Απόψεις μη Μελών

Βασίλειος Βάσιλας: ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ, ΤΟ ΥΨΙΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

on Tuesday, 28 November 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Εισηγητής : Βασίλειος Βάσιλας, Ταξίαρχος ε.α. (ΤΘ)

Βασίλειος Βάσιλας: ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ, ΤΟ ΥΨΙΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Προ ημερών παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή και έντονο ενδιαφέρον την από τηλεοράσεως μεταδοθείσα συζήτηση, από την συγκροτηθείσα  ΝΕΑ Δ.Κ.Ε. για την μελέτη του Δημογραφικού προβλήματος (Δ.Π) και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν θεωρούσα αναγκαία την συγκρότηση της, αφ' ενός μεν διότι προϋπήρχε Δ.Κ.Ε επί του ιδίου θέματος, της οποίας το Ομόφωνο Πόρισμα υπεβλήθη στη Βουλή στις 10 Φεβρουαρίου του 1993 , από τις προτάσεις του οποίου ελάχιστες πραγματοποιήθηκαν , αφ' ετέρου δε διότι κατά τη συζήτηση της ΝΕΑΣ Δ.Κ.Ε δεν έγινε όπως και κατά την παλαιάν , ούτε στοιχειώδης αναφορά στις ΑΝΑΞΙΟΠΟΗΤΕΣ ΔΕΞΑΜΕΝΕΣ του ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ οι οποίες είναι:

1.Η των ΠΑΛΙΝΝΟΣΤΟΥΝΤΩΝ ΟΜΟΓΕΝΩΝ .
2.Η των ΑΜΒΛΩΣΕΩΝ που είναι τριπλάσιες των γεννήσεων .
3.Η των ΑΤΕΚΝΩΝ ΖΕΥΓΑΡ|ΩΝ.

Από την επί τριάντα και πλέον χρόνια ενασχολήσεως μου με το ΥΨΙΣΊἩΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ έχω την εντύπωση , ότι εάν η Ελληνική Πολιτεία ασχοληθεί σοβαρά με το πρόβλημα και ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕΙ τις προαναφερθείσες ΑΝΑΞIΟΠΟΙΗΤΕΣ μέχρι τώρα ΔΕΞΑΜΕΝΕΣ του ΕΘΝ|ΚΟΥ μας  ΔΗΜΟΓΡΑΦ|ΚΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ, θα ΑΝΑΣΤΡΕΨΕΙ την ΥΠΟΓΕΝΝΗἩΚΟΤΗΤΑ.

Στο πόνημα το οποίο έχω γράψει και το οποίο είναι καταχωρημένο στο ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ με τα στοιχεία www.elisme.gr  (Κατεβάστε την εισήγηση (με κλειδάριθμο) «Επιπτώσεις του δημογραφικού ζητήματος στην άμυνα και την ασφάλεια της Ελλάδος» ΕΔΩ! Κατεβάστε, επίσης, με τον ίδιο κλειδάριθμο το πόνημα «ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑΣ» ΕΔΩ! κλειδἀριθμος νas.vas.32), προτείνω τρόπους αξιοποιήσεως των προαναφερθεισών Δεξαμενών που αν δεν είναι οι καλύτεροι , είναι οι καλύτεροι έναντι μη υπαρχόντων άλλων και εις πάσαν περίπτωση επειδή δεν παριστάνω  ούτε τον παντογνώστη ούτε τον αλάνθαστο, εάν υπάρξουν απόψεις-προτάσεις  ή τρόποι καλύτερης λύσης του προβλήματος, ευχαρίστως να τους αποδεχτώ  και να τους υποστηρίξω μετά φανατισμού.

Ειδικότερα , έχω αναφερθεί στο ρόλο τον οποίον μπορεί να διαδραματίσει ή Αγία Εκκλησία της Ελλάδος στους τομείς:

1.Της από Iερού Άμβωνος  Διαῷωτίσεως του Χριστεπὡνυμου πληρώματος ότι  «η Άμβλωση δεν αποτελεί θέμα του οικογενειακού προγραμματισμού ,αλλά ιδιαζόντως ειδεχθές κακούργημα εκ προθέσεως»

2.Της επεκτάσεως του θεσμού των ΣΤΕΓΩΝ για τις ΑΓΑΜΕΣ κυοφορούσες  σε όλες τις Iερές Μητροπόλεις της χώρας και

3.Της μεταφοράς των αρμοδιοτήτων Υιοθεσίας και Αναδοχής  (Ι.Υ.Α.) από το κράτος στις κατά τόπους Εκκλησιαστικές Ενορίες .

Σε ότι αφορά τα άτεκνα ζευγάρια τα οποία αγωνίζονται να αποκτήσουν παιδιά προτείνω όπως δημιουργηθούν τα ακόλουθα κέντρα Ι.Υ.Α στις πόλεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ , ΘΕΣΣΑΛΟΝ|ΚΗ  ΙΩΑΝΝΙΝΑ , ΑΘΗΝΑ και ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ, στα Νοσοκομεία των πόλεων αυτών να δημιουργηθούν Μαιευτικές Κλινικές ΙΑΤΡΙΚΩΣ  υποβοηθούμενης ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ (κοινώς ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗΣ) ΔΩΡΕΑΝ για όλες τις Ελληνίδες ό οποίες επιδιώκουν διακαώς να αποκτήσουν παιδιά.

Οίκοθεν νοείται , ότι για να είναι πλήρης και αποτελεσματική η όλη προσπάθεια θα πρέπει εκτός από τις καθαρό ΔΩΡΕΑΝ Παροχές Νοσοκομειακών θεραπειών  να υπάρξουν και ΕΝΔΙΑΙΤΗΜΑΤΑ ΔΩΡΕΑΝ για τις επαρχιώτισσες , οι οποίες θα πρέπει να μετακινούνται προς τις προαναφερθείσες κλινικές και τα οποία θα μπορεί να είναι μέρος και εν ανάγκη το σύνολο των κατά τόπους Κέντρων Αποκαταστάσεως Απωλειών Υγείας ( Κ.Α.Α.Υ ) των Ε.Δ,  τα οποία χρησιμοποιούνται και ως θέρετρα για τις οικογένειες των ε. ε και  ε. α Αξιωματικών  στον καιρό της Ειρήνης .

Οπωσδήποτε θα υπάρξουν αντιδράσεις , αλλά θα πρέπει να πρυτανεύσει ο ΥΨΙΣΤΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡ|ΑΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ των Ελλήνων και να παραμεριστούν ελάχιστες ΑΝΕΣΕΙΣ ορισμένης τάξεως Ελλήνων στη οποία έχω την τιμή να ανήκω . Μέσα στις ΔΩΡΕΑΝ παροχές πρέπει να συνυπολογίζονται και τα έξοδα μετακινήσεων.
Υπενθυμίζουμε , ότι η ίδρυση του Υπουργείου Δημογραφίας . την οποία προτείνει το ομόφωνο πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της 19-2-1993, θα συμβάλει ουσιαστικά  στην πραγματοποίηση των προτάσεών μας, διότι θα συντονίζει τις ενέργειες όλων των Φορέων, όπως είναι τα αρμόδια Υπουργεία , η Εκκλησία της Ελλάδος, η Ακαδημία Αθηνών, η Τοπική Αυτοδιοίκηση , οι Ένοπλες Δυνάμεις και άλλοι.

Προς επίρρωση των όσων αναφέραμε επικαλούμεθα  τον  αναμφισβήτητο Πατριωτισμό όλων των Ελλήνων και προ πάντων όλων των πολιτικών των εντός και εκτός Βουλής και των διανοουμένων και τους καλούμε να θέσουν  κατά μέρος  τις όποιες διαφορές και να ομονοήσουν για το συμφέρον του ΛΑΟΥ και του ΕΘΝΟΥΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΙ και ΛΙΓΟΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΩΣΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ . Φθάνουν πλέον οι ΔΙΧΛΣΜΟΙ που τόσες συμφορές έχουν συσσωρεύσει στον ευλογημένο αυτόν τόπο.

Καιρός να σωφρονιστούμε επί τέλους και να διδαχτούμε από τα τόσα μας ΔΕΙΝΟΠΑΘΗΜΑΤΑ , διότι αυτά που μας ΕΝΩΝΟΥΝ είναι πολύ περισσότερα και πολύ σπουδαιότερα από αυτά που μας χωρίζουν . Και η ΟΜΟΦΩΝΙΑ πρέπει να είναι ειλικρινής και γνήσια , ώστε να μη παραποιεί την αλήθεια και να στηρίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και πρέπει να αρχίσει από τα μεγάλα ΕΘΝΙΚΑ μας προβλήματα, όπως είναι το ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ, η ΠΑΙΔΕΙΑ, η ΥΓΕΙΑ η ΕΘΝΙΚΗ μας
ΑΜΥΝΑ και άλλα, τα οποία δεν προσφέρονται για μικροκομματικές αντιπαραθέσεις, αντεγκλήσεις και ανταλλαγή προκλητικών προσωπικών λογομαχιών εντυπωσιασμού , καθόν χρόνον ο ΛΑΟΣ υποφέρει και η ΠΑΤΡΙΔΑ ΛΝΤΙΜΕΓΩΠΙΖΕΙ τον ΕΣΧΑΤΟ ΚΙΝΔΥΝΟ του ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ του ΓΕΝΟΥΣ από του προσώπου της ΓΗΣ μέσα στο ορατό μέλλον.

Ειδικότερα σε ότι αφορά το Δ.Π επικαλοὐμεθα τα σοφά και συνετά λόγια του ομογενούς δόκτορος κυρίου Μιχαήλ Γκιόκα , τα οποία είναι πάντα επίκαιρα και έχουν ως εξής:
«Ολόκληρη η Ελλάδα πρέπει να τεθεί επί ποδός πολέμου. Πρέπει να σημάνει πολεμική έγερση και να αναληφθεί εκστρατεία ενημερώσεως και δραστηριοτήτων με θερμές και πειστικές εκδηλώσεις προς τον ανά την Υφήλιον Ελληνισμό, από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, τη Κυβέρνηση, τα κόμματα, την Εκκλησία, την Πνευματική Ηγεσία, τις Ένοπλες Δυνάμεις, για την ΣΩΤΗΡΪΑ του ΓΕΝΟΥΣ.                                   
Και τελειώνει με την επίκληση:

               
ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ
ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΦΑΔΑΖΕΙ
ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΨΥΧΟΡΡΑΓΕΙ
ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ
ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ»

Μετά από όλες αυτές τις θλιβερές δυσμενέστατες εξελίξεις οι οποίες καθιστούν το ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ως το ΜΕΓΙΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ μας ΠΡΟΒΛΗΜΑ, για την επίλυση του .

ΠΡΟΤΕΙΝΩ

"Όπως ο Ανώτατος Άρχων συγκαλέσει_ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ στο οποίο να συμμετέχουν
Ο Πρωθυπουργός , οι Αρχηγοί των εν τη Βουλή Κομμάτων , ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος , ο Υπουργός Εσωτερικών ως εκπρόσωπος της Τοπικής Αυτοδιοικήσεως  και ο Υπουργός ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΗΣ , οι οποίοι αφού εκτιμήσουν την Κατάσταση του Δημογραφικού Προβλήματος  να  καταλήξουν το ταχύτερο δυνατό σε ΓΕΝΝΑΙΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ και να λάβουν όλα τα ΔΥΝΑΤΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ και ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ για την ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ.

Το ΕΘΝΙΚΟ αυτό Συμβούλιο μετά την ανάθεση των προς εκτέλεση αποστολών στα θεσμικό όργανα θα παρακολουθεί τις εξελίξεις και θα επεμβαίνει όπου και όταν το θεωρεί αναγκαίο.

Τελειώνοντας τονίζουμε ότι οι ΕΥΘΥΝΕΣ των εκπροσώπων της Πολιτειακής και Πολιτικής Ηγεσίας είναι όχι μόνο τεράστιες  αλλά και ιστορικές . «Και Φημί κι' από Φημί και ουκ έχω τι Φω".
Βασίλειος Βάσιλας , Ταξίαρχος ε. α

Δημήτρης Παπακωνσταντίνου: Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας...

on Wednesday, 15 November 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Δημήτρης Παπακωνσταντίνου: Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας...

Δεν σας έχει κάνει καμία εντύπωση αυτή η κλιμακούμενη αγάπη των ξένων – όλων μα όλων...- για την Ελλάδα; Η χώρα από αποδιοπομπαίος τράγος, έγινε αγαπημένο παιδί των απανταχού τεχνοκρατών...


Αλλά και των απανταχού γραφειοκρατών θα συμπλήρωνα... Γιατί ιδιαίτερα εκεί στην Κομισιόν, ο έρωτας για την Ελλάδα του Αλέξη – όχι των άλλων... – κοντεύει να ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Μάλλον δεν έπεσαν θύματα κάποιας... σοσιαλμανίας οι αξιωματούχοι της σύγχρονης "Ρώμης". Αλλού είναι το κλειδί. Στο αποτέλεσμα της χρησιμότητας του Έλληνα πρωθυπουργού και την πολιτικής του "ναι σε όλα" που ακολουθεί συνεπώς τα τελευταία δύο χρόνια. Από τότε που πήρε το μάθημά του εκείνη την φοβερή ημέρα του Ιουλίου του 2015. Τότε που από... επαναστάτης που ήθελε να αποτινάξει τον ζυγό των Ευρωπαίων εταίρων μεταμορφώθηκε στο πλέον πειθήνιο πρωθυπουργό της Ευρωζώνης.

Η περιοριστική πολιτική και η υπερφορολόγηση που επέβαλε στη συνέχεια στη χώρα, οδήγησαν στην έστω και με πολλές καθυστερήσεις και απώλειες κεφαλαίων ολοκλήρωση δύο αξιολογήσεων και στο κατώφλι μίας ακόμη επιτυχημένης που θα αποτελέσει και τον προπομπό της εξόδου από το "αριστερό Μνημόνιο". Το τρίτο και... καλύτερο. Για να πάμε βέβαια σε ένα 4ο, το οποίο καθένας θα το ονομάζει και διαφορετικά... Όχι 4ο Μνημόνιο, μην το λέτε έτσι, προσπαθούσε να πείσει τις προάλλες τους επικεφαλής των μέσων ενημέρωσης, υψηλόβαθμος αξιωματούχος...
Τι και αν η φορολαίλαπα ισοπέδωσε τη μεσαία τάξη, τι και αν δημιούργησε μία κοινωνία ενός μικρού ποσοστού προνομιούχων και μίας τεράστιας μάζας αναξιοπαθούντων, τι και αν όλο και περισσότεροι Έλληνες ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, τι και αν συνεχίζεται αμείωτο το brain drain, τι και αν σωρεύονται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές, τι και αν έχουμε φτάσει στο σημείο... τα περισσότερα νοικοκυριά που δικαιούνται το κοινωνικό μειωμένο τιμολόγιο του ρεύματος, να μην μπορούν να πληρώσουν ούτε καν αυτό... Τα νούμερα, έστω και με μπόλικη δόση δημιουργικής γκουρμέ κουζίνας, βγαίνουν μια χαρά.

Προς τέρψιν των "Θεσμών". Όλων εκείνων δηλαδή που υπέβαλαν την Ελλάδα εξαρχής ως πειραματόζωο σε αδιέξοδες και καταστροφικές για την ελληνική κοινωνία πολιτικές. Χωρίς βέβαια να τους ενδιαφέρει πόσοι θα επιβιώσουν, πόσοι θα καταστραφούν, πόσοι θα τα καταφέρουν... Σε συνέπεια και συνέχεια όσων είχε αναφέρει από το Καστελόριζο προ επταετίας ο Γιώργος Παπανδρέου, ότι "δεν θα περάσουν όλοι το ποτάμι...".

Έτσι και έγινε. Οι περισσότεροι "πνίγηκαν".

Πράγματι, επτά χρόνια μετά, είναι πάρα πολλοί εκείνοι που δεν πέρασαν το ποτάμι... Όμως, τα νούμερα, βγαίνουν. Και η Ελλάδα ετοιμάζεται να βγει, λέει, από το πρόγραμμα. Όχι βέβαια με "καθαρή έξοδο" - οι αγορές βλέπετε δεν μασάνε... - αλλά θα βγει. Αυτό το "δώρο" θα μας το κάνουν οι "Δαναοί". Θα έρθουν και θα μας φέρουν το δώρο της αναγωγής της Ελλάδας σε ένα ευρωπαϊκό "success story". Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε, θα αναγγείλουν θριαμβευτικά. Η χώρα που μάτωσε, ίδρωσε, αλλά τα κατάφερε. Τι κατάφερε επί της ουσίας; Τίποτα. Ή... πολλά αν δεν μας απασχολήσει το γεγονός ότι η... επιτυχία στήθηκε πάνω σε μία εκατόμβη οικονομικών θυμάτων. Βεβαίως, θα περιμένουμε να δούμε και τα στίφη των επενδυτών που θα έρθουν και σχεδόν δεν θα έχουμε τι να τους κάνουμε όπως προέβλεψε για την επόμενη χρονιά και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος...

Πόσο θα κοστίσει το "δώρο" της εξόδου από το Μνημόνιο; Πάρα πολύ. Θα κοστίσει υψηλά πλεονάσματα που εγγυώνται κάποια στιγμή και νέα μέτρα μια και η φοροδοτική δυνατότητα της κοινωνίας έχει ήδη σχεδόν εξαντληθεί, θα κοστίσει ξεπούλημα όσων "φιλέτων" της δημόσιας περιουσίας έχουν απομείνει, θα κοστίσει μία συνεχή και αέναη επιτήρηση που δεν υπάρχει καμία εγγύηση, κανένα εθνικό σχέδιο ανάπτυξης, καμία στρατηγική που να εγγυώνται ευημερία και ανάπτυξη. Το δώρο της ανακήρυξης του success story θα το έχει πληρώσει και θα συνεχίσει να το πληρώνει πολύ ακριβά η ελληνική κοινωνία. Όσα κοινωνικά επιδόματα και αν διανεμηθούν...

Βεβαίως, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, οι επιτελείς της κεντρικής τράπεζας, οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ, θα έχουν να λένε ότι οι ίδιοι πέτυχαν! Μα γι' αυτό μας το κάνουν το "δώρο". Και αυτό θα τους διασφαλίζει και μακροημέρευση, αλλά και τις θέσεις εργασίας τους... Και βέβαια θα είναι μία πολύ χρήσιμη προεκλογική καμπάνια για τις Ευρωεκλογές που κοντοζυγώνουν το 2019 και ουδείς επιθυμεί να ρισκάρει την ενίσχυση τυχόν ευρωσκεπτικιστικών τάσεων από μία αποτυχία της Ελλάδας και την ανάγκη νέας χρηματοδότησής της...

Αναδημοσίευση: http://www.capital.gr/o-dimitris-papakonstantinou-grafei/3252906/fobou-tous-danaous-kai-dora-ferontas

25/9/2017. ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ

on Monday, 25 September 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Γεωργίου Β. Κασσαβέτη Επισμηναγού (Ι) ε.α. – τ. Κυβερνήτου Ο.Α.

25/9/2017. ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ
Κατά το άρθρο 49 του Συντάγματος, «ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ευθύνεται οπωσδήποτε για πράξεις που έχει ενεργήσει κατά την άσκηση των καθηκόντων του, παρά μόνο για εσχάτη προδοσία, ή παραβίαση, με πρόθεση, του Συντάγματος». Ορθώς λοιπόν ο συνταγματικός νομοθέτης απήλλαξε της ευθύνης τον ανώτατο άρχοντα, ώστε να εξασφαλίσει τη λειτουργία του κράτους. Όλοι οι άλλοι πολιτικοί παράγοντες όμως, υποτίθεται, ότι είναι υπεύθυνοι και για τις πράξεις και για τις παραλείψεις τους. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Οι διαδικασίες που προβλέπει το άρθρο 86 του Συντάγματος και ο σχετικός νόμος 3126 « περί ευθύνης υπουργών», εξασφαλίζουν τη δίωξη των υπαιτίως παραβατών του νόμου , πρωθυπουργού και υπουργών; Μπορεί να ξεχάσει κανείς ότι για να παραπεμφθούν στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Αγαμέμνων Κουτσόγιωργας, ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης, ο Γεώργιος Πέτσος και ο Δημήτρης Τσοβόλας το 1989, ήλθαν τα πάνω κάτω και χρειάστηκε να γίνει η ετερόκλητη εκείνη συνεργασία Ν. Δημοκρατίας με το ιδεολογικά, διαμετρικά αντίθετό και εγκληματικό ΚΚΕ; Ας έλθουμε όμως στα σημερινά.

