Απόψεις μη Μελών

Ιωάννης Αναστασάκης*: Οι Βρετανικές Βάσεις και τα Ελληνο-Κυπριακά συμφέροντα

on Wednesday, 08 May 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

Από 03 έως 06 Σεπτεμβρίου έλαβε χώρα στην Χάγη, ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου η ακροαματική διαδικασία για την υπόθεση του Μαυρικίου κατά των Βρετανικών Βάσεων στο έδαφός του.

Παρά το γεγονός ότι στην συγκεκριμένη νομική αντιπαράθεση δεν συμμετείχε η Κύπρος ως αντίδικος, ο εισαγγελέας της Λευκωσίας κος Κληρίδης κατέθεσε ως μάρτυρας. Η Απόφαση αναμένεται να εκδοθεί εντός μηνών και εκτιμάτε ότι θα έχει βαρύνουσα σημασία και για το μέλλον των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο.


Η περίπτωση διατήρησης της Βρετανικής αποικίας στην Κύπρο, είναι μία εξειδικευμένη περίπτωση τόσο όσον αφορά τις Διεθνείς Σχέσεις, όσο και σχετικά με την εφαρμογή της Διεθνούς νομοθεσίας περί αποικιοκρατίας. Ειδικότερα επισημαίνεται η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (European Convention on Human Rights) που μεταξύ άλλων προβλέπει το δικαίωμα ιδιοκτησίας και ειρηνικής εκμετάλλευσης των περιουσιακών στοιχείων (property and peaceful enjoyment of possessions).

Ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι Βρετανικές Βάσεις

Το 1914 οι Βρετανικές δυνάμεις, εκμεταλλευόμενες την διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, κατέλαβαν την νήσο Κύπρο και την κατέστησαν Βρετανική αποικία στην Μεσόγειο. Μετά περίπου 45 χρόνια και μετά από απελευθερωτικούς αγώνες των Κυπρίων, η Βρετανία απελευθέρωσε το 97% της νησιωτικής χώρας για να ιδρυθεί ένα ενιαίο και ανεξάρτητο κράτος η Δημοκρατία της Κύπρου (Republic of Cyprus – RoC). Η ανεξαρτησία αποδόθηκε με την διεθνή Σύμβαση Εγκαθίδρυσης του 1960. Το 3% από το έδαφος του νησιού, με δεκαπέντε (15) χιλιόμετρα ακτογραμμή και τρία (3) μίλια αιγιαλίτιδα Ζώνη, διατηρήθηκε υπό Βρετανική κατοχή και ιδρύθηκαν δύο περιοχές, αυτές της Δεκέλεια και του Ακρωτηρίου που ονομάστηκαν Κυρίαρχες Περιοχές Βρετανικών Βάσεων (British Sovereign Base Areas – SBA). Στις δύο αυτές περιοχές οι αμιγώς στρατιωτικές εγκαταστάσεις καταλαμβάνουν ένα μικρό μόνο μέρος του εδάφους, είναι περιφραγμένες με συρματόπλεγμα και φρουρούνται όπως κάθε άλλη στρατιωτική Βάση στον κόσμο. Το υπόλοιπο τμήμα σε μεγάλο βαθμό είναι ιδιόκτητο από Κυπρίους, αφού σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, δεν δόθηκαν στους ιδιοκτήτες οι προβλεπόμενες αποζημιώσεις για να περιέλθουν σε Βρετανική ιδιοκτησία.

Λόγω των γεγονότων στην Μέση Ανατολή αλλά και τον έλεγχο των θαλάσσιων οδών από το Σουέζ και την Ανατολική Μεσόγειο, οι Βάσεις απέκτησαν βαρύνουσα σημασία για την Βρετανία. Ο εντοπισμός υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο αναβάθμισε ακόμα περισσότερο την στρατηγική αξία τους. Επιπλέον των ανωτέρω, επειδή στην περιοχή γίνεται το Γκέλ (το βήμα) των αντανακλάσεων στην ιονόσφαιρα των ασύρματων εκπομπών από την Μέση Ανατολή, στην περιοχή Άγιος Νικόλαος κοντά στην Αμμόχωστο έχουν εγκατασταθεί εγκαταστάσεις του διεθνούς συστήματος Echelon, συλλογής και παρακολούθησης ασύρματων επικοινωνιών.

Για την χρήση των Βάσεων η Βρετανία είχε δεσμευτεί να καταβάλει αποζημίωση στην Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες αυτές καταβλήθηκαν μόνο για το διάστημα 1960 – 1965. Το έτος 1995 οι Βρετανοί αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν το χωριό Ακρωτήρι, δεδομένου ότι οι κάτοικοί του δεν το εγκατέλειψαν αφού δεν αποζημιώθηκαν όπως προέβλεπε η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960. Σήμερα στις Βρετανικές περιοχές υπολογίζεται ότι κατοικούν περίπου 10.000 Κύπριοι και 3.800 στρατιωτικοί που υπηρετούν στις Βάσεις.

Όταν η Βρετανία προσχώρησε το 1973 στην ΕΟΚ, κατόπιν αιτήματος της Βρετανικής Κυβέρνησης, συμπεριλήφθηκε στο Ευρω-σύνταγμα το Άρθρο IV-440 σύμφωνα με το οποίο η Συνθήκη προσχώρησης της Βρετανίας στην ΕΟΚ δεν συμπεριλαμβάνει τις κυρίαρχες Βάσεις στις περιοχές Δεκέλεια και Ακρωτήρι στην Κύπρο. Επισημαίνεται ότι οι περιοχές των Βάσεων δεν έχουν πολιτικό Κυβερνήτη αλλά διοικούνται από τον εκάστοτε Βρετανό Στρατιωτικό Διοικητή.

Το έτος 2003, στα πλαίσια προετοιμασίας της Κύπρου για την ένταξη στην ΕΕ, η Συμφωνία εγκαθίδρυσης του 1960 επικυρώθηκε και πάλι από την κυπριακή Βουλή.

Μετά το BREXIT η κατάσταση σε σχέση με τις Βρετανικές Βάσεις, ήλθε και πάλι στο προσκήνιο. Σε κάθε περίπτωση, η Βρετανία είναι ακόμα και στις μέρες μας μία από τις τρεις εγγυήτριες Δυνάμεις για την στήριξη της Δημοκρατίας της Κύπρου, με ότι αυτό συνεπάγεται για την μεσολάβησή της στην αντιμετώπιση θεμάτων σχετικών με το Κυπριακό...

Το Σχέδιο Ανάν και οι Βρετανικές Βάσεις

Ο περιγραφικός όρος «Σχέδιο Ανάν» αναφέρεται στην πρόταση του ΟΗΕ για την επίλυση του κυπριακού ζητήματος. Στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει όχι μόνο ένα αλλά μία σειρά αναθεωρημένων προτάσεων επίλυσης (DRAFT Documents) του Κυπριακού που κατά καιρούς ήλθαν στην επικαιρότητα. Αυτά συζητήθηκαν χωρίς μέχρι σήμερα να υπάρχει επιτυχής και κοινά αποδεκτή Συμφωνία και επίλυση των θεμάτων που πρέπει να αντιμετωπιστούν.

