά σε ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα, όπως αυτό που βρίσκεται σήμερα υπό διαμόρφωση, είναι περίπου δεδομένο ότι οι πιο ισχυροί δρώντες επιδιώκουν την αδρανοποίηση των μεσαίων παικτών, έτσι ώστε να μειώσουν τον ανταγωνισμό και να μην κινδυνεύσουν να υποσκελιστούν από ανερχόμενες δυνάμεις και κυρίως να διαμορφώσουν μια άμορφη μάζα ανίσχυρων κρατικών οντοτήτων, τις οποίες θα διεκδικήσουν ως γεωπολιτικό έπαθλο…

(*) Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Επίσης, διδάσκει Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών
ΠΗΓΗ: Περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ

3/10/2017. Οικονομία και πολιτική επιρροή

on Tuesday, 03 October 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

3/10/2017. Οικονομία και πολιτική επιρροή

Είναι ιστορικά τεκμηριωμένο ότι οι οικονομικές συνθήκες επηρεάζουν το εκάστοτε πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι. Ο φιλελευθερισμός και ο μαρξισμός συνιστούν υλιστικές κοσμοθεωρίες, οι οποίες έθεσαν ως στόχο, από διαμετρικά αντίθετες προσεγγίσεις, την επίτευξη υλικής ευημερίας για τις κοινωνίες που θα συγκροτηθούν επί τη βάση των ιδεολογικών τους προταγμάτων. Η υλιστική κοσμοαντίληψη αποτέλεσε βασικό ερμηνευτικό πλαίσιο του ιστορικού γίγνεσθαι και για τις δύο ιδεολογίες, οι οποίες προσδιόρισαν με διαφορετικό τρόπο την εξελικτική του πορεία. Αμφότεροι, ο φιλελευθερισμός από τον 17ο και ο μαρξισμός από το 19ο αιώνα, δρομολόγησαν πολιτικές διεργασίες που επηρέασαν καίρια την πορεία της ανθρωπότητας. Η εν λόγω διαδικασία ξεκίνησε αρχικά στον ευρωπαϊκό χώρο και κατόπιν εξαπλώθηκε σε ολόκληρο σχεδόν το διεθνές σύστημα.

Αναντίρρητα, και προσμετρώντας τον βαθμό εκπλήρωσης των στοχοθεσιών τους, τα κράτη που ακολούθησαν το φιλελεύθερο παράδειγμα επέτυχαν σαφώς υψηλότερο επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης και συνοχής καθώς και πολιτικής ελευθερίας εν σχέσει με τα κράτη του υπαρκτού σοσιαλισμού. Η οικονομική δυσπραγία στις χώρες του σοσιαλιστικού κοσμοσυστήματος αποτέλεσε βασική αιτία της κατάρρευσής του, μειώνοντας έκτοτε την επιρροή των μαρξιστικών θεωρήσεων στο διεθνές γίγνεσθαι. Ακολούθως, συνέχισαν να δραστηριοποιούνται στο εσωτερικό των πλουραλιστικών δυτικών κρατών σοσιαλιστικά, πρωτίστως, και κομμουνιστικά, δευτερευόντως, κόμματα τα οποία επιδίωξαν να επανακαθορίσουν την θέση και την επιρροή τους στις κοινωνίες.

Μεταπολεμικά, η ένταξη της Ελλάδας στους δυτικούς πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς ήταν απόρροια τόσο των αρχικών συνθηκών συγκρότησης του σύγχρονου ελληνικού κράτους, όσο και των προπολεμικών στρατηγικών επιλογών της χώρας, καθώς και των μεταπολεμικών, εσωτερικών και εξωτερικών, διεργασιών. Εν γένει, η Ελλάδα συμμετέχει, με τις ιδιαιτερότητες και τα προβλήματά της, στους δυτικούς θεσμούς λόγω κοινωνικά προσδιορισμένων σκοπών και συμφερόντων.

Στην ελληνική περίπτωση τα ανατροφοδοτούμενα φαινόμενα του κρατισμού και του πελατειακού πολιτικού συστήματος οδήγησαν σε αναιμική καπιταλιστική ανάπτυξη, περιορίζοντας την δυνατότητα των αστικών κομμάτων να επιβάλουν την ιδεολογία τους. Στα πλαίσια της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης συγκροτήθηκαν, πλήρως κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης, κομματικοί σχηματισμοί, οι οποίοι επιδίωκαν ένα ευρύτατο φάσμα στοχεύσεων: από την επαύξηση της επιρροής τους στο υφιστάμενο πολιτικό πλαίσιο, έως την πλήρη κοινωνική και πολιτική μεταρρύθμιση της χώρας. Τα κόμματα της Αριστεράς θεωρούσαν υπεύθυνη για την οικονομική καχεξία της χώρας την συμμετοχή της στους δυτικούς θεσμούς, ασκώντας ταυτόχρονα κριτική προς τα κυβερνώντα αστικά κόμματα, υποδεικνύοντας τις υπάρχουσες κοινωνικές αντιθέσεις και προβάλλοντας, παράλληλα, την προοπτική της μαρξιστικής ειμαρμένης.

