Αγγελία ΕΛΙΣΜΕ 30.11.2020

Ομιλία Γιάννη Μάζη, Καθηγητή Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στις 10.12.2020, 6μμ

 

Πατήστε επάνω στην εικόνα για να συνδεθείτε μέσω ΖΟΟΜ

Ο σύνδεσμος εισόδου στην πλατφόρμα ΖΟΟΜ ( Join Zoom Meeting ) είναι:  

https://zoom.us/j/2463957163?pwd=SmY2Vk5XblRwSVRuRjZvajI3eHRTQT09

Έπειτα πατήστε το κουμπί 

Εναλλακτικά μπορείτε να μπείτε και με χρήση της ιστοσελίδας www.zoom.us και προσδιορίζοντας ότι θέλετε να παρακολουθήσετε

το Meeting ID: 246 395 7163   και με Passcode: 12345

Επίσης, μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία και μέσω του συνδέσμου YouTube Live Streaming: https://youtu.be/hsODETE_FCw

Όσοι παρακολουθήσουν την ομιλία δικαιούνται πιστοποιητικό παρακολούθησης από τη Γραμματεία ΕΛΙΣΜΕ

Παρακαλούμε πολύ να εισέρχεστε στο ΖΟΟΜ με χρήση του αληθινού σας ονόματος και όχι ψευδωνύμου.

Μέσω ΖΟΟΜ υπάρχει περιορισμός στην παρακολούθηση μόνο 100 ατόμων. 

 

Ομιλία Προκόπη Παυλόπουλου, τέως Προέδρου Δημοκρατίας

 

Πατήστε επάνω στην εικόνα για να συνδεθείτε μέσω ΖΟΟΜ

Ο σύνδεσμος εισόδου στην πλατφόρμα ΖΟΟΜ ( Join Zoom Meeting ) είναι:  

https://zoom.us/j/2463957163?pwd=SmY2Vk5XblRwSVRuRjZvajI3eHRTQT09

Έπειτα πατήστε το κουμπί 

Εναλλακτικά μπορείτε να μπείτε και με χρήση της ιστοσελίδας www.zoom.us και προσδιορίζοντας ότι θέλετε να παρακολουθήσετε

το Meeting ID: 246 395 7163  και με Passcode: 12345

Επίσης, μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία και μέσω του συνδέσμου YouTube Live Streaming: https://youtu.be/................

Όσοι παρακολουθήσουν την ομιλία δικαιούνται πιστοποιητικό παρακολούθησης από τη Γραμματεία ΕΛΙΣΜΕ

Παρακαλούμε πολύ να εισέρχεστε στο ΖΟΟΜ με χρήση του αληθινού σας ονόματος και όχι ψευδωνύμου.

Μέσω ΖΟΟΜ υπάρχει περιορισμός στην παρακολούθηση μόνο 100 ατόμων. 

Διάφορα Θέματα

12/9/2017. Η «επάνοδος» του Θουκυδίδη

on Tuesday, 12 September 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

12/9/2017. Η «επάνοδος» του Θουκυδίδη

Η συνεχής άνοδος της κινεζικής ισχύος, κατά την μεταψυχροπολεμική περίοδο, επανέφερε τον «Πελοποννησιακό Πόλεμο» στο επίκεντρο του διεθνολογικού προβληματισμού, ο οποίος επιδιώκει να διαβλέψει, στο μέτρο του δυνατού, την πορεία των Σινο-αμερικανικών σχέσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το βιβλίο του Graham Allison: "Destined for War: Can America and China Escape Thucydides's Trap?". Η ενασχόληση με τον Θουκυδίδη ανέκυψε στην μεταπολεμική διεθνολογική κοινότητα, αρχής γενομένης στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η Αμερικανο-σοβιετική ηγεμονική αντιπαράθεση αποτέλεσε την βασικότερη συνιστώσα του διεθνούς συστήματος. Η θουκυδίδεια εξιστόρηση της σύγκρουσης Αθήνας και Σπάρτης, και των συμμάχων τους, δημιούργησε στον νεοπαγή επιστημονικό κλάδο τους εύλογους συσχετισμούς με τον τότε αναδυόμενο ανταγωνισμό μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης.
Στο λυκαυγές της μεταψυχροπολεμικής εποχής ο Θουκυδίδης απώλεσε την ψυχροπολεμική επιρροή στο διεθνολογικό πεδίο. Η φιλελεύθερη προσέγγιση στις διεθνείς σχέσεις υιοθετήθηκε, με επίκεντρο τις Ηνωμένες Πολιτείες, ευμενώς όχι μόνο ως κυρίαρχο αναλυτικό εργαλείο του κλάδου αλλά και ως ειμαρμένη για το διεθνές σύστημα. Τα βασικά θουκυδίδεια ερωτήματα, όσον αφορά τους παράγοντες που οδηγούν τις πολιτικές οντότητες στον ανταγωνισμό και ενδεχομένως και στην σύγκρουση, είτε παρακάμφθηκαν ή απαντήθηκαν υπό ένα νέο πρίσμα. Διανύοντας την τρίτη μεταψυχροπολεμική δεκαετία διαπιστώνουμε ότι δεν επαληθεύτηκαν, στην απαιτούμενη ένταση και βαθμό, οι αναλύσεις για μια νέα διεθνή τάξη απαλλαγμένη από τους κύριους λόγους που διαχρονικά την θέτουν εν αμφιβόλω.

Το ερώτημα που ανακύπτει συνίσταται στο κατά πόσο η ανάλυση του Θουκυδίδη δεν ήταν επίκαιρη και κατά την πρώιμη μεταψυχροπολεμική εποχή, της αδιαμφισβήτητης αμερικανικής υπεροχής. Η συσχέτιση του κλάδου των διεθνών σχέσεων με την αμερικανική εξωτερική πολιτική είναι εύλογη, ως έναν βαθμό, διότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστασιώνουν το ισχυρότερο κράτος του διεθνούς συστήματος τα τελευταία εβδομήντα χρόνια. Αναμφίβολα όμως, δεν σημαίνει πως ο αναλυτής των διεθνών σχέσεων οφείλει, μελετώντας τις τάσεις συνεργασίας και αντιπαράθεσης στο διεθνές σύστημα, να ιεραρχεί κατά αποκλειστικότητα τις ανάγκες της αμερικανικής, ή οποιοσδήποτε άλλης χώρας, εξωτερικής πολιτικής. Η παρούσα συγκυρία μας καταδεικνύει, για μια εισέτι φορά, ότι οι διακυμάνσεις των σχέσεων μεταξύ των ηγεμονικών δυνάμεων επηρεάζουν καταλυτικά την διεθνή σταθερότητα. Η «επάνοδος» του Θουκυδίδη στο επίκεντρο του θεωρητικού προβληματισμού, στη μητρόπολη των διεθνών σχέσεων, καταδεικνύει ότι ήταν, είναι και θα είναι επίκαιρος για κάθε ανάλυση του συγκεκριμένου γνωστικού πεδίου, στο βαθμό που τα βασικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης και του διεθνούς συστήματος παραμένουν σχετικά αμετάβλητα.
Η εξέταση του φαινομένου του ηγεμονισμού αποτελεί σημαντικό μέρος της παρακαταθήκης του Θουκυδίδη και είναι λογικό να ανασπάται ως αναλυτικό εργαλείο για να ερμηνεύσει τους εκάστοτε ηγεμονικούς ανταγωνισμούς. Η θουκυδίδεια παράδοση στις διεθνείς σχέσεις προσφέρει στον κλάδο ένα ευρύτερο ερμηνευτικό πλαίσιο από την μελέτη μόνο των κατά περίπτωση ηγεμονισμών. Η αποσπασματική ή κατά συγκυρία αναφορά στον «Πελοποννησιακό Πόλεμο» μπορεί να είναι αναμενόμενη από τους policy και decision makers στην Ουάσιγκτον και αλλού, δεν συνιστά όμως την πιο πρόσφορη επιλογή για μέλη της διεθνολογικής κοινότητας. Εν γένει, και κυρίως στις περιπτώσεις που εξετάζονται οι σχέσεις μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, οι διεθνολογικές αναλύσεις δύσκολα δύνανται να παρακάμψουν το γνωσιοθεωρητικό κεκτημένο του Θουκυδίδη.
Η άνοδος της κινεζικής ισχύος, και όχι μόνο, εκ των πραγμάτων επανατοποθετεί στο επίκεντρο των διεθνολογικών αναλύσεων τον Θουκυδίδη. Τρεις δεκαετίες πριν, θεωρήθηκε ότι οι τεχνολογικές, οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις θα διαφοροποιούσαν τα βασικά χαρακτηριστικά του διεθνούς συστήματος, αλλάζοντας εν τέλει την κρατοκεντρική και άναρχη φύση του. Σήμερα διαφαίνεται περισσότερο πως η συγκεκριμένη διαδικασία πύκνωσε τις σχέσεις στο διεθνές σύστημα, ενοποιώντας το σε μεγάλο βαθμό, και επιτάχυνε τα αποτελέσματα, όσον αφορά τον καταμερισμό της ισχύος μεταξύ των κρατών. Οι ενέργειες ενός κράτους διαχέονται πλέον ταχύτερα στο διεθνές σύστημα επιφέροντας θετικά ή αρνητικά αποτελέσματα προς τους άλλους δρώντες. Τα κράτη αναμφίβολα δεν συνιστούν τους μοναδικούς διεθνείς δρώντες, όπως πριν έναν αιώνα, αλλά εξακολουθούν να είναι οι βασικότεροι. Οι κρατικοί δρώντες εναρμονιζόμενοι στις νέες εξελίξεις - εισακούοντας σε μεγάλο βαθμό και τις επιθυμίες των πολιτών τους- προσαρμόζουν και διευρύνουν, εφ' όσον κρίνεται αναγκαίο, τις πολιτικές τους,
Μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδίωξαν να οικοδομήσουν μια νέα διεθνή τάξη επί τη βάση των δικών τους πολιτικών και οικονομικών αντιλήψεων. Η συγκεκριμένη διαδικασία έδωσε την δυνατότητα σε πολλά κράτη να αναπτυχθούν οικονομικά, ορισμένα εκ των οποίων αμφισβητούν, στις μέρες μας, την αμερικανική πρωτοκαθεδρία. Αναμφισβήτητα, στην παρούσα συγκυρία, η μεγαλύτερη πρόκληση για την αμερικανική εξωτερική πολιτική συνίσταται στην διαχείριση της ανόδου της Κίνας στον διεθνή καταμερισμό ισχύος. Η Ουάσιγκτον φαίνεται να αναζητά στον «Πελοποννησιακό Πόλεμο» τον τρόπο διατήρησης της ηγεμονίας της στο διεθνές σύστημα. Πιθανόν δύο δεκαετίες πριν, η άντληση από την σοφία του Θουκυδίδη, για τον τρόπο περαιτέρω εδραίωσης της αμερικανικής ηγεμονίας, να ήταν χρησιμότερη από την τωρινή καταφυγή. Οι πολυπληθείς υπηρεσίες του State Department φαίνεται να διαπιστώνουν, εξ ανάγκης, αυτό που προσδιόρισε ο Παναγιώτης Κονδύλης ότι: Σκέψου ιστορικά, οι απαντήσεις στα ιστορικά προβλήματα δεν βρίσκονται μέσα στην κατασκευασμένη θεωρία, αλλά αντίθετα οι απαντήσεις στα θεωρητικά προβλήματα βρίσκονται μέσα στην ιστορία. («Εκπλήσσομαι αν κάποιος συμφωνεί μαζί μου» συνέντευξη στον Σπύρο Τσακνιά περιοδικό «ΔΙΑΒΑΖΩ», τ.384, Απρίλιος 1998).

29/08/2017. Ο αιματηρός πόλεμος για τον οποίο δεν μιλάει κανείς! Βομβαρδισμοί, πείνα, χολέρα και η AQAP στην Υεμένη!!

on Tuesday, 29 August 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος του ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

29/08/2017. Ο αιματηρός πόλεμος για τον οποίο δεν μιλάει κανείς! Βομβαρδισμοί, πείνα, χολέρα και η AQAP στην Υεμένη!!

Υπάρχει ένας πόλεμος σήμερα, που δεν ακούμε σχεδόν τίποτα. Ένας πόλεμος που διαρκεί δυόμιση χρόνια τώρα. Ένας πόλεμος με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, που ελάχιστοι γνωρίζουν. Ένας πόλεμος με καθημερινούς βομβαρδισμούς και δεκάδες αθώα θύματα, όπου μεταξύ αυτών είναι πολλά παιδιά και που δεν αντιδρά κανείς.

Ένας πόλεμος που είναι η επιτομή της ανθρωπιστικής καταστροφής, η μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση σύμφωνα με τον ΟΗΕ, αφού εκτός από τις βόμβες, οι άνθρωποι πεθαίνουν από χολέρα και από λιμοκτονία. Που είναι αυτός ο πόλεμος; Ποια είναι αυτή η χώρα που γίνονται αυτά; Είναι η Υεμένη, Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή, για να καταλάβουμε τι γίνεται.

Η Υεμένη είναι ένα κράτος στο Νότιο τμήμα της Αραβικής χερσονήσου και αποτελεί κράτος της Μέσης Ανατολής. Συνορεύει με το Ομάν και τη Σαουδική Αραβία. Δυτικά βρέχεται από την Ερυθρά θάλασσα και νότια από τον κόλπο του Άντεν. Η Υεμένη είναι μία από τις αρχαιότερες κοιτίδες πολιτισμού στην εγγύς Ανατολή. Μεταξύ του 12ου αιώνα π.Χ και του 6ου μ.Χ., η περιοχή αποτελούσε τμήμα των βασιλείων της Μίνα, του Σαβά και των Χιμιαριδών, τα οποία έλεγχαν το ισχυρό εμπόριο των μπαχαρικών. Αργότερα, ήταν κάτω από την εξουσία της Αιθιοπίας και της Περσίας.Τον 7ο αιώνα οι μουσουλμάνοι χαλίφηδες εμφανίστηκαν καταλαμβάνοντας την περιοχή, ενώ μετά τη διάλυση του χαλιφάτου, η πρώην βόρεια Υεμένη βρέθηκε κάτω από τον έλεγχο των ιμάμηδων διαφόρων δυναστειών, κυρίως της φυλής των Ζαΐντι, οι οποίοι εγκαθίδρυσαν μία θεοκρατική πολιτική δομή που επέζησε μέχρι τη σύγχρονη ιστορία.

Η συνέχεια ΕΔΩ!

2017/08/19: Διεθνές Δίκαιο ή Δίκαιο του Ισχυροτέρου:Ιστορική και Φιλοσοφική θεώρηση του θέματος (Δεύτερο μέρος: φιλοσοφικός στοχασμός)

on Saturday, 19 August 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Ιωάννης Σταμούλος, Δρ. Φιλοσοφικής Σχολής Α.Π.Θ. Επιστημονικός συνεργάτης Στρατιωτικής Σχολής Διοίκησης και Επιτελών, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

2017/08/19: Διεθνές Δίκαιο ή Δίκαιο του Ισχυροτέρου:Ιστορική και Φιλοσοφική θεώρηση του θέματος (Δεύτερο μέρος: φιλοσοφικός στοχασμός)

Σύνδεση με τα προηγούμενα: Στο πρώτο μέρος του άρθρου (ημερομηνία ανάρτησης 10 Αυγούστου), παρακολουθήσαμε τις εξελίξεις που διαδραματίστηκαν στο εσωτερικό και στις διεθνείς σχέσεις μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών κατά το μεσοπόλεμο. Το διεθνές δίκαιο εκείνης της εποχής εξέφρασαν οι συνθήκες που επισφράγισαν το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, κυρίως η Συνθήκη των Βερσαλιών, και η Κοινωνία των Εθνών.  Η πρώτη βύθισε τη Γερμανία σε μια πολλαπλή κρίση, η οποία ευνόησε την ανάδειξη στην εξουσία του Εθνικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Γερμανίας ή Ναζιστικού, με επικεφαλής το δικτάτορα AdolfHitler. Οι νικητές τουΠρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, κυρίως οι Βρετανοί και Γάλλοι, ακολούθησαν μια ατελέσφορη πολιτική κατευνασμού της επιθετικής διάθεσης του Hitler, ο οποίος απέβλεπε στην ανατροπή της Συνθήκης των Βερσαλιών. Η Κοινωνία των Εθνών δεν κατόρθωσε να επιβάλει τις αρχές του διεθνούς δικαίου και να αναχαιτίσει την επιθετικότητα των δικτατόρων. Ο οραματιστής της Αμερικανός πρόεδρος WoodrowWilsonεμπνέονταν από αφηρημένες ηθικές αρχές, όπως “την ηθική δύναμη της κοινής γνώμης ”, και προσδοκούσε τη δημιουργία ενός ουτοπικού κόσμου “αδελφοσύνης και φιλίας”. Πρόκειται για αρχές, οι οποίες, όπως αποδείχθηκε από τα γεγονότα, δεν είχαν καμιά αξία και πρακτική εφαρμογή στη σκληρή πολιτική «αρένα» των διεθνών σχέσεων. Απεναντίας, η κυνική πραγματικότητα που επικράτησε στις διεθνείς σχέσεις εκείνης της εποχής ανέδειξε την επικράτηση ενός άγραφου νόμου δαρβινικής προέλευσης, που είναι γνωστός ως το «Δίκαιο του Ισχυροτέρου». Στο δεύτερο μέρος αυτού του άρθρου θα καταδείξουμε τη σύνδεση των ιστορικών γεγονότων που περιγράψαμε με το φιλοσοφικό στοχασμό.