Τα ξημερώματα της Κυριακής 10 Σεπτεμβρίου βούλιαξε ένα μικρό tanker, ελλιμενισμένο στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ Πειραιώς και Σαλαμίνας, με εξαιρετικές καιρικές συνθήκες, το οποίο σύμφωνα με τις δημοσιευθείσες πληροφορίες, περιείχε 2200 μετρικούς τόνους fuel oil και 370 μετρικούς τόνους gas oil, με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος του φορτίου να χυθεί στη θάλασσα, να καταστρέψει όλο το οικοσύστημα του Σαρωνικού Κόλπου και να μολύνει όλες τις ακτές της Αθηναϊκής Ριβιέρας, με ανυπολόγιστες ζημίες, τόσο στους ασχολούμενους με θαλάσσιες εργασίες, κυρίως ψαράδες, oσο και στον τουρισμό γενικότερα. Το αλαλούμ που ακολούθησε δεν έχει προηγούμενο. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Το πλοίο είχε ναυπηγηθεί το 1972 και είχε χωρητικότητα 3.205 μετρικούς τόνους. Επρόκειτο δηλαδή για ένα γερασμένο, ταλαιπωρημένο και χιλιομπαλωμένο σκαρί, του οποίου οι σωληνώσεις, κατά την άποψη επιθεωρητών, ήταν μπαλωμένες και γεμάτες τρύπες. Το Πιστοποιητικό Αξιοπλοΐας του συγκεκριμένου πλοίου, το οποίο είχε εκδοθεί από τις υπηρεσίες του Υπουργείου Ναυτιλίας είχε λήξει από τις 27 Ιουλίου και είχε πάρει παράταση για δύο μήνες, χωρίς να έχει ελεγχθεί, αν οι παρατηρήσεις που είχαν σημειωθεί κατά την προηγούμενη επιθεώρηση είχαν επιδιορθωθεί. Κατά τις δημοσιευθείσες πληροφορίες οι πλοιοκτήτες του είχαν εμπλακεί κατά το παρελθόν σε υποθέσεις λαθρεμπορίας καυσίμου. Παραδόξως για όλους εμάς τους αδαείς περί τα ναυτιλιακά, ενώ το πλοίο δεν ήταν ασφαλισμένο, το φορτίο του καυσίμου , το οποίο προοριζόταν για τον εφοδιασμό πλοίων, είχε ασφαλισθεί. Ίσως αυτό να σημαίνει κάτι για τους διερευνητές του καταστροφικού δυστυχήματος. Αυτά λοιπόν σχετικά με το αντικείμενο του εγκλήματος. Ας δούμε στη συνέχεια τις συνθήκες του ναυαγίου και τις ευθύνες των εμπλεκομένων στο ατύχημα.
Κατ’ αρχήν προκαλεί εύλογο ερώτημα σε επαΐοντες και μη, πως ένα πλοίο αγκυροβολημένο και με απόλυτη νηνεμία, πλημμυρίζει από νερά και βουλιάζει. Δεύτερο και σοβαρότερο ερώτημα είναι γιατί, ενώ το πλοίο είναι έμφορτο, που κατά τους σχετικούς κανονισμούς πρέπει να βρίσκεται on board το μεγαλύτερο μέρος του πληρώματος, την ώρα του ναυαγίου επέβαιναν του πλοίου μόνο δύο μέλη πληρώματος, ενώ απουσίαζε ο πλοίαρχος και ο μηχανικός, οι οποίοι και συνελήφθησαν την επομένη ημέρα. Τρίτο ερώτημα είναι ότι ενώ το ναυάγιο έλαβε χώρα στις 2:45 ώρα της Κυριακής, χρειάστηκαν πέντε ολόκληρες ημέρες για την πλήρη στεγανοποίηση του πλοίου, με αποτέλεσμα μεγάλη ποσότητα μαζούτ να ρυπαίνει τη θαλάσσια περιοχή του Σαρωνικού ακατάπαυστα επί όλο αυτό το διάστημα.
Κλείνοντας , χωρίς την παραμικρή δόση υπερβολής , πρέπει να λεχθεί ότι οι χειρισμοί του θέματος από τον καθ’ ύλην αρμόδιο Υπουργό κ. Παν. Κουρουμπλή υπήρξαν εντελώς άστοχοι και επέτειναν στην έκταση της καταστροφής. Κατ’ αρχήν κατά την ημέρα του ναυαγίου ο κ. Κουρουμπλής απουσίαζε στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να πλαισιώσει τον Πρωθυπουργό, ο οποίος στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του στην Έκθεση Θεσσαλονίκης, έδινε συνέντευξη τύπου.
Προφανώς ο Υπουργός Ναυτιλίας δεν φέρει ευθύνη, επειδή δεν προέβλεψε το ναυάγιο και δεν ήταν στην Αθήνα την ημέρα που αυτό συνέβη. Αναμφίβολα όμως φέρει βαρύτατες ευθύνες, επειδή υποβάθμισε τη σοβαρότητά του, καθυστέρησε αρκετά να ενημερωθεί και να συντονίσει τις ενέργειες των αρμοδίων υπηρεσιών για τον περιορισμό της ρύπανσης και το κυριότερο, διότι την Τρίτη 12 Σεπτεμβρίου, εγκαταλείποντας τα πάντα στο έλεος του Θεού, μετέβη στο Λονδίνο για υπόθεση ρουτίνας του Υπουργείου του. Χαρακτηριστικό της αδράνειας του κ. Κουρομπλή είναι και το ότι η αίτηση της Ελλάδος προς τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Θαλάσσιας Ασφάλειας (EMSA) υπεβλήθη αργά το βράδυ της 12ης Σεπτεμβρίου, ήτοι 75 περίπου ώρες αργότερα. Σύμφωνα δε με την εκπρόσωπό του κ. Ραντίνα Ρούσεβα, ο εν λόγω Μηχανισμός είχε 16 πλοία σε ετοιμότητα.
Πέραν όμως των αστόχων ενεργειών του, ατυχείς και άστοχες ήσαν και οι δηλώσεις του άσχετου με τα θαλάσσια πράγματα Αιτωλοακαρνάνα Υπουργού κ. Κουρουμπλή. Αναλυτικότερα, την 12 Σεπτεμβρίου μιλώντας στο ραδιόφωνο του Real FΜ, ο περί ου ο λόγος υπουργός ανέφερε, « ότι από το δεξαμενόπλοιο δεν υπάρχει κίνδυνος περαιτέρω διαρροής», ενώ ως γνωστόν, η πλήρης στεγανοποίηση του πλοίου έγινε δύο ημέρες αργότερα. Επίσης στις 14 Σεπτεμβρίου ο κ. Κουρουμπλής απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου του τηλεοπτικού σταθμού SKAΙ, αν ο κόσμος μπορεί να κάνει μπάνιο στη θαλάσσια περιοχή του ναυαγίου είπε χαρακτηριστικά. « Γιατί να μην κάνει μπάνιο ο κόσμος». Τρεις ημέρες αργότερα, όταν πλέον είχαν μαυρίσει οι ακτές του Πειραιά, του Φαλήρου, της Γλυφάδας και της Βούλας, ζήτησε συγγνώμη γι αυτή του τη δήλωση.
Τέλος και το θέμα της παραιτήσεώς του, το οποίο ετέθη από σύσσωμη την αντιπολίτευση, χειρίστηκε κατά άθλιο τρόπο τόσο ο κ. Κουρουμπλής, όσο και ο κακή τη μοίρα Πρωθυπουργός της χώρας. Όταν λοιπόν όλοι οι εκπρόσωποι των κομμάτων της αντιπολιτεύσεως έθεσαν το θέμα της παραιτήσεώς του, ο κ. Κουρουμπλής περιερχόμενος τα διάφορα ΜΜΕ δήλωνε « έχω θέσει την παραίτησή μου στη διάθεση του Πρωθυπουργού». Όταν όμως ο κ. Τσίπρας του διεμήνυσε εκ Θεσσαλονίκης να θέσει τέρμα σε αυτό το τροπάριο, ο κ. Κουρουμπλής ανέκρουσε πρύμνα. Προφανώς οι υπουργοί που έχουν αξιοπρέπεια και αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων και των παραλείψεών τους υποβάλλουν οι ίδιοι τις παραιτήσεις τους και δεν περιμένουν να τους παραιτήσει ο προϊστάμενός τους. Δυστυχώς στη χώρα μας η ανάληψη ευθύνης αποτελεί είδος υπό εξαφάνιση. Όσο δε η άσκηση της πολιτικής αποτελεί προσοδοφόρο επάγγελμα, ανάληψη ευθυνών και υποβολή παραιτήσεως από υπουργό της χώρας μας δεν πρόκειται να δούμε. Το παράδειγμα που ακολουθεί εν συνεχεία προσδιορίζει απλώς πόσο απέχει το διεφθαρμένο πολιτικό μας σύστημα από το αντίστοιχο των πολιτισμένων χωρών.
Πριν 25-30 χρόνια ένα αεροπλάνο Boeing – 747 (Jumbo) της Japan Airlines, λόγω αποκοπής ενός τμήματος του πηδαλίου ανόδου-καθόδου, κατέπεσε και συνετρίβει, με συνέπεια τον ακαριαίο θάνατο 229 επιβατών. Η διερεύνηση απέδειξε ότι η πτώση του αεροπλάνου οφείλετο σε αστοχία του υλικού και η ευθύνη βάρυνε αποκλειστικά την κατασκευάστρια Εταιρία BOEING. Συνεπώς ούτε κύρια, ούτε έμμεση ευθύνη έφερε ο Ιάπωνας Υπουργός Μεταφορών. Κι όμως ο Υπουργός αυτός δεν παραιτήθηκε απλώς, αλλά αυτοκτόνησε. Δεν περιμέναμε ασφαλώς να επιδείξει μια τόσο μεγάλη ευθιξία ο κ. Κουρουμπλής, αλλά να μας δουλεύει περιερχόμενος τα κανάλια και δηλώνοντας ότι έχει θέσει την παραίτησή του στον Πρωθυπουργό, εν γνώσει του ότι ο κ. Τσίπρας δεν πρόκειται να ικανοποιήσει το αίτημα της αντιπολιτεύσεως, πάει πολύ. Άλλωστε η ιστορία έχει δείξει, ότι σπανίως έχουν υπάρξει περιπτώσεις αναλήψεως ευθυνών από Έλληνες Υπουργούς.
Το συμπέρασμα λοιπόν που αβίαστα προκύπτει απ’ όλα τα παραπάνω είναι το εξής. Όσο το πολιτικό μας σύστημα παραμένει διεφθαρμένο, ματαίως θα αναζητούμε υπεύθυνο υπουργό, όσες παραβατικές πράξεις ή παραλείψεις κι αν διαπράξει κατά την άσκηση των καθηκόντων του, όσες καταστροφές κι αν προκαλέσει η άθλια διαχείρισή του. Ουδείς παραιτείται και ουδείς διώκεται.

12/08/2017. Ο Καραϊσκάκης και οι αρνητές στράτευσης

on Saturday, 12 August 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Νατσιός Δημήτρης δάσκαλος-Κιλκίς

12/08/2017. Ο Καραϊσκάκης και οι αρνητές στράτευσης

Έλα, της θάλασσας θεριό
και του πελάγου μπόρα,
το φοβερό σκουπιδαριό,
να διώξεις απ’ τη Χώρα!
Ν. Γκάτσος
 
Ο κ. υπουργός της πάλαι ποτέ Εθνικής και νυν νεοταξικής Παιδείας, δεν υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία. Σύμφωνα με το "Πρώτο Θέμα", όταν ο Κώστας Γαβρόγλου έφτασε σε ηλικία 24 ετών, το 1971, και κλήθηκε να υπηρετήσει στον Ελληνικό Στρατό για μια θητεία μόλις οκτώ μηνών, προτίμησε να την εξαγοράσει ώστε να συνεχίσει τις σπουδές του στα καλύτερα πανεπιστήμια της Βρετανίας και των ΗΠΑ. (Λόγω  της εκ της Πόλης καταγωγής του). Τώρα  υπεραμύνεται της θητείας.... Ο Καραϊσκάκης, ο Αχιλλέας της Ρούμελης, και όλοι οι νέοι και αρχαίοι καπεταναίοι του Γένους, στους αρνητές στράτευσης, εφάρμοζαν κάτι περίεργες και "σκοταδιστκές πρακτικές", ως θα έλεγε μια προοδευτική συνιστώσα...Ας τις δούμε:

Στην αρχαία Αθήνα όσους αρνούνταν να στρατευτούν, τους ριψάσπιδες (= ρίπτω την ασπίδα) τους φορούσαν γυναικεία ρούχα, τους περιέφεραν στην πόλη και τους διαπόμπευαν μέχρι εσχάτης ξεφτίλας. Οι λιποτάκτες χαρακτηρίζονταν «άτιμοι» - και τα τέκνα τους κληρονομούσαν το στίγμα- δεν είχαν κανένα πολιτικό, δικαίωμα, ήταν ηθικά εκμηδενισμένοι, αξιοκαταφρόνητοι. Είναι γνωστός ο όρκος των Αθηναίων εφήβων: «Ου καταισχύνω τα όπλα…. αμυνώ δε και υπέρ ιερών και οσίων, και μόνος και μετά πολλών, και την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω…».

Για την Σπάρτη ήταν αδιανόητη η αποφυγή στράτευσης. Οι δειλοί ανασκολπίζονταν. Στα «αποφθέγματα Λακαινών» του Πλούταρχου διασώζεται το εξής:

«Η Δαμάτρια, ακούγοντας πως ο γιος της ήταν δειλός και ανάξιός της στην μάχη, όταν αυτός έφτασε στο σπίτι, τον σκότωσε. Το επίγραμμα στον τάφο της είναι το εξής: "τον παραβάντα νόμους Δαμάτριον έκτανε (=σκότωσε) μήτηρ, η Λακεδαιμονία τον Λακεδαιμόνιον". (εκδ. «Κάκτος», σελ. 227).

Αυτά στην αρχαία εποχή όπου η φιλοπατρία και η ανδρεία ήταν αρετές, τρανές και σπουδαίες. Για τους αρχαίους η αξία ενός άνδρα συμπυκνώνεται στην περίφημη ομηρική φράση: «εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης». Ενώ «της δειλίας αισχρά γίγνεται τέκνα», η δειλία, η λιποταξία, γεννοβολά αισχρά τέκνα.
Στην νεότερη εποχή εξόχως αποκαλυπτική και ξεκαρδιστική είναι η τακτική του στρατάρχη της Ρούμελης, του Καραϊσκάκη. Αυτός, όπως γράφει ο Δημήτρης Φωτιάδης στην βιογραφία του, «έσερνε ένα γυναικείο παλιόβρακο, γνωστό σ’ όλο το ασκέρι του με τ’ όνομα το βρακί της Κατερίνας, που το φόραγε στους φοβιτσιάρηδες». Όταν η πατρίδα κινδύνευε και ήθελε ο στρατηγός να στρατολογήσει πολεμιστές πήγαινε στα χωριά και τους μάζευε. Όσους κρύβονταν, τους κιοτήδες, «τις σαπιοκοιλιές», όπως τους ονόμαζε ο Καραϊσκάκης, τους ξετρύπωνε και τους ανάγκαζε να φορέσουν «το βρακί της Κατερίνας». (Η Κατερίνα ήταν περιβόητο για την ελευθεριότητά του γύναιο της περιοχής). Όσοι λαγόκαρδοι και κιοτήδες φορούσαν «το βρακί» ντροπιάζονταν διά βίου και συνήθως εξαφανίζονταν, για να γλιτώσουν τον περίγελω του κόσμου και κυρίως των οικείων τους, μανάδων,αδελφών και γυναικών τους. Εκείνα τα χρόνια «μιλούσαν οι καρδιές, τώρα μιλούν τα χρήματα» (Κανάρης). Οι λιποτάκτες ατιμάζονταν ως ανάξιοι της πατρίδας. Αναστήθηκε το Γένος από ανθρώπους «τρελούς» σαν τον Καραϊσκάκη, που με τις ηρωϊκές «αποκοτιές τους» έδιναν θάρρος. Χαρακτηριστικό το παρακάτω επεισόδιο, το οποίο αναφέρει ο Φωτιάδης (σελ. 111). Συνήθιζε στις μάχες ο στρατηγός να προκαλεί τους Τούρκους με βρισιές και χοντρά πειράγματα. «Μέσα στο ξάναμμα της μάχης», (στο Κομπότι, στις 8 Ιουνίου του 1821), τους φωνάζει.

- Ουχά, κιοτήδες, σταθείτε ωρέ να πολεμήσετε!
- Ποιος είσαι εσύ ωρέ, που θα μας πεις κιοτήδες;
- Είμαι ο γιος της καλογριάς και σας χέζω!
- Εμάς, γκιαούρη, χέζεις;
- Εσάς μεμέτηδες!
- Περίμενε, μπάσταρδε, να σε πιάσουμε, να σε σουβλίσουμε και τότες βλέπεις τι θα κρένει ο πισινός σου!
- Εμένα, ωρέ, θα σουβλίσετε;
- Εσένα, ωρέ, Καραϊσκάκη!
- Αμ τότες σταθήτε ν’ ακούσετε από τώρα τι κρένει (=λέει) ο πισινός μου!
Πηδάει πάνω σ’ ένα βράχο, ξεβρακώνεται, τεντώνει γυμνό τον κώλο του στους οχτρούς και τους φωνάζει:
- να ωρέ Τούρκοι…!

Ήταν όμως κρυμμένος κοντά ένας Τούρκος, τον πυροβόλησε και είδε και τρόμαξε να γιατροπορευτεί από το βόλι που τον βρήκε «στα μεριά». Όταν όμως έγινε το βαυαροκρατούμενο κρατίδιο οι αγωνιστές παραμερίστηκαν και τα αξιώματα πήγαιναν στους απειροπόλεμους πολιτικάντηδες, στο ζυμάρι των Τούρκων. Και επιδαψίλευαν τους εαυτούς τους με γελοιωδέστατους τίτλους. «Έλεγε ο Κολοκοτρώνης καταγελών: και ευγενέστατον και πανευγενέστατον και ενδοξότατον και εκλαμπρότατον και εξοχότατον και μεγαλειότατον με ονόμασαν, μόνο τον τίτλο του παναγιότατου δε μ’ έδωκαν». (Σπηλιάδης, «Απομνημονεύματα», τομ. Γ΄, σελ. 38).

