Ομιλίες

ΟΜΙΛΙΑ: Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

on Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018. Posted in Ομιλίες

Ομιλία του Στρατηγου Φραγκούλη Σ. Φράγκου

ΟΜΙΛΙΑ: Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ  ΠΟΝΤΟΥ

Σήμερα,19 Μαΐου 2013 ημέρα μνήμης για όλο τον ελληνικό λαό, είναι η αποφράς ημέρα του Ποντιακού ελληνισμού. Είναι η ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ, ο επονομαζόμενος Ατατούρκ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα 19 Μαΐου 1919, δήθεν για να ειρηνεύσει την περιοχή και αντί να προστατέψει τους Έλληνες κατοίκους από τη δολοφονική μανία των Τσέτων, συμμάχησε με αυτούς και τον υποκινητή τους Τοπάλ Οσμάν και με το σύνθημα « Η Τουρκία στους Τούρκους» έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο των Νεότουρκων για την τελειωτική εξόντωση του ελληνικού πληθυσμού σε όλο τον Πόντο με θύματα 353,000 Έλληνες Ποντίους.

Ολόκληρη η ομιλία ΕΔΩ!

Κωνσταντίνος Αργυρόπουλος*: Η 25η Μαρτίου 1821. Μία Διδάσκουσα Μνήμη

on Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018. Posted in Ομιλίες

Λέει ο συχωρεμένος εδώ και μερικές ημέρες StevenHawking, ότι πραγματικός εχθρός μας δεν είναι η άγνοια, αλλά η ψευδαίσθηση των πιο πολλών από μας, ότι κατέχουμε την γνώση.
Και έπεται το ερώτημα.Ποια γνώση εμείς οι σημερινοί κατέχουμε για την Ελλάδα μας;
Η ιστορία προσφέρει χρήσιμες μαρτυρίες για να αποσαφηνιστούν οι νόμοι της ανθρώπινης ψυχοπνευματικής δομής και μας παρέχει τις εμπειρίες για να υποστηριχθεί η εξήγηση πάνωστο οποιοδήποτε καταγεγραμμένο συμβάν και τα οποία αυτά μαζί καθοδηγούν την σκέψη μας στο να αντιλαμβάνεται το σήμερα και να εκτιμά το αύριο με ένασυγκροτημένο πνευματικόεξοπλισμό.
Μ’αυτό το πλεονέκτημα, μ’ αυτό το προσόν, μπορούμε να συλλαμβάνουμε την δυναμική των γενικών κανόνων της συμπεριφοράς της ιστορίας και της ελλείψεως του ορθολογισμού της και να αναλύουμε την δομή και το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί αυτός ο ακατανόητος κόσμος στον οποίο ο καθένας μας προσπαθεί να προσδιορίσει τον δικό του ρόλοείτε σαν άτομο είτε σαν φυλετική, κοινωνική, εθνική ή θρησκευτική ομάδα. Ο Σκώτος φιλόσοφος Τόμας Ριντ μας διδάσκει, ότι η ιστορία ενσωματώνει γνώσεις, που θα ήταν εξαιρετικά περιορισμένες αν αφορούσαν μόνον στο παρόν.


Τι είναι το παρόν μόνο του; Ας αναλογιστούμε ένα απαίδευτο νέο που του λείπει η εγκύκλιος μόρφωσις. Ας πούμε, ότι εργάζεται σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων. Πρέπει να διευκρινίσουμε (μη παρεξηγηθούμε), ότι όλες οι επαγγελματικές ασχολίες είναι αξιοπρεπείς.
Αυτό το παιδί τις ώρες εργασίας είναι βυθισμένο σε αρμαθιές εργαλείων, μηχανών, συστημάτων αναρτήσεων, ηλεκτικών καλωδίων και επί πλέον είναι πασσαλοιμένο με λάδια, γράσσα και βαρβολίνες. Στις ώρες της σχόλης τρώει, κοιμάται, ψυχαγωγείται. Τα ενδιαφέροντά του στρέφονται γενικώς στον άρτον και στα θεάματα. Ειδικώς η ποιότητα του άρτου παίζει τον ρόλο της και αντανακλά την οικονομική του επάρκεια.Τα γήπεδα ποδοσφαίρου, όπου εκτονώνεται η ψυχολογική πίεση της εβδομάδος είναι ένα θεραπευτικό συστατικό. Το ίδιο και τα μπαράκια και ίσως και λίγη παραισθη¬σιογόνος ουσία εάν ο νέος συγκαταλέγεται στην κατηγορία του 10%, όπως αποκα¬λύπτει η έκθεση της επιστημονικής ομάδος της νήσου Ψυτάλειας. Αυτός ο νέος αποτελεί την ομάδα εκείνη των πολιτών που γνωρίζει σε βαθμό λίαν καλώς τους ποδοσφαιριστές, τους τραγουδιστές, τους survivors, το διαδίκτυο από την πλευρά της κοινωνικής δικτυώσεως και όλα τα σχετικά με τους lifestylegossipers.
Όμως… όμως, αυτός ο νέος είναι συζητήσιμο εάν γνωρίζει κάτι για το Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Λεωνίδα, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον Κολοκοτρώνη, τον Κανάρη, τον Καποδίστρια και γενικά για την Ελλάδα του χθες. Εκείνη την ευκλεή Ελλάδα του πολιτισμού. Εκείνη την Ελλάδα, που ύμνησαν, ο Ουγκώ, ο Γκαίτε, ο Ρενάν, ο Μπάιρον, ο Σατωμπριάν. Αγνοεί έννοιες, όπως, κοινωνικό συμβόλαιο, εθνικό κράτος, συνταγματισμός, ποιες οιυποχρεώσεις του πολίτου και ποιές του κυβερνήτου. Ποιος τελικά είναι ο κοινωνικός του ρόλος.
Θα με προλάβει κάποιος λέγοντάς μου, ότι αυτό το παιδί, όταν το καλέσει η Πατρίδα θα ανταποκριθεί με ενθουσιασμό και θα αποδειχθεί ένας καλός στρατιώτης και ίσως είναι ένας εν δυνάμει ήρωας.
Να όμως που η σημερινή πραγματικότητα της καθολικής αμφισβητήσεως μας παρεκτρέπειπρος άλλες αλληλουχίες συλλογισμών. Οι διεθνείς δημοσκόποι (thespectatorindex) μας λένε, ότι μόνον ένα 54% των Ελλήνων είναι διατεθειμένο να αμυνθεί της πατρίδος έναντι ας πούμε των Φινλανδών οι οποίοι θα ανταποκριθούν στην μητέρα Φινλανδία σε ποσοστό 74%.
To φαινόμενο των οπαδών των ποδοσφαιρικών ομάδων μας επιβεβαιώνει, ότι έχουν μεταλλαχθεί οι κανόνες πίστεως και οι ιδεολογικές πεποιθήσεις. Ο νέος και ο κάθε απαίδευτος νέος είναι θύμα της κοινωνικής μηχανικής και παρ’ όλη την αντιρρητικότητά του πείθεται στην προτροπή για υποστήριξη ενός αταξικού κόσμου, που αύριο θα του δώσει την ευκαιρία να έχει ένα ισχυρό συμμετοχικό δημοκρατικά αριστερό λόγο για να κατευθύνει τα πράγματα της χώρας και εν ταυτώ να επιλύσει τα οικονομικά και τα υπαρξιακά του προβλήματα. Κι αυτός ο Έλληνας και ο κάθε πεπλανημένος πολίτης ψηφίζει και αναδεικνύει τον κυβερνήτη, ο οποίος κυβερνήτης με την σειρά του θα διαταθεί την ημέρα αναλήψεως της εξουσίας, ότι θα είναι ο ηγέτης όοολων των Ελλήνων ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Παράλλη¬λα ο κυβερνήτης θα κλείσει το μάτι στα δικά μας παιδιά.
Αυτό είναι το παρόν.Χωρίς το χθες. Χωρίς την μελέτη της Ιστορίας μας.

Ας κοιταχτούμε λοιπόν σε ένα κάτοπτρο που καθρεπτίζει την χροιά της εθνικής μας συνειδήσεως. Εμείς, αυτοί οι οποίοι έχουμε κατακυριευθεί από την καθη-με¬ρι¬νότητα. Εμείς αυτοί που νομίζουμε, ότι ελέγχουμε τον εαυτόμας. Εμείς, που δεν έχουμε αντιληφθεί ότι έχουμε κρημνισθεί σε ένα τρίσβαθοσημασιολογικό φρέαρκαι πολύ ολίγοι έχουν συνειδητοποιήσει, ότι έχουμε δημαγωγηθεί και σαν φυλετική καισαν εθνική οντότητα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μη βλέπουμε το αύριο της πατρίδας μας και κατά συνέπεια να μη διαβλέπουμε και τοτι μέλλοι συμβεί στον κάθε ένα από εμάς και στην υπόλοιπη οικογένειά μας. Εμείς, που αδυνατούμε να διαισθανθούμε, πολλώ μάλλον να εκτιμήσουμετον αντίκτυπο και τα μεγέθητων αποτελεσμάτων των εκδηλωθησομένων απειλών εναντίον μας και τα οποία αποτελέσματα με την βεβαιότητα ενός μαθηματικού αξιώματος θα μας οδηγήσουν σε ανείπωτη τραγωδία. Αγνοούμετιςενδεχόμενες και τις επικείμενες συμφορές. Εμείς…Εμείς, οι οποίοι δεχόμεθα καταιγισμούς αχρήστων καινοπρεπειών από θεσμικά πρόσωπα τα οποία δυστυχώς είναι της δικής μας επιλογής. Εμείς οι οποίοι βρίσκουμε λογικότροπεςτις αδέξιες επιχειρηματολογίες και τους εξυπνακισμούς ατόμων ασχέτων γνώσεως και αριστείας. Εμείς, οι οποίοι βρίσκουμε σαν φυσιο-λογικούς όλους τους αντιδεον¬τολο¬γικούς προσανατολισμούς, καθόσον έτσι εξυπη-ρετούνται τα προσωπικά μας συμ¬φέροντα, αδιαφορώντας για την συλλογική και εθνική βλαπτικότητα.