ΕΔΩ! η συνέχεια. 
ΕΔΩ!  το προηγούμενο.

10/08/2017. Διεθνές Δίκαιο ή Δίκαιο του Ισχυροτέρου; Ιστορική και Φιλοσοφική θεώρηση του ζητήματος (Α΄ Μέρος)

on Thursday, 10 August 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Ιωάννης Σταμούλος, Δρ. Φιλοσοφικής Σχολής Α.Π.Θ. Επιστημονικός συνεργάτης Στρατιωτικής Σχολής Διοίκησης και Επιτελών, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

10/08/2017. Διεθνές Δίκαιο ή Δίκαιο του Ισχυροτέρου; Ιστορική και Φιλοσοφική θεώρηση του ζητήματος (Α΄ Μέρος)

Θα ακολουθήσει ένα δεύτερο μέρος, φιλοσοφικό, όπου θα γίνει μια φιλοσοφική ανάλυση των γεγονότων.

Εισαγωγή
Για να διερευνήσουν θεμελιώδη ανθρωπολογικά και πολιτικά ζητήματα, φιλόσοφοι, θεολόγοι, διανοούμενοι και επιστήμονες επιχείρησαν με τους στοχασμούς τους ανατομή της ανθρώπινης φύσης, χωρίς να έχουν καταλήξει αν αυτή είναι καλόβουλη ή κακόβουλη. Ο Φλωρεντίνος πολιτικός στοχαστής και συγγραφέας Niccolò Machiavelli (1469 - 1527) πίστευε ότι οι άνθρωποι είναι «αχάριστοι», «ασταθείς», και «υποκριτές». Από τη φύση τους είναι φιλόδοξοι, καχύποπτοι και κακοί, οπότε ενεργούν πάντοτε με κακοήθεια και ποτέ δεν πράττουν το καλό πάρα μόνο από ανάγκη.

O Άγγλος φιλόσοφος Thomas Hobbes (1588-1679) διέκρινε στο ανθρώπινο είδος «την αιώνια και ασίγαστη επιθυμία για ισχύ», η οποία δε σταματά παρά μόνο με το θάνατο. Οι βασιλείς που διαθέτουν μεγάλη ισχύ προσπαθούν να την εξασφαλίσουν με νόμους στο εσωτερικό και με πολέμους στο εξωτερικό. Κι όταν πετυχαίνουν το σκοπό τους, παρασύρονται από νέες επιθυμίες: τη δόξα που θα κερδίσουν από νέες κατακτήσεις, τις ανέσεις και τις σαρκικές απολαύσεις ή επιζητούν να αποσπάσουν το θαυμασμό και την κολακεία των συνανθρώπων τους για τις ικανότητές τους σε μια τέχνη. «Οι προφορικές δεσμεύσεις είναι πολύ αδύναμες για να αναχαιτίσουν την ανθρώπινη φιλοδοξία, την πλεονεξία, το θυμό και άλλα πάθη […]».

Ο Γερμανός φιλόσοφος Immanuel Kant (1732-1804) υποστήριζε ότι «στον άνθρωπο υπάρχει μια φυσική ροπή για το κακό», αν και αναγνώριζε ότι «η πρωταρχική καταβολή […] είναι μια καταβολή για το αγαθό». Τις φυσικές καταβολές του ανθρώπου, οι οποίες τον ωθούν να χρησιμοποιεί το Λόγο [=λογικό], τις καλλιεργεί η Φύση, που έπλασσε τους ανθρώπους «ασυνεννόητους, ματαιόδοξους και εριστικούς, αδιάκοπα διψαλέους για υλικά αγαθά ή για κυριαρχία!», ώστε «διαμέσου των πολέμων […], έπειτα από μια γενική εσωτερική εξάντληση των δυνάμεών τους, […] να βγουν από τη χωρίς νόμους κατάσταση των αγρίων και να συνασπισθούν σε μια κοινωνία εθνών, όπου κάθε κράτος, ακόμη και το πιο μικρό, θα μπορεί να περιμένει την ασφάλεια και το δίκιο του όχι από τη δική του ισχύ ή από δική του δικαιοκρισία, αλλά μόνο απ’ αυτή τη μεγάλη κοινωνία των εθνών (το κοινό των Αμφικτυόνων), από μια συλλογική δύναμη και από την απόφαση που θα παίρνει σύμφωνα με νόμους η συλλογική βούλησή της».

ΕΔΩ! η συνέχεια.

13/7/2017. Το «Ισλαμικό Κράτος» χωρίς ηγέτη μπορεί να γίνει ακόμη πιο επικίνδυνο

on Thursday, 13 July 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Του Βασίλη Κοψαχείλη*

13/7/2017. Το «Ισλαμικό Κράτος» χωρίς ηγέτη μπορεί να γίνει ακόμη πιο επικίνδυνο

Σύμφωνα με πληροφορίες από αμφιλεγόμενες πηγές, ο ηγέτης του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ), της Ισλαμικής τρομοκρατικής οργάνωσης που έχει αποσταθεροποιήσει το παγκόσμιο σύστημα ασφάλειας σε πρωτοφανή βαθμό, ο Abu Bakr al-Baghdadi, φέρεται να έχει πέσει νεκρός από Ρωσικά πυρά στην επαρχία Nineveh στο βόρειο τμήμα του Ιράκ όπου βρίσκεται και η Μοσούλη.
Ορισμένες πηγές μέσα από την οργάνωση του ΙΚ φέρεται να επιβεβαιώνουν την πληροφορία, ωστόσο τα πράγματα είναι ακόμη συγκεχυμένα. Αν ωστόσο η πληροφορία επιβεβαιωθεί, τίθενται δύο ζητήματα. Ποιος θα τον διαδεχθεί και ποια θα είναι η στρατηγική της οργάνωσης το επόμενο διάστημα.
Ο θάνατος του Al Baghdadi δεν σημαίνει το τέλος του ΙΚ
Τον τελευταίο χρόνο, το ΙΚ έχασε πόρους, εδάφη, έχει χάσει πιθανότατα τον ηγέτη του, όμως αυτό δεν σημαίνει και το τέλος του. Ελέγχει εδαφικά το τρίγωνο που ορίζουν η περιοχή νότια της Μοσούλης στο Ιράκ, η πόλη Deir ez Zohr στη Συρία και το φράγμα Haditha στο Ιράκ. Εξακολουθεί επίσης να ελέγχει ομάδες αντικαθεστωτικών σε Συρία και Ιράκ ενώ δεν είναι αμελητέα η ισχύς του σε Λιβύη και στις χώρες του Σαχέλ.
Τζιχαντιστικές οργανώσεις της Κεντρικής και Ανατολικής Ασίας έχουν δηλώσει υποταγή στους σκοπούς του. Κυρίως όμως ελέγχει πυρήνες μαχητών του στην Ευρώπη, στην Αμερικανική ήπειρο αλλά ακόμα και στην Ωκεανία. Το ΙΚ εξακολουθεί να έχει κατά περίπτωση και περιοχή επιρροή και ισχύ και εκτιμάται ότι μπορεί να εξελιχθεί σε ακόμα μεγαλύτερη απειλή διεθνώς.
Ο αγώνας για τη διαδοχή θα αυξήσει τον βαθμό της απειλής
Εάν όντως είναι ακριβείς οι πληροφορίες για τον θάνατο του Al Baghdadi, είναι βέβαιο ότι θα αρχίσει ένας εσωτερικός αγώνας για την διαδοχή του στην ηγεσία του ΙΚ.
Οι διάφοροι μικροί και τοπικοί ηγέτες της οργάνωσης εκπαιδεύτηκαν να λειτουργούν αυτόνομα λαμβάνοντας εντολές από το κέντρο. Τώρα που το κέντρο βρίσκεται σε αναταραχή και δεν υπάρχει κεντρική κεφαλή να κατευθύνει τις κινήσεις, ο βαθμός της απειλής αυξάνει υπέρμετρα, κυρίως για δύο λόγους:
Οι διάφοροι ηγέτες των μικρότερων ομάδων και οργανώσεων θα επιδοθούν σε ένα εσωτερικό αγώνα, συνασπιζόμενοι ή ανταγωνιζόμενοι, υποψήφιους διαδόχους του Baghdadi. Πιθανότατα θα εντατικοποιήσουν τις προσπάθειές τους να αποκτήσουν περισσότερους πόρους, εδάφη και εντυπώσεις. Καταλληλότερος στόχος τους προς τούτο θα είναι η Δύση και τα αδύναμα σημεία στα υφιστάμενα πεδία μαχών της Μεσοποταμίας.
Ο στενότερος πυρήνας διαδόχων του Baghdadi στην εξουσία του ΙΚ θα επιχειρήσει και εκείνος με την σειρά του να κερδίσει εντυπώσεις, εξωτερικεύοντας θεαματικά τη ρητορική και την πολεμική προσπάθεια απέναντι στη Δύση και τους συμμάχους της. Θα πρέπει να περιμένουμε λοιπόν πιθανή κλιμάκωση της έντασης και αιφνιδιασμούς σε τακτικό και στρατηγικό επίπεδο. Δεν θα πρέπει να αποκλειστεί η πιθανότητα, κράτη που από τη μία εμφανίζονται να μάχονται το ΙΚ ενώ από την άλλη να το στηρίζουν, να θέλουν και αυτά να παίξουν τον δικό τους ρόλο στον αγώνα της διαδοχής, με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της τρομοκρατικής οργάνωσης.
Χωρίς τον Baghdadi, και μέχρι να προκύψει νέα ηγεσία στο ΙΚ, εκτιμάται ότι πιθανότατα αυτή απεχθής τρομοκρατική οργάνωση θα επιδιώξει να δοκιμάσει τα όρια της ισχύος της πάνω σε ευαίσθητους στόχους στη Δύση, σε Δυτικούς στόχους στον υπόλοιπο κόσμο και φυσικά στη Μεσοποταμία.
*Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής

25/6/2017. Επτά πτωχεύσεις από το 1 8 2 1

on Sunday, 25 June 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Χρήστος Γιανταμίδης, Αντιπλοίαρχος ε.α. ΠΝ, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

25/6/2017. Επτά  πτωχεύσεις από το 1 8 2 1

Το 2021 το ελληνικό κράτος  θα εορτάσει δύο αιώνες ελευθερίας, από τα έτη της ανεξαρτησίας του 1821. Θα εορτάσουμε την ανεξαρτησία-ελευθερία μας από την οθωμανική σκλαβιά-τυραννία.
Στους δύο αυτούς αιώνες η χώρα μας δεν ήταν και τόσο ανεξάρτητη καθώς ήταν κάτω από την συνεχή διεθνή οικονομική εποπτεία -αιχμαλωσία από τους δανειστές,   λόγω του ότι πτώχευσε επτά φορές και ως εκ τούτου δεν ήταν δυνατόν να αποπληρώνει τα χρέη της στους δανειστές.
Οι πρώτες έξη πτωχεύσεις οφείλονται κατά κύριο λόγο και στους αναπόφευκτους επτά αλλεπάλληλους πολέμους που είχε να αντιμετωπίσει το νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Άλλοτε για να κρατήσει τα σύνορά του και άλλοτε για να τα επεκτείνει, απελευθερώνοντας ελληνικά εδάφη που ήταν ακόμη κάτω από τον οθωμανικό ζυγό.
Εξ ίσου σημαντικός παράγων πτώχευσης ήταν ότι, δεν εισέπραττε τους απαιτούμενους φόρους καθόσον υπήρξε μεγάλη φοροδιαφυγή, κατάχρηση του δημοσίου χρήματος-περιουσίας, διόγκωση του πελατειακού κράτους. Κατά συνέπεια, κατέφευγε σε αναγκαστικό δανεισμό με υπέρογκους τόκους, για να καλύπτει τα λειτουργικά του έξοδα, αλλά και τα έξοδα των απελευθερωτικών αγώνων.
Η χειρότερη αιτία πτώχευσης ήταν μεταξύ άλλων και οι τέσσερις καταραμένοι-αδελφοκτόνοι εμφύλιοι πόλεμοι που ακολούθησαν, και για να μην τους ξεχνάμε ποτέ, υπενθυμίζονται όπως παρακάτω:
Ο πρώτος εμφύλιος το 1824-1825. Φυλάκιση του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη.
Ο δεύτερος το 1831-1833. Δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια.
Ο τρίτος το 1916-1917. Εθνικός διχασμός- Μικρασιατική καταστροφή.
Ο τέταρτος και ο πιο αιματηρός  το 1944-1949.
Βλέπετε το σύνδρομο του αδελφοκτόνου Κάιν είναι βαθιά ριζωμένο στο DNA του Έλληνα από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και σήμερα, παρότι γνωρίζει ότι, ο εμφύλιος είναι θέλημα του σατανά,  η ομόνοια είναι θέλημα του Θεού, σύμφωνα με την λαϊκή παροιμία, αλλά δεν το πράττουμε όταν η χώρα μας διέρχεται κρίσιμους καιρούς.
Ας δούμε τώρα συνοπτικά το χρονικό των πτωχεύσεων.
Η πρώτη πτώχευση κηρύχθηκε  το 1827.
Η δεύτερη το 1844.
Η τρίτη πτώχευση το 1893.
Η τέταρτη το 1922.
Η πέμπτη το 1931-1932.
Η έκτη πτώχευση κηρύχθηκε το 1940-1943 και λόγω του Β' Π.Πολέμου.
Η έβδομη πτώχευση-μνημόνιο πραγματοποιείται επί των ημερών μας αρχής γενομένης από την 19η Απριλίου 2010 και συνεχίζεται. Διαφέρει από τις προηγούμενες πτωχεύσεις,  καθόσον δεν κηρύχθηκε επίσημα επειδή διασώζεται από τον συνεχή αναδανεισμό από την ευρωπαϊκή ένωση-δανειστές.
Η τελευταία πτώχευση-μνημόνιο θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν τα ευρωπαϊκά κονδύλια που χορηγήθηκαν στην Ελλάδα από το 1981, επενδύονταν σε παραγωγικά έργα που θα ανέπτυσσαν την βιομηχανική, βιοτεχνική, γεωργική, αλιευτική παραγωγή, στην κατασκευή μεγάλων έργων υποδομής, όπως σύγχρονα αεροδρόμια, λιμένες, μαρίνες, στην κατασκευή σύγχρονων αυτοκινητοδρόμων και σιδηροδρόμων,  στην αναβάθμιση της παιδείας, κοντολογίς να εκσυγχρόνιζαν το κράτος και την οικονομία, προετοιμάζοντας έτσι  το κατάλληλο κλίμα για την προσέλκυση κεφαλαίων και τεχνογνωσίας για την δημιουργία καινοτόμων επιχειρήσεων, από τα κέρδη των αναφερομένων έργων και επιχειρήσεων να αποπληρώναμε τα οφειλόμενα.
Αντ’ αυτού  η κατανομή των ευρωπαικών κονδυλίων και όχι μόνο,  έγινε σε έργα δευτερευούσης σημασίας και προτεραιότητας και με κριτήρια πάντα τοπικιστικά-πελατειακά, σε αγροτικές επιχορηγήσεις  χιλιάδων στρεμμάτων, σε μεγάλο αριθμό ανύπαρκτης κτηνοτροφίας, σε ομαδικές πελατειακές παροχές……σε …….σε… Με λίγα λόγια δεν αξιοποιήθηκαν,  χάθηκαν, αλλά τα φορτώθηκαν οι επερχόμενες γεννεές που δεν φέρουν καμία ευθύνη.
Εάν είχε αποφευχθεί αποτελεσματικά , η μεγάλη φοροδιαφυγή, η εισφοροδιαφυγή, η εξόγκωση του δημόσιου τομέα, η υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος και περιουσίας.
Εάν είχαν αποφευχθεί οι αλλεπάλληλες απεργίες, όπως της Δ.Ε.Η. που με τα πανελλαδικά blackout βύθιζαν την χώρα και την οικονομία στο σκοτάδι. Ποιος δεν θυμάται το κλείσιμο το λιμανιών και των αεροδρομίων κλείνοντας έτσι την πόρτα στον τουρισμό- στην οικονομία. Ποιος δεν θυμάται τις απεργιακές κινητοποιήσεις των αγροτών, που με τα αγροτικά μηχανήματά τους  έκοβαν τους κύριους οδικούς άξωνες της χώρας, κόβοντας παράλληλα και την οικονομία της…  Τι να πρωτοθυμηθούμε, που με τις επαναλαμβανόμενες απεργίες απογυμνώσαμε τον παραγωγικό ιστό της πατρίδας μας, εκδιώκοντας έτσι τους επενδυτές σε χώρες με καλλίτερη και υγιέστερη εργατική νομοθεσία και εργασιακή νοοτροπία του εργατικού δυναμικού. Αυτοί που οδήγησαν και παρέσυραν το εργατικό δυναμικό της χώρας στις αχαλίνοτες  απεργίες θα πρέπει τώρα να απολογηθούν στους εκατοντάδες χιλιάδες άνεργους εργάτες.
Κατά συνέπεια το κράτος για να καλύπτει τις λειτουργικές τους ανάγκες, κατέφευγε σε συνεχόμενους δανεισμούς. Στην συνέχεια μη μπορώντας να πληρώσει τα οφειλόμενα, αναγκαστικά σύρθηκε ταπεινωτικά στους δανειστές το 2010.
Οι αναφερόμενες επτά  πτωχεύσεις εντός δύο αιώνων αποτελούν την μαύρη σελίδα της ελληνικής δημοσιονομικής ιστορίας. Παρότι η ιστορία γράφεται για να διδάξει τους λαούς, δυστυχώς δεν διδαχθήκαμε από τα λάθη των έξη προηγηθέντων πτωχεύσεων, και έτσι φτάσαμε στην επονείδιστη έβδομη πτώχευση-μνημόνιο.
Όλες οι κυβερνήσεις από το 2010 καθυστερούν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, με αποτέλεσμα  να δημιουργείται αβέβαιο μέλλον για την ελληνική οικονομία, φυγή κεφαλαίων, επιχειρήσεων και την αποθάρρυνση επενδυτών ακόμη και των ελληνικών/Ελλήνων. Όσο οι κυβερνήσεις καθυστερούν την εφαρμογή των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων που επί δεκαετίες θα έπρεπε να είχαν γίνει και χωρίς την επιβολή τους από τους δανειστές το χρέος δεν θα γίνει βιώσιμο.
Η ανάκαψη της οικονομίας μπορεί να γίνει με ενότητα και συναίνεση όλων των κομμάτων  και οπωσδήποτε με την στήριξη-υποστήριξη του ελληνικού λαού.
Όλοι μαζί  ενωμένοι θα νικήσουμε τον εχθρό της πατρίδας μας που λέγεται ΄΄ΧΡΕΟΣ΄΄ για να την επαναφέρουμε στην επίζηλο θέση που της αξίζει και λόγω της ιστορία της. Αν δεν το πράξουμε τώρα, στο μέλλον θα γίνουμε η ουρά της Ευρώπης και των Βαλκανίων.
Παραφράζοντας τον στοίχο του εθνικού μας ποιητή του Ρήγα φεραίου: Σ’ ανατολή σε δύση, στο νότο στον βοριά, όλοι για την πατρίδα να εργασθούμε σκληρά, να κτυπήσουμε την φοροδιαφυγή, την διαφθορά, την υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος-περιουσίας, … για το καλό των παιδιών-εγγονών μας και γενικότερα για την τιμή και την πραγματική ανεξαρτησία-ελευθερία του ελληνικού κράτους.
Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Να μην ξεχνάμε ποτέ ότι η ιστορία είναι σαν τον καθρέπτη του αυτοκινήτου, κοιτάμε πίσω για να πάμε μπροστά.
Οι πολιτικοί μας-τα πολιτικά κόμματα με τα έργα τους δεν πρέπει να στοχεύουν τις επόμενες εκλογές, αλλά τις επόμενες γεννεές.
 Να έχουμε πάντα υπόψη μας την ρήση του Πλάτωνα: "Aπό την διαχείριση των κοινών δεν πρέπει να φεύγεις πιο πλούσιος αλλά πιο δοξασμένος".

