Ομιλίες

Αναστάσιος Μπασαράς: 'the Defence industry and Logistics in Egypt, Israel, Cyprus and Greece. Mutual benefits arising from common research, development and cooperation.'

on Saturday, 02 November 2019. Posted in Ομιλίες

Αγαπητοί Φίλοι (ες)

Η παρουσίαση είναι στην αγγλική και κατεβάστέ την ΕΔΩ!
Εγινε χθες με επιτυχία το συνέδριο των 'Overseas Republicans, Chapter Athens' με θέμα 'East Mediteranean Energy Security' με επιτυχία παρά τα πτωχότατα οπτικοακουστικά μέσα.
Εκανα (ή προσπάθησα να κάνω - τα οπτικοακουστικά μέσα δεν την επέτρεψαν - την εισήγηση:
'the Defence industry and Logistics in Egypt, Israel, Cyprus and Greece. Mutual benefits arising from common research, development and cooperation.'
Μια σύνοψη και η παρουσίαση ακολουθούν, πιστεύω ότι έχει μεγάλο ενδιαφέρον, είναι 15λεπτη και την συνιστώ:
Αναστάσιος Μπασαράς


'Περίληψη:
Οι στόχοι της παρουσίασής μου είναι:
-Παραθέτει τις γεωπολιτικές στρατηγικές, πολιτικές, θέσεις και υποθέσεις που αφορούν κυρίως την Ελλάδα αλλά και τους άλλους παίκτες στον τομέα της ενεργειακής ασφάλειας του East Med.
-Ενισχύει και παρουσιάζει στοιχεία που αναδεικνύουν τους σημαντικότερους Ελληνικούς Ομίλους Αμυντικής Βιομηχανίας και Logistics και τις δραστηριότητες μερικών από τις σημαντικότερες ελληνικές αμυντικές εταιρείες
- Παρουσίαση και σύγκριση δεδομένων σχετικά με την άμυνα και τη βιομηχανία, όπως οι στρατιωτικές δαπάνες, οι εξαγωγές όπλων, οι εισαγωγές όπλων, οι δαπάνες έρευνας και ανάπτυξης, η εύκολη επιχειρηματική δραστηριότητα και η δύναμη αντοχής, ο πληθυσμός, ο δείκτης ευκολίας επιχειρείν, το ΑΕΠ κλπ. Για τις χώρες CY, EG, GR, IL, USA, TK
- Αναδεικνύει και προβάλει μέσα από πολύ σύντομα βίντεο τις δυνατότητες της αμυντικής βιομηχανίας των GR / Eg / IΛ και τις στρατιωτικές ασκήσεις των συμμαχιών Cy / IL/ GR και GR / USA,
-Κλείνει με την παρουσίαση ιδεών, συστάσεων και προτάσεων για την ενίσχυση της κοινής έρευνας, ανάπτυξης και συνεργασίας των χωρών που λένε και μεγιστοποιώντας τα αμοιβαία οφέλη τους, όπως:
Μεγιστοποιήστε τη συν-ανάπτυξη, τη συμπαραγωγή και την Follow-On υποστήριξη σε όλες τις προμήθειες και λειτουργίες αμυντικών συστημάτων (> 30% του κόστους αγοράς)!
*Κρατική Ενθάρρυνση και Ενίσχυση του Υπουργείου Άμυνας, την Αμυντική Βιομηχανία και των Πανεπιστημίων / Στρατιωτικών Σχολών για την έρευνα για την άμυνα και την ασφάλεια (+ 2% του αμυντικού προϋπολογισμού).
*Συνεργασία της Ελληνικής Αμεντικής Βιομηχανίας και των εταιριών Logistics στον τομέα της Logistics
Ενθάρρυνση, Ενίσχυση και Υποστήριξη Αντίστροφης Μηχανικής και Logistics. .
*Στόχος Αποτελεσματικών έξυπνων και φτηνών λύσεων για συστήματα προμήθειας και εξοπλισμού όπλων (DRONES, ΑΙ, Ρομπότ)
*Συνεργαστείτε και ακολουθήστε τις κεντρικές συλλογικές προμήθειες για να επιτύχετε πιο οικονομικές λύσεις εφαρμόζοντας ολιστική προσέγγιση προμηθειών και βιομηχανικές επιστροφές (IR).
*Επικοινωνία και Συνεργασία των Οργάνων της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας και της Logistics με τους Αξιωματικούς Ακολούθους της Άμυνας.
*Συνεταιριστικά Logistics, μια βάση δεδομένων με πληροφορίες όπως: Stock Holding, Materiel and Asset Requirements Exchange, Common Item Materiel Management, Electronic Provisioning, and a Forum Applied Logistics Consultancy!
*Έξυπνη Άμυνα μέσω της συγκέντρωσης και της διάθεσης δυνατοτήτων και πόρων, εξειδίκευση της παραγωγής, ιεράρχηση των δράσεων και αποτελεσματικότερος συντονισμός των προσπαθειών.
*Ανάπτυξη υποδομής αμυντικής βιομηχανίας και εφοδιαστικής σε τομείς φυσικής προστασίας.
*Συμμετοχή σε συν-ανάπτυξη-παραγωγή διεθνών προγραμμάτων εξοπλισμού / συστημάτων, με στόχο τη μεγιστοποίηση της συμμετοχής της Αμυντικής Βιομηχανίας και τη μεταφορά της τεχνογνωσίας.
Λειτουργία (θεσμική, οργανωτική, νομική) των κυβερνητικών ελεγχόμενων αμυντικών βιομηχανικών μονάδων με ιδιωτικά κριτήρια επιχειρηματικής δραστηριότητας.
*Μεγιστοποίηση συμμετοχής και αξιοποίησης δράσεων και προγραμμάτων στο πλαίσιο της Μόνιμης Δομημένης Συνεργασίας (PESCO) της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κάλυψη των επιχειρησιακών απαιτήσεων των Ενόπλων Δυνάμεων!
*Ενισχύστε τις πολιτικές και αμυντικές συμμαχίες γιατί είναι βασικές για τη διασφάλιση της διαχείρισης των ενεργειακών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου! 

Ιπποκράτης Δασκαλάκης*: 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940: ΑΝΑΔΡΟΜΗ- ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ- ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