Συγκεκριμένα και όσον αφορά το μέλλον των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο, όπως αυτό προκύπτει μέσα από τις αναθεωρήσεις του Σχεδίου Ανάν, σύμφωνα με τις αποδεσμευόμενες κατά καιρούς πληροφορίες, ισχύουν τα ακόλουθα:

Στα τρία (3) πρώτα Σχέδια, δηλαδή τα Σχέδια Ανάν 1, 2 και 3, δεν υπήρχε αναφορά στις Βρετανικές Βάσεις στην Κύπρο.

Στα Σχέδια Ανάν 4 και 5, επαναλαμβάνεται η ίδια ακριβώς διατύπωση που περιλαμβάνεται στην Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας της Κύπρου του 1960, περιορίζοντας όμως την έκταση των Βάσεων, τόσο στο έδαφος όσο και στην αιγιαλίτιδα Ζώνη. Δηλαδή το Καθεστώς διοίκησης και λειτουργίας των Βρετανικών Βάσεων παρέμενε αμετάβλητο, κατέχοντας όμως λιγότερη εδαφική έκταση. Το Σχέδιο Ανάν 4 το είχε διαπραγματευτεί ο αείμνηστος Πρόεδρος Παπαδόπουλος. Ειδικότερα στο Σχέδιο Ανάν 5, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, υπήρχε μία παράγραφος που καθόριζε τη διαδικασία μέσα από την οποία στην συνέχεια, δηλαδή σε μελλοντικό χρόνο, θα γινόταν η ακριβής αναπροσαρμογή των ορίων των Βάσεων.

Συγκεκριμένα αποδίδονταν 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους των Βάσεων στην Δημοκρατία της Κύπρου, μετά φυσικά την ένωση του κατεχόμενου Βόρειου τμήματος με το ελεύθερο Νότιο τμήμα. Επίσης οι Βάσεις έχαναν ένα σημαντικό κομμάτι της ακτογραμμής μήκους χιλιομέτρων (περίπου το μισό μήκος) και εξ αυτού μειωνόταν η αιγιαλίτιδα Ζώνη των Βάσεων που αντιστοιχεί σε αυτό το μήκος της ακτογραμμής. Επί του θέματος των Βρετανικών Βάσεων, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, εκ μέρους της Βρετανικής κυβέρνησης και πριν από το BREXIT, ίσχυαν τα ακόλουθα:

Κατά δήλωση του τότε Υπουργού Ευρώπης κ. David Lidington, που πραγματοποιήθηκε στις 22-04-2013 και υπάρχει στα Πρακτικά της Βουλής: «Το δικαίωμα των κυρίαρχων περιοχών των Βάσεων για αιγιαλίτιδα περιοχή είναι ξεκάθαρο στη συνθήκη Εγκαθίδρυσης – ένα δικαίωμα που αναγνώρισε η Κυπριακή Δημοκρατία. Κανένα άλλο κράτος δεν έχει το νόμιμο δικαίωμα να κηρύξει ΑΟΖ εντός της Αιγιαλίτιδας περιοχής των κυρίαρχων περιοχών των Βάσεων του Ηνωμένου Βασιλείου, ούτε η Δημοκρατία της Κύπρου έχει προβάλει την επιθυμία να εξερευνήσει για ορυκτούς πόρους εντός της αιγιαλίτιδος περιοχής των κυρίαρχων περιοχών των Βάσεων. Η διακήρυξη της Κυβέρνησης το 1960 το κάνει ξεκάθαρο ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα αναπτύξει τις κυρίαρχες περιοχές των Βάσεων εκτός για στρατιωτικούς σκοπούς».

Επίσης σε έγγραφο του Βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών (Foreign office) με ημερομηνία 14-11-2014, αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Όπως γνωρίζεται, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει διεκδικήσει ΑΟΖ σε σχέση με τις Κυρίαρχες Περιοχές των Βάσεων».

Το γεγονός είναι ότι οι ανωτέρω αναφορές περιγράφουν το παρελθόν και δεν περιλαμβάνουν καμία σαφή δέσμευση της Βρετανικής κυβέρνησης ότι δεν θα επιδιωχθεί στο μέλλον απόκτηση Βρετανικής ΑΟΖ στο νησί της Κύπρου, δηλαδή μετά την επίλυση του Κυπριακού ζητήματος. Για πολλούς αναλυτές η «σοφή ασάφεια» (σοφόν το ασαφές), εκλαμβάνεται ότι ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας (Window of opportunity) για την Βρετανία. Το γεγονός ότι στο Σχέδιο Ανάν επιχειρήθηκε να προγραμματιστεί η συζήτηση για την επίλυση του θέματος των κυρίαρχων περιοχών των βάσεων σε μελλοντικό χρόνο, δημιούργησε την υποψία μίας υποκρυπτόμενης προσπάθειας της Βρετανικής διπλωματίας. Αυτή θα μπορούσε να στηρίζεται στον λογικό συνειρμό ότι εκχωρώντας γη και αιγιαλίτιδα Ζώνη των σημερινών κυρίαρχων περιοχών των Βρετανικών Βάσεων, θα μπορούσε να ζητήσει και να λάβει σε αντάλλαγμα ΑΟΖ ή δικαιώματα επί των υδρογονανθράκων, για την εναπομένουσα ακτογραμμή των Βάσεων. Με αυτό τον τρόπο παρακάμπτονται οι δεσμεύσεις που υπάρχουν στην Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960 και η Βρετανία δύναται να διεκδικήσει μερίδιο από τον θαλάσσιο ορυκτό πλούτο (υδρογονάνθρακες) της Κύπρου. Το θέμα θα μπορούσε να λήξει οριστικά με μία δεσμευτική Δήλωση της Βρετανικής κυβέρνησης ότι σε καμία περίπτωση η Βρετανία θα διεκδικήσει ΑΟΖ ή σχετικά δικαιώματα στην κυπριακή ΑΟΖ. Η Δεσμευτική αυτή Δήλωση δεν ζητήθηκε και δεν έγινε μέχρι σήμερα.

Άσχετα με το Σχέδιο Ανάν, είναι σε εξέλιξη συνομιλίες από τον Οκτώβριο, ώστε να υπάρξει σχετική πρόβλεψη για τους κυπρίους που κατοικούν στις κυρίαρχες περιοχές των Βρετανικών Βάσεων, η οποία θα συμπεριληφθεί στη Συνθήκη αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ (BREXIT).