Διακοπτό 12-6-2017                                                         
Αντ/ρχος (ε) Χρ. Γιανταμίδης Π.Ν.

25/6/2017. Εφιαλτικές ομοιότητες, συνειρμοί και ερωτήματα

on Sunday, 25 June 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

25/6/2017. Εφιαλτικές ομοιότητες, συνειρμοί και ερωτήματα

Είναι παγκόσμια τακτική, των δημοκρατικών τουλάχιστον χωρών, η αποδέσμευση και ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών σε απόρρητα έγγραφα υπουργείων και κυβερνητικών υπηρεσιών μετά από παρέλευση ικανού χρόνου. Ο όγκος και ο τρόπος που αυτά τα ιστορικά πλέον ντοκουμέντα είναι προσβάσιμα αποτελεί συνήθως και ένδειξη της οργάνωσης του κάθε κράτους ίσως και του σεβασμού έναντι των πολιτών του.
Η ανάγνωση αυτών των εγγράφων σίγουρα δεν διαφωτίζει πλήρως την ιστορική αλήθεια για ένα πλήθος λόγων που έχουν σχέση με τα κρατικά συμφέροντα, τις ατομικές επιδιώξεις των πρωταγωνιστών αλλά ακόμη και αντικειμενικές δυσκολίες διευκρινήσεις των γεγονότων και συνθηκών της αναφερόμενης περιόδου. Σίγουρα όμως αποτελούν ιδιαίτερα σημαντικά βοηθήματα της ιστορικής έρευνας και κυρίως απεικονίζουν αρκετά αξιόπιστα τις επικρατούσες τάσεις και απόψεις της εποχής τους.
Ανατρέχοντας για μια προσωπική μου έρευνα στα ελεύθερα προσβάσιμα και άρτια ομαδοποιημένα ψηφιοποιημένα αρχεία του αμερικανικού αρχείου εξωτερικών της περιόδου 1948-1950 στο διαδίκτυο, διαπίστωσα για άλλη μια φόρα, τη διαχρονικότητα της ελληνικής φυλής αλλά και των προβλημάτων (κακοδαιμονίας) που μας κατατρέχουν τους τελευταίους δύο αιώνες (τουλάχιστον). Οι αναφορές των αμερικανών επικεφαλείς των διάφορων υπηρεσιών που συντόνιζαν και επέβλεπαν τις πιστώσεις της αμερικανικής βοήθειας στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 1940, έχουν μια ανατριχιαστική ομοιότητα με τις σημερινές επισημάνσεις των «θεσμών-τρόικας». Σίγουρα οι «υπάλληλοι» εκείνοι είχαν αποκτήσει απαράδεκτες αρμοδιότητες τοποτηρητών όπως και οι σημερινοί ανάλογοι τους, αλλά αυτό είναι το αναπόφευκτο συνεπακόλουθο της κάθε είδους εξάρτησης από εξωτερικούς παράγοντες. Το γεγονός αυτό όμως δεν μειώνει την στο ελάχιστο την αξία, ορθότητα και διαχρονικότητα των περισσοτέρων από τις διαπιστώσεις τους.
 Αντίστοιχη ανατριχιαστική ομοιότητα και οι αναφορές της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα σχετικά με τον ελληνικό πολιτικό κατεστημένο και τις ελίτ της εποχής εκείνης με τις επισημάνσεις των σημερινών επιτετραμμένων στην Αθήνα. Φυσικά, οι αναφορές της εποχής εκείνης, όπως και των συγχρόνων προσώπων και «θεσμών», καταρτίζονται και με γνώμονα την εξυπηρέτηση εθνικών, εταιρικών αλλά και ατομικών συμφερόντων και ενίοτε περιέχουν λάθη (σκόπιμα ή μη) και ανακρίβειες. Οποιοδήποτε όμως αντικειμενικός αναγνώστης δύναται να διακρίνει τις απογοητευτικές ομοιότητες.
Ένα κράτος (στα τέλη της δεκαετίας του 1940) στο χείλος της κατάρρευσης μετά από μια εφιαλτική δεκαετία πολέμων, εμφυλίων συγκρούσεων και τριπλής κατοχής, εκλιπαρεί για την παροχή οικονομικής και όχι μόνο, βοήθειας για την επιβίωση του. Αντικειμενικές δυσκολίες και παγκόσμιες αναταράξεις ευθύνονταν κατά μεγάλο μέρος για την κατάσταση. Αλλά για άλλη μια φορά, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος της χώρας στέκονταν ανίκανος να αναλάβει τις ευθύνες του και να παραγκωνίσει τους κομματικούς ανταγωνισμούς και προσωπικές φιλοδοξίες. Τα έγγραφα των Αμερικανών αναφέρονται στην ύπαρξη ενός διεφθαρμένου και διαπλεκόμενου κομματικού συστήματος που απέτρεπε την ορθή εκμετάλλευση των κονδυλίων της βοήθειας και τα κατεύθυνε σε   «ημέτερους» αποφεύγοντας τη λήψη των αναγκαίων διαθρωτικών μέτρων. Πολιτικά πρόσωπα εξαντλούσαν τη ζωτικότητα και μηχανορραφίες τους στην προσπάθεια εκμετάλλευσης ψήφων, μοίρασμα θέσεων και εξουσιών και μικροκομματικές διευκολύνσεις προς μια αχόρταγη εκλογική πελατεία. Ένας κρατικός μηχανισμός απόλυτα γραφειοκρατικός και ελεγχόμενος από τα κόμματα αδυνατούσε να υπηρετήσει τους πολίτες. Γίνεται λόγος για Έλληνα πρωθυπουργό που μεταβαίνει στην Ουάσιγκτον παντελώς απροετοίμαστος, αδυνατώντας να παρέξει στοιχεία στους συνομιλητές του και ενδιαφερόμενος κυρίως για την αποκόμιση εκλογικών κερδών μέσω της προβολής του. Τελικά όλες οι αναφορές καταλήγουν με την κουραστική διαχρονική επανάληψη συμβουλών, προτάσεων και παραινέσεων λήψεως αποφασιστικών μέτρων. Ορισμένα εξ αυτών υλοποιούνται όταν τεθεί το εκβιαστικό και απαράδεκτο δίλημμα της εφαρμογής τους ή διακοπής της βοήθειας. Όμως το πολιτικό σύστημα δείχνει μια τρομερή ευελιξία και συστράτευση στην αποφυγή εφαρμογής ακόμη και των συμφωνηθέντων (έστω και εκβιαστικά) με τους πιστωτές.
Ριζοσπαστικές αυτονόητες προτάσεις επαναλαμβάνονται σε ώτα κουφών τα τελευταία 70 χρόνια Απαραίτητη η σταθεροποίηση του ελληνικού χρέους με περιορισμό των κυβερνητικών δαπανών. Ύπαρξη «οροφής» στον προϋπολογισμό του κάθε υπουργείου και αποτελεσματική και αποδοτική λειτουργία των ελεγχομένων από το κράτος επιχειρήσεων και οργανισμών. Υιοθέτηση ενός απλού, δίκαιου και ανταποδοτικού φορολογικού συστήματος με καθολική συμμετοχή και σταθερότητα. Συγκρότηση ικανού φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Ανάγκη καταπολέμησης του γραφειοκρατικού μηχανισμού και αποκέντρωση πρωτοβουλιών και ενεργειών σε περιφερειακές υπηρεσίες εκτός πρωτευούσης. Περιορισμός αριθμού των δημοσιών υπαλλήλων και κυρίως ορθή κατανομή στις διάφορες υπηρεσίες. Τόνωση της επιχειρηματικότητας με συνδυασμό μέτρων. Πλην όμως του πολιτικού κόσμου, οι εκθέσεις κατακεραυνώνουν τις ελληνικές μεγαλοεπιχειρηματικές ελίτ (οικογένειες), απόλυτα διαπλεκόμενες με το πολιτικό σύστημα, που κατά κόρον αποφεύγουν την πραγματοποίηση παραγωγικών επενδύσεων.
Είμαι υποχρεωμένος να επαναλάβω ότι οι παραπάνω επισημάνσεις, προτροπές, ακόμη και εντολές δεν προέρχονταν από ανθρώπους της τρόικας, του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ή του Σόιμπλε. Προέρχονται από αναφορές των αμερικανικών υπηρεσιών που δραστηριοποιούνταν στην Ελλάδα του 1950. Ενδεχομένως ορισμένοι θα ισχυριστούν, ότι από την εποχή εκείνη οι ξένες δυνάμεις και προστάτες μας είχαν εκπονήσει ένα «σατανικό» σχέδιο καθυπόταξης της χώρας και ελέγχου των περιουσιακών στοιχείων και του υπερήφανου λαού της. Δυστυχώς, σε μένα τουλάχιστον, η διαχρονικότητα των παρατηρήσεων, η προέλευση τους εκ πολλαπλών πηγών με προβληματίζει και γεννά το ερώτημα εάν υπάρχει τελικά ελπίδα σωτηρίας. Ίσως το μέγιστο των προβλημάτων δεν έγκειται στις ανεπαρκείς ηγεσίες που μας καθοδηγούν αλλά κυρίως στη συνολική αδυναμία μας, ως έθνος και κοινωνία, να καταδικάσουμε και απαξιώσουμε όλες αυτές τις παραπλήσιες αναχρονιστικές μεθόδους και συμπεριφορές του πολιτικού κόσμου.
Για να είμαστε όμως και δίκαιοι πρέπει να επισημάνουμε ότι έστω και υπό αυτές τις συνθήκες, η παντελώς κατεστραμμένη Ελλάδα του 1950 κατόρθωσε να αποκτήσει μια αξιοζήλευτη θέση -ενδεχομένως εύθραυστη- από πλευράς συνθηκών διαβίωσης αλλά και ατομικού εισοδήματος. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει τις εγγενείς ικανότητες του ελληνισμού, τις προοπτικές ανάκαμψης αλλά ταυτόχρονα πρέπει να μας προβληματίζει για την έντονη διακύμανση μεταξύ της συλλογικής προς την επιτυχία εκτόξευσης και της πλήρους κατακρήμνισης.

26/5/2017. Politically (In)correct

on Friday, 26 May 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

26/5/2017. Politically (In)correct

Η πολιτική ορθότητα σχετίζεται ως μέγεθος και ως πρακτική με το κατά περίπτωση ηθικοκανονιστικό πλαίσιο αναφοράς της. Πιο συγκεκριμένα προσδιορίζεται από τις εκάστοτε κυρίαρχες αντιλήψεις περί κοινωνικής πραγματικότητας και πολιτικής συγκρότησης. Έτσι και στην Ελλάδα, κατά την μεταπολιτευτική περίοδο, εκπλήρωσε την αποστολή της αποτυπώνοντας εν πολλοίς τις επιχώριες ιδιαιτερότητες και κυρίως παθογένειές μας.

Ως μέγεθος η πολιτική ορθότητα ορίζει το φάσμα της αποδεκτής πολιτικής συμπεριφοράς και πραξεολογίας. Στην παρούσα συγκυρία της πολυεπίπεδης και παρατεταμένης ελληνικής κρίσης ήταν λογικό να επηρεάσει και τον τρόπο που λαμβάνει χώρα το πολιτικό γεγονός. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της δυσώδους κατάστασης που βιώνουμε, ως αίτιο αλλά και ως δυσοίωνη προοπτική, συνιστά η περαιτέρω σχετικοποίηση εφαρμογής του νόμου. Είτε αφορά την μη τήρηση του ΚΟΚ (Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας), είτε την εμπεδωμένη φοροδιαφυγή, είτε τέλος την διάπραξη πολεοδομικών παραβάσεων, συν τω χρόνω έγινε κτήμα της ελληνικής κοινωνίας η μερική, κατά περίπτωση και κατά το δοκούν, τήρηση των νόμων. Ακολούθως, ως λογική προέκταση της σχετικής ανομίας, άρχισαν να εκδηλώνονται πρακτικές λεκτικής και φυσικής άσκησης βίας, είτε ως απαράβατο συντεχνιακό δικαίωμα, είτε ως ιστορική «δικαίωση» διάφορων πολιτικών χώρων, είτε τέλος ως εργαλείο κοινωνικού μετασχηματισμού και επιβολής από θλιβερές μειοψηφίες. Δυστυχώς η βία έχει ανατιμηθεί ως μέσο πολιτικής έκφρασης, αποτυπώνοντας μια νοσηρή πολιτική πραγματικότητα που επηρεάζει και την ορθότητα.

