Οι Σχέσεις Ελλάδος - Αλβανίας

Νέο βιβλίο του ΕΛΙΣΜΕ

Υπό εκτύπωση

Ομιλία Α. Δρίβα & Π.Σταμπολή: Οι Ψυχολογικες Επιχειρήσεις της Τουρκίας - Τρόποι Αντιμετώπισης

 Πατήστε επάνω στην εικόνα για να δηλώσετε συμμετοχή

Ομιλίες

Αναστάσιος Μπασαράς: 'the Defence industry and Logistics in Egypt, Israel, Cyprus and Greece. Mutual benefits arising from common research, development and cooperation.'

on Saturday, 02 November 2019. Posted in Ομιλίες

Αγαπητοί Φίλοι (ες)

Η παρουσίαση είναι στην αγγλική και κατεβάστέ την ΕΔΩ!
Εγινε χθες με επιτυχία το συνέδριο των 'Overseas Republicans, Chapter Athens' με θέμα 'East Mediteranean Energy Security' με επιτυχία παρά τα πτωχότατα οπτικοακουστικά μέσα.
Εκανα (ή προσπάθησα να κάνω - τα οπτικοακουστικά μέσα δεν την επέτρεψαν - την εισήγηση:
'the Defence industry and Logistics in Egypt, Israel, Cyprus and Greece. Mutual benefits arising from common research, development and cooperation.'
Μια σύνοψη και η παρουσίαση ακολουθούν, πιστεύω ότι έχει μεγάλο ενδιαφέρον, είναι 15λεπτη και την συνιστώ:
Αναστάσιος Μπασαράς


'Περίληψη:
Οι στόχοι της παρουσίασής μου είναι:
-Παραθέτει τις γεωπολιτικές στρατηγικές, πολιτικές, θέσεις και υποθέσεις που αφορούν κυρίως την Ελλάδα αλλά και τους άλλους παίκτες στον τομέα της ενεργειακής ασφάλειας του East Med.
-Ενισχύει και παρουσιάζει στοιχεία που αναδεικνύουν τους σημαντικότερους Ελληνικούς Ομίλους Αμυντικής Βιομηχανίας και Logistics και τις δραστηριότητες μερικών από τις σημαντικότερες ελληνικές αμυντικές εταιρείες
- Παρουσίαση και σύγκριση δεδομένων σχετικά με την άμυνα και τη βιομηχανία, όπως οι στρατιωτικές δαπάνες, οι εξαγωγές όπλων, οι εισαγωγές όπλων, οι δαπάνες έρευνας και ανάπτυξης, η εύκολη επιχειρηματική δραστηριότητα και η δύναμη αντοχής, ο πληθυσμός, ο δείκτης ευκολίας επιχειρείν, το ΑΕΠ κλπ. Για τις χώρες CY, EG, GR, IL, USA, TK
- Αναδεικνύει και προβάλει μέσα από πολύ σύντομα βίντεο τις δυνατότητες της αμυντικής βιομηχανίας των GR / Eg / IΛ και τις στρατιωτικές ασκήσεις των συμμαχιών Cy / IL/ GR και GR / USA,
-Κλείνει με την παρουσίαση ιδεών, συστάσεων και προτάσεων για την ενίσχυση της κοινής έρευνας, ανάπτυξης και συνεργασίας των χωρών που λένε και μεγιστοποιώντας τα αμοιβαία οφέλη τους, όπως:
Μεγιστοποιήστε τη συν-ανάπτυξη, τη συμπαραγωγή και την Follow-On υποστήριξη σε όλες τις προμήθειες και λειτουργίες αμυντικών συστημάτων (> 30% του κόστους αγοράς)!
*Κρατική Ενθάρρυνση και Ενίσχυση του Υπουργείου Άμυνας, την Αμυντική Βιομηχανία και των Πανεπιστημίων / Στρατιωτικών Σχολών για την έρευνα για την άμυνα και την ασφάλεια (+ 2% του αμυντικού προϋπολογισμού).
*Συνεργασία της Ελληνικής Αμεντικής Βιομηχανίας και των εταιριών Logistics στον τομέα της Logistics
Ενθάρρυνση, Ενίσχυση και Υποστήριξη Αντίστροφης Μηχανικής και Logistics. .
*Στόχος Αποτελεσματικών έξυπνων και φτηνών λύσεων για συστήματα προμήθειας και εξοπλισμού όπλων (DRONES, ΑΙ, Ρομπότ)
*Συνεργαστείτε και ακολουθήστε τις κεντρικές συλλογικές προμήθειες για να επιτύχετε πιο οικονομικές λύσεις εφαρμόζοντας ολιστική προσέγγιση προμηθειών και βιομηχανικές επιστροφές (IR).
*Επικοινωνία και Συνεργασία των Οργάνων της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας και της Logistics με τους Αξιωματικούς Ακολούθους της Άμυνας.
*Συνεταιριστικά Logistics, μια βάση δεδομένων με πληροφορίες όπως: Stock Holding, Materiel and Asset Requirements Exchange, Common Item Materiel Management, Electronic Provisioning, and a Forum Applied Logistics Consultancy!
*Έξυπνη Άμυνα μέσω της συγκέντρωσης και της διάθεσης δυνατοτήτων και πόρων, εξειδίκευση της παραγωγής, ιεράρχηση των δράσεων και αποτελεσματικότερος συντονισμός των προσπαθειών.
*Ανάπτυξη υποδομής αμυντικής βιομηχανίας και εφοδιαστικής σε τομείς φυσικής προστασίας.
*Συμμετοχή σε συν-ανάπτυξη-παραγωγή διεθνών προγραμμάτων εξοπλισμού / συστημάτων, με στόχο τη μεγιστοποίηση της συμμετοχής της Αμυντικής Βιομηχανίας και τη μεταφορά της τεχνογνωσίας.
Λειτουργία (θεσμική, οργανωτική, νομική) των κυβερνητικών ελεγχόμενων αμυντικών βιομηχανικών μονάδων με ιδιωτικά κριτήρια επιχειρηματικής δραστηριότητας.
*Μεγιστοποίηση συμμετοχής και αξιοποίησης δράσεων και προγραμμάτων στο πλαίσιο της Μόνιμης Δομημένης Συνεργασίας (PESCO) της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κάλυψη των επιχειρησιακών απαιτήσεων των Ενόπλων Δυνάμεων!
*Ενισχύστε τις πολιτικές και αμυντικές συμμαχίες γιατί είναι βασικές για τη διασφάλιση της διαχείρισης των ενεργειακών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου! 

Ιπποκράτης Δασκαλάκης*: 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940: ΑΝΑΔΡΟΜΗ- ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ- ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