Δικαστική Αναμόχλευση του θέματος των Βάσεων

Πέραν των ανωτέρω, ένα νέο ζήτημα προέκυψε και τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα σχετικά με το καθεστώς των κυρίαρχων περιοχών των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο. Συγκεκριμένα το 2015 - 2016, δηλαδή και πριν από το BREXIT, κάτοικοι που βρέθηκαν στις κυρίαρχες περιοχές των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο, θεωρώντας ότι βρίσκονται σε Ευρωπαϊκό έδαφος, διεκδίκησαν δικαιώματα και υπέβαλαν δικαστικές Αγωγές (cases: CO/879/2015, C4/2016/2334, C4/2016/2403). Με την εκδίκαση των υποθέσεων αυτών εκδόθηκαν δικαστικές Αποφάσεις των Ανωτάτων Βρετανικών Δικαστηρίων. Συγκεκριμένα εκδόθηκαν οι Αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου (High Court of Justice) με ημερομηνία έκδοσης 28 Απριλίου 2016 και σε συνέχεια εκδόθηκε Απόφαση του Ανώτατου Αστικού Δικαστηρίου (Court of Appeal Civilian Division on Appeal from The High Court of Justice) με ημερομηνία έκδοσης 23 Μαΐου 2017.

Άσχετα με την ουσία της δικαστικής αντιπαράθεσης, η αξία των Αποφάσεων αυτών σχετικά με τις κυρίαρχες περιοχές των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο, έγκειται στο γεγονός ότι μέσα στο αιτιολογικό τμήμα των Αποφάσεων, ανώτατοι Βρετανοί δικαστές, υποχρεώθηκαν να εξετάσουν διεξοδικά και να σχολιάσουν την Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας της Κύπρου (Republic of Cyprus – RoC). Υποχρεωτικά τάραξαν τα λιμνάζοντα ύδατα, φέρνοντας στο φως ξεχασμένες πτυχές της Συμφωνίας Εγκαθίδρυσης του 1960. Συγκεκριμένα, τόσο στο κυρίως σώμα της Συμφωνίας, όσο και στο Παράρτημα «Ο», καθίσταται σαφές ότι η Δημοκρατία της Κύπρου ιδρύθηκε στο τμήμα της νήσου που δεν περιλαμβάνει τις κυρίαρχες Βρετανικές περιοχές. Δηλαδή νομικά, δεν απελευθερώθηκε όλο το νησί της Κύπρου από τους Βρετανούς ώστε στη συνέχεια να υπογραφεί η Συμφωνία για τις κυρίαρχες περιοχές μεταξύ του κυρίαρχου Κυπριακού κράτους και των Βρετανών. Αντιθέτως, η περιοχή του νησιού που υπάρχουν οι δύο κυρίαρχες Βρετανικές περιοχές του Ακρωτηρίου και της Δεκέλειας, είναι συνέχεια της αποικιοκρατίας αφού ουδέποτε αυτή διακόπηκε, γεγονός που είναι αντίθετο στη διεθνή νομοθεσία για την εξάλειψη της αποικιοκρατίας και της Σύμβασης των ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Υπάρχουν σήμερα φωνές, ακόμα και Βρετανικές που υποστηρίζουν ότι πρέπει να εξαλειφθεί η αποικιοκρατία και μάλιστα σε Ευρωπαϊκό έδαφος, με άμεση απόδοση των εδαφών στην Δημοκρατία της Κύπρου. Στη συνέχεια είναι δυνατόν να υπάρξουν νέες διαβουλεύσεις με το κυρίαρχο Κυπριακό κράτος για πιθανή υπογραφή μίας νέας Συμφωνίας για Βρετανικές Βάσεις στο νησί. Η Βρετανία μέχρι σήμερα, υποστηρίζοντας σιωπηρά την φιλοσοφία των λιμναζόντων υδάτων, υποστηρίζει ότι όσο συνεχίζεται η τουρκική κατοχή στη βόρεια Κύπρο, το θέμα δεν μπορεί να προχωρήσει. Είναι η ίδια λογική βάση με την οποία όπως προαναφέρθηκε, σταμάτησε το 1965 την καταβολή των αποζημιώσεων που προβλέπονταν στην Συμφωνία του 1960. Όπως διαφαίνεται, υπάρχει μία σιωπηρή αποδοχή συμφερόντων μεταξύ Βρετανικών και τουρκικών θέσεων.

Τουρκική εκμετάλλευση των Τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα

Το μεγαλύτερο μέρος των τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα, ασφυκτιά υπό την πίεση της τουρκικής κατοχής. Αυτοί αντιλαμβάνονται ότι είναι πιόνια για την υλοποίηση των στρατηγικών σχεδίων της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο και στην προσπάθεια συμμετοχής της στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Επιλεκτικά, τουρκοκύπριοι ηγέτες παίζουν το παιχνίδι της Τουρκίας, υποστηρίζοντας ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των συμπολιτών τους τουρκοκυπρίων. (διαβάστε άρθρο)

Ένα εθνικά κυρίαρχο Κυπριακό Κράτος, εκπροσωπώντας τα δικαιώματα τόσο των Ελληνοκυπρίων όσο και των Τουρκοκυπρίων, δύσκολα θα παρέδιδε σε τρίτους εθνική Κυριαρχία ή εκχώρηση ποσοστών από την εκμετάλλευση του εθνικού πλούτου της χώρας. Αντίθετα η Τουρκία, ως εκμεταλλευτής των τουρκοκυπριακών δικαιωμάτων, δρώντας ως «κατακτητής» της Βόρειας Κύπρου και σύμφωνα με τις δικές της στρατηγικές επιλογές στην περιοχή, πολύ εύκολα θα μπορούσε να εκχωρήσει σε τρίτους Κυριαρχικά ή οικονομικά δικαιώματα των τουρκοκυπρίων, με αντάλλαγμα την διεθνή υποστήριξη των Τουρκικών θέσεων και επιδιώξεων.

Σύμφωνα με τις μέχρι σήμερα ενδείξεις, η Βρετανία, έχοντας εν τη πράξει απεμπολήσει ή λησμονήσει για δεκαετίες τις υποχρεώσεις της ως εγγυήτρια δύναμη, φαίνεται ότι κάνει διπλωματικό παιχνίδι με την Τουρκία, αδιαφορώντας για τα πραγματικά δικαιώματα των Κυπρίων. Τα παραδείγματα πολλά.

*Ο Ιωάννης Αναστασάκης είναι αντιπτέραρχος (Ι)ε.α. και ασχολείται με την «Περιφερειακή Ασφάλεια για την οικονομική Ανάπτυξη». Είναι συγγραφέας και στρατηγικός αναλυτής. (This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.) 

Νεφέλη Λυγερού : O μετανάστης-προπαγανδιστής και οι «χρήσιμοι ηλίθιοι»

on Tuesday, 20 November 2018. Posted in Απόψεις μη Μελών

Νεφέλη ΛυγερούΣτο κόκκινο παραμένουν οι ελληνοαλβανικές σχέσεις μετά την εκτέλεση του Κωνσταντίνου Κατσίφα, παρά το γεγονός ότι παρασκηνιακά διεξάγονται διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο χωρών με σκοπό πάντα την υπογραφή του διμερούς Συμφώνου. Το σχετικό σχέδιο είναι από τις αρχές του καλοκαιριού σε φάση ολοκλήρωσης, αλλά οι υπογραφές δεν μπήκαν. Κυρίως, λόγω της άρνησης του προέδρου της Αλβανίας Ιλίρ Μέτα, ο οποίος επικαλέσθηκε το γεγονός ότι δεν υφίσταται Συνταγματικό Δικαστήριο για να άρει την απόφαση ακύρωσης της συμφωνίας για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών που είχε λάβει προ δεκαετίας.