Η χειροδικία μέσα στην αίθουσα του κοινοβουλίου σε βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης από «συνάδελφό» του, έστω και αν προέρχεται από κόμμα που διακηρυγμένα αντιτίθεται στον κοινοβουλευτισμό και τελώντας υπό καθεστώς  περιοριστικών μέτρων, δηλοί τον διευρυμένο ρόλο της βίας στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι και μάλλον αποτελεί ένας από τους λόγους που εκπροσωπείται το συγκεκριμένο κόμμα στην Βουλή. Φυσικά ο δημόσιος λόγος ήταν διακηρυκτικά καταδικαστικός για την συγκεκριμένη πράξη. Η λεκτική μόνο αποδοκιμασία, όπως δεν απέτρεψαν την εκδήλωση βίας εντός του Κοινοβουλίου οι προγενέστερες κατακρίσεις για τις χειροδικίες έναντι βουλευτών του ίδιου κόμματος στα πέριξ του κοινοβουλίου, από διαδηλώνοντες «πολίτες», δύσκολο θα αποτρέψει μια νέα εκδήλωση βίας. Μάλλον αυτήν την «λαϊκή» απαίτηση θέλησε ο εκφράσει ο χειροδικών βουλευτής.

Η ανεπάρκεια, το ψεύδος και η (αυτ)απάτη ανατιμήθηκαν πολιτικά δια της ανοχής  του κοινωνικού σώματος, ως εγγενή φαινόμενα του πολιτικού μας βίου εδώ και πολλά χρόνια, σε τέτοιο βαθμό που η παρούσα κυβέρνηση τα επικαλείται σχεδόν ως δικαιολογίες για τα πεπραγμένα της! Η πολιτική ορθότητα συνδέεται αιτιωδώς με το ηθικοκανονιστικό σύστημα και επομένως μόνο δεοντολογικά μπορεί να αυτονομηθεί από το κοινωνικό πλαίσιο που εκδηλώνεται. Ποιά αντικειμενική πολιτική ορθότητα δύναται να εξηγήσει ότι επαίρονται πολιτικοί για την άγνοια τους επί σημαντικών εγχωρίων ή διεθνών ζητημάτων, τα οποία όμως δεν εμπίπτουν των ενδιαφερόντων τους, ή ότι αμφισβητούν εμπράκτως την εφαρμογή ψηφισμένων νόμων;

Στην γειτονική Τουρκία ο λαός μέσω δημοκρατικών διαδικασιών – εκλογές, δημοψηφίσματα, κόμματα- εξέλεξε επανειλημμένως έναν μη δημοκράτη πολιτικό, ο οποίος επιδιώκει τον περιορισμό του δημοκρατικού χαρακτήρα του πολιτεύματός της! Ποιά δυτική πολιτική ορθότητα μπορεί να ερμηνεύσει την πορεία της Τουρκίας; Πώς οι καθεστηκυίες ευρωπαϊκές ελίτ εξέλαβαν τον πολιτικό λόγο, πώς ερμήνευσαν την εκλογή και πώς αντιμετωπίζουν την δράση του Αμερικανού Προέδρου D. Trump; Η πολιτική ορθότητα δεν δύναται να αυτονομηθεί από τον χώρο εκδίπλωσής της παρά μόνο ως αυτάρεσκη κριτική θέση προς αυτόν. Είναι ένα πράγμα η πολιτική ορθότητα η οποία προσδιορίζεται εν τέλει συλλογικά και είναι άλλο πράγμα η ατομική στάση προς την πολιτική και τον βίο γενικότερα που μπορεί όντως να έχει ο/η καθένας /καθεμία μας. 

Αναδημοσίευση από Νέα Πολιτική!

23/5/2017. Η ΑΝΔΡΑΓΩΓΙΚΗ ΩΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ

on Tuesday, 23 May 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. Δημήτριος Μπάκας

Προοίμιο
« Η ανάγκη κρατεί πάντων» μάς το επιβεβαίωσε ο Θαλής. Οι  πρόγονοί μας πίστευαν ότι«ουδείς μείζων ανάγκης ισχύει νόμος» και μάλιστα  «ανάγκα και οι Θεοί πείθονται». Και είχαν απόλυτο δίκαιο.Εμείς,όμως, οι νεοέλληνες μάλλον το αγνοούμε. Μας φταίνε όλοι και όλα. Ο καθένας μας έχει την απόλυτη πεποίθηση ότι δικαιούμαστε όλα  τα αγαθά, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Όμως«τα αγαθά κόποις κτώνται». Τα αίτια κατά πάσα πιθανότητα είναι βαθύτερα. Θα προσπαθήσουμε να  τα προσεγγίσουμε.

Εισαγωγή
Η ασύλληπτη μονομερής τεχνολογική ανάπτυξη με επιδίωξη υλικού πλούτουκαι κέρδους, που επέφερε το αντίστοιχο κατακόρυφο ενδιαφέρον για τις θετικές επιστήμες σε βάρος των ανθρωπιστικών, δημιούργησε έναν ασφυκτικό  κλοιό στον ίδιο τον  άνθρωπο. Εκτιμάται ως απόλυτα απαραίτητη μια στροφή προς τις κλασσικές αξίες της ανθρώπινης ζωής, δηλαδή προς μια πολύτροπημάθηση που να έχει ως επίκεντρο την ανθρωπινότητα των μελών της Κοινωνίας μας. Προς μια ολιστική παιδεία, που θα αποβλέπει στη μόρφωση προσώπων και όχι μόνο πελατών και οπαδών. Προς μια αγωγή που έχει βασική της προϋπόθεσητο να πιστεύεται ως  αξίακαι από τους ενήλικες. Φαίνεται όμως ότιεμείς οι μεγαλύτεροι δεν έχομε συνείδηση αυτής της αδήριτης ανάγκης. Ζούμε σε  μιααυταπάτη ασύμμετρων αξιώσεων ως προς τις δυνατότητές μας, που μας σπρώχνει σε μια πλάνη στα όρια της ηθικής υποκρισίας. Δεν προετοιμαζόμαστεκαι ούτε τα παιδιά εμπνέουμεέγκαιρα με τις απαραίτητες αρετές για την αντιμετώπισητων δυσκολιών της ζωής  έχοντας ορθή αντίληψη της πραγματικότητας, που είναι γεμάτη από αβεβαιότητες.

Αγωγή
Η φύση έπλασε τον άνθρωπο «γυμνόν τε και ανυπόδητον και άοπλον». Κοντολογίς, χωρίς κάποιο κυρίαρχο γνώρισμα για την προστασία του στις εχθρικές συνθήκες του περιβάλλοντος, όπως το μάτι του αητού και του ελαφιού το πόδι.  Ο άνθρωπος, ως αντιστάθμισμα έχει τον μοναδικό εγκέφαλό του, από τον οποίο αναδύονται οι τεράστιες  πνευματικές δυνατότητες, που υπερακοντίζουν όλες τις αδυναμίες του. Με τις ικανότητες τού εγκεφάλου του ο άνθρωποςσκέπτεται, αισθάνεται και πράττει. Αναζητεί δηλαδή γνώσεις, που τον οδηγούν στην αλήθεια. Καλλιεργεί την ευαισθησία του αναζητώντας το κάλλος και αποκτά τη δύναμη να πράττει το αγαθό με διαρκή εξάσκηση. Αυτή η πολύπτυχη και ολιστική ανάπτυξη επιτυγχάνεται με την αγωγή, ήτοι με την ευρεία παιδεία, όπως οι αρχαίοι Έλληνες την προσδιόρισαν και έχει ως αντικείμενο αυτό τούτο τοείναι του ανθρώπου.
Η αγωγή συνιστά επενέργεια επάνω στη φύση του ανθρώπου, που οδηγεί στη μόρφωση,όπωςη γλυπτική επί ενός μαρμάρου για πλάσιμο αγάλματος. Μια επίδραση τροποιητική διαχρονικά, που άνοιξε καινούργιους δρόμους ποιότητας ζωής για τον άνθρωπο. Έτσι, έγραψε Ιστορία και δημιούργησε το φαινόμενο τον «Πολιτισμό». Με τις μοναδικές του νοητικές και πνευματικές  ικανότητες επεμβαίνει καθοριστικά στη βούλησή του προς την πραγμάτωση αξιώνκαι απόκτηση αρετών. Ο  άνθρωπος είναι κυριολεκτικά «αγώγιμος» , ήτοι είναι ένας «καλός αγωγός», από τον οποίο διέρχεται η πνευματική ενέργεια, που παράγει κάθε γενεά και την αφήνει ως καταπίστευμα στην επόμενη.
Ως μια εξελικτική πορεία προς το νεότερο και κυρίως προς το πολυπλοκότερο η αγωγή είναι διαδοχήπολλαπλών τοκετών νέων ιδεών και δυνατοτήτων και κατά συνέπεια συμπαρακολουθούν οι ωδίνες τοκετού. Ένα σύνδρομο πόνου και άλγους χαρακτηρίζει την αγωγή. Ασκώ το έργο της αγωγής, δηλαδή μορφώνω,  σημαίνει παιδεύω. Γι’ αυτό οι αρχαίοι πρόγονοί μας  θεωρούσαν ότι η αγωγή πρέπει να γίνεται στο μεταίχμιο της παιδείας (παιδεμού) και της παιδιάς(παιχνιδιού). Εδώ ακριβώς στην απαίτηση του πόνου  βρίσκεταικαι  η μεγάλη δυσχέρεια της αγωγής. Από τη φύση του ο άνθρωπος έχει ροπή προς τη φυγοπονία. Έτσι, η ανθρώπινη σμίλευση μένει ελλιπής με συνέπεια να δημιουργούνται μορφές, ατομικές και συλλογικές, ατελείς  και παράμορφες.  Το άγω έγινε παράγω, η αγωγή παραγωγή, η παιδεία παραπαιδεία κοκ. Από  την ανεπαρκή και στρεβλή αγωγή αναδύονται όλες οι κακοδαιμονίες, οι αδικίες, ο άκρατος ωφελιμισμός, ο εγωτισμός, η βαρβαρότητα και παραβατικότητα και ισοπέδωση των πάντων, ο λαϊκισμός και οι αυταπάτες. Οι κρίσεις που θεωρούνται ως οικονομικές είναι ανθρωπολογικές. Η απογοήτευση  και η  απελπισία, που σκεπάζουν  σχεδόν ολόκληρο τον Πλανήτη μας είναι συνέπειες της ελλιπούς αγωγής-παιδείας.

Παιδαγωγική και ανδραγωγική
Η λέξη αγωγή παράγεται από το ρήμα άγω,  που σημαίνει οδηγώ κάποιον προς ορισμένη κατεύθυνση,τον βοηθώ να ακολουθήσει κάποιο δρόμο. Είναι ουσιαστικά μια επίδραση που έχει δυναμική διάσταση.Η διαδικασία  της αγωγής δεν κινείται αποκλειστικά στα όρια των συνειδητών επιδράσεων των ενηλίκων πάνω στο παιδί, αλλά  περιέχει και επιδράσεις από το πλατύτερο κοινωνικό και πολιτισμικό περιβάλλον. Η αγωγή, που έχει την ίδια πηγή με το ένστικτο της γονικής φροντίδας, προκύπτει από μια υπέρτατη ανάγκη για να μπορέσει ο άνθρωπος να αντιμετωπίσει με αυτάρκεια τα προβλήματα που του προκαλεί το περιβάλλον με τελικό σκοπό να διασωθεί το ανθρώπινο είδος. Συνιστά αξία καθοριστικής σημασίας, γιατί καλύπτειτην πρώτιστη όλων των  αναγκών την ίδια τηνεπιβίωση του ατόμου. Μόνον τότε  μπορούμε να μιλάμε για άλλες αξίες.
Παρά το ότι και σε λοιπά έμβια παρατηρείται μια μορφή αγωγής εντούτοις μόνον ο άνθρωπος, κυρίως λόγω της αυτοσυνειδησίας του, θεωρείται ως ον εκπαιδεύσιμο (homo educandus). Μάλιστα, λόγω των συνεχώς αυξανόμενων απαιτήσεων η αγωγή του διαρκεί ουσιαστικά σε όλο τον βίο του. Μια αναγκαία αδιάκοπη δραστηριότητα,  ώστε το άτομο να οδηγηθεί από το απλό «είναι» στο «δέον είναι». Αυτό όμως επιτυγχάνεται δια της σωματικής  αλλά κυρίως της πνευματικής και ψυχικής  ενέργειας, που διαθέτει.
  Θα διακρίναμε τρία βασικά στάδια χωρίς σαφή όρια: α)ΤηνΠαιδαγωγία, β) ΤηνΑνδραγωγία, πουδιαφοροποιείται κυρίως ως προς τηναυτοεπίγνωση, οπότε σταδιακά μετατοπίζεται από ένα εξαρτημένο άτομο  προς μια ανθρώπινη ύπαρξη, η οποία αυτοπροσδιορίζεται με προσωπικά οράματα για τη ζωή και γ) τηναυτοπραγμάτωση.
Ενωρίς η φιλοσοφία της παιδαγωγίας διαπίστωσε ότι σκοπός της αγωγής δεν ήταν απλά να αφυπνίζει αμετάβλητες ιδιότητες και δυνάμεις του ανθρώπου και να τον κατευθύνει να συμπεριφέρεται κατά τρόπο, που θα τον καθόριζαν οι φυσικές του ικανότητες, όπως πίστευαν οι άνθρωποι στους ανατολικούς πολιτισμούς, κυρίως. Η «γένεση του ανθρώπου» είναι συνεχής, έστω και αν αγνοούμε το τέλος αυτού του γίγνεσθαι. Ο άνθρωπος, ως ον, και η ανθρωπότητα ως ένα σύνολο αυτοεξελίσσονται σε μια ατέρμονη διαδικασία γίγνεσθαι. Μια πολιτισμική ανάπτυξη, μια «γένεση προσώπων» για νέους και ενηλίκους , για άτομα και για κοινωνίες και έθνη.Ο κόσμος του ενήλικου και ο κόσμος του νέουείναι αλληλοσυναρτώμενοι.
Ασκείται σε τρία επιμέρους πεδία: (α) στο πλαίσιο της «οικογενειακής αγωγής»,όπου αναπτύσσεται η μορφή του προσώπου, , (β)στο σχολείο, όπου τελεσιουργείται η «σχολική αγωγή»και (γ) στην κοινωνία, η οποία  αποσκοπεί στην ολοκλήρωση της αγωγής του ανθρώπου, ως ανδραγωγική.

Αρχιτεκτονική των αξιών μας.
Αξίες, στον πληθυντικό πάντα, κατανοούνται, ως  σχέσεις νοητές και καθιερωμένες ιδέες, που εκφράζουν κυρίως μεταξύ ενός υποκειμένου και ενός αντικειμένου και καλύπτουν μια ανθρώπινη ανάγκη καιεπιθυμία. Αναδύονται από τον  συναισθηματικό και πνευματικό κόσμο του ανθρώπου και ιεραρχούνται  με γνώμονα τον ορθό λόγο. Ως ρυθμιστικές αξίες θεωρούνται: Ηαλήθεια, που συνιστά το φως της πραγματικότητας, μέσα στο οποίο είναι δυνατή η ζωή. Το κάλλος, που διευθετεί τον εσωτερικό κόσμο της ανθρώπινης ύπαρξης απ’ όπου αναδύεται η βούληση για πράξη.Το αγαθό, που είναι ο απαραίτητος όρος της συνύπαρξης μέσα  στο ανθρώπινο περιβάλλον και η  αξία της ιερότητας, που περιλαμβάνει τα «πιστεύω»  και  εξασφαλίζει μια σταθερότητα.
 Η  αρχιτεκτονική  των αξιών  συνίσταται στην ολιστική θεώρηση, ανάπτυξη και αρμονική σύνθεση των  ρυθμιστικών αξιών.  Επιδιώκει το «μέτρον άριστον» και τη χρυσή αναλογία(τομή)  για να επιτευχθεί η ιδανική αρτίωση μορφής και ουσίας, απ’ όπου αναδύονται η στερεότητα, η αισθητική και η  λειτουργικότητα.