on Tuesday, 22 October 2019. Posted in Ομιλίες

(η ομιλία πραγματοποιήθηκε στο Ροταριανό Όμιλο «Πειραιάς-Ανατολή» στο Ναυτικό Όμιλο Ελλάδος στις 21 Οκτωβρίου 2019)
Καλησπέρα σας,
Επιτρέψτε μου να αρχίσω με τις ευχαριστίες μου προς τους οργανωτές της εκδήλωσης αλλά και όλους εσάς τους παρευρισκόμενους, για την τιμητική προς το πρόσωπο μου, πρόσκληση της εκφώνησης του πανηγυρικού για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.
Επ’ ευκαιρία της παρουσίας μου σας θα ήθελα να σας ευχηθώ κάθε επιτυχία στο πολύπλευρο κοινωνικό έργο που αφιλοκερδώς προσφέρετε και ευόδωση των ευγενών στόχων της οργάνωσης σας. Είχα τη χαρά και την τιμή, το 2013, με την ολοκλήρωση της διετούς υπηρέτησης μου στα Χανιά, ως Διοικητής του Πεδίου Βολής Κρήτης, να ανακηρυχθώ σε επίτιμο μέλος του Ροταριανού Ομίλου Χανίων.
Η εκφώνηση του πανηγυρικού μιας εθνικής επετείου προς ένα διακεκριμένο ακροατήριο δημιουργεί πάντα προβληματισμούς στο συντάκτη και εκφωνητή της. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι ύψιστη υποχρέωση σε ένα πανηγυρικό αποτελεί η απότιση φόρου τιμής στους γνωστούς και άγνωστους, πεσόντες, τραυματίες, αγωνιστές, συντελεστές του συγκεκριμένου γεγονότος. Φυσικά επιβάλλεται και η αναφορά στα ίδια τα γεγονότα με μια προσπάθεια αντικειμενικής αποτίμησης τους. Η αποτίμηση αυτή αποσκοπεί στον προβληματισμό, στην εξαγωγή συμπερασμάτων και στη σύγκριση με τα τρέχοντα γεγονότα. Τελικός στόχος και το δυσκολότερο καθήκον, η ορθή και ρεαλιστική προσαρμογή των συμπερασμάτων στις παρούσες καταστάσεις και σημερινά προβλήματα που δυστυχώς καθημερινά συσσωρεύονται επικίνδυνα και από διαφορετικές κατευθύνσεις. Δεν λησμονώ ότι και η εμψύχωση του ακροατηρίου αποτελεί στόχο του πανηγυρικού και σε ορισμένες περιπτώσεις αποτελεί και την πρωταρχική ίσως επιδίωξη.
Με αυτές τις σκέψεις επιτρέψτε μου να προχωρήσω στη δική μου προσπάθεια ανατρέχοντας νοερά στα γεγονότα και σχοινοβατώντας μεταξύ παρελθόντος και παρόντος.
28η Οκτωβρίου 1940. Μια λαμπρή σελίδα του Ελληνισμού, μια αναπάντεχη -για μερικούς- συντριβή της απρόκλητης φασιστικής επίθεσης στα δύσκολα πρώτα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η νυκτερινή επίσκεψη του Ιταλού Πρέσβη και το τελεσίγραφο που επιδόθηκε ήταν μια άραγε αναπάντεχη εξέλιξη που έλαβε μια παρορμητική απάντηση από τον Έλληνα πρωθυπουργό?
Κάθε άλλο, τα σύννεφα ενός νέου ευρωπαϊκού πολέμου πύκνωναν και γίνονταν απειλητικά από τα μέσα της δεκαετίας του 1930. Ίσως οι εξελίξεις να ήταν προδιαγεγραμμένες με τους προβληματικούς όρους ειρήνευσης που ακολούθησαν το τέλος του Μεγάλου Πολέμου, το 1918. Σε μια επανάληψη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ελληνική ουδετερότητα θα ήταν και πάλι αναπόφευκτη, συμπέρασμα που είχαν συνειδητοποιήσει οι πρωταγωνιστές της τότε ελληνικής πολιτικής ζωής που τραγικά είχαν βιώσει τον εθνικό διχασμό.
Ήταν άραγε το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η αναπόφευκτη σύγκρουση των δημοκρατικών καθεστώτων με τον ολοκληρωτισμό, το ναζισμό και φασισμό?
Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι η άλλη έκφραση του ολοκληρωτισμού -ο κομμουνισμός- συντάχθηκε καθυστερημένα και εξ’ ανάγκης με τα δημοκρατικά καθεστώτα. Πιθανόν να μην αρκούσε η ιδεολογική αναμέτρηση για το ξέσπασμα της νέας τραγωδίας. Στο εύφλεκτο μείγμα συνυπήρχαν εθνικιστικές εξάρσεις, βαθιές εθνοτικές διαφορές, αλησμόνητοι πόθοι εθνικής ολοκλήρωσης, αλλά και κοινωνικές ανισότητες που είχαν προκύψει από μια βαθύτατη οικονομική κρίση που έπληξε την υφήλιο. Πολυεπίπεδες λοιπόν οι αιτίες αυτού του ξεσπάσματος. Μέσα σε αυτή τη γενικότερη αναταραχή, η γειτονική μας Ιταλία ζούσε μια έξαρση επεκτατικότητας που την υποδαύλιζε ο Μουσολίνι και το φασιστικό καθεστώς, αλλά μάλλον την αποδέχονταν η συντριπτική πλειοψηφία του ιταλικού λαού. Να μη ξεχνάμε ότι κάθε έθνος διέρχεται στιγμές αναζωπύρωσης του εθνικού αισθήματος που υπό κατάλληλες -εσωτερικές και εξωτερικές- συνθήκες μπορεί να εκλάβει επιθετικές-επεκτατικές διαθέσεις κατά γειτονικών λαών. Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα γονιδιακής ανωμαλίας, ούτε αποκλειστικά και μόνο μια έκφραση των άγριων ορμών του καπιταλισμού, αλλά μια πολύ πιο σύνθετη έκφραση των διαθέσεων και επιδιώξεων των λαών που ανάγεται σε πολυάριθμες κοινωνικοπολιτικές αιτίες και σε συνάρτηση με το εξωτερικό περιβάλλον.
Έκανα αυτή την παρεκτροπή για να συνειδητοποιούσαμε ότι οι σημερινές μας τριβές με την Τουρκία δεν είναι αποτέλεσμα των επεκτατικών οραμάτων του «σουλτάνου» αλλά μια βαθύτερη και μακροχρόνια επιλογή των ελίτ της Άγκυρας με αποδοχή από τον τουρκικό λαό. Αντίστοιχη λοιπόν ήταν τότε και η αποδοχή των σχεδίων της φασιστικής ηγεσίας από τον συμπαθή και φίλο ιταλικό λαό και μόνο οι διαδοχικές αποτυχίες και ανθρώπινες απώλειες θα οδηγούσαν στην ανατροπή του καθεστώτος το 1943.
Δεν ήρθε λοιπόν αναπάντεχα η ιταλική εισβολή, είχε προηγηθεί τον Απρίλιο του 1939, η πραξικοπηματική εισβολή και κατάληψη της Αλβανίας από τα ιταλικά στρατεύματα. Να μη ξεχνάμε ότι το 1923, στο απόγειο της ελληνικής αδυναμίας, μήνες μετά την μικρασιατική καταστροφή, είχε προηγηθεί ο βομβαρδισμός και η προσωρινή κατάληψη της Κέρκυρας από τα ιταλικά στρατεύματα. Τα επόμενα χρόνια οι ελληνοϊταλικές σχέσεις γνώριζαν διακυμάνσεις με προσεγγίσεις αλλά και αντιθέσεις και τριβές που προέκυπταν από τον ιταλικό επεκτατισμό και τις ισορροπίες στον ευαίσθητο χώρο της Μεσογείου. Από τα μέσα του 1939, οι προκλήσεις αυξήθηκαν σε αέρα, θάλασσα και στεριά (Αλβανία). Ναι, και οι συμπαθέστατοι Ιταλοί, δημοσίευαν χάρτες με τη δική τους «γαλάζια πατρίδα», την περίφημη «mare nostrum» με το Αιγαίο και τα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα να έχουν κυρίαρχη θέση! Ναι, είχαμε και παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου, των χωρικών υδάτων αλλά ακόμη και βομβαρδισμούς πλοίων του ελληνικού πολεμικού ναυτικού από ιταλικά αεροσκάφη. Και δυστυχώς προχώρησαν περισσότερο από τους ανατολικούς μας φίλους, μη αρκούμενοι σε προσπάθειες για εμβολισμό σκαφών του λιμενικού μας και στις 15 Αυγούστου του 1940 τορπίλισαν και βύθισαν -με ανθρώπινες απώλειες- το εύδρομο Έλλη υπό τα όμματα της εορτάζουσας Θεομήτορος.
Πως αντέδρασε η Ελλάδα? Με «στρατηγική ψυχραιμία»! Η ταυτότητα του υποβρυχίου, καίτοι πασιφανώς γνωστή από την πρώτη στιγμή, αποσιωπήθηκε. Δηλαδή η Ελλάδα του 1940, με κυβερνήτη το στρατηγό Ιωάννη Μεταξά είχε επιλέξει την απορριπτέα στρατηγική του κατευνασμού? Αν πρέπει να απαντήσουμε μονολεκτικά θα δίναμε θετική απάντηση, πράγματι, η Ελλάδα έκανε ότι μπορούσε για να αποφύγει τον πόλεμο. Ήταν μια επιλογή που βασίζονταν στη ρεαλιστική αντίληψη των δεινών που θα έφερνε μια σύγκρουση με την Ιταλία και της κλιμάκωσης που θα ακολουθούσε λόγο της αναπόφευκτης -και επιζητούμενης- βρετανικής εμπλοκής αλλά και της συνεπακόλουθης γερμανικής αντίδρασης. Επιπρόσθετα, οι ψυχροί πίνακες των διαθέσιμων πολεμικών συστημάτων των δυνητικών αντιπάλων (Ελλήνων και Ιταλών) έδειχναν μια συντριπτική υπεροχή των τελευταίων στα επίφοβα και πολυδιαφημιζόμενα για την εποχή εκείνη, οπλικά συστήματα, άρματα και αεροπλάνα. Παράλληλα, οι διαθέσεις της Βουλγαρίας εξακολουθούσαν να είναι απειλητικές και ρεβανσιστικές ενώ ο στρατός αυτής της χώρας επίφοβος. Η Ελλάδα αγωνίζονταν να υλοποιήσει ένα τεράστιο για την εποχή εκείνη εξοπλιστικό πρόγραμμα. Πολλαπλές οι δυσκολίες μιας χώρας που μόλις 8 χρόνια προηγουμένως είχε -ουσιαστικά και τυπικά- χρεοκοπήσει. Πολλαπλές και οι δυσκολίες εξεύρεσης πολεμικού υλικού για προμήθεια καθώς όλες οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν αποδυθεί σε ένα αγώνα εξοπλισμού για προστασία των συνόρων τους, αρνούμενες να εκτελέσουν ακόμη και προπληρωμένες παραγγελίες. Ούτε όμως και οι ενδεχόμενοι υποστηρικτές και σύμμαχοι της Ελλάδος -Βρετανία και Γαλλία- έδιναν με ευκολία εγγυήσεις ασφαλείας και όταν αυτές για πρώτη φορά δόθηκαν το 1939, δεν ήταν αξιόπιστες, ενώ ο ένας εκ των εγγυητών -η Γαλλία- κατέρρευσε μετά από λίγους μήνες. Υπό αυτές τις συνθήκες, μάλλον η Ελλάδα δεν είχε πολλές επιλογές στρατηγικής. Απορριπτέος λοιπόν ο κατευνασμός αλλά υπό προϋποθέσεις μπορεί να λειτουργήσει και να επιφέρει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, όταν και μόνο όταν, επιλεχθεί ως μια προσωρινή επιλογή προς κέρδος χρόνου και κατάλληλη προετοιμασία για πραγματοποίηση των στόχων μας. Όπως ακριβώς, λέμε και στο στρατό, αναλαμβάνουμε υποχωρητικές επιχειρήσεις προς κέρδος χρόνου και δημιουργία καταλλήλων συνθηκών για την επιθετική επιστροφή μας ή την καταστροφή του αντιπάλου.
Αυτές τις προετοιμασίες εκτέλεσε -επί τετραετία- με συνέπεια και σε άριστο βαθμό το δικτατορικό καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά και καμία ιδεοληψία δεν μπορεί να ανατρέψει τα τεκμηριωμένα αυτά στοιχεία. Ορισμένες αποφάσεις -ακόμη και παραγγελίες πολεμικού υλικού- είναι αλήθεια ότι είχαν ληφθεί και τοποθετηθεί από το 1935, όμως το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, παρά την οικονομική στενότητα επέκτεινε όλες αυτές τις προετοιμασίες και τις υλοποίησε με αυστηρό χρονοδιάγραμμα και βάση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου αμύνης που περιλάμβανε όλα τα πιθανά ενδεχόμενα της εποχής. Η επιτελική αρτιότητα του καθεστώτος αποδείχθηκε όταν η αιφνιδιαστική ιταλική εισβολή στην Αλβανία, το 1939 ανέτρεψε τα αμυντικά δεδομένα της χώρας δημιουργώντας ένα ακόμη μέτωπο στα ήδη μακρά και πολλαπλώς απειλούμενα σύνορα μας. Η Αθήνα αντέδρασε με μερική επιστράτευση, προώθηση και ανάπτυξη των Μονάδων στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Τα συμπεράσματα που ανέκυψαν από αυτές τις ενέργειες μετετράπησαν στις αναγκαίες διορθωτικές ενέργειες ώστε η γενική επιστράτευση, τον Οκτώβριο του 1940, να πραγματοποιηθεί με επιτυχία.
Αν ανατρέξουμε στη δεκαετία του 1930 θα διαπιστώσουμε ότι η Ελλάδα κατέβαλε αγωνιώδεις προσπάθειες να δημιουργήσει ένα δίκτυο συμμαχιών που θα εξασφάλιζαν την εθνική ανεξαρτησία της. Οι δύο στυλοβάτες της ελληνικής ύπαρξης –Βρετανία και Γαλλία- αρνούνταν μέχρι το 1939 να δώσουν τις επιζητούμενες εγγυήσεις ασφαλείας που ζητούσε εναγωνίως η Αθήνα. Εφιάλτης των Ελλήνων στρατιωτικών μια αιφνιδιαστική επίθεση από τη Βουλγαρία και κάθοδος της στο προαιώνιο στόχο, το Αιγαίο Πέλαγος. Το ελάχιστο βάθος της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης σε συνδυασμό με το ορεινό αλλά κατηφορικό -προς τις ελληνικές πεδιάδες- έδαφος, καθιστούσε προβληματική κάθε αμυντική προσπάθεια. Τυχόν δε διάρρηξη του μετώπου, σε οποιαδήποτε σημείο θα είχε ως αποτέλεσμα τη διάσπαση της συνέχειας της ελληνικής αμυντικής γραμμής. Να μη λησμονούμε ότι η ελληνικότητα των επικαλούμενων «νέων χωρών» δεν είχε ακόμη εδραιωθεί παρά τη μαζική και τραγική άφιξη χιλιάδων προσφύγων το 1922.
Εκτός από τον πατροπαράδοτο εχθρό, τη Βουλγαρία, η Ελλάδα αντιμετώπιζε τον ιταλικό επεκτατισμό που πίεζε όχι μόνο από τα δυτικά αλλά και από νοτιανατολικά, από την ιταλοκρατούμενη Δωδεκάνησο, με μια επικίνδυνη σφήνα που κατευθύνονταν στην καρδιά της Ελλάδος, στο Αιγαίο. Ακόμη και η στάση της Γιουγκοσλαβίας ήταν αμφίθυμη καθώς η χώρα, μέχρι και την τελευταία στιγμή, σχοινοβατούσε μεταξύ του Άξονα και των δημοκρατικών καθεστώτων, ακούγοντας με ενδιαφέρον τις προτάσεις αμφοτέρων των πλευρών και σταθμίζοντας κέρδη και απώλειες. Το παράδοξο είναι ότι την ταραγμένη εκείνη εποχή, η Άγκυρα φαίνονταν ως ο λιγότερο επικίνδυνος γείτονας της χώρας μας, ο μοναδικός που δεν εξεδήλωνε προθέσεις σε βάρος της ακεραιότητας μας. Φυσικά αυτό δεν την εμπόδισε με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου να μεταβληθεί σε έναν «επιτήδειο ουδέτερο» που διαρκώς διαπραγματεύονταν ανταλλάγματα για την είσοδο της στη σύγκρουση. Αρκετά από τα ανταλλάγματα που της δίνονταν -από αμφότερες τις πλευρές- για άλλη μια φορά ήταν σε βάρος του Ελληνισμού.
Σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση, οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες ακολούθησαν μια πολιτική δημιουργίας χαλαρών συμμαχιών που αρχικά είχαν ως στόχο την απομόνωση της Βουλγαρίας και εν συνεχεία την παρεμπόδιση επέμβασης μη βαλκανικών δυνάμεων στη χερσόνησο του Αίμου. Συνθήκες φιλίας, συνεργασίας, μη επίθεσης, με πολλούς περιορισμούς, αστερίσκους, δεσμευτικές και μη, διαδέχονταν η μια την άλλη σε διμερή και πολυμερή σχήματα, όλες όμως κατέρρευσαν όταν ο πόλεμος έφτασε στα σύνορα των Βαλκανίων. Το επισημαίνω, για να μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις για τις δυνατότητες των 3μερών και 4μερών σχημάτων, που πολύ ορθά και προσεκτικά και με συνέπεια οι ελληνικές ηγεσίες οικοδομούν τα τελευταία χρόνια στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου. Δυστυχώς εκτιμώ ότι θα δικαιωθεί ο πρώην Α/ΓΕΕΘΑ και Υπουργός Άμυνας, Ναύαρχος Αποστολάκης, όταν επί του ιδίου θέματος και αναφερόμενος σε ενδεχόμενη σύγκρουση με την Τουρκία δήλωσε ξεκάθαρα ότι θα πολεμήσουμε μόνοι μας.
Το 1940, στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, η Βρετανία, εδώ και ήδη ένα χρόνο σε πόλεμο με τις δυνάμεις του Άξονα, στάθηκε στο πλευρό μας. Περιορισμένη η στρατιωτική εμπλοκή της, ένεκα ανεπάρκειας δυνάμεων και της απελπιστικής θέσης αλλά και θέλοντας να αποφύγει να προκαλέσει τους Γερμανούς. Ορισμένοι θα συμπληρώσουν ότι θεωρούσε την Ελλάδα ως μια χαμένη υπόθεση καίτοι αυτό δεν τεκμηριώνεται πλήρως από τα αρχεία που είναι σήμερα διαθέσιμα.
Η καταιγίδα ήταν λοιπόν ορατή και επεκτείνονταν σε πολλαπλά σημεία της ελληνικής μεθορίου και από πολλαπλές κατευθύνσεις. Οι διπλωματικές προσπάθειες συγκρότησης συμμαχιών αρκετές και προς τη σωστή κατεύθυνση αλλά με πενιχρά αποτελέσματα, καθώς ουδείς -την εποχή εκείνη της αβεβαιότητας- δεν ήθελε να λάβει ισχυρές δεσμεύσεις για κάποιο άλλο κράτος. Η εθνική επιβίωση εξαρτιόνταν από την αρχή της «αυτοβοήθειας» στο μέγιστο βαθμό. Έχουμε άραγε στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι αυτό δεν συμβαίνει και σήμερα?
Ήταν όμως δυνατή μια ελληνική προσέγγιση προς τον Άξονα? Πολλάκις ειπώθηκε ότι ο Ιωάννης Μεταξάς αναγκάστηκε από το φόβο της ανατροπής του από τον Βασιλιά και τους Βρετανούς να ακλουθήσει τη συγκεκριμένη πολιτική με αποκορύφωμα την απόρριψη του ιταλικού τελεσίγραφου. Όμως ο Μεταξάς, με τη σύμφωνη γνώμη του Βασιλιά και των ενόπλων δυνάμεων, είχε προ καιρού επιλέξει το δρόμο της συστράτευσης με τις δυτικές δημοκρατίες. Μπορεί η μιλιταριστική συγκρότηση των δυνάμεων του Άξονα και οι πολεμικές επιτυχίες των ενόπλων δυνάμεων τους να αποσπούσαν το θαυμασμό των επαγγελματιών στρατιωτικών, παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα, η ανάγνωση όμως των γεωπολιτικών ισορροπιών και ιδιαιτεροτήτων της χώρας καθιστούσε μονόδρομο τη συστράτευση μας στο πλευρό των Βρετανογάλλων. Η παράκτιος και νησιωτική φύση της χώρας επέβαλαν τη συνεργασία με τις ναυτικές δυνάμεις που έλεγχαν τη Μεσόγειο, δηλαδή την Βρετανία. Επιπλέον, οι συμπράξεις και στόχοι Ιταλίας και Βουλγαρίας καθιστούσαν αδύνατη οποιαδήποτε άλλη επιλογή. Οι ελληνικές ελίτ του 1940 είχαν πικρά αποκομίσει τα σωστά συμπεράσματα μετά την αποτυχημένη προσπάθεια διατήρησης της ουδετερότητας στο Α’ παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά συνέπεια είχαν αντιληφθεί ότι δεν υπήρχε η επιλογή της ουδετερότητας την εποχή εκείνη.
Ίσως η παρουσία ενός αποφασιστικού και ικανού δικτάτορα τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο να συνετέλεσε στην άρτια αμυντική προετοιμασία της χώρας. Μια προετοιμασία που επεκτάθηκε σε κάθε τομέα και σε κάθε δραστηριότητα. Γνωστή η οχύρωση της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου με τα οχυρά της «Γραμμής Μεταξά». Προσεκτική και η οχυρωματική οργάνωση -με ημιμόνιμα έργα εκστρατείας -και η έγκαιρη προώθηση Μονάδων προς τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Λιγότερο γνωστή, η επιμελημένη διασπορά και αποθήκευση των αρχαιολογικών θησαυρών της χώρας όπως και δεκάδες άλλες ενέργειες που αφορούσαν την πολιτική προστασία.
Από τον Απρίλιο του 1939, όπως προαναφέραμε, υπήρξε έντονη η αμυντική προπαρασκευή της ελληνοαλβανικής μεθορίου. Προωθήσεις Μονάδων, δοκιμές σχεδίων, μυστικές επιστρατεύσεις, παθητικά μέτρα ασφαλείας στα αστικά κέντρα, παραγγελίες πολεμικών υλικών, εντατικοποίηση των εργασιών της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας και όλα αυτά διατηρώντας την ειρηνική μορφή της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων.
Σίγουρα ο Μεταξάς δεν επέλεξε να δώσει το πρωτογενές πλεόνασμα της εποχής του υπό μορφή παροχών και επιδομάτων στα όντως ταλαιπωρημένα λαϊκά στρώματα. Ως υπεύθυνος κυβερνήτης το έστρεψε στην πολεμική προσπάθεια, βέβαια δεν είχε το άγχος της επικράτησης στις επόμενες εκλογές και μάλλον δεν έδινε και λογαριασμό στα ΜΜΕ και φυσικά ούτε και στους πολιτικούς του αντιπάλους. Ευτυχώς δεν είχε και το άγχος της ανάρτησης στο twitter. Είχε όμως και αυτός να συγκρουστεί με τους «θεσμούς» της εποχής του και τα σκληρά οικονομικά μέτρα που είχαν θεσπιστεί το 1932 σε βάρος της χώρας μας. Σίγουρα δεν υπήρξε «άγιος». Ήταν άνθρωπος με πολλές ικανότητες και αδυναμίες, φιλόδοξος και με εμμονές όπως και η πλειονότητα των πρωταγωνιστών εκείνης της εποχής. Μεταχειρίστηκε διαφόρους μεθόδους και εκμεταλλευόμενος επιδέξια μια σειρά θανάτων πολιτικών προσώπων πέτυχε να αποσπάσει τη ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής και να καταστεί Πρωθυπουργός παρά το χαμηλό εκλογικό ποσοστό του. Πιστός στις εξαγγελίες του, δεν καθυστέρησε να προχωρήσει στη διάλυση της Βουλής και στην ανάληψη της δικτατορικής διακυβέρνησης. Δεν αξιολογούμε όμως εδώ σήμερα το πολιτικό έργο του Ιωάννη Μεταξά. Απλά για λόγους ιστορικής δικαιοσύνης πρέπει να αναγνωρίσουμε τη συμβολή του στην πολεμική προετοιμασία του έθνους και τη σθεναρή του απάντηση την κρίσιμη ώρα. Βέβαια η ιστορία εκδικείται, η καταπίεση του καθεστώτος, μαζί φυσικά και με πολλούς άλλους παράγοντες, εξέθρεψαν την τρομερή αδελφοκτόνο σύγκρουση της δεκαετίας του 1940. Όμως η Ελλάδα βρέθηκε προετοιμασμένη, στο μέτρο του δυνατού, για την ιταλική επίθεση. Και όχι μόνο για να αντιμετωπίσει την μεμονωμένη ιταλική επίθεση αλλά και μια ταυτόχρονη βουλγαρική επίθεση, εξ ου και τα σχέδια αμύνης ΙΒ, ΙΒα και ΙΒβ που καταρτίστηκαν για όλα τα ενδεχόμενα.
Μεγάλη συζήτηση και για την επιλογή του Γενικού Επιτελείου Στρατού και του Αρχιστρατήγου Παπάγου για υποχώρηση σε μεγάλο βάθος από την ελληνοαλβανική μεθόριο και άμυνα στην τοποθεσία Αμβρακικού. Μάλλον άδικες οι κατηγορίες καθόσον το αρχικό σχέδιο, ΙΒ, συνταχθέν λίγες ημέρες μετά την ιταλική κατάληψη της Αλβανίας και με υπαρκτό το ενδεχόμενο της άμεσης ιταλικής (και βουλγαρικής) εισβολής έπρεπε να εξασφαλίσει την διεξαγωγή της ελληνικής επιστράτευσης πίσω από μια αμυντική τοποθεσία που θα ήταν δυνατόν να κρατηθεί. Καθώς ο κίνδυνος αυτός απομακρύνθηκε βλέπουμε ότι νέα σχέδια, ΙΒα και ΙΒβ, συντάσσονται και η άμυνα σταδιακά μετατοπίζεται προς τη μεθόριο. Στα τέλη Σεπτεμβρίου 1940, βρίσκουμε στις Οδηγίες Επιχειρήσεων τις πρώτες κατευθύνσεις για επιθετικές ενέργειες, από τη Δυτική Μακεδονία εναντίον του αντιπάλου στην Αλβανία.
Κριτική δέχεται και η υπενθύμιση του Αρχιστρατήγου Παπάγου τις πρώτες ημέρες της ιταλικής επίθεσης, προς τον διοικητή της VIII Μεραρχίας Πεζικού, Κατσιμήτρο, υπεύθυνο για την άμυνα της Ηπείρου, της πρωταρχικής αποστολής του, δηλαδή της απαγόρευσης των κατευθύνσεων προς Θεσσαλονίκη (μέσω Πίνδου) και προς Αθήνας. Ορισμένοι διέκριναν ηττοπάθεια σε αυτή την επέμβαση του Αρχιστρατήγου, άλλοι πάλι σύνεση, καθώς ήταν ήδη σε εξέλιξη η προσπάθεια διάσπασης της ελληνικής μεθορίου μεταξύ VIII Μεραρχίας Πεζικού και Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας στη Πίνδο, από την Μεραρχία Αλπινιστών Τζούλια. Επιπρόσθετα, η ιταλική επίθεση στο τομέα της Θεσπρωτίας είχε σημειώσει επιτυχία στον παραλιακό τομέα που ευτυχώς δεν έτυχε της απαιτούμενης εκ μέρους των Ιταλών εκμετάλλευσης. Με τη σταθεροποίηση της κατάστασης και την αποφυγή του κινδύνου της υπερκέρασης της VIII Μεραρχίας, ο Παπάγος επανήλθε με αυστηρές διαταγές πλέον περί αμύνης μέχρι εσχάτων.
Αυτά όλα σε επίπεδα ηγεσίας, η ελληνική εποποιία γράφτηκε όμως από τους χιλιάδες γνωστούς και αγνώστους ήρωες, πεσόντες, τραυματίες, αγωνιστές, γυναίκες της Ηπείρου και κυρίως από τους άταφους νεκρούς μας. Οι άνθρωποι αυτοί, ελάχιστοι εκ των οποίων σήμερα ζουν, παρουσιάστηκαν στα κέντρα επιστρατεύσεως σε μια εορταστική ατμόσφαιρα. Προωθήθηκαν στα σύνορα, ακόμη και με σύντονες πορείες σε ελάχιστο χρόνο και ρίχθηκαν αμέσως στην μάχη σε άσχημες καιρικές συνθήκες και σε ένα δύσκολο ορεινό περιβάλλον. Αντιμετώπισαν έναν αντίπαλο υπέρτερα εξοπλισμένο και ο οποίος παρά τις φημολογίες -που διέδιδε και η ελληνική προπαγάνδα για ανύψωση του ηθικού- πολέμησε με πείσμα. Αδιάψευστος μάρτυρας οι μάχες σώμα με σώμα, οι συνεχείς ανακαταλήψεις και αντεπιθέσεις αμφοτέρων των πλευρών για τον έλεγχο της Γκραμπάλας, του υψώματος 731 και άλλων λιγότερο γνωστών σημείων. Αδυσώπητος αντίπαλος, Ελλήνων και Ιταλών, οι καιρικές συνθήκες, με αποτέλεσμα χιλιάδες θυμάτων από κρυοπαγήματα. Παρά τις δυσκολίες, οι ελληνικές δυνάμεις αφού απέκρουσαν την ιταλική επίθεση, προχώρησαν στην αντεπίθεση απελευθερώνοντας τα μαρτυρικά εδάφη της Βορείου Ηπείρου για τρίτη φορά στον 20ο αιώνα. Μια ελληνική προέλαση αργή και μέσα από δυσπρόσιτα εδάφη, κινούμενοι επί των υψηλών ορέων και αποφεύγοντας τις λιγοστές επίφοβες πεδινές διαβάσεις με το φόβο των τεθωρακισμένων του εχθρού. Το επίφοβο αυτό όπλο, δεν επέφερε τα αποτελέσματα που προσδοκούσαν οι Ιταλοί στρατηγοί και όποτε χρησιμοποιήθηκε, ακινητοποιήθηκε από τα εύστοχα πυρά του ελληνικού πυροβολικού και τα καλά συντονισμένα αντιαρματικά κωλύματα. Ακόμη και η πολυάριθμη ιταλική αεροπορία δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί τα ποσοτικά και ποιοτικά (σε υλικό) πλεονεκτήματα της δίνοντας σκληρό αγώνα με τα ελληνικά αεροσκάφη και αποτυγχάνοντας να επιφέρει τον κεραυνοβόλο πόλεμο που ονειρεύονταν η ιταλική ηγεσία. Ούτε και το ισχυρότατο ιταλικό ναυτικό μπόρεσε να ανατρέψει τη δραματική κατάσταση στα πεδία των μαχών ούτε και αμφισβήτησε την ελληνική παρουσία στις θάλασσες. Υπό το φόβο και του αγγλικού ναυτικού περιορίστηκε στη συνοδεία των ιταλικών νηοπομπών προς την Αλβανία που συχνά δέχονταν τις παράτολμες επιθέσεις από τα παλαιάς τεχνολογίας ελληνικά υποβρύχια.
Αναμφίβολος συντελεστής των ελληνικών επιτυχιών, ο έλληνας στρατιώτης, ο ήρωας που έκανε τον Τσώρτσιλ να αναφέρει ότι από δω και πέρα δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνας. Ήταν πράγματι οι πρόγονοι μας ηρωικές φυσιογνωμίες που δημιουργήθηκαν και σμιλεύθηκαν σε κάποιες ιδιαίτερες συνθήκες που όμοιες τους δεν θα συναντήσουμε ξανά?
Συνηθισμένη και η ανησυχία όλων ημών: «είναι οι σημερινές γενιές άξιες για ανάλογα κατορθώματα και σελίδες δόξης εάν και όταν απαιτηθεί?».
Ουδείς μπορεί να εγγυηθεί για τις μελλοντικές εξελίξεις και πολύ δε περισσότερο για τις αντιδράσεις των ανθρώπων σε αυτές. Ένα είναι βέβαιο, οι μπαρουτοκαπνισμένοι πατεράδες των μαχητών του 1940, αυτοί που είχαν εξορμήσει από τη Μελούνα σκαρφαλώνοντας στον Σαραντάπορο, πολεμώντας για 10 συνεχή χρόνια και φθάνοντας στο Σαγγάριο, ανησυχούσαν και αυτοί -με το δίκαιο τους- για το εάν οι απόγονοι τους θα έδειχνα το ίδιο σθένος σε τυχόν δυσκολίες. Και όμως το έδειξαν. Όπως το ίδιο απαράμιλλο σθένος έδειξαν και οι προδομένοι μαχητές στη Κύπρο το 1974. Ανυπόμονοι και με υψηλό ηθικό και οι επίστρατοι μας το 1987, δίδοντας τον καλύτερο εαυτό τους. Με το ίδιο χαμόγελο αποβιβάστηκαν και στο ελικόπτερο ΠΝ 21 οι Καραθανάσης, Βλαχάκος και Γιαλοψός στα Ίμια το 1996 έχοντας πλήρη συναίσθηση των κινδύνων.
Ξέρω ότι θα συνεχίσετε να έχετε αμφιβολίες για το σθένος και μαχητικότητα της νέας γενιάς. Πιθανόν να αναρωτηθείτε πως οι καλομαθημένοι κανακάρηδες μας θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν μακριά από τα σπίτια τους, χωρίς ίντερνετ, χωρίς κινητό, σε ένα σύγχρονο σφαγείο με πληθώρα φονικών οπλικών συστημάτων.
Μην ρωτάτε όμως τι θα κάνουν τα παιδιά μας σε ένα τέτοιο υποθετικό αλλά όχι απίθανο και όχι μακρινό σενάριο. Ας ρωτήσουμε καλύτερα εμείς τους εαυτούς μας τι έχουμε εμείς κάνει -και όχι η πολιτεία- για να σφυρηλατήσουμε τη νέα γενιά. Και σταματάω εδώ, επανερχόμενος στην ιστορική αναδρομή, για να μη γίνω περισσότερο δυσάρεστος.
Εύλογα θα ρωτήσετε αν όλα πήγαν τέλεια για τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις στο πόλεμο του 1940? Η κάθε πολεμική επιχείρηση συνοδεύεται από αριθμό λαθών – ατυχιών σε κάθε επίπεδο. Είναι η λεγόμενη «τριβή» κατά τον Πρώσο στρατηγό και συγγραφέα Clausewitz. Ενίοτε ο αντίπαλος που διαπράττει τα λιγότερα ή μάλλον τα λιγότερο σημαντικά λάθη είναι και ο νικητής της αναμέτρησης. Άτυχα περιστατικά υπήρξαν, αδυναμίες πολλές, διοικήσεις που δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, αποτυχία εκμετάλλευσης ευκαιριών, παρατηρήθηκαν ακόμη και μεμονωμένα περιστατικά λιποψυχίας. Η διοίκηση όμως του Αρχιστρατήγου, που καίτοι κατηγορήθηκε για παραμονή στην Αθήνα, υπήρξε στιβαρή. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Άμεσες αντικαταστάσεις διοικήσεων σημειώθηκαν όταν υπήρξαν δυσλειτουργίες. Ακόμη υπήρξε και μια δραματική αντικατάσταση Διοικητών Μεγάλων Μονάδων -λίγο πριν τη γερμανική εισβολή- όταν διαπιστώθηκαν αμφιβολίες και διαφορετικές προσεγγίσεις ως προς τη βέλτιστη λύση που έπρεπε να υιοθετηθεί έναντι της επερχόμενης καταιγίδος.
Στους εορτασμούς αλλά και στην πλειονότητα των ιστορικών διδασκαλιών εκτενώς εξετάζουμε τα γεγονότα της έναρξης του ελληνοϊταλικού πολέμου. Η εξέταση περιορίζεται στην ελληνική αντίσταση επί της μεθορίου, στην εν συνεχεία προέλαση στη Βόρειο Ήπειρο και στην ηρωική αντίσταση των οχυρών κατά των Γερμανοβουλγάρων.
Η περίοδος όμως από τις αρχές του 1941 αποτελεί αντικείμενο που θα έπρεπε λεπτομερειακώς να διδάσκεται στις σχολές διπλωματών, στα τμήματα διεθνών σχέσεων και στα ανώτατα στρατιωτικά ιδρύματα. Ατέλειωτες συζητήσεις μεταξύ Ελλήνων και Βρετανών για την εξεύρεση τρόπου αντιμετώπισης της επικείμενης γερμανικής εισβολής. Τεράστια πολιτικά και στρατιωτικά διλήμματα. Οι ορθολογικές βρετανικές στρατιωτικές προτάσεις για την αμυντική γραμμή αντιμετώπισης των Γερμανών άφηναν στα χέρια των εισβολέων τη Θράκη και όλη σχεδόν τη Μακεδονία. Απόφαση πολιτικά -ίσως απαράδεκτη- και με τεράστιο ρίσκο καθώς κάθε προς τα πίσω κίνηση πιθανόν να οδηγούσε στην κατάρρευση του ηθικού του στρατεύματος. Παρόμοιο το δίλλημα και στην Βόρειο Ήπειρο. Ορθολογικά θα έπρεπε ο στρατός να αποσυρθεί έγκαιρα σε μια γραμμή αμύνης κοντά ή και πίσω από την ελληνοαλβανική μεθόριο.
Η διεξαγωγή αποτελεσματικής άμυνας εναντίον Ιταλών-Γερμανών και Βουλγάρων στη μεθόριο -υπό τις τότε συνθήκες- ήταν μη ρεαλιστικός στόχος. Όλο τον 20 αιώνα, από την επέκταση της Ελλάδος στους Βαλκανικούς πολέμους, το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι ελληνικές στρατιωτικές ηγεσίες ήταν η δυσκολία άμυνας των εκτεταμένων βορείων μας συνόρων με το έλλειπες βάθος τους και την ανυπαρξία ισχυρών εδαφών για αναχαίτιση εισβολής από τις όμορες βόρειες χώρες. Εδώ και 50 χρόνια, ο κίνδυνος έχει βέβαια μετατοπιστεί ανατολικά αλλά δυστυχώς η γεωγραφία εξακολουθεί να μας δημιουργεί αντικειμενικές δυσκολίες στην προάσπιση των εκατοντάδων νησιών, μικρονήσων ακόμη και βραχονησίδων στο Αιγαίο Πέλαγος, σε απόσταση αναπνοής από τον αντίπαλο που διαθέτει και το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού.
Γυρνώντας στα διλήμματα εκείνης της εποχής πρέπει να επισημάνουμε ότι επιπρόσθετα η γιουγκοσλαβική διστακτικότητα και η μη ξεκάθαρη τοποθέτηση της, υπέρ του Άξονα ή υπέρ των Βρετανών ή ουδέτερη, δημιουργούσαν αμφιβολίες για ένα ακόμη μέτωπο, αυτό των κοιλάδων Αξιού και Μοναστηρίου. Από αυτές τις δύο κατευθύνσεις ήταν εφικτή η πλευροκόπηση της ελληνικής άμυνας, όπερ και εγένετο. Στο πολιτικό επίπεδο, εξίσου τεράστια τα ερωτηματικά. Στρατιωτικά αναγκαία η έγκαιρη βρετανική ενίσχυση αλλά αυτή θα έδινε το πρόσχημα για επέμβαση των γερμανικών στρατευμάτων. Και από στρατιωτικής πλευράς θα ήταν αρκετά αυτά τα βρετανικά στρατεύματα για να αντιμετωπίσουν τις χιτλερικές δυνάμεις? Αν ήταν μια αμφιβόλου αξίας δύναμη μήπως καλύτερα η Ελλάδα θα έπρεπε να απορρίψει τη βρετανική προσφορά? Οι Βρετανοί από την μεριά τους είχαν και αυτοί περιορισμούς καθώς είχαν εμπλακεί παγκοσμίως εναντίον υπέρτερων δυνάμεων. Η προσφορά τους ήταν τελικά για 21/2 περίπου μεραρχίες και με την προϋπόθεση αμύνης στη γραμμή Ολύμπου-Πίνδου. Η ελληνική θέση, ήταν άμυνα μέχρι εσχάτων στη μεθόριο. Ατέλειωτες συζητήσεις και επισκέψεις Βρετανών επιτελών στην Αθήνα. Η κατάσταση έγινε πιο δύσκολη με το αιφνίδιο θάνατο του Μεταξά τον Ιανουάριο του 1941. Θεωρίες συνωμοσίας μέχρι και σήμερα. Αναπόφευκτο χαρακτηριστικό κάθε προσωποπαγούς δικτατορικού καθεστώτος, το κενό εξουσίας όταν αποδημήσει ο ηγέτης. Πολιτικό κενό που προσωρινά καλύφθηκε από τον Βασιλιά και τον Παπάγο που τοποθέτησαν Πρωθυπουργό έναν αξιοπρεπή άνθρωπο, τον τραπεζίτη Αλέξανδρου Κορυζή.
Ατέρμονες οι διαπραγματεύσεις με τους Βρετανούς, ενίοτε εκβιαστικές οι θέσεις τους. Ορατή η καταιγίδα που πλησίαζε. Η είσοδος των γερμανικών στρατευμάτων στη Βουλγαρία έκανε την εισβολή αναπόφευκτη. Παράλληλα ο Μουσολίνι εξαπέλυσε την «εαρινή αντεπίθεση» στο βορειοηπειρωτικό μέτωπο. Με τεράστιες θυσίες και προσπάθειες συντρίφθηκε και αυτή από τα ελληνικά στρατεύματα. Είχαμε όμως ξεπεράσει τις δυνάμεις μας. Η στρατιωτική ηγεσία, έχοντας συμμετάσχει στη μικρασιατική εκστρατεία και με νωπές τις μνήμες της καταστροφής κατανοούσε τον κίνδυνο της εξάντλησης και υπερεξάπλωσης. Ορατός ο κίνδυνος από το Επιτελείο του Παπάγου όπως και ο κίνδυνος μιας αποσύνθεσης που ενδεχόμενα θα δημιουργούσε μια υποχωρητική κίνηση σε βάθος. Τεράστιο και το ερώτημα της αντίδρασης των καταγόμενων από τη Θράκη και Μακεδονία στρατιωτών μας σε περίπτωση που εγκαταλείπαμε αυτές τις περιοχές για να αμυνθούμε, σύμφωνα με τις προτροπές των Βρετανών, στην -φύση ισχυρά- τοποθεσία Ολύμπου. Η γιουγκοσλαβική συνεργασία με τον Άξονα έκανε επιτακτική την εγκατάλειψη της ελληνοβουλγαρικής και ελληνογιουγκοσλαβικής μεθορίου και την κίνηση προς τη γραμμή Ολύμπου. Η άμεση πραξικοπηματική ανατροπή του φιλοναζιστικού καθεστώτος στο Βελιγράδι ανέτρεψε την προηγούμενη απόφαση και σφράγισε -αναγκαστικά πλέον και ελλείψει χρόνου- την ελληνοβρετανική απόφαση για άμυνα στη μεθόριο.
Όταν η γερμανική επίθεση ξεκίνησε στις 6 Απριλίου, νέες λαμπρές σελίδες δόξης γράφτηκαν. Η γιουγκοσλαβική όμως κατάρρευση και η γερμανική προέλαση μέσα από τα γιουγκοσλαβικά εδάφη και δια της κοιλάδας του Αξιού οδήγησε στην κατάληψη της Θεσσαλονίκης και υπερκέραση των ελληνικών δυνάμεων της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Ένα νέο δράμα άρχιζε σχετικά με την τύχη του νικηφόρου στρατού της Ηπείρου που έπρεπε να υποχωρήσει, διατηρώντας τις μαχητικές του ικανότητες, στην ελληνοαλβανική μεθόριο και να αναπροσανατολιστεί για άμυνα κατά των Ιταλών από βορρά αλλά και των Γερμανών από ανατολάς. Σύντομα αποδείχθηκε ότι η προσπάθεια αυτή ήταν πέραν των ανθρωπίνων δυνατοτήτων. Η προέλαση των Γερμανών ταχύτατη ενώ αριθμός ελληνικών Μονάδων στην Ήπειρο άρχιζε να αποσυντίθεται κατά την προς τα πίσω κίνηση. Τραγικό το ερώτημα της συνέχισης της αντίστασης ή μιας αξιοπρεπούς συνθηκολόγησης της Στρατιάς της Ηπείρου. Ρεαλιστικές οι σκέψεις των διοικητών των Μεγάλων Μονάδων που έβλεπαν την αδυναμία πρόταξης αποτελεσματικής άμυνας υπό τις παρούσες συνθήκες και πρότειναν τη συνθηκολόγηση-παράδοση στους Γερμανούς και όχι στους ηττημένους Ιταλούς. Αταλάντευτος στην μέχρι εσχάτων άμυνα ο Παπάγος, που μάλλον έβλεπε πιο μακριά στην μεταπολεμική τοποθέτηση της Ελλάδος στο πλευρό των νικητών. Δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι ο ελληνικός στρατός (ή μέρος αυτού) θα συνθηκολογούσε ενώ τα βρετανικά στρατεύματα θα εξακολουθούσαν να βρίσκονται μαχόμενα κατά των Γερμανών στην Ελλάδα. Την έντιμη αυτή θέση θα την αντάμειβε το Λονδίνο 13 χρόνια μετά λοιδορώντας τον και στοχοποιώντας τον για τις πατριωτικές θέσεις του στο κυπριακό ζήτημα. Τελικά τα γεγονότα οδήγησαν στη συνθηκολόγηση της Στρατιάς της Ηπείρου, με πρωτοβουλία του Διοικητή της, αντιστρατήγου Τσολάκογλου και σε πλήρη αντίθεση με τις διαταγές περί αμύνης μέχρι εσχάτων του Ελληνικού Στρατηγείου. Ίσως η καλύτερη δυνατή λύση με τα δεδομένα της στιγμής εκείνης. Η κατάρρευση όμως ήταν αναπόφευκτη και δραματική. Κορυφώθηκε με την αυτοκτονία του πρωθυπουργού Κορυζή, την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης και μια τρομερή σύγχυση ως προς τον τρόπο αντίδρασης των ελληνικών δυνάμεων στην επικείμενη είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα. Στις 27 Απριλίου η σβάστικα υψώθηκε στην Ακρόπολη. Το έπος του Βορειοηπειρωτικού Πολέμου και των Οχυρών τελείωνε, όχι όμως και ο πόλεμος που θα συνεχίζονταν σε Κρήτη, Μέση Ανατολή και στα βουνά, χωριά και πόλεις της Ελλάδος.
Συνοψίζοντας, το έπος του 1940 υπήρξε αποτέλεσμα του συνδυασμού της ασυγκράτητης ελληνικής ορμής και ηρωισμού και μιας πολύπλευρης εθνικής προετοιμασίας για αντιμετώπιση της καταιγίδας που πλησίαζε. Η άρτια στρατιωτική προπαρασκευή αλλά και οι ψύχραιμοι χειρισμοί -σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο- πιστώνονται στη δικτατορική κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά. Η επιτυχία στον πόλεμο, σύμφωνα και πάλι με τον Πρώσο στρατηγιστή Clausewitz, εδράζεται στην αγαστή συνεργασία λαού, ενόπλων δυνάμεων και κυβέρνησης. Το 1940 η «τριάδα» αυτή συνεργάστηκε αρμονικά με αποτέλεσμα την εποποιία του ελληνοϊταλικού πολέμου. Συνεκτικός δεσμός των τριών συνιστωσών ήταν η κατανόηση, αποδοχή και πίστη στον πολιτικό σκοπό του πολέμου και συγκεκριμένα στην εξασφάλιση της ανεξαρτησίας της Ελλάδος.
Σήμερα απαιτείται μια ανάλογη σύζευξη των τριών στοιχείων προς όφελος της εθνικής στρατηγικής δηλαδή του βασικού πολιτικού στόχου που δεν είναι άλλος από τη διαφύλαξη και πάλι της εθνικής ανεξαρτησίας και υπεράσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων του Ελληνισμού. Βασική προϋπόθεση είναι να γίνει κατανοητή η πολυεπίπεδη φύση της απειλής, δηλαδή της τουρκικής. Μια απειλή που δεν προέρχεται από πολιτικά παίγνια στην Άγκυρα, ούτε είναι επιλογή του «σουλτάνου» ή της πρώην πανίσχυρης στρατογραφειοκρατείας, ούτε και γονιδιακή ανωμαλία του τουρκικού DNA. Οι αντιδράσεις και επιδιώξεις της Τουρκίας είναι η νομοτελειακή εξέλιξη της οικοδόμησης του νεώτερου τουρκικού έθνους που ενισχύεται από μια σημαντική αύξηση όλων των συντελεστών ισχύος: δημογραφία, οικονομία, ένοπλες δυνάμεις, διπλωματική επιρροή. Αν μάλιστα προσθέσουμε και μια βαθειά ριζωμένη αίσθηση υπεροχής, ένεκα της ιστορικής παρακαταθήκης της οθωμανικής αυτοκρατορίας και μιας θρησκευτικής έξαρσης τότε κατανοούμε καλύτερα τη φύση και το μέγεθος της απειλής που εκδηλώνεται με έντονη επεκτατικότητα σε βάρος όλων των γειτόνων της. Ανάλογα βέβαια χαρακτηριστικά επέδειξε το 1940 και η ιταλική -φασιστική- αυτοκρατορία του Μουσολίνι και ηττήθηκε κατά κράτος από τους Έλληνες, σε αντίθεση με τις ρηχές προβλέψεις όλων των «οίκων αξιολόγησης» της εποχής εκείνης!
Ελπίζω με την ομιλία μου να σας απέδειξα ότι ο ελληνικός θρίαμβος δεν ήταν μια αναπάντεχη εξέλιξη αλλά το αποτέλεσμα της αρμονικής σύζευξης της πολεμικής «ιερής τριάδος», λαού, ενόπλων δυνάμεων και κυβέρνησης. Αυτούς όλους τους συντελεστές της νίκης του 1940 τιμούμε σήμερα και υποκλινόμαστε μπροστά τους. Διδασκόμαστε από τη γενναιότητα τους, την αυτοθυσία τους, την καρτερικότητα τους, αλλά και τα σφάλματα τους.
Βασικό εχέγγυο της εθνικής επιβίωσης μας δεν μπορεί παρά να είναι η γνώση της ιστορίας μας, όχι βέβαια μέσα από μια ξηρή αποστήθιση γεγονότων και χρονολογιών αλλά μέσω μιας αντικειμενικής και ψύχραιμης προσέγγισης γεγονότων και εξελίξεων, δημιουργιών και καταστροφών, προσωπικοτήτων και καθημερινών ανθρώπων, επιτυχιών και αποτυχιών και μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες.
Το τιτάνιο αυτό έργο της βίωσης της ελληνικής ιστορίας είναι αποστολή του κράτους, με βασικό του όργανο την εθνική Παιδεία. Χωρίς όμως τη συμβολή της οικογένειας είναι αμφίβολη η επιτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος. Η πρωταρχική ευθύνη της διαπαιδαγώγησης των παιδιών ανήκει σε εμάς, στην οικογένεια. Ας μιλήσουμε απόψε κιόλας στα παιδιά και εγγόνια μας για τους παππούδες και γιαγιάδες τους που έκαναν τους ήρωες να πολεμούν σαν Έλληνες. Αν μιλήσουμε ειλικρινά στις ψυχές τους και κυρίως αν οι δικές μας καθημερινές πράξεις συμβαδίζουν με τα λόγια μας τότε να είμαστε βέβαιοι ότι αυτά δεν θα υστερήσουν των μαχητών του 1940.
Με αυτή την προτροπή σας καλώ να αναφωνήσουμε:
Ζήτω το έπος του 1940 και οι αθάνατοι συντελεστές του.
Ζήτω η Ελλάδα.
Χρόνια μας πολλά και σας ευχαριστώ.
ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ- Αντιστράτηγος (εα)
• Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
• Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
• Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
• Διαλέκτης και συνεργάτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
• Τηλ: 0030-210-6543131, 0030-6983457318
• E-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.: Διάλεξη Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου: ΝΑΤΟ. 70 Χρόνια Συμμαχίας

on Friday, 20 September 2019. Posted in Ομιλίες

Αγαπητοί (ες) Φίλοι (ες),

Παρουσίασα μέσα σε μια κατάμεστη αίθουσα του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών την επετειακή ομιλία:

'ΝΑΤΟ: 70 Χρόνια Συμμαχίας' με κύριους άξονες:

Ενημέρωση, Ιστορικό Χρονολόγιο του ΝΑΤΟ, Αφήγηση επετειακού λογυδρίου για τα 70 χρόνια του ΝΑΤΟ, Αξιολόγηση της διαχρονικής Σχέσης Ελλάδας και ΝΑΤΟ.