on Tuesday, 22 October 2019. Posted in Ομιλίες

(η ομιλία πραγματοποιήθηκε στο Ροταριανό Όμιλο «Πειραιάς-Ανατολή» στο Ναυτικό Όμιλο Ελλάδος στις 21 Οκτωβρίου 2019)
Καλησπέρα σας,
Επιτρέψτε μου να αρχίσω με τις ευχαριστίες μου προς τους οργανωτές της εκδήλωσης αλλά και όλους εσάς τους παρευρισκόμενους, για την τιμητική προς το πρόσωπο μου, πρόσκληση της εκφώνησης του πανηγυρικού για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.
Επ’ ευκαιρία της παρουσίας μου σας θα ήθελα να σας ευχηθώ κάθε επιτυχία στο πολύπλευρο κοινωνικό έργο που αφιλοκερδώς προσφέρετε και ευόδωση των ευγενών στόχων της οργάνωσης σας. Είχα τη χαρά και την τιμή, το 2013, με την ολοκλήρωση της διετούς υπηρέτησης μου στα Χανιά, ως Διοικητής του Πεδίου Βολής Κρήτης, να ανακηρυχθώ σε επίτιμο μέλος του Ροταριανού Ομίλου Χανίων.
Η εκφώνηση του πανηγυρικού μιας εθνικής επετείου προς ένα διακεκριμένο ακροατήριο δημιουργεί πάντα προβληματισμούς στο συντάκτη και εκφωνητή της. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι ύψιστη υποχρέωση σε ένα πανηγυρικό αποτελεί η απότιση φόρου τιμής στους γνωστούς και άγνωστους, πεσόντες, τραυματίες, αγωνιστές, συντελεστές του συγκεκριμένου γεγονότος. Φυσικά επιβάλλεται και η αναφορά στα ίδια τα γεγονότα με μια προσπάθεια αντικειμενικής αποτίμησης τους. Η αποτίμηση αυτή αποσκοπεί στον προβληματισμό, στην εξαγωγή συμπερασμάτων και στη σύγκριση με τα τρέχοντα γεγονότα. Τελικός στόχος και το δυσκολότερο καθήκον, η ορθή και ρεαλιστική προσαρμογή των συμπερασμάτων στις παρούσες καταστάσεις και σημερινά προβλήματα που δυστυχώς καθημερινά συσσωρεύονται επικίνδυνα και από διαφορετικές κατευθύνσεις. Δεν λησμονώ ότι και η εμψύχωση του ακροατηρίου αποτελεί στόχο του πανηγυρικού και σε ορισμένες περιπτώσεις αποτελεί και την πρωταρχική ίσως επιδίωξη.
Με αυτές τις σκέψεις επιτρέψτε μου να προχωρήσω στη δική μου προσπάθεια ανατρέχοντας νοερά στα γεγονότα και σχοινοβατώντας μεταξύ παρελθόντος και παρόντος.
28η Οκτωβρίου 1940. Μια λαμπρή σελίδα του Ελληνισμού, μια αναπάντεχη -για μερικούς- συντριβή της απρόκλητης φασιστικής επίθεσης στα δύσκολα πρώτα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η νυκτερινή επίσκεψη του Ιταλού Πρέσβη και το τελεσίγραφο που επιδόθηκε ήταν μια άραγε αναπάντεχη εξέλιξη που έλαβε μια παρορμητική απάντηση από τον Έλληνα πρωθυπουργό?
Κάθε άλλο, τα σύννεφα ενός νέου ευρωπαϊκού πολέμου πύκνωναν και γίνονταν απειλητικά από τα μέσα της δεκαετίας του 1930. Ίσως οι εξελίξεις να ήταν προδιαγεγραμμένες με τους προβληματικούς όρους ειρήνευσης που ακολούθησαν το τέλος του Μεγάλου Πολέμου, το 1918. Σε μια επανάληψη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ελληνική ουδετερότητα θα ήταν και πάλι αναπόφευκτη, συμπέρασμα που είχαν συνειδητοποιήσει οι πρωταγωνιστές της τότε ελληνικής πολιτικής ζωής που τραγικά είχαν βιώσει τον εθνικό διχασμό.
Ήταν άραγε το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η αναπόφευκτη σύγκρουση των δημοκρατικών καθεστώτων με τον ολοκληρωτισμό, το ναζισμό και φασισμό?
Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι η άλλη έκφραση του ολοκληρωτισμού -ο κομμουνισμός- συντάχθηκε καθυστερημένα και εξ’ ανάγκης με τα δημοκρατικά καθεστώτα. Πιθανόν να μην αρκούσε η ιδεολογική αναμέτρηση για το ξέσπασμα της νέας τραγωδίας. Στο εύφλεκτο μείγμα συνυπήρχαν εθνικιστικές εξάρσεις, βαθιές εθνοτικές διαφορές, αλησμόνητοι πόθοι εθνικής ολοκλήρωσης, αλλά και κοινωνικές ανισότητες που είχαν προκύψει από μια βαθύτατη οικονομική κρίση που έπληξε την υφήλιο. Πολυεπίπεδες λοιπόν οι αιτίες αυτού του ξεσπάσματος. Μέσα σε αυτή τη γενικότερη αναταραχή, η γειτονική μας Ιταλία ζούσε μια έξαρση επεκτατικότητας που την υποδαύλιζε ο Μουσολίνι και το φασιστικό καθεστώς, αλλά μάλλον την αποδέχονταν η συντριπτική πλειοψηφία του ιταλικού λαού. Να μη ξεχνάμε ότι κάθε έθνος διέρχεται στιγμές αναζωπύρωσης του εθνικού αισθήματος που υπό κατάλληλες -εσωτερικές και εξωτερικές- συνθήκες μπορεί να εκλάβει επιθετικές-επεκτατικές διαθέσεις κατά γειτονικών λαών. Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα γονιδιακής ανωμαλίας, ούτε αποκλειστικά και μόνο μια έκφραση των άγριων ορμών του καπιταλισμού, αλλά μια πολύ πιο σύνθετη έκφραση των διαθέσεων και επιδιώξεων των λαών που ανάγεται σε πολυάριθμες κοινωνικοπολιτικές αιτίες και σε συνάρτηση με το εξωτερικό περιβάλλον.
Έκανα αυτή την παρεκτροπή για να συνειδητοποιούσαμε ότι οι σημερινές μας τριβές με την Τουρκία δεν είναι αποτέλεσμα των επεκτατικών οραμάτων του «σουλτάνου» αλλά μια βαθύτερη και μακροχρόνια επιλογή των ελίτ της Άγκυρας με αποδοχή από τον τουρκικό λαό. Αντίστοιχη λοιπόν ήταν τότε και η αποδοχή των σχεδίων της φασιστικής ηγεσίας από τον συμπαθή και φίλο ιταλικό λαό και μόνο οι διαδοχικές αποτυχίες και ανθρώπινες απώλειες θα οδηγούσαν στην ανατροπή του καθεστώτος το 1943.
Δεν ήρθε λοιπόν αναπάντεχα η ιταλική εισβολή, είχε προηγηθεί τον Απρίλιο του 1939, η πραξικοπηματική εισβολή και κατάληψη της Αλβανίας από τα ιταλικά στρατεύματα. Να μη ξεχνάμε ότι το 1923, στο απόγειο της ελληνικής αδυναμίας, μήνες μετά την μικρασιατική καταστροφή, είχε προηγηθεί ο βομβαρδισμός και η προσωρινή κατάληψη της Κέρκυρας από τα ιταλικά στρατεύματα. Τα επόμενα χρόνια οι ελληνοϊταλικές σχέσεις γνώριζαν διακυμάνσεις με προσεγγίσεις αλλά και αντιθέσεις και τριβές που προέκυπταν από τον ιταλικό επεκτατισμό και τις ισορροπίες στον ευαίσθητο χώρο της Μεσογείου. Από τα μέσα του 1939, οι προκλήσεις αυξήθηκαν σε αέρα, θάλασσα και στεριά (Αλβανία). Ναι, και οι συμπαθέστατοι Ιταλοί, δημοσίευαν χάρτες με τη δική τους «γαλάζια πατρίδα», την περίφημη «mare nostrum» με το Αιγαίο και τα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα να έχουν κυρίαρχη θέση! Ναι, είχαμε και παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου, των χωρικών υδάτων αλλά ακόμη και βομβαρδισμούς πλοίων του ελληνικού πολεμικού ναυτικού από ιταλικά αεροσκάφη. Και δυστυχώς προχώρησαν περισσότερο από τους ανατολικούς μας φίλους, μη αρκούμενοι σε προσπάθειες για εμβολισμό σκαφών του λιμενικού μας και στις 15 Αυγούστου του 1940 τορπίλισαν και βύθισαν -με ανθρώπινες απώλειες- το εύδρομο Έλλη υπό τα όμματα της εορτάζουσας Θεομήτορος.
Πως αντέδρασε η Ελλάδα? Με «στρατηγική ψυχραιμία»! Η ταυτότητα του υποβρυχίου, καίτοι πασιφανώς γνωστή από την πρώτη στιγμή, αποσιωπήθηκε. Δηλαδή η Ελλάδα του 1940, με κυβερνήτη το στρατηγό Ιωάννη Μεταξά είχε επιλέξει την απορριπτέα στρατηγική του κατευνασμού? Αν πρέπει να απαντήσουμε μονολεκτικά θα δίναμε θετική απάντηση, πράγματι, η Ελλάδα έκανε ότι μπορούσε για να αποφύγει τον πόλεμο. Ήταν μια επιλογή που βασίζονταν στη ρεαλιστική αντίληψη των δεινών που θα έφερνε μια σύγκρουση με την Ιταλία και της κλιμάκωσης που θα ακολουθούσε λόγο της αναπόφευκτης -και επιζητούμενης- βρετανικής εμπλοκής αλλά και της συνεπακόλουθης γερμανικής αντίδρασης. Επιπρόσθετα, οι ψυχροί πίνακες των διαθέσιμων πολεμικών συστημάτων των δυνητικών αντιπάλων (Ελλήνων και Ιταλών) έδειχναν μια συντριπτική υπεροχή των τελευταίων στα επίφοβα και πολυδιαφημιζόμενα για την εποχή εκείνη, οπλικά συστήματα, άρματα και αεροπλάνα. Παράλληλα, οι διαθέσεις της Βουλγαρίας εξακολουθούσαν να είναι απειλητικές και ρεβανσιστικές ενώ ο στρατός αυτής της χώρας επίφοβος. Η Ελλάδα αγωνίζονταν να υλοποιήσει ένα τεράστιο για την εποχή εκείνη εξοπλιστικό πρόγραμμα. Πολλαπλές οι δυσκολίες μιας χώρας που μόλις 8 χρόνια προηγουμένως είχε -ουσιαστικά και τυπικά- χρεοκοπήσει. Πολλαπλές και οι δυσκολίες εξεύρεσης πολεμικού υλικού για προμήθεια καθώς όλες οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν αποδυθεί σε ένα αγώνα εξοπλισμού για προστασία των συνόρων τους, αρνούμενες να εκτελέσουν ακόμη και προπληρωμένες παραγγελίες. Ούτε όμως και οι ενδεχόμενοι υποστηρικτές και σύμμαχοι της Ελλάδος -Βρετανία και Γαλλία- έδιναν με ευκολία εγγυήσεις ασφαλείας και όταν αυτές για πρώτη φορά δόθηκαν το 1939, δεν ήταν αξιόπιστες, ενώ ο ένας εκ των εγγυητών -η Γαλλία- κατέρρευσε μετά από λίγους μήνες. Υπό αυτές τις συνθήκες, μάλλον η Ελλάδα δεν είχε πολλές επιλογές στρατηγικής. Απορριπτέος λοιπόν ο κατευνασμός αλλά υπό προϋποθέσεις μπορεί να λειτουργήσει και να επιφέρει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, όταν και μόνο όταν, επιλεχθεί ως μια προσωρινή επιλογή προς κέρδος χρόνου και κατάλληλη προετοιμασία για πραγματοποίηση των στόχων μας. Όπως ακριβώς, λέμε και στο στρατό, αναλαμβάνουμε υποχωρητικές επιχειρήσεις προς κέρδος χρόνου και δημιουργία καταλλήλων συνθηκών για την επιθετική επιστροφή μας ή την καταστροφή του αντιπάλου.
Αυτές τις προετοιμασίες εκτέλεσε -επί τετραετία- με συνέπεια και σε άριστο βαθμό το δικτατορικό καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά και καμία ιδεοληψία δεν μπορεί να ανατρέψει τα τεκμηριωμένα αυτά στοιχεία. Ορισμένες αποφάσεις -ακόμη και παραγγελίες πολεμικού υλικού- είναι αλήθεια ότι είχαν ληφθεί και τοποθετηθεί από το 1935, όμως το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, παρά την οικονομική στενότητα επέκτεινε όλες αυτές τις προετοιμασίες και τις υλοποίησε με αυστηρό χρονοδιάγραμμα και βάση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου αμύνης που περιλάμβανε όλα τα πιθανά ενδεχόμενα της εποχής. Η επιτελική αρτιότητα του καθεστώτος αποδείχθηκε όταν η αιφνιδιαστική ιταλική εισβολή στην Αλβανία, το 1939 ανέτρεψε τα αμυντικά δεδομένα της χώρας δημιουργώντας ένα ακόμη μέτωπο στα ήδη μακρά και πολλαπλώς απειλούμενα σύνορα μας. Η Αθήνα αντέδρασε με μερική επιστράτευση, προώθηση και ανάπτυξη των Μονάδων στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Τα συμπεράσματα που ανέκυψαν από αυτές τις ενέργειες μετετράπησαν στις αναγκαίες διορθωτικές ενέργειες ώστε η γενική επιστράτευση, τον Οκτώβριο του 1940, να πραγματοποιηθεί με επιτυχία.
Αν ανατρέξουμε στη δεκαετία του 1930 θα διαπιστώσουμε ότι η Ελλάδα κατέβαλε αγωνιώδεις προσπάθειες να δημιουργήσει ένα δίκτυο συμμαχιών που θα εξασφάλιζαν την εθνική ανεξαρτησία της. Οι δύο στυλοβάτες της ελληνικής ύπαρξης –Βρετανία και Γαλλία- αρνούνταν μέχρι το 1939 να δώσουν τις επιζητούμενες εγγυήσεις ασφαλείας που ζητούσε εναγωνίως η Αθήνα. Εφιάλτης των Ελλήνων στρατιωτικών μια αιφνιδιαστική επίθεση από τη Βουλγαρία και κάθοδος της στο προαιώνιο στόχο, το Αιγαίο Πέλαγος. Το ελάχιστο βάθος της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης σε συνδυασμό με το ορεινό αλλά κατηφορικό -προς τις ελληνικές πεδιάδες- έδαφος, καθιστούσε προβληματική κάθε αμυντική προσπάθεια. Τυχόν δε διάρρηξη του μετώπου, σε οποιαδήποτε σημείο θα είχε ως αποτέλεσμα τη διάσπαση της συνέχειας της ελληνικής αμυντικής γραμμής. Να μη λησμονούμε ότι η ελληνικότητα των επικαλούμενων «νέων χωρών» δεν είχε ακόμη εδραιωθεί παρά τη μαζική και τραγική άφιξη χιλιάδων προσφύγων το 1922.
Εκτός από τον πατροπαράδοτο εχθρό, τη Βουλγαρία, η Ελλάδα αντιμετώπιζε τον ιταλικό επεκτατισμό που πίεζε όχι μόνο από τα δυτικά αλλά και από νοτιανατολικά, από την ιταλοκρατούμενη Δωδεκάνησο, με μια επικίνδυνη σφήνα που κατευθύνονταν στην καρδιά της Ελλάδος, στο Αιγαίο. Ακόμη και η στάση της Γιουγκοσλαβίας ήταν αμφίθυμη καθώς η χώρα, μέχρι και την τελευταία στιγμή, σχοινοβατούσε μεταξύ του Άξονα και των δημοκρατικών καθεστώτων, ακούγοντας με ενδιαφέρον τις προτάσεις αμφοτέρων των πλευρών και σταθμίζοντας κέρδη και απώλειες. Το παράδοξο είναι ότι την ταραγμένη εκείνη εποχή, η Άγκυρα φαίνονταν ως ο λιγότερο επικίνδυνος γείτονας της χώρας μας, ο μοναδικός που δεν εξεδήλωνε προθέσεις σε βάρος της ακεραιότητας μας. Φυσικά αυτό δεν την εμπόδισε με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου να μεταβληθεί σε έναν «επιτήδειο ουδέτερο» που διαρκώς διαπραγματεύονταν ανταλλάγματα για την είσοδο της στη σύγκρουση. Αρκετά από τα ανταλλάγματα που της δίνονταν -από αμφότερες τις πλευρές- για άλλη μια φορά ήταν σε βάρος του Ελληνισμού.
Σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση, οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες ακολούθησαν μια πολιτική δημιουργίας χαλαρών συμμαχιών που αρχικά είχαν ως στόχο την απομόνωση της Βουλγαρίας και εν συνεχεία την παρεμπόδιση επέμβασης μη βαλκανικών δυνάμεων στη χερσόνησο του Αίμου. Συνθήκες φιλίας, συνεργασίας, μη επίθεσης, με πολλούς περιορισμούς, αστερίσκους, δεσμευτικές και μη, διαδέχονταν η μια την άλλη σε διμερή και πολυμερή σχήματα, όλες όμως κατέρρευσαν όταν ο πόλεμος έφτασε στα σύνορα των Βαλκανίων. Το επισημαίνω, για να μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις για τις δυνατότητες των 3μερών και 4μερών σχημάτων, που πολύ ορθά και προσεκτικά και με συνέπεια οι ελληνικές ηγεσίες οικοδομούν τα τελευταία χρόνια στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου. Δυστυχώς εκτιμώ ότι θα δικαιωθεί ο πρώην Α/ΓΕΕΘΑ και Υπουργός Άμυνας, Ναύαρχος Αποστολάκης, όταν επί του ιδίου θέματος και αναφερόμενος σε ενδεχόμενη σύγκρουση με την Τουρκία δήλωσε ξεκάθαρα ότι θα πολεμήσουμε μόνοι μας.
Το 1940, στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, η Βρετανία, εδώ και ήδη ένα χρόνο σε πόλεμο με τις δυνάμεις του Άξονα, στάθηκε στο πλευρό μας. Περιορισμένη η στρατιωτική εμπλοκή της, ένεκα ανεπάρκειας δυνάμεων και της απελπιστικής θέσης αλλά και θέλοντας να αποφύγει να προκαλέσει τους Γερμανούς. Ορισμένοι θα συμπληρώσουν ότι θεωρούσε την Ελλάδα ως μια χαμένη υπόθεση καίτοι αυτό δεν τεκμηριώνεται πλήρως από τα αρχεία που είναι σήμερα διαθέσιμα.
Η καταιγίδα ήταν λοιπόν ορατή και επεκτείνονταν σε πολλαπλά σημεία της ελληνικής μεθορίου και από πολλαπλές κατευθύνσεις. Οι διπλωματικές προσπάθειες συγκρότησης συμμαχιών αρκετές και προς τη σωστή κατεύθυνση αλλά με πενιχρά αποτελέσματα, καθώς ουδείς -την εποχή εκείνη της αβεβαιότητας- δεν ήθελε να λάβει ισχυρές δεσμεύσεις για κάποιο άλλο κράτος. Η εθνική επιβίωση εξαρτιόνταν από την αρχή της «αυτοβοήθειας» στο μέγιστο βαθμό. Έχουμε άραγε στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι αυτό δεν συμβαίνει και σήμερα?
Ήταν όμως δυνατή μια ελληνική προσέγγιση προς τον Άξονα? Πολλάκις ειπώθηκε ότι ο Ιωάννης Μεταξάς αναγκάστηκε από το φόβο της ανατροπής του από τον Βασιλιά και τους Βρετανούς να ακλουθήσει τη συγκεκριμένη πολιτική με αποκορύφωμα την απόρριψη του ιταλικού τελεσίγραφου. Όμως ο Μεταξάς, με τη σύμφωνη γνώμη του Βασιλιά και των ενόπλων δυνάμεων, είχε προ καιρού επιλέξει το δρόμο της συστράτευσης με τις δυτικές δημοκρατίες. Μπορεί η μιλιταριστική συγκρότηση των δυνάμεων του Άξονα και οι πολεμικές επιτυχίες των ενόπλων δυνάμεων τους να αποσπούσαν το θαυμασμό των επαγγελματιών στρατιωτικών, παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα, η ανάγνωση όμως των γεωπολιτικών ισορροπιών και ιδιαιτεροτήτων της χώρας καθιστούσε μονόδρομο τη συστράτευση μας στο πλευρό των Βρετανογάλλων. Η παράκτιος και νησιωτική φύση της χώρας επέβαλαν τη συνεργασία με τις ναυτικές δυνάμεις που έλεγχαν τη Μεσόγειο, δηλαδή την Βρετανία. Επιπλέον, οι συμπράξεις και στόχοι Ιταλίας και Βουλγαρίας καθιστούσαν αδύνατη οποιαδήποτε άλλη επιλογή. Οι ελληνικές ελίτ του 1940 είχαν πικρά αποκομίσει τα σωστά συμπεράσματα μετά την αποτυχημένη προσπάθεια διατήρησης της ουδετερότητας στο Α’ παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά συνέπεια είχαν αντιληφθεί ότι δεν υπήρχε η επιλογή της ουδετερότητας την εποχή εκείνη.
Ίσως η παρουσία ενός αποφασιστικού και ικανού δικτάτορα τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο να συνετέλεσε στην άρτια αμυντική προετοιμασία της χώρας. Μια προετοιμασία που επεκτάθηκε σε κάθε τομέα και σε κάθε δραστηριότητα. Γνωστή η οχύρωση της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου με τα οχυρά της «Γραμμής Μεταξά». Προσεκτική και η οχυρωματική οργάνωση -με ημιμόνιμα έργα εκστρατείας -και η έγκαιρη προώθηση Μονάδων προς τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Λιγότερο γνωστή, η επιμελημένη διασπορά και αποθήκευση των αρχαιολογικών θησαυρών της χώρας όπως και δεκάδες άλλες ενέργειες που αφορούσαν την πολιτική προστασία.
Από τον Απρίλιο του 1939, όπως προαναφέραμε, υπήρξε έντονη η αμυντική προπαρασκευή της ελληνοαλβανικής μεθορίου. Προωθήσεις Μονάδων, δοκιμές σχεδίων, μυστικές επιστρατεύσεις, παθητικά μέτρα ασφαλείας στα αστικά κέντρα, παραγγελίες πολεμικών υλικών, εντατικοποίηση των εργασιών της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας και όλα αυτά διατηρώντας την ειρηνική μορφή της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων.
Σίγουρα ο Μεταξάς δεν επέλεξε να δώσει το πρωτογενές πλεόνασμα της εποχής του υπό μορφή παροχών και επιδομάτων στα όντως ταλαιπωρημένα λαϊκά στρώματα. Ως υπεύθυνος κυβερνήτης το έστρεψε στην πολεμική προσπάθεια, βέβαια δεν είχε το άγχος της επικράτησης στις επόμενες εκλογές και μάλλον δεν έδινε και λογαριασμό στα ΜΜΕ και φυσικά ούτε και στους πολιτικούς του αντιπάλους. Ευτυχώς δεν είχε και το άγχος της ανάρτησης στο twitter. Είχε όμως και αυτός να συγκρουστεί με τους «θεσμούς» της εποχής του και τα σκληρά οικονομικά μέτρα που είχαν θεσπιστεί το 1932 σε βάρος της χώρας μας. Σίγουρα δεν υπήρξε «άγιος». Ήταν άνθρωπος με πολλές ικανότητες και αδυναμίες, φιλόδοξος και με εμμονές όπως και η πλειονότητα των πρωταγωνιστών εκείνης της εποχής. Μεταχειρίστηκε διαφόρους μεθόδους και εκμεταλλευόμενος επιδέξια μια σειρά θανάτων πολιτικών προσώπων πέτυχε να αποσπάσει τη ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής και να καταστεί Πρωθυπουργός παρά το χαμηλό εκλογικό ποσοστό του. Πιστός στις εξαγγελίες του, δεν καθυστέρησε να προχωρήσει στη διάλυση της Βουλής και στην ανάληψη της δικτατορικής διακυβέρνησης. Δεν αξιολογούμε όμως εδώ σήμερα το πολιτικό έργο του Ιωάννη Μεταξά. Απλά για λόγους ιστορικής δικαιοσύνης πρέπει να αναγνωρίσουμε τη συμβολή του στην πολεμική προετοιμασία του έθνους και τη σθεναρή του απάντηση την κρίσιμη ώρα. Βέβαια η ιστορία εκδικείται, η καταπίεση του καθεστώτος, μαζί φυσικά και με πολλούς άλλους παράγοντες, εξέθρεψαν την τρομερή αδελφοκτόνο σύγκρουση της δεκαετίας του 1940. Όμως η Ελλάδα βρέθηκε προετοιμασμένη, στο μέτρο του δυνατού, για την ιταλική επίθεση. Και όχι μόνο για να αντιμετωπίσει την μεμονωμένη ιταλική επίθεση αλλά και μια ταυτόχρονη βουλγαρική επίθεση, εξ ου και τα σχέδια αμύνης ΙΒ, ΙΒα και ΙΒβ που καταρτίστηκαν για όλα τα ενδεχόμενα.