Από την αυγή του νεοελληνικού βίου διαφαίνεται ποιοι θα κυβερνούν: «οι εκλαμπρότατοι», οι οποίοι στους εθνικούς αγώνες προτιμούσαν «το βρακί» παρά το πεδίο της τιμής. Τώρα βέβαια επεκτάθηκε η τακτική του …«βρακοφορέματος» και εν καιρώ ειρήνης. Το 1940 κάτι παρόμοιο συμβαίνει. Οι γιοι των «εκλαμπρότατων» αναπαύονται «βοηθητικοί» στα μετόπισθεν, ενώ ο απλός λαός κατασκοτώνεται για την τιμή του έθνους στα βορειοηπειρώτικα βουνά, στις αετοράχες της Πίνδου. Στο βιβλίο του «Οπλίτης στο αλβανικό μέτωπο», ο σπουδαίος λαογράφος Δημ. Λουκάτος, γράφει: «Σήμερα, 25 Νοεμβρίου 1940, έκαμα μια βόλτα στα γραφεία των Εμπέδων. Ένα σωρό φαντάροι έχουν βολευτεί εκεί μέσα. Μ’ ένα μπιλιετάκι, μ’ έναν γνωστό, από δω και από κει, τα κατάφεραν. Τώρα είναι ήσυχοι. Είναι όλοι τους από αριστοκρατικές αθηναϊκές οικογένειες, και πολλοί έρχονται στο γραφείο τους με ιδιόκτητη κούρσα. Τους ξεχωρίζεις από τα καλοχτενισμένα μαλλιά, τα μεταξωτά πουκάμισα, τα καλοβαλμένα φανταρίστικα, και το ρολόι του χεριού. Τους ξεχωρίζεις ακόμα, από το ακατάδεχτο ύφος τους και την απροθυμία τους να σ’ εξυπηρετήσουν. Τα τσακίσματα και τις ευγένειες τα σπαταλάνε στους αξιωματικούς…». (εκδ. «Ποταμός», σελ. 25). Αυτοί οι κιοτήδες, οι γόνοι των «καλών» οικογενειών, διακρίθηκαν την περίοδο της Κατοχής, ως δοσίλογοι ή μαυραγορίτες. Όταν απελευθερωθήκαμε γλίτωσαν την κρεμάλα, γιατί εκμεταλλεύτηκαν τον εμφυλιοπολεμικό κυκεώνα, έγιναν φανατικοί του καθεστώτος, έκαναν τις βρωμοδουλειές του, και έλαβαν άφεσιν αμαρτιών. Οι έκγονοί τους, μαζί με τις αιματοβαμμένες περιουσίες τους, κληρονόμησαν και την αφιλοπατρία, την αποφυγή της στράτευσης, τον παρασιτισμό.

Ποιοι, τα τελευταία χρόνια του σαλταδορισμού, είναι φυγόστρατοι, απαλλάσσοντα από το χρέος της υπηρετήσεως της πατρίδας; Κάποιοι γόνοι πολιτικών, επώνυμοι αθλητές, καλλιτέχνες και λοιποί τζιτζιφιόγκοι και μοσχοαναθρεμμένοι γιοι και ανηψιοί των ισχυρών οικονομικά παραγόντων, αφιλόπατροι καριερίστες και οι... Ιεχωβάδες. Όλο το  "φοβερό σκουπιδαριό" που λυμαίνεται, δηλαδή, τον τόπο. Αν ήταν δυνατόν να αποκαλυφθούν, θα διαπιστώναμε πως είναι αυτοί που λεηλάτησαν την πατρίδα, που κατέχουν περίοπτες και χρυσοπλήρωτες θέσεις του Δημοσίου, που ροκανίζουν επιδοτήσεις, είναι όλοι τους «εκλαμπρότατοι» και «πανευγενέστατοι". ( Και ένιοι σεβασμιότατοι). Και αντί να μάθουμε ποιοι είναι «οι σαπιοκοιλιές», να τους φορέσει ο λαός το περιβόητο…εσώρουχο, μήπως και ξεκουμπιστούν από την ντροπή και γλιτώσει ο τόπος, επιβραβεύονται με αξιώματα και τιμές.

Και όμως η θητεία ενός νέου αποτελεί ύψιστο καθήκον. Παρ’ όλη την κατασυκοφάντηση του στρατού μας τις τελευταίες μεταπολιτευτικές δεκαετίες, η εμπιστοσύνη του λαού παραμένει ακλόνητη σ’ αυτόν. Ο στρατός για έναν νέο συνιστά σχολείο πατριδογνωσίας, πειθαρχίας, συναλληλίας, αλληλεγγύης.. πηγαίνεις παιδί, γυρίζεις άντρας, έλεγαν οι παλιοί. Όποιος για αστείο λόγο δεν υπηρετούσε, του έμενε κουσούρι μια ζωή, κορίτσι καλό για παντρειά κανείς δεν του εμπιστευόταν, εύκολα δουλειά δεν έβρισκε.
Όταν ήμασταν ακόμη Ρωμιοί, πριν γίνουμε Ευρωπαίοι, οι άντρες μιλούσαν με καμάρι για την στρατιωτική τους θητεία, αν και οι τότε κακουχίες και οι στερήσεις, είναι αδιανόητες για την σημερινή γενιά του κινητού, της κατάληψης και του χαβαλέ. Τώρα το εκσυχγρονιστικό – νεοεποχίτικο σαράκι της αρνησιπατρίας και της απέχθειας για την στράτευση, φωλιάζει στις καρδιές των νέων, με αποτέλεσμα η θητεία να θεωρείται χάσιμο χρόνου, κοροϊδία. Οι παρελάσεις, που τονώνουν το αίσθημα ασφάλειας του λαού μας και λειτουργούν ως αναλαμπές εθνικής υπερηφάνειας – τόσο απαραίτητες για την κρισιμότατη περιοχή και εποχή μας – μπήκαν στο στόχαστρο των χασομέρηδων της ειρηνοφιλίας. Και είναι σίγουρο ότι θα καταργηθούν, μόνο μια παρέλαση θα γίνεται: της παρδαλής υπερηφάνειας.
( Έφτασε, θυμάμαι, κάποτε και ένας πρόεδρος της ΟΛΜΕ να ζητήσει την κατάργησή των εθνικών παρελάσεων, διότι αποτελούν φασιστικό κατάλοιπο. Τέτοια παραδείγματα από τους «εκλαμπρότατους» και τους νεόπλουτους του χρήματος και πνεύματος παίρνει η λαϊκή ψυχή, οι νέοι, και αποβάλλουν κάθε ευγενική πνοή, κάθε εδραία αξία).

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όταν γεννιόταν αγόρι εύχονταν στην μάνα: να σου ζήσει, να γίνει καπετάνιος, να του γράψουν και τραγούδι. Τώρα γεμίσαμε «λιανοπαίδια», που, αντί για παντελόνια, φορούν του Καραϊσκάκη το ατιμωτικό -λέξη του  Μακρυγιάννη αυτή -κωλόπανο...

(Ζητώ συγγνώμη για τις ορολογίες, αλλά είναι της γενιάς του  '21, η οποία, ευτυχώς, δεν γνώριζε από την όλο κουδουνίσματα και κορδακισμούς γλώσσα της σήμερον).

Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκίς

1/8/2017: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Για τις Πιλοτικές Παρεμβατικές Δράσεις Υποστήριξης Μουσουλμανοπαίδων στα Νηπιαγωγεία της Θράκης

on Tuesday, 01 August 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΞΑΝΘΗΣ

1/8/2017: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Για  τις Πιλοτικές Παρεμβατικές Δράσεις  Υποστήριξης  Μουσουλμανοπαίδων στα Νηπιαγωγεία της Θράκης

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΞΑΝΘΗΣ
Ξάνθη,  29  Ιουλίου 2017  Αριθμ. Πρωτ.: 163

ΠΡΟΣ :
1.Τον περ. Δ/ντή Α/θμιας & Β/μιας Εκπ/σης Α.Μ.Θ.  κ. Κεραμάρη Παναγιώτη
2.Τον Δ/ντή Π.Ε Ξάνθης κ. Μάρκου Αναστάσιο
3.Σχολικούς Συμβούλους  εκπ/κής περιφέρειας ν. Ξάνθης
4.Τη ΔΟΕ
5.Μέλη Συλλόγου
6.ΜΜΕ

Με μια 14σέλιδη πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος (20.07.2017/4726) και μάλιστα εν μέσω θέρους, προφανώς για το μετριασμό των αντιδράσεων  από την εκπαιδευτική κοινότητα, το Υπουργείο Παιδείας δια του Ι.Ε.Π. (ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ) προχωρά στην Υλοποίηση Παρεμβατικών Δράσεων και Υποστήριξης Μουσουλμανοπαίδων στα Νηπιαγωγεία της Θράκης, στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ με συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ελληνικού Δημοσίου, αγνοώντας μάλιστα  τις αντιδράσεις των εκπαιδευτικών συλλόγων της περιοχής καθώς  και τις αποφάσεις της 86ης Γενικής Συνέλευσης του Κλάδου.
Σύμφωνα με την πρόσκληση 1.ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ-ΠΑΡΑΔΟΤΕΑ:
«Οι Αντισυμβαλλόμενοι θα συνεργασθούν με τον/την εκπαιδευτικό της τάξης με στόχο την αποτελεσματική διαχείριση του μαθησιακού περιβάλλοντος μέσα από δραστηριότητες που στηρίζουν τη γνωστική, κοινωνική και γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών, αξιοποιώντας και τη μητρική τους γλώσσα.
Οι Αντισυμβαλλόμενοι θα έχουν την υποχρέωση καθ’ όλη τη διάρκεια της σύμβασής τους να συνεργάζονται με την/τον υπηρετούντα νηπιαγωγό, να παρακολουθούν τις καθορισμένες δια ζώσης και εξ αποστάσεως επιμορφώσεις και να συνεργάζονται με τους επιστημονικούς συνεργάτες της Πράξης για την υλοποίηση δράσεων, ενημέρωσης και εμπλοκής των οικογενειών των νηπίων και της τοπικής κοινότητας στην πιλοτική παρέμβαση.
Οι Αντισυμβαλλόμενοι θα παραδίδουν στην Επιστημονική Ομάδα Έργου μηνιαίες ατομικές εκθέσεις του παραχθέντος έργου τους. Οι Εκθέσεις αυτές θα βασίζονται στην εφαρμογή του Οδηγού εργαλείων καταγραφής, που θα τους έχει παραδοθεί από την ΕΟΕ και θα συνεισφέρουν στην ανατροφοδότηση του επιμορφωτικού υλικού και στην γενικότερη αποτίμηση της πιλοτικής παρέμβασης».

Συνεπώς, τα όποια ερωτήματα και προβληματισμούς είχαμε εκφράσει  ως Διοικητικό Συμβούλιο με την 14.03.2017/62 ανακοίνωσή  μας  σχετικά με το πρόγραμμα, συνεχίζουν να υφίστανται, αλλά επιπρόσθετα δημιουργούνται περισσότερα που έχουν να κάνουν τόσο με το ποια είναι η μητρική γλώσσα των παιδιών και πώς αυτό μπορεί να πιστοποιηθεί, όσο και ποιος μπορεί να είναι ο παρεμβατικός ρόλος των οικογενειών και της τοπικής κοινότητας στην πιλοτική αυτή παρέμβαση.
Επίσης, πέραν των διαφορετικών σχέσεων εργασίας των συνεργατών και του διαφορετικού τρόπου πρόσληψής τους,  εισάγεται η παράλληλη διδασκαλία, γεγονός που υποβαθμίζει και ακυρώνει το έργο και το ρόλο του/της νηπιαγωγού και επιρρίπτει άμεσα  τις όποιες  αδυναμίες και ευθύνες  της πολιτείας στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς.

Το κυρίαρχο όμως στοιχείο της πρόσκλησης εκδήλωσης ενδιαφέροντος είναι ο διαχωρισμός που επιβάλλει, αφού δικαίωμα υποβολής αίτησης έχουν μόνο απόφοιτοι Πτυχιούχοι Τμημάτων Προσχολικής Αγωγής,  μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης συγκεκριμένων Δήμων, των νομών Ξάνθης και Ροδόπης. Αποκλείονται έτσι όλοι οι άλλοι απόφοιτοι πτυχιούχοι των παραπάνω τμημάτων, μη μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας, και οι οποίοι μπορεί να  είναι κάτοχοι πιστοποίησης στη μητρική γλώσσα των παιδιών σε βαθμό επαρκή για την άσκηση του έργου. Επομένως τίθεται και θέμα αντισυνταγματικότητας με την πρόσκληση να αντίκειται στις αρχές του Συντάγματος, της ισότητας, της αξιοκρατίας και των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Επισημαίνουμε για μια ακόμη φορά ότι τα  επιχειρήματα της πιλοτικής αυτής παρέμβασης στα νηπιαγωγεία της Θράκης,  αποτελούν μια επικοινωνιακή προσπάθεια για την αποδοχή αυτής, προκειμένου κατόπιν άσκησης πίεσης να ικανοποιηθεί το αίτημα όλων αυτών που αυτόκλητα έχουν οριστεί ως προστάτες της μουσουλμανικής μειονότητας με ορατό τον κίνδυνο να αποτελέσει την «κερκόπορτα» για τη γενίκευση της τουρκικής γλώσσας και να οδηγήσει με την κατάλληλη μεθόδευση στη μετατροπή των νηπιαγωγείων από μονόγλωσσα σε δίγλωσσα, αφού όλοι γνωρίζουμε ότι  πάγιο αίτημα όλων αυτών είναι η δημιουργία δίγλωσσων νηπιαγωγείων στο πρότυπο του μειονοτικού Δημοτικού Σχολείου και όχι μόνο.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου μας:

Με πλήρη σεβασμό στη «διαφορά» -  θεωρώντας  ότι οι μειονότητες μπορούν και πρέπει να αποτελούν γέφυρες φιλίας ανάμεσα στους λαούς - και έχοντας επίγνωση του ιδιαίτερου ρόλου,  έργου και της προσφοράς των συναδέλφων μας νηπιαγωγών, ζητούμε να σταματήσει επιτέλους το νηπιαγωγείο να αποτελεί πεδίο πειραματισμού, αντιπαραθέσεων και εθνικιστικών επιδιώξεων με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων που αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της μειονότητας στο πλαίσιο πάντα των εκάστοτε συμφερόντων και των μικροπολιτικών τους επιδιώξεων.

Εκφράζουμε την πλήρη αντίθεσή μας με την πιλοτική παρέμβαση στα νηπιαγωγεία της Θράκης, υπερασπιζόμαστε την κάλυψη των μορφωτικών αναγκών όλων των νηπίων, την υπεράσπιση του δημόσιου νηπιαγωγείου και των λειτουργών του.

 Διεκδικούμε:
•Στα δημόσια νηπιαγωγεία της Θράκης, όπου φοιτούν νήπια της μουσουλμανικής μειονότητας, για τη στήριξη της χρήσης των μητρικών γλωσσών να υπάρξει περαιτέρω μειωμένη αναλογία μαθητών ανά νηπιαγωγό έτσι ώστε η αναλογία να είναι 2 νηπιαγωγοί ανά 25 νήπια – προνήπια. Αυτό σημαίνει αύξηση της οργανικότητας στα νηπιαγωγεία αυτά, η οποία θα στηρίζεται σε προσλήψεις νηπιαγωγών απόφοιτων Τμημάτων Επιστημών της Αγωγής Προσχολικής Ηλικίας που θα έχουν προσληφθεί κεντρικά από το Υπουργείο Παιδείας και με ενιαίο τρόπο (όπως όλοι/ες οι νηπιαγωγοί), για τη διευκόλυνση της παιδαγωγικής πράξης. Σημειώνουμε πως νηπιαγωγοί, απόφοιτοι ΑΕΙ Τμημάτων Επιστημών της Αγωγής Προσχολικής Ηλικίας φυσικοί ή μη ομιλητές των μητρικών γλωσσών της μειονότητας,  έχουν έτσι κι αλλιώς κάθε δικαίωμα τοποθέτησης σε όλα τα δημόσια νηπιαγωγεία (όπου φοιτούν ή όχι νήπια της μειονότητας) όπως κάθε άλλος/η νηπιαγωγός. 
•Μαζικούς διορισμούς νηπιαγωγών.
•Ολοήμερη λειτουργία του νηπιαγωγείου.
•Δημιουργία κατάλληλου υλικού προσχολικής ηλικίας με στόχο τη γνώση και την κατάκτηση της ελληνικής γλώσσας ώστε να βοηθηθούν σημαντικά τα παιδιά.
•Διαρκή επιμόρφωση και εκπαίδευση για τη διαχείριση γλωσσικής πολυμορφίας και πολυπολιτισμικότητας μέσα στην τάξη-οι εκπαιδευτικοί, στο πλαίσιο της επιμόρφωσής τους  να αποκτούν στοιχειώδη γνώση της μητρικής γλώσσας των νηπίων.
•Σύγχρονες υποδομές Προσχολικής Αγωγής, που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες και όλα τα παιδιά της μειονότητας.
•Δημιουργία των αναγκαίων δομών Ειδικής Αγωγής για την κάλυψη των αναγκών των παιδιών της μειονότητας που έχουν ειδικές ανάγκες.

Καλούμε:
Την αρμόδια  σχολική σύμβουλο να μην προβεί σε ορισμό νηπιαγωγείων ως πιλοτικά.
Τους/τις νηπιαγωγούς να μη συναινέσουν στον ορισμό των νηπιαγωγείων τους ως πιλοτικά παρέχοντας πλήρη συνδικαλιστική κάλυψη.
Τη ΔΟΕ να εξετάσει το θέμα, τον τρόπο αντίδρασης  των συναδέλφων μας, αλλά και περί  της συνταγματικότητας της πρόσκλησης, δια της νομικής συμβούλου της ΔΟΕ.
    
Έχουμε χρέος όλοι μας και οφείλουμε με υψηλό αίσθημα ευθύνης  να συμβάλλουμε στην εμπέδωση κλίματος αμοιβαίας κατανόησης και εμπιστοσύνης και μέσα απ’ αυτό να προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε και να συνεργαστούμε όλοι οι εμπλεκόμενοι στην εκπαιδευτική διαδικασία.
Η βελτίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, εξαρτάται τα μέγιστα από την ποιότητα της συνεργασίας όσων εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία, ιδιαίτερα όμως από την πολιτεία και κυρίως από το Υπουργείο Παιδείας που πρέπει να ενσκήψει με υπευθυνότητα και σοβαρότητα στα προβλήματα της εκπαίδευσης και να δρομολογήσει εξελίξεις που θα οδηγούν σε ένα σύγχρονο σχολείο.
Ο διάλογος μπορεί και πρέπει να αποτελέσει την κύρια παράμετρο αυτής της προσπάθειας.

Από το Δ.Σ

15/3/2017. Σύγχρονοι Δωσίλογοι . . .

on Wednesday, 15 March 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α. Γρηγόριος Νούσιας, Μέλος ΣΑΣΙ

15/3/2017.  Σύγχρονοι Δωσίλογοι . . .