Ακολούθησε ειλικρινής και αντικειμενική ανοικτή συζήτηση. Η παρουσίαση είναι εδώ. Το Βίντεο των ερωτήσεων-απαντήσεων θα αναρτηθεί στο ΦΒ του ΕΛΙΣΜΕ και θα σας το κοινοποιήσω με άλλη ανάρτηση.

Ευχαριστώ θερμά όλους τους παραβρεθέντες (σεισες).

Αναστάσιος Μπασαράς: Η Ομιλία μου Στο Δήμο Παπάγου-Χολαργού: Η Επανάσταση του 1821 και η Διαχρονική της Σημασία

on Tuesday, 26 March 2019. Posted in Ομιλίες

Σεβαστοί Πρεσβύτεροι, Κυρίες-Κύριοι, Φιλοι -Φίλες,

Σήμερα, Είναι η μεγάλη μέρα της εθνικής μας ανάστασης, που μαζί με τη μέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου ταύτισαν την αρχή της επανάστασης του 1821.

Ποιός λαός στον κόσμο, ύστερα από 4 αιώνες σκλαβιάς, κατατρεγμών και καταπιέσεων, θα μπορούσε να κρατήσει άφθαρτα και αμείωτα τα εθνικά του ιδανικά;

Οι Έλληνες, όχι μόνο διατήρησαν τη συνείδηση της εθνικής τους υπόστασης αλλά εσώρευσαν μέσα τους ανυπολόγιστες ηθικές και πνευματικές δυνάμεις.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία στάθηκε αληθινή κιβωτός του Έθνους.

Η ψυχή των Ρωμιών πυρώνεται από τα εθνικο-απελευθερωτικά κηρύγματα, που πολλοί τα υπογράφουν και με το αίμα τους : του Φεραίου, του Κοραή, του Βούλγαρη, τις φωτισμένες διδαχές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού και τις εξεγέρσεις του Διονύσιου το Φιλόσοφου Δεσπότη της τότε Τρίκκης.

Στη Βόρεια Ελλάδα το απάτητο Σούλι με τον αθάνατο χορό του Ζαλόγγου, συγκλονίζει κάθε ανθρώπινη καρδιά. Το ηρωικό Πέτα στην Άρτα με την καταστροφή υπερχιλίων Τούρκων αφήνει κατάπληκτο τον κόσμο. Η μαρτυρική Νάουσα με την αυτοθυσία των γυναικών της στην Αραπίτσα προκαλεί παγκόσμιο θαυμασμό.

Στη Ρούμελη: ο Διάκος στην Αλαμάνα, ο Καραϊσκάκης στην Αράχοβα, η έξοδος του Μεσολογγίου. θυμίζει ‘δόξαν Θερμοπυλών’. Η αντίσταση στο ξακουστό Χάνι της Γραβιάς του Ανδρούτσου και των παλληκαριών του μένει ιστορική.

Στη Νότια Ελλάδα η αρχή του αγώνα από την Αρεόπολη της Μάνης, στο Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας και τα ηρωικά Καλάβρυτα με αρχηγό τον τιμημένο Παλαιών Πατρών Γερμανό, που άφησε άναυδη την Οικουμένη. Τριπολιτσά, Κολοκοτρώνης, Δερβενάκια, Πλαπούτας και Νικηταράς ο Τουρκοφάγος!

Σημαντική η ναυτική δράση του Ψαριανού πυρπολητή Κανάρη, ο Ανδρέας Μιαούλης, η Μπουμπουλίνα γράφουν σελίδες δόξας στις θάλασσές μας. Απαράμιλλη ήταν η θυσία 23.000 γυναικόπαιδων της Χίου, που εσφάγησαν ανελέητα γιατί παρέμειναν πιστοί στη Θρησκεία τους και την Πατρίδα τους.

Ανυπέρβλητο το μεγαλείο των Ιερολοχιτών του Δραγατσανίου - Στο Βουκουρέστι ο φλογερός δάσκαλος του Γένους Γεώργιος Γεννάδιος «ξεσήκωσε τους μαθητές του Λυκείου στα όπλα λέγοντας: Ήλθεν η ώρα να αποδείξητε προς τον κόσμον ότι είστε γνήσια της Πατρίδος τέκνα! Η Ελλάς αφού σας έδωκε την ζωήν τώρα σας προτείνει την αθανασίαν

Ο Μάρκος Μπότσαρης κι ο Κίτσος Τζαβέλας διακηρύσσουν: «Είμεθα Έλληνες, πιστοί στον όρκο μας, σταθεροί στην απόφαση μας, και με το Σταυρό μπροστά, και τα όπλα στα χέρια, προτιμάμε να κατεβούμε στους τάφους, χριστιανοί και ελεύθεροι, παρά να ζήσουμε σκλάβοι, χωρίς θρησκεία, χωρίς πατρίδα, χωρίς τιμή»! Πώς τολμούν, λοιπόν, σήμερα κάποιοι, να αμφισβητούν την ελληνικότητά τους;

Η Ορθοδοξία, κύριος συντελεστής του θαύματος του 1821: Η ακαταγώνιστη δύναμη της πίστης εκδηλώθηκε στις σημαίες-σύμβολα του Αγώνα, στην Παιδεία, στον Κλήρο, στην Ηγεσία του τόπου. Ολες οι σημαίες των Επαναστατών, είχαν χριστιανικά σύμβολα. Στα 400 χρόνια της Σκλαβιάς η παιδεία και η ανατροφή των ανθρώπων, είναι διπλή, παιδεία της κεφαλής και παιδεία του στήθους (της καρδίας). Δίδαξαν 1.500 δάσκαλοι, από τους οποίους οι 1.000 ήταν κληρικοί . Αργότερα τα 250 σχολεία του νεομάρτυρα και εθναπόστολου Κοσμά του Αιτωλού. Το κρυφό Σχολειό δεν είναι θρύλος. Σφάγια στον άγιο Αγώνα 11 πατριάρχες, 100 Μητροπολίτες και 6.000 ρασοφόροι

Διδάσκαλοι του Γένους και Φιλικοί, Στρατιωτικοί και Πολιτικοί Αρχηγοί έδειξαν τη βαθιά τους πίστη καί με την ιδιωτική καί τη δημόσια ζωή τους. Πρώτος ο Ρήγας βροντοφώνησε: Ελάτε μ’ ένα ζήλο σε τούτο τον καιρό, να κάμωμεν τον όρκο επάνω στο Σταυρό». Ο Κοραής διακήρυξε: «Μόνο του Ευαγγελίου η δύναμις ημπορεί να σώση την αυτονομίαν του γένους. Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στην προκήρυξή του έλεγε: «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος». Ο αγνότερος των αγωνιστών Μακρυγιάννης πολλές φορές είπε τα βαρυσήμαντα λόγια: «Χωρίς αρετή και πόνο εις την πατρίδα και πίστη εις την θρησκεία τους έθνη δεν υπάρχουν».

Τρεις εχθρούς, τρεις αυτοκρατορίες είχαν να αντιπαλέψουν οι επαναστατημένοι Έλληνες. Πρώτος εχθρός οι Τούρκοι, η Οθωμανική Αυτοκρατορία με τον Σουλτάνο. Δεύτερος οι Ευρωπαίοι με την Ιερά συμμαχία και την Αυστροουγγαρία του Μέττερνιχ, και τρίτος και φοβερότερος η σκοτεινή Αυτοκρατορία του κακού μας εαυτού και η διχόνοια που λίγο έλειψε να τινάξει τα πάντα στον αέρα.

Η επιτυχία της Επανάστασης, όπως εξαιρετικά αναλύει ο Δρ καθηγητής Μελέτης Μελετόπουλος σε αξιοσήμαντο πόνημά του, ήταν αποτέλεσμα καθοριστικών παραγόντων που έλειπαν στα προηγούμενα επαναστατικά κινήματα, όπως η πνευματική ωριμότητα του υπόδουλου γένους, η οικονομική του ανάπτυξη, η δημογραφική του εξάπλωση, η παρουσία σημαντικών προσωπικοτήτων, και ιδιαίτερα η συγκροτημένη γεωστρατηγική σκέψη του Κολοκοτρώνη και η διεθνής διπλωματική δράση του Καποδίστρια.

Το αρχικό σχέδιο της Φιλικής Εταιρείας ήταν η απελευθέρωση ολόκληρου του υπόδουλου Ελληνισμού. Το όραμα ήταν να ελευθερώσουν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και όχι για να φτιάξουν ένα ασήμαντο κρατίδιο με σύνορα στον Δομοκό.

Οι μεγάλες εθνικές προσπάθειες στηρίζονται στον σωστό στρατηγικό σχεδιασμό και την διπλωματική δράση, αλλά, και την κατάλληλη ευνοϊκή διεθνή συγκυρία.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, πολεμώντας στην πρώτη γραμμή του πυρός, με τη γνώση, εμπειρία και ψυχραιμία, εξασφάλισε τον στρατηγικό σχεδιασμό, στην Ελληνική Επανάσταση.

Την διπλωματική δράση χειρίστηκε ο ιδιοφυής Ιωάννης Καποδίστριας, θυσιάζοντας την θέση του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας.

Η συγκυρία έγινε ευνοϊκή γιά τους επαναστατημένους Έλληνες αργά αλλά σωτήρια. Και εκδηλώθηκε στο Ναυαρίνο.

Ο Φιλελληνισμός έπαιξε σημαντικό ρόλο. Η δράση των φιλελληνικών κομιτάτων σε ολόκληρον τον κόσμο, ο Βίκτωρ Ουγκώ, οι συγκλονιστικοί πίνακες του Ντελακρουά, ο θάνατος του Λόρδου Βύρωνος στο πολιορκημένο Μεσολόγγι. Ηταν ξεκάθαρο ότι ήταν η μάχη ενός μικρού, πανάρχαιου έθνους γιά την απελευθέρωσή του από την οθωμανική βαρβαρότητα.
Ρόλο σημαντικό έπαιξε και το δάνειο (και πολυπαρεξηγημένο στην ανάλυση των δανείων): οι τραπεζίτες του Λονδίνου δάνεισαν τις επαναστατικές κυβερνήσεις με στερλίνες και είχαν εκδώσει ομόλογα με υψηλό επιτόκιο. Οι ομολογιούχοι θα ελάμβαναν πίσω το ποσόν με τον προβλεπόμενο τόκο μετά την επιτυχή έκβαση της Επανάστασης. Όμως η έλευση του Ιμπραήμ, το 1825, έθεσε σε κίνδυνο την προοπτική της ίδρυσης νεοελληνικού κράτους. Οι ομολογιούχοι ήσαν πλέον χιλιάδες, και σε περίπτωση αποτυχίας της Επανάστασης η βρεταννική οικονομία αντιμετώπιζε το ενδεχόμενο «κραχ». Ο πρωθυπουργός Γεώργιο Κάννιγκ της Αγγλίας -άξιος ονοματοδότης της πλατείας Κάνιγκος- το επέλυσε το θέμα με το Ναβαρίνο.

Υπάρχει και το φάντασμα του Μωχάμετ Άλυ, που και αυτό συνέβαλε με τον τρόπο του, Ο ιδιοφυής και ικανότατος Αλβανός αξιωματικός του οθωμανικού στρατού, κατέλαβε με πραξικόπημα την εξουσία στην οθωμανική Αίγυπτο. Ο Άλυ είχε μεγαλώσει στην Καβάλα, όπου ως παιδί είχε θαυμάσει το ελληνικό δαιμόνιο στην οικονομία και στις τέχνες. Σύντομα ο δαιμόνιος πασάς της Αιγύπτου αισθάνθηκε αρκετά ισχυρός, ώστε να διανοηθεί να γίνει Χαλίφης στην θέση του Χαλίφη.

Οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις βέβαια, δεν θα ανέχονταν την ανασυγκρότηση μίας ισχυρής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό τον Μωχάμετ Άλυ που θα άλλαζε άρδην τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Και, ήλθε η συντριβή τους στο Ναβαρίνο.

Ο ερχομός του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, ανθρώπου σπανίου ήθους και ικανοτήτων, έδινε τα εχέγγυα για το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα. Δυστυχώς το χέρι που τον δολοφόνησε ένα Κυριακάτικο πρωϊνό στο Ναύπλιο, δολοφόνησε και τις ελπίδες για πλήρη και ανόθευτη εθνική ανεξαρτησία.

Τι θα γινόταν όμως στο τότε μέλλον; Την απάντηση Τη δίνει ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, που είπε: «Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμε όλοι μαζί, να την φυλάξομεν και όλοι μαζί. Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκιάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί».

Η Επανάσταση του 1821, δεν ήταν ταξική, όπως η Γαλλική, αλλά ήταν ένας καθολικός αγώνας και απέδειξε ότι η πίστη στην ελευθερία, η αγωνιστικότητα και η ισχυρή θέληση ενός λαού, µπορούν να αλλάξουν την ιστορική του µοίρα.

Μα τί θέλει η πατρίδα από τον καθένα από μας; Αναρωτιέται ο φίλος, συμμαθητής, εκδότης του περιοδικού του ΕΛΙΣΜΕ ‘Προβληματισμοί! στρατηγός Κωνσταντίνος Αργυρόπουλος! Θέλει: Να ερμηνεύουμε τη λέξη «καθήκον» σαν μία δική μας - καταδική μας υποχρέωση προς την πατρίδα και όχι να απαιτούμε την υποχρέωση αυτή από τους άλλους. Θέλει να μην ανεχόμαστε την διαφθορά και να μην είμαστε συνεργοί της. Να στηλιτεύουμε το κάθε τι, που είναι εθνικά επιζήμιον. Και τονίζει ότι δεν πρέπει να ξεχνούμε, ότι πειστικός είναι ο διαπραγματευτής εκείνος, που στο ένα χέρι κρατά κλάδον ελαίας και στο άλλο το όπλο.
Περιμένουμε χρόνια, από τους ταγούς μας, πολιτικούς και πνευματικούς, κοντά δύο αιώνες, να μιλήσουν τη γλώσσα της αλήθειας, να δώσουν, σ’ αυτό το Λαό, τη δυνατότητα να αντιληφθεί, σε τί οφείλονται τα δεινά κι οι εθνικές καταστροφές, που βιώνει αυτός ο Τόπος. Ε, λοιπόν, 198 χρόνια μετά, την ώρα που κορυφώνεται η αγωνία μας, για το μέλλον της Ελλάδας, υπερχρεωμένης και περίγελο όλης της οικουμένης, ας γίνουμε εμείς οι σταυροφόροι της αλήθειας!
Σήμερα, που πολλαπλασιάζονται οι φόβοι μας για το μέλλον, επιβάλλεται να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους! Να προχωρήσουμε ενωμένοι, με σχέδιο και όραμα! Να εγερθούμε, όποιο κι αν είναι το κόστος! Είναι καιρός να θυμίσουμε στον εαυτό μας και στη νέα γενιά ότι είμαστε παιδιά όλων εκείνων των επώνυμων και ανώνυμων αγωνιστών του ΄21.

Σήμερα που η χώρα μας διέρχεται μια κρίση που τη βαφτίσαμε οικονομική, αλλά στο βάθος ξέρουμε πως είναι ηθική, πνευματική και κοινωνική…Οποιαδήποτε οικονομική κρίση μπορεί να ξεπεραστεί, εκείνο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί είναι ένας κατήφορος στα εθνικά θέματα!
Σήμερα, πληρώνουμε σαν χώρα και λαός όχι τα δανεικά, αλλά τα ιδανικά, τις αρχές και τις αξίες μας που ξεπουλήσαμε. Πληρώνουμε την ανεπάρκεια, την ανικανότητα, την ανευθυνότητα, την ιδιοτέλεια, την έλλειψη πατριωτισμού, τη διχόνοια, τη μη συνεργασία των πολιτικών μας ταγών, της πνευματικής ακαδημαϊκής κοινωνίας και ολόκληρης της διοικητικής μηχανής!
Σήμερα ντρεπόμαστε ότι μια μεγάλη Ελλάδα, υπέκυψε δουλικά σε παραινέσεις σκοπίμων συμφερόντων για υποχώρηση στην εθνότητα, ταυτότητα και γλώσσα ενός τεχνητού σλαβο-αλβανικού κρατιδίου έναντι ισχνών και νεφελωδών ανταλλαγμάτων.

Σήμερα εξακολουθούμε να μην έχουμε ένα κοινό όραμα, μια μεγάλη αποστολή να βγάλουμε τη χώρα από την κρίση και να την ξαναοδηγήσουμε στο κλάμπ των ισχυρών, να μας κατατρέχει η διαχρονική έλλειψη μιας Εθνικής Στρατηγικής.

Επανάσταση, λοιπόν! ΝΑΙ στο 2019. Να, οι ήρωες του 1821 απλώνουν τα χέρια και μας δίνουν τα όπλα, όχι αυτά που απαρχαιωμένα φιλοξενούνται στα μουσεία μας, αλλά αυτά που τους ανέδειξαν ελεύθερους και βοούν την αγάπη μας προς την Ελλάδα.

Ας το πούμε κι εμείς μαζί με τον γέρο του Μωριά κι ας το πιστέψουμε… «Σε μας μένει να ισιάξουμε και να στολίσουμε τον τόπο με θεμέλια της πολιτείας, την ομόνοιαν, τη θρησκεία και την φρόνιμον ελευθερίαν» και ας το φωνάξουμε για να το ακούσουμε μαζί με τον Αδαμάντιο Κοραή το «Δράξασθε παιδείας…»

Μάθημα εθνικής αναγέννησης μας προσφέρεται σήμερα, εφαλτήριο αντίστασης ενάντια στα εθνικά και ατομικά μας ελαττώματα. Το «χρωστάμε σε όσους πέρασαν, θα ρθούνε, θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί»

Αγαπητοί μου συνδημότες, ας μην κατηγορούμε τον εαυτό μας για την κρίση στη χώρα μας. Δεν είναι αποτέλεσμα των ενεργειών μας. Είναι καθήκον των κυβερνώντων να υπερασπίζονται τα συμφέροντά μας για τις μελλοντικές γενιές. Εάν οι πολιτικοί ήταν πατριώτες, δεν θα είχαν ποτέ φέρει την Ελλάδα σε τόσο ευάλωτη θέση. Πρέπει να αλλάξουμε την κατάσταση. Να είμαστε αλληλέγγυοι μεταξύ μας γιατί κaνείς άλλος δεν θα'ναι. ΠΟΤΕ να μην ξεχάσουμε τις ρίζες μας και το τι είμαστε ικανοί να κάνουμε.
Αχ Ελλάδα σε Αγαπώ! Ζήτω η 25η Μαρτίου, ποτέ να μη Λησμονούμε τους Νεκρούς μας!!! 

Αναστάσιος Μπασαράς: Η παρουσίαση "Η επισκόπηση της Διηνεκούς ε

on Saturday, 23 March 2019. Posted in Ομιλίες

Αγαπητοί(ες) Φίλοι(ες)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Παρουσίασα την Πέμπτη 7/3/2019, στην κατάμεστη αίθουσα του Συλλόγου των Αθηναίων (ΣτΑ) το θέμα "Η επισκόπηση της Διηνεκούς ελληνικής οικονομικής κρίσης και η γυμνή αλήθεια."  Συντονιστής της παρουσίασης ήταν ο Δρ Νικόλαος Δενιόζος, Ανώτατος Αξιωματικός εα του ΛΣ, Διδάσκων στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ του ΕΚΠΑ και Επισκέπτης Ερευνητής στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΔΠΘ.

 

 

 

Οικοδεσπότης της βραδιάς ήταν ο Ελευθέριος Σκιαδάς,

Πρόεδρος του ΣτΑ και Διευθυντής της 'ΕΣΤΙΑ'.

 Εδώ μαζί με τον ΓΓ του ΣτΑ πχο εα Μανώλη Καρανίκα.

 

 

  Οικοδέσποινα της Βραδιάς η κυρία Λίνα Μπασαρά - Γριβάκου.

Εδώ μαζί με τον πνευματικό της πατέρα Γεώργιο της ενορίας του Παπάγου

 Παρόντες οι:

Επίτιμοι Αρχηγοί: ΓΕΣ Κ. Γκίνης και Α. Στεφανής, ΓΕΝ Κ. Χρηστίδης, ΓΕΑ Γ. Αντωνετσής, οι Πρόεδροι του ΣτΑ Ε. Σκιαδάς, του ΕΛΙΣΜΕ Β. Μαρτζούκος, του ΣΑΣΙ Ε. Γεωργούσης, της Αεροπορικής Ακαδημίας Ι. Αλεξόπουλος, του ΕΣΜΑ Ι. Κούτρας, της ΕΑΑΑ αντιπρόσωπος Η. Σβάρνας,
Ο Πρέσβυς ε.τ. Δ. Κωνσταντίνου,
Ο Πνευματικός μου Πατήρ Γεώργιος,
οι Καθηγητές πανεπιστημίων Α. Συρίγος και Γ. Στρατόπουλος,


ο τ. Γενικός Διευθυντής της ΓΔΑΕΕ Κ. Βούρης,
Ο Επίτιμος πρόεδρος του Συνδέσμου των Κολλεγίων Κ. Καρκανιάς,
ο Πρόεδρος της Κιβωτού Ολιστικής παιδείας Δ. Μπάκας,
Παρόντες, επίσης, οι παλιοί πρόεδροι του ΕΛΙΣΜΕ: Στρατηγός Χ. Μουστάκης, Ναύαρχος Γ. Δεμέστιχας, Στατηγός Η. Καζούκας,
Τα ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ, ΣΑΣΙ και ΣτΑ.
Πολλοί μα πάρα πολλοί πεσβύτεροι (και ιδιαίτερα της ΠΑ ανώτατοι αξιωματικοί τάξεων του 1950 και 60: Παγώνης, Μπέλιας, Δ. Παπαγεωργίου, Γ. Κακλής, Ν. Σταυρόπουλος, Α. Παμπούκης, Σ. Ξαρχουλάκος, Π. Ξυπολιάς κλπ)


και νεώτεροι ανώτατοι και ανώτεροι Αξιωματικοί των ΕΔ και των ΣΑ,
δημοσιογράφοι και ένα πλήθος από νέους και νέες, οι περισσότεροι κάτοχοι Δρ και δυσκολευόμενοι να βρούν το αγαθό της ζωής: 'τη δουλειά’.

Η οικοδέσποινα της βραδιάς μαζί με τους ναυάρχους του ΛΣ (εα), Νικόλαο Σπανάκο και Νικόλαο Δενιόζο (και συντονιστή της βραδιάς, συνομιλούν:

Ξεκίνησα τονίζοντας:
Δεν είμαι Οικονομολόγος! Είμαι ένα Σκεπτόμενο Ατομο με Κοινή Λογική. Αυτή η παρουσίαση είναι αποτέλεσμα σκληρής Δουλειάς. Δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι παρέχει 100% Ανάλυση της Ελληνικής Κρίσης. Ωστόσο, εγγυώμαι ότι έκανα ό,τι είναι δυνατό να παρουσιάσω την Ελληνική Οικονομική κρίση , χωρίς να αλλάξω τα Συμβάντα, Γραφόμενα και Λεγόμενα των, εξαιρετικά, αξιόπιστων και έγκυρων Πηγών!:

'Ο εικονολήπτης της βραδιάς στρατηγός εα (και φίλος), συμβουλεύει νεαρό ζευγάρι αναλυτών αρθρογράφων: Εφη Χαραλαμπάκη και Γιώργος Λυκοκάπης.'

Κατεβάζοντας το PDF μπορείτε να δείτε όλη την παρουσίαση PPT σε μορφή PDF, τα Βίντεο της παρουσίασης κάνοντας κλικ τα αντίστοιχα εικονίδια, ένα αλμπουμ επιλεγμένων φωτογραφιών και στιγμιοτύπων από την παρουσία ή/και όλες τις φωτογραφίες κάνοντας κλικ το εικονίδιο.

Εκλεισα την διάλεξη, τονίζοντας:
Αγαπητοί κύριοι και κυρίες, ας μην κατηγορούμε τον εαυτό μας για την κρίση στη χώρα μας.
Δεν είναι αποτέλεσμα των ενεργειών μας.
Είναι καθήκον των κυβερνώντων να υπερασπίζονται τα συμφέροντά μας μακροπρόθεσμα και για τις μελλοντικές γενιές.
Εάν οι πολιτικοί ήταν πατριώτες, δεν θα είχαν ποτέ φέρει την Ελλάδα σε τόσο ευάλωτη θέση. Πρέπει να αλλάξουμε την κατάσταση.
Να είμαστε αλληλέγγυοι μεταξύ μας γιατί κάνεις άλλος δεν θα'ναι.
ΠΟΤΕ να μην ξεχάσουμε τις ρίζες μας και το τι είμαστε ικανοί να κάνουμε.
Τέλος, σας, ευχαριστώ, όλους, που με τιμήσατε και είχατε την υπομονή να με ακούστε,
Ξεχωρίζω, τον Λεφτέρη Σκιαδά, Δντή της εστίας και Πρόεδρο του ΣτΑ, που μου εμπιστεύθηκε αυτή των ωραίο χώρο, και,
ΞΕΧΩΡΙΖΩ, επιπλέον, τη γυναίκα μου Λίνα, το γιατί το ξέρει καλά!!!
Περνάω, μέσα από την πάμω δεξιά φωτογραφία, τη λατρεία στον Κωνσταντίνο μου, ο πόνος της μνημοσύνης του οποίου μου έδωσε τη μεγάλη δύναμη να κάνω τη σημερινή παρουσία!
Σας ευχαριστώ όλους και όλες διπλά για τη μεγάλη τιμή που μου κάνατε και την πολλαπλή χαρά που μου δώσατε να κάνω την παρουσίαση της ζωής!!!
Αναστάσιος Μπασαράς
7 Μαρτίου 2019 

Γιώργος Δουδούμης: OΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΤΗΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (1683-2018)

on Saturday, 27 October 2018. Posted in Ομιλίες

Στις 29 Αυγούστου του 1526 έλαβε χώρα η μάχη του Μόχατς, στην Ουγγαρία, όπου ο ουγγρικός στρατός υπέστη συντριπτική ήττα από τους Οθωμανούς.

Οι νεκροί Ούγγροι στρατιώτες ξεπέρασαν τις 24.000, μεταξύ των οποίων και ο βασιλιάς τους Λουδοβίκος ΙΙ.
Μετά τη μάχη του Μόχατς η Ουγγαρία χωρίστηκε σε τρία τμήματα: τη «βασιλική» Ουγγαρία, υπό τη διακυβέρνηση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, το κατεχόμενο από τους Τούρκους κεντρικό τμήμα και την αυτόνομη αλλά υποτελή στους Τούρκους Τρανσυλβανία.
Ακολούθησε μια σειρά από πολέμους των Οθωμανών εναντίον των Αψβούργων με κορυφώσεις τις δυο πολιορκίες της Βιέννης.
Στην πρώτη πολιορκία της όταν ο οθωμανικός στρατός είχε φθάσει, τον Σεπτέμβριο του 1529, στα σύνορα της Αυστρίας, έπεσε χολέρα στο τουρκικό στρατόπεδο, ενώ οι Αυστριακοί βοηθήθηκαν και από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες με έντονες βροχοπτώσεις που δυσκόλευαν την πολιορκία.
Έτσι, πρόλαβαν και ενισχύθηκαν τα τείχη της Βιέννης και οι προσπάθειες των Τούρκων να την καταλάβουν απέτυχαν. Η πολιορκία έληξε στα μέσα Οκτωβρίου του ίδιου έτους.