Μεγάλη συζήτηση και για την επιλογή του Γενικού Επιτελείου Στρατού και του Αρχιστρατήγου Παπάγου για υποχώρηση σε μεγάλο βάθος από την ελληνοαλβανική μεθόριο και άμυνα στην τοποθεσία Αμβρακικού. Μάλλον άδικες οι κατηγορίες καθόσον το αρχικό σχέδιο, ΙΒ, συνταχθέν λίγες ημέρες μετά την ιταλική κατάληψη της Αλβανίας και με υπαρκτό το ενδεχόμενο της άμεσης ιταλικής (και βουλγαρικής) εισβολής έπρεπε να εξασφαλίσει την διεξαγωγή της ελληνικής επιστράτευσης πίσω από μια αμυντική τοποθεσία που θα ήταν δυνατόν να κρατηθεί. Καθώς ο κίνδυνος αυτός απομακρύνθηκε βλέπουμε ότι νέα σχέδια, ΙΒα και ΙΒβ, συντάσσονται και η άμυνα σταδιακά μετατοπίζεται προς τη μεθόριο. Στα τέλη Σεπτεμβρίου 1940, βρίσκουμε στις Οδηγίες Επιχειρήσεων τις πρώτες κατευθύνσεις για επιθετικές ενέργειες, από τη Δυτική Μακεδονία εναντίον του αντιπάλου στην Αλβανία.
Κριτική δέχεται και η υπενθύμιση του Αρχιστρατήγου Παπάγου τις πρώτες ημέρες της ιταλικής επίθεσης, προς τον διοικητή της VIII Μεραρχίας Πεζικού, Κατσιμήτρο, υπεύθυνο για την άμυνα της Ηπείρου, της πρωταρχικής αποστολής του, δηλαδή της απαγόρευσης των κατευθύνσεων προς Θεσσαλονίκη (μέσω Πίνδου) και προς Αθήνας. Ορισμένοι διέκριναν ηττοπάθεια σε αυτή την επέμβαση του Αρχιστρατήγου, άλλοι πάλι σύνεση, καθώς ήταν ήδη σε εξέλιξη η προσπάθεια διάσπασης της ελληνικής μεθορίου μεταξύ VIII Μεραρχίας Πεζικού και Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας στη Πίνδο, από την Μεραρχία Αλπινιστών Τζούλια. Επιπρόσθετα, η ιταλική επίθεση στο τομέα της Θεσπρωτίας είχε σημειώσει επιτυχία στον παραλιακό τομέα που ευτυχώς δεν έτυχε της απαιτούμενης εκ μέρους των Ιταλών εκμετάλλευσης. Με τη σταθεροποίηση της κατάστασης και την αποφυγή του κινδύνου της υπερκέρασης της VIII Μεραρχίας, ο Παπάγος επανήλθε με αυστηρές διαταγές πλέον περί αμύνης μέχρι εσχάτων.
Αυτά όλα σε επίπεδα ηγεσίας, η ελληνική εποποιία γράφτηκε όμως από τους χιλιάδες γνωστούς και αγνώστους ήρωες, πεσόντες, τραυματίες, αγωνιστές, γυναίκες της Ηπείρου και κυρίως από τους άταφους νεκρούς μας. Οι άνθρωποι αυτοί, ελάχιστοι εκ των οποίων σήμερα ζουν, παρουσιάστηκαν στα κέντρα επιστρατεύσεως σε μια εορταστική ατμόσφαιρα. Προωθήθηκαν στα σύνορα, ακόμη και με σύντονες πορείες σε ελάχιστο χρόνο και ρίχθηκαν αμέσως στην μάχη σε άσχημες καιρικές συνθήκες και σε ένα δύσκολο ορεινό περιβάλλον. Αντιμετώπισαν έναν αντίπαλο υπέρτερα εξοπλισμένο και ο οποίος παρά τις φημολογίες -που διέδιδε και η ελληνική προπαγάνδα για ανύψωση του ηθικού- πολέμησε με πείσμα. Αδιάψευστος μάρτυρας οι μάχες σώμα με σώμα, οι συνεχείς ανακαταλήψεις και αντεπιθέσεις αμφοτέρων των πλευρών για τον έλεγχο της Γκραμπάλας, του υψώματος 731 και άλλων λιγότερο γνωστών σημείων. Αδυσώπητος αντίπαλος, Ελλήνων και Ιταλών, οι καιρικές συνθήκες, με αποτέλεσμα χιλιάδες θυμάτων από κρυοπαγήματα. Παρά τις δυσκολίες, οι ελληνικές δυνάμεις αφού απέκρουσαν την ιταλική επίθεση, προχώρησαν στην αντεπίθεση απελευθερώνοντας τα μαρτυρικά εδάφη της Βορείου Ηπείρου για τρίτη φορά στον 20ο αιώνα. Μια ελληνική προέλαση αργή και μέσα από δυσπρόσιτα εδάφη, κινούμενοι επί των υψηλών ορέων και αποφεύγοντας τις λιγοστές επίφοβες πεδινές διαβάσεις με το φόβο των τεθωρακισμένων του εχθρού. Το επίφοβο αυτό όπλο, δεν επέφερε τα αποτελέσματα που προσδοκούσαν οι Ιταλοί στρατηγοί και όποτε χρησιμοποιήθηκε, ακινητοποιήθηκε από τα εύστοχα πυρά του ελληνικού πυροβολικού και τα καλά συντονισμένα αντιαρματικά κωλύματα. Ακόμη και η πολυάριθμη ιταλική αεροπορία δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί τα ποσοτικά και ποιοτικά (σε υλικό) πλεονεκτήματα της δίνοντας σκληρό αγώνα με τα ελληνικά αεροσκάφη και αποτυγχάνοντας να επιφέρει τον κεραυνοβόλο πόλεμο που ονειρεύονταν η ιταλική ηγεσία. Ούτε και το ισχυρότατο ιταλικό ναυτικό μπόρεσε να ανατρέψει τη δραματική κατάσταση στα πεδία των μαχών ούτε και αμφισβήτησε την ελληνική παρουσία στις θάλασσες. Υπό το φόβο και του αγγλικού ναυτικού περιορίστηκε στη συνοδεία των ιταλικών νηοπομπών προς την Αλβανία που συχνά δέχονταν τις παράτολμες επιθέσεις από τα παλαιάς τεχνολογίας ελληνικά υποβρύχια.
Αναμφίβολος συντελεστής των ελληνικών επιτυχιών, ο έλληνας στρατιώτης, ο ήρωας που έκανε τον Τσώρτσιλ να αναφέρει ότι από δω και πέρα δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνας. Ήταν πράγματι οι πρόγονοι μας ηρωικές φυσιογνωμίες που δημιουργήθηκαν και σμιλεύθηκαν σε κάποιες ιδιαίτερες συνθήκες που όμοιες τους δεν θα συναντήσουμε ξανά?
Συνηθισμένη και η ανησυχία όλων ημών: «είναι οι σημερινές γενιές άξιες για ανάλογα κατορθώματα και σελίδες δόξης εάν και όταν απαιτηθεί?».
Ουδείς μπορεί να εγγυηθεί για τις μελλοντικές εξελίξεις και πολύ δε περισσότερο για τις αντιδράσεις των ανθρώπων σε αυτές. Ένα είναι βέβαιο, οι μπαρουτοκαπνισμένοι πατεράδες των μαχητών του 1940, αυτοί που είχαν εξορμήσει από τη Μελούνα σκαρφαλώνοντας στον Σαραντάπορο, πολεμώντας για 10 συνεχή χρόνια και φθάνοντας στο Σαγγάριο, ανησυχούσαν και αυτοί -με το δίκαιο τους- για το εάν οι απόγονοι τους θα έδειχνα το ίδιο σθένος σε τυχόν δυσκολίες. Και όμως το έδειξαν. Όπως το ίδιο απαράμιλλο σθένος έδειξαν και οι προδομένοι μαχητές στη Κύπρο το 1974. Ανυπόμονοι και με υψηλό ηθικό και οι επίστρατοι μας το 1987, δίδοντας τον καλύτερο εαυτό τους. Με το ίδιο χαμόγελο αποβιβάστηκαν και στο ελικόπτερο ΠΝ 21 οι Καραθανάσης, Βλαχάκος και Γιαλοψός στα Ίμια το 1996 έχοντας πλήρη συναίσθηση των κινδύνων.
Ξέρω ότι θα συνεχίσετε να έχετε αμφιβολίες για το σθένος και μαχητικότητα της νέας γενιάς. Πιθανόν να αναρωτηθείτε πως οι καλομαθημένοι κανακάρηδες μας θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν μακριά από τα σπίτια τους, χωρίς ίντερνετ, χωρίς κινητό, σε ένα σύγχρονο σφαγείο με πληθώρα φονικών οπλικών συστημάτων.
Μην ρωτάτε όμως τι θα κάνουν τα παιδιά μας σε ένα τέτοιο υποθετικό αλλά όχι απίθανο και όχι μακρινό σενάριο. Ας ρωτήσουμε καλύτερα εμείς τους εαυτούς μας τι έχουμε εμείς κάνει -και όχι η πολιτεία- για να σφυρηλατήσουμε τη νέα γενιά. Και σταματάω εδώ, επανερχόμενος στην ιστορική αναδρομή, για να μη γίνω περισσότερο δυσάρεστος.
Εύλογα θα ρωτήσετε αν όλα πήγαν τέλεια για τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις στο πόλεμο του 1940? Η κάθε πολεμική επιχείρηση συνοδεύεται από αριθμό λαθών – ατυχιών σε κάθε επίπεδο. Είναι η λεγόμενη «τριβή» κατά τον Πρώσο στρατηγό και συγγραφέα Clausewitz. Ενίοτε ο αντίπαλος που διαπράττει τα λιγότερα ή μάλλον τα λιγότερο σημαντικά λάθη είναι και ο νικητής της αναμέτρησης. Άτυχα περιστατικά υπήρξαν, αδυναμίες πολλές, διοικήσεις που δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, αποτυχία εκμετάλλευσης ευκαιριών, παρατηρήθηκαν ακόμη και μεμονωμένα περιστατικά λιποψυχίας. Η διοίκηση όμως του Αρχιστρατήγου, που καίτοι κατηγορήθηκε για παραμονή στην Αθήνα, υπήρξε στιβαρή. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Άμεσες αντικαταστάσεις διοικήσεων σημειώθηκαν όταν υπήρξαν δυσλειτουργίες. Ακόμη υπήρξε και μια δραματική αντικατάσταση Διοικητών Μεγάλων Μονάδων -λίγο πριν τη γερμανική εισβολή- όταν διαπιστώθηκαν αμφιβολίες και διαφορετικές προσεγγίσεις ως προς τη βέλτιστη λύση που έπρεπε να υιοθετηθεί έναντι της επερχόμενης καταιγίδος.
Στους εορτασμούς αλλά και στην πλειονότητα των ιστορικών διδασκαλιών εκτενώς εξετάζουμε τα γεγονότα της έναρξης του ελληνοϊταλικού πολέμου. Η εξέταση περιορίζεται στην ελληνική αντίσταση επί της μεθορίου, στην εν συνεχεία προέλαση στη Βόρειο Ήπειρο και στην ηρωική αντίσταση των οχυρών κατά των Γερμανοβουλγάρων.
Η περίοδος όμως από τις αρχές του 1941 αποτελεί αντικείμενο που θα έπρεπε λεπτομερειακώς να διδάσκεται στις σχολές διπλωματών, στα τμήματα διεθνών σχέσεων και στα ανώτατα στρατιωτικά ιδρύματα. Ατέλειωτες συζητήσεις μεταξύ Ελλήνων και Βρετανών για την εξεύρεση τρόπου αντιμετώπισης της επικείμενης γερμανικής εισβολής. Τεράστια πολιτικά και στρατιωτικά διλήμματα. Οι ορθολογικές βρετανικές στρατιωτικές προτάσεις για την αμυντική γραμμή αντιμετώπισης των Γερμανών άφηναν στα χέρια των εισβολέων τη Θράκη και όλη σχεδόν τη Μακεδονία. Απόφαση πολιτικά -ίσως απαράδεκτη- και με τεράστιο ρίσκο καθώς κάθε προς τα πίσω κίνηση πιθανόν να οδηγούσε στην κατάρρευση του ηθικού του στρατεύματος. Παρόμοιο το δίλλημα και στην Βόρειο Ήπειρο. Ορθολογικά θα έπρεπε ο στρατός να αποσυρθεί έγκαιρα σε μια γραμμή αμύνης κοντά ή και πίσω από την ελληνοαλβανική μεθόριο.
Η διεξαγωγή αποτελεσματικής άμυνας εναντίον Ιταλών-Γερμανών και Βουλγάρων στη μεθόριο -υπό τις τότε συνθήκες- ήταν μη ρεαλιστικός στόχος. Όλο τον 20 αιώνα, από την επέκταση της Ελλάδος στους Βαλκανικούς πολέμους, το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι ελληνικές στρατιωτικές ηγεσίες ήταν η δυσκολία άμυνας των εκτεταμένων βορείων μας συνόρων με το έλλειπες βάθος τους και την ανυπαρξία ισχυρών εδαφών για αναχαίτιση εισβολής από τις όμορες βόρειες χώρες. Εδώ και 50 χρόνια, ο κίνδυνος έχει βέβαια μετατοπιστεί ανατολικά αλλά δυστυχώς η γεωγραφία εξακολουθεί να μας δημιουργεί αντικειμενικές δυσκολίες στην προάσπιση των εκατοντάδων νησιών, μικρονήσων ακόμη και βραχονησίδων στο Αιγαίο Πέλαγος, σε απόσταση αναπνοής από τον αντίπαλο που διαθέτει και το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού.
Γυρνώντας στα διλήμματα εκείνης της εποχής πρέπει να επισημάνουμε ότι επιπρόσθετα η γιουγκοσλαβική διστακτικότητα και η μη ξεκάθαρη τοποθέτηση της, υπέρ του Άξονα ή υπέρ των Βρετανών ή ουδέτερη, δημιουργούσαν αμφιβολίες για ένα ακόμη μέτωπο, αυτό των κοιλάδων Αξιού και Μοναστηρίου. Από αυτές τις δύο κατευθύνσεις ήταν εφικτή η πλευροκόπηση της ελληνικής άμυνας, όπερ και εγένετο. Στο πολιτικό επίπεδο, εξίσου τεράστια τα ερωτηματικά. Στρατιωτικά αναγκαία η έγκαιρη βρετανική ενίσχυση αλλά αυτή θα έδινε το πρόσχημα για επέμβαση των γερμανικών στρατευμάτων. Και από στρατιωτικής πλευράς θα ήταν αρκετά αυτά τα βρετανικά στρατεύματα για να αντιμετωπίσουν τις χιτλερικές δυνάμεις? Αν ήταν μια αμφιβόλου αξίας δύναμη μήπως καλύτερα η Ελλάδα θα έπρεπε να απορρίψει τη βρετανική προσφορά? Οι Βρετανοί από την μεριά τους είχαν και αυτοί περιορισμούς καθώς είχαν εμπλακεί παγκοσμίως εναντίον υπέρτερων δυνάμεων. Η προσφορά τους ήταν τελικά για 21/2 περίπου μεραρχίες και με την προϋπόθεση αμύνης στη γραμμή Ολύμπου-Πίνδου. Η ελληνική θέση, ήταν άμυνα μέχρι εσχάτων στη μεθόριο. Ατέλειωτες συζητήσεις και επισκέψεις Βρετανών επιτελών στην Αθήνα. Η κατάσταση έγινε πιο δύσκολη με το αιφνίδιο θάνατο του Μεταξά τον Ιανουάριο του 1941. Θεωρίες συνωμοσίας μέχρι και σήμερα. Αναπόφευκτο χαρακτηριστικό κάθε προσωποπαγούς δικτατορικού καθεστώτος, το κενό εξουσίας όταν αποδημήσει ο ηγέτης. Πολιτικό κενό που προσωρινά καλύφθηκε από τον Βασιλιά και τον Παπάγο που τοποθέτησαν Πρωθυπουργό έναν αξιοπρεπή άνθρωπο, τον τραπεζίτη Αλέξανδρου Κορυζή.
Ατέρμονες οι διαπραγματεύσεις με τους Βρετανούς, ενίοτε εκβιαστικές οι θέσεις τους. Ορατή η καταιγίδα που πλησίαζε. Η είσοδος των γερμανικών στρατευμάτων στη Βουλγαρία έκανε την εισβολή αναπόφευκτη. Παράλληλα ο Μουσολίνι εξαπέλυσε την «εαρινή αντεπίθεση» στο βορειοηπειρωτικό μέτωπο. Με τεράστιες θυσίες και προσπάθειες συντρίφθηκε και αυτή από τα ελληνικά στρατεύματα. Είχαμε όμως ξεπεράσει τις δυνάμεις μας. Η στρατιωτική ηγεσία, έχοντας συμμετάσχει στη μικρασιατική εκστρατεία και με νωπές τις μνήμες της καταστροφής κατανοούσε τον κίνδυνο της εξάντλησης και υπερεξάπλωσης. Ορατός ο κίνδυνος από το Επιτελείο του Παπάγου όπως και ο κίνδυνος μιας αποσύνθεσης που ενδεχόμενα θα δημιουργούσε μια υποχωρητική κίνηση σε βάθος. Τεράστιο και το ερώτημα της αντίδρασης των καταγόμενων από τη Θράκη και Μακεδονία στρατιωτών μας σε περίπτωση που εγκαταλείπαμε αυτές τις περιοχές για να αμυνθούμε, σύμφωνα με τις προτροπές των Βρετανών, στην -φύση ισχυρά- τοποθεσία Ολύμπου. Η γιουγκοσλαβική συνεργασία με τον Άξονα έκανε επιτακτική την εγκατάλειψη της ελληνοβουλγαρικής και ελληνογιουγκοσλαβικής μεθορίου και την κίνηση προς τη γραμμή Ολύμπου. Η άμεση πραξικοπηματική ανατροπή του φιλοναζιστικού καθεστώτος στο Βελιγράδι ανέτρεψε την προηγούμενη απόφαση και σφράγισε -αναγκαστικά πλέον και ελλείψει χρόνου- την ελληνοβρετανική απόφαση για άμυνα στη μεθόριο.
Όταν η γερμανική επίθεση ξεκίνησε στις 6 Απριλίου, νέες λαμπρές σελίδες δόξης γράφτηκαν. Η γιουγκοσλαβική όμως κατάρρευση και η γερμανική προέλαση μέσα από τα γιουγκοσλαβικά εδάφη και δια της κοιλάδας του Αξιού οδήγησε στην κατάληψη της Θεσσαλονίκης και υπερκέραση των ελληνικών δυνάμεων της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Ένα νέο δράμα άρχιζε σχετικά με την τύχη του νικηφόρου στρατού της Ηπείρου που έπρεπε να υποχωρήσει, διατηρώντας τις μαχητικές του ικανότητες, στην ελληνοαλβανική μεθόριο και να αναπροσανατολιστεί για άμυνα κατά των Ιταλών από βορρά αλλά και των Γερμανών από ανατολάς. Σύντομα αποδείχθηκε ότι η προσπάθεια αυτή ήταν πέραν των ανθρωπίνων δυνατοτήτων. Η προέλαση των Γερμανών ταχύτατη ενώ αριθμός ελληνικών Μονάδων στην Ήπειρο άρχιζε να αποσυντίθεται κατά την προς τα πίσω κίνηση. Τραγικό το ερώτημα της συνέχισης της αντίστασης ή μιας αξιοπρεπούς συνθηκολόγησης της Στρατιάς της Ηπείρου. Ρεαλιστικές οι σκέψεις των διοικητών των Μεγάλων Μονάδων που έβλεπαν την αδυναμία πρόταξης αποτελεσματικής άμυνας υπό τις παρούσες συνθήκες και πρότειναν τη συνθηκολόγηση-παράδοση στους Γερμανούς και όχι στους ηττημένους Ιταλούς. Αταλάντευτος στην μέχρι εσχάτων άμυνα ο Παπάγος, που μάλλον έβλεπε πιο μακριά στην μεταπολεμική τοποθέτηση της Ελλάδος στο πλευρό των νικητών. Δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι ο ελληνικός στρατός (ή μέρος αυτού) θα συνθηκολογούσε ενώ τα βρετανικά στρατεύματα θα εξακολουθούσαν να βρίσκονται μαχόμενα κατά των Γερμανών στην Ελλάδα. Την έντιμη αυτή θέση θα την αντάμειβε το Λονδίνο 13 χρόνια μετά λοιδορώντας τον και στοχοποιώντας τον για τις πατριωτικές θέσεις του στο κυπριακό ζήτημα. Τελικά τα γεγονότα οδήγησαν στη συνθηκολόγηση της Στρατιάς της Ηπείρου, με πρωτοβουλία του Διοικητή της, αντιστρατήγου Τσολάκογλου και σε πλήρη αντίθεση με τις διαταγές περί αμύνης μέχρι εσχάτων του Ελληνικού Στρατηγείου. Ίσως η καλύτερη δυνατή λύση με τα δεδομένα της στιγμής εκείνης. Η κατάρρευση όμως ήταν αναπόφευκτη και δραματική. Κορυφώθηκε με την αυτοκτονία του πρωθυπουργού Κορυζή, την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης και μια τρομερή σύγχυση ως προς τον τρόπο αντίδρασης των ελληνικών δυνάμεων στην επικείμενη είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα. Στις 27 Απριλίου η σβάστικα υψώθηκε στην Ακρόπολη. Το έπος του Βορειοηπειρωτικού Πολέμου και των Οχυρών τελείωνε, όχι όμως και ο πόλεμος που θα συνεχίζονταν σε Κρήτη, Μέση Ανατολή και στα βουνά, χωριά και πόλεις της Ελλάδος.
Συνοψίζοντας, το έπος του 1940 υπήρξε αποτέλεσμα του συνδυασμού της ασυγκράτητης ελληνικής ορμής και ηρωισμού και μιας πολύπλευρης εθνικής προετοιμασίας για αντιμετώπιση της καταιγίδας που πλησίαζε. Η άρτια στρατιωτική προπαρασκευή αλλά και οι ψύχραιμοι χειρισμοί -σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο- πιστώνονται στη δικτατορική κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά. Η επιτυχία στον πόλεμο, σύμφωνα και πάλι με τον Πρώσο στρατηγιστή Clausewitz, εδράζεται στην αγαστή συνεργασία λαού, ενόπλων δυνάμεων και κυβέρνησης. Το 1940 η «τριάδα» αυτή συνεργάστηκε αρμονικά με αποτέλεσμα την εποποιία του ελληνοϊταλικού πολέμου. Συνεκτικός δεσμός των τριών συνιστωσών ήταν η κατανόηση, αποδοχή και πίστη στον πολιτικό σκοπό του πολέμου και συγκεκριμένα στην εξασφάλιση της ανεξαρτησίας της Ελλάδος.
Σήμερα απαιτείται μια ανάλογη σύζευξη των τριών στοιχείων προς όφελος της εθνικής στρατηγικής δηλαδή του βασικού πολιτικού στόχου που δεν είναι άλλος από τη διαφύλαξη και πάλι της εθνικής ανεξαρτησίας και υπεράσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων του Ελληνισμού. Βασική προϋπόθεση είναι να γίνει κατανοητή η πολυεπίπεδη φύση της απειλής, δηλαδή της τουρκικής. Μια απειλή που δεν προέρχεται από πολιτικά παίγνια στην Άγκυρα, ούτε είναι επιλογή του «σουλτάνου» ή της πρώην πανίσχυρης στρατογραφειοκρατείας, ούτε και γονιδιακή ανωμαλία του τουρκικού DNA. Οι αντιδράσεις και επιδιώξεις της Τουρκίας είναι η νομοτελειακή εξέλιξη της οικοδόμησης του νεώτερου τουρκικού έθνους που ενισχύεται από μια σημαντική αύξηση όλων των συντελεστών ισχύος: δημογραφία, οικονομία, ένοπλες δυνάμεις, διπλωματική επιρροή. Αν μάλιστα προσθέσουμε και μια βαθειά ριζωμένη αίσθηση υπεροχής, ένεκα της ιστορικής παρακαταθήκης της οθωμανικής αυτοκρατορίας και μιας θρησκευτικής έξαρσης τότε κατανοούμε καλύτερα τη φύση και το μέγεθος της απειλής που εκδηλώνεται με έντονη επεκτατικότητα σε βάρος όλων των γειτόνων της. Ανάλογα βέβαια χαρακτηριστικά επέδειξε το 1940 και η ιταλική -φασιστική- αυτοκρατορία του Μουσολίνι και ηττήθηκε κατά κράτος από τους Έλληνες, σε αντίθεση με τις ρηχές προβλέψεις όλων των «οίκων αξιολόγησης» της εποχής εκείνης!
Ελπίζω με την ομιλία μου να σας απέδειξα ότι ο ελληνικός θρίαμβος δεν ήταν μια αναπάντεχη εξέλιξη αλλά το αποτέλεσμα της αρμονικής σύζευξης της πολεμικής «ιερής τριάδος», λαού, ενόπλων δυνάμεων και κυβέρνησης. Αυτούς όλους τους συντελεστές της νίκης του 1940 τιμούμε σήμερα και υποκλινόμαστε μπροστά τους. Διδασκόμαστε από τη γενναιότητα τους, την αυτοθυσία τους, την καρτερικότητα τους, αλλά και τα σφάλματα τους.
Βασικό εχέγγυο της εθνικής επιβίωσης μας δεν μπορεί παρά να είναι η γνώση της ιστορίας μας, όχι βέβαια μέσα από μια ξηρή αποστήθιση γεγονότων και χρονολογιών αλλά μέσω μιας αντικειμενικής και ψύχραιμης προσέγγισης γεγονότων και εξελίξεων, δημιουργιών και καταστροφών, προσωπικοτήτων και καθημερινών ανθρώπων, επιτυχιών και αποτυχιών και μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες.
Το τιτάνιο αυτό έργο της βίωσης της ελληνικής ιστορίας είναι αποστολή του κράτους, με βασικό του όργανο την εθνική Παιδεία. Χωρίς όμως τη συμβολή της οικογένειας είναι αμφίβολη η επιτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος. Η πρωταρχική ευθύνη της διαπαιδαγώγησης των παιδιών ανήκει σε εμάς, στην οικογένεια. Ας μιλήσουμε απόψε κιόλας στα παιδιά και εγγόνια μας για τους παππούδες και γιαγιάδες τους που έκαναν τους ήρωες να πολεμούν σαν Έλληνες. Αν μιλήσουμε ειλικρινά στις ψυχές τους και κυρίως αν οι δικές μας καθημερινές πράξεις συμβαδίζουν με τα λόγια μας τότε να είμαστε βέβαιοι ότι αυτά δεν θα υστερήσουν των μαχητών του 1940.
Με αυτή την προτροπή σας καλώ να αναφωνήσουμε:
Ζήτω το έπος του 1940 και οι αθάνατοι συντελεστές του.
Ζήτω η Ελλάδα.
Χρόνια μας πολλά και σας ευχαριστώ.
ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ- Αντιστράτηγος (εα)
• Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
• Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
• Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
• Διαλέκτης και συνεργάτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
• Τηλ: 0030-210-6543131, 0030-6983457318
• E-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.: Διάλεξη Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου: ΝΑΤΟ. 70 Χρόνια Συμμαχίας