Ο μετανάστης-προπαγανδιστής και οι

Σύμφωνα με πληροφορίες, εκτός από τη διαδικαστική ένσταση του προέδρου Μέτα, τα Τίρανα προσπάθησαν να παίξουν ένα παιχνίδι δυστοκίας, με σκοπό να αποσπάσουν ό,τι μπορούν πριν πέσουν οι υπογραφές. Τώρα, υποστηρίζουν πως με το Σύμφωνο πρέπει «να λυθεί το θέμα άπαξ διά παντός μεταξύ των δύο χωρών», αλλά δεν χαμηλώνουν τους τόνους. Εκτός του ότι Έλληνες πολίτες που πήγαν σε κηδεία συμπατριώτη τους συνελήφθησαν, κρατήθηκαν και δέχτηκαν ψυχολογική και σωματική βία από την αλβανική αστυνομία, το αλβανικό κράτος επί δύο εβδομάδες κατακρατούσε τη σορό του Κωνσταντίνου Κατσίφα, παραβιάζοντας κάθε ηθική αρχή.  

Υπενθυμίζεται πως την επομένη της κηδείας του 35χρονου ομογενούς εκδόθηκε ανακοίνωση του υφυπουργού Εσωτερικών Σάντερ Λέσι, με την οποία χαρακτήρισε αναπιθύμητους 52 Έλληνες που παρευρέθηκαν στην κηδεία. Στην ανακοίνωση δεν κατονομάστηκαν οι 52 Έλληνες. Ωστόσο, τους καταλογίστηκαν εχθρικές και οργανωμένες ενέργειες σε βάρος της Αλβανίας και δηλώσεις ενάντια στη συνταγματική τάξη, την εθνική ασφάλεια και τη δημόσια ειρήνη.

Πιο συγκεκριμένα, το αλβανικό υπουργείο Εξωτερικών, υπερασπιζόμενο την απόφαση αυτή, έκανε λόγο για «απαράδεκτη, χυδαία και επικίνδυνη πρόκληση». «Αυτοί οι 52 αλλά και άλλοι που ακόμη εξετάζονται από στις δυνάμεις ασφαλείας σχετικά με τις εξτρεμιστικές ενέργειες στο χωριό Βουλιαράτες, δεν θα μπορέσουν να εισέλθουν στην Αλβανία για το χρονικό διάστημα που προβλέπεται από το νόμο», ανέφερε η ανακοίνωση, η οποία καταλήγει: «Κανείς δεν πρέπει να εκλάβει τη σοφία για αδυναμία και κανένας ξένος δεν μπορεί να παραβαίνει τον νόμο, χωρίς να αντιμετωπίζει στις συνέπειες του νόμου, αλλά και να μην σέβεται τις παραδόσεις της χώρας».

Χλιαρή στάση

Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών επέλεξε να μην ρίξει λάδι στη φωτιά. Απάντησε με μία χλιαρή ανακοίνωση: «Στην ευαίσθητη αυτή συγκυρία αναμένουμε η Αλβανία να απέχει από δηλώσεις και ενέργειες που επιβαρύνουν το κλίμα των σχέσεων μας. Προσβλέπουμε σε ουσιαστικές διευκρινίσεις για τη σημερινή απόφαση των αλβανικών αρχών να κηρύξουν, μαζικά, ανεπιθύμητους 52 Έλληνες πολίτες. Παραμένουμε προσηλωμένοι στην οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης, αλλά περιμένουμε το ίδιο και από τους γείτονες», καταλήγει. 

Ως ανταπάντηση, ο Αλβανός υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ευθαρσώς πως τα Τίρανα θα ανακοινώσουν και νέο κατάλογο ανεπιθύμητων, καλώντας μάλιστα την Αθήνα να καταδικάσει όλα όσα έγιναν κατά τη διάρκεια της κηδείας του Κωνσταντίνου Κατσίφα. Εξάλλου, με συνεχείς παρεμβάσεις και προειδοποιήσεις προς την Ελλάδα, ο ίδιος ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα επιχείρησε να κρατήσει ζωντανή την εθνικιστική ατζέντα του. Μία ατζέντα που στρέφεται κυρίως εναντίον στις χώρας μας, τη στιγμή που η Αθήνα επιχειρεί να ρίξει τους τόνους και να προωθήσει τις διαπραγματεύσεις για το Σύμφωνο, πριν έρθει η ώρα η ΕΕ να αποφασίσει για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Αλβανία.

Όπως είναι γνωστό, μέσω των σόσιαλ μίντια, ο Αλβανός πρωθυπουργός είχε σπεύσει να χαρακτηρίσει γαϊδούρια, γουρούνια και ορεσίβιους όσους παραβρέθηκαν στην κηδεία του Κωνσταντίνου Κατσίφα. Το πιο αξιοπερίεργο στην όλη υπόθεση είναι ότι μερίδα των ελλαδικών ΜΜΕ έσπευσε να αντιστρέψει το νόημα των δηλώσεων και να αποδώσει στον Έντι Ράμα πρόθεση κατευνασμού μέσω «μαθημάτων αληθινού πατριωτισμού»(!), όπως γράφτηκε σε κάποια από αυτά.

Η παρέμβαση Καπλάνι

Αυτό τουλάχιστον προέκυψε μετά από μία αλλοιωμένη μετάφραση των δηλώσεων Ράμα από τον Αλβανό δημοσιογράφο Γκαζμέντ Καπλάνι, γνωστό και μη εξαιρετέο για τις δραστηριότητές του κατά τη διάρκεια της πολυετούς παραμονής του στην Ελλάδα. Ας σημειωθεί ότι παρενέβη από την Βοστώνη, που ζει και –σύμφωνα με τα λεγόμενά του– εργάζεται σαν καθηγητής.

Και επειδή ο συγκεκριμένος γνωρίζει άπταιστα την αλβανική, όσο και την ελληνική γλώσσα είναι πραγματικά απορίας άξιο η παράφραση ή ελεύθερη μετάφρασή του. Ενδεικτικά, τις βρωμερές υπάρξεις των Ελλήνων τις μεταφράζει μίζερες υπάρξεις, το φέρετρο σαν νεκρόφιλους, ενώ αυθαιρέτως ισχυρίζεται ότι οι χαρακτηρισμοί γαϊδούρια, γουρούνια κλπ αφορούν μόνο τα μέλη της Χρυσής Αυγής που ήταν στην κηδεία του Κατσίφα και όχι το σύνολο των παρευρισκομένων.

Αυτό δεν προκύπτει από την ανάρτηση του Αλβανού πρωθυπουργού, αλλά ο Γκαζμέντ Καπλάνι, ως άριστος προπαγανδιστής, φρόντισε να κάνει πιο εύπεπτο το εμπόρευμά του. Έφθασε, πάντως, στο σημείο να χαρακτηρίσει «αντιεθνικιστική» τη δήλωση Ράμα! Παρά την ομολογουμένως φιλότιμη προσπάθειά του, ο ίδιος ο Έντι Ράμα τον εξέθεσε. Το ίδιο βράδυ εμφανίστηκε σε τηλεοπτική εκπομπή όπου επανέλαβε την ίδια ακριβώς φρασεολογία.

Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος-συγγραφέας έχει πολλάκις εκφράσει την απέχθειά του για το ελληνικό κράτος, χαρακτηρίζοντάς το εκδικητικό, κυνικό και απεχθές. Ενδιαφέρον αν σκεφτεί κανείς ότι στο κράτος αυτό εισήλθε παράνομα, νομιμοποιήθηκε εκ των υστέρων, έκανε το διδακτορικό του στο Πάντειο, αρθρογραφούσε στα ΝΕΑ και κυρίως είχε δική του εκπομπή στο κρατικό ραδιόφωνο με παχυλό μισθό. 

Ο μονομερής αντιεθνικισμός και οι «χρήσιμοι ηλίθιοι»

Ενώ δείχνει απέχθεια σε οποιαδήποτε έκφραση πατριωτικού αισθήματος εκ μέρους των Ελλήνων, μεταφράζοντάς το σαν εθνικισμό, έσπευσε να υπερασπιστεί τους Αλβανούς μαθητές, οι οποίοι κατά τη διάρκεια της πενθήμερης μαθητικής εκδρομής τους στην Κέρκυρα, τραγούδησαν εθνικιστικό τραγούδι για τη «Μεγάλη Αλβανία», στο οποίο αναφέρεται ότι η Κέρκυρα είναι αλβανική!

Ιδού το σχόλιο του Γκαζμέντ Καπλάνι: «Φυσικά, αν ήταν Βρετανοί τουρίστες που θα τους κατουρούσαν τα σκαλιά του ξενοδοχείου, ή θα τους κούναγαν στα μούτρα τα γενετικά τους όργανα δεν θα τολμούσαν ποτέ να τους διώξουν. Ο ραγιάς Βαλκάνιος ενοχλείται μόνο από το τσακίρ κέφι του άλλου ραγιά Βαλκάνιου. Σε κάθε περίπτωση, σε αυτούς που έδιωξαν τα παιδιά εύχομαι να δουν στον ύπνο τους αετούς (προφανώς παραπέμπει στον αλβανικό αετό) να τους κλέβουν το ιμαμ μπαιλαντί από το στόμα…» .

Ο Καπλάνι ανήκει στην ομάδα εκείνη που υποστηρίζει ότι η εθνική ομοιογένεια των κρατών, όπως την γνωρίζαμε, πρέπει να πάψει να υπάρχει. Αυτό, βεβαίως, δεν ισχύει για την πατρίδα του την Αλβανία. Στο παρελθόν, άλλωστε, έχει υποστηρίξει ότι δεν υπάρχουν Έλληνες, αλλά απόγονοι Αλβανών και Σλάβων. Το αξιοσημείωτο είναι πως οι διάφοροι «χρήσιμοι ηλίθιοι» του εθνομηδενισμού τον έχουν βάλει κορώνα στο κεφάλι τους!

Μπορεί να πυροβολούν σε κάθε ευκαιρία όλα όσα θεωρούν ελληνικό εθνικισμό, αλλά είναι έτοιμοι να καταπιούν αμάσητα και να αναπαραγάγουν ακόμα και τον πιο χοντροκομμένο αλβανικό εθνικισμό-μεγαλοϊδεατισμό! Σύμφωνα με πληροφορίες, πάντως, οι ελληνικές αρχές είχαν αρνηθεί να του δώσουν την ελληνική υπηκοότητα, επειδή τον θεωρούσαν συνδεδεμένο με αλβανικές υπηρεσίες.

Το δώρο Κοτζιά στην Αλβανία

Όπως προαναφέραμε, οι διαπραγματεύσεις για την υπογραφή Συμφώνου συνεχίζονται και επί των ημερών του Αλέξη Τσίπρα στο υπουργείο Εξωτερικών. Χάρτες και πληροφορίες για τεχνικές λεπτομέρειες που αφορούν τη συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών μεταξύ Αλβανίας-Ελλάδας παρουσίασε τελευταία ο Αλβανός υπουργός Εξωτερικών Ντίτμιρ Μπουσάτι. «Η Ελλάδα συνειδητοποίησε πως έφτασε η ώρα για μια τέτοια συμφωνία», πρόσθεσε. Είναι η πρώτη φορά που Αλβανός αξιωματούχος μιλάει δημόσια τόσο καθαρά για συμφωνία. Σύμφωνα με πληροφορίες, τα Τίρανα δέχθηκαν υποδείξεις και από τις ΗΠΑ και από την ΕΕ.

Σύμφωνα με τους χάρτες του Αλβανού υπουργού, η νέα οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, που έχει υπάρχει στο σχέδιο συμφωνίας, διαφέρει ουσιαστικά από την οριοθέτηση που είχε συμφωνηθεί και υπογραφεί προ δεκαετίας. Για την ακρίβεια, τώρα η Ελλάδα παραχωρεί μία αρκετά μεγάλη θαλάσσια έκταση στην Αλβανία. Τότε, είχε παρέμβει παρασκηνιακά η Άγκυρα και με μερικά εκατομμύρια ευρώ είχε οδηγήσει το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας να ακυρώσει την υπογεγραμμένη από τις δύο κυβερνήσεις συμφωνία. Κεντρικό ρόλο στο να τορπιλιστεί η συμφωνία είχε παίξει ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Έντι Ράμα, ο οποίος είχε αναπτύξει προνομιακές σχέσεις με τον Ταγίπ Ερντογάν.

Η προ δεκαετίας συμφωνία οριοθέτησης στηρίχθηκε στην αρχή της μέσης γραμμής και βέβαια αναγνώρισε ότι τα κατοικημένα ελληνικά νησιά βορείως της Κέρκυρας έχουν πλήρη επήρεια, όπως προβλέπει η διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Δεδομένου ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν διέψευσε τον αλβανικό χάρτη, η προς υπογραφή νέα οριοθέτηση περιέχει σοβαρή έκπτωση εκ μέρους της Ελλάδας. Την έκπτωση είχε κάνει ο Νίκος Κοτζιάς και όλα δείχνουν πως θα συνεχίσει στον ίδιο δρόμο και ο Αλέξης Τσίπρας. Κι αυτό παρά την εκτέλεση του Κωνσταντίνου Κατσίφα και παρά τις προκλητικές δηλώσεις του Έντι Ράμα. 

Παρέμβαση 10 επίτιμων: Εθνική Άμυνα & Ασφάλεια – Υπογράφουν δέκα επίτιμοι αρχηγοί άρθρο στην Καθημερινή

on Monday, 08 April 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

«Ισχυρές Ενοπλες Δυνάμεις κάνουν τη χώρα ευυπόληπτη στους φίλους και σεβαστή στους αντιπάλους» γράφουν δέκα απόστρατοι ανώτατοι αξιωματικοί κρούοντας κώδωνα κινδύνου. Η παρέμβασή τους για την Εθνική Άμυνα έρχεται με χρονοκαθυστέρηση, σχολιάζουν απόστρατοι αξιωματικοί.