Στις 15 Αυγούστου του 1664 είχε συναφθεί εικοσαετής συμφωνία ειρήνης μεταξύ Αυστρίας και Τουρκίας.
Το 1682, όταν φάνηκαν οι προθέσεις των Τούρκων για μη ανανέωση της εικοσαετούς συμφωνίας, ο αυτοκράτορας Λεοπόλδος Ι φρόντισε και δημιούργησε συμμαχίες με τη Βαυαρία, την Πολωνία και τη Σαξωνία.
Οι τουρκικές δυνάμεις, που επιχείρησαν τη δεύτερη πολιορκία της Βιέννης, βρίσκονταν υπό την ηγεσία του Μεγάλου Βεζύρη Καρά Μουσταφά, ο οποίος διέθετε περίπου 200.000 άνδρες, ενώ οι αυστριακές δυνάμεις ανέρχονταν σε περίπου 30.000.
Αρχές Ιουλίου του 1683, με την άμυνα της πόλης ήδη έτοιμη να καταρρεύσει, ο Λεοπόλδος εγκατέλειψε τη Βιέννη και κατέφυγε στην παραδουνάβια πόλη Linz.
Η υπεράσπιση της πόλης είχε αφεθεί σε 11.000 στρατιώτες, οι οποίοι ενισχύθηκαν με πολιτοφύλακες και εθελοντές. Μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου οι Τούρκοι σκάβοντας λαγούμια ανατίναζαν τα τείχη της πόλης και είχαν καταλάβει ανατολικά τμήματα της Βιέννης με τον αυστριακό στρατό να έχει υποχωρήσει δυτικά του Δούναβη. Η δύναμη των Αυστριακών υπερασπιστών της πόλης μειώθηκε στις 4.000 άνδρες και η τύχη της Βιέννης κρεμόταν πλέον από μια κλωστή.
Όμως, την ύστατη ώρα κατέφθασαν οι συμμαχικές δυνάμεις των Αυστριακών, στις οποίες είχαν προστεθεί και άλλα γερμανικά πριγκιπάτα με φροντίδα του Πάπα.
Στις 12 Σεπτεμβρίου έλαβε χώρα η καθοριστική μάχη στο όρος Kahlenberg. Αποφασιστική στη μάχη αυτή, που έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των συμμάχων των Αυστριακών, υπήρξε η συμβολή των Πολωνών με 14.000 θωρακισμένους ιππείς, 7.000 πεζούς και 28 κανόνια υπό τον βασιλιά Jan III Sobieski.
Οι Τούρκοι βρέθηκαν μεταξύ των τειχών της πόλης και των ενωμένων συμμαχικών δυνάμεων υπό τον Sobieski και υπέστησαν βαριά ήττα, μετά την οποία άρχισε ουσιαστικά η συρρίκνωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ήδη την άνοιξη του 1684, με τη μεσολάβηση του Πάπα, κλείστηκε συμμαχία, γνωστή ως «Ιερά Συμμαχία», του Λεοπόλδου Ι με την Πολωνία-Λιθουανία και τη Βενετία. Το 1686 προσχώρησε στη συμμαχία και η Ρωσία.
Τα επόμενα χρόνια οι Αυστριακοί από αμυνόμενοι έγιναν επιτιθέμενοι και σταδιακά πέτυχαν την κατάκτηση ολόκληρης της Ουγγαρίας δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για τη διαμόρφωση μιας φιλόδοξης επεκτατικής πολιτικής της Αυστρίας με το βλέμμα στραμμένο για πάνω από 200 χρόνια στα Βαλκάνια.
Το 1688, αφού είχε προηγηθεί η κατάληψη της Βούδας από τους Αυστριακούς, σύμβουλοι του Λεοπόλδου Ι αποφάνθηκαν ότι έπρεπε να κλειστεί ειρήνη με τους Τούρκους προς αποφυγήν διμέτωπου αγώνα, δυτικά με τους Γάλλους και ανατολικά με τους Τούρκους.

PDF

ΟΜΙΛΙΑ: Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

on Friday, 18 May 2018. Posted in Ομιλίες

Ομιλία του Στρατηγου Φραγκούλη Σ. Φράγκου

ΟΜΙΛΙΑ: Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ  ΠΟΝΤΟΥ

Σήμερα,19 Μαΐου 2013 ημέρα μνήμης για όλο τον ελληνικό λαό, είναι η αποφράς ημέρα του Ποντιακού ελληνισμού. Είναι η ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ, ο επονομαζόμενος Ατατούρκ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα 19 Μαΐου 1919, δήθεν για να ειρηνεύσει την περιοχή και αντί να προστατέψει τους Έλληνες κατοίκους από τη δολοφονική μανία των Τσέτων, συμμάχησε με αυτούς και τον υποκινητή τους Τοπάλ Οσμάν και με το σύνθημα « Η Τουρκία στους Τούρκους» έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο των Νεότουρκων για την τελειωτική εξόντωση του ελληνικού πληθυσμού σε όλο τον Πόντο με θύματα 353,000 Έλληνες Ποντίους.

Ολόκληρη η ομιλία ΕΔΩ!

Κωνσταντίνος Αργυρόπουλος*: Η 25η Μαρτίου 1821. Μία Διδάσκουσα Μνήμη

on Tuesday, 27 March 2018. Posted in Ομιλίες

Λέει ο συχωρεμένος εδώ και μερικές ημέρες StevenHawking, ότι πραγματικός εχθρός μας δεν είναι η άγνοια, αλλά η ψευδαίσθηση των πιο πολλών από μας, ότι κατέχουμε την γνώση.
Και έπεται το ερώτημα.Ποια γνώση εμείς οι σημερινοί κατέχουμε για την Ελλάδα μας;
Η ιστορία προσφέρει χρήσιμες μαρτυρίες για να αποσαφηνιστούν οι νόμοι της ανθρώπινης ψυχοπνευματικής δομής και μας παρέχει τις εμπειρίες για να υποστηριχθεί η εξήγηση πάνωστο οποιοδήποτε καταγεγραμμένο συμβάν και τα οποία αυτά μαζί καθοδηγούν την σκέψη μας στο να αντιλαμβάνεται το σήμερα και να εκτιμά το αύριο με ένασυγκροτημένο πνευματικόεξοπλισμό.
Μ’αυτό το πλεονέκτημα, μ’ αυτό το προσόν, μπορούμε να συλλαμβάνουμε την δυναμική των γενικών κανόνων της συμπεριφοράς της ιστορίας και της ελλείψεως του ορθολογισμού της και να αναλύουμε την δομή και το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί αυτός ο ακατανόητος κόσμος στον οποίο ο καθένας μας προσπαθεί να προσδιορίσει τον δικό του ρόλοείτε σαν άτομο είτε σαν φυλετική, κοινωνική, εθνική ή θρησκευτική ομάδα. Ο Σκώτος φιλόσοφος Τόμας Ριντ μας διδάσκει, ότι η ιστορία ενσωματώνει γνώσεις, που θα ήταν εξαιρετικά περιορισμένες αν αφορούσαν μόνον στο παρόν.


Τι είναι το παρόν μόνο του; Ας αναλογιστούμε ένα απαίδευτο νέο που του λείπει η εγκύκλιος μόρφωσις. Ας πούμε, ότι εργάζεται σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων. Πρέπει να διευκρινίσουμε (μη παρεξηγηθούμε), ότι όλες οι επαγγελματικές ασχολίες είναι αξιοπρεπείς.
Αυτό το παιδί τις ώρες εργασίας είναι βυθισμένο σε αρμαθιές εργαλείων, μηχανών, συστημάτων αναρτήσεων, ηλεκτικών καλωδίων και επί πλέον είναι πασσαλοιμένο με λάδια, γράσσα και βαρβολίνες. Στις ώρες της σχόλης τρώει, κοιμάται, ψυχαγωγείται. Τα ενδιαφέροντά του στρέφονται γενικώς στον άρτον και στα θεάματα. Ειδικώς η ποιότητα του άρτου παίζει τον ρόλο της και αντανακλά την οικονομική του επάρκεια.Τα γήπεδα ποδοσφαίρου, όπου εκτονώνεται η ψυχολογική πίεση της εβδομάδος είναι ένα θεραπευτικό συστατικό. Το ίδιο και τα μπαράκια και ίσως και λίγη παραισθη¬σιογόνος ουσία εάν ο νέος συγκαταλέγεται στην κατηγορία του 10%, όπως αποκα¬λύπτει η έκθεση της επιστημονικής ομάδος της νήσου Ψυτάλειας. Αυτός ο νέος αποτελεί την ομάδα εκείνη των πολιτών που γνωρίζει σε βαθμό λίαν καλώς τους ποδοσφαιριστές, τους τραγουδιστές, τους survivors, το διαδίκτυο από την πλευρά της κοινωνικής δικτυώσεως και όλα τα σχετικά με τους lifestylegossipers.
Όμως… όμως, αυτός ο νέος είναι συζητήσιμο εάν γνωρίζει κάτι για το Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Λεωνίδα, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον Κολοκοτρώνη, τον Κανάρη, τον Καποδίστρια και γενικά για την Ελλάδα του χθες. Εκείνη την ευκλεή Ελλάδα του πολιτισμού. Εκείνη την Ελλάδα, που ύμνησαν, ο Ουγκώ, ο Γκαίτε, ο Ρενάν, ο Μπάιρον, ο Σατωμπριάν. Αγνοεί έννοιες, όπως, κοινωνικό συμβόλαιο, εθνικό κράτος, συνταγματισμός, ποιες οιυποχρεώσεις του πολίτου και ποιές του κυβερνήτου. Ποιος τελικά είναι ο κοινωνικός του ρόλος.
Θα με προλάβει κάποιος λέγοντάς μου, ότι αυτό το παιδί, όταν το καλέσει η Πατρίδα θα ανταποκριθεί με ενθουσιασμό και θα αποδειχθεί ένας καλός στρατιώτης και ίσως είναι ένας εν δυνάμει ήρωας.
Να όμως που η σημερινή πραγματικότητα της καθολικής αμφισβητήσεως μας παρεκτρέπειπρος άλλες αλληλουχίες συλλογισμών. Οι διεθνείς δημοσκόποι (thespectatorindex) μας λένε, ότι μόνον ένα 54% των Ελλήνων είναι διατεθειμένο να αμυνθεί της πατρίδος έναντι ας πούμε των Φινλανδών οι οποίοι θα ανταποκριθούν στην μητέρα Φινλανδία σε ποσοστό 74%.
To φαινόμενο των οπαδών των ποδοσφαιρικών ομάδων μας επιβεβαιώνει, ότι έχουν μεταλλαχθεί οι κανόνες πίστεως και οι ιδεολογικές πεποιθήσεις. Ο νέος και ο κάθε απαίδευτος νέος είναι θύμα της κοινωνικής μηχανικής και παρ’ όλη την αντιρρητικότητά του πείθεται στην προτροπή για υποστήριξη ενός αταξικού κόσμου, που αύριο θα του δώσει την ευκαιρία να έχει ένα ισχυρό συμμετοχικό δημοκρατικά αριστερό λόγο για να κατευθύνει τα πράγματα της χώρας και εν ταυτώ να επιλύσει τα οικονομικά και τα υπαρξιακά του προβλήματα. Κι αυτός ο Έλληνας και ο κάθε πεπλανημένος πολίτης ψηφίζει και αναδεικνύει τον κυβερνήτη, ο οποίος κυβερνήτης με την σειρά του θα διαταθεί την ημέρα αναλήψεως της εξουσίας, ότι θα είναι ο ηγέτης όοολων των Ελλήνων ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Παράλλη¬λα ο κυβερνήτης θα κλείσει το μάτι στα δικά μας παιδιά.
Αυτό είναι το παρόν.Χωρίς το χθες. Χωρίς την μελέτη της Ιστορίας μας.

Ας κοιταχτούμε λοιπόν σε ένα κάτοπτρο που καθρεπτίζει την χροιά της εθνικής μας συνειδήσεως. Εμείς, αυτοί οι οποίοι έχουμε κατακυριευθεί από την καθη-με¬ρι¬νότητα. Εμείς αυτοί που νομίζουμε, ότι ελέγχουμε τον εαυτόμας. Εμείς, που δεν έχουμε αντιληφθεί ότι έχουμε κρημνισθεί σε ένα τρίσβαθοσημασιολογικό φρέαρκαι πολύ ολίγοι έχουν συνειδητοποιήσει, ότι έχουμε δημαγωγηθεί και σαν φυλετική καισαν εθνική οντότητα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μη βλέπουμε το αύριο της πατρίδας μας και κατά συνέπεια να μη διαβλέπουμε και τοτι μέλλοι συμβεί στον κάθε ένα από εμάς και στην υπόλοιπη οικογένειά μας. Εμείς, που αδυνατούμε να διαισθανθούμε, πολλώ μάλλον να εκτιμήσουμετον αντίκτυπο και τα μεγέθητων αποτελεσμάτων των εκδηλωθησομένων απειλών εναντίον μας και τα οποία αποτελέσματα με την βεβαιότητα ενός μαθηματικού αξιώματος θα μας οδηγήσουν σε ανείπωτη τραγωδία. Αγνοούμετιςενδεχόμενες και τις επικείμενες συμφορές. Εμείς…Εμείς, οι οποίοι δεχόμεθα καταιγισμούς αχρήστων καινοπρεπειών από θεσμικά πρόσωπα τα οποία δυστυχώς είναι της δικής μας επιλογής. Εμείς οι οποίοι βρίσκουμε λογικότροπεςτις αδέξιες επιχειρηματολογίες και τους εξυπνακισμούς ατόμων ασχέτων γνώσεως και αριστείας. Εμείς, οι οποίοι βρίσκουμε σαν φυσιο-λογικούς όλους τους αντιδεον¬τολο¬γικούς προσανατολισμούς, καθόσον έτσι εξυπη-ρετούνται τα προσωπικά μας συμ¬φέροντα, αδιαφορώντας για την συλλογική και εθνική βλαπτικότητα.

Το να γνωρίζουμε οριστικά τι σημαίνει 1821 δεν είναι η γνώση αυτών τούτων των γεγονότων εκείνων των ημερών, αλλά είναι η αυτοσυνείδηση ημών αυτών των Ελλήνων δια μέσου εκείνων των γεγονότων. Διότι ουδείς πραγματικός Έλλην παρα-δέχεται, ότι το μέλλον της Ελλάδος έχει ήδη προδιαγραφεί. Ο Ελληνικός πολιτισμός για όσουςπιστεύουν στην Ελλάδα δεν έχει πεθάνει. Ούτε πρόκειται να πεθάνει. Εκτός εάν εμείς αυτοεγκαταλειφθούμε. Λόγω αγνοίας. Λόγω αδιαφορίας. Λόγω μικρονοημο¬σύνης. Λόγω τυφλότητος!
Ας διερωτηθούμε. Αυτή η αχαλίνωτη ελευθερία, που εμείς οι σημερινοί Έλλη-νες, όχι απλά απολαμβάνουμε αλλά την εκμεταλλευόμεθα κατά τον κάκιστα ερμη-νευόμενο τρόπο, είναι άραγε ικανή συνθήκη σωτηρίας μας; Μπορούμε να εγγυηθούμε το αύριον των επερχομένων γενεών; Ιδού ένα ερώτημα. Ιδού η ευθύνη μας.


Ας πάμε τώρα να σπουδάσουμε για λίγο την Ιστορία. Λένε οι ιστορικοί, ότι κάθε πολιτισμός πεθαίνει και γεννά έναν άλλο. Έχει νόημα η Ιστορία; Κάτω από την επίφαση μιας κυκλικής κινήσεως της ιστορίας χωρίς σκοπιμότητα, συντελείται μία μυστηριώδης αντίφαση. Με καθαρό πνεύμα ή με τυφλή ορμή η Ιστορία θα μπορούσε να χαθεί εξ ίσου, είτε σε μία συνεχή πρόοδο είτε σε μία διαδοχή γεγονότων χωρίς νόμο. Οι αισιοδοξούντες από εμάς θα επέλεγαν την πρόοδο. Αυτή την πρόοδο προτιμούν οι νουνεχείςγια να κινούνται επάνω στην τροχιά της. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την έννοια της λέξεως «πρό¬κληση».
Η πρόκληση δημιουργεί κινητικότητα, ανάπτυξη, ενίσχυση και τόνωση των ανθρωπίνων δυνατοτήτων. Παρακινεί σε ενέργεια. Εξαναγκάζει σε ανάληψη αγώνος. Οδηγεί σε καθίδρυση ή σε ανάκτηση και εδραίωση πολιτισμών. Η πρόκληση ωστόσο, διεγείρει και ελκύει λαούς βαρβαρικούς στο να ενεργούν με σκοπό την διάσπαση των κατεστημένων συνόρων εκείνων των κοινωνιών, που έχουν πολιτισμόν ανώτερον…εκείνωντων κοινωνιών, που νομίζουν, ότι είναι και ασφαλείς και άτρωτες. Όπως π.χ. προσπαθούν οι σημερινοί μας θεσμικοί να μας πείσουν, ότι τα βερμπαλιστικά «μολών λαβέ»αποδίδουν τηνθέση μας και την πρόθεσή μας.
Τρίζουν τα κόκκαλα του Λεωνίδα!

Η ιστορία λοιπόν αποδεικνύει και διδάσκει, ότι η καθυστερημένη κοινωνία θα είναι ο νικητής εφ’ όσον η «πολιτισμένη» και αυτοθεωρούμενη «ανώτερη» κοινωνία υποεκτιμά την απειλή. Όπως εμείς σήμερα. (π.χ. Κύπρος 74, έλα μωρέ τα τουρκάκια;)
Πώς αλλιώς θα δικαιολογήσουμε το ψηφοθηρικής σκοπιμότητος εννεάμηνο της στρατιωτικής θητείας; Πώς αλλιώς θα εξηγήσουμε την αδιαφορία της πολιτείας στο να μην λειτουργεί υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την ανοδική στροφή του δημογραφικού;
Η πρόκληση οδήγησε τους πολιτισμικά κατώτερους αλλά βιοενεργητικά σφριγηλότερους νομάδες Τούρκους να αλώσουν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Στην σημερινή μας πατρίδα κάτι μας διαφεύγει. Αυτοθεωρούμεθα ισχυροί. Οποία αυταπάτη! Δεν έχουμε καταλάβει, ότι πολιτικές σκοπιμότητες εκμηδενίζουν κάθε έννοια που αφοράστην πολεμική αρετή των Ελλήνων.
Διατελούμε απρονοησίας υποτελείς στους Δυτικούς. Και σ’ αυτή την περίπτωση ας μη ψάχνουμετην ευθύνη για το σημερινό φαινόμενο στους δυτικούς. Δηλαδή τους συμ¬μάχους του ΝΑΤΟ, τους Εταίρους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως,τους φιλεύσπλαχνους των Ευρωπαϊκών τραπεζών και τους φιλάνθρωπους του ΔΝΤ. Δική μας είναι η ευθύνη.
Η Ιστορία δεν είναι υπάκουη ούτε πειθαρχημένη. Ούτε και αμίαντος, όπως την ονειρεύονται οι ιδεολόγοι. Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Είναι άτεγκτη εναντίον των ανισχύρων. Εναντίον των όποιων ασθενουσών πολιτειακών οντοτήτων. Και όσοι αυτοαναγορεύονται εκπρόσωποι της πατριωτικής ισχύος και ομιλούν στο όνομα του λαού όταν η ατμόσφαιρα γίνει θολή αυτοί οι επιτήδεεοι έχουν μεριμνήσει να απομακρυνθούν εγκαίρως από την επικίνδυνη ζώνη.
Αλήθεια, ποιος δεν μέμφεται την Δύση για την τάση της να μεταλλάσσει την ηθική της συνείδηση σε όργανο κυριαρχίας;
Σήμερα ακούγεται από κάποιους «πολιτισμένους» του ευρωπαϊκού βορρά, ότι η Ελλάδα δεν είναι χώρα ευρωπαϊκή. Έτσι είναι; Αν είναι έτσι, τότε αυτό σημαίνει, ότι εμείς δεν έχουμε δείξει ή αποδείξει σε αυτούς τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι πρέπει να μας αντιμετωπίζουν σαν ίσους και όχι σαν ιθαγενείς; Εκτός εάν αυτοί που μας εκπροσωπούν αναφέρουν στους δυτικούς, ότι κυβερνούν μία χώρα διεφθαρμένων. Εμείς βεβαίως, όταν ήμασταν στον στρατό λέγαμε, ότι όταν μία στρατιωτική μονάδα διεπιστώνετο ότι είναι περιορισμένης μαχητικής ικανότητος σήμαινε ακατάλληλος διοικητής. Ωστόσο ο διοικητής δεν ήταν εκλεγμένος από τον λαό.
Η πολιτική οντότητα που λέγεται Ελλάς, όταν ασθενεί σημαίνει συλλογική ευθύνη.
Ας ξανακοιταχτούμε στονκαθρέπτη που αναφέραμε στην αρχή.


Και όταν η οντότητα, που λέγεται Ελλάς ασθενεί, τότε αυτή η γη αλλάζει αφεντικό. Γίνεται προίκα αλλοτρίων ηγεμόνων.
Όταν δεν υπάρχει ανταπόκριση στις επικλήσεις για θωράκιση της χώρας, θωράκιση ηθική, στρατιωτική, διπλωματική καθώς και πρόνοια για αυτοβοήθεια,όταν …αντ’αυτών επιδεικνύεται αδιαφορία και άγνοια στην εκτίμηση κινδύνων και απειλών, όταν μειώνουμε αδικαιολογήτως την στρατιωτική θητεία, όταν εγκαταλείπουμε την ιδέα των εξοπλιστικών αναγκών,όταν ανεχόμεθα μία διαρκήαριστερότροπη και ψευτοδιανοουμενίστικη προσβολή του θεσμού των ενόπλων δυνάμεων, όταν αδρανούμε στο φαινόμενο της ανεξέλεγκτης εισροήςλαθρομεταναστών κατά ποσοστά που προμηνύουν την κοινωνική και εθνική μας αλλοίωση, όταν παραγνωρίζουμετις αξιώσεις και τις διεκδικήσεις όλων των ομόρων κρατώνκαι αγνοούμε τις επιπτώσεις της νέας μορφής πολέμου
….τότε υπάρχει πρόβλημα σε όλο το σύστημα διοικήσεως και αδυναμία στο να ιδωθεί καθαρά η γύμνια του κράτους σε όλους τους τομείς που εγγίζουν την τρώση της ιδέας ασφαλείας και της πρακτικής τηςασφαλείας.Ποιος τελικά είναι σε θέση να συντελέσει στην ανοικοδόμηση των τειχών της Ελλάδος, εν όψει του μεγάλου κινδύνου; Όμως οι απληροφόρητοι και απαίδευτοι πολίτες, ιδιαιτέρως οι ευκατάστατοι, ασχολούμενοι με την αύξηση των ατομικών τους εσόδων, αδιαφορούν, με αποτέλεσμα η χώρα να ομοιάζει, με πλοίον, έτοιμο να βυθισθεί.
Η χώρα δεν αλώνεται από στρατιωτικές μηχανέςΤούρκων.Ούτε από σαρκοβόρα όντα τύπου ύαινας που αποτελειώνουν εθνικά πτώματα, όπως οι Αλβανοί, οι Σκοπιανοί και οι Βούλγαροι. Στην χώρα υπάρχει μία Κερκόπορτα και οι απεργα¬ζόμενοι την λεηλασία της την συντηρούν με κάθε επιμέλεια. Δομικά της υλικά είναι οι εθνομηδενιστές, οι αυτοχριζόμενοι αριστεροί διανοούμενοι, οι αυτοβαπτισμένοι προοδευτικοί, οι κομπορρήμονες των τηλεοπτικών panels, οι κατ’επάγγελμα πολιτικοί (αυτοί δεν έχουν σχέση με την γνωστή Αθηναϊκή δημοκρατία) και μία πλειάδα άλλων followers που περιμένουν να τους πετάξουν ένα κοκκαλάκι από το ήδη συλημένο θησαυροφυλάκιο του δημοσίου.
Η άλωση της χώραςαιτιάται την κοινωνική αναρχία, την αποσάθρωση, την διαφθορά και την ανισότητα. Αιτάται τον εξαθλιωμένο δημόσιο βίο.Αιτιάται τους φαύλους και τα άτομα υπόπτου συστάσεως που ανέρχονται σε δημόσια αξιώματα.Στο νου μας έρχονται μπαχαλάκηδες, αντιεξουσιαστές που κατέλαβαν την εξουσία και τα γραφεία στρατηγικού σχεδιασμού ή όπως βαπτίζονται τα όσα γραφεία, εφευρίσκονται για την εξυπηρέτηση της παρέας της φάρμας του GeorgeOrwell. Και όπως ιστορικά καταγράφεται: όταν αντεξουσιαστές γίνονται εξουσιαστές γίνονται χειρότεροι από εκείνους τους οποίους πριν εμάχοντο.
Αξιωματούχοι διεφθαρμένοι, άρχοντες ηττοπαθείς.
Σήμερα για την ηττοπάθεια υπάρχουν μεταλλαγμένες εκφράσεις, όπως ηρεμία, αυτοσυγκράτηση, ψυχραιμία, κατευνασμός κττ. Και τούτο, διότι διατελούμε εν ασθενεία…δηλαδή, εν αδυναμία να έχουμε εμείςτον λόγο του ισχυρού, όπως σαφέστατα μας τον προσδιορίζει ο Θουκυδίδης.

Σε τι διαφέρει το σήμερα από το σκότος της τουρκοκρατίας!
Προδιαγεγραμμένη η κατάλυση της Ελληνικής χώρας. Η ρωμιο¬σύνη, αποκεφαλισμένη και αποπροσανατολισμένη διανύει μία μακρά περίοδο δοκιμασίας και μαρτυρίου. Απογυμνώνονται πόλεις και χωριά από τον ενεργό πλη¬θυσμό. Από επιστήμονες, από εργατικά χέρια, από ομόδοξους χριστιανούς. Από χριστιανούς! Σειρά πλέον έχουν οι αλλόδοξοι με την κατά κύματα εισβάλουσα στην χώρα πλημμυρίδα. Σειρά να πάρουν το πάνω χέρι όλοι οι μη Έλληνες. Όπως τότε στην τουρκοκρατία. Τότε όπου τούτοι οι Έλληνες χριστιανοί θεωρούνταν αρπακτικά και μοχθηρά όντα, τα οποία οι Οθωμανοί έπρεπε να χαλιναγωγήσουν. Η ισλαμική θρησκεία προσέδιδε ιερό χαρακτήρα στις σφαγές, στις λεηλασίες, στις δηώσεις και στις κάθε είδους επιδρομές εναντίον αλλοθρήσκων πληθυσμών και των περιουσιακών τους στοιχείων. Αυτές τις επιδρομές τις ανεγνώριζαν σαν ιερό πόλεμο (τζιχάντ).
Το γεγονός, ότι δεν εξισλαμίσθησαν με την βία όλοι οι χριστιανοί έχει την εξήγησή του. Έπρεπε να υπάρχουν δούλοι, ραγιάδες, για να εργάζονται αντί των μωαμεθανών και να πληρώνουν φόρους για την συντήρηση του στρατού και των δημοσίων υπηρεσιών της απέραντης πλέον οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τα τακτοποιηθέντα οι μωαμεθανοί ήσαν απηλλαγμένοι φόρων. Ιδού γιατί διεσώθη ένα μεγάλο μέρος του χριστιανικού πληθυσμού και δεν ισχύουν οι παραμυθίες, που αφει-δώς διασπείρονται από ενίους «καθηγητές», ότι η διάσωση του χριστιανισμού είναι προϊόν της χρηστής οθωμανικής διοικήσεως. Αντίθετα, θα λέγαμε, οι Οσμανλήδες ήταν μία βάρβαρη φυλή η οποία στηρίχθηκε στην υποταγή των κατεκτημένων λαών δια μέσου της υποτιμήσεώς των, του τρόμου, των βασανιστηρίων, της δουλοπρέ¬πειας, της συμπιεστικής δράσεως των χαφιέδων, των ολιγοψύχων και των λοιπών καιροσκόπων και εκμεταλλευτών της καταστάσεως.
Και μιας και ομιλούμε για θρησκείες καλόν είναι να θίξουμε και τούτο. Οι παπάδες στην τουρκοκρατία είναι βασικοί συντελεστές της μη διακοπής των σχέσεων των Ελλήνων με την ελληνική παιδεία. Είναι οι παράγοντες, που ενίσχυσαν τον αγώνα για την παλιγγενεσία. Είναι οι πρωταγωνιστούντες στην δημιουργία και την συνέχεια της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους. Είναι οι δάσκαλοι των απλών ανθρώπων στο να κατανοηθούν αξίες και αρετές, να προσεγγισθεί η ηθική, η λογική, το συναίσθημα, η ανθρώπινη υποκειμενικότητα.
Ατυχώς σήμερα ένα μέρος του κλήρου έχει απομυθοποιήσει τον παράγοντα που αναδεικνύεταιμέσω τηςεννοίας της εθνικής συνδρομής. Τουλάχιστον θα μπορούσε ο κλήρος να απελευθερωθεί από τον αυστηρό ερμηνευτικό τρόπο των βιβλικών κανόνων, ώστε να βοηθηθεί ο πάσχων ελληνισμός πλησιάζοντας το βαθύ νόημα των ιερών κειμένων με τον συνδυαστικό γνώμονα:ισχύς πίστεως καιεθνικό συμφέρον και όχι μόνον το εκκλησιαστικό. Τουλάχιστον αυτό θέλει ο λαός. Αυτό καταλαβαίνουμε.