on Friday, 20 September 2019. Posted in Ομιλίες

Αγαπητοί (ες) Φίλοι (ες),

Παρουσίασα μέσα σε μια κατάμεστη αίθουσα του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών την επετειακή ομιλία:

'ΝΑΤΟ: 70 Χρόνια Συμμαχίας' με κύριους άξονες:

Ενημέρωση, Ιστορικό Χρονολόγιο του ΝΑΤΟ, Αφήγηση επετειακού λογυδρίου για τα 70 χρόνια του ΝΑΤΟ, Αξιολόγηση της διαχρονικής Σχέσης Ελλάδας και ΝΑΤΟ.

Ακολούθησε ειλικρινής και αντικειμενική ανοικτή συζήτηση. Η παρουσίαση είναι εδώ. Το Βίντεο των ερωτήσεων-απαντήσεων θα αναρτηθεί στο ΦΒ του ΕΛΙΣΜΕ και θα σας το κοινοποιήσω με άλλη ανάρτηση.

Ευχαριστώ θερμά όλους τους παραβρεθέντες (σεισες).

Αναστάσιος Μπασαράς: Η Ομιλία μου Στο Δήμο Παπάγου-Χολαργού: Η Επανάσταση του 1821 και η Διαχρονική της Σημασία

on Tuesday, 26 March 2019. Posted in Ομιλίες

Σεβαστοί Πρεσβύτεροι, Κυρίες-Κύριοι, Φιλοι -Φίλες,

Σήμερα, Είναι η μεγάλη μέρα της εθνικής μας ανάστασης, που μαζί με τη μέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου ταύτισαν την αρχή της επανάστασης του 1821.

Ποιός λαός στον κόσμο, ύστερα από 4 αιώνες σκλαβιάς, κατατρεγμών και καταπιέσεων, θα μπορούσε να κρατήσει άφθαρτα και αμείωτα τα εθνικά του ιδανικά;

Οι Έλληνες, όχι μόνο διατήρησαν τη συνείδηση της εθνικής τους υπόστασης αλλά εσώρευσαν μέσα τους ανυπολόγιστες ηθικές και πνευματικές δυνάμεις.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία στάθηκε αληθινή κιβωτός του Έθνους.

Η ψυχή των Ρωμιών πυρώνεται από τα εθνικο-απελευθερωτικά κηρύγματα, που πολλοί τα υπογράφουν και με το αίμα τους : του Φεραίου, του Κοραή, του Βούλγαρη, τις φωτισμένες διδαχές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού και τις εξεγέρσεις του Διονύσιου το Φιλόσοφου Δεσπότη της τότε Τρίκκης.

Στη Βόρεια Ελλάδα το απάτητο Σούλι με τον αθάνατο χορό του Ζαλόγγου, συγκλονίζει κάθε ανθρώπινη καρδιά. Το ηρωικό Πέτα στην Άρτα με την καταστροφή υπερχιλίων Τούρκων αφήνει κατάπληκτο τον κόσμο. Η μαρτυρική Νάουσα με την αυτοθυσία των γυναικών της στην Αραπίτσα προκαλεί παγκόσμιο θαυμασμό.

Στη Ρούμελη: ο Διάκος στην Αλαμάνα, ο Καραϊσκάκης στην Αράχοβα, η έξοδος του Μεσολογγίου. θυμίζει ‘δόξαν Θερμοπυλών’. Η αντίσταση στο ξακουστό Χάνι της Γραβιάς του Ανδρούτσου και των παλληκαριών του μένει ιστορική.

Στη Νότια Ελλάδα η αρχή του αγώνα από την Αρεόπολη της Μάνης, στο Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας και τα ηρωικά Καλάβρυτα με αρχηγό τον τιμημένο Παλαιών Πατρών Γερμανό, που άφησε άναυδη την Οικουμένη. Τριπολιτσά, Κολοκοτρώνης, Δερβενάκια, Πλαπούτας και Νικηταράς ο Τουρκοφάγος!

Σημαντική η ναυτική δράση του Ψαριανού πυρπολητή Κανάρη, ο Ανδρέας Μιαούλης, η Μπουμπουλίνα γράφουν σελίδες δόξας στις θάλασσές μας. Απαράμιλλη ήταν η θυσία 23.000 γυναικόπαιδων της Χίου, που εσφάγησαν ανελέητα γιατί παρέμειναν πιστοί στη Θρησκεία τους και την Πατρίδα τους.

Ανυπέρβλητο το μεγαλείο των Ιερολοχιτών του Δραγατσανίου - Στο Βουκουρέστι ο φλογερός δάσκαλος του Γένους Γεώργιος Γεννάδιος «ξεσήκωσε τους μαθητές του Λυκείου στα όπλα λέγοντας: Ήλθεν η ώρα να αποδείξητε προς τον κόσμον ότι είστε γνήσια της Πατρίδος τέκνα! Η Ελλάς αφού σας έδωκε την ζωήν τώρα σας προτείνει την αθανασίαν

Ο Μάρκος Μπότσαρης κι ο Κίτσος Τζαβέλας διακηρύσσουν: «Είμεθα Έλληνες, πιστοί στον όρκο μας, σταθεροί στην απόφαση μας, και με το Σταυρό μπροστά, και τα όπλα στα χέρια, προτιμάμε να κατεβούμε στους τάφους, χριστιανοί και ελεύθεροι, παρά να ζήσουμε σκλάβοι, χωρίς θρησκεία, χωρίς πατρίδα, χωρίς τιμή»! Πώς τολμούν, λοιπόν, σήμερα κάποιοι, να αμφισβητούν την ελληνικότητά τους;

Η Ορθοδοξία, κύριος συντελεστής του θαύματος του 1821: Η ακαταγώνιστη δύναμη της πίστης εκδηλώθηκε στις σημαίες-σύμβολα του Αγώνα, στην Παιδεία, στον Κλήρο, στην Ηγεσία του τόπου. Ολες οι σημαίες των Επαναστατών, είχαν χριστιανικά σύμβολα. Στα 400 χρόνια της Σκλαβιάς η παιδεία και η ανατροφή των ανθρώπων, είναι διπλή, παιδεία της κεφαλής και παιδεία του στήθους (της καρδίας). Δίδαξαν 1.500 δάσκαλοι, από τους οποίους οι 1.000 ήταν κληρικοί . Αργότερα τα 250 σχολεία του νεομάρτυρα και εθναπόστολου Κοσμά του Αιτωλού. Το κρυφό Σχολειό δεν είναι θρύλος. Σφάγια στον άγιο Αγώνα 11 πατριάρχες, 100 Μητροπολίτες και 6.000 ρασοφόροι

Διδάσκαλοι του Γένους και Φιλικοί, Στρατιωτικοί και Πολιτικοί Αρχηγοί έδειξαν τη βαθιά τους πίστη καί με την ιδιωτική καί τη δημόσια ζωή τους. Πρώτος ο Ρήγας βροντοφώνησε: Ελάτε μ’ ένα ζήλο σε τούτο τον καιρό, να κάμωμεν τον όρκο επάνω στο Σταυρό». Ο Κοραής διακήρυξε: «Μόνο του Ευαγγελίου η δύναμις ημπορεί να σώση την αυτονομίαν του γένους. Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στην προκήρυξή του έλεγε: «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος». Ο αγνότερος των αγωνιστών Μακρυγιάννης πολλές φορές είπε τα βαρυσήμαντα λόγια: «Χωρίς αρετή και πόνο εις την πατρίδα και πίστη εις την θρησκεία τους έθνη δεν υπάρχουν».

Τρεις εχθρούς, τρεις αυτοκρατορίες είχαν να αντιπαλέψουν οι επαναστατημένοι Έλληνες. Πρώτος εχθρός οι Τούρκοι, η Οθωμανική Αυτοκρατορία με τον Σουλτάνο. Δεύτερος οι Ευρωπαίοι με την Ιερά συμμαχία και την Αυστροουγγαρία του Μέττερνιχ, και τρίτος και φοβερότερος η σκοτεινή Αυτοκρατορία του κακού μας εαυτού και η διχόνοια που λίγο έλειψε να τινάξει τα πάντα στον αέρα.

Η επιτυχία της Επανάστασης, όπως εξαιρετικά αναλύει ο Δρ καθηγητής Μελέτης Μελετόπουλος σε αξιοσήμαντο πόνημά του, ήταν αποτέλεσμα καθοριστικών παραγόντων που έλειπαν στα προηγούμενα επαναστατικά κινήματα, όπως η πνευματική ωριμότητα του υπόδουλου γένους, η οικονομική του ανάπτυξη, η δημογραφική του εξάπλωση, η παρουσία σημαντικών προσωπικοτήτων, και ιδιαίτερα η συγκροτημένη γεωστρατηγική σκέψη του Κολοκοτρώνη και η διεθνής διπλωματική δράση του Καποδίστρια.

Το αρχικό σχέδιο της Φιλικής Εταιρείας ήταν η απελευθέρωση ολόκληρου του υπόδουλου Ελληνισμού. Το όραμα ήταν να ελευθερώσουν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και όχι για να φτιάξουν ένα ασήμαντο κρατίδιο με σύνορα στον Δομοκό.

Οι μεγάλες εθνικές προσπάθειες στηρίζονται στον σωστό στρατηγικό σχεδιασμό και την διπλωματική δράση, αλλά, και την κατάλληλη ευνοϊκή διεθνή συγκυρία.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, πολεμώντας στην πρώτη γραμμή του πυρός, με τη γνώση, εμπειρία και ψυχραιμία, εξασφάλισε τον στρατηγικό σχεδιασμό, στην Ελληνική Επανάσταση.

Την διπλωματική δράση χειρίστηκε ο ιδιοφυής Ιωάννης Καποδίστριας, θυσιάζοντας την θέση του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας.

Η συγκυρία έγινε ευνοϊκή γιά τους επαναστατημένους Έλληνες αργά αλλά σωτήρια. Και εκδηλώθηκε στο Ναυαρίνο.

Ο Φιλελληνισμός έπαιξε σημαντικό ρόλο. Η δράση των φιλελληνικών κομιτάτων σε ολόκληρον τον κόσμο, ο Βίκτωρ Ουγκώ, οι συγκλονιστικοί πίνακες του Ντελακρουά, ο θάνατος του Λόρδου Βύρωνος στο πολιορκημένο Μεσολόγγι. Ηταν ξεκάθαρο ότι ήταν η μάχη ενός μικρού, πανάρχαιου έθνους γιά την απελευθέρωσή του από την οθωμανική βαρβαρότητα.
Ρόλο σημαντικό έπαιξε και το δάνειο (και πολυπαρεξηγημένο στην ανάλυση των δανείων): οι τραπεζίτες του Λονδίνου δάνεισαν τις επαναστατικές κυβερνήσεις με στερλίνες και είχαν εκδώσει ομόλογα με υψηλό επιτόκιο. Οι ομολογιούχοι θα ελάμβαναν πίσω το ποσόν με τον προβλεπόμενο τόκο μετά την επιτυχή έκβαση της Επανάστασης. Όμως η έλευση του Ιμπραήμ, το 1825, έθεσε σε κίνδυνο την προοπτική της ίδρυσης νεοελληνικού κράτους. Οι ομολογιούχοι ήσαν πλέον χιλιάδες, και σε περίπτωση αποτυχίας της Επανάστασης η βρεταννική οικονομία αντιμετώπιζε το ενδεχόμενο «κραχ». Ο πρωθυπουργός Γεώργιο Κάννιγκ της Αγγλίας -άξιος ονοματοδότης της πλατείας Κάνιγκος- το επέλυσε το θέμα με το Ναβαρίνο.