Γράφουν οι:
Επίτιμοι Αρχηγοί ΓΕΣ:
Κωνσταντίνος Ζιαζιάς Στρατηγός (ε.α., Α/ΓΕΣ 2011-2012)
Κωνσταντίνος Γκίνης Στρατηγός (ε.α., Α/ΓΕΣ 2012-2013)
Αθανάσιος Τσέλιος Στρατηγός (ε.α., Α/ΓΕΣ 2013-2014)
Βασίλειος Τελλίδης Στρατηγός (ε.α., Α/ΓΕΣ 2015-2017)

 

   

Επίτιµοι Αρχηγοί ΓΕΝ:
Κοσµάς Χρηστίδης Ναύαρχος (ε.α., Π.Ν., Α/ΓΕΝ 2011-2013)
Γεώργιος Γιακουµάκης Ναύαρχος (ε.α., Π.Ν., Α/ΓΕΝ 2015-2017)

Επίτιµοι Αρχηγοί ΓΕΑ:
Βασίλειος Κλόκοζας Πτέραρχος (ε.α., Α/ΓΕΑ 2009-2011)
Αντώνιος Τσαντηράκης Πτέραρχος (ε.α., Α/ΓΕΑ 2011-2013)



Επίτιµος Αρχηγός Στόλου:
Κωνσταντίνος Μαζαράκης-Αινιάν Αντιναύαρχος (ε.α., Π.Ν., Α.Σ. 2011-2013)
Επίτιµος Υπαρχηγός Στόλου:
Σπυρίδων Κονιδάρης Αντιναύαρχος (ε.α., Π.Ν., Υ.Σ. 2013-2014)

Εθνική Άμυνα & Ασφάλεια
Το αγαθό της εθνικής άμυνας και της ασφάλειας είναι βασική προϋπόθεση για την ευημερία της χώρας, ωστόσο σπανίως μας απασχολεί ως κοινωνία.

Θεωρείται βασικό κεκτημένο, χωρίς να αξιολογείται η ποιότητα αλλά και η επάρκειά του.
Πάντοτε απασχολεί τις κοινωνίες αν οι επενδύσεις στον παράγοντα εθνική άμυνα και ασφάλεια και ειδικότερα η σχέση κόστους – οφέλους,
είναι παραγωγικές και προσφέρουν το ανάλογο ανταποδοτικό όφελος.
Λογικό και επιβεβλημένο είναι να απασχολεί και την ελληνική κοινωνία και ειδικά τη δεκαετή αυτή περίοδο της οικονομικής κρίσεως.
Αν για άλλες κοινωνίες αυτό αποτελεί θέμα προβληματισμού, για την ελληνική συνιστά υπαρξιακό ζήτημα και αυτό γιατί έχει να αντιμετωπίσει την αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας.
Η τουρκική επεκτατικότητα δεν είναι ένα θεωρητικό ή ιδεολογικό κατασκεύασμα, αλλά εδράζεται στην πρακτική της γείτονος και σε απτά γεγονότα.

Δεν επέτρεψε στην Κύπρο να προσδιορίσει μόνη της τη μετά-αποικιακή πορεία της, εκδίωξε το σύνολο των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης από τις πατρογονικές εστίες τους, κατέλαβε το 37% του κυπριακού εδάφους, άλλαξε την πληθυσμιακή σύνθεση της Κύπρου
και αμφισβητεί το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αξιοποιήσει τους πλουτοπαραγωγικούς της πόρους. Παρεμποδίζει συστηματικά την Ελλάδα να ενασκήσει τα δικαιώματά της που απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο, ακόμη και με την απειλή πολέμου από τη δεκαετία του 1970 και ιδίως μετά τα Iμια αμφισβητεί κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο και έχει θέσει επί τάπητος με τον πλέον εμφατικό τρόπο, από τον ίδιο τον πρόεδρο Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα τον Δεκέμβριο 2017, την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Σε αυτή την αντιπαράθεση η επίκληση από ελληνικής πλευράς διαρκώς του διεθνούς δικαίου δεν είναι επαρκής για την αντιμετώπιση της επιθετικότητας της Τουρκίας, η οποία με τη στάση και τη συμπεριφορά της στην ευρύτερη περιοχή δείχνει να αντιλαμβάνεται μόνο τη γλώσσα της ισχύος.

«Δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν». (Θουκυδίδης, Ε΄ 89)

Ο Θουκυδίδης, στον περίφημο διάλογο Αθηναίων – Μηλίων διατυπώνει μια μεγάλη αλήθεια: «Το επιχείρημα της δικαιοσύνης έχει αξία μόνο μεταξύ ίσων.

Αλλιώς, ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του».

Δυστυχώς οι δυνατότητες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων την τελευταία δεκαπενταετία βρίσκονται σε συνεχή διολίσθηση, η οποία διαρκώς επιταχύνεται κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσεως.

Αποτέλεσμα αυτού είναι η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας να μεταβάλλεται σταθερά υπέρ της δεύτερης.

Η υποχώρηση της σχετικής μαχητικής ικανότητας των Ενόπλων Δυνάμεων μπορεί να οδηγήσει σε εθνικές απώλειες που μπορεί να φθάσουν μέχρι και το επίπεδο της εθνικής καταστροφής με τον πιο άμεσο και απόλυτο τρόπο, όπως έγινε το 1897.

Αποτελεί ευτύχημα ότι αντίθετα από το 1897, παρά τις αναλογίες σε ό,τι αφορά τη χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας, οι διεθνείς συγκυρίες συνδυαζόμενες και με κατάλληλες πολιτικές των ελληνικών κυβερνήσεων τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, έχουν δημιουργήσει συνθήκες σύγκλισης των εθνικών συμφερόντων με εκείνα αρκετών χωρών της ευρύτερης περιοχής, καθώς και με ζωτικά συμφέροντα ισχυρών διεθνών παραγόντων.

Αυτό όμως δυστυχώς από μόνο του δεν αρκεί, καθώς δεν υπάρχουν ακόμη αμυντικές συμμαχίες με συγκεκριμένες δεσμεύσεις και αμοιβαίες υποχρεώσεις. Κανείς δεν εξασφαλίζει απόλυτα την άμυνά του μέσα από διεθνείς συμμαχίες που συνάπτονται στη βάση κυρίως ή αποκλειστικά οικονομικών συμφερόντων. Επίσης, οι εταίροι μας είναι αμφίβολο κατά πόσον μπορούν να συμπήξουν σταθερή και μακροχρόνια εταιρική και κυρίως αμυντική σχέση με μια χώρα που δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί να συνεισφέρει θετικά στην κοινή υπόθεση. Πρέπει να είμαστε στρατιωτικά ισχυροί.