Το να γνωρίζουμε οριστικά τι σημαίνει 1821 δεν είναι η γνώση αυτών τούτων των γεγονότων εκείνων των ημερών, αλλά είναι η αυτοσυνείδηση ημών αυτών των Ελλήνων δια μέσου εκείνων των γεγονότων. Διότι ουδείς πραγματικός Έλλην παρα-δέχεται, ότι το μέλλον της Ελλάδος έχει ήδη προδιαγραφεί. Ο Ελληνικός πολιτισμός για όσουςπιστεύουν στην Ελλάδα δεν έχει πεθάνει. Ούτε πρόκειται να πεθάνει. Εκτός εάν εμείς αυτοεγκαταλειφθούμε. Λόγω αγνοίας. Λόγω αδιαφορίας. Λόγω μικρονοημο¬σύνης. Λόγω τυφλότητος!
Ας διερωτηθούμε. Αυτή η αχαλίνωτη ελευθερία, που εμείς οι σημερινοί Έλλη-νες, όχι απλά απολαμβάνουμε αλλά την εκμεταλλευόμεθα κατά τον κάκιστα ερμη-νευόμενο τρόπο, είναι άραγε ικανή συνθήκη σωτηρίας μας; Μπορούμε να εγγυηθούμε το αύριον των επερχομένων γενεών; Ιδού ένα ερώτημα. Ιδού η ευθύνη μας.


Ας πάμε τώρα να σπουδάσουμε για λίγο την Ιστορία. Λένε οι ιστορικοί, ότι κάθε πολιτισμός πεθαίνει και γεννά έναν άλλο. Έχει νόημα η Ιστορία; Κάτω από την επίφαση μιας κυκλικής κινήσεως της ιστορίας χωρίς σκοπιμότητα, συντελείται μία μυστηριώδης αντίφαση. Με καθαρό πνεύμα ή με τυφλή ορμή η Ιστορία θα μπορούσε να χαθεί εξ ίσου, είτε σε μία συνεχή πρόοδο είτε σε μία διαδοχή γεγονότων χωρίς νόμο. Οι αισιοδοξούντες από εμάς θα επέλεγαν την πρόοδο. Αυτή την πρόοδο προτιμούν οι νουνεχείςγια να κινούνται επάνω στην τροχιά της. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την έννοια της λέξεως «πρό¬κληση».
Η πρόκληση δημιουργεί κινητικότητα, ανάπτυξη, ενίσχυση και τόνωση των ανθρωπίνων δυνατοτήτων. Παρακινεί σε ενέργεια. Εξαναγκάζει σε ανάληψη αγώνος. Οδηγεί σε καθίδρυση ή σε ανάκτηση και εδραίωση πολιτισμών. Η πρόκληση ωστόσο, διεγείρει και ελκύει λαούς βαρβαρικούς στο να ενεργούν με σκοπό την διάσπαση των κατεστημένων συνόρων εκείνων των κοινωνιών, που έχουν πολιτισμόν ανώτερον…εκείνωντων κοινωνιών, που νομίζουν, ότι είναι και ασφαλείς και άτρωτες. Όπως π.χ. προσπαθούν οι σημερινοί μας θεσμικοί να μας πείσουν, ότι τα βερμπαλιστικά «μολών λαβέ»αποδίδουν τηνθέση μας και την πρόθεσή μας.
Τρίζουν τα κόκκαλα του Λεωνίδα!

Η ιστορία λοιπόν αποδεικνύει και διδάσκει, ότι η καθυστερημένη κοινωνία θα είναι ο νικητής εφ’ όσον η «πολιτισμένη» και αυτοθεωρούμενη «ανώτερη» κοινωνία υποεκτιμά την απειλή. Όπως εμείς σήμερα. (π.χ. Κύπρος 74, έλα μωρέ τα τουρκάκια;)
Πώς αλλιώς θα δικαιολογήσουμε το ψηφοθηρικής σκοπιμότητος εννεάμηνο της στρατιωτικής θητείας; Πώς αλλιώς θα εξηγήσουμε την αδιαφορία της πολιτείας στο να μην λειτουργεί υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την ανοδική στροφή του δημογραφικού;
Η πρόκληση οδήγησε τους πολιτισμικά κατώτερους αλλά βιοενεργητικά σφριγηλότερους νομάδες Τούρκους να αλώσουν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Στην σημερινή μας πατρίδα κάτι μας διαφεύγει. Αυτοθεωρούμεθα ισχυροί. Οποία αυταπάτη! Δεν έχουμε καταλάβει, ότι πολιτικές σκοπιμότητες εκμηδενίζουν κάθε έννοια που αφοράστην πολεμική αρετή των Ελλήνων.
Διατελούμε απρονοησίας υποτελείς στους Δυτικούς. Και σ’ αυτή την περίπτωση ας μη ψάχνουμετην ευθύνη για το σημερινό φαινόμενο στους δυτικούς. Δηλαδή τους συμ¬μάχους του ΝΑΤΟ, τους Εταίρους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως,τους φιλεύσπλαχνους των Ευρωπαϊκών τραπεζών και τους φιλάνθρωπους του ΔΝΤ. Δική μας είναι η ευθύνη.
Η Ιστορία δεν είναι υπάκουη ούτε πειθαρχημένη. Ούτε και αμίαντος, όπως την ονειρεύονται οι ιδεολόγοι. Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Είναι άτεγκτη εναντίον των ανισχύρων. Εναντίον των όποιων ασθενουσών πολιτειακών οντοτήτων. Και όσοι αυτοαναγορεύονται εκπρόσωποι της πατριωτικής ισχύος και ομιλούν στο όνομα του λαού όταν η ατμόσφαιρα γίνει θολή αυτοί οι επιτήδεεοι έχουν μεριμνήσει να απομακρυνθούν εγκαίρως από την επικίνδυνη ζώνη.
Αλήθεια, ποιος δεν μέμφεται την Δύση για την τάση της να μεταλλάσσει την ηθική της συνείδηση σε όργανο κυριαρχίας;
Σήμερα ακούγεται από κάποιους «πολιτισμένους» του ευρωπαϊκού βορρά, ότι η Ελλάδα δεν είναι χώρα ευρωπαϊκή. Έτσι είναι; Αν είναι έτσι, τότε αυτό σημαίνει, ότι εμείς δεν έχουμε δείξει ή αποδείξει σε αυτούς τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι πρέπει να μας αντιμετωπίζουν σαν ίσους και όχι σαν ιθαγενείς; Εκτός εάν αυτοί που μας εκπροσωπούν αναφέρουν στους δυτικούς, ότι κυβερνούν μία χώρα διεφθαρμένων. Εμείς βεβαίως, όταν ήμασταν στον στρατό λέγαμε, ότι όταν μία στρατιωτική μονάδα διεπιστώνετο ότι είναι περιορισμένης μαχητικής ικανότητος σήμαινε ακατάλληλος διοικητής. Ωστόσο ο διοικητής δεν ήταν εκλεγμένος από τον λαό.
Η πολιτική οντότητα που λέγεται Ελλάς, όταν ασθενεί σημαίνει συλλογική ευθύνη.
Ας ξανακοιταχτούμε στονκαθρέπτη που αναφέραμε στην αρχή.


Και όταν η οντότητα, που λέγεται Ελλάς ασθενεί, τότε αυτή η γη αλλάζει αφεντικό. Γίνεται προίκα αλλοτρίων ηγεμόνων.
Όταν δεν υπάρχει ανταπόκριση στις επικλήσεις για θωράκιση της χώρας, θωράκιση ηθική, στρατιωτική, διπλωματική καθώς και πρόνοια για αυτοβοήθεια,όταν …αντ’αυτών επιδεικνύεται αδιαφορία και άγνοια στην εκτίμηση κινδύνων και απειλών, όταν μειώνουμε αδικαιολογήτως την στρατιωτική θητεία, όταν εγκαταλείπουμε την ιδέα των εξοπλιστικών αναγκών,όταν ανεχόμεθα μία διαρκήαριστερότροπη και ψευτοδιανοουμενίστικη προσβολή του θεσμού των ενόπλων δυνάμεων, όταν αδρανούμε στο φαινόμενο της ανεξέλεγκτης εισροήςλαθρομεταναστών κατά ποσοστά που προμηνύουν την κοινωνική και εθνική μας αλλοίωση, όταν παραγνωρίζουμετις αξιώσεις και τις διεκδικήσεις όλων των ομόρων κρατώνκαι αγνοούμε τις επιπτώσεις της νέας μορφής πολέμου
….τότε υπάρχει πρόβλημα σε όλο το σύστημα διοικήσεως και αδυναμία στο να ιδωθεί καθαρά η γύμνια του κράτους σε όλους τους τομείς που εγγίζουν την τρώση της ιδέας ασφαλείας και της πρακτικής τηςασφαλείας.Ποιος τελικά είναι σε θέση να συντελέσει στην ανοικοδόμηση των τειχών της Ελλάδος, εν όψει του μεγάλου κινδύνου; Όμως οι απληροφόρητοι και απαίδευτοι πολίτες, ιδιαιτέρως οι ευκατάστατοι, ασχολούμενοι με την αύξηση των ατομικών τους εσόδων, αδιαφορούν, με αποτέλεσμα η χώρα να ομοιάζει, με πλοίον, έτοιμο να βυθισθεί.
Η χώρα δεν αλώνεται από στρατιωτικές μηχανέςΤούρκων.Ούτε από σαρκοβόρα όντα τύπου ύαινας που αποτελειώνουν εθνικά πτώματα, όπως οι Αλβανοί, οι Σκοπιανοί και οι Βούλγαροι. Στην χώρα υπάρχει μία Κερκόπορτα και οι απεργα¬ζόμενοι την λεηλασία της την συντηρούν με κάθε επιμέλεια. Δομικά της υλικά είναι οι εθνομηδενιστές, οι αυτοχριζόμενοι αριστεροί διανοούμενοι, οι αυτοβαπτισμένοι προοδευτικοί, οι κομπορρήμονες των τηλεοπτικών panels, οι κατ’επάγγελμα πολιτικοί (αυτοί δεν έχουν σχέση με την γνωστή Αθηναϊκή δημοκρατία) και μία πλειάδα άλλων followers που περιμένουν να τους πετάξουν ένα κοκκαλάκι από το ήδη συλημένο θησαυροφυλάκιο του δημοσίου.
Η άλωση της χώραςαιτιάται την κοινωνική αναρχία, την αποσάθρωση, την διαφθορά και την ανισότητα. Αιτάται τον εξαθλιωμένο δημόσιο βίο.Αιτιάται τους φαύλους και τα άτομα υπόπτου συστάσεως που ανέρχονται σε δημόσια αξιώματα.Στο νου μας έρχονται μπαχαλάκηδες, αντιεξουσιαστές που κατέλαβαν την εξουσία και τα γραφεία στρατηγικού σχεδιασμού ή όπως βαπτίζονται τα όσα γραφεία, εφευρίσκονται για την εξυπηρέτηση της παρέας της φάρμας του GeorgeOrwell. Και όπως ιστορικά καταγράφεται: όταν αντεξουσιαστές γίνονται εξουσιαστές γίνονται χειρότεροι από εκείνους τους οποίους πριν εμάχοντο.
Αξιωματούχοι διεφθαρμένοι, άρχοντες ηττοπαθείς.
Σήμερα για την ηττοπάθεια υπάρχουν μεταλλαγμένες εκφράσεις, όπως ηρεμία, αυτοσυγκράτηση, ψυχραιμία, κατευνασμός κττ. Και τούτο, διότι διατελούμε εν ασθενεία…δηλαδή, εν αδυναμία να έχουμε εμείςτον λόγο του ισχυρού, όπως σαφέστατα μας τον προσδιορίζει ο Θουκυδίδης.