Υπάρχει και το φάντασμα του Μωχάμετ Άλυ, που και αυτό συνέβαλε με τον τρόπο του, Ο ιδιοφυής και ικανότατος Αλβανός αξιωματικός του οθωμανικού στρατού, κατέλαβε με πραξικόπημα την εξουσία στην οθωμανική Αίγυπτο. Ο Άλυ είχε μεγαλώσει στην Καβάλα, όπου ως παιδί είχε θαυμάσει το ελληνικό δαιμόνιο στην οικονομία και στις τέχνες. Σύντομα ο δαιμόνιος πασάς της Αιγύπτου αισθάνθηκε αρκετά ισχυρός, ώστε να διανοηθεί να γίνει Χαλίφης στην θέση του Χαλίφη.

Οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις βέβαια, δεν θα ανέχονταν την ανασυγκρότηση μίας ισχυρής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό τον Μωχάμετ Άλυ που θα άλλαζε άρδην τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Και, ήλθε η συντριβή τους στο Ναβαρίνο.

Ο ερχομός του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, ανθρώπου σπανίου ήθους και ικανοτήτων, έδινε τα εχέγγυα για το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα. Δυστυχώς το χέρι που τον δολοφόνησε ένα Κυριακάτικο πρωϊνό στο Ναύπλιο, δολοφόνησε και τις ελπίδες για πλήρη και ανόθευτη εθνική ανεξαρτησία.

Τι θα γινόταν όμως στο τότε μέλλον; Την απάντηση Τη δίνει ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, που είπε: «Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμε όλοι μαζί, να την φυλάξομεν και όλοι μαζί. Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκιάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί».

Η Επανάσταση του 1821, δεν ήταν ταξική, όπως η Γαλλική, αλλά ήταν ένας καθολικός αγώνας και απέδειξε ότι η πίστη στην ελευθερία, η αγωνιστικότητα και η ισχυρή θέληση ενός λαού, µπορούν να αλλάξουν την ιστορική του µοίρα.

Μα τί θέλει η πατρίδα από τον καθένα από μας; Αναρωτιέται ο φίλος, συμμαθητής, εκδότης του περιοδικού του ΕΛΙΣΜΕ ‘Προβληματισμοί! στρατηγός Κωνσταντίνος Αργυρόπουλος! Θέλει: Να ερμηνεύουμε τη λέξη «καθήκον» σαν μία δική μας - καταδική μας υποχρέωση προς την πατρίδα και όχι να απαιτούμε την υποχρέωση αυτή από τους άλλους. Θέλει να μην ανεχόμαστε την διαφθορά και να μην είμαστε συνεργοί της. Να στηλιτεύουμε το κάθε τι, που είναι εθνικά επιζήμιον. Και τονίζει ότι δεν πρέπει να ξεχνούμε, ότι πειστικός είναι ο διαπραγματευτής εκείνος, που στο ένα χέρι κρατά κλάδον ελαίας και στο άλλο το όπλο.
Περιμένουμε χρόνια, από τους ταγούς μας, πολιτικούς και πνευματικούς, κοντά δύο αιώνες, να μιλήσουν τη γλώσσα της αλήθειας, να δώσουν, σ’ αυτό το Λαό, τη δυνατότητα να αντιληφθεί, σε τί οφείλονται τα δεινά κι οι εθνικές καταστροφές, που βιώνει αυτός ο Τόπος. Ε, λοιπόν, 198 χρόνια μετά, την ώρα που κορυφώνεται η αγωνία μας, για το μέλλον της Ελλάδας, υπερχρεωμένης και περίγελο όλης της οικουμένης, ας γίνουμε εμείς οι σταυροφόροι της αλήθειας!
Σήμερα, που πολλαπλασιάζονται οι φόβοι μας για το μέλλον, επιβάλλεται να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους! Να προχωρήσουμε ενωμένοι, με σχέδιο και όραμα! Να εγερθούμε, όποιο κι αν είναι το κόστος! Είναι καιρός να θυμίσουμε στον εαυτό μας και στη νέα γενιά ότι είμαστε παιδιά όλων εκείνων των επώνυμων και ανώνυμων αγωνιστών του ΄21.

Σήμερα που η χώρα μας διέρχεται μια κρίση που τη βαφτίσαμε οικονομική, αλλά στο βάθος ξέρουμε πως είναι ηθική, πνευματική και κοινωνική…Οποιαδήποτε οικονομική κρίση μπορεί να ξεπεραστεί, εκείνο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί είναι ένας κατήφορος στα εθνικά θέματα!
Σήμερα, πληρώνουμε σαν χώρα και λαός όχι τα δανεικά, αλλά τα ιδανικά, τις αρχές και τις αξίες μας που ξεπουλήσαμε. Πληρώνουμε την ανεπάρκεια, την ανικανότητα, την ανευθυνότητα, την ιδιοτέλεια, την έλλειψη πατριωτισμού, τη διχόνοια, τη μη συνεργασία των πολιτικών μας ταγών, της πνευματικής ακαδημαϊκής κοινωνίας και ολόκληρης της διοικητικής μηχανής!
Σήμερα ντρεπόμαστε ότι μια μεγάλη Ελλάδα, υπέκυψε δουλικά σε παραινέσεις σκοπίμων συμφερόντων για υποχώρηση στην εθνότητα, ταυτότητα και γλώσσα ενός τεχνητού σλαβο-αλβανικού κρατιδίου έναντι ισχνών και νεφελωδών ανταλλαγμάτων.

Σήμερα εξακολουθούμε να μην έχουμε ένα κοινό όραμα, μια μεγάλη αποστολή να βγάλουμε τη χώρα από την κρίση και να την ξαναοδηγήσουμε στο κλάμπ των ισχυρών, να μας κατατρέχει η διαχρονική έλλειψη μιας Εθνικής Στρατηγικής.

Επανάσταση, λοιπόν! ΝΑΙ στο 2019. Να, οι ήρωες του 1821 απλώνουν τα χέρια και μας δίνουν τα όπλα, όχι αυτά που απαρχαιωμένα φιλοξενούνται στα μουσεία μας, αλλά αυτά που τους ανέδειξαν ελεύθερους και βοούν την αγάπη μας προς την Ελλάδα.

Ας το πούμε κι εμείς μαζί με τον γέρο του Μωριά κι ας το πιστέψουμε… «Σε μας μένει να ισιάξουμε και να στολίσουμε τον τόπο με θεμέλια της πολιτείας, την ομόνοιαν, τη θρησκεία και την φρόνιμον ελευθερίαν» και ας το φωνάξουμε για να το ακούσουμε μαζί με τον Αδαμάντιο Κοραή το «Δράξασθε παιδείας…»

Μάθημα εθνικής αναγέννησης μας προσφέρεται σήμερα, εφαλτήριο αντίστασης ενάντια στα εθνικά και ατομικά μας ελαττώματα. Το «χρωστάμε σε όσους πέρασαν, θα ρθούνε, θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί»

Αγαπητοί μου συνδημότες, ας μην κατηγορούμε τον εαυτό μας για την κρίση στη χώρα μας. Δεν είναι αποτέλεσμα των ενεργειών μας. Είναι καθήκον των κυβερνώντων να υπερασπίζονται τα συμφέροντά μας για τις μελλοντικές γενιές. Εάν οι πολιτικοί ήταν πατριώτες, δεν θα είχαν ποτέ φέρει την Ελλάδα σε τόσο ευάλωτη θέση. Πρέπει να αλλάξουμε την κατάσταση. Να είμαστε αλληλέγγυοι μεταξύ μας γιατί κaνείς άλλος δεν θα'ναι. ΠΟΤΕ να μην ξεχάσουμε τις ρίζες μας και το τι είμαστε ικανοί να κάνουμε.
Αχ Ελλάδα σε Αγαπώ! Ζήτω η 25η Μαρτίου, ποτέ να μη Λησμονούμε τους Νεκρούς μας!!! 

Αναστάσιος Μπασαράς: Η παρουσίαση "Η επισκόπηση της Διηνεκούς ε

on Saturday, 23 March 2019. Posted in Ομιλίες

Αγαπητοί(ες) Φίλοι(ες)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Παρουσίασα την Πέμπτη 7/3/2019, στην κατάμεστη αίθουσα του Συλλόγου των Αθηναίων (ΣτΑ) το θέμα "Η επισκόπηση της Διηνεκούς ελληνικής οικονομικής κρίσης και η γυμνή αλήθεια."  Συντονιστής της παρουσίασης ήταν ο Δρ Νικόλαος Δενιόζος, Ανώτατος Αξιωματικός εα του ΛΣ, Διδάσκων στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ του ΕΚΠΑ και Επισκέπτης Ερευνητής στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΔΠΘ.

 

 

 

Οικοδεσπότης της βραδιάς ήταν ο Ελευθέριος Σκιαδάς,

Πρόεδρος του ΣτΑ και Διευθυντής της 'ΕΣΤΙΑ'.

 Εδώ μαζί με τον ΓΓ του ΣτΑ πχο εα Μανώλη Καρανίκα.

 

 

  Οικοδέσποινα της Βραδιάς η κυρία Λίνα Μπασαρά - Γριβάκου.

Εδώ μαζί με τον πνευματικό της πατέρα Γεώργιο της ενορίας του Παπάγου

 Παρόντες οι:

Επίτιμοι Αρχηγοί: ΓΕΣ Κ. Γκίνης και Α. Στεφανής, ΓΕΝ Κ. Χρηστίδης, ΓΕΑ Γ. Αντωνετσής, οι Πρόεδροι του ΣτΑ Ε. Σκιαδάς, του ΕΛΙΣΜΕ Β. Μαρτζούκος, του ΣΑΣΙ Ε. Γεωργούσης, της Αεροπορικής Ακαδημίας Ι. Αλεξόπουλος, του ΕΣΜΑ Ι. Κούτρας, της ΕΑΑΑ αντιπρόσωπος Η. Σβάρνας,
Ο Πρέσβυς ε.τ. Δ. Κωνσταντίνου,
Ο Πνευματικός μου Πατήρ Γεώργιος,
οι Καθηγητές πανεπιστημίων Α. Συρίγος και Γ. Στρατόπουλος,


ο τ. Γενικός Διευθυντής της ΓΔΑΕΕ Κ. Βούρης,
Ο Επίτιμος πρόεδρος του Συνδέσμου των Κολλεγίων Κ. Καρκανιάς,
ο Πρόεδρος της Κιβωτού Ολιστικής παιδείας Δ. Μπάκας,
Παρόντες, επίσης, οι παλιοί πρόεδροι του ΕΛΙΣΜΕ: Στρατηγός Χ. Μουστάκης, Ναύαρχος Γ. Δεμέστιχας, Στατηγός Η. Καζούκας,
Τα ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ, ΣΑΣΙ και ΣτΑ.
Πολλοί μα πάρα πολλοί πεσβύτεροι (και ιδιαίτερα της ΠΑ ανώτατοι αξιωματικοί τάξεων του 1950 και 60: Παγώνης, Μπέλιας, Δ. Παπαγεωργίου, Γ. Κακλής, Ν. Σταυρόπουλος, Α. Παμπούκης, Σ. Ξαρχουλάκος, Π. Ξυπολιάς κλπ)


και νεώτεροι ανώτατοι και ανώτεροι Αξιωματικοί των ΕΔ και των ΣΑ,
δημοσιογράφοι και ένα πλήθος από νέους και νέες, οι περισσότεροι κάτοχοι Δρ και δυσκολευόμενοι να βρούν το αγαθό της ζωής: 'τη δουλειά’.

Η οικοδέσποινα της βραδιάς μαζί με τους ναυάρχους του ΛΣ (εα), Νικόλαο Σπανάκο και Νικόλαο Δενιόζο (και συντονιστή της βραδιάς, συνομιλούν:

Ξεκίνησα τονίζοντας:
Δεν είμαι Οικονομολόγος! Είμαι ένα Σκεπτόμενο Ατομο με Κοινή Λογική. Αυτή η παρουσίαση είναι αποτέλεσμα σκληρής Δουλειάς. Δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι παρέχει 100% Ανάλυση της Ελληνικής Κρίσης. Ωστόσο, εγγυώμαι ότι έκανα ό,τι είναι δυνατό να παρουσιάσω την Ελληνική Οικονομική κρίση , χωρίς να αλλάξω τα Συμβάντα, Γραφόμενα και Λεγόμενα των, εξαιρετικά, αξιόπιστων και έγκυρων Πηγών!:

'Ο εικονολήπτης της βραδιάς στρατηγός εα (και φίλος), συμβουλεύει νεαρό ζευγάρι αναλυτών αρθρογράφων: Εφη Χαραλαμπάκη και Γιώργος Λυκοκάπης.'

Κατεβάζοντας το PDF μπορείτε να δείτε όλη την παρουσίαση PPT σε μορφή PDF, τα Βίντεο της παρουσίασης κάνοντας κλικ τα αντίστοιχα εικονίδια, ένα αλμπουμ επιλεγμένων φωτογραφιών και στιγμιοτύπων από την παρουσία ή/και όλες τις φωτογραφίες κάνοντας κλικ το εικονίδιο.

Εκλεισα την διάλεξη, τονίζοντας:
Αγαπητοί κύριοι και κυρίες, ας μην κατηγορούμε τον εαυτό μας για την κρίση στη χώρα μας.
Δεν είναι αποτέλεσμα των ενεργειών μας.
Είναι καθήκον των κυβερνώντων να υπερασπίζονται τα συμφέροντά μας μακροπρόθεσμα και για τις μελλοντικές γενιές.
Εάν οι πολιτικοί ήταν πατριώτες, δεν θα είχαν ποτέ φέρει την Ελλάδα σε τόσο ευάλωτη θέση. Πρέπει να αλλάξουμε την κατάσταση.
Να είμαστε αλληλέγγυοι μεταξύ μας γιατί κάνεις άλλος δεν θα'ναι.
ΠΟΤΕ να μην ξεχάσουμε τις ρίζες μας και το τι είμαστε ικανοί να κάνουμε.
Τέλος, σας, ευχαριστώ, όλους, που με τιμήσατε και είχατε την υπομονή να με ακούστε,
Ξεχωρίζω, τον Λεφτέρη Σκιαδά, Δντή της εστίας και Πρόεδρο του ΣτΑ, που μου εμπιστεύθηκε αυτή των ωραίο χώρο, και,
ΞΕΧΩΡΙΖΩ, επιπλέον, τη γυναίκα μου Λίνα, το γιατί το ξέρει καλά!!!
Περνάω, μέσα από την πάμω δεξιά φωτογραφία, τη λατρεία στον Κωνσταντίνο μου, ο πόνος της μνημοσύνης του οποίου μου έδωσε τη μεγάλη δύναμη να κάνω τη σημερινή παρουσία!
Σας ευχαριστώ όλους και όλες διπλά για τη μεγάλη τιμή που μου κάνατε και την πολλαπλή χαρά που μου δώσατε να κάνω την παρουσίαση της ζωής!!!
Αναστάσιος Μπασαράς
7 Μαρτίου 2019 

Γιώργος Δουδούμης: OΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΤΗΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (1683-2018)

on Saturday, 27 October 2018. Posted in Ομιλίες

Στις 29 Αυγούστου του 1526 έλαβε χώρα η μάχη του Μόχατς, στην Ουγγαρία, όπου ο ουγγρικός στρατός υπέστη συντριπτική ήττα από τους Οθωμανούς.

Οι νεκροί Ούγγροι στρατιώτες ξεπέρασαν τις 24.000, μεταξύ των οποίων και ο βασιλιάς τους Λουδοβίκος ΙΙ.
Μετά τη μάχη του Μόχατς η Ουγγαρία χωρίστηκε σε τρία τμήματα: τη «βασιλική» Ουγγαρία, υπό τη διακυβέρνηση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, το κατεχόμενο από τους Τούρκους κεντρικό τμήμα και την αυτόνομη αλλά υποτελή στους Τούρκους Τρανσυλβανία.
Ακολούθησε μια σειρά από πολέμους των Οθωμανών εναντίον των Αψβούργων με κορυφώσεις τις δυο πολιορκίες της Βιέννης.
Στην πρώτη πολιορκία της όταν ο οθωμανικός στρατός είχε φθάσει, τον Σεπτέμβριο του 1529, στα σύνορα της Αυστρίας, έπεσε χολέρα στο τουρκικό στρατόπεδο, ενώ οι Αυστριακοί βοηθήθηκαν και από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες με έντονες βροχοπτώσεις που δυσκόλευαν την πολιορκία.
Έτσι, πρόλαβαν και ενισχύθηκαν τα τείχη της Βιέννης και οι προσπάθειες των Τούρκων να την καταλάβουν απέτυχαν. Η πολιορκία έληξε στα μέσα Οκτωβρίου του ίδιου έτους.