‘‘Δεν είναι δική μου γνώμη, αλλά γνωμικό των σοφών, πως δεν υπάρχει τίποτα δυνατότερο από την ‘‘ανάγκη’’.  Αυτά από τον τραγικό ποιητή Ευριπίδη, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, γεννήθηκε την ημέρα της ναυμαχίας της Σαλαμίνας, στην οποία ο πρεσβύτερος Αισχύλος έλαβε μέρος ως πρόμαχος, και ο δεκαπενταετής Σοφοκλής συμμετείχε στα επινίκια. Κατά τον Αριστοτέλη, ανάγκη είναι ‘‘το μη ενδέχεσθαι άλλως’’, ήτο το αναπόφευκτο, το αναπόδραστο. Με άλλη διατύπωση, ‘‘ανάγκη λέγομεν την έξωθεν αρχήν, ή εμποδίζουσαν ή κινούσαν’’. Κλείνουμε την παρένθεση με την αποστροφή, ‘‘ανάγκα δ’ ουδέ θεοί μάχονται’’.
Η ‘‘ανάγκη’’, λοιπόν, σε κάθε νοητική διεργασία για τη λήψη αποφάσεων είναι παρούσα. Και όταν αυτές μετουσιώνονται σε πράξεις, τα αποτελέσματά τους μπορεί να έχουν είτε θετικό είτε αρνητικό πρόσημο. Και οι αποφάσεις των πολιτικών και στρατιωτικών, σε κρίσιμες στιγμές, μπορεί να έχουν τραγικές συνέπειες για τη χώρα , για το έθνος. Δεν λέμε κάτι σπουδαίο. ‘‘Ο αποφασίζων εν πολέμω είναι εις θέσιν όλως εξαιρετικήν και διάφορον άλλης περιστάσεως, η δε ηθική κατάστασις των μαχητών και οι διαθέσεις της κοινής γνώμης αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της αποφάσεως’’, λέγει ο στρατηγός Δούσμανης.
Η ιστορία γέμει παραδειγμάτων. Θα υπογραμμίσομε, ότι σε αποφάσεις και πράξεις με ύψιστο εθνικό περιεχόμενο, κατά κανόνα, η αλήθεια των πραγματικών περιστατικών θυσιάζεται στο βωμό των σκοπιμοτήτων και της στείρας κομματικής αντιπαράθεσης. Οι σύγχρονοι δε ‘‘διαμορφωτές’’ της κοινής γνώμης, τρομάρα τους, για να φέρουν εις πέρας την ‘‘ανατεθείσα αποστολή’’, ή για να διασκεδάσουν τις καιροσκοπικές τους ανησυχίες, ομοιώνουν τα τρέχοντα πολιτικά δρώμενα με τραγικές για τη χώρα και το έθνος περιστάσεις παρελθόντος χρόνου. Από τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά μετερίζια, με την αλαζονεία και την οίηση που τους προσδίδει το μικρόφωνο, και ως κύμβαλα αλαλάζοντα, επιδαψιλεύουν την όποια κυβέρνηση με δωσιλογισμό. Λόγω μνημονίου, τάχα. Και, εν τη ρύμη του λόγου τους (!), προβάλλουν τους σημερινούς κυβερνώντες πάνω στις τραγικές φιγούρες των υπευθύνων της Μικρασιατικής καταστροφής και τους κατοχικούς πρωθυπουργούς.
Πράγματι, ο ‘‘δωσιλογισμός’’ έγινε εθνικό και πολιτικό σύνθημα, με ολότελα εξειδικευμένη έννοια, σε δύο περιόδους μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922, και κατά την τριπλή κατοχή του 1941-44. Τον όρο τον πρώτο-μεταχειρίστηκε ο βουλευτής Δ. Λεονάρδος μιλώντας στις 29 Νοε. 1929 στην Εθνοσυνέλευση, κατηγορώντας την κυβέρνηση, ότι, τάχα, δεν προχωρούσε στη εκκαθάριση του στρατού από τους ‘‘δωσίλογους’’, εννοώντας τους αξιωματικούς που βαρύνονταν για την τραγωδία των Ελλήνων στο λίκνο της ελληνικής φιλοσοφίας, την Ιωνία. Βεβαίως, η δίκη και η εκτέλεση των ‘‘ Έξι’’ είχε προηγηθεί, καθώς και η αμνηστεία του 1923 για τους λοιπούς πολιτικούς υπεύθυνους. Τελικά, ουδείς άλλος καταδικάστηκε.
Στη δεύτερη περίπτωση, έχομε την υπ’ αρ. 1 Συντακτική Πράξη της 3ης Νοε. 1944, ‘‘Περί επιβολής ποινικών κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού’’. Ένα από τα πρώτα απελευθερωτικά νομοθετήματα. Προϋποθέσεις για την καταδίκη ήταν η εκ προθέσεως προδοτική συνεργασία με τον εχθρό, από την οποία να προέκυψε ωφέλεια για τον ίδιον ή ζημία στον εθνικό-συμμαχικό αγώνα. Εκτός δε από τις ποινές της ειρκτής και του θανάτου, το νομοθέτημα προέβλεπε και την ειδική ποινή της ‘‘Εθνικής Αναξιότητας’’. Ο όρος του δωσίλογου δεν αναφέρετο.
Διερωτώμεθα, επρόδωσαν συνειδητά την πατρίδα οι κατηγορηθέντες και καταδικασθέντες με συνοπτικές διαδικασίες από τα στρατοδικεία της εποχής; Ποια ‘‘ανάγκη’’ κατηύθυνε τις αποφάσεις τους και τις πράξεις τους, για τις οποίες πλήρωσαν με τη ζωή τους ή με πολυετή ειρκτή; Ποια ‘‘ανάγκη’’ υπαγόρευσε τις καταδίκες; Πάντως, και οι δύο περιπτώσεις έχουν ως πεμπτουσία τη συνέχιση ή μη του αγώνα. Και στις δύο περιπτώσεις, το καταβαραθρωμένο ηθικό του στρατεύματος και η σμπαραλιασμένη ψυχολογία της κοινής γνώμης, είναι κοινός τόπος. Χάνονται ελληνόπουλα. Μανάδες θρηνούν και συνάμα στέλνουν στο μέτωπο το δεύτερο και τρίτο παιδί τους. Πόσο να αντέξουν. Φαντάροι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για τρία και τέσσερα χρόνια. Πόσο να αντέξουν; Έπεσαν υπέρ πατρίδος , αναγράφεται στις μαρμάρινες στήλες, και του τελευταίου χωριού. Πώς να μη δακρύσεις!
Στο μέτωπο της Μικράς Ασίας, η μαχόμενη για τρία χρόνια ελληνική Στρατιά επεχείρησε κάτι που προφανώς ήταν εκτός του φακέλου των ορίων της. Πορεία προς Άγκυρα. Ίσως αυτό να ήταν και εκτός κανόνων Διεθνούς Δικαίου. Το βέβαιο είναι, ότι το εγχείρημα αυτό ξέφευγε κατά πολύ από τον αρχικό αντικειμενικό σκοπό, την αρχική αποστολή. Και η αποστολή της Μονάδος συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της απόφασης. Αυτόν τον αρχικό ΑΝΣΚ, καθ΄ότι δεν απεικονίζετο σε κανένα συμμαχικό γραπτό κείμενο, εγνώριζε μόνον ο Βενιζέλος. Αυτός έλαβε, στα πλαίσια της Διασκέψεως των Σεβρών, την εθνικά πολυπόθητη ‘‘εντολή’’ να σπεύσει να καταλάβει τη Σμύρνη και την ευρύτερη ενδοχώρα, για να προστατεύσει τον ελληνισμό της Ιωνίας από το λεπίδι της εθνοκάθαρσης του Κεμάλ. Είχε προηγηθεί η σφαγή των Αρμενίων.
Με ποιες προϋποθέσεις και ποια εχέγγυα, από συμμαχικής απόψεως, διαπεραιωθήκαμε στη απέναντι ακτή, μόνον ο τότε πρωθυπουργός εγνώριζε. Και αυτός στις κρίσιμες στιγμές δεν ήταν εκεί. Μη αντέχοντας τις αιτιάσεις της κοινής γνώμης προκήρυξε εκλογές. Η ‘‘ανάγκη’’ παρούσα. Αυτές οι εκλογές του 1920 μπορούν να θεωρηθούν η βασική αιτία και η απαρχή της συντριβής.  ‘‘Δεν αλλάζομε άλογα στη μέση του ποταμού’’, σύμφωνα με μια κινέζικη παροιμία. Μια συντριβή που χρεώθηκε ο Γούναρης που διαδέχθηκε τον Βενιζέλο, αφού είχε χάσει τις εκλογές. Η εκτέλεση, κι εδώ η ‘‘ανάγκη’’ παρούσα, του ιδίου, τεσσάρων υπουργών του και του αρχιστρατήγου, τρείς μήνες μόνον μετά την καταστροφή, έστρωσε ανατολίτικο χαλί στην πολιτική αστάθεια και τα διαδοχικά πραξικοπήματα. Πάντως, για να κλείσομε την ενότητα αυτή πρέπει να υπενθυμίσομε, ότι ο Άρειος Πάγος μετά από ογδόντα οκτώ χρόνια αθώωσε τους καταδικασθέντες. Η αναψηλάφηση της δίκης στηρίχθηκε σε επιστολή του Βενιζέλου προς τον αρχηγό των Λαϊκών, Παν. Τσαλδάρη, 3 Φεβ. 1929. ‘‘Δύναμαι να διαβεβαιώσω υμάς με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι ουδείς των πολιτικών αρχηγών της δημοκρατικής παρατάξεως θεωρεί ότι οι ηγέται της πολιτικής ήτις ηκολουθήθη  μετά το 1920 διέπραξαν προδοσίας κατά της πατρίδος, ή ότι εν γνώσει οδήγησαν τον τόπο στην Μικρασιατική Καταστροφή’’. Το κακό όμως είχε γίνει. Η επαναστατική κυβέρνηση του Ν. Πλαστήρα αποφάσισε και εκτέλεσε, έχοντας ως οίακα την έξωθεν κινούσα αρχή. Δηλαδή, την ‘‘ανάγκη’’ της στιγμής.
Οι δίκες των δωσιλόγων της κατοχής έγιναν και αυτές χωρίς καθυστέρηση. Το πρώτο νομοθέτημα αντικαταστάθηκε με πολύ αυστηρότερο της κυβερνήσεως Ν. Πλαστήρα (τυχαίο;), 23 Ιαν. 1945, που καθόριζε, ότι ‘‘μόνη . . . η ανάληψις της κυβερνήσεως αποτελεί τυπικόν αδίκημα χωρίς ουδεμία να απαιτείται απόδειξις δόλου’’.
Η δίκη των πρωθυπουργών της κατοχής άρχισε στις 21 Φεβ. 1945. Το κατηγορητήριο . . . ‘‘εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, διασπορά ηττοπάθειας στον ελληνικό λαό και συνεργασία με τον κατακτητή. Κατηγορίες που συνιστούσαν εθνική αναξιότητα’’. Η απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου εκδόθηκε στις 31 Μαΐου.
Ο πρώτος, Αντιστράτηγος Γ. Τσολάκογλου, καταδικάστηκε σε θάνατο. Η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια. Πέθανε στη φυλακή τον επόμενο χρόνο. Είχε μείνει στην πρωθυπουργία από 30 Απρ. 1941 έως 2 Δεκ. 1942, οπότε και υπέβαλε την παραίτησή του.
Τον διαδέχθηκε για τέσσερις μήνες ο Κ. Λογοθετόπουλος. Σπουδαγμένος στο Μόναχο, ήταν μορφή στο χώρο της ιατρικής. Είχε υπηρετήσει ως χειρουργός ιατρός στους Βαλκανικούς Πολέμους και στον Α’ΠΠ, επιστρατευθείς εκ νέου το 1922. Καταδικάστηκε ερήμην σε ισόβια κάθειρξη. Είχε διαφύγει στη Γερμανία.
Ο τρίτος κατοχικός πρωθυπουργός ήταν ο Ι. Ράλλης, δικηγόρος με σπουδές στη Γερμανία. Μακεδονομάχος, συνεργάτης του Παύλου Μελά. Οργάνωσε τα τάγματα ασφαλείας . . . ‘‘ για την προστασία της ελληνικής υπαίθρου από τους ΕΑΜοκομμουνιστάς’’. Καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά.
Από τους τρείς πρωθυπουργούς της ‘‘ναζιστικής ελληνικής πολιτείας’’, η περίπτωση του Τσολάκογλου είναι ξεχωριστή. Συμμετείχε στις κυριότερες μάχες των Βαλκανικών πολέμων, του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στην εκστρατεία της Ουκρανίας και ήταν παρών στις επιχειρήσεις της Μικράς Ασίας (δέος!). Κατά την εισβολή της Ιταλίας και της Γερμανίας ήταν Διοικητής του Γ’ Σώματος Στρατού, με συμμετοχή σε πολλές μάχες. Υπέγραψε στο Βοτονόσι της Ηπείρου, στις 20 Απρ. 1941, πρωτόκολλο ανακωχής με τον εισβολέα κατακτητή. Ο Παπάγος, βέβαια, από την ασφαλή ακόμη θέση των Αθηνών και κραδαίνοντας τη στραταρχική ράβδο θα διατάξει την αντικατάστασή του, και . . . ‘‘αγώνα μέχρι εσχάτου ορίου δυνατοτήτων’’.
Καμία δυνατότητα. Οι Γερμανοί είχαν φθάσει στη Θεσσαλονίκη. Και την επομένη, ‘‘υπό το κράτος βίας’’ υπέγραψε την παράδοση. Αργότερα θα γράψει, ‘‘Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος. Ή να αφήσω να συνεχιστεί ο αγών και να γίνει ολοκαύτωμα ή, υπείκων στις παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατού, να αναλάβω την πρωτοβουλία της συνθηκολογήσεως’’. Η εμποδίζουσα ανάγκη, και εδώ παρούσα. Παρούσα και η συναισθηματική φόρτιση της κοινής γνώμης. Ναι, στην εξίσωση και τα κομματικά πάθη. Θα επιτρέψουν μιά δίκαιη δίκη;
Αβέβαιο! Το μόνο βέβαιο είναι, ότι θέματα που σχετίζονται με εθνική αξιοπρέπεια θα αποτελούν πάντα ευχάριστο άθυρμα στους επιπόλαιους και τυχοδιωκτικούς σχολιασμούς των δημοσιογράφων, και των όποιων πολιτικών αντιπάλων και πάντα θα δημιουργούν ‘‘σύγχρονους δωσίλογους’’.
Οκτώβριος 2014.  Γρηγόριος Δημ. Νούσιας.

14/3/2017. Γιατί δεν αντιδρούν οι Ελληνες; Κι όμως, υπάρχει απάντηση…

on Tuesday, 14 March 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Αγγελος Κωβαίος

Το γεγονός ότι η οικονομική κρίση όχι μόνο δεν ξεπερνιέται, αλλά μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο, οφείλεται σε μία παράμετρο που αναδείχθηκε στο Φόρουμ των Δελφών. Κάποιες ενοχλητικές επισημάνσεις.

Στον όγδοο χρόνο της κρίσης και με το εγγενές οικονομικό πρόβλημα της χώρας να παραμένει στην ουσία άθικτο, μία άλλη αναζήτηση είναι φανερό ότι επιχειρείται – τουλάχιστον από κάποιους.

Είτε μιλούν για την εθνική μας υπνοβασία, είτε αναρωτιούνται γιατί δεν αντιδρούν οι Ελληνες σε όλα όσα τους συμβαίνουν, όσοι αγωνιούν φαίνεται πως καταλήγουν κάπου: τα ζητήματα δεν είναι μόνο οικονομικά. Δεν λύνονται μόνο πολιτικά. Ούτε ξεπερνιούνται με συνθήματα και πολιτικές αερολογίες.

Υπό την έννοια αυτή, το τετραήμερο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών που ολοκληρώθηκε την Κυριακή 5 Μαρτίου, έδωσε ευκαιρία σε όσους ήθελαν και μπορούσαν, να δουν μία άλλη διάσταση της κρίσης.

Παράλληλα με την αγωνία (τετριμμένη πλέον…) για το αν θα κλείσει η αξιολόγηση και ποιες ντρίμπλες θα επιχειρήσουν ο Τσακαλώτος και η Αχτσιόγλου, κάποιες στιγμές στο Φόρουμ έπεσε φως στην βαθύτερη αιτία της κρίσης. Που στην περίπτωση της Ελλάδας είναι μάλλον πολιτιστική. Ενδεχομένως δε να είναι κατά βάση τέτοια.

Το ανέδειξε η κυρία Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, το πρώτο βράδυ των συζητήσεων. «Η σημερινή παγκοσμιοποίηση δημιουργεί ένα αίσθημα ανασφάλειας, το απέραντο κάνει τον άνθρωπο να πέφτει στην αβεβαιότητα και να αναζητά ως λύση την συνωμοσιολογία. Επιτρέπει να καταλάβει αυτό που θέλει να καταλάβει και όχι αυτό που είναι η αλήθεια», είπε.

Το λέμε σήμερα post-truth politics.
Θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί;

Ισως, αν εγκαίρως είχαν αντιληφθεί εκείνοι που πρέπει, ότι η συζήτηση περί Παιδείας και Εκπαίδευσης είναι σημαντικότερη από το πόσο θα περικοπούν οι συντάξεις. «Σκοπός είναι τα παιδιά να μάθουν να μαθαίνουν», είπε με μία φράση η κυρία Αρβελέρ. Και είναι γνωστό ότι τα απλά είναι δύσκολα. Ανάμεσα σε αυτά, η κριτική σκέψη.

Μία συμπληρωματική προσέγγιση στο πρόβλημα επιχείρησε με ενοχλητική για κάποιους ευστοχία, ο καθηγητής Γιώργος Δερτιλής.
Σε μία διάλεξη με θέμα «Η τυραννία της αμάθειας», περιέγραψε πώς η διάβρωση του εκπαιδευτικού συστήματος σε όλα τα πεδία και σε όλες τις βαθμίδες, εν τέλει επιδρά αποσυνθετικά στην ίδια την δημοκρατία. Και το πικρό συμπέρασμα ίσως να είναι ότι με τις σημερινές συνθήκες, σωτηρία δεν υπάρχει…

Ο κ. Δερτιλής αναφέρθηκε διεξοδικά στην σταδιακή και μεθοδευμένη υποβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος κατά την 30ετία που ξεκίνησε το 1980. Ηδη από τότε οι αλλαγές στα σχολεία και τα πανεπιστήμια είχαν προκαλέσει την ανησυχία του, την οποία είχε καταγράψει σε ένα κείμενο με τίτλο «Δωρεάν Πτυχίο».

Εκεί ανέφερε ότι εφόσον σχεδόν όλοι όσοι εισάγονται στο ελληνικό πανεπιστήμιο και «έχουν το προνόμιο να εξετάζονται επ’ άπειρον», θα πάρουν πτυχίο αργά ή γρήγορα και αφού δεν υποχρεούνται να παρακολουθούν μαθήματα, προτιμότερο θα ήταν να το πάρουν προκαταβολικώς μόλις εισαχθούν και εν συνεχεία, όποιος θέλει, με το πτυχίο στην τσέπη, να παρακολουθεί μαθήματα, «με στόχο βέβαια να μάθει γράμματα».
Ηταν μία πρόταση που είχε υποβληθεί και στους αρμοδίους, με προφανή διάθεση επισήμανσης του προβλήματος, όμως απορρίφθηκε από το «Υπουργείο Απαιδευσίας», όπως είπε ο καθηγητής Δερτιλής.

«Η κατάσταση σήμερα είναι απλώς χειρότερη, αποφοιτούν ημιμαθείς σε ποσοστό περίπου 50%-75%», ανέφερε στην ίδια διάλεξη ο καθηγητής. Και προσέθεσε ότι με δεδομένο το διάστημα της υποβάθμισης «μπορεί να φανταστεί κανείς πόσες γενιές θα χρειαστούν για την αποκατάσταση της ζημιάς».
Πώς συνδέονται όλα αυτά με την κρίση;

«Αυτό το πλήθος είναι η μεγαλύτερη δεξαμενή εκλογέων. Αν προσθέσουμε τους αναπόφευκτους βλάκες, αυτό είναι το εκλογικό σώμα που επιβραβεύει τους δημαγωγούς», σημείωσε ο κ. Δερτιλής.

Και η ουσία ποια είναι;
Ότι «δίχως κριτική σκέψη ελάχιστα μπορεί να συνεισφέρει κάποιος στην δίκαιη και εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας και της Δημοκρατίας». Προφανώς επειδή μόνο με αυτήν «διακρίνουμε το σημαντικό από το ασήμαντο, το ωραίο από το άσχημο, το καλό από το κακό, το δίκαιο από το άδικο».

Το επόμενο στάδιο μοιάζει νομοτελειακό: «Ο αμαθής βλαξ είναι κοινός και γνώριμος τύπος ανθρώπου. Εύκολα θα δεχθεί να υπηρετήσει έναν δημαγωγό και θα υποδουλωθεί σε έναν ακόμη πιο μεγάλο δημαγωγό», ανέφερε ο κ. Δερτιλής.