Κυριότερες αρετές ανθρώπινης προσωπικότητας
•Η αυτοεκτίμηση, που προϋποθέτει την αυτογνωσία.
•Η ενσυναίσθηση [empathy]. Η αρετή να διεισδύει πνευματικά, νοερά και αισθητικά στο είναι του άλλου.
•Η αντίληψη  της πραγματικότητας.
•Η  καλαισθησία.  Αρμονία του θυμικού,  ευαισθησία
•Η δύναμη του πράττειν το αγαθό. Η ύπατη Αρετή.
•Η αρετή του συνυπάρχειν (amae).
•Αναδυόμενες αρετές:  εμπιστοσύνη, σεβασμός, ελπίδα,ευγένεια, φρόνηση, εγκράτεια, θάρρος, δικαιοσύνη, μεγαθυμία, ταπεινότητα,  γενναιοδωρία, φιλία,… ανιδιοτελής ΑΓΑΠΗ.

Παιδαγωγικό και ανδραγωγικό ήθος.
Με τον όρο ήθος παιδαγωγίας εννοούμε εκείνο το μοναδικό στο είδος ψυχικό κύκλωμα που ενώνει μέσα σε μια στιγμή ζωής τον παιδαγωγό  με τον παιδευόμενο και πάλι τους δύο με το αντικειμενικό πνεύμα, με τα πνευματικά αγαθά. Το έργο του παιδαγωγού δεν είναι απλά θεωρητικό αλλά κυρίως πρακτικό ήτοι έργο ηθικό, είναι η ίδια η ζωή του. Το παιδαγωγικό ενέργημα ακολουθεί μια ιδιόμορφη αρχιτεκτονική,  καθόσον η ανθρώπινη προσωπικότητα  δομείται με τις αξίες, που η φύση τους είναι απόλυτα ιδιότυπη. Μια σύνθεση πολύπλοκη, πολλαπλή, ευαίσθητη, διαρκώς μεταβαλλόμενη με βαθιά ριζώματα στο θεωρητικό, αισθητικό, ηθικό, θρησκευτικό, οικονομικό, κοινωνικό κλπ. γίγνεσθαι.
Πρώτοι ανδραγωγοί –παιδαγωγοί της ανθρωπότητας ορθά για τη δυτική διανόηση αναγνωρίζονται οι Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης κ.ά. Φυσικά,συμπεριλαμβάνεται ο Ιησούς. Μια φιλοσοφική ορμή προς την πνευματική δημιουργία καθοδηγεί τον παιδαγωγό, δέχεται ο Πλάτων. Μια λαχτάρα που ωθεί τον άνθρωπο προς τα ύπατα αγαθά , προς την αλήθεια, το κάλλος και την ηθική πληρότητα, που οδηγεί στην ολοκληρωμένη ανθρώπινη ολβιότητα προσεγγίζοντας την αιώνια πηγή, το Θείο. Ήτοι, δίψα φιλοσοφική για γνώση και καλλιτεχνική λαχτάρα για δημιουργία και ηθική ανάταση προς την τελειότητα απ’ όπου αναδύεται ένας έρωτας παιδαγωγικός. Η παιδαγωγική ορμή, όπως όλες οι ενστιγματικές δυνάμεις, που κινούν τη ζωή, μετατρέπεται σεπνευματικήανάγκη, που δεν ησυχάζει, ώσπου να βρει πρακτικό τρόπο ικανοποίησης. Η παιδαγωγική πράξη που συνιστά την κρυστάλλωση των κοινών αξιών μας καθίσταται ιδιότυπη πνευματική επικοινωνία. Η παιδαγωγική ορμή , ειδικά στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα «αρχίζει με την κατάφαση του ερωτικού αισθησιασμού, αλλά τελειώνει με έναν ερωτικό ιδεαλισμό που στο βάθος είναι θρησκευτικός ασκητισμός ελληνικής μορφής, εξαΰλωση και λατρεία της αγνής ομορφιάς που είναι ένα με την θεότητα»( Παπανούτσος).
Ο  Αρχαίος Ελληνισμός ανακάλυψε τους νόμους της λογικής και εγκαινίασε ένα κανόνα για την αποτίμηση των αγαθών της ζωής, τον Ανθρωπισμό. Ο Χριστιανισμός, ως ιδιότυπη αίσθηση της ζωής, ανακάλυψε τη «λογική της καρδιάς». «Οι φτωχοί και καταφρονημένοι θα δουν πρώτοι το Θεό». Ο άνθρωπος λογαριάζεταιμόνο, γιατί είναι άνθρωπος , όχι η ιδιότητά του. Η ελληνική γλώσσα έχει όρους ξεχωριστούς για να μπορεί να εκφράσει τους λεπτούς ψυχικούς παλμούς. Ο έρωτας του Πλάτωνα  γίνεται αγάπηστον Χριστιανισμό.Ο παιδαγωγός γίνεται τρυφερός «παιδαγωγός της καρδιάς» με την αγνή και θερμή, την πλημμυρισμένη από αληθινά χριστιανική αγάπη ψυχή. Κύριος εκφραστής είναι  ο Pestalozzi. Η παιδαγωγική αγάπη καθίσταται πάθος ακοίμητο, που όταν ικανοποιείται χαρίζει την ευτυχία στον άνθρωπο. Ο παιδαγωγός μορφώνει με την αγάπη, γιατί με αυτή ξυπνάει μέσα στο νέο την αγάπη που εξαγνίζει την ψυχή του και την υψώνει στην τελειότητα.
Η παιδαγωγική του Πλάτωνα  είχε «ανδρική οπτική». Με το πνεύμα της αγάπης η παιδεία απέκτησε κάποια «μορφή θηλύτητας». «Οπτικήτης Μητέρας». Ο παιδευτικός έρως διαλέγει το αντικείμενό του και είναι προσηλωμένος στις πνευματικές αξίες. Η παιδαγωγική αγάπη απλώνεται παντού χωρίς προτιμήσεις ως μια ψυχική ακτινοβολία, πουπροσηλώνεται στην ιδιότυπη υπόσταση του νέου και έχει «αποστολική πνοή».
Όπως κάθε αρετή, η παιδαγωγική αναδύεται από  το ύπατο λεπτό σημείο αρμονικής  σύνθεσης.  Όταν χαθεί το άριστο μέτρο σύνθεσης,  η αγωγή οδηγείται στις  δύο ακρότητες  στον άκαμπτοπαιδευτικό ετατισμό( κρατισμό) ή  παιδευτικό ρομαντισμό που καταντά παιδευτική αναρχία.

Σχολιασμός  και συμπεράσματα
Η παλαιά μέθοδος, που προέβλεπε τη συντριβή της προσωπικότητας των νέων  και την ανάπλαση τους στη συνέχεια, είναι πλέον παρωχημένη και  μέθοδος των «ανακυκλώσιμων υλικών». Σήμερα, η μόνη μέθοδος, που είναι αποδεχτή, είναι αυτή της διαδικασίας επεξεργασίας των «διαμαντιών». Διατηρούνται οι φυσικές αρετές των ατόμων και γίνεται η καλλιέργεια  των αρετών  για αντιμετώπιση των πραγματικών δυσκολιών της ζωής και της αρμονικής ένταξης των ατόμων  στην κοινωνία.Ούτε η μέθοδος του αυταρχισμού πρέπει να ακολουθείται,  καθόσον αν δεν υπάρξει η βούληση του ανδραγωγούμενου κλείνει η πόρτα στην ελεύθερη αποδοχή. Αλλά ούτε μια άναρχη δόμηση έχει καλύτερα αποτελέσματα, καθόσον η απόλυτη ελευθερία της ατομικότητας οδηγεί στην καλλιέργεια των παθών και των ορέξεων.Η ορθή μέθοδος βρίσκεται στη χρυσή τομή, που ενδυναμώνει τον αναπτυσσόμενο νέο και ευνοεί τη φυσική εξέλιξη και ανέλιξη.  Δεν αναζητείται μια ορισμένη μορφή, ένα απόλυτο πρότυπο, αλλά κατεύθυνση προς την ανθρώπινη ενέργεια, στην οποία ο άνθρωπος  και το αντικείμενο ενώνονται αδιάσπαστα. Η μόρφωση σκοπεύει στην επικοινωνία και συνύπαρξη προσώπων για  ένα  κόσμο με νέα ανθρωπινότητα.
Μια ολιστική ανάπτυξη, ως ανάδυση από ένα αρμονικό κοινωνικό –πολιτικό- πολιτισμικό-οικονομικό –εθνικό- θρησκευτικό και δημοκρατικό κλίμα  απαιτεί και μέλη μορφωμένα με βάση την ολιστική Παιδεία.Χωρίς την Ανδραγωγία δεν έχει καμιά ελπίδα επιτυχίας η Παιδαγωγία. Η αγωγή είναι πρώτιστα πράξη, από την οποία  αναδύεται το  ενδιαφέρον για μίμηση.
Παιδεία δεν είναι η απλή συσσώρευση πολλών γνώσεων. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο, εκτενέστερο και μονιμότερο. Οι γνώσεις σχεδόν πάντοτε και σύντομα ξεχνιούνται. Ευτυχώς, θα λέγαμε! Μόρφωση είναι εκείνο που μένει, αφού ξεχαστούν οι γνώσεις ως  πληροφορίες. Είναι πολιτισμός. Είναι ένα καλά ακονισμένο μυαλό, η ισχυρή κριτική δύναμη της προσωπικότητας, ώστε να μπορεί να βρίσκει πίσω από τα επιφαινόμενα την ουσιαστική  γνώση. Είναι επίσης μια λεπτή καλλιεργημένη ευαισθησία που να ρυθμίζει τον συναισθηματικό  κόσμο του ανθρώπου. Τέλος, είναι η ρωμαλέα δύναμη, η αρετή ανάληψης της ευθύνης πράξεων. Όλα μαζί τα παραπάνω συναποτελούν την ανθρώπινη προσωπικότητα.  Το νόημα της παιδείας.
Μόνο με την παιδεία χαλυβδώνεται το ανθρώπινο είναι και αντέχει στα ανηλεή χτυπήματα της ζωής. Η ζωή, δυστυχώς δεν  είναι παιγνιώδες παιχνίδι. Απαιτεί για εξισορρόπηση μεγάλες αντοχές,που αποκτιούνται με τη βάσανο και όχι με την καταβολή της ελάχιστης προσπάθειας.
Από το «ως χαρίεν  άνθρωπος, όταν άνθρωπος η» απορρέει η διαρκής φροντίδα για την ανθρωπογένεση του ανθρώπου. Κανένας δεν γεννιέται ενάρετος, αλλά γίνεται μέσω της αγωγής. Η αγωγή είναι μια έντιμη και γνήσια συνάντηση , κατά την οποία εκλύονται ενέργειες μορφωτικές από τον ένα  στον άλλο δια βίου. Μια αδιάλειπτη παιδευτική λειτουργική αλληλεπίδραση που διαμορφώνει την προσωπικότητα  και τη ζωή του καθενός μας. Ένα «κοσμικό γεγονός» που διήκει μέσα από κάθε πραγματικότητα και εξανθρωπίζει τον άνθρωπο.
    Ο ορθά παιδευμένος άνθρωπος αισθάνεται πληρότητα. Αποκτά αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση. Νοιώθει πιο ελεύθερος από κακοτυχίες και προλήψεις. Απολαμβάνει το πλάτεμα του εαυτού του προς την κοινωνία και τους συνανθρώπους του, που τους αγαπά και τον αγαπούν. Βλέπει τον Κόσμο με μεγαλύτερη ευκρίνεια και όχι όπως οι  εμπορευματοποιημένοι παράγοντες τον σερβίρουν για δικό τους όφελος. Αισθάνεται πιο αυτάρκης και εκτιμά όλους τους κινδύνους στα μέτρα τους και όχι σε μεγέθυνση. Μαθαίνει να μη άγχεται για φαντασιακά προβλήματα, αλλά μόνο για τα πραγματικά. Επιλέγει τις πραγματικές ανάγκες και όχι  εκείνες που τού δημιουργούν όσοι τον θεωρούν ως καταναλωτικό, χωρίς νου και κρίση, ον.Τα πιο δύσκολα  και άλυτα προβλήματα της ζωής τα υπολογίζει στις σωστές διαστάσεις τους και δεν τα ξορκίζει. Τα παλεύει με όση ενέργεια έχει αποκτήσει με την παιδεία του και δέχεται τα όριά του στις φυσικές τους διαστάσεις.
Απαιτείται η εν μέτρω συνύπαρξη όλων των αξιολογικών δυνατοτήτων. Ολόπλευρη, ολιστική και πολύτροπη ανάπτυξη της προσωπικότητας. Υπέρβαση των προσωπικών αγκυλώσεων και αρμονική ενσωμάτωση στη σύγχρονη και στη διαρκώς εξελισσόμενη  κοινωνία. Μια αρμοστικότητα (fitness) με τον υγιή σύγχρονο ρυθμό συνιστά δύναμη αρετής. Το άτομο-πρόσωπο δρα ενεργά και όχι παθητικά και παρασιτικά. Αποδίδει ωφέλιμη στο περιβάλλον  πνευματική αλλά προπαντός  πρακτική- ηθική ενέργεια και συμβάλλει στην ανάπτυξη συνεχώς βελτιούμενης και εναρμονιζόμενης στις ανάγκες κοινωνία.
Η παιδαγωγική –ανδραγωγική  είναι η παιδεία που μορφώνει τον άνθρωπο. Η ύπατη τέχνη της ανθρωπινότητας. Από ολόκληρο το διάβα τού βίου τουτο μόνο που προστίθεται στη φύση του ανθρώπου  είναι ό,τι από την παιδεία εισπράττει.Η παιδεία είναι ο ρυθμιστής της δύναμης της ζωής μας, της «ζωικής δύναμης», πουσυνιστά το μοναδικό αντιστάθμισμα στηναταξία(εντροπία), που οδηγεί στο μηδενισμό. Η παιδεία είναιαξία και  μάλιστα αυταξία, γιατί από αυτή αναδύονται οι λοιπές αξίες.
Συνιστά,όμως, και αρετή, γιατί είναι μια τεράστια εσωτερική δύναμη,με την οποία μπορεί να ενεργεί ηθικά ο άνθρωπος. Για μια ηθική πράξη δεν αρκεί η λογική, αλλά μια άρτια δύναμη ψυχική και  πνευματική, που αναδύεται από την αρμονική σύνθεση της  επιθυμίας, της συνήθειας, της μνήμης  και πολλών σημαντικών επιμέρους αρετώντου ανθρώπινου είναι. Η ωραία αυτή σύνθεση τελεσιουργείται με τη δια βίου παιδεία και αποφέρειως επιβράβευση  το ύπατο ανθρώπινο αγαθό τηνελευθερία. Γιατί κάθε αρετή συνιστά ένα βήμα προς την  ελευθερίαμε απώτερο τέλος την κορυφή, όπουόλες οι αρετές εξισορροπούνται αρμονικά  και τότε αναδύεται η ανιδιοτελής αγάπη.
Για να υπάρχει  ουσιαστικά  οντότητα Κοινωνίας και να  μπορούμε να μιλάμε για ομάδα, οικογένεια, κοινωνία,  Έθνος και Πατρίδα απαιτείται ψυχική δύναμη για ενεργή συμμετοχικότητα, ηαρετή τουσυνυπάρχειν. Τότε το συνονθύλευμα μετατρέπεται σε όλον και  λαμβάνει δικό του περιεχόμενο. Τότε  ζούμε στο πλαίσιοηθικής συνύπαρξης και νιώθουμε τον άλλο, ως εαυτό. Τότε στην αξιοπρέπεια του άλλου καθρεφτίζεται η δική μας  και κάθε περιορισμός δικός μας είναι έκφανση και αποδέσμευση εσωτερικής μας ελευθερίας. Τότε αναδύεται η  αγάπη και τα προβλήματα γίνονται πιο ευεπίλυτα.
Η ιαπωνική λέξη amae , θαρρούμε, ότι μας δίνει την απόλυτη  έκφραση. Είναι η μαγική, θα λέγαμε στιγμή, κατά την οποία νοιώθουμε το υπέροχο συναίσθημα ότι ανήκουμε σε ένα σύνολο, στο οποίο θέλουμε να ανήκουμε και εκείνο  μας θέλει ως μέλος του.Όντως, συμφωνούμε όλοι μας, ότι δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα από το να γυρίζεις σπίτι σου που τόσο ο ίδιος θέλεις και να νοιώθεις την αγάπη όλης της οικογένειάς σου ή να πηγαίνεις  στο χώρο της εργασίας σου και να αισθάνεσαι ότι και οι συνεργάτες σου σε περιμένουν με λαχτάρα να είσαι κοντά τους.Το ιδεόγραμμα της ιαπωνικής γλώσσας είναι όντως εκφραστικότατο. Απεικονίζει τη μητέρα να κρατάει στην αγκαλιά της το μωρό της! Είναι η κορυφαία εκείνη στιγμή, κατά την οποία το μωρό αισθάνεται τη μεγαλύτερη στοργή και ασφάλεια και η μητέρα κρατάει ό,τι πολυτιμότερο έχει στη ζωή.
Τον αρχέτυπο αυτό ανθρώπινο δεσμό μεταξύ των ανθρώπων οφείλουμε να καλλιεργήσουμε  σήμερα.  Σήμερα που η ανθρωπότητα κάλυψε τόσο μεγάλη έκταση,  ολόκληρο τον Πλανήτη μας, η οποία ξεφεύγει από τα όρια της ατομικής  σύλληψης και ισχύος και δράσης, μόνον μια   ευρύτερη συμμετοχική και αρμονική δράση μπορεί να φέρει θετικά αποτελέσματα.Τότε μπορούμε να πούμε ότι βρισκόμαστε στο πεδίο της σημερινής έννοιας της ηθικής, δηλαδή στο διαλογικό χαρακτήρα της δημοκρατικής  ποιοτικής  συνύπαρξης. Ο διαλογικός τρόπος επικοινωνίας είναι ο μόνος ηθικός δρόμος πορείας μας. Η άσκηση και αγωγή, όλων μας  για τη   δημιουργία κοινωνικής  συνείδησης, που να ενώνει με συμπληρωματικό τρόπο τους ανταγωνιστικούς όρους.