Σε τι διαφέρει το σήμερα από το σκότος της τουρκοκρατίας!
Προδιαγεγραμμένη η κατάλυση της Ελληνικής χώρας. Η ρωμιο¬σύνη, αποκεφαλισμένη και αποπροσανατολισμένη διανύει μία μακρά περίοδο δοκιμασίας και μαρτυρίου. Απογυμνώνονται πόλεις και χωριά από τον ενεργό πλη¬θυσμό. Από επιστήμονες, από εργατικά χέρια, από ομόδοξους χριστιανούς. Από χριστιανούς! Σειρά πλέον έχουν οι αλλόδοξοι με την κατά κύματα εισβάλουσα στην χώρα πλημμυρίδα. Σειρά να πάρουν το πάνω χέρι όλοι οι μη Έλληνες. Όπως τότε στην τουρκοκρατία. Τότε όπου τούτοι οι Έλληνες χριστιανοί θεωρούνταν αρπακτικά και μοχθηρά όντα, τα οποία οι Οθωμανοί έπρεπε να χαλιναγωγήσουν. Η ισλαμική θρησκεία προσέδιδε ιερό χαρακτήρα στις σφαγές, στις λεηλασίες, στις δηώσεις και στις κάθε είδους επιδρομές εναντίον αλλοθρήσκων πληθυσμών και των περιουσιακών τους στοιχείων. Αυτές τις επιδρομές τις ανεγνώριζαν σαν ιερό πόλεμο (τζιχάντ).
Το γεγονός, ότι δεν εξισλαμίσθησαν με την βία όλοι οι χριστιανοί έχει την εξήγησή του. Έπρεπε να υπάρχουν δούλοι, ραγιάδες, για να εργάζονται αντί των μωαμεθανών και να πληρώνουν φόρους για την συντήρηση του στρατού και των δημοσίων υπηρεσιών της απέραντης πλέον οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τα τακτοποιηθέντα οι μωαμεθανοί ήσαν απηλλαγμένοι φόρων. Ιδού γιατί διεσώθη ένα μεγάλο μέρος του χριστιανικού πληθυσμού και δεν ισχύουν οι παραμυθίες, που αφει-δώς διασπείρονται από ενίους «καθηγητές», ότι η διάσωση του χριστιανισμού είναι προϊόν της χρηστής οθωμανικής διοικήσεως. Αντίθετα, θα λέγαμε, οι Οσμανλήδες ήταν μία βάρβαρη φυλή η οποία στηρίχθηκε στην υποταγή των κατεκτημένων λαών δια μέσου της υποτιμήσεώς των, του τρόμου, των βασανιστηρίων, της δουλοπρέ¬πειας, της συμπιεστικής δράσεως των χαφιέδων, των ολιγοψύχων και των λοιπών καιροσκόπων και εκμεταλλευτών της καταστάσεως.
Και μιας και ομιλούμε για θρησκείες καλόν είναι να θίξουμε και τούτο. Οι παπάδες στην τουρκοκρατία είναι βασικοί συντελεστές της μη διακοπής των σχέσεων των Ελλήνων με την ελληνική παιδεία. Είναι οι παράγοντες, που ενίσχυσαν τον αγώνα για την παλιγγενεσία. Είναι οι πρωταγωνιστούντες στην δημιουργία και την συνέχεια της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους. Είναι οι δάσκαλοι των απλών ανθρώπων στο να κατανοηθούν αξίες και αρετές, να προσεγγισθεί η ηθική, η λογική, το συναίσθημα, η ανθρώπινη υποκειμενικότητα.
Ατυχώς σήμερα ένα μέρος του κλήρου έχει απομυθοποιήσει τον παράγοντα που αναδεικνύεταιμέσω τηςεννοίας της εθνικής συνδρομής. Τουλάχιστον θα μπορούσε ο κλήρος να απελευθερωθεί από τον αυστηρό ερμηνευτικό τρόπο των βιβλικών κανόνων, ώστε να βοηθηθεί ο πάσχων ελληνισμός πλησιάζοντας το βαθύ νόημα των ιερών κειμένων με τον συνδυαστικό γνώμονα:ισχύς πίστεως καιεθνικό συμφέρον και όχι μόνον το εκκλησιαστικό. Τουλάχιστον αυτό θέλει ο λαός. Αυτό καταλαβαίνουμε.

Η επεκτατική πολιτική του Οθωμα¬νικού κράτους εφαρμόστηκε με τις μαζικές μετακινήσεις τουρκικών πληθυσμών στα κατακτηθέντα εδάφη. Μας λέει κάτι αυτό; Στην Κύπρο μετά το 1974, ο μωαμε¬θα¬νι¬κός πληθυσμός έχει τετραπλασιασθεί. Έχει εποικισθεί το κατακτηθέν βόρειο τμήμα της νήσου από Τούρκους της Ανατολίας. Στην Δυτική Θράκη, αφού η τουρκική πο¬λιτική καταπείθει τους μουσουλμάνους της περιοχής, ότι είναι τουρ¬κό¬ψυχοι, τους επιδοτεί, τους τονώνει ηθικά με την εικόνα μιας μεγάλης μητέρας πατρί¬δας, που με¬ριμνά για τα παιδιά της και τους ετοιμάζει για κάτι το μεγάλο, το σπουδαίο και το θεϊκό. Στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Κομοτηνή ο θεωρούμενος φορέας του νέο-Οθωμανισμού προσεφώνησε τους εκεί Έλληνες μουσουλμάνους με την λέξη «αδέλφια» και άφησε να εννοηθεί, ότι κάποια μέριμνα υπάρχει και γι αυτούς στα σχέδιά του.
Κι εμείς εμπρός σ’ αυτό το φαινόμενο παραμένουμε άφωνοι.
Κάποιοι ανήσυχοι ερωτούν. Πού είναι ο Δημόκριτος ο Θράξ; Πού είναι οι Θράκες; Πού είναι η Θράκη; Πού είναι ο Αλέξανδρος; Πού είναι οι Μακεδόνες; Πού είναι η Μακεδονία; Τελικά…τίνος είναι η Μακεδονία;
Και ακούστηκε να λέει ένας μοντέρνας αντιλήψεως Έλληνας «Και τι με νοιάζει εμένα αν πάρουν οι Τούρκοι την Θράκη, οι Σκοπιανοί την Μακεδονία, οι Αλβανοί την Ήπειρο; Εγώ είμαι από την Πάτρα. Δεν με εγγίζει το θέμα». Και ένας άλλος ακούστηκε κι αυτός. Μη με περιμένετε στην επιστράτευση. Εγώ πολεμάω μόνο για τον ΠΑΟΚ.
Αυτοί οι ασήμαντοι κατά το πνεύμα εληνόφωνες δεν έχουν βάλει το μυαλό τους να λειτουργήσει.Δεν κατάλαβαν,ότι αν έλθουν οι ξένοι στα εδάφη τα ελληνικά δεν θα έλθουν με λευκούς κρίνους και μαντολίνα. Θα έλθουν με όπλα. Όπλα ανίερα και φονικά. Και θα σκουπίσουν τους Έλληνες από τις εστίες τους. Και οι Έλληνες αυτοί θα γίνουν πρόσφυγες και θα προσφύγουν σε όλη την Νότια Ελλάδα και στην Πάτρα φυσικά. Και αυτοί θα είναι πάνω από τρία εκατομμύρια ψυχές.
Οι παλαιότεροι θυμούνται το ενάμισυ εκατομμύριο πρόσφυγες από την Μικρά Ασία το 1922. Ήταν εκεί νοικοκυραίοι με ένα βιος που θα ζήλευαν και οι πλέον ευκατάστατοι του κυρίως ελληνικού κορμού. Με υπερέχουσα κουλτούρα. Ήλθαν ρακένδυτοι. Με την απόγνωση χαραγμένη σε πρόσωπα βασανισμένα. Και η Ελλάδα δεν μπορούσε να ορθοποδήσει για μισό αιώνα. Καταλαβαίνει άραγε ο κάθε επιπόλαιος και άσκεπτος ελληνόφων το τι θα συμβεί με τα τρία εκατομμύρια πεινασμένων και καταφρονεμένων προσφύγων; Αλήθεια σκεπτόμαστε οι νότιοι τους βορείους; Μήπως αρχίσαμε να ομοιάζουμε με τους βυζαντινούς προ μιας μελλοντικής αποφράδας;
Και μη μου πει κάποιος, «έλα κύριε Αργυρόπουλε, πολύ δραματικά μας τα παρουσιάζετε. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Εδώ υπάρχουν υπεύθυνοι. Υπάρχει εκπαιδευμένος στρατός. Υπάρχει η ελληνική ψυχή. Αν τολμήσουν να έλθουν θα τους δώσουμε το μάθημά τους». Και γω ο φτωχός ΄Έλληνας με τη σειρά μου όπως και ο κάθε φτωχός Έλληνας με τη δική του σειρά μένουμε ανήσυχοι και κοιτάζουμε γύρω μας με απορία.
Με μελαγχολεί η σκέψη, ότι στην επιστράτευση του 1987, ο αριθμός των ανυποτάκτων εφέδρων ήταν τόσο μεγάλος, που εάν εφηρμόζετο ο νόμος περί ανυποταξίας έπρεπε να κτιστούν ακόμη περισσότερες φυλακές για να φιλοξενήσουν τους κατά τα άλλα κομπαστές Έλληνες.
Και αναφέρομαι σε αυτούς, οι οποίοι κατά την περίοδο της ειρήνης είναι παλληκάρια και εντυπωσιαστές, όπως εκείνα τα παλληκαράκια που καταστρέφουν δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες εν ονόματι της επαναστατικότητος της νεανικής τους αξόδευτης ενέργειας. Αναφέρομαι και στους άλλους τους διατεινομένους, ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει και, ότι οι Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις θα κατατροπώσουν τα δύστυχα μεχμετζίκ. Μελαγχολώ με την σκέψη, ότι συνάντησα στην Ευρώπη Έλληνες 30 έως 35 ετών, οι οποίοι έχουν μεταναστεύσει εκεί εξ αιτίας της εδώ αδυναμίας απορροφήσεώς των σε σε ένα οικονομικό κόσμο με προσδοκίες αναπτύξεως και οι οποίοι μου το ξεκαθάρισαν, ότι για κείνους η Ελλάδα είναι μεν χώρα προελεύσεως, αλλά η αλλοδαπή είναι η χώρα που τους κατενόησε και τους αγκάλιασε.
Ούτε σκέψη για την συνδρομή τους στην αντιμετώπιση της οποιασδήποτε κατά της Ελλάδος απειλής. Μελαγχολώ με την συνειδητοποίηση του, ότι η μοντέρνα Ελληνίδα μητέρα σε αντίθεση με την Ελληνίδα της Πίνδου του ’40, σκέπτεται ότι το παιδί της καλόν είναι να μην ασχολείται με μιλιταριστικά φληναφήματα και να κοιτάξει να βολευτεί μακράν παντός κινδύνου. Άλλωστε λέει για ποιόν και γιατί το παιδί πρέπει να πολεμήσει; Μελαγχολώ με αυτά που ακούω, ότι σημαντικός αριθμός στελεχών των ενόπλων δυνάμεων έχουν προσα¬νατολίσει την ατομική τους πορεία προτεραιο¬ποιών¬τας την απόκτηση ακαδημαϊκών περγαμηνών, την λήψη ελκυστικών μεταθέσεων και την θρησκευτική προσήλωση σε ωράριο δημοσίου υπαλλήλου. Ένα από τα ατομικά τους ζητούμενα είναι η επίτευξη της ιδιότητος ενός καλού επαγγελματία μάνατζερ. Και το ερώτημα πλανάται. Υπάρχουν ηγήτορες;