Και προειδοποίησε: «Η δικτατορία των αμαθών πλησιάζει».
Μήπως όμως είναι ήδη εδώ; Αλλωστε, εδώ και δύο χρόνια υπάρχει καταγεγραμμένη μία κοινωνική μάζα (62% των πολιτών), που ψήφισε κάποτε «Όχι» σε ένα δημοψήφισμα, επειδή έτσι της υπαγορεύθηκε, χόρεψε τσάμικα στο Σύνταγμα, μετά επιβράβευσε εκλογικά το «Ναι» και σήμερα αναζητεί ακόμη πολιτικά άλλοθι για την δήθεν αριστεροσύνη της…
Αγγελος Κωβαίος
6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017,

12/3/2017. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΩΡΟΔΟΚΗΣΕΙΣ ΤΟΝ Η/Υ

on Sunday, 12 March 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

του Ανδρέα Δρυμιώτη*, Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

12/3/2017. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΩΡΟΔΟΚΗΣΕΙΣ ΤΟΝ Η/Υ



«Υου cannot bribe a computer!»
Πράγματι, «δεν μπορείς να δωροδοκήσεις έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή». Η «ατάκα» αυτή είναι η αγαπημένη φράση του απερχόμενου Προέδρου της Εσθονίαs, Τοomas Hendrίk Ilves, ο οποίος συμπληρώνει δέκα χρόνια (2 Θητείες) στην Προεδρία της Χώρας. Με αυτό το αξίωμα, έχουν ουσιαστικά καταργήσει την προσωπική επαφή του πολίτη με τουs δημοσίους υπαλλήλους και κατά συνέπεια τη δυνατότητα «συναλλαγήs». Κατά τη διάρκεια του 10ετούς Θητείας του, υπήρξε ραγδαία εξάπλωση όλων των ηλεκτρονικών υπηρεσιών προς τουs πολίτες. Έτσι, η Εσθονία πέτυχε τη σχεδόν απόλυτη ψηφιακή εξυπηρέτηση του πολίτη. Μόνο σε τρεις περιπτώσειs  απαιτείται η φυσική σου παρουσία: Για να παντρευτείς, για να πάρειs  διαζύγιο και στην αγοραπωλησία ακίνητης περιουσίας. Όλες οι υπόλοιπεs δραστηριότητες γίνονται από το σπίτι ή τη δουλειά μέσω ίnternet.
 
 Θα σας δώσω μερικά χαρακτηριστικά στοιχεία για να δείτε πώς μια μικρή χώρα (μόλις 1,3 εκατ. κατοίκουs), χωρίς φυσικούs πόρους, έγινε ΤΟ υπόδειγμα στην ψηφιακή εποχή. Στον χώρο ΤΠΕ (Τεχνολογίας Πληροφορικής και Επικοινωνιών) δραστηριοποιούνται 3.193 εταιρείες οι οποίες απασχολούν 48.970 υπαλλήλουs, δηλαδή το 9,3% της απασχόλησης. Ο συνολικός τζίρος των εταιρειών είναι 3,689 δισεκατομμύρια ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 6,8% του ΑΕΠ και στο 14,2% των συνολικών εξαγωγών της χώρας. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι υπηρεσίες και τα προϊόντα τους στον χώρο των ΤΠΕ εξάγονται σε 123 χώρεs!
 
  Αυτές όλες οι εταιρείες είναι η κινητήριος δύναμη για την ανάπτυξη της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. Το κράτος σχεδιάζει και ο ιδιωτικός τομέας υλοποιεί (ουtsourcίng the developement). Σε ορισμένες περιπτώσεις ο ιδιωτικός τομέας λειτουργεί και τις εφαρμογές (outsourcίng the operations). Για να μη σας κουράζω με πολλούς αριθμούs θα κάνω μια παρένθεση, προκειμένου να σας περιγράψω πώς βρέθηκα να ασχολούμαι με την Εσθονία. Στις 29 Δεκεμβρίου 2013, σε τούτη τη στήλη έγραψα ένα άρθρο με τίτλο «Δυστυχώς, δεν έχουμε γίνει, ακόμα, Εσθονία», όπου περιέγραφα το πόσο ανεπτυγμένη ήταν η ηλεκτρονική διακυβέρνηση στη χώρα αυτή. Δεν είχα ποτέ επισκεφθεί την Εσθονία και η γνώση μου προερχόταν μόνο από δημοσιεύματα και από την ιστοσελίδα της χώραs.
 
 Στις αρχές του 2014, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον Πρέσβη της Εσθονίαs κ. Margus Rava, ο οποίος ζήτησε να συναντηθούμε. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Rava είναι ταυτόχρονα Πρέσβης στην Κύπρο, στην Αλβανία και στην Ιορδανία. Αυτό δείχνει τιs οικονομίες που κάνει μια μικρή χώρα. Από τότε συναντηθήκαμε αρκετές φορές και μου έδωσε πολλές πληροφορίες για την πρόοδο της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης που γίνεται στη χώρα του. Έτσι, έγραψα και δεύτερο άρθρο στις 8 Φεβρουαρίου 2015, με τίτλο «Μήπως η Εσθονία ζει σε άλλον αιώνα;». Εκεί περιέγραφα μια νέα υπηρεσία που παρέχεται σε ξένουs υπηκόουs που έχουν δραστηριότητα στην Εσθονία. Η υπηρεσία ονομάζεται e-Resίdency και ουσιαστικά επιτρέπει σε ξένους υπηκόους να κάνουν τις περισσότερες δουλειές τουs από τον τόπο διαμονής τους, χωρίς να χρειάζεται να ταξιδεύουν στην Εσθονία. Είναι αξιοσημείωτο ότι μέσα στο 2015 έχουν αποκτήσει την ιδιότητα του e-Resίdent περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και 150 Έλληνες. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης στο ίδιο διάστημα γεννήθηκαν 14.000 παιδιά και πέθαναν 17.000 άνθρωποι. Όμως, ο στόχος του προγράμματος αυτού είναι να φτάσουν τα 10 εκατομμύρια μέχρι το 2025! Προσέξετε τη σημασία του e-Resίdency. Ουσιαστικά όταν και αν επιτύχουν τον στόχο τους, θα έχουν αυξήσει τον πληθυσμό της χώραs τους κατά 870%, έστω και αν όλοι αυτοί δεν θα κατοικούν στην Εσθονία! Κάπως έτσι ξεκίνησε η σχέση μου με αυτή τη χώρα, η οποία έμελλε να επεκταθεί.
 
 
 Στις 23 Δεκεμβρίου 2015 έλαβα πρόσκληση από τον Πρόεδρο της Εσθονίαs για να συμμετάσχω στην 7η ετήσια Διεθνή Συνάντηση των Φίλων τηγς Εσθονίαs από τις 30 Ιουνίου 2016 μέχρι τις 2 Ιουλίου 2016. Φυσικά την αποδέχτηκα και έτσι βρέθηκα στο Τallinn. Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η συνάντηση δεν γίνεται απλά «υπό την αιγίδα τον Προέδρου», αλλά με την ενεργή συμμετοχή του Προέδρου Ilves, αλλά και του Πρωθυπουργού του χώρας, Taavi Roivas. Όταν άκουσα τον Πρόεδρο να μιλά σε ένα panel για την τεχνολογία, εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ από την εμπεριστατωμένη γνώση του στην πληροφορική, ώστε υπέθεσα ότι είχε κάνει σπουδές σε πληροφορική. Αναζητώντας το βιογραφικό του στο Google, διαπίστωσα ότι είχε σπουδάσει ψυχολογία και είχε κάνει μεταπτυχιακό (masters) στο ίδιο αντικείμενο. Αλλά και ο ίδιος ο Πρωθυπουργόs είναι μεγάλος υπέρμαχος της τεχνολογίας. Μάλιστα, πέρασε μαζί μας ένα γεμάτο 10ωρο και όταν χρειάστηκε να υπογράψει κάτι, το έκανε με την ψηφιακή υπογραφή του, μέσω του κινητού τηλεφώνου του!
 
 Η καθολική χρήση της ψηφιακής υπογραφήs έχει εξοικονομήσει στο κράτος το 2% του ΑΕΠ! Δηλαδή, έναν ΕΝΦΙΑ και κάτι ρέστα! Η συνάντηση αυτή που συγκεντρώνει επενδυτές και επιχειρηματίες οι οποίοι αναζητούν νεοφυείς επιχειρήσεις (όπως π.χ. το Skype το οποίο δημιουργήθηκε από Εσθονούς), δημοσιογράφους και διαμορφωτές της κοινής γνώμηs, πανεπιστημιακούς κ.ά., διοργανώνεται με τη συνεργασία του Δημόσιου και του Ιδιωτικού τομέα και στοχεύει στην προβολή των υπηρεσιών και των προϊόντων της Εσθονίας. Στα 7 χρόνια λειτουργίας του θεσμού αυτού, έχουν περάσει περισσότεροι από 1.700 «φίλοι τηs Εσθονίας» από τις εκδηλώσεις, οι οποίοι φεύγουν με την εντύπωση ότι βιώσανε μια εμπειρία από το μέλλον.
 
 Θα σας δώσω δύο παραδείγματα από την καθημερινότητά μας, για να δείτε πως λειτουργεί η ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Δίπλωμα Οδήγησηs: Το δίπλωμα οδήγησης εκδίδεται από το κράτος. Κατά συνέπεια το κράτος γνωρίζει πότε λήγει ένα δίπλωμα. Τρεις μήνες πριν από τη λήξη του διπλώματος, ο Εσθονός ειδοποιείται μέσω e-mail (όλοι οι Εσθονοί που έχουν ταυτότητα έχουν και ένα e-mail με τον μοναδικό αριθμό του ταυτότητάς τους• η ταυτότητα είναι υποχρεωτική για όσους συμπληρώνουν το 15ο έτος και προαιρετική για τους λοιπούς), ότι το δίπλωμά του λήγει την τάδε ημερομηνία και αν θέλει να ανανεωθεί πρέπει να κάνει τις συνηθισμένεs ενέργειες, μεταξύ των οποίων και η βεβαίωση από γιατρό. Πάει στον γιατρό, τον εξετάζει και ο γιατρός ενημερώνει ηλεκτρονικά την υπηρεσία για τη δυvατότητα του πολίτη να οδηγεί. Δεν τυπώνεται κανένα χαρτί. Όταν λοιπόν ολοκληρωθούν οι διατυπώσειs, όλες ηλεκτρονικά, ακόμα και η πληρωμή του αντιτίμου, τότε εκδίδεται το δίπλωμα και αποστέλλεται στον πολίτη στο σπίτι του. Δεν τυπώθηκε κανένα χαρτί, κανένας πολίτηs δεν πήγε σε καμία κρατική υπηρεσία. Ηλεκτρονική Συνταγογράφηση: Ο πολίτηs επισκέπτεται τον γιατρό. Μετά την εξέταση και εφ' όσον απαιτείται συνταγή, ο γιατρόs με μοναδικό στοιχείο την ηλεκτρονική ταυτότητα του ασθενούς, συντάσσει στον υπολογιστή τη συνταγή, χωρίς να τυπωθεί κανένα χαρτί. Ο ασθενής μπορεί να πάει σε οποιοδήποτε φαρμακείο της Εσθονίας και με την ταυτότητά του θα πάρει τα φάρμακά του χωρίς να τυπωθεί και πάλι κανένα χαρτί.
 
 Συγκρίνετέ το με τη δική μας «ηλεκτρονική συνταγογράφηση» και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι έναs ηγέτης μιαs δυτικήs χώραs δήλωσε: «Ι should haνe called the Estonίans when we were settίng ουr health care websίte». Τα λόγια αυτά αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα όταν προέρχονται από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Barak Obama! Το δυστύχημα με την Ελλάδα είναι ότι είχαμε διμερή συμφωνία (για τέσσερα χρόνια) για να μας βοηθήσουν στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση, αλλά εμείς, σαν ο εξυπνότερος λαός του κόσμου, την απεμπολήσαμε, όπως έχουμε κάνει και για πολλά άλλα. Είμαστε λοιπόν άξιοι του μοίρας μαs. Ξέρετε ποιο είναι το πρακτικό αποτέλεσμα αυτής της μοναδικής ηλεκτρονικής διακυβέρνησης; Η φορολογία είναι ένα flat rate 20%, ανεξάρτητα από το ύψους των εισοδημάτων! Είναι τόσο μεγάλη η άγνοιά μας, ώστε ένας Έλληνας πολιτικόs αποφάνθηκε τον Μάρτιο του 2013 στην τηλεόραση ότι: «Ευτυχώς, δεν έχουμε γίνει ακόμα Εσθονία. Η Εσθονία είναι πολύ πιο πίσω από εμάς»! Δεν ήξερε, τουλάχιστον ας ρώταγε...
 
* Ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι Σύμβουλος Επιχειρήσεων.
 

17/2/2017. Απόψεις: Συζητώντας στο καφενείο για τη δραχμή

on Thursday, 16 February 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Γιώργος Στρατόπουλος, Δρ. - Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

17/2/2017. Απόψεις: Συζητώντας στο καφενείο για τη δραχμή

Φανταστείτε πώς είστε σε ένα καφενείο στην Κρήτη, μαζί με τον αγρότη, τον ξενοδόχο, τον έμπορο και τον εφοριακό. Ανοίγει η συζήτηση περί δραχμής και εσείς ακούτε -και απορρίπτετε- τα επιχειρήματά τους. Ενα προς ένα, με στοιχεία...
Απόβραδο στη νότια Κρήτη. Στο καφενείο, γύρω από μια ξυλόσομπα, πολυπληθής παρέα και σκεφτική. Μπήκα μαζί με το Χριστόφορο, γιο αγρότη που σπούδασε πληροφορική και εργάζεται στο Λονδίνο τα τελευταία 5 χρόνια. Μπαίνοντας, προλάβαμε το τέλος της κουβέντας του δασκάλου: «Έτσι είναι, δεν πάει άλλο. Ας τρώμε μόνο ελιές και παξιμάδι κάμποσα χρόνια, αν είναι να δούμε μετά «άσπρη μέρα». Να σηκωθούμε να φύγομε από το ευρώ, να σηκώσομε κεφάλι, να ‘χουνε μέλλον τουλάχιστον τα κοπέλια μας.»
Σαν το δάσκαλο σκέφτονται σήμερα πολλοί καλοί άνθρωποι. Βέβαιοι ότι έξοδος από το Ευρώ σημαίνει πρώτα μερικά δύσκολα χρόνια και μετά ανάπτυξη, δουλειές, ευμάρεια. Δεν είναι ανοησίες, ούτε αυταπάτες ούτε ιδιοτέλεια. Είναι άγνοια, μια ρομαντική ευπείθεια και η ανάγκη, επιτέλους, ενός κάποιου ορίζοντα.
Ας παρακολουθήσουμε τη συνέχεια της κουβέντας στο καφενείο –ήταν διδακτική.

Χριστόφορος: Δάσκαλε,  ότι τα πρώτα χρόνια θα’ ναι δύσκολα το καταλαβαίνουν όλοι. Μετά, όμως, όταν ισορροπήσουμε, εσύ γιατί πιστεύεις ότι η ζωή με τη δραχμή θα ‘ναι καλύτερη;

Παύλος (Ξενοδόχος): Χριστόφορε, εμείς εδώ ζούμε από τον τουρισμό και τις ελιές. Με τη δραχμή θα βελτιωθεί αμέσως η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, το τουριστικό μας προϊόν θα ‘ναι πιο ελκυστικό…

Χριστόφορος: Μα, καλά δεν πάει ο τουρισμός τα τελευταία χρόνια; Και πώς θα γίνει δηλαδή πιο ανταγωνιστικό το προϊόν με τη δραχμή; Υπηρεσίες προσφέρεις, τα μεροκάματα είναι το μεγάλο κομμάτι του κόστους. Είναι ακριβά σήμερα τα μεροκάματα; Θες να εισπράττεις ευρώ από τους τουρίστες και να πληρώνεις τα μεροκάματα σε δραχμές; Δε σου φτάνουν όσα βγάζεις;

Ξενοδόχος: Προς Θεού, τα μεροκάματα δεν είναι πρόβλημα, πέσανε πολύ. Αλλά με τη δραχμή θα φθηνύνουν κι όλα τα άλλα.
Χριστόφορος: Το ρεύμα για το air condition; Το πετρέλαιο; Οι τηλεοράσεις; Τα έπιπλα των δωματίων από το ΙΚΕΑ; Οι κουρτίνες και τα σεντόνια απ’ τη Τουρκία; Το μοσχαράκι, η μαγιονέζα, ο καφές και το ουίσκι;

Ξενοδόχος: Όχι, αυτά είναι εισαγόμενα, τα άλλα που παράγουμε εδώ, το λάδι, οι τομάτες, το τυρί…
Μανόλης (Αγρότης 1): Ναι, δε πάει άλλο. Μας τάραξε το ευρώ με την ακρίβεια. Μέρα νύχτα στα χωράφια και πράμα δεν απομένει. Αλλά να το κάνομε σωστά. Να φύγομε από το ευρώ,  αλλά να μη χάσομε τις επιδοτήσεις. Μ’ αυτές ζούμε. Το λάδι δεν έχει τιμή στην αγορά. Ό,τι βγάζομε πάει για φυτοφάρμακα, λιπάσματα και πετρέλαιο. Η επιδότηση είναι ό,τι μένει στη τσέπη, το μεροκάματό μας.

Χριστόφορος: Για να καταλάβω.. Μανόλη, θα πουλάς πιο φθηνά το λάδι στον ξενοδόχο, αν πάμε στη δραχμή; Τώρα εισπράττεις 80€, φεύγουν τα 50€ σε εισαγόμενα (φυτοφάρμακα, λιπάσματα, πετρέλαιο) και τα 30€ είναι το μεροκάματό σου. Όταν πάμε στη δραχμή, η τιμή που θα πουλάς σε ισοδύναμα ευρώ θα ‘ναι πιο φθηνή, για να βολεύει τον πελάτη του ξενοδόχου. Άρα, θα σου μένει μεροκάματο 20€  αντί για 30€. Σωστά; Θα μπορείς να πάρεις ίσως περισσότερο μαϊντανό αλλά θα ‘χεις λιγότερα στη τσέπη για να αγοράσεις τηλεόραση, κινητό, πετρέλαιο, βενζίνη, αυτοκίνητο και ό,τι άλλο εισάγουμε. Είσαι σίγουρος ότι σε συμφέρει; Μήπως τελικά, αν πουλάς φθηνότερα στον ξενοδόχο, θα γίνεις ακόμα πιο φτωχός; Στη Βουλγαρία δεν έχουν ακρίβεια, αγοράζουν πιο φτηνά την πατάτα, δε ζούνε όμως καλύτερα από εμάς, γιατί έχουν πολύ χαμηλότερα μεροκάματα. Βγάζουν 6300€ το χρόνο, ενώ εμείς 16.200€ (Κατά κεφαλήν ΑΕΠ – Eurostat, εδώ). Αυτός είναι ο στόχος, να γίνουμε Βουλγαρία με δραχμή;

Μιχάλης (Αγρότης 2): Όχι, δε θα πουλάμε πιο φθηνά. Πιο ακριβά θα πουλάμε τη τομάτα στον ξενοδόχο.
Χριστόφορος: Και γιατί ο ξενοδόχος να πάρει την ακριβή σου τομάτα; Τόσες και τόσες εισαγόμενες κυκλοφορούν στην αγορά από Ολλανδία, Βέλγιο κ.α. Αν ακριβύνεις το προϊόν σου, θα πήξουμε στην εισαγόμενη τομάτα.

Αγρότης 2: Όχι σύντεκνε, δεν το ‘πιασες. Θα βάλουμε δασμούς κι οι εισαγόμενες τομάτες θα είναι ακριβότερες. Όπως κάναμε παλιά – θυμάσαι;- με τις μπανάνες.

Χριστόφορος: Μα τότε ξέχνα την ΕΕ και τις επιδοτήσεις. Τέτοια κόλπα δεν επιτρέπονται στην ΕΕ. Ξέχνα και τους δρόμους και τα έργα υποδομής. Απ΄τη Χώρα μέχρι εδώ, για δες, γεμάτος είναι ο δρόμος με ταμπέλες «Το έργο συγχρηματοδοτήθηκε από την Ε.Ε.». Για ξανασκέψου το.

Δημήτρης (Αγρότης 3): Λάθος τα λέτε, πατριώτες. Ούτε φθηνότερα θα πουλάμε ούτε ακριβότερα. Το ίδιο θα πουλάμε αλλά με τη δραχμή θα ‘χουμε λιγότερους φόρους. Μας έπνιξαν οι φόροι με τα μνημόνια. Ασφυκτιούμε. Φόρος στα λιπάσματα, στα γεωργικά προϊόντα, στο πετρέλαιο…

Αγρότης 1: Τριπλασίασαν και τις ασφαλιστικές εισφορές, σε λίγο θα βάλουν φόρο και στην επιδότηση…

Ξενοδόχος: Ένα δεύτερο μεροκάματο δίνομε στο ΙΚΑ, αύξησαν τον ΦΠΑ, έβαλαν και τέλος διανυκτέρευσης, μέχρι και συμπληρωματικό ΕΝΦΙΑ στα ξενοδοχεία! Ναι, σίγουρα λιγότεροι φόροι θα κάνουν μεγάλη διαφορά. Και το τουριστικό προϊόν θα γίνει πιο ελκυστικό.