Η επεκτατική πολιτική του Οθωμα¬νικού κράτους εφαρμόστηκε με τις μαζικές μετακινήσεις τουρκικών πληθυσμών στα κατακτηθέντα εδάφη. Μας λέει κάτι αυτό; Στην Κύπρο μετά το 1974, ο μωαμε¬θα¬νι¬κός πληθυσμός έχει τετραπλασιασθεί. Έχει εποικισθεί το κατακτηθέν βόρειο τμήμα της νήσου από Τούρκους της Ανατολίας. Στην Δυτική Θράκη, αφού η τουρκική πο¬λιτική καταπείθει τους μουσουλμάνους της περιοχής, ότι είναι τουρ¬κό¬ψυχοι, τους επιδοτεί, τους τονώνει ηθικά με την εικόνα μιας μεγάλης μητέρας πατρί¬δας, που με¬ριμνά για τα παιδιά της και τους ετοιμάζει για κάτι το μεγάλο, το σπουδαίο και το θεϊκό. Στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Κομοτηνή ο θεωρούμενος φορέας του νέο-Οθωμανισμού προσεφώνησε τους εκεί Έλληνες μουσουλμάνους με την λέξη «αδέλφια» και άφησε να εννοηθεί, ότι κάποια μέριμνα υπάρχει και γι αυτούς στα σχέδιά του.
Κι εμείς εμπρός σ’ αυτό το φαινόμενο παραμένουμε άφωνοι.
Κάποιοι ανήσυχοι ερωτούν. Πού είναι ο Δημόκριτος ο Θράξ; Πού είναι οι Θράκες; Πού είναι η Θράκη; Πού είναι ο Αλέξανδρος; Πού είναι οι Μακεδόνες; Πού είναι η Μακεδονία; Τελικά…τίνος είναι η Μακεδονία;
Και ακούστηκε να λέει ένας μοντέρνας αντιλήψεως Έλληνας «Και τι με νοιάζει εμένα αν πάρουν οι Τούρκοι την Θράκη, οι Σκοπιανοί την Μακεδονία, οι Αλβανοί την Ήπειρο; Εγώ είμαι από την Πάτρα. Δεν με εγγίζει το θέμα». Και ένας άλλος ακούστηκε κι αυτός. Μη με περιμένετε στην επιστράτευση. Εγώ πολεμάω μόνο για τον ΠΑΟΚ.
Αυτοί οι ασήμαντοι κατά το πνεύμα εληνόφωνες δεν έχουν βάλει το μυαλό τους να λειτουργήσει.Δεν κατάλαβαν,ότι αν έλθουν οι ξένοι στα εδάφη τα ελληνικά δεν θα έλθουν με λευκούς κρίνους και μαντολίνα. Θα έλθουν με όπλα. Όπλα ανίερα και φονικά. Και θα σκουπίσουν τους Έλληνες από τις εστίες τους. Και οι Έλληνες αυτοί θα γίνουν πρόσφυγες και θα προσφύγουν σε όλη την Νότια Ελλάδα και στην Πάτρα φυσικά. Και αυτοί θα είναι πάνω από τρία εκατομμύρια ψυχές.
Οι παλαιότεροι θυμούνται το ενάμισυ εκατομμύριο πρόσφυγες από την Μικρά Ασία το 1922. Ήταν εκεί νοικοκυραίοι με ένα βιος που θα ζήλευαν και οι πλέον ευκατάστατοι του κυρίως ελληνικού κορμού. Με υπερέχουσα κουλτούρα. Ήλθαν ρακένδυτοι. Με την απόγνωση χαραγμένη σε πρόσωπα βασανισμένα. Και η Ελλάδα δεν μπορούσε να ορθοποδήσει για μισό αιώνα. Καταλαβαίνει άραγε ο κάθε επιπόλαιος και άσκεπτος ελληνόφων το τι θα συμβεί με τα τρία εκατομμύρια πεινασμένων και καταφρονεμένων προσφύγων; Αλήθεια σκεπτόμαστε οι νότιοι τους βορείους; Μήπως αρχίσαμε να ομοιάζουμε με τους βυζαντινούς προ μιας μελλοντικής αποφράδας;
Και μη μου πει κάποιος, «έλα κύριε Αργυρόπουλε, πολύ δραματικά μας τα παρουσιάζετε. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Εδώ υπάρχουν υπεύθυνοι. Υπάρχει εκπαιδευμένος στρατός. Υπάρχει η ελληνική ψυχή. Αν τολμήσουν να έλθουν θα τους δώσουμε το μάθημά τους». Και γω ο φτωχός ΄Έλληνας με τη σειρά μου όπως και ο κάθε φτωχός Έλληνας με τη δική του σειρά μένουμε ανήσυχοι και κοιτάζουμε γύρω μας με απορία.
Με μελαγχολεί η σκέψη, ότι στην επιστράτευση του 1987, ο αριθμός των ανυποτάκτων εφέδρων ήταν τόσο μεγάλος, που εάν εφηρμόζετο ο νόμος περί ανυποταξίας έπρεπε να κτιστούν ακόμη περισσότερες φυλακές για να φιλοξενήσουν τους κατά τα άλλα κομπαστές Έλληνες.
Και αναφέρομαι σε αυτούς, οι οποίοι κατά την περίοδο της ειρήνης είναι παλληκάρια και εντυπωσιαστές, όπως εκείνα τα παλληκαράκια που καταστρέφουν δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες εν ονόματι της επαναστατικότητος της νεανικής τους αξόδευτης ενέργειας. Αναφέρομαι και στους άλλους τους διατεινομένους, ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει και, ότι οι Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις θα κατατροπώσουν τα δύστυχα μεχμετζίκ. Μελαγχολώ με την σκέψη, ότι συνάντησα στην Ευρώπη Έλληνες 30 έως 35 ετών, οι οποίοι έχουν μεταναστεύσει εκεί εξ αιτίας της εδώ αδυναμίας απορροφήσεώς των σε σε ένα οικονομικό κόσμο με προσδοκίες αναπτύξεως και οι οποίοι μου το ξεκαθάρισαν, ότι για κείνους η Ελλάδα είναι μεν χώρα προελεύσεως, αλλά η αλλοδαπή είναι η χώρα που τους κατενόησε και τους αγκάλιασε.
Ούτε σκέψη για την συνδρομή τους στην αντιμετώπιση της οποιασδήποτε κατά της Ελλάδος απειλής. Μελαγχολώ με την συνειδητοποίηση του, ότι η μοντέρνα Ελληνίδα μητέρα σε αντίθεση με την Ελληνίδα της Πίνδου του ’40, σκέπτεται ότι το παιδί της καλόν είναι να μην ασχολείται με μιλιταριστικά φληναφήματα και να κοιτάξει να βολευτεί μακράν παντός κινδύνου. Άλλωστε λέει για ποιόν και γιατί το παιδί πρέπει να πολεμήσει; Μελαγχολώ με αυτά που ακούω, ότι σημαντικός αριθμός στελεχών των ενόπλων δυνάμεων έχουν προσα¬νατολίσει την ατομική τους πορεία προτεραιο¬ποιών¬τας την απόκτηση ακαδημαϊκών περγαμηνών, την λήψη ελκυστικών μεταθέσεων και την θρησκευτική προσήλωση σε ωράριο δημοσίου υπαλλήλου. Ένα από τα ατομικά τους ζητούμενα είναι η επίτευξη της ιδιότητος ενός καλού επαγγελματία μάνατζερ. Και το ερώτημα πλανάται. Υπάρχουν ηγήτορες;

Ο μηχανισμός της οθωμανικής διοικήσεως αποδεικνύεται πολύ πιο μελε-τημένος από μηχανισμούς άλλων κατακτητών. Αυτό, που οι σημερινοί μας «επι-στήμονες» ερμηνεύουν σαν «συνετή οθωμανική διοίκηση» δεν είναι άλλο από την εκπαίδευση δούλων ως ανθρωπίνων βοηθών για να συντρέξουν στην τήρηση της τάξεως στην ανθρώπινη αγέλη εντός της επικράτειας. Δημιούργησαν στρατιώτες και διοικητικούς υπαλλήλους για να ελέγχουν τις μάζες των ομοίων.
Μπορούμε να απορρίψουμε την θεωρία, ότι καταρρεύσεις συμβαίνουν, όταν ένας πολιτισμός πλησιάζει προς το τέρμα της χρονικής του εκτάσεως, διότι πολιτι¬σμοί είναι οντότητες ενός είδους, που δεν υπόκεινται στους νόμους της βιολογίας. Υπάρχει όμως και η αντίθετη θέση η οποία υποστηρίζει, ότι η βιολογική ποιότητα των ατό¬μων, των οποίων οι αμοιβαίες σχέσεις αποτελούν ένα πολιτισμό, παρακμάζει μετά από ένα ακαθόριστο αριθμό γενεών. Δηλαδή, ότι η εμπειρία του πολιτισμού είναι σε τελική ανάλυση ουσιωδώς και αναποτρέπτως δυσγονική.
Στην περίπτωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν υπάρχει πολιτισμός, που συντίθεται από άτομα, που θα μπορούσαν να συναποτελέσουν πολιτισμό. Το σύστη-μα όμως της διοικήσεως, όπως αυτό ιστορικά έχει καταγραφεί ήταν επιτυχές προς όφελος του κατακτητού. Ίσως γι αυτό αποτελεί και ελκυστική σκέψη των νέο-Οθωμανιστών περί αναβιώσεως του συστήματος αυτούκαι που έδωσε τον σπινθήρα των ιδεών στον πρόεδρο Ερντογαν για μία νέα ισχυρή περιφερειακή δύναμη με μία ακόμη μεγαλύτερη φιλοδοξία για κάτι πιο μεγάλο κι από αυτό. Και ένεκα τούτου ο Ερντογάν υιοθετεί και προβάλλει την ιδέα μιας κλεμένης κληρονομιάς, όταν αναφέρεται στα σύνορα της καρδιάς των Τούρκων, πράγμα που κατά μείζονα και δικαιολογημένο λόγο συντηρεί μία βαθύτατη δυσαρέσκεια των Ελλήνων κατά των Τούρκων για την απώλεια των απεράντων εδαφών τους στην Μικρά Ασία, τον Πόντο και τον εκτεταμένο Ελληνισμό στην Κύπρο και πλέον του γεγονότος, ότι υπέστησαν τα πάνδεινα από αυτούς.

Σ’ αυτή την παρακμιακή πορεία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Φανα-ριώτες πίστευαν, ότι είναι σε θέση, με κάποιους προσεκτικούς χειρισμούς, να μετα-φέρουν στην δική τους μερίδα την κλείδα της διοικήσεως και να μεταλλάξουν έτσι την υφή της αυτοκρατορίας σε ελληνική. Ο απλός ελληνικός σκλαβωμένος κόσμος δεν πίστευε σε κάποια τέτοια προοπτική. Ίσως έβλεπε πιο πολύ με το ένστικτο. Έβλεπε, ότι τόσα χρόνια συμβιώσεως του ελληνοχριστιανικού κόσμου με τους οσ-μαν¬λήδες και δεν σημειώθηκε η ελαχίστη πολιτιστική επίδραση επί του κατακτητού, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε με προηγούμενους κατακτητές.
Ο ραγιάς είχε την δική του δυναμική. Έκανε εξεγέρσεις. Πολλές εξεγέρσεις. Το ανοργάνωτο, το ανεξόπλιστο και το ασυντόνιστο ήταν στοιχεία και παράγοντες αποτυχίας των εγχειρημάτων εκείνων.
Ο Άνθιμος Γαζής, ο Πλήθων Γεμιστός, ο Γεώργιος Γεννάδιος, ο Νεόφυτος Δούκας και δεκάδες αξιολόγων Δασκάλων του Γένους, με την επιμονή τους κατόρθωσαν να δώσουν μία κατεύθυνση σκέψεως στον δοκιμαζόμενο ραγιά. Και ο Ρήγας ο Βελεστινλής προτρέπει:
Έρχεται και η Φιλική Εταιρεία και δημιουργεί τα θεμέλια της προς επανά-στασιν οργανώσεως.
Και διαφωτίζεται το στοιχείο της διαφορετικότητας. Εμείς οι Έλληνες και αυτοί οι Τούρκοι.
Και ας μη με ρωτήσουν κάποιοι σύγχρονοι «ευρέων αντιλήψεων», προς τι η συντήρηση σήμερα ενός τέτοιου μίσους;
Απάντηση. Όταν η παγκόσμια κοινότητα διαρθρωθεί σε κοινωνία αγγέλων θα σταματήσει και το μίσος του σκλαβωμένου Έλληνα. Ή αλλιώς πως, όταν ο Τούρκος παύσει να διεκδικεί το κάθε τι το Ελληνικό.
Και ο διεθνιστής θα επιμείνει και θα πει, ότι ο σημερινός Τούρκος δεν είναι εκείνος, που η ιστορία καταγράφει με μελανά χρώματα.
Ατυχής ο συλλογισμός σας κύριε αλληλέγγυε.Ο σημερινός Τούρκος είναι ολόϊδιος με εκείνον, που γνωρίζουμε από την ιστορία.
Οι παλαιοί θυμάστε, πως παρήλαυναν οι αφιονισμένοι πολίτες με τις στολές των οθωμανικών ασκεριών, τις παραμονές της εισβολής των στην Κύπρο το ’74. Θυμάστε τους «απλούς» Τούρκους να εξολοθρεύουν στην Πόλη και την Σμύρνη κάθε τι το ελληνικό το ’55, το ’57, το ’67. Δείτε πως γιορτάζουν κάθε χρόνο την άλωση.
Μπορείτε να δείτε πως εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στα σχολεία. Και τι λένε για τους Έλληνες.
Έχετε συναντήσει κανένα Τούρκο, που να μην είναι υπερήφανος που είναι Τούρκος; Που να μην είναι εθνικιστής; Έχετε συναντήσει κανένα Γερμανό, που να μην είναι εθνικιστής; Έναν Ολλανδό; Έναν Άραβα; Ο Αμερικανός μιλάει με υπερηφάνεια για το “ourAmericannation”. Εθνικιστής, κατά το λεξικό Μπαμπινιώτη σημαίνει το πρόσωπο, που πιστεύει στα εθνικά ιδεώδη. Συχνά -λέει πιο κάτω ο Μπαμπινιώτης- όσοι τρέφουν πατριωτικά αισθήματα χαρακτηρίζονται από τους διεθνιστές ως εθνικιστές.
Και εγώ ερωτώ. Γιατί η λέξη εθνικιστής, μόνον εδώ στην Ελλάδα είναι λέξη που ερμηνεύεται σαν βλασφημία; Γιατί αποπροσανατολιζόμεθα από την αδιαφάνεια των όσων παραγόντων απεργάζονται την εξουδε¬τέ¬ρωση του ελληνισμού;
Και τότε τι θα κάνουμε, όταν ανθούν οι εθνολογικοί ρατσισμοί;
Όταν θα συμφωνήσουν όλες οι φυλές του πλανήτη, ότι είναι αδέλφια τότε ως φυσικόν και θα παύσει το φαινόμενο. Ως τότε ας έχουμε τον νου μας στις διαθέσεις, τις προθέσεις και τις διεκδικήσεις των γειτόνων μας. Ας έχουμε ένα ισχυρό στρατό, που να είναι έτσι σχε¬διασμένος και δομημένος, όχι μόνον για ρόλο αποτρεπτικό αλλά να έχει την ευκαμψία και την δυνατότητα αναλήψεως επιχειρήσεων απαντητικού χαρακτήρα, ώστε να προσδώσει την ευχέρεια στην πολιτική ηγεσία της χώρας να διαπραγμα¬τεύεται μετά από οποιαδήποτε εξέλιξη έχει προς όφελός μας διαμορφωθεί στον εγγύς γεωστρα¬τηγικό χώρο.
Σε αντίθετη περίπτωση, οι πολιτικοί προϊστάμενοι, οι διπλωμάτες και οι ει¬δικοί σύμβουλοι αυτών, θα διακατέχονται από φοβικά σύνδρομα και δεν θα επιμέ¬νουν να κηρύξουν ή να διεκδικήσουν ούτε και τα εκ του διεθνούς δικαίου προβλε¬πόμενα δικαιώματά μας, όπως παραδείγματος χάριν η εκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδος και τα 12 μίλλια χωρικά ύδατα, όπως ισχύει διεθνώς.
Ούτε θα μας ένοιαζε το μειδίαμα ή η επίπληξη των Ευρωπαίων και του Νατοϊκού κόσμου, στον οποίο αυτόν κόσμο εμείς πιστεύουμε χωρίς ανταπόκριση. Και τούτο πρέπει να το χωνέψουμε. Η αυτοβοήθεια πρέπει να γίνει ο οδηγός των στρατηγικών μας εκτιμήσεων και σχεδίων.
Όπως και τώρα, έτσι και τότε, οι ελπίδες μας διαψεύδονταν, ότι κάποια μεγάλη δύναμη θα βοηθήσει στην απελευθέρωση. Τα πιο δυναμικά ηγετικά πρόσωπα εκείνης της εποχής, όπως ο Κολοκοτρώνης, δεν πίστευαν στην έξωθεν υποστήριξη. Έλεγε, ο Γέρος του Μωρηά. «Ό,τι είναι να κάνουν οι Έλληνες, θα το κάνουν μοναχοί τους και δεν έχουν ελπίδα καμμιά από τους ξένους».
Τελικά, αυτός ο αγώνας που έκαναν οι χριστιανοί, αυτός ο αγώνας, που έκα-ναν οι Έλληνες στον ίδιο χώρο των ημιθέων αρχαίων Ελλήνων για την ελευθερία, με τις νίκες και τα μαρτύρια και το αίμα συνεκλόνισαν την κοινή γνώμη της Ευρώπης. Υπογραμμίζω. Την κοινή γνώμη και όχι τις κυβερνήσεις, οι οποίες κυβερνήσεις, σε κάθε περίπτωση και διαχρονικά εκτιμούν καταστάσεις χωρίς συναίσθημα αλλά με την συμφεροντολογική σπέκουλα του εθνικού των θησαυρισμού.
Το φιλελληνικό κίνημα είναι απλά πρωτοβουλία ρωμαντικής αντιλήψεως ατόμων και φυσικά ενίων πιστών του διδύμου δράσις - μισθοφορισμός.
Οι Έλληνες κατά την ψυχή και όχι κατά το όνομα γνωρίζουν, ότι καμμία δύναμη λογικής δεν είναι δυνατόν να τους επαναφέρει στην πραγματικότητα των αναγκών και των απαιτήσεων της ζωής, όπως έχει σήμερα διαμορφωθεί. Ζουν, αναπολούν και ασμένως θα εθυσιάζοντο κάτω από ένα υπερκόσμιο φως που θα έριχνε επάνω τους το όνειρο του ελληνισμού στην παγκόσμια εξελικτική πορεία και όχι στην μεμψιμοιρία του επαίτου, του ταπεινωμένου στα αλαζονευόμενα μάτια του φραγκικού κόσμου. Του κατ’ επίφασιν πολιτισμένου. Του ουσιαστικού εκμεταλλευτή τοκο¬γλύφου, που όμως γνωρίζει, ότι και από την εδώ πλευρά δεν έχει να κάνει με αγγε¬λούδια την στιγμή που γνωρίζει πολύ καλά το ποιόν των ομολόγων του.

Και τι μέλλοι γενέσθαι; Υπάρχουν θετικές προοπτικές; Υπάρχουν Έλληνες;
Κι όμως, υπάρχουν ακόμη Έλληνες. Κλαίνε σιωπηλά. Περιμένουν αυτό το υπερκόσμιο φως, που θα έλθει σαν μια αποστολική επιφοίτηση πνεύματος εθνικού. Ίσως παρακινηθούν από έναν άλλο Ρήγα.
Μα τί θέλει η πατρίδα από τον καθένα από μας;
Να ερμηνεύουμε τη λέξη «καθήκον» σαν μία δική μας - καταδική μας υποχρέωση προς την πατρίδα και όχι να απαιτούμε την υποχρέωση αυτή από τους άλλους.
Θέλει τον καθένα μας να αισθάνεται, ότι είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την ύπαρξή της. Για την συνέχιση της ελληνικής της πνοής.
Θέλει να μην ανεχόμαστε την διαφθορά. Να μην είμαστε συνεργοί στην διαφθορά. Να στηλιτεύουμε το κάθε τι, που είναι εθνικά επιζήμιον. Να γίνουμε ανεμοστρόβιλοι και να αποξηλώσουμε κάθε στέγη, που στεγάζει την ανομία. Να γίνουμε πελέκεις επάνω από κάθε κοιμισμένη συνείδηση των βολεμένων Ελλήνων. Οι φωνές μας να διαχυθούν στην παγκόσμια ατμόσφαιρα και να ταρακουνήσουν τις ακουστικές χορδές της οικουμένης, δίνοντας το μήνυμα, ότι η φωνή των Ελλήνων είναι ουράνια μουσική, που ανυψώνει την παγκόσμια ψυχή.
Και πραγματιστικά σκεπτόμενοι, ουδέποτε ξεχνούμε, ότι πειστικός είναι ο διαπραγματευτής εκείνος, που στο ένα χέρι κρατά κλάδον ελαίας και στο άλλο το όπλο.
Ευλαβείς προσκυνητές σήμερα, κλίνουμε το γόνυ εμπρός στους τάφους των αθανάτων ηρώων του Έθνους μας.
Εκείνοι μας παρακολουθούν και μας παρακαλούν να υποσχεθούμε, ότι ακόμη πάλλεται η ελληνική μας ψυχή και ότι είμαστε έτοιμοι να αμυνθούμε για τα σπίτια μας, για τα παιδιά μας και για την υπέρτατη έννοια που λέγεται Ελλάς.
Υποσχόμεθα στον εαυτό μας και την πατρίδα μας….
εκτός εάν και τούτο είναι σχήμα ενός από τους πολλούς μοντέρνα εκφραζόμενους λόγους;

*Υποστράτηγος ε.α. Ομιλία στο ΕΛΙΣΜΕ την 22α Μαρτίου 2018

 

Συμεών Κωνσταντινίδης*: ΝΑΥΤΙΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΟΥΣ

on Monday, 26 February 2018. Posted in Ομιλίες

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η νέα τάση της παγκόσμιας Ναυτιλίας είναι η διέλευση των πόλων (κυρίως του Βορείου πόλου) λόγω της μείωσης των πάγων η οποία οφείλετε βέβαια με τη σειρά της στην αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας (φαινόμενο θερμοκηπίου) με ότι αυτό συνεπάγεται. Τα κίνητρα της διέλευσης του Βορείου πόλου είναι κυρίως οικονομικά δηλαδή η μεγάλη οικονομία σε καύσιμα (περίπου 500.000 δολάρια σε κάθε ταξίδι) και του λιγότερου χρόνου (ο μισός χρόνος) ο οποίος απαιτείται για την διαδρομή μεταξύ των κυρίων λιμένων Ευρώπης και Ασίας.

PDF

Βασίλειος Μαρτζούκος: «Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΤΙΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ»*.

on Tuesday, 28 November 2017. Posted in Ομιλίες

Γράφει ο Βασίλειος Μαρτζούκος, Αντιναύαρχος ε.α. ΠΝ, Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ., Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Βασίλειος Μαρτζούκος: «Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΤΙΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ»*.

Θα επιθυμούσα να υπερθεματίσω ως προς την σκοπιμότητα αναδείξεως της συμβολής της Δυτικής Ελλάδος στο της θαλάσσης κράτος, δεδομένου ότι λόγω των μακραίωνων και διαρκών απειλών και προκλήσεων με επίκεντρο το Αιγαίο και την ΝΑ Μεσόγειο, τα εθνικά ανακλαστικά ορθώς μεν εστιάζουν την προσοχή τους εκεί, παραβλέποντας όμως την περιοχή του Ιονίου σε βαθμό επικίνδυνο για τα Εθνικά Συμφέροντα.


Θεωρώντας βέβαιο ότι η ιστορική συνεισφορά της Δ. Ελλάδος στην ναυτική μας παράδοση, θα καλυφθεί εκτενώς και επαρκώς από τους ακολουθούντες έγκριτους εισηγητές, θα επιχειρήσω να αποδώσω έμφαση, στην γεωπολιτική αξία της ευρύτερης περιοχής του Ιονίου Πελάγους.

Οι Δυτικές ελληνικές ακτογραμμές – Κέρκυρα – Διαπόντιοι νήσοι – Αδριατική θάλασσα απετέλεσαν διαχρονικά το μήλο της έριδος των εκάστοτε ισχυρών γεωπολιτικών δυνάμεων. Εάν η Μεσόγειος ήταν το κέντρο του γνωστού κόσμου, το Ιόνιο ευρίσκεται στο κέντρο της Μεσογείου και ανέκαθεν υπήρξε σταυροδρόμι και κομβικό σημείο επικοινωνίας Ανατολής – Δύσεωςαλλά και Βορρά – Νότου.

Από την προϊστορία και του μυθικούς χρόνους μαθαίνουμε ότι κάτοικοι του Ιονίου συμμετέχουν τόσο στην Αργοναυτική εκστρατεία όσο και στην εκστρατεία κατά της Τροίας. Τα πρότυπα του Ιονίου Νέστωρ και Οδυσσέας διακρίνονται ιδιαίτερα για τηνευφυϊα, την σύνεση και την σοφία τους. Οσκεπτόμενος και ορθολογιστής Οδυσσέας, υπερβαίνοντας την θεοκρατική μοιρολατρεία, προβάλλει ως στάση ζωής το «συν Αθηνά και χείρα κίνει», όπως δε και ο μυθικός Προμηθέας, δεν διστάζει να προκαλέσει και να αμφισβητήσει ακόμη και τους Θεούς.

Η ναυτική Κέρκυρα του Αλκίνοου και της Ναυσικάς αποτελεί πρότυπο ευημερούσης, ευνομούμενης και πολιτισμένης Πολιτείας, ενώστους κλασσικούς χρόνους η Κέρκυρα εμφανίζεται ως μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές δυνάμεις της εποχής. Οι πολυπληθείς ελληνικές αποικίες και στις δύο πλευρές του Ιονίου πελάγους διακρίνονται για την ισχύ και την ευμάρειά τους.

Το Ιόνιο ελέγχει το στόμιο της Αδριατικής, το θαλάσσιο εμπορικό πέρασμα μεταξύ Σικελίας και Τυνησίας και αποτελεί απαραίτητο βατήρα για την πρόσβαση στην Α. Μεσόγειο. Για τους λόγους αυτούς η περιοχή ιστορικά χαρακτηρίζεται από διαρκείς και σημαντικές συγκρούσεις.

Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ξεκινά από εδώ και η έκβασή του θα καθορισθεί από την Σικελική εκστρατεία των Αθηναίων.Οι Καρχηδονιακοί πόλεμοι της Ρώμης σχετίζονται με την περιοχή αυτή, ενώη ναυμαχία του Ακτίου μεταξύ του Οκταβιανού και του Αντωνίου και Κλεοπάτρας, έκρινε την τύχη της Αιγύπτου. Οι περιοχές Αδριατικής και Ιονίου υπέστησαν τις επιθέσεις των Βανδάλων, των Ούννων και των Γότθων της Ιταλίας, κατά τον 4ο, 5ο, και 6ο αιώνα μ. Χ. αντίστοιχα.

Το Ιόνιο γίνεται σημείο συγκρούσεων των Βυζαντινών με τις ανερχόμενες Δυτικές Δυνάμεις. Μεταξύ του 8ου και του 13ου αιώνα, οι Βίκινγκς χρησιμοποιούν το Ιόνιο και την Κέρκυρα ως βατήρα για την περαιτέρω προώθησή τους προς Ανατολάς. Οι σταυροφόροι στοχοποιούν κατ’ επανάληψη σημεία θαλασσίου ελέγχου στην περιοχή του Ιονίου.

Η μεγάλη ναυτική Δύναμη της Ενετίας θεωρούσε ως βασική προϋπόθεση της εμπορικής της δραστηριότητος τον πλήρη έλεγχο του Ιονίου. Πέραν της κομβικής Κέρκυρας, οι Ενετοί ήλεγχαν επιπλέον σημαντικά σημεία όπως τα υπόλοιπα Επτάνησα, η Πάργα, η Ναύπακτος, η Μεθώνη και η Κορώνη.

Το Ιόνιο απετέλεσε ζωτική περιοχή προστασίας των ακτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά ταυτόχρονα και εφαλτήριο των Δυτικών διεκδικήσεων. Αυτό μαρτυρούν οι οκτώ (8) Ενετοτουρκικοί πόλεμοι. Όλοι γνωρίζουν τις σημαντικές ναυμαχίες της Πρέβεζας το 1538, καθώς και την Ναυμαχία της Ναυπάκτου του 1571. Ειδικότερα η Κέρκυρα αντέχει τις διαδοχικές επιθέσεις των Τούρκων το 1537, 1571, 1573, 1716 χάρις στα τεράστια ποσά που δαπανώνται για την άρτια οχύρωση της νήσου.