Στις 15 Αυγούστου του 1664 είχε συναφθεί εικοσαετής συμφωνία ειρήνης μεταξύ Αυστρίας και Τουρκίας.
Το 1682, όταν φάνηκαν οι προθέσεις των Τούρκων για μη ανανέωση της εικοσαετούς συμφωνίας, ο αυτοκράτορας Λεοπόλδος Ι φρόντισε και δημιούργησε συμμαχίες με τη Βαυαρία, την Πολωνία και τη Σαξωνία.
Οι τουρκικές δυνάμεις, που επιχείρησαν τη δεύτερη πολιορκία της Βιέννης, βρίσκονταν υπό την ηγεσία του Μεγάλου Βεζύρη Καρά Μουσταφά, ο οποίος διέθετε περίπου 200.000 άνδρες, ενώ οι αυστριακές δυνάμεις ανέρχονταν σε περίπου 30.000.
Αρχές Ιουλίου του 1683, με την άμυνα της πόλης ήδη έτοιμη να καταρρεύσει, ο Λεοπόλδος εγκατέλειψε τη Βιέννη και κατέφυγε στην παραδουνάβια πόλη Linz.
Η υπεράσπιση της πόλης είχε αφεθεί σε 11.000 στρατιώτες, οι οποίοι ενισχύθηκαν με πολιτοφύλακες και εθελοντές. Μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου οι Τούρκοι σκάβοντας λαγούμια ανατίναζαν τα τείχη της πόλης και είχαν καταλάβει ανατολικά τμήματα της Βιέννης με τον αυστριακό στρατό να έχει υποχωρήσει δυτικά του Δούναβη. Η δύναμη των Αυστριακών υπερασπιστών της πόλης μειώθηκε στις 4.000 άνδρες και η τύχη της Βιέννης κρεμόταν πλέον από μια κλωστή.
Όμως, την ύστατη ώρα κατέφθασαν οι συμμαχικές δυνάμεις των Αυστριακών, στις οποίες είχαν προστεθεί και άλλα γερμανικά πριγκιπάτα με φροντίδα του Πάπα.
Στις 12 Σεπτεμβρίου έλαβε χώρα η καθοριστική μάχη στο όρος Kahlenberg. Αποφασιστική στη μάχη αυτή, που έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των συμμάχων των Αυστριακών, υπήρξε η συμβολή των Πολωνών με 14.000 θωρακισμένους ιππείς, 7.000 πεζούς και 28 κανόνια υπό τον βασιλιά Jan III Sobieski.
Οι Τούρκοι βρέθηκαν μεταξύ των τειχών της πόλης και των ενωμένων συμμαχικών δυνάμεων υπό τον Sobieski και υπέστησαν βαριά ήττα, μετά την οποία άρχισε ουσιαστικά η συρρίκνωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ήδη την άνοιξη του 1684, με τη μεσολάβηση του Πάπα, κλείστηκε συμμαχία, γνωστή ως «Ιερά Συμμαχία», του Λεοπόλδου Ι με την Πολωνία-Λιθουανία και τη Βενετία. Το 1686 προσχώρησε στη συμμαχία και η Ρωσία.
Τα επόμενα χρόνια οι Αυστριακοί από αμυνόμενοι έγιναν επιτιθέμενοι και σταδιακά πέτυχαν την κατάκτηση ολόκληρης της Ουγγαρίας δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για τη διαμόρφωση μιας φιλόδοξης επεκτατικής πολιτικής της Αυστρίας με το βλέμμα στραμμένο για πάνω από 200 χρόνια στα Βαλκάνια.
Το 1688, αφού είχε προηγηθεί η κατάληψη της Βούδας από τους Αυστριακούς, σύμβουλοι του Λεοπόλδου Ι αποφάνθηκαν ότι έπρεπε να κλειστεί ειρήνη με τους Τούρκους προς αποφυγήν διμέτωπου αγώνα, δυτικά με τους Γάλλους και ανατολικά με τους Τούρκους.

PDF

ΟΜΙΛΙΑ: Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

on Friday, 18 May 2018. Posted in Ομιλίες

Ομιλία του Στρατηγου Φραγκούλη Σ. Φράγκου

ΟΜΙΛΙΑ: Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ  ΠΟΝΤΟΥ

Σήμερα,19 Μαΐου 2013 ημέρα μνήμης για όλο τον ελληνικό λαό, είναι η αποφράς ημέρα του Ποντιακού ελληνισμού. Είναι η ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ, ο επονομαζόμενος Ατατούρκ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα 19 Μαΐου 1919, δήθεν για να ειρηνεύσει την περιοχή και αντί να προστατέψει τους Έλληνες κατοίκους από τη δολοφονική μανία των Τσέτων, συμμάχησε με αυτούς και τον υποκινητή τους Τοπάλ Οσμάν και με το σύνθημα « Η Τουρκία στους Τούρκους» έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο των Νεότουρκων για την τελειωτική εξόντωση του ελληνικού πληθυσμού σε όλο τον Πόντο με θύματα 353,000 Έλληνες Ποντίους.

Ολόκληρη η ομιλία ΕΔΩ!

Κωνσταντίνος Αργυρόπουλος*: Η 25η Μαρτίου 1821. Μία Διδάσκουσα Μνήμη

on Tuesday, 27 March 2018. Posted in Ομιλίες

Λέει ο συχωρεμένος εδώ και μερικές ημέρες StevenHawking, ότι πραγματικός εχθρός μας δεν είναι η άγνοια, αλλά η ψευδαίσθηση των πιο πολλών από μας, ότι κατέχουμε την γνώση.
Και έπεται το ερώτημα.Ποια γνώση εμείς οι σημερινοί κατέχουμε για την Ελλάδα μας;
Η ιστορία προσφέρει χρήσιμες μαρτυρίες για να αποσαφηνιστούν οι νόμοι της ανθρώπινης ψυχοπνευματικής δομής και μας παρέχει τις εμπειρίες για να υποστηριχθεί η εξήγηση πάνωστο οποιοδήποτε καταγεγραμμένο συμβάν και τα οποία αυτά μαζί καθοδηγούν την σκέψη μας στο να αντιλαμβάνεται το σήμερα και να εκτιμά το αύριο με ένασυγκροτημένο πνευματικόεξοπλισμό.
Μ’αυτό το πλεονέκτημα, μ’ αυτό το προσόν, μπορούμε να συλλαμβάνουμε την δυναμική των γενικών κανόνων της συμπεριφοράς της ιστορίας και της ελλείψεως του ορθολογισμού της και να αναλύουμε την δομή και το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί αυτός ο ακατανόητος κόσμος στον οποίο ο καθένας μας προσπαθεί να προσδιορίσει τον δικό του ρόλοείτε σαν άτομο είτε σαν φυλετική, κοινωνική, εθνική ή θρησκευτική ομάδα. Ο Σκώτος φιλόσοφος Τόμας Ριντ μας διδάσκει, ότι η ιστορία ενσωματώνει γνώσεις, που θα ήταν εξαιρετικά περιορισμένες αν αφορούσαν μόνον στο παρόν.


Τι είναι το παρόν μόνο του; Ας αναλογιστούμε ένα απαίδευτο νέο που του λείπει η εγκύκλιος μόρφωσις. Ας πούμε, ότι εργάζεται σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων. Πρέπει να διευκρινίσουμε (μη παρεξηγηθούμε), ότι όλες οι επαγγελματικές ασχολίες είναι αξιοπρεπείς.
Αυτό το παιδί τις ώρες εργασίας είναι βυθισμένο σε αρμαθιές εργαλείων, μηχανών, συστημάτων αναρτήσεων, ηλεκτικών καλωδίων και επί πλέον είναι πασσαλοιμένο με λάδια, γράσσα και βαρβολίνες. Στις ώρες της σχόλης τρώει, κοιμάται, ψυχαγωγείται. Τα ενδιαφέροντά του στρέφονται γενικώς στον άρτον και στα θεάματα. Ειδικώς η ποιότητα του άρτου παίζει τον ρόλο της και αντανακλά την οικονομική του επάρκεια.Τα γήπεδα ποδοσφαίρου, όπου εκτονώνεται η ψυχολογική πίεση της εβδομάδος είναι ένα θεραπευτικό συστατικό. Το ίδιο και τα μπαράκια και ίσως και λίγη παραισθη¬σιογόνος ουσία εάν ο νέος συγκαταλέγεται στην κατηγορία του 10%, όπως αποκα¬λύπτει η έκθεση της επιστημονικής ομάδος της νήσου Ψυτάλειας. Αυτός ο νέος αποτελεί την ομάδα εκείνη των πολιτών που γνωρίζει σε βαθμό λίαν καλώς τους ποδοσφαιριστές, τους τραγουδιστές, τους survivors, το διαδίκτυο από την πλευρά της κοινωνικής δικτυώσεως και όλα τα σχετικά με τους lifestylegossipers.
Όμως… όμως, αυτός ο νέος είναι συζητήσιμο εάν γνωρίζει κάτι για το Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Λεωνίδα, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον Κολοκοτρώνη, τον Κανάρη, τον Καποδίστρια και γενικά για την Ελλάδα του χθες. Εκείνη την ευκλεή Ελλάδα του πολιτισμού. Εκείνη την Ελλάδα, που ύμνησαν, ο Ουγκώ, ο Γκαίτε, ο Ρενάν, ο Μπάιρον, ο Σατωμπριάν. Αγνοεί έννοιες, όπως, κοινωνικό συμβόλαιο, εθνικό κράτος, συνταγματισμός, ποιες οιυποχρεώσεις του πολίτου και ποιές του κυβερνήτου. Ποιος τελικά είναι ο κοινωνικός του ρόλος.
Θα με προλάβει κάποιος λέγοντάς μου, ότι αυτό το παιδί, όταν το καλέσει η Πατρίδα θα ανταποκριθεί με ενθουσιασμό και θα αποδειχθεί ένας καλός στρατιώτης και ίσως είναι ένας εν δυνάμει ήρωας.
Να όμως που η σημερινή πραγματικότητα της καθολικής αμφισβητήσεως μας παρεκτρέπειπρος άλλες αλληλουχίες συλλογισμών. Οι διεθνείς δημοσκόποι (thespectatorindex) μας λένε, ότι μόνον ένα 54% των Ελλήνων είναι διατεθειμένο να αμυνθεί της πατρίδος έναντι ας πούμε των Φινλανδών οι οποίοι θα ανταποκριθούν στην μητέρα Φινλανδία σε ποσοστό 74%.
To φαινόμενο των οπαδών των ποδοσφαιρικών ομάδων μας επιβεβαιώνει, ότι έχουν μεταλλαχθεί οι κανόνες πίστεως και οι ιδεολογικές πεποιθήσεις. Ο νέος και ο κάθε απαίδευτος νέος είναι θύμα της κοινωνικής μηχανικής και παρ’ όλη την αντιρρητικότητά του πείθεται στην προτροπή για υποστήριξη ενός αταξικού κόσμου, που αύριο θα του δώσει την ευκαιρία να έχει ένα ισχυρό συμμετοχικό δημοκρατικά αριστερό λόγο για να κατευθύνει τα πράγματα της χώρας και εν ταυτώ να επιλύσει τα οικονομικά και τα υπαρξιακά του προβλήματα. Κι αυτός ο Έλληνας και ο κάθε πεπλανημένος πολίτης ψηφίζει και αναδεικνύει τον κυβερνήτη, ο οποίος κυβερνήτης με την σειρά του θα διαταθεί την ημέρα αναλήψεως της εξουσίας, ότι θα είναι ο ηγέτης όοολων των Ελλήνων ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Παράλλη¬λα ο κυβερνήτης θα κλείσει το μάτι στα δικά μας παιδιά.
Αυτό είναι το παρόν.Χωρίς το χθες. Χωρίς την μελέτη της Ιστορίας μας.

Ας κοιταχτούμε λοιπόν σε ένα κάτοπτρο που καθρεπτίζει την χροιά της εθνικής μας συνειδήσεως. Εμείς, αυτοί οι οποίοι έχουμε κατακυριευθεί από την καθη-με¬ρι¬νότητα. Εμείς αυτοί που νομίζουμε, ότι ελέγχουμε τον εαυτόμας. Εμείς, που δεν έχουμε αντιληφθεί ότι έχουμε κρημνισθεί σε ένα τρίσβαθοσημασιολογικό φρέαρκαι πολύ ολίγοι έχουν συνειδητοποιήσει, ότι έχουμε δημαγωγηθεί και σαν φυλετική καισαν εθνική οντότητα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μη βλέπουμε το αύριο της πατρίδας μας και κατά συνέπεια να μη διαβλέπουμε και τοτι μέλλοι συμβεί στον κάθε ένα από εμάς και στην υπόλοιπη οικογένειά μας. Εμείς, που αδυνατούμε να διαισθανθούμε, πολλώ μάλλον να εκτιμήσουμετον αντίκτυπο και τα μεγέθητων αποτελεσμάτων των εκδηλωθησομένων απειλών εναντίον μας και τα οποία αποτελέσματα με την βεβαιότητα ενός μαθηματικού αξιώματος θα μας οδηγήσουν σε ανείπωτη τραγωδία. Αγνοούμετιςενδεχόμενες και τις επικείμενες συμφορές. Εμείς…Εμείς, οι οποίοι δεχόμεθα καταιγισμούς αχρήστων καινοπρεπειών από θεσμικά πρόσωπα τα οποία δυστυχώς είναι της δικής μας επιλογής. Εμείς οι οποίοι βρίσκουμε λογικότροπεςτις αδέξιες επιχειρηματολογίες και τους εξυπνακισμούς ατόμων ασχέτων γνώσεως και αριστείας. Εμείς, οι οποίοι βρίσκουμε σαν φυσιο-λογικούς όλους τους αντιδεον¬τολο¬γικούς προσανατολισμούς, καθόσον έτσι εξυπη-ρετούνται τα προσωπικά μας συμ¬φέροντα, αδιαφορώντας για την συλλογική και εθνική βλαπτικότητα.

Το να γνωρίζουμε οριστικά τι σημαίνει 1821 δεν είναι η γνώση αυτών τούτων των γεγονότων εκείνων των ημερών, αλλά είναι η αυτοσυνείδηση ημών αυτών των Ελλήνων δια μέσου εκείνων των γεγονότων. Διότι ουδείς πραγματικός Έλλην παρα-δέχεται, ότι το μέλλον της Ελλάδος έχει ήδη προδιαγραφεί. Ο Ελληνικός πολιτισμός για όσουςπιστεύουν στην Ελλάδα δεν έχει πεθάνει. Ούτε πρόκειται να πεθάνει. Εκτός εάν εμείς αυτοεγκαταλειφθούμε. Λόγω αγνοίας. Λόγω αδιαφορίας. Λόγω μικρονοημο¬σύνης. Λόγω τυφλότητος!
Ας διερωτηθούμε. Αυτή η αχαλίνωτη ελευθερία, που εμείς οι σημερινοί Έλλη-νες, όχι απλά απολαμβάνουμε αλλά την εκμεταλλευόμεθα κατά τον κάκιστα ερμη-νευόμενο τρόπο, είναι άραγε ικανή συνθήκη σωτηρίας μας; Μπορούμε να εγγυηθούμε το αύριον των επερχομένων γενεών; Ιδού ένα ερώτημα. Ιδού η ευθύνη μας.


Ας πάμε τώρα να σπουδάσουμε για λίγο την Ιστορία. Λένε οι ιστορικοί, ότι κάθε πολιτισμός πεθαίνει και γεννά έναν άλλο. Έχει νόημα η Ιστορία; Κάτω από την επίφαση μιας κυκλικής κινήσεως της ιστορίας χωρίς σκοπιμότητα, συντελείται μία μυστηριώδης αντίφαση. Με καθαρό πνεύμα ή με τυφλή ορμή η Ιστορία θα μπορούσε να χαθεί εξ ίσου, είτε σε μία συνεχή πρόοδο είτε σε μία διαδοχή γεγονότων χωρίς νόμο. Οι αισιοδοξούντες από εμάς θα επέλεγαν την πρόοδο. Αυτή την πρόοδο προτιμούν οι νουνεχείςγια να κινούνται επάνω στην τροχιά της. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την έννοια της λέξεως «πρό¬κληση».
Η πρόκληση δημιουργεί κινητικότητα, ανάπτυξη, ενίσχυση και τόνωση των ανθρωπίνων δυνατοτήτων. Παρακινεί σε ενέργεια. Εξαναγκάζει σε ανάληψη αγώνος. Οδηγεί σε καθίδρυση ή σε ανάκτηση και εδραίωση πολιτισμών. Η πρόκληση ωστόσο, διεγείρει και ελκύει λαούς βαρβαρικούς στο να ενεργούν με σκοπό την διάσπαση των κατεστημένων συνόρων εκείνων των κοινωνιών, που έχουν πολιτισμόν ανώτερον…εκείνωντων κοινωνιών, που νομίζουν, ότι είναι και ασφαλείς και άτρωτες. Όπως π.χ. προσπαθούν οι σημερινοί μας θεσμικοί να μας πείσουν, ότι τα βερμπαλιστικά «μολών λαβέ»αποδίδουν τηνθέση μας και την πρόθεσή μας.
Τρίζουν τα κόκκαλα του Λεωνίδα!