Χριστόφορος: Αυτό είναι το πρόβλημα, οι φόροι; Και γιατί δε τους μειώνουμε εδώ και τώρα, με το Ευρώ; Έχετε δει πού πάνε οι φόροι σας και οι εισφορές; Το 80% πάει για μισθούς και συντάξεις. Απλό είναι κι οι δανειστές μας θα συμφωνήσουν: μειώνουμε τις συντάξεις και κόβουμε τους φόρους. Αυτό θέλετε; Γι΄ αυτό πρέπει να βγούμε από το Ευρώ;

Αγρότης 1: Ε, όχι, δεν πεινούμε δα και τόσο που να κόψουμε τη σύνταξη του ΟΓΑ.

Χριστόφορος: Τότε; Μήτσο, θέλω να καταλάβω. Ίδια τιμή θα πουλάς το λάδι. Περισσότερα δε θα εισπράττεις, ούτε και λιγότερα. Θα δίνεις όμως λιγότερα για φόρους. Πού θα βρει το κράτος να πληρώσει συντάξεις στους γονείς και στη θεία σου;

Μύρων (Εφοριακός): Θα κόψουμε από τους τόκους – δεν θα πληρώνουμε πια τόκους για το χρέος!

Χριστόφορος: Σε γελάσανε, Μύρο, αν νομίζεις πως δε θα πληρώνομε φόρους για τους τόκους, άμα βγούμε από το ευρώ και χρεοκοπήσουμε. Η ιστορία λέει ότι θα πληρώνουμε ό,τι μπορούμε για τόκους. Σου θυμίζω ότι μέχρι και το 1978 πληρώναμε φόρους που πήγαιναν κατευθείαν στην αποπληρωμή δανείων που πήραμε την εποχή του Τρικούπη. Ναι, του Τρικούπη. Άμα πάμε στη δραχμή, μπορεί να πληρώνουμε για τόκους λιγότερα από τώρα γιατί θα είμαστε πιο φτωχοί. Στη τσέπη μας όμως θα φαίνονται πιο πολλά. Έχεις δει τι πληρώνουμε τώρα για τόκους; Κάτι λιγότερο από 8% των εσόδων του κράτους. Ισπανία, Κροατία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ιρλανδία πληρώνουν περισσότερα και κάπως λιγότερα η Βρετανία και το Βέλγιο (Διάγραμμα Ι).
Τι καταλαβαίνετε λοιπόν; Θα ‘χουμε φεσώσει όλη την υφήλιο και θα μας αφήσουν να τη σκαπουλάρουμε φθηνά επειδή είμαστε ωραίοι; Ξέρετε τι έγινε με τα δάνεια του Τρικούπη; Συνδέθηκαν με υποθήκες, όπως ο φόρος καπνού, τα τέλη χαρτόσημου, και με εισπράξεις τελωνείων. Και οι πιστωτές είχαν προτεραιότητα  έναντι των φορολογικών εσόδων του Δημοσίου εδώ.
 
Διάγραμμα Ι: Δαπάνη για τόκους ως % των συνολικών εσόδων της Γενικής Κυβέρνησης (2015). Πηγή Eurostat εδώ

Aγρότης 3: Δε ξέρω τι λες, Χριστόφορε- εσύ έφυγες και μακριά- αλλά εμείς εδώ παράγουμε, δίνουμε ένα σωρό φόρους στο κράτος των Αθηνών αλλά Εγνατίες και αεροδρόμια πολυτελείας φτιάχνουν στην απάνω Ελλάδα. Με τα λεφτά μας. Εμείς έχουμε δρόμους κι αεροδρόμια της πλάκας, ο δρόμος απ’ τα Χανιά στο Ρέθεμνος κι απ΄το Ηράκλειο στον Άγιο είναι σκοτώστρα.

Χριστόφορος: Και πώς θα το λύσει αυτό η έξοδος από το Ευρώ; Έχουμε πλούσιο τόπο, ευλογημένο, κι είστε εργατικοί. Καταλαβαίνω πως δεν θέλετε να μοιράζεστε τον πλούτο σας με τους Ηπειρώτες που είναι πιο φτωχοί. Αυτό όμως δε σημαίνει έξοδος απ΄ το ευρώ, εσείς θέτε να βγούμε από την Ελλάδα. Και ξέρεις, το θεωρώ μικρόνοη σκέψη, ίσως και αντεθνική, αλλά πράγματι, Κρήτη, Μύκονος και Σαντορίνη βραχυπρόθεσμα θα κέρδιζαν στο οικονομικό πεδίο αν «έβγαιναν» από την Ελλάδα. Λανθασμένη, σκέψη, παράουρη, αλλά έχει μια οικονομική λογική. Εκείνοι οι ταλαίπωροι οι Ηπειρώτες, τι λόγο έχουν να σηκωθούν να φύγουν από την Ελλάδα; Σας το ρωτώ, γιατί αν μπορείτε να μου το εξηγήσετε, τότε θα καταλάβω κι εγώ γιατί να θέλει η φτωχή Ελλάδα να ξεκόψει από τη πλούσια γειτονιά της ευρωζώνης ή ακόμα και της Ε.Ε..

Εφοριακός: Χριστόφορε, η μηχανή για να δουλέψει θέλει λάδι και η οικονομία ρευστό. Εμείς τώρα έχουμε τράπεζες ζόμπι. Ενώ με το δικό μας νόμισμα, θα τυπώνομε και θα ρίξομε χρήμα στην αγορά, να  αναθερμάνουμε την παγωμένη οικονομία.

Χριστόφορος: Μα, αν ήταν  έτσι τα πράγματα, δεν θα υπήρχε πείνα πουθενά στον κόσμο. Τα χαρτονομίσματα που τυπώνουμε στο νομισματοκοπείο έχουν τόση αξία από μόνα τους όση και το χαρτί για την εκτύπωσή τους. Άλλες αξίες, πραγματικές, δίνουν στο χαρτονόμισμα αγοραστική αξία. Για να μη σας μπλέξω όμως, δείτε τι γίνεται στον κόσμο… Η Αργεντινή π.χ., δικό της νόμισμα έχει αλλά τράπεζες δεν έχει. Είναι, ως φαίνεται, μπουνταλάδες, δεν έχουνε εκεί έναν Λαπαβιτάκη, να τους ανοίξει τα μάτια πώς να τονώσουνε την οικονομία μέσω τραπεζικού δανεισμού.
Ξέρετε, απ’ όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, η Αργεντινή έχει το χαμηλότερο δανεισμό της ιδιωτικής οικονομίας. Από τις 160 χώρες με διαθέσιμα στοιχεία στη Παγκόσμια Τράπεζα, ξέρετε ποιες έχουν λιγότερη πίστωση στον ιδιωτικό τομέα από την Αργεντινή; Το Αφγανιστάν, το Ιράκ και μια ντουζίνα εξαθλιωμένες χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Και δεν είναι χώρα καθυστερημένη η Αργεντινή. Ήταν και είναι από τις μεγάλες πλούσιες χώρες και εξελιγμένες κοινωνίες της Λατινικής Αμερικής. Κι αυτό σημαίνει πως, αν δεν ήταν η χρεοκοπία,  θα ήταν σήμερα από τις χώρες της Λ.Α. με τον πιο ανεπτυγμένο τραπεζικό τομέα. Είναι όμως τελευταία. Η αλήθεια, σύντεκνε Μύρο, είναι ότι συμβαίνουν πολλά άσχημα πράγματα μαζί, όταν χρεοκοπείς. Ένα απ’ αυτά είναι πως απομένεις χωρίς πίστωση για δεκαετίες. 17 χρόνια πριν χρεοκόπησε η Αργεντινή, κι ακόμα… Και μας νοιάζει η Αργεντινή, γιατί άμα αποχωρήσουμε από το ευρώ, θα χρεοκοπήσουμε και εμείς  όπως εκείνη, άτακτα.

Εφοριακός: Γιατί, κουμπάρε, έχομε τράπεζες σήμερα εμείς;

Χριστόφορος: Έχεις δίκιο! Στην Ελλάδα επί της ουσίας δεν έχουμε τράπεζες τα τελευταία 5-6 χρόνια και τώρα αντιμετωπίζουμε το εξής δίλημμα: ή α) παραμένουμε στο club της Ευρωζώνης, όπου ο δανεισμός της ιδιωτικής οικονομίας είναι βασικό συστατικό, περιμένοντας να φτιάξουν τα πράγματα και για τις δικές μας τράπεζες ή β) κάνουμε το άλμα στο κενό, τη μεταγραφή στο club  όχι των χωρών που έχουν δικό τους νόμισμα, όπως νομίζετε, αλλά στο club των χωρών που έχουν δικό τους νόμισμα και χρεοκόπησαν άτακτα.
Να τη σκέφτεστε, λοιπόν, τη δραχμή, πατριώτες, αλλά μην τρέφετε αυταπάτες για τον τραπεζικό δανεισμό. Γιατί δεν θα ‘χουμε τράπεζες για δεκαετίες, ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας.

 Διάγραμμα ΙΙ:
Το πόσο χρήμα δίνουν οι τράπεζες σε μια οικονομία φαίνεται από έναν δείκτη που υπολογίζει το σύνολο του δανεισμού του ιδιωτικού τομέα (επιχειρήσεις & νοικοκυριά) ως % του ΑΕΠ. Πηγή Παγκόσμια Τράπεζα εδώ. Ο δανεισμός είναι πιο εύκολος στις πλούσιες χώρες, πιο δύσκολος στις φτωχές. Είναι διπλάσιος ο δανεισμός στην Ευρώπη (95% του ΑΕΠ) από τη Λατινική Αμερική (50%). Ακόμα υψηλότερος είναι στη Βόρεια Αμερική και την Ιαπωνία. H Αργεντινή, αν και από τις πλουσιότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής είναι τελευταία στη σχετική κατάταξη.

Κωστής έμπορος : Έχει, πάντως, κι ένα καλό να μην έχουμε τράπεζες. Θα γλυτώσομε απ΄τα δάνεια! Μας επνίξανε! Ανοιχτήκαμε στις καλές εποχές και καταστραφήκαμε μετά, με τη κρίση. Απειλούν να μας τα πάρουν όλα, δεν μπορούμε να σηκώσομε κεφάλι.

Χριστόφορος: Καταλαβαίνω, Κωστή, τις δυσκολίες σου αλλά κάνεις λάθος λογαριασμούς. Αν πάμε στη δραχμή, όλες οι τράπεζες θα ανήκουν στο δημόσιο. Δε θα χρωστάς πια στις τράπεζες αλλά στο κράτος. Και ξέρεις, το κράτος είναι ο χειρότερος πιστωτής. Η νομοθεσία σε προστατεύει από τους άλλους πιστωτές (π.χ. 1η κατοικία) αλλά, αν χρωστάς στο κράτος, έχεις μικρότερη προστασία. Θυμάστε τι λέγατε όταν μπήκα; Τα πρώτα χρόνια της δραχμής θα πέσει μεγάλη φτώχια, το κράτος θα ‘χει μεγάλες ανάγκες, θα παίρνει απ’ όπου μπορεί και βρίσκει. Δεν θα χαριστεί σ΄εκείνους που του χρωστούν κι έχουν περιουσία.  Αν πάλι δεν έχεις περιουσία, ουδείς λόγος ανησυχίας. Ευρώ, δραχμή ή λίρα, καμιά τράπεζα  δεν μπορεί να πειράξει όποιον δεν έχει περιουσία.

Αγρότης 1: Εγώ πάλι λέω, πως με το δικό μας νόμισμα η ανάπτυξη θα ‘ναι πιο γρήγορη. Δες πώς προκόβουν οι Ρουμάνοι, οι Βούλγαροι κι άλλοι που δεν έχουν Ευρώ. Έρχονταν εδώ να μαζεύουνε ελιές και σε λίγο θα είναι καλύτεροί μας.

Χριστόφορος: Δεν είναι οι ευρωπαϊκές χώρες με δικό τους νόμισμα που σημειώνουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά, θα δεις πως είναι οι φτωχές χώρες, οι πεινασμένες. Οι πλούσιες (Δανία, ΗΒ, Σουηδία) έχουν χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, όπως οι χώρες του Ευρώ. Και η Ισπανία, αν και χώρα του Νότου με προβλήματα, τα κατάφερε καλά τα τελευταία 15 χρόνια, καλύτερα από πολλούς βόρειους (Πίνακας 1).  Πρόσεξε όμως! Πιστεύεις πως θα αναπτυχθούμε γρηγορότερα με το δικό μας νόμισμα αλλά πιστεύεις, επίσης, πως θα φτωχύνουμε πολύ τα πρώτα χρόνια. Τι φαντάζεσαι λοιπόν, θα είμαστε καλύτερα μετά από δέκα χρόνια λόγω δραχμής ή απλώς θα έχουμε ανάπτυξη που ίσα-ίσα θα ρεφάρει την καταστροφή των πρώτων χρόνων;
Και ακόμα δεν κατάλαβα πώς θα σας βοηθήσει η δραχμή να βγάζετε περισσότερα από το λάδι. Θα παράγετε περισσότερο λάδι ή θα το πουλάτε ακριβότερα; Τόσα χρόνια στο νησί παινεύεστε για το καλύτερο λάδι και βαρυγκομάτε που το παίρνουν οι Ιταλοί για κομμάτι ψωμί, το τυποποιούν και το μεταπουλούν χρυσάφι. Σε τι σας εμπόδισε τόσα χρόνια το Ευρώ να τυποποιήσετε το λάδι και να το μοσχοπουλάτε στις αγορές της Ευρώπης; Ο ξενοδόχος μπορεί να βγάλει περισσότερα άμα φτωχύνουν οι υπάλληλοί του, δηλαδή τα παιδιά σας. Στη θεωρία! Γιατί στην πράξη χαμένος θα ‘ναι κι αυτός. Θυμάστε το 2010 και το ’11; Η γειτονιά μας ήταν ανάστατη από την Αραβική Άνοιξη, αλλά ο τουρισμός δεν τσίμπησε. Ξέρετε γιατί; Επειδή με τις μούτζες και τις πορείες των αγανακτισμένων ο κόσμος έξω -ξέρεις τώρα πώς τα φουσκώνουν τα ΜΜΕ- νόμιζε πως και στην Ελλάδα υπάρχουν συγκρούσεις και ταραχές. Με αυτά που θα γίνουνε στη χώρα τα πρώτα χρόνια της δραχμής, ο τουρισμός θα μείνει, θαρρείς, ανεπηρέαστος;
 

Πίνακας Ι: Η αύξηση του βιοτικού επιπέδου στην ΕΕ την περίοδο 200-2015 όπως τεκμαίρεται από την αύξηση του κατά κεφαλήν ονομαστικού ΑΕΠ1 . Οι 10 χώρες με την υψηλότερη αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ την περίοδο 2000-2015 ήταν οι 10 χώρες που το 2000 είχαν το χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Οι πλουσιότερες χώρες με έτος αναφοράς το 2000 είχαν χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης (εξαιρείται η Ιρλανδία) είτε είχαν Ευρώ είτε δικό τους νόμισμα. Σε όρους βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου, δεν απέτυχαν όλες οι χώρες του Νότου στα χρόνια του ευρώ (2000-2015). Η Πορτογαλία είχε παρόμοια επίδοση με Γαλλία, Ολλανδία. Η Ισπανία τα πήγε καλύτερα από τα περισσότερα πλούσια μέλη της Ε.Ε. Δυστυχώς, Ελλάδα & Ιταλία είχαν απογοητευτικές επιδόσεις.
Πηγή Eurostat εδώ

Χριστόφορος: Πατριώτες, μου φανήκατε έτοιμοι να θυσιάσετε μια δεκαετία, όταν μπήκα στο καφενείο. Έτοιμοι να πιείτε το πικρό ποτήρι της μετάβασης στη δραχμή εσείς, για να ‘χουνε καλύτερη προοπτική τα παιδιά σας. Αλλά τόσην ώρα που κουβεντιάζουμε, δεν άκουσα ένα σοβαρό και πειστικό επιχείρημα, γιατί δηλαδή και πώς θα είναι καλύτερα τα πράγματα με τη δραχμή, μετά από 10, 20 ή και 30 χρόνια. Το λοιπόν, ξανασκεφτείτε το! Γιατί εσείς λέτε να το κάνετε για τα παιδιά σας, αλλά εκείνα θα σας μουτζώνουν μια ζωή.

Σημειώσεις
Για τη σύγκριση του βιοτικού επιπέδου μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. η Eurostat χρησιμοποιεί εναλλακτικά ως δείκτη το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε Μονάδες Αγοραστικής Δύναμης (PPS). Αυτός ο δείκτης λαμβάνει υπόψη τις διαφορές των τιμών καταναλωτή μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. Ακόμα και σε όρους PPS ισχύουν τα ίδια ποιοτικά συμπεράσματα.

Πηγή: www.protagon.gr/

'Σημειώνεται ότι με την ανάρτηση του άρθρου, δεν σημαίνει ότι το Ινστιτούτο συντάσσεται με τις απόψεις, την ανάλυση και την πρόταση του Συγγραφέα, αλλά ως υπεύθυνος φορέας, λειτουργεί και παρέχει ανέκαθεν το βήμα για ανοικτή συζήτηση επί όλων των ζητημάτων της επικαιρότητας που ενδιαφέρουν την Ελλάδα.'

30/1/2017. Αποψη: Ελλάδα - Τουρκία: Η πραγματικότητα στο Αιγαίο σήμερα

on Monday, 30 January 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Νικόλας Κατσίμπρας*

30/1/2017. Αποψη: Ελλάδα - Τουρκία: Η πραγματικότητα στο Αιγαίο σήμερα

Το ΓΕΕΘΑ έχει κάνει μία εξαιρετική δουλειά τα τελευταία χρόνια δημοσιοποιώντας τα αναλυτικά στοιχεία των προκλήσεων της Τουρκίας στο Αιγαίο. Η αξία αυτής της καταγραφής είναι ανεκτίμητη, καθώς μας επιτρέπει να αφουγκρασθούμε τον παλμό των επιδιώξεων της Τουρκίας και να αναρωτηθούμε για την επάρκεια της μέχρι τώρα αντίδρασής μας. Αρκεί να το θέλουμε.

Δεν μιλάμε για μία απλή καταγραφή στατιστικών, αλλά για μία λεπτομερή αναφορά θαλασσίων περιστατικών, παραβάσεων διεθνών κανόνων εναέριας κυκλοφορίας, παραβιάσεων εθνικού εναέριου χώρου (ΕΕΧ), είδους αεροσκαφών (μαχητικά, αεροναυτικής συνεργασίας (ΑΦΝΣ) ή ελικόπτερα), αριθμού οπλισμένων μαχητικών, εμπλοκών με ελληνικά αεροσκάφη και τέλος, υπερπτήσεων πάνω από ελληνικό έδαφος. Τα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ καλύπτουν ανά μήνα όλη την περίοδο της κρίσης. Μας «μιλάνε» και έχουμε υποχρέωση να ακούσουμε.

Ενώ υπάρχουν στρατηγικές διακυμάνσεις στην ακατάπαυστη προκλητικότητα της Τουρκίας κατά τα τελευταία 40 χρόνια, η τάση την τελευταία εξαετία είναι ξεκάθαρη. Οι υπερπτήσεις αεροσκαφών της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας (ΤΠΑ) πάνω από ελληνικά εδάφη παρουσιάζουν κατακόρυφη αύξηση. Για την περίοδο 2011-2016, οι υπερπτήσεις, για κάθε χρονιά αντίστοιχα, ήταν 4, 3, 11, 14, 36 και μέσα στον Δεκέμβριο αναμένεται να ξεπεράσουμε τις 60.  Δηλαδή, 60 φορές που ξένο μαχητικό αεροσκάφος, πολλές φορές οπλισμένο, πέταξε πάνω από ελληνικό έδαφος.