Η διαχρονική γεωπολιτική αξία του Ιονίου δεν μειώθηκε στα νεώτερα χρόνια, αφού τα Επτάνησα και ειδικότερα η Κέρκυρα απετέλεσαν διαδοχικές κτήσεις των Ενετών, των Γάλλων του Ναπολέοντος (1797 – 1799 και 1807- 1814), των Ρώσων (1799 – 1801), των Άγγλων (1814 – 1864), μέχρι και την τελική ένωση με την μητέρα πατρίδα. Τα Επτάνησα υπήρξαν εκκολαπτήριο της Εθνικής Ιδέας, ενώ η επανάσταση αλλά και οι οργανωτικές δομές του νεότερου ελληνικού κράτους οφείλουν τα μέγιστα στην μεγάλη μορφή διεθνούς ακτινοβολίας του Κερκυραίου Ιωάννου Καποδίστρια και ταυτόχρονα μεγάλου αδικημένου στην εθνική ιστορική μας μνήμη.

Το σύμπλεγμα Αδριατική – Οτράντο – Ιόνιο επηρεάζει κάθε στρατιωτική επιχείρηση στην Κεντρική και Νότια Ευρώπη, καθώς και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.Από το 1870 έως και τις μέρες μας, μέσω σειράς πολεμικών συγκρούσεων και πλήθους συνθηκών και συμφωνιών, οι Μ. Δυνάμεις και τα κράτη της περιοχής εκδηλώνουν το ιδιαίτερο ενδιαφέρον τους και επιδιώκουν γεωπολιτικά κέρδη στην περιοχή του Ιονίου και της Αδριατικής.

Δεδομένου ότι η σημερινή σημαντική εξάρτηση της Ευρώπης από τους Ρωσικούς υδρογονάνθρακες περιορίζει τις στρατηγικές επιλογές της, η δημιουργία του λεγομένου «νοτίου ενεργειακού διαδρόμου», σε συνδυασμό με τα υφιστάμενα υποθαλάσσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Ιόνιο, αναβαθμίζουν περαιτέρω την αξία του Ιονίου.

Πέραν των κρατών των Δ. Βαλκανίων, άμεσο ενδιαφέρον για την περιοχή εκδηλώνουν η Ιταλία, η Γερμανία, η Τουρκία και ασφαλώς οι ΗΠΑ και η Ρωσία.

Ως γνωστόν η περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων είναι ιδιαίτερα ρευστή και ασταθής. Στην περιοχή αυτή εξελίσσεται ανταγωνισμός επιρροής μεγάλων και περιφερειακών Δυνάμεων, υφίστανται τοπικές αναθεωρητικές και αλυτρωτικές διεκδικήσεις, ενώ ανθεί ολόκληρο το φάσμα του οργανωμένου εγκλήματος αλλά και του ακραίου Ισλάμ. Η χώρα μας αντιμετωπίζει τον έντονο αλυτρωτισμό της Αλβανίας και των Σκοπίων.

Στον τουρκικό σχεδιασμό διεισδύσεως και περικυκλώσεως των Βαλκανίων, η Αλβανία κατέχει πρωτεύοντα ρόλο. Σε περίπτωση ελληνοτουρκικής κρίσεως, η Τουρκία θα μπορούσε, μέσω των υποδομών της Αλβανίας, να προκαλέσει σύγχυση στον ελληνικό αμυντικό σχεδιασμό ή και να δημιουργήσει τετελεσμένα, ως διαπραγματευτικά ανταλλάγματα.

Παρά την διαχρονικά αδιαμφισβήτητη τεράστια γεωπολιτική αξία του Ιονίου και παρά τις σημερινές σημαντικές γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή, η χώρα μας έχει επιλέξει την ελαχιστοποίηση της στρατιωτικής της παρουσίας στο Ιόνιο. Ως γνωστόν δεν υπάρχουν μάχιμες στρατιωτικές μονάδες του Σ.Ξ. στα Επτάνησα, ενώ η παρουσία του ΣΞ στην Δ. Ελλάδα γενικότερα είναι στοιχειώδης.Η παρουσία των Π.Ν. και ΛΣ στην περιοχή του Ιονίου είναι ιδιαίτερα περιορισμένη, οι δε υπάρχουσες υποδομές για υποστήριξη ν. μονάδων είναι επιεικώς υποτυπώδεις. Είναι χαρακτηριστική η υποβάθμιση της Ναυτικής Διοικήσεως Ιονίου σε Ναυτικό Σταθμό.

Ως γνωστόν η έλλειψη στρατιωτικής παρουσίας σε μία περιοχή, εκλαμβάνεται από την διεθνή κοινότητα ως πολιτικό μήνυμα που σημαίνει είτε ότι ο κάτοχός της την θεωρεί απολύτως ασφαλή και μη απειλούμενη είτε ότι την θεωρεί ως μη ζωτική περιοχή για τα Εθνικά του Συμφέροντα και συνεπώς δεν προτίθεται να την προασπίσει έναντι υψηλού κόστους.

Κατόπιν αυτών θεωρώ ότι η Ελλάδα θα πρέπει να καταστεί πειστική για τις πολιτικές προθέσεις της στην περιοχή του Ιονίου, στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας. Το εύλογο ερώτημα που ανακύπτει είναι το εφικτό της προτάσεως αυτής σε περίοδο διαρκών περικοπών του προϋπολογισμού του ΥΠΕΘΑ και με διαρκώς παρούσα την απειλή στο Αιγαίο και την ΝΑ Μεσόγειο. Έχω την πεποίθηση ότι εάν σε πολιτικό επίπεδο γίνει αντιληπτό το πρόβλημα και υπάρξει ανάλογη ανησυχία, εγρήγορση και πολιτική βούληση, είναι δυνατή η σταδιακή υλοποίηση σειράς μέτρων κυρίως για το ΠΝ και το ΛΣ, εντός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος.

Τα μέτρα αυτά θα πρέπει να καλύπτουν τόσο θέματα ασφάλειας (επιτήρηση, έρευνα και διάσωση, προστασία υποθαλασσίων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, οργανωμένο έγκλημα, παράνομη μετανάστευση, τρομοκρατία κ.λπ.), όσο και θέματα άμυνας (υποδομές ανεφοδιασμού πολεμικών πλοίων, επιτήρηση και στοιχειώδεις δυνατότητες αποτρεπτικής άμυνας). Στην προσπάθεια αυτή θα πρέπει να συνδράμει το σύνολο του ελληνισμού εντός και εκτός επικράτειας. Ειδικότερα για το ΛΣ και την ΕΛ.ΑΣ, μέρος των απαιτουμένων κονδυλίων είναι δυνατόν να διασφαλισθεί από την ΕΕ η οποία χρηματοδοτεί προγράμματα τα οποία αφορούν την εσωτερική της ασφάλεια.

Η Ελλάδα θα πρέπει επιπλέον να επιδιώξει όπως καταστεί ενεργειακός κόμβος για την ευρύτερη περιοχή της και σημαντικός παράγων της ενεργειακής τροφοδοσίας της Ευρώπης. Παράλληλα θα πρέπει να κινηθεί δυναμικά στις έρευνες των περιοχών του Ιονίου και της Κρήτης, καθώς και στο θέμα οριοθετήσεως των θαλασσίων ζωνών. Οι στρατηγικές ευκαιρίες δεν διαρκούν πολύ και προσφέρονται μόνο σε κράτη ικανά να προβλέπουν και να προετοιμάζονται προκειμένου να τις αξιοποιήσουν όταν αυτές παρουσιάζονται.

Εύχομαι η σημερινή ημερίδα να επιτύχει τις επιδιώξεις της και να αναδείξει μία σημαντική περιοχή της Ελλάδος με μεγάλη ναυτική προσφορά, όχιμε απλή απότιση ιστορικούφόρου τιμής. Το ζητούμενο είναι η άντληση ιστορικών διδαγμάτων προκειμένου τα εθνικά κέντρα λήψεως αποφάσεων να αποκτήσουν ολοκληρωμένη εικόνα της τρέχουσας πραγματικότητος καινα κατευθύνουν τον σχεδιασμό και την δράση τους προς την βέλτιστη εκμετάλλευση ενός ανεκμετάλλευτου γεωπολιτικού θησαυρού, όπως η Δυτική Ελλάδα.

* ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΑΝΤΙΝΑΥΑΡΧΟΥ Ε.Α. Β. ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΥ ΠΝ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΣΝΔ ΤΗΝ 24Η ΝΟΕ 2017 ΜΕ ΘΕΜΑ

Βασίλειος Μαρτζούκος: ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

on Saturday, 21 October 2017. Posted in Ομιλίες

Γράφει ο Βασίλειος Μαρτζούκος, Αντιναύαρχος ε.α. ΠΝ, Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ., Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Βασίλειος Μαρτζούκος: ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

Η ιστορία της Λέλας Καραγιάννη, μοιάζει να βγαίνει από παραμύθι αλλά είναι πέρα ως πέρα αληθινή, υπερβατική και κυρίως ξεχειλίζει Ελλάδα. Η στιγμή δεν επιτρέπει λεπτομερή αναφορά στο έργο και την δράση της. Είναι αρκετό να θυμηθούμε ότι επί κατοχής, η Λέλα Καραγιάννη οργάνωσε δίκτυο για την απόκρυψη, περίθαλψη και φυγάδευση Άγγλων στρατιωτικών. Τον Οκτώβριο του 1941 συνελήφθη με προδοσία και κλείσθηκε στις φυλακές Αβέρωφ με την κατηγορία της κατασκοπείας αλλά το Ιταλικό Στρατοδικείο την αθώωσε ελλείψει στοιχείων.


Αργότερα συγκρότησε την οργάνωση «Μπουμπουλίνα», με την συμμετοχή του συζύγου και των επτά τέκνων της. Η οργάνωση, έχοντας στρατολογήσει πολλά και δυναμικά στελέχη ορισμένα μάλιστα εργαζόμενα σε υπηρεσίες των κατακτητών (Έλληνες και ξένους), παρείχε πληροφορίες στο Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Με την δράση της βυθίστηκαν αρκετά πλοία του εχθρού και ανατινάχτηκαν αποθέματα βενζίνης και πυρομαχικών στο αεροδρόμιο Τατοϊου, ενώ επιπλέον συνέδραμε αντάρτικες ομάδες της υπαίθρου και προκάλεσε δολιοφθορές σε κατοχικούς στόχους. Όταν στελέχη της οργανώσεώς της συλλαμβάνονται και οι συνεργάτες της συνιστούν να κρυφτεί η ίδια αρνείται να το πράξη θεωρώντας λιποταξία την εγκατάλειψη των συνεργατών της.

Στις 11 Ιουλίου 1944 και ενώ νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, συνελήφθη από την Γκεστάπο, μαζί με τα πέντε μεγαλύτερα παιδιά της, μετά από πληροφορίες που απέσπασε από λιπόψυχο συνεργάτη της. Την βασανίζουν για να ομολογήσει την δράση της και να δώσει στοιχεία για την οργάνωσή της. Την εκβιάζουν μάλιστα απειλώντας με την εκτέλεση των τέκνων της. Αυτή ακλόνητη ως σύγχρονη Σπαρτιάτισσα απαντά: «Ζητάτε από μια Ελληνίδα μάνα να προδώσει τους συνεργάτες και την Πατρίδα της με την απειλή του τουφεκισμού των παιδιών της. Έ, λοιπόν, όχι. Μάθετε ότι τα παιδιά μου ανήκουν στην Ελλάδα και το αίμα τους θα πνίξει τους Ούνους και όλη τη Γερμανία σας !….».
Τελικά οδηγείται μαζί με άλλους πατριώτες στο Δαφνί, όπου εκτελείται την 8η Σεπτεμβρίου του 1944, ένα μήνα πριν την απελευθέρωση ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο.

Η Λέλα Καραγιάννη δεν είναι όψιμη αντιστασιακή. Αντιδρά στον κατακτητή από την πρώτη στιγμή, από το 1941, μία περίοδο κατά την οποία η γερμανική πολεμική μηχανή έμοιαζε ανίκητη, ενώ την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας χαρακτήριζε η σκλαβιά των κατοχικών στρατευμάτων, η πείνα, η τρομοκρατία και οι εκτελέσεις. Το αναμενόμενο θα ήταν να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην επιβίωση και την φροντίδα των επτά τέκνων της. Όμως το ελληνικό της φρόνημα της μιλούσε ξεκάθαρα ώστε να μην έχει αμφιβολίες ως προς τις προτεραιότητές της. «Υπεράνω όλων η Πατρίς» και σε δεύτερη μοίρα η οικογένεια. Για την Καραγιάννη η προτεραιότητα αυτή δεν αποτελεί υπέρβαση αλλά απλό καθήκον.

Τα τέκνα της διηγούνται με υπερηφάνεια πολλά χρόνια μετά, ότι γαλουχήθηκαν με την φιλοπατρία και τις εθνικές παραδόσεις και ιδανικά. Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου τα μεγαλύτερα αδέλφια έσπευσαν να καταταγούν στο Ερυθρό Σταυρό, ενώ αργότερα συνέδραμαν την μητέρα τους στο αντιστασιακό της έργο, ενώ στο τέλος, από την φυλακή, παρακολούθησαν την επιβίβαση της μητέρας τους στο καμιόνι για το τελευταίο της ταξίδι προς τον θάνατο και την δόξα.

Το κράτος την έχει τιμήσει κατά τον τυπικό τρόπο αν και το σύμβολο Λέλας Καραγιάννη δεν έχει ανάγκη από τιμές. Το μέγεθος εν τούτοις της άϋλης αξίας της θυσίας της, είναι ανεκτίμητο και στον τομέα της αξιοποιήσεως του ηθικού αυτού κεφαλαίου, είναι πρόδηλο ότι το κράτος έχει αποτύχει παταγωδώς. Δεν είναι αρκετό να φιλοτεχνείται προτομή της και να δίδεται το όνομά της σε δρόμο. Η ουσία της θυσίας της είναι η προβολή προτύπων και η μεταλαμπάδευση της φιλοπατρίας στις επόμενες γενεές δια της ιστορικής συλλογικής μνήμης.

Αλήθεια πόσες κινηματογραφικές ταινίες έχουν γυρισθεί με κρατική μέριμνα για την Λέλα Καραγιάννη; Σε πόσα σχολικά αναγνωστικά ξεδιπλώνεται η δράση της; Πως αξιοποιήθηκε η ιστορική συνέχεια του έθνους μας αφού με την προθυμία θυσίας των τέκνων της για την πατρίδα η Καραγιάννη ουσιαστικά παραπέμπει στις αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων; Πως έχει προβληθεί το γεγονός μίας μητέρας που αναπτύσσει πρωτοφανή δράση σε καιρό ξένης κατοχής; Πόσο έχει προβληθεί σε έναν λαό που αργοσβύνει, λόγω υπογεννητικότητος, ως πρότυπο πολύτεκνης μητέρας;

Τα αποτελέσματα της κρατικής αναλγησίας και ανικανότητος μας κατακλύζουν και μας οδηγούν σε καταστροφικούς δρόμους μη αναστρέψιμους. Οι Ελληνίδες δεν γεννούν πλέον τέκνα και κάποιες από αυτές όταν γεννούν δεν τα γαλουχούν βάζοντας στις καρδιές τους την Ελλάδα. Το σχολείο παρέχει γνώσεις αλλά δεν αποδίδει ενσυνείδητους Έλληνες πολίτες. Η έλλειψη παραδείγματος και προσανατολισμού οδηγεί κάποια από τα παιδιά αυτά σε κόσμους εκτός πραγματικότητος, με αποτέλεσμα όταν βανδαλίζουν προτομές σαν της Καραγιάννη να θεωρούν τον εαυτό τους επαναστάτη. Δεν γίνεσαι όμως επαναστάτης εκ του ασφαλούς, όταν καταστρέφεις το βράδυ μνημεία και περιουσίες συμπολιτών σου, όταν κρυπτόμενος πίσω από το υποτιθέμενο «άσυλο» των Πανεπιστημίων εξαπολύεις βόμβες «μολότωφ» κατά αστυνομικών που έχουν εντολές να παραμείνουν αδρανείς. Όταν συλλαμβάνεσαι γνωρίζοντας καλά ότι σε λίγες ώρες θα είσαι ελεύθερος. Και ούτε γίνεσαι επαναστάτης όταν καταλαμβάνεις ξένες ιδιοκτησίες, υπό τα όμματα του παράλυτου κράτους.

Το κράτος λοιπόν με τις λανθασμένες επιλογές και παραλείψεις του δεν τιμά στην ουσία την μνήμη ηρώων σαν την Λέλα Καραγιάννη. Το καλύτερο μνημόσυνο γι αυτήν θα ήταν η πολιτική ωρίμανση των Ελλήνων προκειμένου να επιλέξουν κατάλληλες πολιτικές ηγεσίες, ικανές να κτίσουν την Ελλάδα που όλοι θα θέλαμε. Την Ελλάδα της Λέλας Καραγιάννη.
Αιωνία της η μνήμη.

21 – Οκτωβρίου – 2017
Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ
Επίτιμος Διοικητής της ΣΝΔ
Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

21/9/2017. «Πλάτωνος Πολιτεία και ο Μύθος του Σπηλαίου»

on Friday, 22 September 2017. Posted in Ομιλίες

Κωνσταντίνος Βουτσινάς, Πλοίαρχος ε.α., Mέλος Δ.Σ. ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

21/9/2017. «Πλάτωνος Πολιτεία και ο Μύθος του Σπηλαίου»

Ο Πλάτων γεννήθηκε το 427 π.Χ. στην Αθήνα ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή, στην Αίγινα. Ο πατέρας του Αρίστων καταγόταν από άσημη γενιά της Αιγηϊδος φυλής. Η μητέρα του Περικτιόνη, αντίθετα, ανήκε σε μια από τις επιφανέστερες οικογένειες των Αθηνών. Αδελφός της ήταν ο Χαρμίδης, ένας από τους δέκα Άρχοντες, που εγκατέστησαν οι Τριάκοντα Τύραννοι στον Πειραιά, ενώ εξάδελφός της ο Κριτίας, ο επιφανέστερος των Τριάκοντα. Ο ίδιος ο Πλάτων αναφέρει την μητέρα του ως έλκουσα την καταγωγή της από τον Μεγάλο Νομοθέτη, και κορυφαίο ανάμεσα στους Δέκα Σοφούς της Αρχαιότητος, Σόλωνα. Στην εξαιρετική προσωπικότητα του Πλάτωνος οφείλονται μύθοι και αναφορές μεταγενέστερων συγγραφέων, όπως του Πλουτάρχου.

ΕΔΩ! η συνέχεια της ενδιαφέρουσας ομιλίας.

18/5/2017. UNMANNED VEHICLES AND THEIR IMPLICATIONS

on Thursday, 18 May 2017. Posted in Ομιλίες

Παρουσιάζει ο Βασίλειος Μαρτζούκος, Αντιναύαρχος ε.α. ΠΝ, Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ., Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

18/5/2017.  UNMANNED VEHICLES AND THEIR IMPLICATIONS

What if someone was told just a few years ago that an aircraft or helicopter pilot, will one day control a small fleet of nearby drones from the cockpit while in flight, for missions varying from ISR to weapons delivery in dangerous areas.That almost independent, unmanned systems will gather, organize and integrate a vast array of different information and sensor data, before providing it to human commanders.

How this man would react to a story about, having a“ghost fleet” with multiple surface, air and undersea drones operating for a long time, in a synchronized fashion and conduct a wide-range of combat missions without placing humans at risk. The over-the-horizon UUVs and USVs would deploy their own smaller drone counterparts to transport sensors or weapons the last dozens of miles to a target. When it comes to offensive surface operations, unmanned boats could form a swarm of small attack craft designed to overwhelm and destroy enemy ships with gunfire, explosives or even small missiles.
The physical reaction to these information, would be that is all a scientific fiction story. The reality is that forthe formentioned capabilities, other have already been implemented and other are part of the next few years planning.    

CAPABILITIES OF UV’S (UAV, USV, UUV, UGV)
Today UV’s are directly connected with some national power indicators like economy and economic growth, technology, research and development and at the same time they are already deeply involved in civil and military activities. For example some of the civil missions undertaken by UV, are the following:
1.    Research
2.    Civillawenforcement
3.    Journalism
4.    ReportonTrafficpatterns
5.    Patrol of borders, customs, pipelines and energy installations.
6.    Search and rescue missions,
7.    Survey of wildlife or oil spills
8.    Industrial inspections
9.    Realestate/Aerialphotography
10.    Agriculture crop surveying and analysis
11.    Insurance risk assessment, damage determination
12.    Fire departments
13.    RegulateFisheries
14.    Disasterrelief
15.    HydrographyandOceanography
16.    Environmental, Climate and Weather scientific and ecological activities
17.    Recreationalactivities
18.    Deliveryservices

If those missions consist a critical evolution in the civil sector, perhaps we are facing a revolution in the military domain.
UV’s can be relatively cheap and their operations are not limited by human performance or needs. They expand Commander’s tactical choices while they can perform in denied areas without exposing a crew to those risks. UAVs can offer double or triple the range and endurance of manned aircraft.

Let’s mention some of the UV’S (air, surface, underwater, ground) military missions which are already undertaken or are imminent:
1.Provide ground and sea surveillance and targeting
2.Provide ISR at bordersand other extensive critical areas like energy installations at sea.
3.Military deception, information operations, electronic warfare, and cyberwarfare
4.Cross-domain integration,and communication relay.
5.Nearshore fire support and looking over the hill
6.Support of Ship-to-Objective Maneuver
7.Harbor and coastal protection
8.Naval force protection
9.Deep strike
10.Suppression of enemy air defenses
11.Combat search and resque operations
12.Countering mines in the sea and onland
13.Early warning of coming missiles and small boats
14.Countering diesel submarines, surface craft and antiship missiles
15.Transporting and delivering combat supplies
16.Refuelling platforms
17.Battled amage assessment
18.Urban warfare
19.Countering piracy and interdiction ops
20.Assymetric threats and terrorism
21.Detecting chemical, biological, radiological attack

Are there any weaknesses? Yes there are. For the moment UV’s have relatively low maneuverability and low speed. They are vulnerable to attack from air defense systems and to cyber and communications link attack. Vast quantity of data collected requires sophisticated data analysis to enable the data be analyzed and distributed.

Are there challenges for UV’s? Yes there are. Provision is needed for legislation concerning safety, privacy, civil rights and liberties, as well as air traffic regulations.A lot of technical challenges have to be faced like interoperability and standardization, energy storage, navigation, sensing, and control, satellite integrated telemetry, data access, training, flexibility for man – machine interface, autonomy and automation capabilities, hypersonic flight,swarm UV’s, cyber defense, detect, intercept, and neutralize offensive drones e.tc..

According to the technology trends, UV’s, in near future are going to have longer endurance batteries, better fuel efficiencies, better stealth technologies and better sense and avoid systems. Future UV’s are going to be multi-mission oriented, cheaper, smaller, lighter, more efficient, with capable sensors and more on board computing power. Their survivability will be greatly improved(stealthy, stand-off, longer-range weapons, longer-range communications e.tc.) and they are going to have access to a tactical network system capable of satisfying Service, Joint, Interagency, and Coalition tactical information exchanges.

Lets now refer to some facts:
In 2014 $13 million worth of UAVs were sold on Ebay alone. Some 30,000 unmanned watercraft are expected to be built over the next decade at a cost of over US$15 billion. Over 600,000 UAS have been already deployed for commercial use. In addition, 1.9 million UAS are expected to be in recreational use. The number of UAS is set to triple by 2020. According to the US Department of Defense China alone is looking to produce 42,000 unmanned air and maritime systems between 2014 and 2023.

The European Defense Agency is sponsoring pan-European research and development for both military and civilian drones. The European Space Agency is funding and undertaking research into the satellites and communications infrastructure used to fly drones. FRONTEX is keen to deploy surveillance drones along the EU’s borders for migrants and refugees. Within 20 years, the European drone sector is expected to directly employ more than 100,000 people and will have an economic impact exceeding EUR 10 billion per year, mainly in services.

Since the technology is “interoperable” – meaning civil and military drones will share much of the infrastructure that they need to fly – support for companies developing civilian drones inevitably benefits the manufacturers of the military drones.

If in any country’s armed forces there is not a dynamic transformation procedure,exploiting innovation and new technologies, then there is a great probability that these armed forces will fight their future war with the conditions of the last and that is a formula for failure. All the above capabilities and missions of UV’s, seems that create a new era in strategic, operational and tactical level. That leads to an immediate obligation, for our own armed forces to reevaluate the potential adversaries capabilities and possible actions, to exploit to the maximum possible level these new technologies and accordingly to review the armed forces Force Structure, Command Structure, operational and tactical planning, the acquisition programs and the training procedures. UV’s technology creates also new opportunities for domestic defense industry. Of course to grasp any opportunities requires a strategic vision and quick and coordinated decisions, because opportunities do not wait forever.

An indication of HEL.I.S.S’s interest,is its participation in this conference with four lecturers and is always available to contribute to any possible initiative to this direction.

I wish that this meeting will be beneficial for every service, company or physical person engaged to the subject of UV’s.

17 – May - 2017
Vice Admiral (rtrd) V. Martzoukos HN
Honorable Commanding Officer of the Hellenic Naval Academy
President of Hellenic Institute for Strategic Studies


































UNMANNED VEHICLES AND THEIR IMPLICATIONS
What if someone was told just a few years ago that an aircraft or helicopter pilot, will one day control a small fleet of nearby drones from the cockpit while in flight, for missions varying from ISR to weapons delivery in dangerous areas.That almost independent, unmanned systems will gather, organize and integrate a vast array of different information and sensor data, before providing it to human commanders.
How this man would react to a story about, having a“ghost fleet” with multiple surface, air and undersea drones operating for a long time, in a synchronized fashion and conduct a wide-range of combat missions without placing humans at risk. The over-the-horizon UUVs and USVs would deploy their own smaller drone counterparts to transport sensors or weapons the last dozens of miles to a target. When it comes to offensive surface operations, unmanned boats could form a swarm of small attack craft designed to overwhelm and destroy enemy ships with gunfire, explosives or even small missiles.
The physical reaction to these information, would be that is all a scientific fiction story. The reality is that forthe formentioned capabilities, other have already been implemented and other are part of the next few years planning.    
CAPABILITIESOF UV’S (UAV, USV, UUV, UGV)
Today UV’s are directly connected with some national power indicators like economy and economic growth, technology, research and development and at the same time they are already deeply involved in civil and military activities. For example some of the civil missions undertaken by UV, are the following:
1.    Research
2.    Civillawenforcement
3.    Journalism
4.    ReportonTrafficpatterns
5.    Patrol of borders, customs, pipelines and energy installations.
6.    Search and rescue missions,
7.    Survey of wildlife or oil spills
8.    Industrial inspections
9.    Realestate/Aerialphotography
10.    Agriculture crop surveying and analysis
11.    Insurance risk assessment, damage determination
12.    Fire departments
13.    RegulateFisheries
14.    Disasterrelief
15.    HydrographyandOceanography
16.    Environmental, Climate and Weather scientific and ecological activities
17.    Recreationalactivities
18.    Deliveryservices
If those missions consist a critical evolution in the civil sector, perhaps we are facing a revolution in the military domain.
UV’s can be relatively cheap and their operations are not limited by human performance or needs. They expand Commander’s tactical choices while they can perform in denied areas without exposing a crew to those risks. UAVs can offer double or triple the range and endurance of manned aircraft.
Let’s mention some of the UV’S (air, surface, underwater, ground) military missions which are already undertaken or are imminent:
1.    Provide ground and sea surveillance and targeting
2.    Provide ISR at bordersand other extensive critical areas like energy installations at sea.
3.    Military deception, information operations, electronic warfare, and cyberwarfare
4.    Cross-domain integration,and communication relay.
5.    Nearshore fire support and looking over the hill
6.    Support of Ship-to-Objective Maneuver
7.    Harbor and coastal protection
8.    Naval force protection
9.    Deep strike
10.    Suppression of enemy air defenses
11.    Combat search and resque operations
12.    Countering mines in the sea and onland
13.    Early warning of coming missiles and small boats
14.     Countering diesel submarines, surface craft and antiship missiles
15.    Transporting and delivering combat supplies
16.    Refuellingplatforms
17.    Battledamageassessment
18.    Urbanwarfare
19.    Counteringpiracy and interdiction ops
20.    Assymetricthreatsandterrorism
21.     Detecting chemical, biological, radiological attack
Are there any weaknesses? Yes there are. For the moment UV’s have relatively low maneuverability and low speed. They arevulnerable to attack from air defense systems and to cyber and communications link attack. Vast quantity of data collected requires sophisticated data analysis to enable the data be analyzed and distributed.
Are there challenges for UV’s? Yes there are. Provision is needed for legislation concerning safety, privacy, civil rights and liberties, as well as air traffic regulations.A lot of technical challenges have to be faced like interoperability and standardization, energy storage, navigation, sensing, and control, satellite integrated telemetry, data access, training, flexibility for man – machine interface, autonomy and automation capabilities, hypersonic flight,swarm UV’s, cyber defense, detect, intercept, and neutralize offensive drones e.tc..
According to the technology trends, UV’s, in near future are going to have longer endurance batteries, better fuel efficiencies, better stealth technologies and better sense and avoid systems. Future UV’s are going to be multi-mission oriented, cheaper, smaller, lighter, more efficient, with capable sensors and more onboardcomputing power. Their survivability will be greatly improved(stealthy, stand-off, longer-range weapons, longer-range communications e.tc.) and they are going to have access to a tactical network system capable of satisfying Service, Joint, Interagency, and Coalition tactical information exchanges.
Lets now refer to some facts:
In 2014 $13 million worth of UAVs were sold on Ebay alone. Some 30,000 unmanned watercraft are expected to be built over the next decade at a cost of over US$15 billion. Over 600,000 UAS have been already deployed for commercial use. In addition, 1.9 million UAS are expected to be in recreational use. The number of UAS is set to triple by 2020. According to the US Department of Defense China alone is looking to produce 42,000 unmanned air and maritime systems between 2014 and 2023.
The European Defense Agency is sponsoring pan-European research and development for both military and civilian drones. The European Space Agency is funding and undertaking research into the satellites and communications infrastructure used to fly drones. FRONTEX is keen to deploy surveillance drones along the EU’s borders for migrants and refugees. Within 20 years, the European drone sector is expected to directly employ more than 100,000 people and will have an economic impact exceeding EUR 10 billion per year, mainly in services.
Since the technology is “interoperable” – meaning civil and military drones will share much of the infrastructure that they need to fly – support for companies developing civilian drones inevitably benefits the manufacturers of the military drones.
If in any country’s armed forces there is notadynamic transformation procedure,exploiting innovation and new technologies, then there is a great probability that these armed forces will fight their future war with the conditions of the last and that is aformula for failure. All the above capabilities and missions of UV’s, seems that create a new era in strategic, operational and tactical level. That leads to an immediate obligation, for our ownarmed forces to reevaluate the potential adversaries capabilities and possible actions, to exploit to the maximum possible level these new technologies and accordingly to review thearmed forces Force Structure, Command Structure, operational and tactical planning, the acquisition programs and the training procedures. UV’s technology creates also new opportunities for domestic defense industry. Of course to grasp any opportunities requiresa strategic vision and quick and coordinated decisions, because opportunities do not wait forever.
An indication of HEL.I.S.S’s interest,is its participationin this conference with four lecturers andis always available to contribute to any possible initiative to this direction.
I wish that this meeting will be beneficial for every service, company or physical person engaged to the subject of UV’s.
17 – May - 2017
Vice Admiral (rtrd) V. Martzoukos HN
Honorable Commanding Officer of the Hellenic Naval Academy
President of Hellenic Institute for Strategic Studies


































































28/10/2016. ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΛΙΣΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

on Thursday, 27 October 2016. Posted in Ομιλίες

Γράφει ο Βασίλειος Μαρτζούκος, Αντιναύαρχος ε.α. ΠΝ, Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ., Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

28/10/2016. ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΛΙΣΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Κυρίες και Κύριοι
Οι εθνικές επέτειοι αποτελούν ημέρες μνήμης. Αποτελούν στιγμές αποδόσεως τιμής και σεβασμού σε προγόνους που έκαναν την υπέρβαση και θυσιάσθηκαν για τα Εθνικά Συμφέροντα και κυρίως για το αύριο των απογόνων τους. Στις εθνικές επετείους προβάλλεται η συνοχή του έθνους αφού η ζώσα γενεά συνδέεται πνευματικά με αυτούς που έφυγαν και αντλεί δυνάμεις, φρόνημα και ηθικό από το παράδειγμά τους, προκειμένου να δράση και αυτή ανάλογα χάριν των δικών της απογόνων. Θα ήθελα να επισημάνω κυρίως προς τους πολιτικούς και τους εκπαιδευτικούς αυτής της χώρας ότι δίχως τις σκέψεις αυτές και κυρίως δίχως τις απορρέουσες πράξεις, οι εθνικές επέτειοι αποτελούν απλώς τυπολατρικές διαδικασίες.  