 Επίλογος.
«Η παιδεία καθάπερ ευδαίμων χώρα πάντα τα αγαθά φέρει». (Σωκράτης).
«Η παιδεία πολλού κόπου και μελέτης μακράς επιγέννημα».(Λογγίνος).
Το τελικό συμπέρασμα, που αναδύεται  αυθόρμητα από  μια ψυχή  συντονισμένη στις ποικίλες, τεράστιες και αναπάντεχες δυσχέρειες, ενίοτε θανατηφόρες, της ανθρώπινης ζωής επάνω στον πλανήτη μας είναι το ακόλουθο:
Η αναγέννηση της κοινωνίας προϋποθέτει αναγέννηση του ατόμου, ως νέα έννοια του πολίτη και μέλους της σύγχρονης κοινωνίας. Προϋπόθεση είναι όμως η ανάπτυξη της αλληλεγγύης και αυτή είναι συνυφασμένη με την εμπιστοσύνη και το αίσθημα ευθύνης, δηλαδή με την ανάπτυξη μιας ανθρωπο-ηθικής.Η φυγοπονία να μετατραπεί σε φιλοπονία και μια κοπερνίκεια στροφή από το ατομικό προς το αρμονικά συνδυασμένο ολιστικό. Να νιώθουμε ότι ανήκουμε στο  σύνολο που αγαπάμε και εκείνο μας φροντίζει. Ίσως αυτό φαίνεται ανέφικτο! Η ιστορία της ανθρωπότητας, όμως, είναι γεμάτη από ανέφικτα και απιθανότητες.
Μια δύναμη τεράστια την οδήγησε στα δύσκολα και απίθανα . Η  ΑΝΑΓΚΗ , η οποία κρατεί πάντων. (Τις οίδε τι θα συμβεί την αύριο!)
Η παιδεία, με σκοπό τη μόρφωση προσώπου, δηλαδή ατόμου  με  αρμονική σύνθεση γνωστικού, θυμικού και ηθικού περιεχομένου συνιστά πρώτιστη αυταξία. Είναι μια διαρκής άσκηση αρετών με κίνητρο το ιδανικό της συν-ανθρωποποίησης των ατόμων, σε μια κοινωνία μαζικού χαρακτήρα, όπως η σημερινή. Σήμερα που χομπσιανά κοινωνικά φαινόμενα, όπως  «όλοι εναντίον όλων» ( homo homini lupus est)  κυριαρχούν στη ζωή των ανθρώπων, μόνο η πολύτροπη και ολιστική παιδεία,  με στόχο τη μόρφωση ανθρώπινων προσώπων είναι η μοναδική διέξοδος.
Η  παιδεία, με αυτή τη μορφή, είναι ένα αντίδοτο στη δυστυχία του ανθρώπου. Γιατί  ρίχνει φως στην πραγματικότητα, βελτιώνει τις σχέσεις των συν-ανθρώπων και τελικά, όχι σπάνια, αμβλύνει την  ένταση της δυστυχίας. Μας κάνει πιο δυνατούς και ικανούς, ώστε   να  βιώνουμε ως ωραία  τη ζωή  ακόμη και  στις  πάρα πολύ  δύσκολες πτυχές της. Η παιδεία που παράγει αυτά τα αγαθά είναι εκείνη, που οι αρχαίοι προγονοί μας εμπνεύσθηκαν. Όχι η ατομοκρατία,  αλλά ο ανθρωπισμός- ανθρωπινότητα είναι η πνευματική αρχή του. Σημαίνει την αγωγή  του ατόμου προς την αληθή μορφή, δηλαδή  αυτό τούτο το γίγνεσθαι του ανθρώπου.
 Πέραν από ένα αυτόνομο εγώ υπάρχει μια εικόνα, ως ιδέα του ανθρώπου. Μια εικόνα, που ισχύει και υποχρεώνει  το ανθρώπινο είδος, όπως την έπλασαν οι παιδαγωγοί, οι ποιητές, οι καλλιτέχνες, οι ερευνητές και φιλόσοφοι.  Ήτοι μια εικόνα που προκύπτει από μια διαρκώς αυξανόμενη συνειδητότητα και μας οδηγεί σε ένα αγώνα αγωγής, που δεν διακόπτεται ποτέ.
Οι χαοτικές συνθήκες που επικρατούν σήμερα σε όλους τους χώρους μάς διδάσκουν την ταπεινοφροσύνη, λόγω της αδυναμίας μας για προβλεψιμότητα της εξέλιξης. Τα όριά μας είναι άρρητα. Η αγχωτική αβεβαιότητα αντιμετωπίζεται μόνον με τη δημιουργικότητα. Τούτο σημαίνει ότι μπορούμε να αναπτύξουμε μια αίσθηση για το ποιο ταιριάζει (είναι αρμονικό) και θα πετύχει και ποιο  δεν αρμόζει και θα αποτύχει.
Κοντολογίς, όλοι μας « γηράσκομεν αεί διδασκόμενοι» και  οφείλουμε να είμαστε δια βίου μαθητευόμενοι, διδάσκαλοι και κατά περίπτωση, ως γονείς και κοινωνικοί λειτουργοί,διδάχοι .
Με την πολύτροπη μάθηση και ολιστική παιδεία μπορούμε να ατενίζουμε με ρεαλισμό την αβεβαιότητα  του περιβάλλοντος. Έτσι,ασφαλώς δεν θα καταστούμε οι ρυθμιστές  της φύσης ,  αλλά οπωσδήποτε δημιουργικοί συνεργάτες της  ανθρώπινης ζωής.
Δύσβατος δρόμος  ο ανήφορος, αλλά εάν τον πιστέψουμε ως αξία μας, τότε μπορεί να γίνει προσιτό δημιουργικό «παιχνίδι» ευτυχίας.
 Μάιος    2017

21/5/2019. ΤΑ ΕΠΑΧΘΗ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΝΟΜΟ-ΣΧΕΔΙΟΥ ΚΑΙ Η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΑΠΟ 2019.

on Sunday, 21 May 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Ευάγγελος Γριβάκος, Αντιστράτηγος ε.α – Νομικός, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

21/5/2019. ΤΑ ΕΠΑΧΘΗ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΝΟΜΟ-ΣΧΕΔΙΟΥ ΚΑΙ Η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΗΣ  ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ  ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ  ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΑΠΟ 2019.

Τα μεσάνυχτα του παρελθόντος Σαββάτου 13 Μαΐου 2017, η  κυβέρνηση, μετά από πολύμηνες και ενδοτικές διαπραγματεύσεις με τους δανειστές της Χώρας, έφερε στην  Βουλή προς συζήτηση και ψήφιση το νέο εκ 273 σελίδων πολυνομοσχέδιο («τέταρτο Μνημόνιο» το ονομάζουν οι αντιπολιτευτικοί κύκλοι και δεν έχουν καθόλου άδικο καθόσον επιφέρει αλλαγές και επιβαρύνσεις μη περιλαμβανόμενες στα προηγούμενα Μνημόνια), το οποίο προβλέπει τεράστιες και επαχθέστατες δημοσιονομικές περικοπές προκειμένου να κλείσει η  δεύτερη αξιολόγηση και να ξεκινήσει εκ νέου η πολυπόθητη παροχή  οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα.
Ασφαλώς, έκπληξη και οργή ένιωσαν όσοι διάβασαν την συνοδεύουσα το νομοσχέδιο Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου με την ευκολία που περικόπτονται σαν «στραγάλια» τα δισεκατομμύρια του ιδρώτα του Ελληνικού Λαού. Σύμφωνα με την Έκθεση αυτή, κατά την διετία 2019-20, μισθωτοί, συνταξιούχοι και κατ΄ επάγγελμα αγρότες θα επιβαρυνθούν με μέτρα ύψους 4,6 δις. ευρώ. Ειδικότερα οι συνταξιούχοι, για το έτος 2019 θα δουν τις κύριες και τις  επικουρικές συντάξεις τους να περικόπτονται μέχρι και 18% ( 2,262 δισ. και 232 εκατομ. ευρώ, αντίστοιχα).Σύμφωνα, όμως, με διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης, στις υψηλές κύριες συντάξεις (γιατρών, δικηγόρων, πανεπιστημιακών, δικαστικών, ΤΕΒΕ κλπ) που εμφανίζουν μεγάλες προσωπικές διαφορές έως και 40%, η προσωπική διαφορά δεν θα περικόπτεται ολόκληρη, αλλά κατά  τέτοιο ποσοστό ώστε το συνολικό ποσό της εκάστοτε δικαιούμενης σύνταξης να μην μειώνεται πάνω από 18%. Αυτό το ποσοστό  μπορεί, σε ακραίες περιπτώσεις, να φθάσει και στο ύψος των 330 ευρώ. Αλλά, ας μη βιασθούν να χαρούν οι «ευνοούμενοι» συνταξιούχοι, διότι το υπερβάλλον ποσοστό είναι πολύ πιθανόν να «τσεκουρωθεί» κατά τα δύο επόμενα έτη, 2020-21, ανάλογα με την πορεία των δημοσιονομικών εσόδων. Η υπουργός Εργασίας διευκρίνισε ότι το πλαφόν προστασίας του 18% δεν προστατεύει μόνο τις κύριες αλλά και τις επικουρικές συντάξεις,(δεδομένου ότι σε ορισμένα Ταμεία οι προσωπικές διαφορές μπορεί να ξεπερνούν και το 30%  της σύνταξης) αλλά  παραδέχθηκε ότι κατά το 2019 οι μειώσεις της προσωπικής διαφοράς θα αγγίξουν το 1/3 περίπου των σημερινών συνταξιούχων οι οποίοι θα βιώσουν απώλειες από 45 έως 350 ευρώ (1,5 έως 2 συντάξεις ετησίως), ενώ από  αυτές δεν θα  εξαιρεθούν ούτε οι χαμηλοσυνταξιούχοι, ούτε οι αναπηρικές συντάξεις και οι συντάξεις χηρείας(!!). Πάντως, ο ν. 4387/2016, που είναι γνωστός και ως «Νόμος Κατρούγκαλου», ο οποίος χώριζε σε δύο μέρη τις συντάξεις, με το πρώτο μέρος να αποτελεί τον επανυπολογισμό της σύνταξης και το δεύτερο την προσωπική διαφορά, αποδείχθηκε σήμερα δόλιος και παραπειστικός, αφού διευκολύνει τα μέγιστα το νυν νομοσχέδιο στην περικοπή των  ποσών της προσωπικής διαφοράς με την μέθοδο «του σαλαμιού ή της αγκινάρας».
Όσον αφορά τα οικογενειακά επιδόματα (συζύγου ή/και τέκνων ανηλίκων ή με αναπηρία), σύμφωνα με πρόβλεψη του άρθρου 10 παράγρ. 2 του ανωτέρω νόμου, για τους παλιούς συνταξιούχους (μέχρι 12-5-2016) εξακολουθούσαν να καταβάλλονται μαζί με την σύνταξη και σε καμία περίπτωση δεν προβλέπονταν η κατάργησή τους μετά το 2019. Στην ουσία, όμως, η ανωτέρω πρόβλεψη καταργείται  με το άρθρου 1 του νέου νομοσχεδίου, που καθορίζει ότι ναι μεν  τα επιδόματα αυτά θα συνεχίσουν να καταβάλλονται μαζί με τις συντάξεις  μέχρι 31-12- 2018, αλλά καταργούνται από αρχές του 2019, με εξαίρεση τα επιδόματα τέκνων που χορηγούνται μέσω ΟΓΑ, υπό την αίρεση  ότι οι δικαιούχοι θα έχουν ετήσιο εισόδημα μικρότερο των 9.000 ευρώ.
Το νομοσχέδιο «ξηλώνει» και άλλες βασικές διατάξεις του Νόμου Κατρούγκαλου, αλλά αφήνει αυτούσια την διάταξη του άρθρου 14 παραγρ.2 που καθορίζει ότι από το 2020, ίσως απαιτηθούν και νέες μειώσεις κύριων και επικουρικών συντάξεων, πέραν εκείνων που κλειδώνουν στα νέα μέτρα από το 2019. Η διατήρηση της διάταξης αυτής αποκαλύπτει ότι, παρά τις μειώσεις, το ασφαλιστικό δεν είναι βέβαιο ότι καθίσταται βιώσιμο. Κατά την  παράγρ. 4 του ιδίου άρθρου που διατηρήθηκε και αυτή, από 1-1-2017 και ανά τριετία θα γίνονται μελέτες βιωσιμότητας και, αν τα μεγέθη δείχνουν ότι οι δαπάνες συντάξεων αυξάνονται μελλοντικά πάνω από 2,5% του ΑΕΠ, τότε θα πέφτει νέο κούρεμα ώστε η αύξηση των συνταξιοδοτικών δαπανών να μην ξεπερνά το ποσοστό αυτό, αρχής γενομένης πάντοτε από το έτος βάσης (πχ.2017) έως το 1960(!!).
Το  άρθρο 15 του νομοσχεδίου ασχολείται με τα ευνοϊκά μέτρα (ή αντίμετρα) που θα τίθενται σε εφαρμογή υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα προκαλείται αρνητική απόκλιση από τους μεσοπρόθεσμους δημοσιονομικούς στόχους, δηλαδή από το πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5%. Εν συντομία τα μέτρα αυτά για μεν το 2019 είναι : το επίδομα στέγασης σε νοικοκυριά, νέοι παιδικοί και βρεφονηπιακοί σταθμοί, σχολικά συσσίτια, επίδομα τέκνων, μέτρα ΟΑΕΔ για την ανεργία, πρόγραμμα ΠΔΕ και μείωση συμμετοχής στα φάρμακα, για δε το 2020 :μειώσεις στον ΕΝΦΙΑ, στον πρώτο φορολογικό συντελεστή από 22% σε 20%, στην εισφορά αλληλεγγύης και στον φόρο επιχειρήσεων. Σύμφωνα με το κείμενο του νομοσχεδίου «στα πλαίσια της αξιολόγησης του προγράμματος και μετά από εκτίμηση του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τις ελληνικές Αρχές, θα εξετάζεται αν υπάρχει απόκλιση από τους στόχους και ο Έλληνας υπουργός των Οικονομικών θα υποχρεούται να δημοσιεύει στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως την απόφαση αυτή». Με άλλα λόγια, αυτοί που θα αποφασίζουν για την λήψη των αντιμέτρων θα είναι  τα αρμόδια ευρωπαϊκά όργανα και όχι η ελληνική κυβέρνηση, που θα ακολουθεί και εκτελεί. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να ισχύσει αυτό που δήλωσε  ο πρωθυπουργός, ότι, δηλαδή,  κανένα από τα επαχθή μέτρα του νομοσχεδίου δεν πρόκειται να υλοποιηθεί αν δεν υπάρξει κάποια λύση για το χρέος. Άλλωστε, εκτιμάται, ότι για τον λόγο αυτό μια τέτοια ρήτρα πουθενά  στο νομοσχέδιο δεν αποτυπώνεται ούτε συμπεραίνεται. Και αν έχουμε ανάγκη περισσότερου ευτελισμού, συνεχίζουμε με το ίδιο άρθρο που προβλέπει ότι εάν το ΔΝΤ σε συνεργασία με τους «θεσμούς» και την κυβέρνηση πάντοτε σε ρόλο ουραγού, εκτιμήσει ότι ο δημοσιονομικός στόχος τίθεται σε κίνδυνο, μπορεί να αποφασίσει την μείωση του αφορολογήτου ορίου στις 5.660 ευρώ από το 2019, χωρίς κανένα αντίμετρο.
 Ειδικότερα για το 2018 προβλέπονται νέα  μέτρα ύψους 0,3 του ΑΕΠ, για την εξασφάλιση της καταβολής  του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης, που θα υποκαταστήσει όλα τα  κοινωνικά επιδόματα. Τέτοια μέτρα είναι : η κατάργηση της έκπτωσης κατά 10% επί του φόρου στις ιατρικές δαπάνες, των επιδομάτων απροστάτευτων τέκνων, φτώχειας και φυσικών καταστροφών, η μείωση κατά 50% του επιδόματος θέρμανσης και η αυστηρή εφαρμογή των θεσμών του rebate για την δαπάνη φαρμάκου και claw back για ιδιωτικά θεραπευτήρια και διαγνωστικά κέντρα. Ευχάριστες πτυχές του νομοσχεδίου είναι η μείωση του φορολογικού συντελεστή στα αγροτικά εφόδια από το 24% στο 13% και η κατάργηση του κατά 77%  αφορολογήτου στις αποζημιώσεις των βουλευτών.
Έχοντας κληθεί αυτεπάγγελτα να γνωμοδοτήσει επί του προς ψήφιση νέου νομοσχεδίου, η Ολομέλεια  του  Ελεγκτικού  Συνεδρίου, αφού επεσήμανε ότι καλείται να πάρει θέση για ένα νομοσχέδιο που προβλέπει περικοπές συντάξεων μετά από δύο χρόνια χωρίς να υπάρχει αναλογιστική μελέτη όπως προβλέπει η νομοθεσία και η νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων, κατέληξε στην κρίση ότι οι περικοπές που εισάγονται με αυτό ενδέχεται να είναι αντίθετες με το πρώτο πρόσθετο Πρωτόκολλο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων(ΕΣΔΑ), το οποίο προστατεύει τους μισθούς (αποδοχές) και τις συντάξεις των εργαζομένων. Η κυβέρνηση αντέδρασε με τους ισχυρισμούς ότι η Γνωμοδότηση  δεν έχει γι΄αυτήν υποχρεωτικό χαρακτήρα, και ότι  στην αιτιολογική έκθεση για το νομοσχέδιο θα προκύπτει με σαφήνεια ο λόγος επιλογής όλων των ρυθμίσεων, συμπεριλαμβανομένων και των συνταξιοδοτικών. Δεν έγινε γνωστό αν όλες αυτές οι δεσμεύσεις τηρήθηκαν κατά την διαδικασία ψήφισης του νομοσχεδίου, πάντως, σε κάθε περίπτωση, η Γνωμοδότηση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου επί συνταξιοδοτικών νομοσχεδίων έχει δεσμευτικό χαρακτήρα ο οποίος, κανονικά, δεσμεύει την εκάστοτε κυβέρνηση να προχωρήσει στην περαιτέρω  διαδικασία ψήφισης αυτών.
Έντονο προβληματισμό, επίσης, για την συνταγματικότητα των διατάξεων που φέρνουν νέες περικοπές στις συντάξεις και τα ειδικά μισθολόγια εξέφρασε με Έκθεσή της που συνόδευε το νομοσχέδιο, η Επιστημονική Επιτροπή της Βουλής, θέτοντας με σοβαρές επιφυλάξεις υπό αμφισβήτηση την απαίτηση των δανειστών (κυρίως του ΔΝΤ) για  «συνταγματική διασφάλιση της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης»
Τελικά, το βράδυ της 18ης Μαΐου 2017, με ψήφους 153 «υπέρ», έναντι 128 «κατά», το νομοσχέδιο ψηφίστηκε στο σύνολό του και αποτελεί, πλέον, νόμο του κράτους. Την 22α του μηνός τα ψηφισθέντα μέτρα θα παρουσιασθούν στην συνεδρίαση του Eurogroup με προσδοκία ελάφρυνσης του χρέους η οποία, έστω και αν επιτευχθεί, θα αργήσει πολύ να γίνει αντιληπτή από την ελληνική κοινωνία που στο μεταξύ θα είναι υποχρεωμένη τουλάχιστον μέχρι το 2022 να πληρώνει με δικά της μέσα το μεγαλύτερο μέρος των χρεολυσίων και μάλιστα με μια απελπιστικά τελματωμένη   οικονομία, της οποίας κύριο χαρακτηριστικό είναι το τεράστιο πρωτογενές έλλειμμα.