Υπό αυτό το πρίσμα, της ανάγκης ενός επαναπροσδιορισμού των βασικών πολιτικών επιλογών της χώρας, κατά την διάρκεια της δεκαετίας του '80, συντελέστηκαν μία σειρά λαοφιλών αλλά και εκμαυλιστικών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες ήταν προς την αντίθετη κατεύθυνση των βασικών οικονομικών και κοινωνικών στοχεύσεων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, στην οποία η Ελλάδα μόλις είχε γίνει μέλος. Βάσιμα, θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος, ότι η χώρα μετασχηματίστηκε την δεκαετία του ΄80 ως να ανέμενε ότι ο ψυχρός πόλεμος θα είχε άλλον νικητή! Στις αρχές της δεκαετίας του '90, η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού δεν προβλημάτισε ιδιαίτερα τις επιχώριες αριστερές δυνάμεις, οι οποίες ανασυντάχθηκαν θεωρώντας πως η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποτελέσει τον νέο φορέα των διεθνιστικών τους επιζητήσεων.

Η Αριστερά, καθ' όλη την μεταπολιτευτική περίοδο, ούσα αντιπολιτευόμενη, επένδυσε κοινωνικά στις μη-ικανοποιητικές οικονομικές συνθήκες, αποτρέποντας παράλληλα και με κάθε τρόπο την απελευθέρωση κλάδων της οικονομίας από τον, άμεσο ή έμμεσο, κρατικό έλεγχο. Η συγκεκριμένη στάση δεν την ωφέλησε μόνο εκλογικά, αλλά αποτέλεσε και βασική πολιτικής της επιλογή. Αλήθεια, πόσο πιθανές είναι η ιδεολογική πειθώ και η κομματική ένταξη, αν οι πολίτες έχουν την δυνατότητα πολλαπλών επιλογών στην αγορά εργασίας και ένα βελτιούμενο βιοτικό επίπεδο;
Στην παρούσα συγκυρία, της πρώτης αριστερής κυβέρνησης, η συμμετοχή της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση και οι μνημονιακές υποχρεώσεις έχουν αποτρέψει ακόμη πιο αντι-επενδυτικές πρακτικές. Εφ' όσον δεν γίνεται να απαγορεύσουν το επιχειρείν, αυτό οφείλει να είναι κρατικοδίαιτο ή εξαρτημένο και απειλούμενο διαρκώς από κρατικές πρακτικές και αποφάσεις. Θα υποστήριζε κάποιος, πως τώρα που η Αριστερά είναι κυβέρνηση, θα είχε εκλείψει ο λόγος ώστε να θέτει θεσμικά αναχώματα στις ιδιωτικές επενδύσεις.

Πιθανόν, η οικονομική ανάπτυξη μέσω των ιδιωτικών επενδύσεων να υπονομεύει μεσοπρόθεσμα την επιρροή της Αριστεράς στην κοινωνία. Αλίμονο, αν η οικονομία επιφέρει κοινωνική κινητικότητα και διάχυση πλούτου και δεν αναπαράγει τις βολικές κοινωνικές αντιθέσεις!
Στην περίπτωση της επένδυσης στην «Χαλκιδική», το γεγονός που συνιστά μία επώδυνη πραγματικότητα, για την κυβερνώσα αλλά και εν γένει για την Αριστερά, συνίσταται στην συμπόρευση εργαζομένων και εργοδοτών. Διαφαίνεται πως, για την πλειοψηφία πλέον της κοινωνίας, η οικονομική ανάπτυξη και ευημερία διέρχεται μέσω του επιχειρείν και των ιδιωτικών επενδύσεων.

Η περίπτωση της επένδυσης στο «Ελληνικό» καταδεικνύει ότι η υπέρβαση του κρατισμού στην οικονομία απειλεί συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους, οι οποίοι προσπαθούν να προσαρμοστούν στην νέα πραγματικότητα, δίχως να μπορούν να αποβάλλουν τις κυρίαρχες ιδεολογικές καταβολές και κυρίως τις πολιτικές πρακτικές τους. Ενδεχομένως, η στάση τους να είναι προϊόν της ιδεολογικής τους αυτεπίγνωσης και του διαρκούς αγώνα για την πολιτική τους επιβίωση!
Δημοσιεύθηκε και στο GREECE INVESTMENT

<<  1 2 3 [45 6 7 8  >>