Βρισκόμαστε εδώ σήμερα, 76 έτη μετά τα ιστορικά γεγονότα του Οκτωβρίου του 1940, για να θυμηθούμε,  πως φθάσαμε στα τότε πολεμικά γεγονότα, για να τιμήσουμε την γενεά αυτή των παπούδων μας, να εμπνευσθούμε και να παραδειγματισθούμε από τα κατορθώματά τους, να μάθουμε από τα λάθη τους, να συγκρίνουμε το τότε με το σήμερα και να χαράξουμε την βέλτιστη πορεία για το μέλλον.

Η Συνθήκη των Βερσαλλιών, μετά την λήξη του Α’ Π.Π., προκάλεσε σε μεγάλο βαθμό τον Β’ Π.Π., αφού οι όροι της υπήρξαν δυσβάστακτοι για τους ηττημένους. Στον επερχόμενο πόλεμο συνέβαλε επίσης η κόπωση, η μακαριότητα και ο ρομαντισμός που διακατείχαν τους νικητές του Α’ Π.Π.. Η ουτοπική δημιουργία της Κ.Τ.Ε. απέτυχε εν τη γενέσει της. Τα πρώτα ανησυχητικά δείγματα όπως η άνοδος του φασισμού στην Ιταλία και του ναζισμού στην Γερμανία, η επεκτατική πολιτική Γερμανίας, Ιταλίας και Ιαπωνίας στην Ευρώπη, την Αφρική και την Άπω Ανατολή, αντιμετωπίσθηκαν παθητικά με όρους κατευνασμού παρά αποτροπής.

 Η ταπεινωμένη Γερμανία βρήκε τον Αρχηγό της στο πρόσωπο του Χίτλερ ο οποίος το 1933, υποσχέθηκε να οδηγήσει τον γερμανικό λαό όχι μόνο στην ανάκτηση της αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας του αλλά και στην παγκόσμια κυριαρχία.

Κατά την δεκαετία του 1930, οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. To 1933 o ναζισμός γίνεται καθεστώς στην Γερμανία. Το καλοκαίρι του 1934 δολοφονείται ο Αυστριακός καγκελλάριος Ένγκελμπερτ Ντόλφους από Αυστριακούς ναζί. Τον Μάρτιο του 1935 οι Γερμανοί  επαναφέρουν την υποχρεωτική θητεία που επιτρέπει την αύξηση των Ε.Δ. στις 550.000 άνδρες. Τον Οκτώβριο του 1935, οι Ιταλοί επιτίθενται στην Αβησσυνία και την καταλαμβάνουν σε επτά μήνες. Η κατάληψη της Ρηνανίας από τα γερμανικά στρατεύματα τον Μάρτιο του 1936, έλαβε χώρα δίχως αντίδραση. Την 1η Νοεμβρίου 1936 κηρύσσεται ο άξονας Βερολίνου – Ρώμης. Τον Ιούλιο του 1936 αρχίζει ο αιματηρός εμφύλιος στην Ισπανία, ο οποίος διήρκεσε έως το 1939 με νίκη του στρατηγού Φράνκο ο οποίος έλαβε βοήθεια από την Γερμανία, την Ιταλία και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Τον Μάρτιο του 1937 τα Γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την Αυστρία. Η συμφωνία του Μονάχου τον Σεπτέμβριο του 1938, παραχωρεί στην Γερμανία ολόκληρη την περιφέρεια των Σουδητών της Τσεχοσλοβακίας. Ο Χίτλερ εν τούτοις, καταλαμβάνει ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία, έξι μήνες αργότερα. Παράλληλα η Ιαπωνία αποσύρεται από την Κ.Τ.Ε. και συνεχίζει να επεκτείνεται στην χερσαία Άπω Ανατολή. Τον Απρίλιο του 1939 οι Ιταλοί εισβάλουν στην Αλβανία και την καταλαμβάνουν χωρίς αντίσταση. Τον Αύγουστο του 1939, προς μεγάλη έκπληξη όλων των αφελών ιδεολόγων, υπογράφεται σύμφωνο μη επιθέσεως μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της προστάτιδος των προλετάριων του κόσμου Σοβιετικής Ενώσεως. Το σύμφωνο αυτό περιείχε μυστικούς όρους που αφορούσαν τον διαμελισμό της Πολωνίας, της Φινλανδίας και των Βαλτικών κρατών. Την 1η Σεπτεμβρίου 1939 τα γερμανικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Πολωνία και προσαρτούν το Δάντσιχ. Ο Β’ Π.Π. άρχιζε.

Το καλοκαίρι του 1940, βρήκε τον άξονα να επικρατεί παντού. Τον Ιούνιο 1940, ο Μουσολίνι φοβούμενος την ταχεία λήξη του πολέμου, κηρύσσει τον πόλεμο στην Αγγλία και την καταρρέουσα Γαλλία. Στην Αφρική οι Ιταλοί πίεζαν τους Βρετανούς, η Βρετανική Σομαλία είχε καταληφθεί και στα σύνορα Αβησσυνίας και Αγγλοαιγυπτιακού Σουδάν οι Ιταλοί είχαν σημαντικές επιτυχίες. Οι Η.Π.Α. δεν είχαν αναμιχθεί ακόμη ενώ η Ε.Σ.Σ.Δ. τηρούσε ουδετερότητα ευνοϊκή για την Γερμανία, αφού μεταξύ άλλων, την προμήθευε με πρώτες ύλες.

Ο Μουσολίνι στα πλαίσια των επεκτατικών του βλέψεων, είχε ήδη καταλάβει τα Δωδεκάνησα, είχε διεισδύσει πολιτικά στην Αλβανία, βομβάρδισε την Κέρκυρα ως αντίποινα ενός εγκλήματος που είχαν διαπράξει οι ίδιοι οι Ιταλοί και διεκδικούσε ακόμη και την Σμύρνη.  Μετά την έναρξη του Β’ Π.Π. και παρά τις δηλώσεις περί σεβασμού της ακεραιότητος της Ελλάδος, η Ιταλία προέβη σε σειρά προκλήσεων με αποκορύφωμα την άνανδρη και ιταμή βύθιση του Ευδρόμου «Έλλη», ευρισκομένου στην Τήνο, τον Δεκαπενταύγουστο, για απόδοση τιμών κατά την επέτειο κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η τορπιλλική αυτή επίθεση κατά του «Έλλη» από το ιταλικό Υ/Β «DELFINO», προεκάλεσε την απώλεια οκτώ ανδρών, τον τραυματισμό 26 και την οργή ολόκληρου του ελληνικού λαού.

Κατά την προπολεμική περίοδο η χώρα μας δεν ανέμενε ουσιαστική εξωτερική βοήθεια και παράλληλα προσπαθούσε να οργανωθεί και να ανορθωθεί από τα ερείπια του Α’ Π.Π. και της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Άμεση επίλυση ζητούσαν τα μεγάλα προβλήματα ενσωματώσεως ενάμισι περίπου εκατομμυρίου ομογενών προσφύγων από την Ανατολική Θράκη και την Μ. Ασία, η ανασυγκρότηση των Ενόπλων Δυνάμεων, η βελτίωση της οικονομίας και η ομαλοποίηση της εσωτερικής πολιτικής καταστάσεως.

Κατά την τετραετία 1936 –1940, η κυβέρνηση Μεταξά έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στο εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας, διαθέτοντας πιστώσεις ύψους 15.7 δις δραχμών, δηλαδή ποσό υπέρ πενταπλάσιο των διατεθέντων κατά την δωδεκαετία 1923 – 1935, ύψους 3 δις δραχμών. Η περίφημη οχυρωματική «γραμμή Μεταξά», η ολοκλήρωση πλειάδας έργων εκστρατείας σε ολόκληρη την  Μακεδονία, την Ήπειρο και την Θράκη, ο εξοπλισμός των δυνάμεων επιστρατεύσεως, η εξασφάλιση επαρκών αποθεμάτων τροφίμων, υγρών καυσίμων και πυρομαχικών για ολόκληρο το στράτευμα, ο εξοπλισμός με αντιαεροπορικά και αντιαρματικά μέσα, η παραγγελία τεσσάρων Α/Τ στην Αγγλία, καθώς και τεσσάρων ναρκαλιευτικών/ ναρκοθετικών, η οχύρωση ακτών και νήσων, η δημιουργία βάσεων, για τον ανεφοδιασμό της χώρας, η παραλαβή 128 Α/Φ Διώξεως Βομβαρδισμού, Στρατιωτικής και Ναυτικής Συνεργασίας, καθώς και 75 εκπαιδευτικών αποτελεί ολοφάνερο δείγμα γραφής της προσπάθειας αυτής. Σε εράνους στους οποίους προέβη η κυβέρνηση το 1935 και κυρίως το 1937, προς τον σκοπό αυτό, υπήρξε πάνδημη ανταπόκριση του ελληνικού λαού καθώς και της ελληνικής ομογένειας.

Παρά την ομολογουμένως σημαντική προσπάθεια ενισχύσεως των Ε.Δ., κατά την τετραετία 1936 – 1939, ως ήταν φυσικό, οι παραμονές της 28ης 1940 εύρισκαν τις Ιταλικές Ε.Δ. να υπερτερούν σημαντικά  τόσο σε αριθμούς, όσο και σε ποιότητα υλικού. Στα αλβανικά σύνορα 35.000 Έλληνες με 40 πυροβολαρχίες, θα αντιμετώπιζαν 135.000 Ιταλούς, με 135 πυροβολαρχίες, 150 άρματα μάχης, 18 ίλες ιππικού, 6 τάγματα όλμων και ένα τάγμα πολυβόλων. Ο ελληνικός Στόλος συνολικού εκτοπίσματος 14.600 τν. θα αντιπαρατίθετο με τον αντίστοιχο ιταλικό, συνολικού εκτοπίσματος 658.400 τν. Ένα παλαιό ελληνικό Θ/Κ, δέκα Α/Τ και έξι Υ/Β, έναντι 8 ιταλικών Θ/Κ, 8 βαρέων καταδρομικών 26 ελαφρών καταδρομικών, 61 Α/Τ και 119 Υ/Β και όλα καλύτερης τεχνολογίας από τα ελληνικά. Συνολικά 143 ελληνικά αεροσκάφη διώξεως, βομβαρδισμού και παρατηρήσεως, περιορισμένων δυνατοτήτων ετίθεντο απέναντι σε 400  ιταλικά Α/Φ πρώτης γραμμής. Η ιταλική αεροπορία διέθετε μεγάλο αριθμό εκπαιδευμένου προσωπικού για αναπλήρωση απωλειών που διέθετε πολεμική εμπειρία από τις επιχειρήσεις σε Αβησσυνία, Ισπανία και Β. Αφρική. 

Την 15η Σεπτεμβρίου 1940, ο Ιταλός Πρέσβης εκόμισε γραπτή πρόταση πέντε σημείων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνετο και η ανανέωση του Ελληνοϊταλικού συμφώνου φιλίας που είχε υπογραφεί το 1928, μεταξύ Βενιζέλου και Μουσολίνι. Ο Μεταξάς λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις ενδεχόμενες αντιδράσεις Αγγλίας και Γαλλίας, εχειρίσθη το θέμα με διπλωματική δεξιοτεχνία, δεν ανανέωσε το σύμφωνο και τελικώς εξεδόθη συμβιβαστικό κοινό ανακοινωθέν περί αμοιβαίας αποσύρσεως των στρατευμάτων από τα αλβανικά σύνορα κατά 20 χλμ..

Τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα Εμμανουέλε Γκράτσι, επισκέπτεται τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος Ιωάννη Μεταξά στην οικία του και του επιδίδει τελεσίγραφο με το οποίο του ανακοινώνεται ότι εντός τριών ωρών τα ιταλικά στρατεύματα θα εισβάλουν στο ελληνικό έδαφος, καθιστώντας την χώρα μας υπεύθυνη για τις επιπτώσεις εάν αυτή προέβαλε αντίσταση. Το πρόσχημα ήταν η δήθεν ελληνική παραβίαση της ουδετερότητος την οποία τα ιταλικά στρατεύματα θα διεσφάλιζαν. Ο Κυβερνήτης, απηχώντας πλήρως το λαϊκό αίσθημα, έδωσε αδίστακτα την απάντηση του ΟΧΙ, η οποία ερχόταν σαν συνέχεια της ιστορικής παρακαταθήκης του «Μολών Λαβέ» του Λεωνίδα, του «Ου φεισόμεθα της ζωής ημών» του Κ. Παλαιολόγου και του «Ελευθερία ή Θάνατος» του 1821. Ο πεπειραμένος Πρωθυπουργός με την βαθειά επιτελική του μόρφωση δεν αντέδρασε παρορμητικά ή υπό την πίεση κάποιων παραγόντων. Όπως αναφέρει η «Έκθεση επί της Δράσεως του Βασιλικού Ναυτικού κατά τον Πόλεμο 1940 – 1944», ο Μεταξάς είχε επιλέξει την πλευρά με την οποία θα συμμαχούσε η χώρα μας από το 1936, όταν σε σχετική ερώτηση του τότε Α/ΓΕΝ Αντιναυάρχου Οικονόμου, κατά την διάρκεια εμπιστευτικής συνεδριάσεως του Ανωτάτου Ναυτικού Συμβουλίου, αυτός διευκρίνησε ότι εφ’ όσον η Ελλάς εμπλακεί στην διαφαινομένη σύρραξη μεταξύ του Αγγλικού και Γερμανικού συγκροτήματος, η θέση της είναι στο πλευρό της Αγγλίας. Η ένταξη της Ελλάδος στο ίδιο στρατόπεδο με την εκάστοτε μεγαλυτέρα ναυτική δύναμη της Μεσογείου, αποτελούσε πάγια επιδίωξη της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Η είδηση του πολέμου σηματοδότησε την αρχή του θαύματος του 1940. Ο ενθουσιασμός του κόσμου μετετράπη σε πάνδημη μέθη, αν και γνώριζε ότι, δίχως ουσιαστική εξωτερική βοήθεια, θα αναμετρηθεί με μία μεγάλη δύναμη. Η λαϊκή μανία της συμμετοχής στον πόλεμο αυτό, τον οποίο δεν προεκάλεσε η χώρα μας, είχε να κάνει με την τιμή και την αξιοπρέπεια ενός υπερήφανου έθνους. Ο λαός γνώριζε ότι η ειρήνη είναι σημαντικό αγαθό εφ’ όσον όμως δεν παραβιάζεται η ελευθερία και η ακεραιότητα της χώρας. Ο ατομικισμός και η γκρίνια έδωσαν την θέση τους στην υπέρβαση, το φιλότιμο, το πείσμα, την αδελφοσύνη και την λεβεντιά. Πρόθυμα οι άνδρες έτρεξαν στο μέτωπο, πρόθυμα οι ηπειρώτισες ανέβαιναν στα χιονισμένα βουνά, μεταφέροντας στις πλάτες τους πυρομαχικά και εφόδια για τον στρατό, πρόθυμα άλλες γυναίκες προσέφεραν εθελοντική εργασία και με πλήρη συνείδηση των ιστορικών εκείνων στιγμών ανταποκρίθηκε ο κόσμος της διανόησης, ο κόσμος της τέχνης καθώς και τα Μ.Μ.Ε..

Το Γ.Ε.Σ. δεν περιμένει νίκες της 8ης Μεραρχίας και την προτρέπει να σώσει την τιμή των ελληνικών όπλων αλλά ο Μέραρχος Χαρ. Κατσιμήτρος διαβεβαιώνει με αυτοπεποίθηση τον Α/ΓΕΣ, ότι οι Ιταλοί δεν θα περάσουν. Και δεν πέρασαν. Όλες οι απανωτές γενικές επιθέσεις των Ιταλών, μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου, αποτυγχάνουν. Ο Μουσολίνι αναβάλει την απόβαση της Μεραρχίας «Μπάρι» στην Κέρκυρα και την μεταφέρει στην Αλβανία. Ο Συνταγματάρχης Δαβάκης επικεφαλής του αποσπάσματος της Πίνδου, με 2000 άνδρες, καθηλώνει τις 15000 άνδρες επιλέκτων της περίφημης Μεραρχίας Αλπινιστών «Τζούλια» και την 1η Νοεμβρίου, όταν λαμβάνει τις πρώτες ενισχύσεις, διενεργεί επιτυχή αντεπίθεση, η οποία συνεχίσθηκε παρά τον τραυματισμό του ιδίου και απετέλεσε την πρώτη νίκη κατά του Άξονα επί ευρωπαϊκού εδάφους. Από τις 18 Νοεμβρίου ο ελληνικός στρατός αντεπιτίθεται, εκδιώκει τους ιταλούς από το πάτριο έδαφος, με την ξιφολόγχη και την κραυγή «αέρα» και προελαύνει στην Β. Ήπειρο, απελευθερώνοντας την Κορυτσά, το Πόγραδετς, το Δέλβινο, τους Αγ. Σαράντα, το Αργυρόκαστρο και την Χιμάρα. Τις πρώτες ημέρες του Μαρτίου ξεκινά η μεγάλη εαρινή ιταλική επίθεση η οποία προετοιμαζόταν από τον Ιανουάριο με πολλές και ξεκούραστες δυνάμεις, η οποία όμως σβήνει άδοξα στις 26 Μαρτίου. Μεταξύ πολλών πράξεων ηρωϊσμού, εκεί γράφεται, με άφθονο αίμα, ο θρύλος του υψώματος 731. Δέκα ημέρες αργότερα ο Χίτλερ θα ανελάμβανε δράση.

Εν τω μεταξύ στις 29 Ιανουαρίου πέθανε ο Ιωάννης Μεταξάς και τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Κορυζής. Η είσοδος των Γερμανών στην Βουλγαρία την 2α Μαρτίου του 1941, ωθεί την Αγγλία να αποστείλει μικρές δυνάμεις ενισχύσεως, με σκοπό την καθυστέρηση της επικείμενης γερμανικής εισβολής. Την 6η Απριλίου 1941 η Γερμανία επιτίθεται ταυτόχρονα σε Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα. Έχει προηγηθεί το δεύτερο περήφανο «ΟΧΙ» του νέου Πρωθυπουργού, το ξημέρωμα της ίδιας ημέρας. Επάνω από τα ελληνικά οχυρά 800 γερμανικά Α/Φ σκορπίζουν τον θάνατο, ενώ οι γερμανικές Μεραρχίες, με άρματα μάχης που εφορμούν για να καταλάβουν τα οχυρά καθηλώνονται. Τρία μερόνυκτα πολέμου ήταν αρκετά για να κατανοήσουν οι Γερμανοί, για ποιό λόγο νικήθηκαν οι Ιταλοί στην Αλβανία. Η λύση για τους Γερμανούς δόθηκε από την καταρρέουσα Γιουγκοσλαβία, από όπου η 2α μεραρχία Πάντσερ, πέρασε τα σύνορα και έφθασε στην Θεσσαλονίκη. Είναι γνωστές οι πρωτόγνωρες τιμές που απέδωσαν οι έκπληκτοι και εντυπωσιασμένοι Γερμανοί στους μαχητές των οχυρών οι οποίοι δεν νικήθηκαν αλλά απεχώρησαν. Ενώ το μέτωπο πλέον κατέρρεε, ο Πρωθυπουργός Α. Κορυζής αυτοκτονούσε και στις 27 Απριλίου οι Γερμανοί εισήρχοντο στην Αθήνα.

Η κατάληψη της Κρήτης ήταν επιβεβλημένη για τους Γερμανούς, λόγω της στρατηγικής σημασίας της. Για τον σκοπό αυτό διέθεσαν περί τις 23.000 άνδρες, από την αφρόκρεμα των Ε.Δ., 1370 αεροπλάνα και 70 πλοία, σε μία αεραποβατική επιχείρηση πρωτόγνωρη για τα παγκόσμια χρονικά. Την άμυνα της νήσου είχαν αναλάβει 31.000 Βρετανοί, 11.500 Έλληνες και ο γενναίος πληθυσμός της. Ο οπλισμός και τα εφόδια της νήσου ήταν ανεπαρκή. Οι επιχειρήσεις διήρκεσαν από την 20η έως την 29η Μαϊου και το αποτέλεσμα ήταν μία πύρρεια νίκη των Γερμανών, λόγω των τεραστίων απωλειών τους.

Καθ’ όλη την διάρκεια του πολέμου, ο ελληνικός στόλος κράτησε ανοικτές τις θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας, εξασφαλίζοντας τις μεταφορές. Επιτυγχάνοντας στο δυσχερές αλλά ουσιαστικό αυτό έργο, κατέστη δυνατή η έγκαιρη προώθηση στο μέτωπο ολόκληρου του αναγκαίου αριθμού στρατευμάτων, ζώων, πυρομαχικών και εφοδίων. Τα Α/Τ βομβάρδισαν εχθρικές θέσεις απέναντι της Κέρκυρας και διενήργησαν τρεις επιδρομές στην Αδριατική. Τα Υ/Β μας,  προσέβαλαν επιτυχώς εχθρικά πλοία που μετέφεραν εφόδια στον ιταλικό στρατό στην Αλβανία. 

Με την έναρξη του πολέμου οι Ιταλοί βομβάρδισαν μεγάλα αστικά κέντρα όπως ο Πειραιάς, η Πάτρα, η Θεσσαλονίκη, η Κέρκυρα, η Πρέβεζα κ.λ.π.., καθώς και σημεία στρατηγικού ενδιαφέροντος όπως η διώρυγα της Κορίνθου. Τα αποτελέσματα υπήρξαν πτωχά αλλά σημειώθηκαν μεγάλες απώλειες αμάχων. Η μικρή μας αεροπορία, αντιμετωπίζοντας πληθώρα λειτουργικών και τεχνικών προβλημάτων, ανταπέδωσε με επιτυχείς βομβαρδισμούς των αεροδρομίων της Κορυτσάς, του Αργυροκάστρου και του Αυλώνα, καθώς και με αποτελεσματικές επιθέσεις κατά ιταλικών στρατευμάτων. Αργότερα την προσπάθεια των ελλήνων πιλότων ενίσχυσε και η παρουσία περιορισμένου αριθμού Α/Φ της RAF. Οι αερομαχίες των πιλότων μας είναι αδιάκοπες, εκτελούνται με πείσμα και αυτοθυσία, ορισμένες δε εξ αυτών, όπως η περίπτωση του Υποσμηναγού Μαρίνου Μητραλέξη, φθάνουν στα όρια του θρύλου.

Μετά την κατάληψη της χώρας μας, ο αγώνας δεν σταματά. Οργανώνονται ομάδες αντιστάσεως στο εσωτερικό της χώρας, ενώ Έλληνες του Στρατού Ξηράς και της Πολεμικής Αεροπορίας μάχονται στην Μ. Ανατολή. Η ελληνική σημαία εξακολουθεί να κυματίζει καθ’ όλη την διάρκεια του Β’ Π.Π., στους ιστούς των πλοίων του Στόλου. Με κύρια βάση την Αλεξάνδρεια, τα ελληνικά πολεμικά πλοία δρούν από τον Ινδικό και την Μεσόγειο, μέχρι τον Ατλαντικό, αναλαμβάνοντας αποστολές μαζί με τα συμμαχικά πλοία. Κύρια έργα του Στόλου μας,  οι συνοδείες νηοπομπών, επιδρομικές ενέργειες, υποστήριξη επιχειρήσεων του Σ.Ξ. και επιθετικές περιπολίες Υ/Β. Ελληνικά Πολεμικά Πλοία έδρασαν στην μάχη του Ατλαντικού και έλαβαν μέρος στις αποβάσεις  της Σικελίας, του Άντζιο και της Νορμανδίας. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το 1943, επί 41 συνολικά πολεμικών συμμαχικών πλοίων στην Μεσόγειο, τα 27 ήταν Αγγλικά, τα 11 ελληνικά και μόνο 3 γαλλικά. Η δράση πλοίων όπως των Α/Τ Β. ΟΛΓΑ, ΑΔΡΙΑΣ, των Υ/Β ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, ΠΡΩΤΕΥΣ, ΓΛΑΥΚΟΣ, ΤΡΙΤΩΝ, ΝΗΡΕΥΣ και ΚΑΤΣΩΝΗΣ καθώς και πολλών άλλων πλοίων, προκαλεί συγκίνηση και παραδειγματίζει τις επερχόμενες γενεές. Βαριές οι απώλειες και ο φόρος αίματος. Χάθηκαν 14 πολεμικά πλοία, 9 επίτακτα και 706 άνδρες.

Μία παράμετρο ισχύος που ποτέ δεν πρέπει να λησμονούμε απετέλεσε το Εμπορικό Ναυτικό μας του οποίου η συμβολή στον συμμαχικό αγώνα και ιδιαίτερα κατά την μάχη του Ατλαντικού για την εξασφάλιση εφοδίων από Αμερική προς Ευρώπη, υπήρξε τεράστια. Συνολικά εχάθησαν 434 εμπορικά πλοία, δηλαδή το 10% των συνολικών συμμαχικών απωλειών, περί τα 500 μικρά πετρελαιοκίνητα ιστιοφόρα, καθώς και 2350 ναυτικοί μας.