Ο μηχανισμός της οθωμανικής διοικήσεως αποδεικνύεται πολύ πιο μελε-τημένος από μηχανισμούς άλλων κατακτητών. Αυτό, που οι σημερινοί μας «επι-στήμονες» ερμηνεύουν σαν «συνετή οθωμανική διοίκηση» δεν είναι άλλο από την εκπαίδευση δούλων ως ανθρωπίνων βοηθών για να συντρέξουν στην τήρηση της τάξεως στην ανθρώπινη αγέλη εντός της επικράτειας. Δημιούργησαν στρατιώτες και διοικητικούς υπαλλήλους για να ελέγχουν τις μάζες των ομοίων.
Μπορούμε να απορρίψουμε την θεωρία, ότι καταρρεύσεις συμβαίνουν, όταν ένας πολιτισμός πλησιάζει προς το τέρμα της χρονικής του εκτάσεως, διότι πολιτι¬σμοί είναι οντότητες ενός είδους, που δεν υπόκεινται στους νόμους της βιολογίας. Υπάρχει όμως και η αντίθετη θέση η οποία υποστηρίζει, ότι η βιολογική ποιότητα των ατό¬μων, των οποίων οι αμοιβαίες σχέσεις αποτελούν ένα πολιτισμό, παρακμάζει μετά από ένα ακαθόριστο αριθμό γενεών. Δηλαδή, ότι η εμπειρία του πολιτισμού είναι σε τελική ανάλυση ουσιωδώς και αναποτρέπτως δυσγονική.
Στην περίπτωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν υπάρχει πολιτισμός, που συντίθεται από άτομα, που θα μπορούσαν να συναποτελέσουν πολιτισμό. Το σύστη-μα όμως της διοικήσεως, όπως αυτό ιστορικά έχει καταγραφεί ήταν επιτυχές προς όφελος του κατακτητού. Ίσως γι αυτό αποτελεί και ελκυστική σκέψη των νέο-Οθωμανιστών περί αναβιώσεως του συστήματος αυτούκαι που έδωσε τον σπινθήρα των ιδεών στον πρόεδρο Ερντογαν για μία νέα ισχυρή περιφερειακή δύναμη με μία ακόμη μεγαλύτερη φιλοδοξία για κάτι πιο μεγάλο κι από αυτό. Και ένεκα τούτου ο Ερντογάν υιοθετεί και προβάλλει την ιδέα μιας κλεμένης κληρονομιάς, όταν αναφέρεται στα σύνορα της καρδιάς των Τούρκων, πράγμα που κατά μείζονα και δικαιολογημένο λόγο συντηρεί μία βαθύτατη δυσαρέσκεια των Ελλήνων κατά των Τούρκων για την απώλεια των απεράντων εδαφών τους στην Μικρά Ασία, τον Πόντο και τον εκτεταμένο Ελληνισμό στην Κύπρο και πλέον του γεγονότος, ότι υπέστησαν τα πάνδεινα από αυτούς.