12/5/2017. Εκλογή Μακρόν: τομή στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι ή μάχη οπισθοφυλακής;

on Friday, 12 May 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

12/5/2017. Εκλογή Μακρόν: τομή στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι ή μάχη οπισθοφυλακής;

Η επικράτηση του  Εμμανουέλ Μακρόν στον 2ο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών ήταν τυπική διαδικασία, στο βαθμό που ανθυποψήφιά του, για το ύπατο αξίωμα της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας, ήταν η Μαρί Λεπέν.
Στις επινίκιες δηλώσεις του ο νεοεκλεγείς πρόεδρος, μεταξύ άλλων, ανέφερε:
  «Θα υπερασπιστώ τη Γαλλία, τα ζωτικά της συμφέροντα, την εικόνα της. Θα δεσμευθώ ενώπιόν σας. Θα υπερασπιστώ την Ευρώπη, είναι ο πολιτισμός μας που διακυβεύεται, ο τρόπος μας να είμαστε ελεύθεροι. Απευθύνομαι στα έθνη όλου του κόσμου. (…) Ζήτω η Δημοκρατία, Ζήτω η Γαλλία!».
Ο πολιτικός λόγος του Μακρόν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως τυπικός, αν προέρχονταν από τον χώρο της κεντροδεξιάς ως ένας συνεχιστής της γκωλικής παράδοσης. Ο ίδιος όμως, ήταν μέλος του σοσιαλιστικού κόμματος και κυβέρνησης, αν και αργότερα αυτοπροσδιορίστηκε ως φιλελεύθερος. Η πολιτική του επανατοποθέτηση, τα «προβλήματα» του κεντροδεξιού υποψηφίου και η κυβερνητική φθορά του σοσιαλιστικού κόμματος τον βοήθησαν σημαντικά να επιλεγεί από τους ψηφοφόρους για τον 2ο γύρο, όπου η παρουσία της Μαρί Λεπέν σηματοδοτούσε την εύκολη εκλογή του στον προεδρικό θώκο. Δύναται λοιπόν να θεωρηθεί η επικράτηση του Μακρόν, ως μια νίκη κατά των κατεστημένων κομμάτων, η οποία δίνει μία νέα πνοή στην Γαλλία και την Ευρώπη. Παράλληλα όμως τόσο οι προεκλογικές, όσο και οι μετεκλογικές τοποθετήσεις του αποτυπώνουν πολιτικές και οικονομικές πρακτικές που δεν ήταν κενοφανείς στην Γαλλία και την Ευρώπη.
Αναμφίβολα στα λεχθέντα του νέου ενοίκου των Ηλυσίων Πεδίων αποτυπώνεται ο διακυβερνητικός του λόγος σχετικά με την πορεία της  ΕΕ, η οποία βιώνει μια πολυεπίπεδη κρίση αμφισβήτησης, απόρροια και της μεταψυχροπολεμικής επιδίωξης μιας όχι ιδιαίτερα προετοιμασμένης και μάλλον πρόωρης προσπάθειας πολιτικής ολοκλήρωσης. Στον δε οικονομικό τομέα οι διαρκώς επαυξημένες απαιτήσεις του όλο και πιο ανταγωνιστικού διεθνοποιημένου οικονομικού συστήματος δεν αφήνουν πολλές επιλογές για συνέχιση παρωχημένων κρατικίστικων λογικών. Ο λόγος του Γάλλου Προέδρου διαπνέεται από ρεαλισμό, συνθήκη εξόχως αναγκαία τόσο για την χώρα του, όσο και για την ΕΕ.
Δίχως αμφιβολία, από το 2010 και μετά,  στον ευρωπαϊκό χώρο η πολιτική ατζέντα έχει αλλάξει και έχει επικεντρωθεί σε ζητήματα, τα οποία κατά τα πρώτα μεταψυχροπολεμικά έτη δεν βρίσκονταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Χαρακτηριστικό είναι το ζήτημα της ασφάλειας. Στην πρόσφατη Διακήρυξη της Ρώμης, την 25η Μαρτίου του 2017, το εν λόγω ζήτημα ιεραρχήθηκε ως βασικός στόχος της Ένωσης κατά την επόμενη δεκαετία˙ πιο συγκεκριμένα διατυπώθηκε η επιθυμία για μια ασφαλή και προστατευμένη Ευρώπη:
 μια Ένωση όπου όλοι οι πολίτες θα αισθάνονται ασφαλείς και θα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα, όπου τα εξωτερικά μας σύνορα θα είναι ασφαλή, εφαρμόζοντας μια αποτελεσματική, υπεύθυνη και βιώσιμη μεταναστευτική πολιτική που θα σέβεται τα διεθνή πρότυπα• μια Ευρώπη αποφασισμένη να καταπολεμήσει την τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα.
Οι πολιτικές ηγεσίες στην Ευρώπη και ο Γάλλος Πρόεδρος αφουγκράστηκαν τις νέες ανάγκες ακόμη και αν δεν συνάδουν με τις κρατούσες, μέχρι πρόσφατα, αντιλήψεις τους. Η άνοδος του λαϊκισμού, εν μέρει, οφειλόταν και στην αρχική δυστοκία ή απροθυμία των πολιτικών ελίτ να συγχρονιστούν με τις νεοπαγείς συνθήκες των ευρωπαϊκών κοινωνικών.
Μεταπολεμικά το Παρίσι διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στην μορφή που έλαβαν οι πολιτικές, οικονομικές  και αμυντικές διεργασίες στην Δυτική Ευρώπη. Η Γαλλία πρωτοστάτησε στην υιοθέτηση συνεργασιακών οικονομικών και πολιτικών δομών, κατάσταση που συνέβαλε στην άμβλυνση των ενδο-ευρωπαϊκών αντιπαραθέσεων, την επιτυχημένη κατάληξη του Ψυχρού Πολέμου καθώς και την ειρηνική μεταψυχροπολεμική μετάβαση των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης προς τους δυτικούς πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς. Η παρούσα συγκύρια είναι εξόχως σημαντική για την ΕΕ˙ αν η εκλογή Μακρόν θεωρηθεί ως οριστική νίκη έναντι των αντι-ευρωπαϊκών τάσεων, τότε αυτές ενδέχεται να επανεμφανιστούν ακόμη πιο έντονες.
Οι προεκλογικές θέσεις και μετεκλογικές δηλώσεις του Μακρόν φαίνεται να βασίζονται σε τρείς άξονες:
•    Την διακυβερνητική προσέγγιση, ως προς την λειτουργία της ΕΕ, η οποία θα την προστατεύσει από νέες μη επαρκώς νομιμοποιημένες από τις κοινωνίες, και πρόωρες, διαδικασίες περαιτέρω ενοποίησης. Ο διακυβερνητισμός ίσως να αποτελεί την αυτεπίγνωση της ΕΕ.
•    Την υιοθέτηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, οι οποίες θα ανατάξουν την γαλλική οικονομία, θα ενισχύσουν τις αλληλοεξαρτώμενες οικονομίες των κρατών-μελών της Ένωσης και θα εξισορροπηθεί, ως ένα βαθμό, ο σημαίνων οικονομικός ρόλος της Γερμανίας. Η  βελτίωση των οικονομικών συνθηκών συνιστά προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ για την συνέχεια του ενοποιητικού εγχειρήματος.
•    Την εμπέδωση συνθηκών ασφάλειας, οι οποίες είναι προαπαιτούμενο κάθε διαδικασίας πολιτικής συγκρότησης. Όσο πιο επισφαλής γίνεται ο κόσμος τόσο οι άνθρωποι έχουν την τάση να αναζητούν κατασφαλίσεις στο οικείο συλλογικό υποκείμενο.
Η εκλογή Μακρόν δημιούργησε ένα κλίμα αισιοδοξίας λόγω της ήττας των αντι-ευρωπαϊκών δυνάμεων. Σίγουρα το γεγονός αποτελεί θετική εξέλιξη όχι μόνο για την γαλλική κοινωνία, αλλά και για την ΕΕ. Προσδοκίες όμως, επιφέρει ο πραγματισμός των δηλώσεών του. Βέβαια τα δύσκολα για τον Γάλλο Πρόεδρο είναι μπροστά, Brexit, σχέσεις με Γερμανία, εσωτερικές μεταρρυθμίσεις…

12/5/2017. Αγώνες σε κατοικημένους τόπους: οι συγκρούσεις του μέλλοντος

on Friday, 12 May 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

12/5/2017. Αγώνες σε κατοικημένους τόπους: οι συγκρούσεις του μέλλοντος

Αγώνας σε κατοικημένο τόπο, ο εφιάλτης κάθε στρατιωτικού διοικητή αλλά και μια αναπόφευκτη πραγματικότητα σήμερα. Μπορεί οι αριστοτεχνικοί ελιγμοί να κατορθώνουν να υπερκεράσουν τους κατοικημένους τόπους αλλά η σύγχρονη εμπειρία αποδεικνύει ότι τελικά δεν μπορούμε να αποφύγουμε την εμπλοκή μας σε αιματηρούς αγώνες μέσα σε αυτούς. Ο κυριότερος λόγος είναι η ραγδαία αύξηση του αστικού πληθυσμού και κατά συνέπεια των κατοικημένων τόπων, που περιορίζουν όλο και περισσότερο τους διαθέσιμους για κλασσικούς ελιγμούς και συγκρούσεις χώρους. Είναι πλέον δεδομένο ότι οποιαδήποτε κίνηση στρατιωτικών μονάδων θα συναντήσει στο δρόμο της, μεγαλύτερους ή μικρότερους κατοικημένους τόπους, με τις δυνατότητες υπέρβασης τους να ελαχιστοποιούνται. Η αναγκαιότητα εμπλοκής σε αγώνες εντός κατοικημένων τόπων πηγάζει επίσης και από πολιτικούς στόχους που θέτουν ως απόλυτη προτεραιότητα τον έλεγχο τους, ενίοτε και σε βάρος των απωλειών, ημετέρων και αμάχων.