Η Ελλάς είναι η μοναδική χώρα που αναγκάσθηκε να αντιμετωπίσει τους στρατούς τεσσάρων χωρών δηλ. της Ιταλίας, Αλβανίας, Γερμανίας και Βουλγαρίας. Εν τούτοις αντιστάθηκε επί 219 ημέρες προκαλώντας τον παγκόσμιο θαυμασμό, όταν η Γαλλία αντιστάθηκε 43 ημέρες, η Νορβηγία 61, η Πολωνία 30, το Βέλγιο 18, η Ολλανδία 4, η Γιουγκοσλαβία 3 και δίχως αντίσταση η Τσεχοσλοβακία, το Λουξεμβούργο και η Δανία. Κατά την διάρκεια της αντιστάσεως των 219 ημερών, οι νεκροί Έλληνες των Ε.Δ. ανήλθαν σε 13.676 και οι τραυματίες σε 62.700. Κατά την διάρκεια της τετραπλής κατοχής, οι αριθμοί των εκτελέσεων από τα κατοχικά στρατεύματα έχουν ως εξής:
-    Οι Αλβανοί: 1.165
-    Οι Ιταλοί: 8.000
-    Οι Βούλγαροι: 25.000
-    Οι Γερμανοί: 50.000

Οι συνολικές απώλειες σε ποσοστό επί του πληθυσμού (εκτελέσεις, κακουχίες, μάχες) ανήλθαν για τους Έλληνες στο 10% (750.000), όταν για την Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν 2.8%, την Ολλανδία 2.2%, την Γαλλία 2%, την Πολωνία 1.8%, την Γιουγκοσλαβία 1.7% και το Βέλγιο 1.5%.

Για να μην νομισθεί ότι ο εθνικός ενθουσιασμός οδηγεί την κρίση μας σε υπερβολές, υπενθυμίζω ότι με ανάλογους επαίνους αναφέρθηκαν για την χώρα μας διεθνείς προσωπικότητες της εποχής όπως ο Κάρολος Ντε Γκωλ, ο  Στάλιν, ο Τσώρτσιλ, ο Μουσολίνι, ο Χίτλερ, ο Βρετανός Στρατάρχης Σερ Χάρολδ Αλεξάντερ και άλλοι.

Είναι βέβαιο ότι η Ελλάς δεν έλαβε όσα εδικαιούτο αναλόγως της προσφοράς της, με την λήξη του πολέμου. Τα θλιβερά γεγονότα της στάσεως ορισμένων μονάδων στη Μ. Ανατολή και τα επακολουθήσαντα γεγονότα του εμφυλίου πολέμου, απετέλεσαν δικαιολογία για τους συμμάχους ώστε να παραχωρήσουν μόνο τα ελληνικά Δωδεκάνησα, ενώ οι αδελφοί μας στην Κύπρο και την Β. Ήπειρο δεν ενώθησαν με την μητέρα πατρίδα. Το νέο παγκόσμιο σκηνικό διαμορφώθηκε αναλόγως των συμφερόντων των Μ. Δυνάμεων.

Εβδομήντα έξι χρόνια μετά η Ελλάδα βιώνει τις τρέχουσες  απειλές και προκλήσεις, με διακύβευμα τα ζωτικά της συμφέροντα και ίσως την ίδια την επιβίωσή της. Το Διεθνές Σύστημα διανύει μεταβατική και ασταθή περίοδο της οποίας η κατάληξη δεν είναι ακόμη ορατή. Την σύγχυση για το μέλλον επιτείνουν η σε εξέλιξη «παγκοσμιοποίηση», η δημογραφική έκρηξη σε υπανάπτυκτες ή αναπτυσσόμενες χώρες, η μείωση φυσικών πόρων, η εκθετική αύξηση στην ζήτηση ενέργειας από ανερχόμενες μεγάλες δυνάμεις, η ανισομέρεια του παραγομένου πλούτου, η αύξηση των εξοπλισμών και η διασπορά Ο.Μ.Κ., η παγκόσμια οικονομική κρίση, οι περιφερειακές συγκρούσεις, η μαζική μετανάστευση, η τρομοκρατία και η επιτελούμενη καταστροφή του περιβάλλοντος.

Η Ε.Ε., μέλος της οποίας αποτελεί η χώρα μας, παρά το σημαντικό πληθυσμιακό, εμπορικό και τεχνολογικό ειδικό βάρος της, δεν διαδραματίζει ανάλογο ρόλο στα διεθνή δρώμενα, δεδομένου ότι στερείται ουσιαστικά κοινής εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, ενώ η ευρωπαϊκή διακρατική αλληλεγγύη είναι υποτυπώδης. Είναι ενδεικτικό ότι μία κρίση στην καρδιά της Ευρώπης, όπως η κρίση στην Ουκρανία έχει ως βασικούς δρώντες τις ΗΠΑ και την Ρωσία. Η   ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης περιορίζει τις στρατηγικές επιλογές της, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, λόγω του γηράσκοντος πληθυσμού της. Οι χιλιάδες εισερχόμενοι ετησίως μετανάστες, και κυρίως οι μουσουλμάνοι, δεν ενσωματώνονται στην Ευρωπαϊκή κοινωνία, δεν υιοθετούν τις αξίες και τον πολιτισμό των χωρών που τους φιλοξενούν και παράλληλα αυξάνονται σε ρυθμούς πολλαπλάσιους από αυτούς των γηγενών ευρωπαίων. Στους κόλπους της ΕΕ εμφανίζονται πλέον φυγόκεντρες τάσεις με αποκορύφωμα το πρόσφατο BREXIT, ενώ παρατηρείται άνοδος των ακροδεξιών πολιτικών κομμάτων και κοινωνικές αντιδράσεις για τους μουσουλμάνους μετανάστες.

Η ευρύτερη περιοχή της χώρας μας είναι από τις πλέον ασταθείς του πλανήτη. Στο ιδιαίτερα ρευστό περιβάλλον των Δυτικών Βαλκανίων, οι Η.Π.Α. προσπαθούν να δημιουργήσουν κράτη δορυφόρους, όπως τα Σκόπια, το Κόσσοβο, η Αλβανία και η Βοσνία, ενώ συμφέροντα στην περιοχή αυτή έχει η Ρωσία (διαμάχη επιρροής με την Δύση στα Βαλκάνια), η Γερμανία, η Τουρκία (νεοθωμανικού τύπου διείσδυση στα Βαλκάνια) και η Ιταλία. Στην ρευστότητα αυτή έχουν προστεθεί και άλλες ασταθείς παράμετροι, όπως οι ενεργειακοί πόροι, ενεργειακοί και οδικοί άξονες, η χρήση διασυνοριακών υδάτων κ.λπ..

Στην ζωτικής σημασίας Μ. Ανατολή, ο σκληρός ανταγωνισμός για επιρροή και επικράτηση μεταξύ Μ. Δυνάμεων, περιφερειακών και τοπικών δυνάμεων, σε συνδυασμό με θρησκευτικές, φυλετικές και πολιτισμικές διαφορές, προκαλούν διαρκείς συγκρούσεις με αποκορύφωμα τον συνεχιζόμενο πολυετή πόλεμο στην Συρία του οποίου οι μεταναστευτικές επιπτώσεις δοκιμάζουν πολλαπλώς την χώρα μας αλλά και την Ευρωπαϊκή συνοχή και ασφάλεια. Η εγκληματική δράση του Ισλαμικού Κράτους στην περιοχή αυτή και οι απεριόριστες επεκτατικές φιλοδοξίες των φανατικών οπαδών του, δημιουργούν επιπρόσθετους κινδύνους εξαπλώσεως του «θεάρεστου» έργου των τζιχαντιστών και στην χώρα μας. 

Η διαχρονικά τεράστια στρατηγική σημασία της Ανατολικής Μεσογείου, που συμπεριλαμβάνει το Ιόνιο, τα Δαρδανέλλια, το Αιγαίο, το Σουέζ, την Κύπρο και την Κρήτη, αυξάνεται ακόμη περισσότερο στις μέρες μας για ενεργειακούς και γεωπολιτικούς λόγους. Η ευρύτερη περιοχή της Α. Μεσογείου παραμένει ζώνη ποικιλίας αντιπαραθέσεων, κρίσεων και συγκρούσεων.

Οι εξελίξεις αυτές της ευρύτερης περιοχής επηρεάζουν την χώρα μας που ευρίσκεται μεταξύ Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής. Ενώ δεν υπάρχει άμεση στρατιωτική απειλή από Βορρά, υπάρχουν φανερές αλλά και υποβόσκουσες αλυτρωτικές βλέψεις, οι οποίες μάλιστα ενθαρρύνονται από εξωτερικές δυνάμεις. Η μόνη στρατιωτική απειλή προέρχεται από την Τουρκία, η οποία υλοποιεί τις δεδομένες επεκτατικές βλέψεις της, εφαρμόζοντας στρατηγική πειθαναγκασμού, μέσω συνδυασμού σειράς πολιτικών και στρατιωτικών ενεργειών. Η Τουρκία πληρεί επ’ ακριβώς τον ορισμό της απειλής, δεδομένου ότι διεκδικεί τμήματα της ελληνικής επικράτειας καθώς και κυριαρχικά μας δικαιώματα με επίσημες επιθετικές πολιτικές δηλώσεις καθώς και με προκλητικές στρατιωτικές ενέργειες. Πέρα από την βούληση, η χώρα αυτή διαθέτει και την προοπτική πραγματοποιήσεως των απειλών της, δεδομένων των στρατιωτικών, οικονομικών, δημογραφικών, και τεχνολογικών δυνατοτήτων της.

Η ανωτέρω περιγραφείσα επικίνδυνη κατάσταση ευρίσκει την οικονομικά ευάλωτη χώρα μας να αντιδρά αντανακλαστικά και να εφαρμόζει κατευναστική πολιτική προς κάθε κατεύθυνση. Στο πλαίσιο αυτό βοηθούμε τους βορείους γείτονές μας, άνευ ανταλλαγμάτων, ενισχύοντας συγχρόνως την αδιαλλαξία και τον αλυτρωτισμό τους. Έχουμε αποσυρθεί οικειοθελώς από την ΝΑ. Μεσόγειο και το κενό καταλαμβάνει η Τουρκία με ότι αυτό συνεπάγεται για το γεωπολιτικό ειδικό μας βάρος, την Κύπρο, την ενέργεια, την εμπορική μας ναυτιλία και την Αποκλειστική Οικονομική μας Ζώνη. Η Θράκη διαβρώνεται ανεξέλεγκτα από την Τουρκία. Το Αιγαίο από φυσικό κέντρο του ελληνισμού, έχει μετατραπεί σε φθίνουσα παραμεθόριο περιοχή, εντός της οποίας έχουμε αποδεχθεί ενυπογράφως την ύπαρξη ζωτικών τουρκικών εθνικών συμφερόντων. Υπάρχουν βάσιμοι φόβοι ότι το Κυπριακό τείνει να επιλυθεί κατά τρόπο επιζήμιο για τον ελληνισμό. Η  τουρκική πρόκληση αντιμετωπίζεται με μακροχρόνιο διμερή διάλογο και ανταλλαγή επισκέψεων. Η εφαρμογή Διεθνών Συνθηκών στο Αιγαίο αποτελεί αιτία πολέμου για την Τουρκία, ενώ οι πτήσεις τουρκικών Α/Φ υπεράνω ακόμη και κατοικημένων νήσων, οι διαρκείς και μακροχρόνιες δεσμεύσεις μεγάλων θαλασσίων περιοχών δήθεν για ασκήσεις και οι συχνές διελεύσεις τουρκικών πολεμικών πλοίων σε Κυκλάδες, Εύβοια και Σούνιο, αντιμετωπίζονται με χλιαρά διαβήματα, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία. Σε ανταπόδωση της τουρκικής αυτής συμπεριφοράς, η χώρα μας σπεύδει να πείσει τους σκεπτικούς Ευρωπαίους για την σκοπιμότητα εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε., και συζητά  μαζί της για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης στο Αιγαίο. Η ζοφερή αυτή θέση και στάση της χώρας μας οφείλεται κυρίως στους εξής λόγους:
-    Έλλειψη μακροπρόθεσμης και διακομματικής Εθνικής Στρατηγικής, που έχει οδηγήσει την χώρα σε παλινωδίες και εσφαλμένες επιλογές.
-    Δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας μας, που υποθηκεύει την ευημερία και των επερχομένων γενεών και η οποία δεν χρήζει περαιτέρω αναλύσεως, αφού όλοι μας υφιστάμεθα καθημερινά τις επιπτώσεις της.
-    Απαράδεκτα δραστική (έως και εγκληματική) μείωση της ισχύος των Ε.Δ. της χώρας μας, σε μία συγκυρία κατά την οποία η ήδη στρατιωτικά ισχυρή Τουρκία καθίσταται πολύ ισχυρότερη, επιτυγχάνοντας έτσι σταδιακά και αναίμακτα τους στόχους της, επ’ απειλή πολέμου.
-    Η υφιστάμενη κρίση ηθών, αξιών και προτύπων, συνέπεια των οποίων αποτελεί η εκτεταμένη διαφθορά που διαπερνά ολόκληρο το κοινωνικό φάσμα, με ευθύνη των εκάστοτε κυβερνώντων και με ολέθριες επιπτώσεις σε κάθε τομέα. ΄
-    Η δοκιμαζόμενη κοινωνική συνοχή, λόγω των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσεως, στην οποία προστίθεται το πρόβλημα των λαθρομεταναστών και ιδιαίτερα των μουσουλμάνων. Η διαχρονικά κυβερνητική ολιγωρία στον τομέα αυτό, σε συνδυασμό με το δημογραφικό μας πρόβλημα, καθιστά το εν λόγω θέμα ως το πλέον σημαντικό εθνικό πρόβλημα, αφού απειλεί όχι απλώς ζωτικά εθνικά συμφέροντα αλλά και συμφέροντα επιβιώσεως του έθνους.

Το θαύμα του 1940 δεν ήταν θαύμα, διότι η τότε ηγεσία εφήρμοσε το διαχρονικής αξίας ρητό «Κυβερνάν εστί προβλέπειν». Η τότε παγκόσμια κρίση και οι απειλές κατά της χώρας μας βρήκαν τον ελληνικό λαό με υψηλό φρόνημα, έτοιμο να ανταποκριθεί και να θυσιασθεί. Τότε η ειρήνη, αν και επιθυμητή, δεν ήταν αυτή το ύψιστο αγαθό αλλά το εθνικό συμφέρον. Η κοινή γνώμη προετοιμάζετο συστηματικά από το κράτος, το σχολείο και την οικογένεια και ήταν κοινωνός των απειλών. Οι νέοι εδιδάσκοντο την ιστορία τους δίχως στρογγυλεύματα, τα τότε Μ.Μ.Ε. με αίσθημα ευθύνης, έθεταν το εθνικό συμφέρον υπεράνω της ακροαματικότητος και οι ένοπλες δυνάμεις, παρά και τα τότε οικονομικά προβλήματα, είχαν προετοιμασθεί ποσοτικά και ποιοτικά κατά τον βέλτιστο τρόπο. Όταν δε ήχησε ο παιάν, πρώτοι οι ταγοί του κράτους (πολιτικοί, διανοούμενοι, μεγαλοεπιχειρηματίες, δημοσιογράφοι και οι γόνοι τους), από όπου και εάν ευρίσκοντο έσπευσαν να καταταγούν και να προωθηθούν στο μέτωπο, δεικνύοντας δια του παραδείγματος τον δρόμο της τιμής.   

Κυρίες και Κύριοι
Είναι καιρός οι ηγέτες μας να χαράξουν διακομματικά την βέλτιστη εθνική πορεία, λέγοντας αλήθειες και δίχως να σύρονται  από τις δημοσκοπήσεις και το πολιτικό κόστος. Οι πολιτικοί μας ταγοί θα πρέπει να ομολογήσουν ότι κράτος που χρωστά, που δεν παράγει, δεν ανταγωνίζεται και δεν αναπτύσσεται, δεν μπορεί ταυτόχρονα να είναι εθνικά ανεξάρτητο. Θα πρέπει ακόμη να αντιληφθούν, ότι ο συνδυασμός δημογραφικό – μετανάστευση – Ισλάμ, αποτελεί την σοβαρότερη εθνική απειλή, η οποία χρήζει αμέσου και αποτελεσματικής αντιμετωπίσεως.

Ισχυρή ένδειξη πολιτικής ωριμάνσεως των Ελλήνων συμπολιτών μας, θα αποτελέσει η απόκτηση κοινωνικής αλληλεγγύης και η ικανότητα διακρίσεως μεταξύ ηγετών  που ανοίγουν εθνικούς δρόμους αδιαφορώντας για την δημοφιλία τους και αυτών οι οποίοι υπόσχονται διαρκώς και ψευδώς σε ψηφοφόρους. Η πραγματική Δημοκρατία εφαρμόζει άμεσα και καθολικά τους νόμους, παρέχει ίσες ευκαιρίες και αναδεικνύει την αριστεία η οποία με την σειρά της προστατεύει την Δημοκρατία. Η ισοπέδωση της αριστείας ευνοεί τους ανεπαρκείς οι οποίοι υποσκάπτουν τα θεμέλια της Δημοκρατίας. Η νεολαία μας, παρά το γεγονός ότι μαστίζεται από τα σφάλματα της γενιάς μας, είναι καλύτερη από εμάς και αναμένει να της δοθούν εγχώριες ευκαιρίες προκειμένου να μην δραπετεύει στο εξωτερικό. Πίσω από την λέξη «ανάπτυξη» την οποία πολλοί τελευταία χρησιμοποιούν, δίχως να την αναλύουν, κρύβεται πολλή δουλειά, γνώση, οργάνωση, σχεδίαση, συστηματική εφαρμογή, αξιοκρατία,  ικανότητα προσαρμογής στο διεθνές περιβάλλον και ελεύθερο πνεύμα απαλλαγμένο από ιδεοληψίες.

Οι προκλήσεις, οι ευκαιρίες και οι κίνδυνοι δεν περιμένουν και απαιτούν προετοιμασία, βούληση, πίστη στις ικανότητές μας και ενεργοποίηση του συνόλου του ελληνισμού όπου γης. Πριν είναι αργά θα πρέπει να ενισχύσουμε την εθνική μας ισχύ και ιδιαίτερα τις Ένοπλες Δυνάμεις. Δίχως την σταθερότητα που διασφαλίζουν οι αποτρεπτικές Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας, ουδεμία οικονομική, επενδυτική, εμπορική, παραγωγική και πολιτιστική δραστηριότητα δύναται να ευδοκιμήσει. Τέλος, η συστηματική επένδυση σε μία παιδεία που θα παρέχει τεκμηριωμένη γνώση και θα αποδίδει ενσυνείδητους Έλληνες πολίτες, αποτελεί την μόνη ασφαλή μακροπρόθεσμη επένδυση η οποία θα μας επιτρέψει να ανακαλύψουμε ποιοί πραγματικά είμαστε και θα μας οπλίσει με την απαιτουμένη αυτοπεποίθηση και το οφειλόμενο αίσθημα ευθύνης έναντι των απογόνων μας.
Η Ελλάδα μας διαθέτει όλες τις φυσικές, γεωγραφικές, πλουτοπαραγωγικές, ιστορικές και πολιτισμικές προϋποθέσεις για την μετατροπή της σε χώρα σταθερότητος και ευημερίας. Απομένει το γεγονός αυτό να το πιστέψουν οι Έλληνες πολίτες και οι ηγεσίες τους προκειμένου να το υλοποιήσουν αποτελεσματικά και να δικαιώσουν έτσι την θυσία των ηρώων του 1940, για τις ψυχές των οποίων μία τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε το καλύτερο μνημόσυνο.

Ζήτω η εθνική επέτειος του 1940.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τους νεκρούς του 1940.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΕΝΟΠΛΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ – ΗΓΕΣΙΑ» : Η ηγεσία σε ειρήνη, κρίση και πόλεμο. Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.

on Wednesday, 26 October 2016. Posted in Ομιλίες

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς και Ιπποκράτης Δασκαλάκης

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΕΝΟΠΛΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ – ΗΓΕΣΙΑ» : Η ηγεσία σε ειρήνη, κρίση και πόλεμο. Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.

Έγινε την Τρίτη 24/10/2015 η προγραμματισμένη διάλεξη του θέματος στο πλαίσιο του Σεμιναρίου «ΕΝΟΠΛΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ – ΗΓΕΣΙΑ». Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. που διοργανώνει το Ινστιτούτο το Φθινόπωρο του 2016.
                           

 Οι Διαλέκτες: Ιπποκράτης Δασκαλάκης  και   Αναστάσιος Μπασαράς

    Σε μια κατάμεστη αίθουσα οι διαλέκτες Ιπποκράτης Δασκαλάκης (Υπτγος ε.α.) και  Αναστάσιος Μπασαράς (Σμχος ε.α.) παρουσίασαν με μεγάλη επιτυχία τα θέματά τους,  περίληψη και γενικές γραμμές ακολουθούν:



ΓΕΝΙΚΑ
Αναπτύχθηκαν οι βασικές αρχές της ηγεσίας (πολιτικής και στρατιωτικής) και του ρόλου που αυτή (ηγεσία) διαδραματίζει στην διακυβέρνηση κρατών και των ΕΔ αυτών. Έγινε, επίσης, αναφορά στο ρόλο της ηγεσίας στη διαμόρφωση της εθνικής ισχύος του κράτους και της εθνικής πολιτικής με έμφαση στην επίτευξη της αναγκαίας εθνικής-κοινωνικής συσπείρωσης προς χάραξη-επίτευξη των εθνικών αντικειμενικών στόχων. Συσχετίστηκαν οι ισορροπίες, τα προβλήματα και η ποιότητα των σχέσεων πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας σε περιόδους ειρήνης κρίσεως και πολέμου, με την εθνική ισχύ. Εδόθησαν σχετικά παραδείγματα από το παρελθόν (από επιλεγμένα κράτη, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος) και εξετάζεται η διαμόρφωση των σχέσεων αυτών στο μέλλον βάσει της εξελίξεως ορισμένων παραμέτρων (π.χ. διεθνές περιβάλλον, τεχνολογία, νέες μορφές πολέμου, απειλών και προκλήσεων κ.λπ.).
Το αντικείμενο της ηγεσίας σε ειρήνη, κρίση και πόλεμο παρουσιάστηκε από τον Υποστράτηγο (εα) Δασκαλάκη Ιπποκράτη ενώ οι Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας από το Σμχο (εα) Μπασαρά Αναστάσιο.

Η ηγεσία σε ειρήνη, κρίση και πόλεμο – ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Παρουσιάστηκαν, αναλύθηκαν και συζητήθηκαν τα παρακάτω:
1)Ανάλυση της έννοιας της ηγεσίας και των στοιχείων που εμπλέκονται και διαμορφώνουν τις λειτουργίες-χαρακτηριστικά της.
2)Σύγκριση των εννοιών ηγεσίας-διοικήσεως-διευθύνσεως (leadership-command-management).
3)Ρόλος του περιβάλλοντος-συστήματος στη διαμόρφωση της ηγεσίας και μεταξύ τους αλληλοεπίδραση.
4)«Συνταγή» δημιουργίας ηγετών. Ηγέτης γεννιέσαι ή γίνεσαι?
5)Επιδιωκόμενες λειτουργίες της πολιτικής ηγεσίας και κίνδυνοι που ελλοχεύουν.
6)Διαφοροποίηση ηγεσίας-δημαγωγίας.
7)Διαφορές πολιτικής-στρατιωτικής ηγεσίας.
8)Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στρατιωτικής ηγεσίας.
9)Επιδιωκόμενες λειτουργίες της στρατιωτικής ηγεσίας και κίνδυνοι που ελλοχεύουν.
10)Περίοδοι κρίσεως και ο ρόλος της ηγεσίας.
11)Περίοδοι πολέμου και ο ρόλος της ηγεσίας.
12)Παραδείγματα ηγετικών φυσιογνωμιών-αναφορά σε ιστορικά παραδείγματα.
13)Ελληνική πραγματικότητα και η έλλειψη αξιόπιστου συστήματος-περιβάλλοντος-μεθόδου-βούλησης (?) δημιουργίας ηγετών.
14)Διερεύνηση του ρόλου της ηγεσίας στο σημερινό μεταβαλλόμενο περιβάλλον των νέων απειλών και ο ρόλος της τεχνολογίας.
Παρουσιάστηκαν  και εδόθηκαν τα σχετικά κείμενα προς μελέτη.

Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας (ΣΠΣΗ) - MΠΑΣΑΡΑΣ

Έγινε παρουσίαση, σύνοψη και παράθεση θεμάτων όπως:
-Σχέσεις πολιτικής-στρατιωτικής ηγεσίας γενικά (Ορισμός των ΣΠΣΗ. ΠΣΣ στη σύγχρονη Ελλάδα, Σύγκριση των ΣΠΣΗ στην Τουρκία και Ελλάδα, Επιρροή των Μεγάλων Δυνάμεων στις ΣΠΣΗ στην Ελλάδα)
-Σύγχρονο περιβάλλον και απαιτήσεις (Σημεία τριβών, Παρουσίαση κυρίων χαρακτηριστικών και κριτηρίων αρμονικών ΣΠΣΗ)
-Ιστορικά παραδείγματα (Μια σύνοψη λεγόμενων και συμπερασμάτων μεγάλων ανδρών επί των ΣΠΣΗ)
-Ελληνική πραγματικότητα (Παράθεση θεσμικού πλαισίου, διαπιστώσεις, συμπεράσματα και προτάσεις βελτίωσης ΣΠΣΗ στην Ελλάδα)
      Ενδεικτικά τα ζητήματα και τα ερωτήματα τα οποία εξετάστηκαν ήταν τα ακόλουθα:
1)Πώς ορίζονται οι ΣΠΣΗ σχέσεις;
2)Ανασκόπηση των ΠΣΣ στη σύγχρονη Ελλάδα
3)Σύγκριση των ΣΠΣΗ στην Τουρκία και Ελλάδα
4)Επιρροή των Μεγάλων Δυνάμεων στις ΣΠΣΗ στην Ελλάδα
5)Ποια είναι τα σημεία τριβών μεταξύ της ΠΗ και της ΣΗ
6)Τα κύρια χαρακτηριστικά των αρμονικών ΣΠΣΗ.
7)Ποιά είναι τα κριτήρια ενός καλού δημοκρατικού ελέγχου των ΣΠΣΗ;
8)Πώς είδαν τις ΣΠΣΗ μεγάλες σύγχρονες προσωπικότητες;
9)Γιατί ο Georges Clemenceau εδήλωσε ότι ο πόλεμος είναι άκρως σοβαρό θέμα για να τον εμπιστευθούμε στο Στρατό;
10)Γιατί ο Πλάτων στην πολιτεία του 2400 χρόνια πριν ερώτησε Ποιός τους φύλακες θα φυλάττει;
11)Ποιό είναι το θεσμικό πλαίσιο των ΣΠΣΗ σχέσεων στην Ελλάδα;
12)Διαπιστώσεις και συμπεράσματα επί των ΣΠΣΗ στην Ελλάδα!
13)Προτάσεις βελτίωσης των ΣΠΣΗ στην Ελλάδα!
14)Υπάρχει επαρκής βιβλιογραφία στην Ελλάδα επί των ΣΠΣΗ;
      Στην παρουσίαση, σύνοψη και παράθεση θεμάτων τονίστηκε ότι το Μάιο του 2014, το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών οργάνωσε την ημερίδα " Πολιτικοστρατιωτικές Σχέσεις σε Κρατικό Πλαίσιο. Διδάγματα για την Ελλάδα". Ένα σημαντικό θέμα που έχει επηρεάσει την ιστορία μας και αφορά τόσο την πολιτική (ΠΗ), όσο και την στρατιωτική ηγεσία (ΣΗ). Τα ευνοϊκά σχόλια, η πρωτοπορία της θεματολογίας για τα Ελληνικά δεδομένα, η ποιότητα των εισηγήσεων σε συνδυασμό με την όλη οργάνωση έκαναν την ημερίδα ιδιαίτερα επιτυχή.
Το αντικείμενο των σχέσεων ΠΗ και ΣΗ σε περιόδους ειρήνης, κρίσεως και πολέμου απασχολεί κάθε ευνομούμενο κράτος. Ωστόσο, στην Ελλάδα, παρά τις πικρές εθνικές εμπειρίες, το αντικείμενο θεωρείται, μάλλον, ως θέμα «ταμπού», με δειλά βήματα βελτίωσης.
      Ακολούθησε ο κορμός της εισήγησης υποστηριζόμενος από παρουσίαση ΡΡΤ.
      Στον επίλογο τονίστηκαν ότι:
Το αντικείμενο των ΣΠΣΗ σε περιόδους ειρήνης, κρίσεως και πολέμου, λόγω της σημασίας του απασχολεί εκτενώς κάθε ευνομούμενο κράτος.
Παρά την πλούσια αλλά ατυχή εθνική εμπειρία, η Ελλάς θεωρεί το εν λόγω αντικείμενο ως θέμα «ταμπού», με αποτέλεσμα τα βήματα βελτιώσεως στον τομέα αυτό να είναι πενιχρά.
Η πρόθεση του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. είναι να κρατάει ανοικτό το θέμα των ΠΣΣ, να το παρακολουθεί και να το αναδεικνύει έως ότου αφυπνισθούν οι έχοντες την ευθύνη διακυβερνήσεως της χώρας.
      Παρουσιάστηκαν  και εδόθηκαν τα σχετικά κείμενα προς μελέτη.

[12 3 4 5  >>