Απαιτείται ιδιαίτερα υψηλή ετοιμότητα και αποτελεσματικότητα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς η πρωτοβουλία της πρώτης ενέργειας αφήνεται στον αντίπαλο. Για την επιτυχία της αποτροπής, πρέπει εκείνος να έχει πεισθεί είτε ότι η όποια επιθετική του ενέργεια δεν έχει τύχη ή ότι ακόμη και σε περίπτωση που την αποτολμήσει, θα πληρώσει βαρύ τίμημα και θα τον οδηγήσει στην αποτυχία του τελικού του στόχου.

Η παρατεταμένη οικονομική κρίση, το δημογραφικό πρόβλημα, μα πάνω από όλα οι πολιτικές αποφάσεις που έχουν ληφθεί από διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν οδηγήσει τις Ενοπλες Δυνάμεις σε υποστελέχωση, γήρανση του προσωπικού, υποχρηματοδότηση και μείωση του επιπέδου κρίσιμων εφοδίων και υλικών.

Αποτέλεσμα αυτών είναι ο περιορισμός της λειτουργικότητας των μονάδων, της διαθεσιμότητας των μέσων, της επιχειρησιακής εκπαιδεύσεως,
της προωθημένης εθνικής παρουσίας και της υποστηρίξεως των δυνάμεων και δραστηριοτήτων.

Η άμυνα χρηματοδοτείται για το 2019 μόλις με το 1,7% του ΑΕΠ έναντι του προβλεπομένου 2%.

Τα αναφερόμενα για 2% του ΑΕΠ και πλέον, προβαλλόμενα ενίοτε με στόμφο και με υπερηφάνεια, είναι πλασματικά και γίνονται για να καλυφθεί η υποχρέωση προς το ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβάνοντας τις συντάξεις των αποστράτων στελεχών και συνταξιούχων πολιτικών υπαλλήλων των Ενόπλων Δυνάμεων.

Το δραματικότερο όμως είναι ότι και αυτό το ποσοστό είναι κατανεμημένο λόγω της οικονομικής κρίσεως με τρόπο ανορθολογικό. Το 70% περίπου καλύπτει αποδοχές του προσωπικού και μόλις από 15% καλύπτουν λειτουργικές και αναπτυξιακές ανάγκες.

Η συνέχιση αυτού του μοντέλου χρηματοδότησης οδηγεί τις Ενοπλες Δυνάμεις επιταχυνόμενα στο χείλος του γκρεμού και στην ελεύθερη πτώση με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την άμυνα της χώρας.

Πρέπει κατ’ ελάχιστο το επόμενο οικονομικό έτος η χρηματοδότηση να ανέλθει στο 2% του ΑΕΠ σε πραγματικούς αριθμούς και να εκπονηθεί ένα βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα που θα οδηγήσει τη χρηματοδότηση σε 50% αποδοχές και από 25% σε λειτουργικό και αναπτυξιακό προϋπολογισμό.

Επειδή οι αρνητικές επιπτώσεις της οικονομικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια στην άμυνα είναι μεγάλες, καλό θα ήταν την προσεχή τετραετία να διατεθεί εκτός του προϋπολογισμού των Ε.Δ. ένα σημαντικό ποσό ετησίως από τα πρωτογενή πλεονάσματα, αποκλειστικά για τη συντήρηση των οπλικών συστημάτων και τη συμπλήρωση εφοδίων και υλικών υπό αυστηρό διακομματικό έλεγχο και προτεραιότητα και με ταχείες διαδικασίες προμηθειών.

Εκείνο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι δεν υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω περικοπής των αποδοχών του προσωπικού, το οποίο έχει πληρώσει βαρύτατο τίμημα, και έχει οδηγήσει σημαντικό μέρος αυτού στα όρια της επιβίωσης με τις όποιες συνέπειες στην προσήλωση στο επιχειρησιακό του έργο.

Σε ό,τι αφορά τη στελέχωση των Ενόπλων Δυνάμεων και τα θέματα που σχετίζονται με αυτήν, αποτελεί ευθύνη των κυβερνήσεων όπως και η άμυνα συνολικά, οι οποίες έχουν αναλάβει την υποχρέωση να διαθέσουν στις Ενοπλες Δυνάμεις συγκεκριμένο αριθμό προσωπικού, με την έγκριση από το ΚΥΣΕΑ της δομής δυνάμεων σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο.

Δυστυχώς στο πλέγμα των πελατειακών σχέσεων λαμβάνονται από τις κυβερνήσεις αποφάσεις μειώσεως του προσωπικού, χωρίς αυτές να αντισταθμίζονται ή να αναπροσαρμόζονται τα έργα, οι αποστολές και η δομή των Ενόπλων Δυνάμεων.

Βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια των Ε.Δ. αποτελούν σειρά διοικητικών αποφάσεων που ελήφθησαν ειδικά στην περίοδο της οικονομικής κρίσεως,
οι οποίες αποδυναμώνουν τη λειτουργικότητα και δημιουργούν κλίμα και αίσθημα αδικίας, ανισότητας αλλά και αντίληψης στελεχών πολλαπλών ταχυτήτων.

Πέραν αυτών πρέπει να τεθούν επί τάπητος θέματα εθνικής στρατηγικής, οργάνων (Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας) και διαδικασιών διαχειρίσεως αυτής, δόγματος, δομής και καταλληλότητας των δυνάμεων, διαδικασιών προμηθειών, διαχειρίσεως του δημοσίου χρήματος, διαφάνειας και λογοδοσίας και να γίνουν ευρείες μεταρρυθμίσεις.

Θεμελιώδης παράγοντας για την άμυνα είναι η λειτουργία της αμυντικής βιομηχανικής και ερευνητικής βάσεως της χώρας.

Χρειάζεται χάραξη στρατηγικής με όραμα για την ανάπτυξη σε βάθος χρόνου τεχνογνωσίας με τη συνεπή υποστήριξη των πανεπιστημίων, της εγχώριας βιομηχανικής, ναυπηγικής και αεροναυπηγικής, ιδιωτικής και δημόσιας επιχειρηματικότητας, με όρους πραγματικής και όχι πλασματικής βιωσιμότητας, με διεθνείς συνεργασίες στη βάση διακρατικών συμφωνιών και με τη συνδρομή μη κρατικών φορέων όπως η εμπορική ναυτιλία και η βιομηχανική καινοτομία που αποτελούν αδιαμφισβήτητους πολλαπλασιαστές ισχύος.

Μέχρι σήμερα, δυστυχώς, δεν έχει γίνει ποτέ τέτοια ευρεία προσπάθεια.

Οι αποφάσεις σχετίζονται με όρους μυωπικής κομματικής και μικροπολιτικής σκοπιμότητας και όχι με όρους στρατηγικής ανάπτυξης, βιωσιμότητας και ανταγωνιστικού αποτελέσματος.

Τα θέματα αυτά λόγω έλλειψης θάρρους ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν σε μια ενιαία στρατηγική μετεξέλιξης, με στόχο τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας σε σχέση με το κόστος στην εθνική άμυνα.

Επείγουν θαρραλέες αποφάσεις.

Τα θέματα εθνικής άμυνας και ασφάλειας απαιτούν ευρύτατη κοινωνική αποδοχή και συνεκτική – συλλογική προσπάθεια όλων των κρατικών φορέων και κοινωνικών δυνάμεων.