Σ’ αυτή την παρακμιακή πορεία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Φανα-ριώτες πίστευαν, ότι είναι σε θέση, με κάποιους προσεκτικούς χειρισμούς, να μετα-φέρουν στην δική τους μερίδα την κλείδα της διοικήσεως και να μεταλλάξουν έτσι την υφή της αυτοκρατορίας σε ελληνική. Ο απλός ελληνικός σκλαβωμένος κόσμος δεν πίστευε σε κάποια τέτοια προοπτική. Ίσως έβλεπε πιο πολύ με το ένστικτο. Έβλεπε, ότι τόσα χρόνια συμβιώσεως του ελληνοχριστιανικού κόσμου με τους οσ-μαν¬λήδες και δεν σημειώθηκε η ελαχίστη πολιτιστική επίδραση επί του κατακτητού, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε με προηγούμενους κατακτητές.
Ο ραγιάς είχε την δική του δυναμική. Έκανε εξεγέρσεις. Πολλές εξεγέρσεις. Το ανοργάνωτο, το ανεξόπλιστο και το ασυντόνιστο ήταν στοιχεία και παράγοντες αποτυχίας των εγχειρημάτων εκείνων.
Ο Άνθιμος Γαζής, ο Πλήθων Γεμιστός, ο Γεώργιος Γεννάδιος, ο Νεόφυτος Δούκας και δεκάδες αξιολόγων Δασκάλων του Γένους, με την επιμονή τους κατόρθωσαν να δώσουν μία κατεύθυνση σκέψεως στον δοκιμαζόμενο ραγιά. Και ο Ρήγας ο Βελεστινλής προτρέπει:
Έρχεται και η Φιλική Εταιρεία και δημιουργεί τα θεμέλια της προς επανά-στασιν οργανώσεως.
Και διαφωτίζεται το στοιχείο της διαφορετικότητας. Εμείς οι Έλληνες και αυτοί οι Τούρκοι.
Και ας μη με ρωτήσουν κάποιοι σύγχρονοι «ευρέων αντιλήψεων», προς τι η συντήρηση σήμερα ενός τέτοιου μίσους;
Απάντηση. Όταν η παγκόσμια κοινότητα διαρθρωθεί σε κοινωνία αγγέλων θα σταματήσει και το μίσος του σκλαβωμένου Έλληνα. Ή αλλιώς πως, όταν ο Τούρκος παύσει να διεκδικεί το κάθε τι το Ελληνικό.
Και ο διεθνιστής θα επιμείνει και θα πει, ότι ο σημερινός Τούρκος δεν είναι εκείνος, που η ιστορία καταγράφει με μελανά χρώματα.
Ατυχής ο συλλογισμός σας κύριε αλληλέγγυε.Ο σημερινός Τούρκος είναι ολόϊδιος με εκείνον, που γνωρίζουμε από την ιστορία.
Οι παλαιοί θυμάστε, πως παρήλαυναν οι αφιονισμένοι πολίτες με τις στολές των οθωμανικών ασκεριών, τις παραμονές της εισβολής των στην Κύπρο το ’74. Θυμάστε τους «απλούς» Τούρκους να εξολοθρεύουν στην Πόλη και την Σμύρνη κάθε τι το ελληνικό το ’55, το ’57, το ’67. Δείτε πως γιορτάζουν κάθε χρόνο την άλωση.
Μπορείτε να δείτε πως εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στα σχολεία. Και τι λένε για τους Έλληνες.
Έχετε συναντήσει κανένα Τούρκο, που να μην είναι υπερήφανος που είναι Τούρκος; Που να μην είναι εθνικιστής; Έχετε συναντήσει κανένα Γερμανό, που να μην είναι εθνικιστής; Έναν Ολλανδό; Έναν Άραβα; Ο Αμερικανός μιλάει με υπερηφάνεια για το “ourAmericannation”. Εθνικιστής, κατά το λεξικό Μπαμπινιώτη σημαίνει το πρόσωπο, που πιστεύει στα εθνικά ιδεώδη. Συχνά -λέει πιο κάτω ο Μπαμπινιώτης- όσοι τρέφουν πατριωτικά αισθήματα χαρακτηρίζονται από τους διεθνιστές ως εθνικιστές.
Και εγώ ερωτώ. Γιατί η λέξη εθνικιστής, μόνον εδώ στην Ελλάδα είναι λέξη που ερμηνεύεται σαν βλασφημία; Γιατί αποπροσανατολιζόμεθα από την αδιαφάνεια των όσων παραγόντων απεργάζονται την εξουδε¬τέ¬ρωση του ελληνισμού;
Και τότε τι θα κάνουμε, όταν ανθούν οι εθνολογικοί ρατσισμοί;
Όταν θα συμφωνήσουν όλες οι φυλές του πλανήτη, ότι είναι αδέλφια τότε ως φυσικόν και θα παύσει το φαινόμενο. Ως τότε ας έχουμε τον νου μας στις διαθέσεις, τις προθέσεις και τις διεκδικήσεις των γειτόνων μας. Ας έχουμε ένα ισχυρό στρατό, που να είναι έτσι σχε¬διασμένος και δομημένος, όχι μόνον για ρόλο αποτρεπτικό αλλά να έχει την ευκαμψία και την δυνατότητα αναλήψεως επιχειρήσεων απαντητικού χαρακτήρα, ώστε να προσδώσει την ευχέρεια στην πολιτική ηγεσία της χώρας να διαπραγμα¬τεύεται μετά από οποιαδήποτε εξέλιξη έχει προς όφελός μας διαμορφωθεί στον εγγύς γεωστρα¬τηγικό χώρο.
Σε αντίθετη περίπτωση, οι πολιτικοί προϊστάμενοι, οι διπλωμάτες και οι ει¬δικοί σύμβουλοι αυτών, θα διακατέχονται από φοβικά σύνδρομα και δεν θα επιμέ¬νουν να κηρύξουν ή να διεκδικήσουν ούτε και τα εκ του διεθνούς δικαίου προβλε¬πόμενα δικαιώματά μας, όπως παραδείγματος χάριν η εκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδος και τα 12 μίλλια χωρικά ύδατα, όπως ισχύει διεθνώς.
Ούτε θα μας ένοιαζε το μειδίαμα ή η επίπληξη των Ευρωπαίων και του Νατοϊκού κόσμου, στον οποίο αυτόν κόσμο εμείς πιστεύουμε χωρίς ανταπόκριση. Και τούτο πρέπει να το χωνέψουμε. Η αυτοβοήθεια πρέπει να γίνει ο οδηγός των στρατηγικών μας εκτιμήσεων και σχεδίων.
Όπως και τώρα, έτσι και τότε, οι ελπίδες μας διαψεύδονταν, ότι κάποια μεγάλη δύναμη θα βοηθήσει στην απελευθέρωση. Τα πιο δυναμικά ηγετικά πρόσωπα εκείνης της εποχής, όπως ο Κολοκοτρώνης, δεν πίστευαν στην έξωθεν υποστήριξη. Έλεγε, ο Γέρος του Μωρηά. «Ό,τι είναι να κάνουν οι Έλληνες, θα το κάνουν μοναχοί τους και δεν έχουν ελπίδα καμμιά από τους ξένους».
Τελικά, αυτός ο αγώνας που έκαναν οι χριστιανοί, αυτός ο αγώνας, που έκα-ναν οι Έλληνες στον ίδιο χώρο των ημιθέων αρχαίων Ελλήνων για την ελευθερία, με τις νίκες και τα μαρτύρια και το αίμα συνεκλόνισαν την κοινή γνώμη της Ευρώπης. Υπογραμμίζω. Την κοινή γνώμη και όχι τις κυβερνήσεις, οι οποίες κυβερνήσεις, σε κάθε περίπτωση και διαχρονικά εκτιμούν καταστάσεις χωρίς συναίσθημα αλλά με την συμφεροντολογική σπέκουλα του εθνικού των θησαυρισμού.
Το φιλελληνικό κίνημα είναι απλά πρωτοβουλία ρωμαντικής αντιλήψεως ατόμων και φυσικά ενίων πιστών του διδύμου δράσις - μισθοφορισμός.
Οι Έλληνες κατά την ψυχή και όχι κατά το όνομα γνωρίζουν, ότι καμμία δύναμη λογικής δεν είναι δυνατόν να τους επαναφέρει στην πραγματικότητα των αναγκών και των απαιτήσεων της ζωής, όπως έχει σήμερα διαμορφωθεί. Ζουν, αναπολούν και ασμένως θα εθυσιάζοντο κάτω από ένα υπερκόσμιο φως που θα έριχνε επάνω τους το όνειρο του ελληνισμού στην παγκόσμια εξελικτική πορεία και όχι στην μεμψιμοιρία του επαίτου, του ταπεινωμένου στα αλαζονευόμενα μάτια του φραγκικού κόσμου. Του κατ’ επίφασιν πολιτισμένου. Του ουσιαστικού εκμεταλλευτή τοκο¬γλύφου, που όμως γνωρίζει, ότι και από την εδώ πλευρά δεν έχει να κάνει με αγγε¬λούδια την στιγμή που γνωρίζει πολύ καλά το ποιόν των ομολόγων του.

Και τι μέλλοι γενέσθαι; Υπάρχουν θετικές προοπτικές; Υπάρχουν Έλληνες;
Κι όμως, υπάρχουν ακόμη Έλληνες. Κλαίνε σιωπηλά. Περιμένουν αυτό το υπερκόσμιο φως, που θα έλθει σαν μια αποστολική επιφοίτηση πνεύματος εθνικού. Ίσως παρακινηθούν από έναν άλλο Ρήγα.
Μα τί θέλει η πατρίδα από τον καθένα από μας;
Να ερμηνεύουμε τη λέξη «καθήκον» σαν μία δική μας - καταδική μας υποχρέωση προς την πατρίδα και όχι να απαιτούμε την υποχρέωση αυτή από τους άλλους.
Θέλει τον καθένα μας να αισθάνεται, ότι είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την ύπαρξή της. Για την συνέχιση της ελληνικής της πνοής.
Θέλει να μην ανεχόμαστε την διαφθορά. Να μην είμαστε συνεργοί στην διαφθορά. Να στηλιτεύουμε το κάθε τι, που είναι εθνικά επιζήμιον. Να γίνουμε ανεμοστρόβιλοι και να αποξηλώσουμε κάθε στέγη, που στεγάζει την ανομία. Να γίνουμε πελέκεις επάνω από κάθε κοιμισμένη συνείδηση των βολεμένων Ελλήνων. Οι φωνές μας να διαχυθούν στην παγκόσμια ατμόσφαιρα και να ταρακουνήσουν τις ακουστικές χορδές της οικουμένης, δίνοντας το μήνυμα, ότι η φωνή των Ελλήνων είναι ουράνια μουσική, που ανυψώνει την παγκόσμια ψυχή.
Και πραγματιστικά σκεπτόμενοι, ουδέποτε ξεχνούμε, ότι πειστικός είναι ο διαπραγματευτής εκείνος, που στο ένα χέρι κρατά κλάδον ελαίας και στο άλλο το όπλο.
Ευλαβείς προσκυνητές σήμερα, κλίνουμε το γόνυ εμπρός στους τάφους των αθανάτων ηρώων του Έθνους μας.
Εκείνοι μας παρακολουθούν και μας παρακαλούν να υποσχεθούμε, ότι ακόμη πάλλεται η ελληνική μας ψυχή και ότι είμαστε έτοιμοι να αμυνθούμε για τα σπίτια μας, για τα παιδιά μας και για την υπέρτατη έννοια που λέγεται Ελλάς.
Υποσχόμεθα στον εαυτό μας και την πατρίδα μας….
εκτός εάν και τούτο είναι σχήμα ενός από τους πολλούς μοντέρνα εκφραζόμενους λόγους;

*Υποστράτηγος ε.α. Ομιλία στο ΕΛΙΣΜΕ την 22α Μαρτίου 2018

 

Συμεών Κωνσταντινίδης*: ΝΑΥΤΙΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΟΥΣ

on Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018. Posted in Ομιλίες

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η νέα τάση της παγκόσμιας Ναυτιλίας είναι η διέλευση των πόλων (κυρίως του Βορείου πόλου) λόγω της μείωσης των πάγων η οποία οφείλετε βέβαια με τη σειρά της στην αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας (φαινόμενο θερμοκηπίου) με ότι αυτό συνεπάγεται. Τα κίνητρα της διέλευσης του Βορείου πόλου είναι κυρίως οικονομικά δηλαδή η μεγάλη οικονομία σε καύσιμα (περίπου 500.000 δολάρια σε κάθε ταξίδι) και του λιγότερου χρόνου (ο μισός χρόνος) ο οποίος απαιτείται για την διαδρομή μεταξύ των κυρίων λιμένων Ευρώπης και Ασίας.

PDF

Βασίλειος Μαρτζούκος: «Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΤΙΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ»*.

on Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017. Posted in Ομιλίες

Γράφει ο Βασίλειος Μαρτζούκος, Αντιναύαρχος ε.α. ΠΝ, Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ., Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Βασίλειος Μαρτζούκος: «Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΤΙΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ»*.

Θα επιθυμούσα να υπερθεματίσω ως προς την σκοπιμότητα αναδείξεως της συμβολής της Δυτικής Ελλάδος στο της θαλάσσης κράτος, δεδομένου ότι λόγω των μακραίωνων και διαρκών απειλών και προκλήσεων με επίκεντρο το Αιγαίο και την ΝΑ Μεσόγειο, τα εθνικά ανακλαστικά ορθώς μεν εστιάζουν την προσοχή τους εκεί, παραβλέποντας όμως την περιοχή του Ιονίου σε βαθμό επικίνδυνο για τα Εθνικά Συμφέροντα.


Θεωρώντας βέβαιο ότι η ιστορική συνεισφορά της Δ. Ελλάδος στην ναυτική μας παράδοση, θα καλυφθεί εκτενώς και επαρκώς από τους ακολουθούντες έγκριτους εισηγητές, θα επιχειρήσω να αποδώσω έμφαση, στην γεωπολιτική αξία της ευρύτερης περιοχής του Ιονίου Πελάγους.

Οι Δυτικές ελληνικές ακτογραμμές – Κέρκυρα – Διαπόντιοι νήσοι – Αδριατική θάλασσα απετέλεσαν διαχρονικά το μήλο της έριδος των εκάστοτε ισχυρών γεωπολιτικών δυνάμεων. Εάν η Μεσόγειος ήταν το κέντρο του γνωστού κόσμου, το Ιόνιο ευρίσκεται στο κέντρο της Μεσογείου και ανέκαθεν υπήρξε σταυροδρόμι και κομβικό σημείο επικοινωνίας Ανατολής – Δύσεωςαλλά και Βορρά – Νότου.