Η ιστορία λοιπόν αποδεικνύει και διδάσκει, ότι η καθυστερημένη κοινωνία θα είναι ο νικητής εφ’ όσον η «πολιτισμένη» και αυτοθεωρούμενη «ανώτερη» κοινωνία υποεκτιμά την απειλή. Όπως εμείς σήμερα. (π.χ. Κύπρος 74, έλα μωρέ τα τουρκάκια;)
Πώς αλλιώς θα δικαιολογήσουμε το ψηφοθηρικής σκοπιμότητος εννεάμηνο της στρατιωτικής θητείας; Πώς αλλιώς θα εξηγήσουμε την αδιαφορία της πολιτείας στο να μην λειτουργεί υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την ανοδική στροφή του δημογραφικού;
Η πρόκληση οδήγησε τους πολιτισμικά κατώτερους αλλά βιοενεργητικά σφριγηλότερους νομάδες Τούρκους να αλώσουν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Στην σημερινή μας πατρίδα κάτι μας διαφεύγει. Αυτοθεωρούμεθα ισχυροί. Οποία αυταπάτη! Δεν έχουμε καταλάβει, ότι πολιτικές σκοπιμότητες εκμηδενίζουν κάθε έννοια που αφοράστην πολεμική αρετή των Ελλήνων.
Διατελούμε απρονοησίας υποτελείς στους Δυτικούς. Και σ’ αυτή την περίπτωση ας μη ψάχνουμετην ευθύνη για το σημερινό φαινόμενο στους δυτικούς. Δηλαδή τους συμ¬μάχους του ΝΑΤΟ, τους Εταίρους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως,τους φιλεύσπλαχνους των Ευρωπαϊκών τραπεζών και τους φιλάνθρωπους του ΔΝΤ. Δική μας είναι η ευθύνη.
Η Ιστορία δεν είναι υπάκουη ούτε πειθαρχημένη. Ούτε και αμίαντος, όπως την ονειρεύονται οι ιδεολόγοι. Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Είναι άτεγκτη εναντίον των ανισχύρων. Εναντίον των όποιων ασθενουσών πολιτειακών οντοτήτων. Και όσοι αυτοαναγορεύονται εκπρόσωποι της πατριωτικής ισχύος και ομιλούν στο όνομα του λαού όταν η ατμόσφαιρα γίνει θολή αυτοί οι επιτήδεεοι έχουν μεριμνήσει να απομακρυνθούν εγκαίρως από την επικίνδυνη ζώνη.
Αλήθεια, ποιος δεν μέμφεται την Δύση για την τάση της να μεταλλάσσει την ηθική της συνείδηση σε όργανο κυριαρχίας;
Σήμερα ακούγεται από κάποιους «πολιτισμένους» του ευρωπαϊκού βορρά, ότι η Ελλάδα δεν είναι χώρα ευρωπαϊκή. Έτσι είναι; Αν είναι έτσι, τότε αυτό σημαίνει, ότι εμείς δεν έχουμε δείξει ή αποδείξει σε αυτούς τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι πρέπει να μας αντιμετωπίζουν σαν ίσους και όχι σαν ιθαγενείς; Εκτός εάν αυτοί που μας εκπροσωπούν αναφέρουν στους δυτικούς, ότι κυβερνούν μία χώρα διεφθαρμένων. Εμείς βεβαίως, όταν ήμασταν στον στρατό λέγαμε, ότι όταν μία στρατιωτική μονάδα διεπιστώνετο ότι είναι περιορισμένης μαχητικής ικανότητος σήμαινε ακατάλληλος διοικητής. Ωστόσο ο διοικητής δεν ήταν εκλεγμένος από τον λαό.
Η πολιτική οντότητα που λέγεται Ελλάς, όταν ασθενεί σημαίνει συλλογική ευθύνη.
Ας ξανακοιταχτούμε στονκαθρέπτη που αναφέραμε στην αρχή.


Και όταν η οντότητα, που λέγεται Ελλάς ασθενεί, τότε αυτή η γη αλλάζει αφεντικό. Γίνεται προίκα αλλοτρίων ηγεμόνων.
Όταν δεν υπάρχει ανταπόκριση στις επικλήσεις για θωράκιση της χώρας, θωράκιση ηθική, στρατιωτική, διπλωματική καθώς και πρόνοια για αυτοβοήθεια,όταν …αντ’αυτών επιδεικνύεται αδιαφορία και άγνοια στην εκτίμηση κινδύνων και απειλών, όταν μειώνουμε αδικαιολογήτως την στρατιωτική θητεία, όταν εγκαταλείπουμε την ιδέα των εξοπλιστικών αναγκών,όταν ανεχόμεθα μία διαρκήαριστερότροπη και ψευτοδιανοουμενίστικη προσβολή του θεσμού των ενόπλων δυνάμεων, όταν αδρανούμε στο φαινόμενο της ανεξέλεγκτης εισροήςλαθρομεταναστών κατά ποσοστά που προμηνύουν την κοινωνική και εθνική μας αλλοίωση, όταν παραγνωρίζουμετις αξιώσεις και τις διεκδικήσεις όλων των ομόρων κρατώνκαι αγνοούμε τις επιπτώσεις της νέας μορφής πολέμου
….τότε υπάρχει πρόβλημα σε όλο το σύστημα διοικήσεως και αδυναμία στο να ιδωθεί καθαρά η γύμνια του κράτους σε όλους τους τομείς που εγγίζουν την τρώση της ιδέας ασφαλείας και της πρακτικής τηςασφαλείας.Ποιος τελικά είναι σε θέση να συντελέσει στην ανοικοδόμηση των τειχών της Ελλάδος, εν όψει του μεγάλου κινδύνου; Όμως οι απληροφόρητοι και απαίδευτοι πολίτες, ιδιαιτέρως οι ευκατάστατοι, ασχολούμενοι με την αύξηση των ατομικών τους εσόδων, αδιαφορούν, με αποτέλεσμα η χώρα να ομοιάζει, με πλοίον, έτοιμο να βυθισθεί.
Η χώρα δεν αλώνεται από στρατιωτικές μηχανέςΤούρκων.Ούτε από σαρκοβόρα όντα τύπου ύαινας που αποτελειώνουν εθνικά πτώματα, όπως οι Αλβανοί, οι Σκοπιανοί και οι Βούλγαροι. Στην χώρα υπάρχει μία Κερκόπορτα και οι απεργα¬ζόμενοι την λεηλασία της την συντηρούν με κάθε επιμέλεια. Δομικά της υλικά είναι οι εθνομηδενιστές, οι αυτοχριζόμενοι αριστεροί διανοούμενοι, οι αυτοβαπτισμένοι προοδευτικοί, οι κομπορρήμονες των τηλεοπτικών panels, οι κατ’επάγγελμα πολιτικοί (αυτοί δεν έχουν σχέση με την γνωστή Αθηναϊκή δημοκρατία) και μία πλειάδα άλλων followers που περιμένουν να τους πετάξουν ένα κοκκαλάκι από το ήδη συλημένο θησαυροφυλάκιο του δημοσίου.
Η άλωση της χώραςαιτιάται την κοινωνική αναρχία, την αποσάθρωση, την διαφθορά και την ανισότητα. Αιτάται τον εξαθλιωμένο δημόσιο βίο.Αιτιάται τους φαύλους και τα άτομα υπόπτου συστάσεως που ανέρχονται σε δημόσια αξιώματα.Στο νου μας έρχονται μπαχαλάκηδες, αντιεξουσιαστές που κατέλαβαν την εξουσία και τα γραφεία στρατηγικού σχεδιασμού ή όπως βαπτίζονται τα όσα γραφεία, εφευρίσκονται για την εξυπηρέτηση της παρέας της φάρμας του GeorgeOrwell. Και όπως ιστορικά καταγράφεται: όταν αντεξουσιαστές γίνονται εξουσιαστές γίνονται χειρότεροι από εκείνους τους οποίους πριν εμάχοντο.
Αξιωματούχοι διεφθαρμένοι, άρχοντες ηττοπαθείς.
Σήμερα για την ηττοπάθεια υπάρχουν μεταλλαγμένες εκφράσεις, όπως ηρεμία, αυτοσυγκράτηση, ψυχραιμία, κατευνασμός κττ. Και τούτο, διότι διατελούμε εν ασθενεία…δηλαδή, εν αδυναμία να έχουμε εμείςτον λόγο του ισχυρού, όπως σαφέστατα μας τον προσδιορίζει ο Θουκυδίδης.

Σε τι διαφέρει το σήμερα από το σκότος της τουρκοκρατίας!
Προδιαγεγραμμένη η κατάλυση της Ελληνικής χώρας. Η ρωμιο¬σύνη, αποκεφαλισμένη και αποπροσανατολισμένη διανύει μία μακρά περίοδο δοκιμασίας και μαρτυρίου. Απογυμνώνονται πόλεις και χωριά από τον ενεργό πλη¬θυσμό. Από επιστήμονες, από εργατικά χέρια, από ομόδοξους χριστιανούς. Από χριστιανούς! Σειρά πλέον έχουν οι αλλόδοξοι με την κατά κύματα εισβάλουσα στην χώρα πλημμυρίδα. Σειρά να πάρουν το πάνω χέρι όλοι οι μη Έλληνες. Όπως τότε στην τουρκοκρατία. Τότε όπου τούτοι οι Έλληνες χριστιανοί θεωρούνταν αρπακτικά και μοχθηρά όντα, τα οποία οι Οθωμανοί έπρεπε να χαλιναγωγήσουν. Η ισλαμική θρησκεία προσέδιδε ιερό χαρακτήρα στις σφαγές, στις λεηλασίες, στις δηώσεις και στις κάθε είδους επιδρομές εναντίον αλλοθρήσκων πληθυσμών και των περιουσιακών τους στοιχείων. Αυτές τις επιδρομές τις ανεγνώριζαν σαν ιερό πόλεμο (τζιχάντ).
Το γεγονός, ότι δεν εξισλαμίσθησαν με την βία όλοι οι χριστιανοί έχει την εξήγησή του. Έπρεπε να υπάρχουν δούλοι, ραγιάδες, για να εργάζονται αντί των μωαμεθανών και να πληρώνουν φόρους για την συντήρηση του στρατού και των δημοσίων υπηρεσιών της απέραντης πλέον οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τα τακτοποιηθέντα οι μωαμεθανοί ήσαν απηλλαγμένοι φόρων. Ιδού γιατί διεσώθη ένα μεγάλο μέρος του χριστιανικού πληθυσμού και δεν ισχύουν οι παραμυθίες, που αφει-δώς διασπείρονται από ενίους «καθηγητές», ότι η διάσωση του χριστιανισμού είναι προϊόν της χρηστής οθωμανικής διοικήσεως. Αντίθετα, θα λέγαμε, οι Οσμανλήδες ήταν μία βάρβαρη φυλή η οποία στηρίχθηκε στην υποταγή των κατεκτημένων λαών δια μέσου της υποτιμήσεώς των, του τρόμου, των βασανιστηρίων, της δουλοπρέ¬πειας, της συμπιεστικής δράσεως των χαφιέδων, των ολιγοψύχων και των λοιπών καιροσκόπων και εκμεταλλευτών της καταστάσεως.
Και μιας και ομιλούμε για θρησκείες καλόν είναι να θίξουμε και τούτο. Οι παπάδες στην τουρκοκρατία είναι βασικοί συντελεστές της μη διακοπής των σχέσεων των Ελλήνων με την ελληνική παιδεία. Είναι οι παράγοντες, που ενίσχυσαν τον αγώνα για την παλιγγενεσία. Είναι οι πρωταγωνιστούντες στην δημιουργία και την συνέχεια της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους. Είναι οι δάσκαλοι των απλών ανθρώπων στο να κατανοηθούν αξίες και αρετές, να προσεγγισθεί η ηθική, η λογική, το συναίσθημα, η ανθρώπινη υποκειμενικότητα.
Ατυχώς σήμερα ένα μέρος του κλήρου έχει απομυθοποιήσει τον παράγοντα που αναδεικνύεταιμέσω τηςεννοίας της εθνικής συνδρομής. Τουλάχιστον θα μπορούσε ο κλήρος να απελευθερωθεί από τον αυστηρό ερμηνευτικό τρόπο των βιβλικών κανόνων, ώστε να βοηθηθεί ο πάσχων ελληνισμός πλησιάζοντας το βαθύ νόημα των ιερών κειμένων με τον συνδυαστικό γνώμονα:ισχύς πίστεως καιεθνικό συμφέρον και όχι μόνον το εκκλησιαστικό. Τουλάχιστον αυτό θέλει ο λαός. Αυτό καταλαβαίνουμε.

Η επεκτατική πολιτική του Οθωμα¬νικού κράτους εφαρμόστηκε με τις μαζικές μετακινήσεις τουρκικών πληθυσμών στα κατακτηθέντα εδάφη. Μας λέει κάτι αυτό; Στην Κύπρο μετά το 1974, ο μωαμε¬θα¬νι¬κός πληθυσμός έχει τετραπλασιασθεί. Έχει εποικισθεί το κατακτηθέν βόρειο τμήμα της νήσου από Τούρκους της Ανατολίας. Στην Δυτική Θράκη, αφού η τουρκική πο¬λιτική καταπείθει τους μουσουλμάνους της περιοχής, ότι είναι τουρ¬κό¬ψυχοι, τους επιδοτεί, τους τονώνει ηθικά με την εικόνα μιας μεγάλης μητέρας πατρί¬δας, που με¬ριμνά για τα παιδιά της και τους ετοιμάζει για κάτι το μεγάλο, το σπουδαίο και το θεϊκό. Στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Κομοτηνή ο θεωρούμενος φορέας του νέο-Οθωμανισμού προσεφώνησε τους εκεί Έλληνες μουσουλμάνους με την λέξη «αδέλφια» και άφησε να εννοηθεί, ότι κάποια μέριμνα υπάρχει και γι αυτούς στα σχέδιά του.
Κι εμείς εμπρός σ’ αυτό το φαινόμενο παραμένουμε άφωνοι.
Κάποιοι ανήσυχοι ερωτούν. Πού είναι ο Δημόκριτος ο Θράξ; Πού είναι οι Θράκες; Πού είναι η Θράκη; Πού είναι ο Αλέξανδρος; Πού είναι οι Μακεδόνες; Πού είναι η Μακεδονία; Τελικά…τίνος είναι η Μακεδονία;
Και ακούστηκε να λέει ένας μοντέρνας αντιλήψεως Έλληνας «Και τι με νοιάζει εμένα αν πάρουν οι Τούρκοι την Θράκη, οι Σκοπιανοί την Μακεδονία, οι Αλβανοί την Ήπειρο; Εγώ είμαι από την Πάτρα. Δεν με εγγίζει το θέμα». Και ένας άλλος ακούστηκε κι αυτός. Μη με περιμένετε στην επιστράτευση. Εγώ πολεμάω μόνο για τον ΠΑΟΚ.
Αυτοί οι ασήμαντοι κατά το πνεύμα εληνόφωνες δεν έχουν βάλει το μυαλό τους να λειτουργήσει.Δεν κατάλαβαν,ότι αν έλθουν οι ξένοι στα εδάφη τα ελληνικά δεν θα έλθουν με λευκούς κρίνους και μαντολίνα. Θα έλθουν με όπλα. Όπλα ανίερα και φονικά. Και θα σκουπίσουν τους Έλληνες από τις εστίες τους. Και οι Έλληνες αυτοί θα γίνουν πρόσφυγες και θα προσφύγουν σε όλη την Νότια Ελλάδα και στην Πάτρα φυσικά. Και αυτοί θα είναι πάνω από τρία εκατομμύρια ψυχές.
Οι παλαιότεροι θυμούνται το ενάμισυ εκατομμύριο πρόσφυγες από την Μικρά Ασία το 1922. Ήταν εκεί νοικοκυραίοι με ένα βιος που θα ζήλευαν και οι πλέον ευκατάστατοι του κυρίως ελληνικού κορμού. Με υπερέχουσα κουλτούρα. Ήλθαν ρακένδυτοι. Με την απόγνωση χαραγμένη σε πρόσωπα βασανισμένα. Και η Ελλάδα δεν μπορούσε να ορθοποδήσει για μισό αιώνα. Καταλαβαίνει άραγε ο κάθε επιπόλαιος και άσκεπτος ελληνόφων το τι θα συμβεί με τα τρία εκατομμύρια πεινασμένων και καταφρονεμένων προσφύγων; Αλήθεια σκεπτόμαστε οι νότιοι τους βορείους; Μήπως αρχίσαμε να ομοιάζουμε με τους βυζαντινούς προ μιας μελλοντικής αποφράδας;
Και μη μου πει κάποιος, «έλα κύριε Αργυρόπουλε, πολύ δραματικά μας τα παρουσιάζετε. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Εδώ υπάρχουν υπεύθυνοι. Υπάρχει εκπαιδευμένος στρατός. Υπάρχει η ελληνική ψυχή. Αν τολμήσουν να έλθουν θα τους δώσουμε το μάθημά τους». Και γω ο φτωχός ΄Έλληνας με τη σειρά μου όπως και ο κάθε φτωχός Έλληνας με τη δική του σειρά μένουμε ανήσυχοι και κοιτάζουμε γύρω μας με απορία.
Με μελαγχολεί η σκέψη, ότι στην επιστράτευση του 1987, ο αριθμός των ανυποτάκτων εφέδρων ήταν τόσο μεγάλος, που εάν εφηρμόζετο ο νόμος περί ανυποταξίας έπρεπε να κτιστούν ακόμη περισσότερες φυλακές για να φιλοξενήσουν τους κατά τα άλλα κομπαστές Έλληνες.
Και αναφέρομαι σε αυτούς, οι οποίοι κατά την περίοδο της ειρήνης είναι παλληκάρια και εντυπωσιαστές, όπως εκείνα τα παλληκαράκια που καταστρέφουν δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες εν ονόματι της επαναστατικότητος της νεανικής τους αξόδευτης ενέργειας. Αναφέρομαι και στους άλλους τους διατεινομένους, ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει και, ότι οι Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις θα κατατροπώσουν τα δύστυχα μεχμετζίκ. Μελαγχολώ με την σκέψη, ότι συνάντησα στην Ευρώπη Έλληνες 30 έως 35 ετών, οι οποίοι έχουν μεταναστεύσει εκεί εξ αιτίας της εδώ αδυναμίας απορροφήσεώς των σε σε ένα οικονομικό κόσμο με προσδοκίες αναπτύξεως και οι οποίοι μου το ξεκαθάρισαν, ότι για κείνους η Ελλάδα είναι μεν χώρα προελεύσεως, αλλά η αλλοδαπή είναι η χώρα που τους κατενόησε και τους αγκάλιασε.
Ούτε σκέψη για την συνδρομή τους στην αντιμετώπιση της οποιασδήποτε κατά της Ελλάδος απειλής. Μελαγχολώ με την συνειδητοποίηση του, ότι η μοντέρνα Ελληνίδα μητέρα σε αντίθεση με την Ελληνίδα της Πίνδου του ’40, σκέπτεται ότι το παιδί της καλόν είναι να μην ασχολείται με μιλιταριστικά φληναφήματα και να κοιτάξει να βολευτεί μακράν παντός κινδύνου. Άλλωστε λέει για ποιόν και γιατί το παιδί πρέπει να πολεμήσει; Μελαγχολώ με αυτά που ακούω, ότι σημαντικός αριθμός στελεχών των ενόπλων δυνάμεων έχουν προσα¬νατολίσει την ατομική τους πορεία προτεραιο¬ποιών¬τας την απόκτηση ακαδημαϊκών περγαμηνών, την λήψη ελκυστικών μεταθέσεων και την θρησκευτική προσήλωση σε ωράριο δημοσίου υπαλλήλου. Ένα από τα ατομικά τους ζητούμενα είναι η επίτευξη της ιδιότητος ενός καλού επαγγελματία μάνατζερ. Και το ερώτημα πλανάται. Υπάρχουν ηγήτορες;