Η εμπειρία έχει δείξει ότι οι κυβερνήσεις χωρίς ευρεία συναίνεση από την εκάστοτε αντιπολίτευση δεν είναι ικανές να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά το ζήτημα.

Κατανοούμε ότι η παρούσα χρονική συγκυρία δεν επιτρέπει συγκλίσεις και συναινέσεις για αντιμετώπιση μεγάλων θεμάτων,

όμως όποια κυβέρνηση προκύψει από τις επόμενες εθνικές εκλογές απαιτείται να θέσει ως εθνικό ζήτημα άμεσης προτεραιότητας την άμυνα και την ασφάλεια της πατρίδας και να εφαρμόσει άμεσες λύσεις με εποικοδομητική συμβολή και ευθύνη από το σύνολο του πολιτικού συστήματος, της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, της ακαδημαϊκής κοινότητας και της κοινωνίας ευρύτερα.

Η ελληνική κοινωνία και εν προκειμένω η μεταπολιτευτική, πρέπει να αποφασίσει αν θα προχωρήσει προς ένα καλύτερο μέλλον με ορμητικότητα και ζωντάνια ή θα περιέλθει στην ύφεση, τη συρρίκνωση και την παρακμή.

Αν θέλουμε μια Ελλάδα η οποία να εξασφαλίζει ειρήνη και συνθήκες σταθερότητας, ασφάλειας, οικονομικής προκοπής και ευημερίας στους πολίτες της, πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της άμυνας της χώρας. Ισχυρές Ενοπλες Δυνάμεις κάνουν τη χώρα ευυπόληπτη στους φίλους και σεβαστή στους αντιπάλους.

Η συνειδητή επιμονή στην αντιμετώπιση του ζητήματος της εθνικής άμυνας και ασφάλειας με τους σημερινούς όρους, σημαίνει ένα εκ των δύο: είτε έχουμε αποφασίσει υποχώρηση σε αυτά που αποκαλούνται «ζωτικά συμφέροντα» της χώρας, ή παίζουμε με τη φωτιά, ελπίζοντας ότι όπως άλλα προβλήματα και αυτό θα «σκάσει» στα χέρια των επομένων.

«Αἴσχιον δὲ ἔχοντας ἀφαιρεθῆναι ἢ κτωμένους ἀτυχῆσαι» (Θουκυδίδης Β΄ 62)

«Είναι πολύ μεγαλύτερη ντροπή να χάσει κανείς κάτι που έχει στην κατοχή του παρά ν’ ατυχήσει ενώ αγωνίζεται να το κατακτήσει». 

Συνέντευξη Αντγου (ε.α.) Ι. Μπαλτζώη

on Tuesday, 09 July 2013. Posted in Απόψεις μη Μελών

Σε Δημοσιογράφο Ιωάννη Τσαγγάρα

Ο Aντιστράτηγος  (ε.α.) Ιωάννης Μπαλτζώης γεννήθηκε στην Άρτα το 1954. Τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο στην  Άρτα το  1972 και εισήχθη στην Στρατιωτικό Σχολή Ευελπίδων, όπου απεφοίτησε το 1976, ονομασθείς ανθυπολοχαγός Ιππικού – Τεθωρακισμένων (ΤΘ).

Την 5/7/2013, ο Aντιστράτηγος  (ε.α.) Ιωάννης Μπαλτζώης  έδωσε συνέντευξη στο Δημοσιογράφο Ιωάννη Τσαγγάρα.

Η συνέντευξη αποδίδει τις προσωπικές απόψεις των συνεντευξιαζομένων, οι οποίες δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούν με τις θέσεις του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη ΕΔΩ!

Συνέντευξη του στρατηγού Κωνσταντίνου Ζιαζιά, Επίτιμου Αρχηγού ΓΕΣ

on Friday, 12 July 2013. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του ΠΑΡΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΥ

Η παραίτησή του πριν από ένα χρόνο από την θέση του Α/ΓΕΣ προκάλεσε θύελλα στις Ένοπλες Δυνάμεις αλλά και στην κυβέρνηση. Ο στρατηγός Κωνσταντίνος Ζιαζιάς, παραιτήθηκε για να εκφράσει την αντίθεσή του σε πολιτικές παρεμβάσεις στις κρίσεις των αξιωματικών. Ένα χρόνο μετά μιλά χωρίς να “μασά τα λόγια του”, για τις επιπτώσεις των περικοπών στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Διαβάστε ΕΔΩ! ολόκληρη τη συνέντευξη!

Τι Ταχρίρ τι Ταξίμ! Πόσο πραγματικά απέχει το Κάιρο από την Κωνσταντινούπολη;

on Monday, 08 July 2013. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Σάββα Καλεντερίδη

Τι Ταχρίρ τι Ταξίμ! Πόσο πραγματικά απέχει το Κάιρο από την Κωνσταντινούπολη;

Η Αίγυπτος είναι πολύ μεγάλη και τεράστιας σημασίας χώρα για να αφεθεί στην τύχη της ή μάλλον στα χέρια των Ισλαμιστών, που κατέλαβαν τη εξουσία μετά από εκλογικές διαδικασίες, που προκλήθηκαν ως αποτέλεσμα της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης», για την οποία γράφτηκαν πολλά.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ!

Φαντάσματα στη Θεσσαλονίκη – Nεο-Οθωμανοί στα Βαλκάνια

on Saturday, 13 April 2013. Posted in Τουρκία - Βαλκάνια - Εύξεινος Πόντος, Απόψεις μη Μελών

Ένα άλλο παρελθόν για ένα άλλο μέλλον!

Φαντάσματα στη Θεσσαλονίκη – Nεο-Οθωμανοί στα Βαλκάνια

Ένα άλλο παρελθόν για ένα άλλο μέλλον
Γράφει ο Νικόλαος Ι. Μέρτζος, Πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, δημοσιογράφος και συγγραφέας:

Σε καιρούς χαλεπούς που στην Ελλάδα μαίνεται η ολόπλευρη εθνική κρίση υπό συνθήκες καθολικής παρακμής και εξελίσσονται δραματικές ανακατατάξεις στο γεωπολιτικό πεδίο της ευρύτερης περιοχής μας, η Θεσσαλονίκη φροντίζει να αναδείξει το οθωμανικό παρελθόν της ώστε να προσελκύσει μυριάδες νέους τουρίστες. Ταυτόχρονα νεωτερικές απόψεις, επαναλαμβανόμενες επίμονα, αναθεωρούν την ιστορική ταυτότητά της, εξωραΐζουν την οθωμανική εποχή της και νοσταλγούν τον υποτιθέμενο «πολυπολιτισμό της». Το πιο ελκυστικό επιχείρημα των νεωτερικών είναι ότι έτσι η παραμελημένη πράγματι πόλη θα ανακτήσει τον διεθνή χαρακτήρα της και την άλλοτε δεσπόζουσα θέση της.

10 Απριλίου 2013

<<  7 8 9 10 11 [12