Από την προϊστορία και του μυθικούς χρόνους μαθαίνουμε ότι κάτοικοι του Ιονίου συμμετέχουν τόσο στην Αργοναυτική εκστρατεία όσο και στην εκστρατεία κατά της Τροίας. Τα πρότυπα του Ιονίου Νέστωρ και Οδυσσέας διακρίνονται ιδιαίτερα για τηνευφυϊα, την σύνεση και την σοφία τους. Οσκεπτόμενος και ορθολογιστής Οδυσσέας, υπερβαίνοντας την θεοκρατική μοιρολατρεία, προβάλλει ως στάση ζωής το «συν Αθηνά και χείρα κίνει», όπως δε και ο μυθικός Προμηθέας, δεν διστάζει να προκαλέσει και να αμφισβητήσει ακόμη και τους Θεούς.

Η ναυτική Κέρκυρα του Αλκίνοου και της Ναυσικάς αποτελεί πρότυπο ευημερούσης, ευνομούμενης και πολιτισμένης Πολιτείας, ενώστους κλασσικούς χρόνους η Κέρκυρα εμφανίζεται ως μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές δυνάμεις της εποχής. Οι πολυπληθείς ελληνικές αποικίες και στις δύο πλευρές του Ιονίου πελάγους διακρίνονται για την ισχύ και την ευμάρειά τους.

Το Ιόνιο ελέγχει το στόμιο της Αδριατικής, το θαλάσσιο εμπορικό πέρασμα μεταξύ Σικελίας και Τυνησίας και αποτελεί απαραίτητο βατήρα για την πρόσβαση στην Α. Μεσόγειο. Για τους λόγους αυτούς η περιοχή ιστορικά χαρακτηρίζεται από διαρκείς και σημαντικές συγκρούσεις.

Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ξεκινά από εδώ και η έκβασή του θα καθορισθεί από την Σικελική εκστρατεία των Αθηναίων.Οι Καρχηδονιακοί πόλεμοι της Ρώμης σχετίζονται με την περιοχή αυτή, ενώη ναυμαχία του Ακτίου μεταξύ του Οκταβιανού και του Αντωνίου και Κλεοπάτρας, έκρινε την τύχη της Αιγύπτου. Οι περιοχές Αδριατικής και Ιονίου υπέστησαν τις επιθέσεις των Βανδάλων, των Ούννων και των Γότθων της Ιταλίας, κατά τον 4ο, 5ο, και 6ο αιώνα μ. Χ. αντίστοιχα.

Το Ιόνιο γίνεται σημείο συγκρούσεων των Βυζαντινών με τις ανερχόμενες Δυτικές Δυνάμεις. Μεταξύ του 8ου και του 13ου αιώνα, οι Βίκινγκς χρησιμοποιούν το Ιόνιο και την Κέρκυρα ως βατήρα για την περαιτέρω προώθησή τους προς Ανατολάς. Οι σταυροφόροι στοχοποιούν κατ’ επανάληψη σημεία θαλασσίου ελέγχου στην περιοχή του Ιονίου.

Η μεγάλη ναυτική Δύναμη της Ενετίας θεωρούσε ως βασική προϋπόθεση της εμπορικής της δραστηριότητος τον πλήρη έλεγχο του Ιονίου. Πέραν της κομβικής Κέρκυρας, οι Ενετοί ήλεγχαν επιπλέον σημαντικά σημεία όπως τα υπόλοιπα Επτάνησα, η Πάργα, η Ναύπακτος, η Μεθώνη και η Κορώνη.

Το Ιόνιο απετέλεσε ζωτική περιοχή προστασίας των ακτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά ταυτόχρονα και εφαλτήριο των Δυτικών διεκδικήσεων. Αυτό μαρτυρούν οι οκτώ (8) Ενετοτουρκικοί πόλεμοι. Όλοι γνωρίζουν τις σημαντικές ναυμαχίες της Πρέβεζας το 1538, καθώς και την Ναυμαχία της Ναυπάκτου του 1571. Ειδικότερα η Κέρκυρα αντέχει τις διαδοχικές επιθέσεις των Τούρκων το 1537, 1571, 1573, 1716 χάρις στα τεράστια ποσά που δαπανώνται για την άρτια οχύρωση της νήσου.

Η διαχρονική γεωπολιτική αξία του Ιονίου δεν μειώθηκε στα νεώτερα χρόνια, αφού τα Επτάνησα και ειδικότερα η Κέρκυρα απετέλεσαν διαδοχικές κτήσεις των Ενετών, των Γάλλων του Ναπολέοντος (1797 – 1799 και 1807- 1814), των Ρώσων (1799 – 1801), των Άγγλων (1814 – 1864), μέχρι και την τελική ένωση με την μητέρα πατρίδα. Τα Επτάνησα υπήρξαν εκκολαπτήριο της Εθνικής Ιδέας, ενώ η επανάσταση αλλά και οι οργανωτικές δομές του νεότερου ελληνικού κράτους οφείλουν τα μέγιστα στην μεγάλη μορφή διεθνούς ακτινοβολίας του Κερκυραίου Ιωάννου Καποδίστρια και ταυτόχρονα μεγάλου αδικημένου στην εθνική ιστορική μας μνήμη.

Το σύμπλεγμα Αδριατική – Οτράντο – Ιόνιο επηρεάζει κάθε στρατιωτική επιχείρηση στην Κεντρική και Νότια Ευρώπη, καθώς και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.Από το 1870 έως και τις μέρες μας, μέσω σειράς πολεμικών συγκρούσεων και πλήθους συνθηκών και συμφωνιών, οι Μ. Δυνάμεις και τα κράτη της περιοχής εκδηλώνουν το ιδιαίτερο ενδιαφέρον τους και επιδιώκουν γεωπολιτικά κέρδη στην περιοχή του Ιονίου και της Αδριατικής.

Δεδομένου ότι η σημερινή σημαντική εξάρτηση της Ευρώπης από τους Ρωσικούς υδρογονάνθρακες περιορίζει τις στρατηγικές επιλογές της, η δημιουργία του λεγομένου «νοτίου ενεργειακού διαδρόμου», σε συνδυασμό με τα υφιστάμενα υποθαλάσσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Ιόνιο, αναβαθμίζουν περαιτέρω την αξία του Ιονίου.

Πέραν των κρατών των Δ. Βαλκανίων, άμεσο ενδιαφέρον για την περιοχή εκδηλώνουν η Ιταλία, η Γερμανία, η Τουρκία και ασφαλώς οι ΗΠΑ και η Ρωσία.

Ως γνωστόν η περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων είναι ιδιαίτερα ρευστή και ασταθής. Στην περιοχή αυτή εξελίσσεται ανταγωνισμός επιρροής μεγάλων και περιφερειακών Δυνάμεων, υφίστανται τοπικές αναθεωρητικές και αλυτρωτικές διεκδικήσεις, ενώ ανθεί ολόκληρο το φάσμα του οργανωμένου εγκλήματος αλλά και του ακραίου Ισλάμ. Η χώρα μας αντιμετωπίζει τον έντονο αλυτρωτισμό της Αλβανίας και των Σκοπίων.

Στον τουρκικό σχεδιασμό διεισδύσεως και περικυκλώσεως των Βαλκανίων, η Αλβανία κατέχει πρωτεύοντα ρόλο. Σε περίπτωση ελληνοτουρκικής κρίσεως, η Τουρκία θα μπορούσε, μέσω των υποδομών της Αλβανίας, να προκαλέσει σύγχυση στον ελληνικό αμυντικό σχεδιασμό ή και να δημιουργήσει τετελεσμένα, ως διαπραγματευτικά ανταλλάγματα.

Παρά την διαχρονικά αδιαμφισβήτητη τεράστια γεωπολιτική αξία του Ιονίου και παρά τις σημερινές σημαντικές γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή, η χώρα μας έχει επιλέξει την ελαχιστοποίηση της στρατιωτικής της παρουσίας στο Ιόνιο. Ως γνωστόν δεν υπάρχουν μάχιμες στρατιωτικές μονάδες του Σ.Ξ. στα Επτάνησα, ενώ η παρουσία του ΣΞ στην Δ. Ελλάδα γενικότερα είναι στοιχειώδης.Η παρουσία των Π.Ν. και ΛΣ στην περιοχή του Ιονίου είναι ιδιαίτερα περιορισμένη, οι δε υπάρχουσες υποδομές για υποστήριξη ν. μονάδων είναι επιεικώς υποτυπώδεις. Είναι χαρακτηριστική η υποβάθμιση της Ναυτικής Διοικήσεως Ιονίου σε Ναυτικό Σταθμό.

Ως γνωστόν η έλλειψη στρατιωτικής παρουσίας σε μία περιοχή, εκλαμβάνεται από την διεθνή κοινότητα ως πολιτικό μήνυμα που σημαίνει είτε ότι ο κάτοχός της την θεωρεί απολύτως ασφαλή και μη απειλούμενη είτε ότι την θεωρεί ως μη ζωτική περιοχή για τα Εθνικά του Συμφέροντα και συνεπώς δεν προτίθεται να την προασπίσει έναντι υψηλού κόστους.

Κατόπιν αυτών θεωρώ ότι η Ελλάδα θα πρέπει να καταστεί πειστική για τις πολιτικές προθέσεις της στην περιοχή του Ιονίου, στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας. Το εύλογο ερώτημα που ανακύπτει είναι το εφικτό της προτάσεως αυτής σε περίοδο διαρκών περικοπών του προϋπολογισμού του ΥΠΕΘΑ και με διαρκώς παρούσα την απειλή στο Αιγαίο και την ΝΑ Μεσόγειο. Έχω την πεποίθηση ότι εάν σε πολιτικό επίπεδο γίνει αντιληπτό το πρόβλημα και υπάρξει ανάλογη ανησυχία, εγρήγορση και πολιτική βούληση, είναι δυνατή η σταδιακή υλοποίηση σειράς μέτρων κυρίως για το ΠΝ και το ΛΣ, εντός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος.