Ο μηχανισμός της οθωμανικής διοικήσεως αποδεικνύεται πολύ πιο μελε-τημένος από μηχανισμούς άλλων κατακτητών. Αυτό, που οι σημερινοί μας «επι-στήμονες» ερμηνεύουν σαν «συνετή οθωμανική διοίκηση» δεν είναι άλλο από την εκπαίδευση δούλων ως ανθρωπίνων βοηθών για να συντρέξουν στην τήρηση της τάξεως στην ανθρώπινη αγέλη εντός της επικράτειας. Δημιούργησαν στρατιώτες και διοικητικούς υπαλλήλους για να ελέγχουν τις μάζες των ομοίων.
Μπορούμε να απορρίψουμε την θεωρία, ότι καταρρεύσεις συμβαίνουν, όταν ένας πολιτισμός πλησιάζει προς το τέρμα της χρονικής του εκτάσεως, διότι πολιτι¬σμοί είναι οντότητες ενός είδους, που δεν υπόκεινται στους νόμους της βιολογίας. Υπάρχει όμως και η αντίθετη θέση η οποία υποστηρίζει, ότι η βιολογική ποιότητα των ατό¬μων, των οποίων οι αμοιβαίες σχέσεις αποτελούν ένα πολιτισμό, παρακμάζει μετά από ένα ακαθόριστο αριθμό γενεών. Δηλαδή, ότι η εμπειρία του πολιτισμού είναι σε τελική ανάλυση ουσιωδώς και αναποτρέπτως δυσγονική.
Στην περίπτωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν υπάρχει πολιτισμός, που συντίθεται από άτομα, που θα μπορούσαν να συναποτελέσουν πολιτισμό. Το σύστη-μα όμως της διοικήσεως, όπως αυτό ιστορικά έχει καταγραφεί ήταν επιτυχές προς όφελος του κατακτητού. Ίσως γι αυτό αποτελεί και ελκυστική σκέψη των νέο-Οθωμανιστών περί αναβιώσεως του συστήματος αυτούκαι που έδωσε τον σπινθήρα των ιδεών στον πρόεδρο Ερντογαν για μία νέα ισχυρή περιφερειακή δύναμη με μία ακόμη μεγαλύτερη φιλοδοξία για κάτι πιο μεγάλο κι από αυτό. Και ένεκα τούτου ο Ερντογάν υιοθετεί και προβάλλει την ιδέα μιας κλεμένης κληρονομιάς, όταν αναφέρεται στα σύνορα της καρδιάς των Τούρκων, πράγμα που κατά μείζονα και δικαιολογημένο λόγο συντηρεί μία βαθύτατη δυσαρέσκεια των Ελλήνων κατά των Τούρκων για την απώλεια των απεράντων εδαφών τους στην Μικρά Ασία, τον Πόντο και τον εκτεταμένο Ελληνισμό στην Κύπρο και πλέον του γεγονότος, ότι υπέστησαν τα πάνδεινα από αυτούς.

Σ’ αυτή την παρακμιακή πορεία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Φανα-ριώτες πίστευαν, ότι είναι σε θέση, με κάποιους προσεκτικούς χειρισμούς, να μετα-φέρουν στην δική τους μερίδα την κλείδα της διοικήσεως και να μεταλλάξουν έτσι την υφή της αυτοκρατορίας σε ελληνική. Ο απλός ελληνικός σκλαβωμένος κόσμος δεν πίστευε σε κάποια τέτοια προοπτική. Ίσως έβλεπε πιο πολύ με το ένστικτο. Έβλεπε, ότι τόσα χρόνια συμβιώσεως του ελληνοχριστιανικού κόσμου με τους οσ-μαν¬λήδες και δεν σημειώθηκε η ελαχίστη πολιτιστική επίδραση επί του κατακτητού, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε με προηγούμενους κατακτητές.
Ο ραγιάς είχε την δική του δυναμική. Έκανε εξεγέρσεις. Πολλές εξεγέρσεις. Το ανοργάνωτο, το ανεξόπλιστο και το ασυντόνιστο ήταν στοιχεία και παράγοντες αποτυχίας των εγχειρημάτων εκείνων.
Ο Άνθιμος Γαζής, ο Πλήθων Γεμιστός, ο Γεώργιος Γεννάδιος, ο Νεόφυτος Δούκας και δεκάδες αξιολόγων Δασκάλων του Γένους, με την επιμονή τους κατόρθωσαν να δώσουν μία κατεύθυνση σκέψεως στον δοκιμαζόμενο ραγιά. Και ο Ρήγας ο Βελεστινλής προτρέπει:
Έρχεται και η Φιλική Εταιρεία και δημιουργεί τα θεμέλια της προς επανά-στασιν οργανώσεως.
Και διαφωτίζεται το στοιχείο της διαφορετικότητας. Εμείς οι Έλληνες και αυτοί οι Τούρκοι.
Και ας μη με ρωτήσουν κάποιοι σύγχρονοι «ευρέων αντιλήψεων», προς τι η συντήρηση σήμερα ενός τέτοιου μίσους;
Απάντηση. Όταν η παγκόσμια κοινότητα διαρθρωθεί σε κοινωνία αγγέλων θα σταματήσει και το μίσος του σκλαβωμένου Έλληνα. Ή αλλιώς πως, όταν ο Τούρκος παύσει να διεκδικεί το κάθε τι το Ελληνικό.
Και ο διεθνιστής θα επιμείνει και θα πει, ότι ο σημερινός Τούρκος δεν είναι εκείνος, που η ιστορία καταγράφει με μελανά χρώματα.
Ατυχής ο συλλογισμός σας κύριε αλληλέγγυε.Ο σημερινός Τούρκος είναι ολόϊδιος με εκείνον, που γνωρίζουμε από την ιστορία.
Οι παλαιοί θυμάστε, πως παρήλαυναν οι αφιονισμένοι πολίτες με τις στολές των οθωμανικών ασκεριών, τις παραμονές της εισβολής των στην Κύπρο το ’74. Θυμάστε τους «απλούς» Τούρκους να εξολοθρεύουν στην Πόλη και την Σμύρνη κάθε τι το ελληνικό το ’55, το ’57, το ’67. Δείτε πως γιορτάζουν κάθε χρόνο την άλωση.
Μπορείτε να δείτε πως εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στα σχολεία. Και τι λένε για τους Έλληνες.
Έχετε συναντήσει κανένα Τούρκο, που να μην είναι υπερήφανος που είναι Τούρκος; Που να μην είναι εθνικιστής; Έχετε συναντήσει κανένα Γερμανό, που να μην είναι εθνικιστής; Έναν Ολλανδό; Έναν Άραβα; Ο Αμερικανός μιλάει με υπερηφάνεια για το “ourAmericannation”. Εθνικιστής, κατά το λεξικό Μπαμπινιώτη σημαίνει το πρόσωπο, που πιστεύει στα εθνικά ιδεώδη. Συχνά -λέει πιο κάτω ο Μπαμπινιώτης- όσοι τρέφουν πατριωτικά αισθήματα χαρακτηρίζονται από τους διεθνιστές ως εθνικιστές.
Και εγώ ερωτώ. Γιατί η λέξη εθνικιστής, μόνον εδώ στην Ελλάδα είναι λέξη που ερμηνεύεται σαν βλασφημία; Γιατί αποπροσανατολιζόμεθα από την αδιαφάνεια των όσων παραγόντων απεργάζονται την εξουδε¬τέ¬ρωση του ελληνισμού;
Και τότε τι θα κάνουμε, όταν ανθούν οι εθνολογικοί ρατσισμοί;
Όταν θα συμφωνήσουν όλες οι φυλές του πλανήτη, ότι είναι αδέλφια τότε ως φυσικόν και θα παύσει το φαινόμενο. Ως τότε ας έχουμε τον νου μας στις διαθέσεις, τις προθέσεις και τις διεκδικήσεις των γειτόνων μας. Ας έχουμε ένα ισχυρό στρατό, που να είναι έτσι σχε¬διασμένος και δομημένος, όχι μόνον για ρόλο αποτρεπτικό αλλά να έχει την ευκαμψία και την δυνατότητα αναλήψεως επιχειρήσεων απαντητικού χαρακτήρα, ώστε να προσδώσει την ευχέρεια στην πολιτική ηγεσία της χώρας να διαπραγμα¬τεύεται μετά από οποιαδήποτε εξέλιξη έχει προς όφελός μας διαμορφωθεί στον εγγύς γεωστρα¬τηγικό χώρο.
Σε αντίθετη περίπτωση, οι πολιτικοί προϊστάμενοι, οι διπλωμάτες και οι ει¬δικοί σύμβουλοι αυτών, θα διακατέχονται από φοβικά σύνδρομα και δεν θα επιμέ¬νουν να κηρύξουν ή να διεκδικήσουν ούτε και τα εκ του διεθνούς δικαίου προβλε¬πόμενα δικαιώματά μας, όπως παραδείγματος χάριν η εκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδος και τα 12 μίλλια χωρικά ύδατα, όπως ισχύει διεθνώς.
Ούτε θα μας ένοιαζε το μειδίαμα ή η επίπληξη των Ευρωπαίων και του Νατοϊκού κόσμου, στον οποίο αυτόν κόσμο εμείς πιστεύουμε χωρίς ανταπόκριση. Και τούτο πρέπει να το χωνέψουμε. Η αυτοβοήθεια πρέπει να γίνει ο οδηγός των στρατηγικών μας εκτιμήσεων και σχεδίων.
Όπως και τώρα, έτσι και τότε, οι ελπίδες μας διαψεύδονταν, ότι κάποια μεγάλη δύναμη θα βοηθήσει στην απελευθέρωση. Τα πιο δυναμικά ηγετικά πρόσωπα εκείνης της εποχής, όπως ο Κολοκοτρώνης, δεν πίστευαν στην έξωθεν υποστήριξη. Έλεγε, ο Γέρος του Μωρηά. «Ό,τι είναι να κάνουν οι Έλληνες, θα το κάνουν μοναχοί τους και δεν έχουν ελπίδα καμμιά από τους ξένους».
Τελικά, αυτός ο αγώνας που έκαναν οι χριστιανοί, αυτός ο αγώνας, που έκα-ναν οι Έλληνες στον ίδιο χώρο των ημιθέων αρχαίων Ελλήνων για την ελευθερία, με τις νίκες και τα μαρτύρια και το αίμα συνεκλόνισαν την κοινή γνώμη της Ευρώπης. Υπογραμμίζω. Την κοινή γνώμη και όχι τις κυβερνήσεις, οι οποίες κυβερνήσεις, σε κάθε περίπτωση και διαχρονικά εκτιμούν καταστάσεις χωρίς συναίσθημα αλλά με την συμφεροντολογική σπέκουλα του εθνικού των θησαυρισμού.
Το φιλελληνικό κίνημα είναι απλά πρωτοβουλία ρωμαντικής αντιλήψεως ατόμων και φυσικά ενίων πιστών του διδύμου δράσις - μισθοφορισμός.
Οι Έλληνες κατά την ψυχή και όχι κατά το όνομα γνωρίζουν, ότι καμμία δύναμη λογικής δεν είναι δυνατόν να τους επαναφέρει στην πραγματικότητα των αναγκών και των απαιτήσεων της ζωής, όπως έχει σήμερα διαμορφωθεί. Ζουν, αναπολούν και ασμένως θα εθυσιάζοντο κάτω από ένα υπερκόσμιο φως που θα έριχνε επάνω τους το όνειρο του ελληνισμού στην παγκόσμια εξελικτική πορεία και όχι στην μεμψιμοιρία του επαίτου, του ταπεινωμένου στα αλαζονευόμενα μάτια του φραγκικού κόσμου. Του κατ’ επίφασιν πολιτισμένου. Του ουσιαστικού εκμεταλλευτή τοκο¬γλύφου, που όμως γνωρίζει, ότι και από την εδώ πλευρά δεν έχει να κάνει με αγγε¬λούδια την στιγμή που γνωρίζει πολύ καλά το ποιόν των ομολόγων του.

Και τι μέλλοι γενέσθαι; Υπάρχουν θετικές προοπτικές; Υπάρχουν Έλληνες;
Κι όμως, υπάρχουν ακόμη Έλληνες. Κλαίνε σιωπηλά. Περιμένουν αυτό το υπερκόσμιο φως, που θα έλθει σαν μια αποστολική επιφοίτηση πνεύματος εθνικού. Ίσως παρακινηθούν από έναν άλλο Ρήγα.
Μα τί θέλει η πατρίδα από τον καθένα από μας;
Να ερμηνεύουμε τη λέξη «καθήκον» σαν μία δική μας - καταδική μας υποχρέωση προς την πατρίδα και όχι να απαιτούμε την υποχρέωση αυτή από τους άλλους.
Θέλει τον καθένα μας να αισθάνεται, ότι είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την ύπαρξή της. Για την συνέχιση της ελληνικής της πνοής.
Θέλει να μην ανεχόμαστε την διαφθορά. Να μην είμαστε συνεργοί στην διαφθορά. Να στηλιτεύουμε το κάθε τι, που είναι εθνικά επιζήμιον. Να γίνουμε ανεμοστρόβιλοι και να αποξηλώσουμε κάθε στέγη, που στεγάζει την ανομία. Να γίνουμε πελέκεις επάνω από κάθε κοιμισμένη συνείδηση των βολεμένων Ελλήνων. Οι φωνές μας να διαχυθούν στην παγκόσμια ατμόσφαιρα και να ταρακουνήσουν τις ακουστικές χορδές της οικουμένης, δίνοντας το μήνυμα, ότι η φωνή των Ελλήνων είναι ουράνια μουσική, που ανυψώνει την παγκόσμια ψυχή.
Και πραγματιστικά σκεπτόμενοι, ουδέποτε ξεχνούμε, ότι πειστικός είναι ο διαπραγματευτής εκείνος, που στο ένα χέρι κρατά κλάδον ελαίας και στο άλλο το όπλο.
Ευλαβείς προσκυνητές σήμερα, κλίνουμε το γόνυ εμπρός στους τάφους των αθανάτων ηρώων του Έθνους μας.
Εκείνοι μας παρακολουθούν και μας παρακαλούν να υποσχεθούμε, ότι ακόμη πάλλεται η ελληνική μας ψυχή και ότι είμαστε έτοιμοι να αμυνθούμε για τα σπίτια μας, για τα παιδιά μας και για την υπέρτατη έννοια που λέγεται Ελλάς.
Υποσχόμεθα στον εαυτό μας και την πατρίδα μας….
εκτός εάν και τούτο είναι σχήμα ενός από τους πολλούς μοντέρνα εκφραζόμενους λόγους;

*Υποστράτηγος ε.α. Ομιλία στο ΕΛΙΣΜΕ την 22α Μαρτίου 2018

 

Συμεών Κωνσταντινίδης*: ΝΑΥΤΙΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΟΥΣ

on Monday, 26 February 2018. Posted in Ομιλίες

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η νέα τάση της παγκόσμιας Ναυτιλίας είναι η διέλευση των πόλων (κυρίως του Βορείου πόλου) λόγω της μείωσης των πάγων η οποία οφείλετε βέβαια με τη σειρά της στην αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας (φαινόμενο θερμοκηπίου) με ότι αυτό συνεπάγεται. Τα κίνητρα της διέλευσης του Βορείου πόλου είναι κυρίως οικονομικά δηλαδή η μεγάλη οικονομία σε καύσιμα (περίπου 500.000 δολάρια σε κάθε ταξίδι) και του λιγότερου χρόνου (ο μισός χρόνος) ο οποίος απαιτείται για την διαδρομή μεταξύ των κυρίων λιμένων Ευρώπης και Ασίας.

PDF

[12 3 4 5  >>