Πολλαπλά τα πρόσφατα παραδείγματα συγκρούσεων μέσα σε, περισσότερο ή λιγότερο, πολυπληθή αστικά συγκροτήματα. Γκρόζνυ-Τσετσενία, Λωρίδα της Γάζας, Χαλέπι, Μοσούλη και Ράκκα είναι τα πλέον προβεβλημένα πεδία συγκρούσεων των τελευταίων 20 ετών. Πολλά τα κοινά σημεία αλλά σημαντικές και οι διαφορές σε κάθε περίπτωση. Ως ένα πρώτο κοινό σημείο διακρίνουμε τη σύγκρουση ενός τακτικού στρατού με ανταρτικές ομάδες καλά οργανωμένες και εξοπλισμένες. Επιπλέον, οι ανταρτικές ομάδες διαπνέονται από υψηλό ηθικό και αίσθημα αυταπάρνησης και αυτοθυσίας που πηγάζουν από μια βαθιά προσήλωση σε εθνοτική ή θρησκευτική ιδεολογία. Η τελευταία περίπτωση καθιστά την αντιμετώπιση τους ακόμη δυσκολότερη καθόσον διακατέχονται από πλήρη περιφρόνηση έναντι του θανάτου σε συνέπεια της «ιεραποστολικής» τους αποστολής. Καθώς μεγάλο μέρος αυτών των ομάδων προέρχονται από το γηγενή πληθυσμό, γνωρίζουν πολύ καλά τη διαμόρφωση και ιδιαιτερότητες της περιοχής που δραστηριοποιούνται, σε αντίθεση με τα τακτικά στρατεύματα που συνήθως ουδεμία εμπειρία έχουν με το περιβάλλον της σύγκρουσης. Επιπλέον οι ανταρτικές ομάδες είναι ευκίνητες, ευέλικτες, διαθέτουν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού και έχουν τη δυνατότητα της απόκρυψης τους μέσα στον τοπικό πληθυσμό. Συνήθως δεν δεσμεύονται με τη διατήρηση συγκεκριμένων εδαφικών σημείων και εύκολα επανεμφανίζονται σε περιοχές από τις οποίες εκδιώχθηκαν μετά από αιματηρούς αγώνες. Με κλασσικούς όρους στρατηγικής θα λέγαμε ότι επιδιώκουν ένα αγώνα «φθοράς» έναντι του ισχυροτέρου αντιπάλου αποφεύγοντας τις μετωπικές αντιπαραθέσεις που πιθανόν να οδηγήσουν στην εκμηδένιση τους. Ζωτικότατης σημασίας και η στάση του τοπικού πληθυσμού έναντι των ανταρτών και η υποστήριξη που παρέχουν σε αυτούς. Φυσικά από καθαρά στρατιωτικής απόψεως, υπεισέρχονται και πολλοί άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την εξέλιξη των επιχειρήσεων όπως η μορφολογία του αστικού κέντρου και του περιβάλλοντος χώρου, οι υπάρχουσες κατασκευές, η αμυντική οργάνωση που έχουν επιφέρει οι αμυνόμενοι, ο οπλισμός και ανεφοδιασμός τους, η εξωτερική τους ενίσχυση, το επίπεδο της εκπαίδευσης τους και η ηγεσία τους.

Αντίστοιχα και ο επιτιθέμενος τακτικός στρατός βασίζεται στα μέσα που διαθέτει, στην ορθή αρχική του συγκρότηση, στην ηγεσία και στο σχέδιο ενέργειας και κυρίως στο επίπεδο της εκπαίδευσης και του ηθικού των στρατευμάτων. Χαρακτηριστικότατες οι περιπτώσεις της Τσετσενίας όπου ανεπαρκώς εκπαιδευμένα ρωσικά μηχανοκίνητα στρατεύματα οδηγήθηκαν στη σφαγή στους δρόμους του Γκρόζνυ (1994-5). Παρά όμως τη σημαντική σταδιακή βελτίωση όλων των παραπάνω αδυναμιών, οι σκληροτράχηλοι Ρώσοι πολεμιστές διαπίστωσαν τις δυσκολίες της κατάκτησης ενός κατοικημένου τόπου και το αναπόφευκτο των σημαντικών απωλειών τους. Στους αγώνες αυτούς δοκιμάστηκαν διάφορες τακτικές και μέθοδοι αλλά τελικά όλοι οι επιτιθέμενοι δεν απέφυγαν τη χρήση συντριπτικών και μαζικών πυρών υποστηρίξεως που μετέτρεψαν τις πόλεις σε σωρούς ερειπίων με σημαντικές απώλειες αμάχων. Αποδείχθηκε επικίνδυνη αυταπάτη, ακόμη και για τις ικανότητες ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ, η πεποίθηση ότι είναι δυνατή η κατάκτηση ενός πυκνοκατοικημένου αστικού περιβάλλοντος με χαμηλές για τον επιτιθέμενο απώλειες.
Τα σύγχρονα κράτη, κατανοώντας τα χαρακτηριστικά των σύγχρονων αγώνων στα αστικά περιβάλλοντα, έχουν προχωρήσει σε ανάλογη συγκρότηση καταλλήλων και ειδικά εκπαιδευμένων και εξοπλισμένων μονάδων. Έχουν μάλιστα αντιληφθεί ότι κομβικής σημασίας είναι η έγκαιρη πρόληψη δημιουργίας ανεπιθύμητων καταστάσεων μέσα στον αστικό ιστό μέσω της εκκόλαψης θυλάκων ανομίας. Αποφασιστικό ρόλο, για άλλη μια φορά, έχουν οι πληροφορίες αλλά και η ορθή εκτίμηση της καταστάσεως που θα οδηγήσει στην επιλογή της χρονικά κατάλληλης στιγμής της επέμβασης. Μπορεί τελικά, ο τακτικός στρατός να κατορθώσει να ελέγξει τον κατοικημένο τόπο, αλλά η διατήρηση της τάξεως και η εξασφάλιση των βασικών υπηρεσιών και ενός ανεκτού επιπέδου ασφάλειας του πληθυσμού μετακυλύετε στους ώμους των αστυνομικών  δυνάμεων και του κρατικού μηχανισμού. Για αυτό ας μην μας προκαλεί εντύπωση ότι διαχρονικά δημόσιοι λειτουργοί , αστυνομικοί και δημοτικοί υπάλληλοι, αποτελούν τους βασικούς στόχους των ανταρτικών ομάδων στην προσπάθεια τους να εγκαταστήσουν τους δικούς τους «παράλληλους μηχανισμούς».

Το μέλλον των σύγχρονων πολέμων φαίνεται ότι αναπόφευκτα περνάει μέσα από πυκνοκατοικημένους τόπους, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, κυβερνητικά συγκροτήματα και παραγκουπόλεις. Ο παράγοντας άνθρωπος για άλλη μια φορά αναβαθμίζεται σε σχέση με τη σημασία των μέσων και το ηθικό και εκπαίδευση αποκτούν πρωταρχική σημασία. Δυστυχώς ο αγώνας εντός των κατοικημένων τόπων επιφέρει σημαντικές απώλειες σε όλους τους εμπλεκομένους και φέρνει στα όρια του τις ανθρώπινες αντοχές και κατά συνέπεια επαναφέρει στην επιφάνεια και τα χειρότερα ένστικτα. Ας τα έχουμε όλα αυτά υπόψη μας όταν παρακολουθούμε τις εξελίξεις σε Μοσούλη και Ράκκα αλλά και όταν ως πολυπολιτισμικοί προοδευμένοι Ευρωπαίοι πολίτες επιτρέπουμε τη δημιουργία γκέτο στις μεγαλουπόλεις μας.
ΥΓ: Άρα γιατί ακούγαμε καθημερινά για τους πραγματικά σφοδρούς και βάρβαρους βομβαρδισμούς στο Χαλέπι ενώ σήμερα Ράκκα και Μοσούλη υστερούν σε προβολή;

17/3/2017. Από τον Πολιτισμό του άφθονου και ταπεινού Λίθου στον Πολιτισμό των Σπάνιων Γαιών (Rare Earths).

on Friday, 17 March 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Της Ευφροσύνης Μπούτσικα, Διπλωμ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού, M.Sc, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

17/3/2017. Από τον Πολιτισμό του άφθονου και ταπεινού Λίθου στον Πολιτισμό των Σπάνιων Γαιών (Rare Earths).

«Μαζί με τον κόσμο ξεκίνησε ένας πόλεμος που δε θα τελειώσει παρά μόνο όταν τελειώσει ο κόσμος, όχι νωρίτερα: ο πόλεμος του ανθρώπου εναντίον της φύσης, του πνεύματος εναντίον της ύλης, της ελευθερίας εναντίον της μοίρας. Η ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αφήγηση αυτής της ατέλειωτης πάλης»
MICHELET JULES, Εισαγωγή στην Παγκόσμια Ιστορία, 1831

«Σώστε την πατρίδα γη! Πρέπει να διατηρήσουμε,πρέπει να σώσουμε την πατρίδα Γη. Κάτω από αυτές τις συνθήκες μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα μας η σύγκλιση των αληθειών που έρχονται από τους πιο ποικίλους ορίζοντες, άλλες από τις επιστήμες, άλλες από τις ανθρωπιστικές σπουδές, άλλες από την πίστη, άλλες από την ηθική, άλλες από την συνείδηση του ότι ζούμε την περίοδο του Σιδήρου της πλανητικής εποχής».
Εντγκάρ Μορέν

Καθημερινά δεχόμαστε έναν καταιγισμό ειδήσεων σχετικά με νέες ανακαλύψεις, με πρόοδο του πολιτισμού, που πριν μόλις μερικές δεκαετίες, πολλές από αυτές υπήρχαν μόνο στη σφαίρα της φαντασίας του ανθρώπου.

Η έννοια του ανθρώπινου πολιτισμού μπορεί να προσδιοριστεί σε συνάφεια και κατ’ αντιπαράθεση με την έννοια της φύσης.Οι ενέργειές του όμως  δεν καθορίζονται αποκλειστικά και μόνο από φυσικές νομοτέλειες και δεν αποτελούν μια τυφλή ακολουθία φυσικών η γεωλογικών γεγονότων . Αντίθετα, συνδέονται με σκοπούς, προκύπτουν από επιλογές, υποβάλλονται σε λογικές επεξεργασίες και υπόκεινται σε κανόνες. Στη διαδρομή των αιώνων ο άνθρωπος κινείται από το απλούστερο στο συνθετότερο, από το ανεπαρκέστερο στο πληρέστερο και από το ατελέστερο στο τελειότερο, προσπαθώντας να λύσει ένα σύνολο προβλημάτων που θα του επιτρέψουν να βελτιώσει τις συνθήκες της ζωής του.

Εδώ!, η συνέχεια του εξαιρετικού κειμένου!

12/3/2017. Ιδεολογικά γινάτια

on Sunday, 12 March 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

12/3/2017. Ιδεολογικά γινάτια

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, το ελληνικό ΑΕΠ και για το 2016 συρρικνώθηκε κατά 0,05%. Τελικά, η πορεία της οικονομίας το 4ο τρίμηνο της περσινής χρονιάς ανέτρεψε τις κυβερνητικές προβλέψεις για μικρή  έστω ανάπτυξη της τάξεως του 0,3%. Η συγκεκριμένη εξέλιξη, πέραν των ψυχολογικών επενεργειών ότι η ύφεση συνεχίζεται και πως ούτε το 2016 οδηγηθήκαμε στην πολυπόθητη έξοδο από την κρίση, επήλθε ενώ συνεχίζεται η διαπραγμάτευση με στόχο την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης. Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα το οικονομικό επιτελείο απολλύει ένα από τα βασικά επιχειρήματά του, την επιστροφή της ελληνικής οικονομίας στην ανάπτυξη.

Δεν έχω βαθειά γνώση της οικονομικής ιστορίας, άλλα σίγουρα θα είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις, οπού κάποια χώρα βρίσκεται σε ύφεση για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ δεν τελεί σε εμπόλεμη κατάσταση. Κατόπιν της διαδικασίας «βίαιης» δημοσιονομικής προσαρμογής των πρώτων χρόνων των μνημονικών μας δεσμεύσεων, η συνέχιση της υφεσιακής πορείας της ελληνικής οικονομίας οφείλεται στην αναποφασιστικότητα των προηγούμενων κυβερνήσεων και στην απροθυμία της παρούσας να προβούν στις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις. Στην συλλογιστική ορισμένων κυβερνητικών κύκλων και στελεχών, η απρόσκοπτη επιχειρηματικότητα συνιστά πολιτική απειλή. Εφ’ όσον δεν μπορούν να απαγορεύσουν το επιχειρείν, αυτό οφείλει να είναι κρατικοδίαιτο ή εξαρτημένο και απειλούμενο διαρκώς από κρατικές πολιτικές. Αλίμονο αν η οικονομία επιφέρει κοινωνική κινητικότητα και αναδιανομή πλούτου και δεν αναπαράγει τις βολικές  ταξικές αντιθέσεις!

Η παρούσα κυβέρνηση έχει να διαχειριστεί, στο σύντομο χρονικό διάστημα της θητείας της, καταστάσεις οι οποίες διαψεύδουν τις κυρίαρχες ιδεολογικές της καταβολές και προσεγγίσεις. Για να κατανοήσουμε τί ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα, εν έτει δέκατω έβδομω και δισχιλιοστώ, η πρώτη αριστερή κυβέρνηση επιδιώκει με κάθε μέσο την παραμονή των νατοϊκών ναυτικών δυνάμεων στο Αιγαίο. Επίσης κατά την τελευταία διετία, αξιώνει παρέμβαση της Ουάσιγκτον σε κάθε επίπεδο για να επέλθει ένας ευνοϊκότερος συμβιβασμός μεταξύ των κρατών και των θεσμών, οι οποίοι δανειοδοτούν την χώρας μας. Ακόμη, επιζητά τον δανεισμό από διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς -Παγκόσμια Τράπεζα- τους οποίους μέχρι πρόσφατα θεωρούσε εργαλεία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ενώ παράλληλα προσπαθεί ανεπιτυχώς να επιστρέψει στο θεσμικό πλαίσιο του διεθνοποιημένου κεφαλαίου –αγορές-  ώστε να αντλήσει τα απαιτούμενα ποσά για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Τώρα για όσους υποστηρίζουν ότι την εν λόγω στάση επιβάλλει ο ρεαλισμός της τωρινής περίστασης, γιατί δεν αναγνώριζαν το αντίστοιχο επιχείρημα, όταν το επικαλούντο προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, όχι μόνο την περίοδο της κρίσης;

Η παραμονή της παρούσας κυβέρνησης έχει τεράστιο «κόστος ευκαιρίας» για την κοινωνία, την οικονομία και γενικότερα για την θέση της χώρας στο διεθνές σύστημα. Παράλληλα όμως, εξαντλείται οσονούπω το περιβόητο ηθικό πλεονέκτημα και η περιώνυμη ιδεολογική ευρωστία του χώρου. Εντός και εκτός συνόρων συμβαίνουν γεγονότα που μόνο επιβεβαιωτικά των βασικών κοσμοθεωρητικών αντιλήψεων του χώρου δεν είναι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ιδεολογικής σύγχυσης, απόρροια της αντιφατικής πολιτικής πρακτικής, ήταν η μακάβρια και σίγουρα άστοχη τοποθέτηση βουλευτών του Σύριζα, οι οποίοι ερμήνευσαν ταξικά ένα τραγικό αυτοκινητικό δυστύχημα στην εθνική οδό.

Η δυστοκία της κυβέρνησης να ολοκληρώσει εγκαίρως και την τρέχουσα  αξιολόγηση, ενώ αποδέχεται κάθε φορά και πιο επίπονα μέτρα, καταδεικνύει την ιδεολογική της εμμονή, στα όρια της υστερίας. Στις επόμενες εκλογές ο κυβερνητικός συνασπισμός θα υποστεί ήττα, αλλά ας μην ανησυχεί ο «σκληρός πυρήνας» των κυβερνητικών κομμάτων, η άνοδός τους στην εξουσία εμπεριείχε και μία ανθρωπολογική παράμετρο, η οποία θα τους διασώσει και μετεκλογικά. 
Αναδημοσίευση από τη Νέα Πολιτική

1/3/2017.ΤΡΡ: Το πρώτο αμερικανικό “Pivot” στην Ασία …με το βλέμμα στον 21ο αιώνα

on Wednesday, 01 March 2017. Posted in Διάφορα Θέματα

Του Αλέξανδρου Δρίβα

1/3/2017.ΤΡΡ: Το πρώτο αμερικανικό “Pivot” στην Ασία …με το βλέμμα στον 21ο αιώνα

Μπορεί η Μέση Ανατολή να γνωρίζει μια ακόμη κρίση και οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Δύσης να δοκιμάζονται, όμως δε γίνεται να γίνουν αναγνώσιμες οι τάσεις της διεθνούς πολιτικής χωρίς την ανάλυση των όσων συμβαίνουν στην Ανατολική Ασία. Η Κίνα, περνά δύσκολους μήνες με τη χρηματαγορά της να προδίδει την προβληματική δομή της οικονομίας της. Ενώ η Κίνα προσπαθεί να συνέλθει από το σοκ του Ιουλίου, οι ΗΠΑ έφεραν στο φως τη Συμφωνία ΤΡΡ (Trans ΡacificPartnership). Πέραν από τις ΗΠΑ, αυτήν την εμπορική συμφωνία, υπογράφουν ο Καναδάς, το Μεξικό, (μία από τις ισχυρότερες αναδυόμενες οικονομίες) το Περού, η Χιλή, η Ιαπωνία, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, το Μπρουνέϊ, η Σινγκαπούρη, το Βιετνάμ και η Μαλαισία.

ΕΔΩ! η συνέχεια

Πηγή: ΤΡΡ: Το πρώτο αμερικανικό “Pivot” στην Ασία …με το βλέμμα στον 21ο αιώνα http://mignatiou.com/2015/12/trr-to-proto-amerikaniko-pivot-stin-asia-me-to-vlemma-ston-21o-eona/

<<  1 2 3 4 [56 7 8 9  >>