Τα μέτρα αυτά θα πρέπει να καλύπτουν τόσο θέματα ασφάλειας (επιτήρηση, έρευνα και διάσωση, προστασία υποθαλασσίων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, οργανωμένο έγκλημα, παράνομη μετανάστευση, τρομοκρατία κ.λπ.), όσο και θέματα άμυνας (υποδομές ανεφοδιασμού πολεμικών πλοίων, επιτήρηση και στοιχειώδεις δυνατότητες αποτρεπτικής άμυνας). Στην προσπάθεια αυτή θα πρέπει να συνδράμει το σύνολο του ελληνισμού εντός και εκτός επικράτειας. Ειδικότερα για το ΛΣ και την ΕΛ.ΑΣ, μέρος των απαιτουμένων κονδυλίων είναι δυνατόν να διασφαλισθεί από την ΕΕ η οποία χρηματοδοτεί προγράμματα τα οποία αφορούν την εσωτερική της ασφάλεια.

Η Ελλάδα θα πρέπει επιπλέον να επιδιώξει όπως καταστεί ενεργειακός κόμβος για την ευρύτερη περιοχή της και σημαντικός παράγων της ενεργειακής τροφοδοσίας της Ευρώπης. Παράλληλα θα πρέπει να κινηθεί δυναμικά στις έρευνες των περιοχών του Ιονίου και της Κρήτης, καθώς και στο θέμα οριοθετήσεως των θαλασσίων ζωνών. Οι στρατηγικές ευκαιρίες δεν διαρκούν πολύ και προσφέρονται μόνο σε κράτη ικανά να προβλέπουν και να προετοιμάζονται προκειμένου να τις αξιοποιήσουν όταν αυτές παρουσιάζονται.

Εύχομαι η σημερινή ημερίδα να επιτύχει τις επιδιώξεις της και να αναδείξει μία σημαντική περιοχή της Ελλάδος με μεγάλη ναυτική προσφορά, όχιμε απλή απότιση ιστορικούφόρου τιμής. Το ζητούμενο είναι η άντληση ιστορικών διδαγμάτων προκειμένου τα εθνικά κέντρα λήψεως αποφάσεων να αποκτήσουν ολοκληρωμένη εικόνα της τρέχουσας πραγματικότητος καινα κατευθύνουν τον σχεδιασμό και την δράση τους προς την βέλτιστη εκμετάλλευση ενός ανεκμετάλλευτου γεωπολιτικού θησαυρού, όπως η Δυτική Ελλάδα.

* ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΑΝΤΙΝΑΥΑΡΧΟΥ Ε.Α. Β. ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΥ ΠΝ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΣΝΔ ΤΗΝ 24Η ΝΟΕ 2017 ΜΕ ΘΕΜΑ

Βασίλειος Μαρτζούκος: ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

on Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017. Posted in Ομιλίες

Γράφει ο Βασίλειος Μαρτζούκος, Αντιναύαρχος ε.α. ΠΝ, Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ., Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Βασίλειος Μαρτζούκος: ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

Η ιστορία της Λέλας Καραγιάννη, μοιάζει να βγαίνει από παραμύθι αλλά είναι πέρα ως πέρα αληθινή, υπερβατική και κυρίως ξεχειλίζει Ελλάδα. Η στιγμή δεν επιτρέπει λεπτομερή αναφορά στο έργο και την δράση της. Είναι αρκετό να θυμηθούμε ότι επί κατοχής, η Λέλα Καραγιάννη οργάνωσε δίκτυο για την απόκρυψη, περίθαλψη και φυγάδευση Άγγλων στρατιωτικών. Τον Οκτώβριο του 1941 συνελήφθη με προδοσία και κλείσθηκε στις φυλακές Αβέρωφ με την κατηγορία της κατασκοπείας αλλά το Ιταλικό Στρατοδικείο την αθώωσε ελλείψει στοιχείων.


Αργότερα συγκρότησε την οργάνωση «Μπουμπουλίνα», με την συμμετοχή του συζύγου και των επτά τέκνων της. Η οργάνωση, έχοντας στρατολογήσει πολλά και δυναμικά στελέχη ορισμένα μάλιστα εργαζόμενα σε υπηρεσίες των κατακτητών (Έλληνες και ξένους), παρείχε πληροφορίες στο Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Με την δράση της βυθίστηκαν αρκετά πλοία του εχθρού και ανατινάχτηκαν αποθέματα βενζίνης και πυρομαχικών στο αεροδρόμιο Τατοϊου, ενώ επιπλέον συνέδραμε αντάρτικες ομάδες της υπαίθρου και προκάλεσε δολιοφθορές σε κατοχικούς στόχους. Όταν στελέχη της οργανώσεώς της συλλαμβάνονται και οι συνεργάτες της συνιστούν να κρυφτεί η ίδια αρνείται να το πράξη θεωρώντας λιποταξία την εγκατάλειψη των συνεργατών της.

Στις 11 Ιουλίου 1944 και ενώ νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, συνελήφθη από την Γκεστάπο, μαζί με τα πέντε μεγαλύτερα παιδιά της, μετά από πληροφορίες που απέσπασε από λιπόψυχο συνεργάτη της. Την βασανίζουν για να ομολογήσει την δράση της και να δώσει στοιχεία για την οργάνωσή της. Την εκβιάζουν μάλιστα απειλώντας με την εκτέλεση των τέκνων της. Αυτή ακλόνητη ως σύγχρονη Σπαρτιάτισσα απαντά: «Ζητάτε από μια Ελληνίδα μάνα να προδώσει τους συνεργάτες και την Πατρίδα της με την απειλή του τουφεκισμού των παιδιών της. Έ, λοιπόν, όχι. Μάθετε ότι τα παιδιά μου ανήκουν στην Ελλάδα και το αίμα τους θα πνίξει τους Ούνους και όλη τη Γερμανία σας !….».
Τελικά οδηγείται μαζί με άλλους πατριώτες στο Δαφνί, όπου εκτελείται την 8η Σεπτεμβρίου του 1944, ένα μήνα πριν την απελευθέρωση ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο.

Η Λέλα Καραγιάννη δεν είναι όψιμη αντιστασιακή. Αντιδρά στον κατακτητή από την πρώτη στιγμή, από το 1941, μία περίοδο κατά την οποία η γερμανική πολεμική μηχανή έμοιαζε ανίκητη, ενώ την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας χαρακτήριζε η σκλαβιά των κατοχικών στρατευμάτων, η πείνα, η τρομοκρατία και οι εκτελέσεις. Το αναμενόμενο θα ήταν να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην επιβίωση και την φροντίδα των επτά τέκνων της. Όμως το ελληνικό της φρόνημα της μιλούσε ξεκάθαρα ώστε να μην έχει αμφιβολίες ως προς τις προτεραιότητές της. «Υπεράνω όλων η Πατρίς» και σε δεύτερη μοίρα η οικογένεια. Για την Καραγιάννη η προτεραιότητα αυτή δεν αποτελεί υπέρβαση αλλά απλό καθήκον.

Τα τέκνα της διηγούνται με υπερηφάνεια πολλά χρόνια μετά, ότι γαλουχήθηκαν με την φιλοπατρία και τις εθνικές παραδόσεις και ιδανικά. Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου τα μεγαλύτερα αδέλφια έσπευσαν να καταταγούν στο Ερυθρό Σταυρό, ενώ αργότερα συνέδραμαν την μητέρα τους στο αντιστασιακό της έργο, ενώ στο τέλος, από την φυλακή, παρακολούθησαν την επιβίβαση της μητέρας τους στο καμιόνι για το τελευταίο της ταξίδι προς τον θάνατο και την δόξα.

Το κράτος την έχει τιμήσει κατά τον τυπικό τρόπο αν και το σύμβολο Λέλας Καραγιάννη δεν έχει ανάγκη από τιμές. Το μέγεθος εν τούτοις της άϋλης αξίας της θυσίας της, είναι ανεκτίμητο και στον τομέα της αξιοποιήσεως του ηθικού αυτού κεφαλαίου, είναι πρόδηλο ότι το κράτος έχει αποτύχει παταγωδώς. Δεν είναι αρκετό να φιλοτεχνείται προτομή της και να δίδεται το όνομά της σε δρόμο. Η ουσία της θυσίας της είναι η προβολή προτύπων και η μεταλαμπάδευση της φιλοπατρίας στις επόμενες γενεές δια της ιστορικής συλλογικής μνήμης.

Αλήθεια πόσες κινηματογραφικές ταινίες έχουν γυρισθεί με κρατική μέριμνα για την Λέλα Καραγιάννη; Σε πόσα σχολικά αναγνωστικά ξεδιπλώνεται η δράση της; Πως αξιοποιήθηκε η ιστορική συνέχεια του έθνους μας αφού με την προθυμία θυσίας των τέκνων της για την πατρίδα η Καραγιάννη ουσιαστικά παραπέμπει στις αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων; Πως έχει προβληθεί το γεγονός μίας μητέρας που αναπτύσσει πρωτοφανή δράση σε καιρό ξένης κατοχής; Πόσο έχει προβληθεί σε έναν λαό που αργοσβύνει, λόγω υπογεννητικότητος, ως πρότυπο πολύτεκνης μητέρας;

Τα αποτελέσματα της κρατικής αναλγησίας και ανικανότητος μας κατακλύζουν και μας οδηγούν σε καταστροφικούς δρόμους μη αναστρέψιμους. Οι Ελληνίδες δεν γεννούν πλέον τέκνα και κάποιες από αυτές όταν γεννούν δεν τα γαλουχούν βάζοντας στις καρδιές τους την Ελλάδα. Το σχολείο παρέχει γνώσεις αλλά δεν αποδίδει ενσυνείδητους Έλληνες πολίτες. Η έλλειψη παραδείγματος και προσανατολισμού οδηγεί κάποια από τα παιδιά αυτά σε κόσμους εκτός πραγματικότητος, με αποτέλεσμα όταν βανδαλίζουν προτομές σαν της Καραγιάννη να θεωρούν τον εαυτό τους επαναστάτη. Δεν γίνεσαι όμως επαναστάτης εκ του ασφαλούς, όταν καταστρέφεις το βράδυ μνημεία και περιουσίες συμπολιτών σου, όταν κρυπτόμενος πίσω από το υποτιθέμενο «άσυλο» των Πανεπιστημίων εξαπολύεις βόμβες «μολότωφ» κατά αστυνομικών που έχουν εντολές να παραμείνουν αδρανείς. Όταν συλλαμβάνεσαι γνωρίζοντας καλά ότι σε λίγες ώρες θα είσαι ελεύθερος. Και ούτε γίνεσαι επαναστάτης όταν καταλαμβάνεις ξένες ιδιοκτησίες, υπό τα όμματα του παράλυτου κράτους.