Το αποτέλεσμα κάθε μίας από τις 60 φορές ήταν η μηδενική αλλαγή της πολιτικής μας για την μελλοντική αποτροπή αυτού του φαινομένου. Ενώ αποδεδειγμένα η στάση με την οποία αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις της Τουρκίας δεν επιφέρει αποτελέσματα, η πολιτική μας δεν προσαρμόζεται, αφήνοντας μεγάλο περιθώριο κινήσεων στον γείτονα. Ουσιαστικά, επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη αναμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα. Αυτό δεν είναι ο ορισμός της παράνοιας κατά τον Αϊνστάιν, όπως πιστεύουν πολλοί, αλλά ο ορισμός του εθισμού σύμφωνα με τους «Ανώνυμους Ναρκομανείς». Η πολιτική μας ηγεσία είναι εθισμένη στο να είναι αναποτελεσματική.

Όμως, δεν αλλάζει μόνο η ποσότητα αλλά και η ποιότητα των τουρκικών προκλήσεων. Τελευταία, η κατανομή των περιστατικών δείχνει μια νέα τακτική της ΤΠΑ στην περιοχή της Χίου, των Οινουσσών και πιο συγκεκριμένα στη νήσο Παναγιά, όπου έχουν υπάρξει πρόσφατα περιστατικά πολύ χαμηλών πτήσεων ΑΦΝΣ. Φυσικά, δε μπορούμε να ξέρουμε με βεβαιότητα τι σημαίνει αυτή η νέα συμπεριφορά, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι σαν κράτος να προετοιμαστούμε για μια πληθώρα σεναρίων, κυρίως διότι έχουμε εδώ και δεκαετίες αφήσει το πλεονέκτημα των πρωτοβουλιών στον γείτονα. Οι ένοπλες δυνάμεις το κάνουν αυτό σύμφωνα με τις εντολές που έχουν και τον σχεδιασμό τους. Η πολιτική ηγεσία;

Τα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ δείχνουν επίσης μία άλλη εξαιρετικά ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, η οποία έχει «χαθεί» μέσα στους αριθμούς: οι εμπλοκές έχουν σχεδόν εκμηδενιστεί τα τελευταία χρόνια! Ειδικότερα:
• Το 2009 είχαμε 1678 παραβιάσεις του ΕΕΧ και 237 εμπλοκές. Δηλαδή, υπήρξε κλιμάκωση στην αναχαίτιση στο περίπου 14% των παραβιάσεων των εθνικών μας συνόρων στον αέρα. Το ποσοστό αυτό έχει να κάνει μόνο με τον αριθμό των αναχαιτίσεων που εξελίχθησαν σε αερομαχία.
• Μετά το 2009 παρατηρούμε μία απότομη πτώση στο ποσοστό εμπλοκών / παραβιάσεων. Από το 14% πέφτει στο 1% το 2010, 1,4% το 2011, 0% το 2013, 0,4% το 2014 και εμφανίζει μικρή άνοδο το 2015 και 2016, γύρω στο 4%. Δηλαδή μιλάμε για χρονιές με χιλιάδες παραβιάσεις του ΕΕΧ,  και με σχεδόν μηδενικές εμπλοκές.
Αυτά είναι τα δεδομένα. Το τι όμως σημαίνει αυτό, δεν είναι ίσως εύκολα αντιληπτό και απαιτεί κατανόηση του τι συμβαίνει καθημερινά πάνω από το Αιγαίο.

Κάθε περιστατικό ενεργοποιεί έναν εκτενή αμυντικό μηχανισμό για την ανάλογη αντιμετώπισή του, με τεράστιο κόστος. Από τη στιγμή της απογείωσης μαχητικών από συγκεκριμένα αεροδρόμια της Τουρκίας, γίνονται άμεσες ενέργειες για την αντιμετώπιση των πιθανών σεναρίων. Εξάλλου, το Εθνικό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων έχει πλέον τεράστια εμπειρία και μπορεί και αξιοποιεί κατάλληλα τα αεροσκάφη αναχαίτισης ανάλογα με την αναμενόμενη συμπεριφορά των Τούρκων. Όλο το παιχνίδι παίζεται στη μεγιστοποίηση παραμονής των μαχητικών μας στο πεδίο επιχειρήσεων. Το πρόβλημα είναι ότι εκεί έχουν το πλεονέκτημα και πάλι οι Τούρκοι, καθώς διατηρούν την πρωτοβουλία και μπορούν να πετάνε για αρκετό χρόνο πάνω από το Αιγαίο, με ένα σύντομο διάλειμμα για εναέριο ανεφοδιασμό και επιστροφή. Αυτό σημαίνει ότι η αναχαίτιση του ίδιου ζεύγους αεροσκαφών της ΤΠΑ μπορεί να απαιτήσει δυσανάλογο αριθμό δικών μας, με τεράστιο κόστος.

Η αναχαίτιση των τουρκικών αεροσκαφών που παραβιάζουν τον ΕΕΧ γίνεται με βάση τους διεθνώς αναγνωρισμένους κανόνες και απαιτεί την αναγνώριση του αριθμού και του τύπου των αεροσκαφών καθώς και των διακριτικών τους. Κάθε περιστατικό αναχαιτίζεται, είτε από απόσταση με εικονικό εγκλωβισμό ή με προσέγγιση και αναγνώριση, ανάλογα με τις οδηγίες. Σαν «εμπλοκή» καταγράφεται μόνο το περιστατικό στο οποίο θα υπάρξει ενεργή κλιμάκωση και αερομαχία. Από την μία, είναι ασφαλέστερο να μην έχουμε εμπλοκές, καθώς ενέχουν αυξημένο κίνδυνο ατυχήματος όπως του Σμηναγού Ηλιάκη το 2006 και του Υποσμηναγού Σιαλμά το 1992. Από την άλλη όμως, μήπως έχουμε φτάσει σε μία νέα πραγματικότητα στο Αιγαίο, όπου η μέχρι τώρα αντίδρασή μας απλά δεν αποδίδει πλέον; Η τυπική αντιμετώπιση συνίσταται ουσιαστικά σε μία αναχαίτιση κατά την οποία είμαστε παρατηρητές ή διατηρούμε κάποιο εικονικό εγκλωβισμό. Αυτή είναι η επίσημη γραμμή, η οποία όμως δεν έχει καταφέρει να κάμψει  την επιθετικότητα της Τουρκίας στο ελάχιστο.

Η μείωση των εμπλοκών κατά τα τελευταία χρόνια μπορεί να οφείλεται σε ένα συνδυασμό παραγόντων. Οι εμπλοκές καίνε πολύ περισσότερο καύσιμο, αυξάνοντας το ήδη βεβαρυμένο κόστος, με το αποτέλεσμα να παραμένει τοίδιο, ενώ ταυτόχρονα εκπαιδεύουμε τους πιλότους της ΤΠΑ στις μεθόδους αντίδρασής μας. Αφού δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για ενεργητική αντιμετώπιση της απειλής, δίνεται προτεραιότητα στην μέγιστη παραμονή των αεροσκαφών μας στην περιοχή, πιο πολύ ως συνοδευτικών αντί της αναχαίτισης. Επίσης, οι Τούρκοι, βέβαιοι πλέον ότι δεν θα καταρριφθούν, αγνοούν τους εικονικούς εγκλωβισμούς και την αναγνώρισή τους από τα ελληνικά μαχητικά, συνεχίζοντας την πτήση τους μέσα στον τον ΕΕΧ και πάνω από ελληνικά εδάφη. Τέλος ένας σημαντικός αριθμός των παραβιάσεων γίνεται από ΑΦΝΣ και ελικόπτερα, με τα οποία δεν υπάρχει δυνατότητα εμπλοκής, λόγω της φύσης του πτητικού μέσου.

Η  παραπάνω εικόνα είναι ιδιαίτερα ανησυχητική, καθώς τελικά όλα συνηγορούν στην de facto απεμπόληση του νομίμου δικαιώματός μας για άμυνα των συνόρων μας. Αν σε αγνοούν, τότε δεν υπάρχεις. Αν η κυβέρνηση δώσει εντολές στην αστυνομία απλά να αναγνωρίσει, καταγράψει και προειδοποιήσει τους κλέφτες, ενώ είναι μέσα στο σπίτι σου και το πιο δραστικό που μπορεί να κάνει είναι να… τους σημαδέψει με το πιστόλι του playstation, θα τους αποθάρρυνε αυτό από το να ξαναμπούν να κλέψουν; Το ίδιο ισχύει και με την Τουρκία, η οποία κλέβει λίγο από την εθνική μας κυριαρχία κάθε φορά με κάθε παραβίαση. Ουσιαστικά, λέμε στην ΠΑ να παίζει σύμφωνα με τους κανόνες, ενώ η Τουρκία τους αγνοεί επιδεικτικά προς όφελός της. Τα χέρια των Ενόπλων Δυνάμεων είναι δεμένα και είναι αναγκασμένοι να αντιμετωπίζουν με φειδώ την επιθετικότητα της Τουρκίας, επιτρέποντάς της να ενισχύει τα τετελεσμένα που έχει τόσο στρατηγικά εφαρμόσει στο Αιγαίο.

Όλα τα παραπάνω παγιώνουν τη στρατηγική νίκη της Τουρκίας. Όσο η πολιτική μας περιορίζεται σε μια παθητική, αντιδραστική αντιμετώπιση της επιθετικότητας της, τόσο το status quo εδραιώνεται. Μπορεί η Χίος να φαντάζει μακριά από την Αθήνα, αλλά αν η έλλειψη ιδιαίτερης  προσοχής στα εθνικά θέματα την περίοδο της κρίσης δημιουργήσει περαιτέρω τετελεσμένα, τότε αυτά θα παραμείνουν πολύ παραπάνω από τα μνημόνια. Θα δώσουμε στα παιδιά μας λιγότερη εθνική περιουσία από αυτή που βρήκαμε, ας μη τους δώσουμε  όμως και λιγότερη εθνική κυριαρχία.

Δυστυχώς, αντί να αφουγκραστούμε συλλογικά και υπερκομματικά τι λένε αυτά τα στοιχεία, αντιδρούμε ανάλογα με τον χώρο που ανήκει ο καθένας. Όλα τα παραπάνω δεδομένα έχουν ήδη «μεταφραστεί» από τον αναγνώστη ανάλογα με την ιδεολογία του, ώστε να με κατατάξουν στο αντίστοιχο πολιτικό κουτί και να ασκήσουν κριτική ανεξαρτήτως της ουσίας. Η αντιμετώπιση των εθνικών θεμάτων έχει πλέον μοιραστεί σε δύο πόλους: Αν είμαστε προς το αριστερό άκρο του πολιτικού φάσματος ζούμε σε μια παράλληλη πραγματικότητα αγγελικά πλασμένη, με πλήρη άρνηση της σημασίας των Τουρκικών διεκδικήσεων. Αν είμαστε στην αντίπερα όχθη, τα βλέπουμε όλα ως κομματική ευκαιρία, καπηλευόμενοι κάθε έννοια πατριωτισμού και αγνοώντας τόσο τα τραγικά λάθη του παρελθόντος όσο και την επιχειρησιακή και γεωπολιτική πραγματικότητα των συνθηκών του 2016. Οι μεν θέλουν να χορέψουν κουμπαγιά γύρω από την φωτιά, οι δε να πάρουμε την Πόλη.

Αυτή η πλήρης αποσύνδεση από την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας είναι η απτή απόδειξη του στρουθοκαμηλισμού μας. Έτσι δε θα μπορέσουμε ποτέ να βρούμε τη χρυσή τομή ενεργητικής αποτρεπτικής στάσης ώστε να στερήσουμε από τον γείτονα την πρωτοβουλία και να αρχίσουμε να αναπτύσσουμε την βέλτιστη τακτική για τα μακροχρόνια στρατηγικά μας συμφέροντα. Αν δεν σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε την αυξανόμενη πολυπλοκότητα των συνθηκών γύρω μας με ένα αμάλγαμα ερασιτεχνισμού, άκριτης πολιτικής ιδεολογίας και κομματικού οπορτουνισμού, το πλεονέκτημα θα το διατηρεί ο γείτονας που επενδύει στον στρατηγικό σχεδιασμό των πολιτικών του. Ο Ερντογάν μας μιλάει. Ακούει κανείς;

* Ο Νικόλας Κατσίμπρας διδάσκει στα πρόγραμματα επίλυσης συγκρούσεων του πανεπιστήμιου Columbia της Νέας Υόρκης και του City University of NY, είναι Senior Fellow του Hellenic American Leadership Council και πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.
 

4/12/2016. Τα Δεκεμβριανά Ανοίγουν τη Σκηνή της Τραγωδίας

on Friday, 16 December 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Νικος Μέρτζος

4/12/2016. Τα Δεκεμβριανά Ανοίγουν τη Σκηνή της Τραγωδίας

Χωρίς σχόλια.

Ετσι για να μη ξεχνάμε το χθες. Να διδασκόμεθα και να βλέπουμε το σήμερα.

ΕΔΩ, η συνέχεια.

14/12/2016. Το νέο Ανατολικό Ζήτημα με την χάραξη και επαναχάραξη συνόρων

on Wednesday, 14 December 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

14/12/2016. Το νέο Ανατολικό Ζήτημα με την χάραξη και επαναχάραξη συνόρων

Για να κατανοήσουμε τα γεγονότα και να έχουν οι απόψεις μας μια κάποια επιστημονική προσέγγιση της αλήθειας, πρέπει να καταγράψουμε τη στρατηγική των δυνάμεων που καθορίζουν αυτά τα γεγονότα. Αλλιώς μπλέκουμε σε έναν φαύλο κύκλο ερμηνειών που και σύγχυση δημιουργούν και περιπτωσιολογικές είναι. Δεν αντιμετωπίζουν δηλαδή τα γεγονότα σε μια δυναμική, την οποία καθορίζουν δυνάμεις, που πρέπει να ερευνήσουμε σε τι αποσκοπούν και πια στρατηγική επιλέγουν για να την εφαρμόσουν, υλοποιώντας το σενάριο ή τα σενάρια, που θα έχουν τι μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία.
ΕΔΩ! η συνέχεια.

6/12/2016. Open Letter to the President of the Republic of Turkey R. T. Erdogan

on Tuesday, 06 December 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Έπιμέλεια Κωνσταντίνος Βουτσινάς, Πλοίαρχος ε.α. ΠΝ, Οικονομολόγος, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

6/12/2016. Open Letter to the President of the Republic of Turkey R. T. Erdogan

International Hellenic Association sends open letter to Turkey's President Erdogan
And
CC: Members of United Nations,
Members of European Parliament,
Media
Μετάφραση Αγγλικού κειμένου:
Ανοιχτή επιστολή προς τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Ρ. Τ.  Ερντογάν
 
Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,
Πρόσφατα έχετε καθιερώσει μια επαναλαμβανόμενη και συνεχή αναφορά  στα «σύνορα της καρδιάς των Τούρκων», όπως τα αντιλαμβάνεστε εσείς, τα οποία δεν ταυτίζονται με τα σημερινά φυσικά σύνορα της Τουρκίας προκειμένου να «χωρέσουν» σε αυτά και όλες οι νέο-οθωμανικές, επεκτατικές σας επιδιώξεις.  Συχνά μάλιστα, μας πληροφορείτε πως παραδίδετε σε όλους εμάς και «μαθήματα ιστορίας».
Εμείς όμως γνωρίζουμε πολύ καλά πως αυτά τα «μαθήματα ιστορίας» όπως τα αποκαλείτε, αποτελούν μαθήματα επικίνδυνου λαϊκισμού σε ανιστόρητους και αμόρφωτους ανθρώπους οι οποίοι είναι φυσικό να μην γνωρίζουν όσα θα έπρεπε να γνωρίζετε εσείς!
Γιατί κάθε μορφωμένος άνθρωπος, Τούρκος,  Έλληνας ή από οποιαδήποτε άλλη χώρα, ασφαλώς και χαμογελάει όταν σας ακούει να αναφέρεστε στα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου ισχυριζόμενος ότι «Σε αυτά τα νησιά έχουμε την ιστορία μας, τα μνημεία μας, τα τζαμιά μας!».
Όλοι οι στοιχειωδώς μορφωμένοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη,  γνωρίζουν πως το Αιγαίο πέλαγος, από την χαραυγή της ιστορίας ήταν και παραμένει Ελληνικό. Οι περιστασιακοί κατακτητές ποτέ δεν μπόρεσαν, ούτε πρόκειται να μπορέσουν ποτέ στο μέλλον, αυτό να το αλλάξουν.
Μήπως, μια και φαίνεται να σας ενδιαφέρει η ιστορία, πρέπει να σας υπενθυμίσουμε πως η λέξη Αιγαίο, σύμφωνα με την αθάνατη Ελληνική μυθολογία που μελετάει ολόκληρος ο πλανήτης εδώ και χιλιάδες χρόνια, προέρχεται από τον πατέρα του Θησέα και βασιλιά της Αθήνας Αιγέα ο οποίος έπεσε και πνίγηκε στα νερά του πελάγους από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο;
Να σας υπενθυμίσουμε πως εδώ και 3.000 τουλάχιστον χρόνια πρωτοελληνικοί λαοί όπως Ίωνες, Αχαιοί, Αιολείς και άλλοι, μετέτρεψαν την Μικρά Ασία σε χώρο πολιτικής και πολιτισμικής ανάπτυξης του Ελληνισμού; Πως τα τετελεσμένα βίας και γενοκτονίας στα οποία είναι συνηθισμένοι οι πρόγονοι σας και δυστυχώς αρκετοί σύγχρονοι σας, όπως εσείς προσωπικά, δεν αλλοιώνουν ούτε κατ΄ ελάχιστο την πραγματική ιστορία;
Αν εσείς στις μέρες μας ψάχνετε απεγνωσμένα «αποδείξεις» για τον απροκάλυπτο επεκτατισμό σας στα τζαμιά που έχτισαν πρόσκαιροι κατακτητές σε ελάχιστα από τα 6.000 νησιά και βραχονησίδες που βρίσκονται στον Ελλαδικό χώρο, τι θα πρέπει να πούμε εμείς για το μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, τον ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας που χτίστηκε στην Πόλη του Κωνσταντίνου δέκα ολόκληρους αιώνες πριν εμφανιστούν οι κατακτητές – πρόγονοί σας;
Τι θα πρέπει να πούμε για τον Βυζαντινό Ναό της Αγίας Σοφίας στην Νίκαια της Βιθυνίας όπου πραγματοποιήθηκαν η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος στις 20 Μαΐου του 325 και η όγδοη Οικουμενική Σύνοδος το έτος 787 ή για τον ναό της Αγίας Σοφίας της Τραπεζούντος, η οποία χτίστηκε μεταξύ 1238 και 1263 από τον Μανουήλ Α με ανεκτίμητη και μοναδική ψηφιδωτή και γλυπτή διακόσμηση;
Τι θα πρέπει να πούμε για την Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά, το σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού εδώ και δεκαεπτά σχεδόν αιώνες, την οποία ίδρυσαν το 386 οι Αθηναίοι μοναχοί Βαρνάβας και Σοφρώνιος σε απάτητες βουνοκορφές του Πόντου; Τι θα πρέπει να πούμε για το ιερό της Άρτεμις στην Έφεσο, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, τα ερείπια του οποίου θαυμάζουν σήμερα πλήθη που συρρέουν από ολόκληρο τον κόσμο ή για την Καππαδοκία η οποία από τον πρώτο αιώνα π.Χ. αποτελούσε κέντρο του Ελληνισμού;
Να θυμηθούμε μήπως την Νικομήδεια της αρχαίας Βιθυνίας, όπου καταγράφεται Ελληνική παρουσία από το 712 π.Χ.;  Ή μήπως την Σμύρνη, από τις αρχαιότερες πόλεις της Μεσογείου, η οποία κατοικήθηκε από Ελληνικούς πληθυσμούς εδώ και χιλιάδες χρόνια - μέχρι πρόσφατα;
Μήπως να θυμηθούμε την Αλικαρνασσό, την Προύσα, το Ικόνιο ή την Ανατολική Θράκη στην οποία ο Ελληνικός μύθος της Ηρώς και του Λέανδρου λαμβάνει χώρα στην αρχαία πόλη της Σηστού εδώ και χιλιάδες χρόνια;
Τι θα πρέπει άραγε να πούμε  για την μαρτυρική Κύπρο, το νησί της Αφροδίτης, καθαρά Ελληνικό από την εποχή του Τρωικού πολέμου; Τι θα πρέπει να πούμε για την Ίμβρο και την Τένεδο με Ελληνικό πληθυσμό που ξεπερνούσε το 90% όταν σας παραδόθηκαν σαν «δώρο» με την Συνθήκη της Λωζάνης που δεν σας αρέσει σήμερα;
 
Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,
Πρέπει επιτέλους να κατανοήσετε πως στα σπλάχνα ολόκληρης της σημερινής Τουρκίας βρίσκονται παντού σπαρμένα αδιάψευστα τεκμήρια Ελληνικού πολιτισμού που άνθησε χιλιάδες χρόνια πριν εμφανιστούν στην περιοχή οι κατακτητές – πρόγονοι σας.
Για ποια ιστορία λοιπόν μας μιλάτε Κύριε Πρόεδρε; Για την ιστορία των γενοκτονιών, των σφαγών, της βίας και της απληστίας για πλιάτσικο; Γιατί αυτή ακριβώς είναι η αυθεντική σας ιστορία!
Ίσως θα σας ήταν χρήσιμο να μάθετε και τα σύνορα της δικής μας καρδιάς.
Πρώτα όμως προσπαθήστε να αντιληφθείτε, όσο δύσκολο και αν σας φαίνεται,  πως τα σύνορα του διαχρονικού Ελληνισμού, από την εποχή της αρχαιότητας μέχρι σήμερα, δεν έχουν κανένα απολύτως γεωγραφικό όριο. Γιατί το Ελληνικό πνεύμα αγκάλιαζε, αγκαλιάζει και θα αγκαλιάζει πάντοτε κάθε μορφωμένο άνθρωπο, σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας.
Όσον αφορά τα γεωγραφικά σύνορα του σημερινού Ελληνισμού, αν σας δίνουν την εντύπωση μιας εύκολης λείας στον απροκάλυπτο επεκτατισμό που εκδηλώνετε, ξανασκεφτείτε το καλά.
Γιατί θα πρέπει να γνωρίζετε πως τα σύνορα της καρδιάς των Ελλήνων πάντοτε θα φθάνουν μέχρι την Κόκκινη Μηλιά, τον τόπο που θα ξαναβρεθείτε κάποτε, γιατί όπως λένε οι παραδόσεις μας, και πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θά ῾ναι!
Κείμενο: Λεωνίδας Κουμάκης, μέλος ΙΗΑ, Ελλάς. Απόδοση στην Αγγλική γλώσσα Prof. Ellene Phufas-Jousma, Μέλος IHA, USA

ΠΗΓΗ: International Hellenic Association (USA)

30/11/2016. Ένα «διαζύγιο με όρους» για την Κύπρο;

on Wednesday, 30 November 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Όμηρος Τσάπαλος, Μέλος του Δ.Σ. και Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ

30/11/2016.  Ένα «διαζύγιο με όρους» για την Κύπρο;

Το Κυπριακό ζήτημα εισέρχεται στην κρισιμότερη φάση του από την αρχή της δημιουργίας του και παρά το αδιέξοδο στα βουνά της Ελβετίας η προσπάθεια για επίλυση του δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί τουλάχιστον για τις επόμενες εβδομάδες, όπως διεφάνη και από το διάγγελμα του Προέδρου Αναστασιάδη. Ο ίδιος έχει προχωρήσει τους τελευταίους μήνες στην απαραίτητη «δραματοποίηση των εξελίξεων» ούτως ώστε ή όποια λύση ή το όποιο αδιέξοδο να κριθεί ως αποτέλεσμα εξάντλησης μέχρι και της τελευταίας πιθανότητας επίτευξης μιας «δίκαιης και βιώσιμης λύσης».

Η πραγματική διαπραγμάτευση όμως ξεκίνησε μόλις πριν από λίγα 24ωρα και αφορούσε την καταγραφή των προς επιστροφή στους ελληνοκυπρίους περιοχών που βρίσκονται μέχρι σήμερα υπό τουρκική κατοχή καθώς και του αριθμού των ελληνοκυπρίων που θα επέστρεφαν στις εστίες τους. Αυτή ακριβώς η διαπραγμάτευση κατέρρευσε προχθές στο Μον Πελερέν και αυτή η διαπραγμάτευση είναι το κομβικό σημείο επανεκκίνησης ή οριστικού τερματισμού των συζητήσεων.

Και εδώ είναι το σημείο όπου η πραγματικότητα θα πρέπει να ξεχωρίζει από την τεχνητή αισιοδοξία για επίτευξη λύσης. Με τα μέχρι τώρα δεδομένα της διαπραγμάτευσης, είναι σχεδόν απίθανο η λύση που θα βρεθεί να είναι μια λύση που θα δημιουργεί μια Ομοσπονδία με αυξημένη αυτονομία των κοινοτήτων της και με μια δίκαιη και αναλογική εκπροσώπηση των τουρκοκυπρίων στα διοικητικά και ομοσπονδιακά όργανα της. Το πιθανότερο είναι, αν υπάρξει μια λύση προς αυτή τη κατεύθυνση, να είναι μια λύση που θα παράσχει αυξημένη συμμετοχή των τουρκοκυπρίων στη διοίκηση του κράτους, δυσανάλογα μεγαλύτερη του πραγματικού αριθμού τους. Λύση που είναι σχεδόν βέβαιο πως θα απορριφθεί από την πλειοψηφία των ελληνοκυπρίων στο δημοψήφισμα που θα ακολουθήσει γιατί είναι και άδικη και άνιση αλλά και υποσκάπτει την ομαλή λειτουργία του ενιαίου κράτους που θα προκύψει. Θα φτάσουμε επομένως σε χειρότερο σημείο από αυτό που βρισκόμαστε σήμερα. Σε ένα ακόμη αδιέξοδο αλλά με ένα επιπλέον επιχείρημα των τουρκοκυπρίων πως «οι ελληνοκύπριοι δεν ήθελαν για δεύτερη φορά την επανένωση (η πρώτη ήταν στην απόρριψη του σχεδίου Ανάν)». Και είναι ένα πολύ ισχυρό επιχείρημα προς τη διεθνή κοινότητα το οποίο ούτε η Κύπρος ούτε η Ελλάδα μπορούν (χωρίς κόστος) να αντικρούσουν με το επίπεδο διπλωματικής ισχύος που διαθέτουν σήμερα. Ένα επιχείρημα-αφορμή σε όσες χώρες καραδοκούν στο να αναγνωρίζουν και επίσημα το ψευδοκράτος ως επίσημο τουρκοκυπριακό κράτος.

Ακόμα και αν οι ελληνοκύπριοι εγκρίνουν ένα ομοσπονδιακό μόρφωμα που θα τους αδικεί ως προς την αναλογική εκπροσώπηση τους και θα δίνει υπέρμετρες εξουσίες στους τουρκοκύπριους, αυτό δεν πρόκειται να λειτουργήσει στη πράξη για πολύ. Η βιωσιμότητα του εγχειρήματος δεν διασφαλίζεται μέσα από την ανισοκατανομή εξουσιών και την επακόλουθη ενίσχυση του αισθήματος της αδικίας στην πλειοψηφία των ελληνοκυπρίων. Η συσσώρευση δε τραγικών προσωπικών βιωμάτων και ιστορικών εμπειριών ολόκληρου του κυπριακού ελληνισμού τις τελευταίες δεκαετίες είναι τέτοια που θέτει επιπλέον προσκόμματα στο ενδεχόμενο μιας ειρηνικής συνύπαρξης υπό την σκέπη ενός ενιαίου κράτους. Όπως είναι πρόσκομμα και οι πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας που σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζονται με την ανάγκη ενός σταθερού και ενιαίου κράτους στο οποίο οι τουρκοκύπριοι θα είναι συνιστώσα πολιτεία και στο οποίο δεν θα έχει κανένα δικαίωμα παρέμβασης (αν το σύστημα των εγγυήσεων καταργηθεί).

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει μια μάζα πολιτών της Κύπρου που πιστεύει πως η μόνη λύση μιας ειρηνικής συνύπαρξης, όσο και αν ακούγεται παράξενο, είναι το διαζύγιο με όρους. Και είναι όντως μια λύση που θα πρέπει να την λάβουμε σοβαρά υπόψιν με βάση τα όσα προαναφέρθηκαν.

Η πραγματική διαπραγμάτευση, η αρχή και το τέλος της, είναι το εδαφικό. Μέχρι στιγμής γίνεται υπο το πρίσμα της επανένωσης του νησιού, κρατώντας όλες οι πλευρές του τύπους μιας διαπραγμάτευσης που επιθυμεί πάνω κάτω την επανόρθωση του παλαιού status quo. Υπάρχει όμως το ενδεχόμενο αυτό το πρίσμα να αντικατασταθεί από το πρίσμα της διχοτόμησης και των όρων με τους οποίους αυτή θα συνοδεύεται. Θα είναι πρόταση φυσικά της τουρκοκυπριακής πλευράς και όχι της ελληνοκυπριακής (θα ήταν πολιτικά και διπλωματικά καταστροφικό άλλωστε η κυπριακή κυβέρνηση να έπαιρνε μια τέτοια πρωτοβουλία). Προς το παρόν κανείς δεν μιλάει για αυτήν γιατί κανείς δεν θέλει να επωμιστεί την ευθύνη μιας τέτοιας επιλογής στο blame game που θα ξεκινούσε. Αν τεθεί όμως ως ζήτημα ποια θα είναι η απάντηση του Προέδρου Αναστασιάδη;

Η ελληνοκυπριακή πλευρά θα πρέπει να είναι έτοιμη να συζητήσει μια λύση που θα προτείνει η τουρκοκυπριακή πλευρά και που θα προβλέπει την οριστική διχοτόμηση του νησιού με επιστροφή εδαφών στη Κυπριακή Δημοκρατία και παράλληλη επιστροφή περιουσιών σε χιλιάδες ελληνοκυπρίους, με αντάλλαγμα την αναγνώριση ενός επίσημου τουρκοκυπριακού κράτους από την Κυπριακή Δημοκρατία. Μια λύση που θα μπορούσε να υπερψηφιστεί σε δημοψήφισμα από τους ελληνοκυπρίους μόνον εάν ο Πρόεδρος και οι κυριότερες πολιτικές δυνάμεις της χώρας το επιθυμούσαν και το παρουσίαζαν ως «τη μόνη, σκληρή μεν αλλά ρεαλιστική, λύση». Λύση που αποκαθιστά εν μέρει τα τραύματα της εισβολής μέσω της επιστροφής εδαφών και περιουσιών στους ελληνοκυπρίους και που παράλληλα όμως θα νομιμοποιούσε την κατάληψη εδαφών από την τουρκική πλευρά μέσω της αναγνώρισης ενός τουρκοκυπριακού κράτους. Μια λύση πραγματικά επίπονη για κάθε Κύπριο.

Είναι τώρα η στιγμή που πρέπει να αποφασίσουμε τι είναι αυτό που διασφαλίζει περισσότερο το εθνικό συμφέρον της Κύπρου και της Ελλάδος. Μια ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία με ενισχυμένη εδαφική επικράτεια ή μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με άδικη κατανομή εξουσιών εις βάρος των ελληνοκυπρίων που αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει με ενδεχόμενο κίνδυνο μια περαιτέρω κατάληψη εδαφών της Μεγαλονήσου από τα τουρκικά στρατεύματα; Μια ανεξάρτητη Κύπρο απαλλαγμένη από τον βραχνά του Κυπριακού, πλήρες μέλος της Ε.Ε. (αλλά και του ΝΑΤΟ) και με μια τουρκοκυπριακή κοινότητα δίπλα της που δεν θα καταφέρει ποτέ να φτάσει στο επίπεδο ανάπτυξης της ελληνοκυπριακής πλευράς ή ένα άνισο ομοσπονδιακό μόρφωμα υπό την συνεχή απειλή της εισβολής της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης; Ή μήπως υπάρχει κάποια άλλη επιλογή που δεν γνωρίζουμε;

Σε λίγες εβδομάδες θα ξέρουμε. Η στροφή όμως των διαπραγματεύσεων από την προοπτική ενός ενιαίου κράτους στην προοπτική δυο ανεξαρτήτων κρατών αλλά με επιστροφή σημαντικών εδαφών στην Κυπριακή Δημοκρατία είναι περισσότερο μια ευκαιρία παρά μια ήττα για το Έθνος. Είναι μια ευκαιρία να κλείσουμε επιτέλους ένα κεφάλαιο που σε μεγάλο βαθμό από τα δικά μας λάθη προκλήθηκε και γιγαντώθηκε και που συνεχίζει εδώ και πέντε δεκαετίες να εγκλωβίζει Ελλάδα και Κύπρο σε μια αέναη διαπραγμάτευση, που σε κάθε τέλος της βγαίνουμε πιο ζημιωμένοι από την αρχή της.

30/10/2016. Η Λύση ΔΔΟ, χειρότερη από τη παρούσα κατάσταση Διχοτόμησης

on Sunday, 30 October 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Φοίβος Κλόκκαρης, Αντιστράτηγος ε.α., πρώην Υπουργός Άμυνας Κυπριακής Δημοκρατίας και πρώην Υπαρχηγός Εθνικής Φρουράς.

30/10/2016. Η Λύση ΔΔΟ, χειρότερη από τη παρούσα κατάσταση Διχοτόμησης

Η λύση ΔΔΟ τύπου σχεδίου Ανάν, που συζητείται στις διακοινοτικές συνομιλίες για το Κυπριακό, επιβλήθηκε από την Τουρκία και Βρετανία γιατί εξυπηρετεί την στρατηγική των χωρών αυτών για έλεγχο της Κύπρου. Την Τουρκική στρατηγική, γιατί διαλύεται η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ), νομιμοποιούνται τα τετελεσμένα της κατοχής, επεκτείνεται η Τουρκική κυριαρχία και στις ελεύθερες περιοχές και αποκτά η Τουρκία πρόσβαση στις αποφάσεις της Ε.Ε. Εξυπηρετεί και τη Βρετανική στρατηγική, προς διαιώνιση της παραμονής των Βρετανικών Βάσεων (ΒΒ) στη Κύπρο, αφού εγκαθιδρύεται καθεστώς, στο οποίο θα επικρατεί η ισορροπία του τρόμου μεταξύ των δύο κοινοτήτων με συνέπεια να μην προβάλλεται η απαίτηση απομάκρυνσης των ΒΒ.

Η ΚΔ αντικαθίστανται από δύο οιονεί κρατίδια υπό ένα ασαφές καθεστώς. Ένα πειραματικό συνεταιρισμό που θα είναι μίγμα ομοσπονδίας και συνομοσπονδίας. Ένα δυσλειτουργικό, δικέφαλο κράτος που θα τελεί υπό Τουρκική επικυριαρχία, γιατί θα παραβιάζει προς όφελος της Τουρκίας, τις αρχές συγκρότησης ενός σύγχρονου ανεξάρτητου κράτους και συγκεκριμένα:

1) Την ενότητα του κράτους. Διχοτομείται αφύσικα και βίαια το έδαφος, ο λαός και η εξουσία σε ένα μικρό χώρο.

2) Την δημοκρατία. Παραβιάζεται η αρχή της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων.

3) Την δικαιοσύνη. Παραβιάζονται οι αρχές της ισότητας, του εκλέγειν – εκλέγεσθαι, της περιουσίας, της διαμονής και της αρχής ένας άνθρωπος μια ψήφος, για να υλοποιηθεί η διζωνικότητα, η εφαρμογή της οποίας απαιτεί πλειοψηφία κατοίκων και περιουσιών των κρατιδίων σε κάθε ζώνη.

4) Την λειτουργικότητα. Πολύπλοκος και υπερμεγέθης κρατικός μηχανισμός με 3 Κυβερνήσεις, 3 Βουλές, 3 Αστυνομίες και εις διπλούν ημικρατικοί οργανισμοί. Διαρχία αξιωματούχων, δαιδαλώδεις διχοτομικές ρυθμίσεις , δομές που θα προκαλούν συγκρουσιακές σχέσεις, και μηχανισμοί επίλυσης αδιεξόδων, λόγω καταστρατήγησης της αρχής της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων. Υπέρογκο κόστος λειτουργίας του κράτους που θα είναι αβάστακτο..

5) Την ασφάλεια. Δεν θα υπάρχει πολιτική, στρατιωτική, οικονομική, δημογραφική, περιβαλλοντική, ενεργειακή ασφάλεια, καθώς και ασφάλεια φυσικών πόρων επειδή το Κυπριακό κράτος δεν θα έχει ένοπλες δυνάμεις και θα τελεί υπό τον πολιτικό έλεγχο της Τουρκίας. Η Τουρκία θα ασκεί τον πολιτικό έλεγχο της Κύπρου μέσω του Τουρκοκυπριακού κρατιδίου που θα είναι πλήρως εξαρτημένο από αυτήν (πλειοψηφία εποίκων, διμερείς συμφωνίες Τουρκίας – ΤΚ κρατιδίου που θα έχει και δικαίωμα σύναψης εμπορικών διεθνών εμπορικών συμφωνιών) και μέσω των ρυθμίσεων στο επίπεδο της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης, όπου στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης και της κατανομής των εξουσιών συμφωνήθηκε συναπόφαση των δύο κρατιδίων για όλα τα θέματα της εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας.

Με όσα έχουν ήδη συμφωνηθεί, η Τουρκία θα είναι ουσιαστικά παρούσα στη Κύπρο και θα επιβάλλει τις αποφάσεις στο Κυπριακό κράτος. Δεν θα χρειάζεται ούτε στρατεύματα, ούτε εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα. Βέβαια η Τουρκία επειδή τα θέλει ΟΛΑ, και αφού ήδη εξασφάλισε τις υποχωρήσεις μας στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης, θα επιδιώξει να έχει κέρδη και στα άλλα κεφάλαια. Εξαιρετικά σοβαρό και ανησυχητικό είναι το γεγονός, ότι οι πολίτες, σε μεγάλο βαθμό, δεν έχουν συνειδητοποιήσει τους κινδύνους, που εγκυμονούνται από τα συμφωνηθέντα στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης, προφανώς γιατί η κυβέρνηση μας εκπέμπει το αισιόδοξο μήνυμα ότι στο κεφάλαιο αυτό, υπάρχει πρόοδος, ενώ στην ουσία, είναι ο δούρειος ίππος άλωσης της Κύπρου εκ των ένδον, από την Τουρκία. Οι διαφωνούντες με την στρατηγική στο Κυπριακό, αλλά και οι πολίτες των δύο μεγάλων κομμάτων, οι ηγεσίες των οποίων την ακολουθούν, ας συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο και απαιτήσουν δυναμικά, αναθεώρηση των θέσεων μας, πριν οδηγηθούμε σε λύση.

Τα ήδη συμφωνηθέντα μόνο σοκ και τρόμο προκαλούν. Είναι απόρροια της επί 41 χρόνια λανθασμένης στρατηγικής των δήθεν διακοινοτικών συνομιλιών, αφού ουσιαστικά συζητούμε υπό την απειλή των κατοχικών στρατευμάτων με την υποτελή διοίκηση, που εγκατέστησε η Τουρκία παράνομα και βίαια στη Κύπρο, και η οποία στις συνομιλίες υποστηρίζει τα συμφέροντα της Τουρκίας σε βάρος εκείνων της Κύπρου. Όταν δεν υπάρχει κοινότητα συμφερόντων μεταξύ δύο μερών δεν μπορεί να συγκροτηθεί κοινό βιώσιμο κράτος. Είμαστε οι ηττημένοι του 1974, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχθούμε λύση, χειρότερη της παρούσας κατάστασης διχοτόμησης, όπως είναι η ΔΔΟ.

<<  1 [23 4 5 6  >>