Το κράτος λοιπόν με τις λανθασμένες επιλογές και παραλείψεις του δεν τιμά στην ουσία την μνήμη ηρώων σαν την Λέλα Καραγιάννη. Το καλύτερο μνημόσυνο γι αυτήν θα ήταν η πολιτική ωρίμανση των Ελλήνων προκειμένου να επιλέξουν κατάλληλες πολιτικές ηγεσίες, ικανές να κτίσουν την Ελλάδα που όλοι θα θέλαμε. Την Ελλάδα της Λέλας Καραγιάννη.
Αιωνία της η μνήμη.

21 – Οκτωβρίου – 2017
Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ
Επίτιμος Διοικητής της ΣΝΔ
Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

21/9/2017. «Πλάτωνος Πολιτεία και ο Μύθος του Σπηλαίου»

on Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017. Posted in Ομιλίες

Κωνσταντίνος Βουτσινάς, Πλοίαρχος ε.α., Mέλος Δ.Σ. ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

21/9/2017. «Πλάτωνος Πολιτεία και ο Μύθος του Σπηλαίου»

Ο Πλάτων γεννήθηκε το 427 π.Χ. στην Αθήνα ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή, στην Αίγινα. Ο πατέρας του Αρίστων καταγόταν από άσημη γενιά της Αιγηϊδος φυλής. Η μητέρα του Περικτιόνη, αντίθετα, ανήκε σε μια από τις επιφανέστερες οικογένειες των Αθηνών. Αδελφός της ήταν ο Χαρμίδης, ένας από τους δέκα Άρχοντες, που εγκατέστησαν οι Τριάκοντα Τύραννοι στον Πειραιά, ενώ εξάδελφός της ο Κριτίας, ο επιφανέστερος των Τριάκοντα. Ο ίδιος ο Πλάτων αναφέρει την μητέρα του ως έλκουσα την καταγωγή της από τον Μεγάλο Νομοθέτη, και κορυφαίο ανάμεσα στους Δέκα Σοφούς της Αρχαιότητος, Σόλωνα. Στην εξαιρετική προσωπικότητα του Πλάτωνος οφείλονται μύθοι και αναφορές μεταγενέστερων συγγραφέων, όπως του Πλουτάρχου.

ΕΔΩ! η συνέχεια της ενδιαφέρουσας ομιλίας.

18/5/2017. UNMANNED VEHICLES AND THEIR IMPLICATIONS

on Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017. Posted in Ομιλίες

Παρουσιάζει ο Βασίλειος Μαρτζούκος, Αντιναύαρχος ε.α. ΠΝ, Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ., Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

18/5/2017.  UNMANNED VEHICLES AND THEIR IMPLICATIONS

What if someone was told just a few years ago that an aircraft or helicopter pilot, will one day control a small fleet of nearby drones from the cockpit while in flight, for missions varying from ISR to weapons delivery in dangerous areas.That almost independent, unmanned systems will gather, organize and integrate a vast array of different information and sensor data, before providing it to human commanders.

How this man would react to a story about, having a“ghost fleet” with multiple surface, air and undersea drones operating for a long time, in a synchronized fashion and conduct a wide-range of combat missions without placing humans at risk. The over-the-horizon UUVs and USVs would deploy their own smaller drone counterparts to transport sensors or weapons the last dozens of miles to a target. When it comes to offensive surface operations, unmanned boats could form a swarm of small attack craft designed to overwhelm and destroy enemy ships with gunfire, explosives or even small missiles.
The physical reaction to these information, would be that is all a scientific fiction story. The reality is that forthe formentioned capabilities, other have already been implemented and other are part of the next few years planning.    

CAPABILITIES OF UV’S (UAV, USV, UUV, UGV)
Today UV’s are directly connected with some national power indicators like economy and economic growth, technology, research and development and at the same time they are already deeply involved in civil and military activities. For example some of the civil missions undertaken by UV, are the following:
1.    Research
2.    Civillawenforcement
3.    Journalism
4.    ReportonTrafficpatterns
5.    Patrol of borders, customs, pipelines and energy installations.
6.    Search and rescue missions,
7.    Survey of wildlife or oil spills
8.    Industrial inspections
9.    Realestate/Aerialphotography
10.    Agriculture crop surveying and analysis
11.    Insurance risk assessment, damage determination
12.    Fire departments
13.    RegulateFisheries
14.    Disasterrelief
15.    HydrographyandOceanography
16.    Environmental, Climate and Weather scientific and ecological activities
17.    Recreationalactivities
18.    Deliveryservices

If those missions consist a critical evolution in the civil sector, perhaps we are facing a revolution in the military domain.
UV’s can be relatively cheap and their operations are not limited by human performance or needs. They expand Commander’s tactical choices while they can perform in denied areas without exposing a crew to those risks. UAVs can offer double or triple the range and endurance of manned aircraft.

Let’s mention some of the UV’S (air, surface, underwater, ground) military missions which are already undertaken or are imminent:
1.Provide ground and sea surveillance and targeting
2.Provide ISR at bordersand other extensive critical areas like energy installations at sea.
3.Military deception, information operations, electronic warfare, and cyberwarfare
4.Cross-domain integration,and communication relay.
5.Nearshore fire support and looking over the hill
6.Support of Ship-to-Objective Maneuver
7.Harbor and coastal protection
8.Naval force protection
9.Deep strike
10.Suppression of enemy air defenses
11.Combat search and resque operations
12.Countering mines in the sea and onland
13.Early warning of coming missiles and small boats
14.Countering diesel submarines, surface craft and antiship missiles
15.Transporting and delivering combat supplies
16.Refuelling platforms
17.Battled amage assessment
18.Urban warfare
19.Countering piracy and interdiction ops
20.Assymetric threats and terrorism
21.Detecting chemical, biological, radiological attack

Are there any weaknesses? Yes there are. For the moment UV’s have relatively low maneuverability and low speed. They are vulnerable to attack from air defense systems and to cyber and communications link attack. Vast quantity of data collected requires sophisticated data analysis to enable the data be analyzed and distributed.

Are there challenges for UV’s? Yes there are. Provision is needed for legislation concerning safety, privacy, civil rights and liberties, as well as air traffic regulations.A lot of technical challenges have to be faced like interoperability and standardization, energy storage, navigation, sensing, and control, satellite integrated telemetry, data access, training, flexibility for man – machine interface, autonomy and automation capabilities, hypersonic flight,swarm UV’s, cyber defense, detect, intercept, and neutralize offensive drones e.tc..

According to the technology trends, UV’s, in near future are going to have longer endurance batteries, better fuel efficiencies, better stealth technologies and better sense and avoid systems. Future UV’s are going to be multi-mission oriented, cheaper, smaller, lighter, more efficient, with capable sensors and more on board computing power. Their survivability will be greatly improved(stealthy, stand-off, longer-range weapons, longer-range communications e.tc.) and they are going to have access to a tactical network system capable of satisfying Service, Joint, Interagency, and Coalition tactical information exchanges.

Lets now refer to some facts:
In 2014 $13 million worth of UAVs were sold on Ebay alone. Some 30,000 unmanned watercraft are expected to be built over the next decade at a cost of over US$15 billion. Over 600,000 UAS have been already deployed for commercial use. In addition, 1.9 million UAS are expected to be in recreational use. The number of UAS is set to triple by 2020. According to the US Department of Defense China alone is looking to produce 42,000 unmanned air and maritime systems between 2014 and 2023.

The European Defense Agency is sponsoring pan-European research and development for both military and civilian drones. The European Space Agency is funding and undertaking research into the satellites and communications infrastructure used to fly drones. FRONTEX is keen to deploy surveillance drones along the EU’s borders for migrants and refugees. Within 20 years, the European drone sector is expected to directly employ more than 100,000 people and will have an economic impact exceeding EUR 10 billion per year, mainly in services.

Since the technology is “interoperable” – meaning civil and military drones will share much of the infrastructure that they need to fly – support for companies developing civilian drones inevitably benefits the manufacturers of the military drones.

If in any country’s armed forces there is not a dynamic transformation procedure,exploiting innovation and new technologies, then there is a great probability that these armed forces will fight their future war with the conditions of the last and that is a formula for failure. All the above capabilities and missions of UV’s, seems that create a new era in strategic, operational and tactical level. That leads to an immediate obligation, for our own armed forces to reevaluate the potential adversaries capabilities and possible actions, to exploit to the maximum possible level these new technologies and accordingly to review the armed forces Force Structure, Command Structure, operational and tactical planning, the acquisition programs and the training procedures. UV’s technology creates also new opportunities for domestic defense industry. Of course to grasp any opportunities requires a strategic vision and quick and coordinated decisions, because opportunities do not wait forever.

An indication of HEL.I.S.S’s interest,is its participation in this conference with four lecturers and is always available to contribute to any possible initiative to this direction.

I wish that this meeting will be beneficial for every service, company or physical person engaged to the subject of UV’s.

17 – May - 2017
Vice Admiral (rtrd) V. Martzoukos HN
Honorable Commanding Officer of the Hellenic Naval Academy
President of Hellenic Institute for Strategic Studies


































UNMANNED VEHICLES AND THEIR IMPLICATIONS
What if someone was told just a few years ago that an aircraft or helicopter pilot, will one day control a small fleet of nearby drones from the cockpit while in flight, for missions varying from ISR to weapons delivery in dangerous areas.That almost independent, unmanned systems will gather, organize and integrate a vast array of different information and sensor data, before providing it to human commanders.
How this man would react to a story about, having a“ghost fleet” with multiple surface, air and undersea drones operating for a long time, in a synchronized fashion and conduct a wide-range of combat missions without placing humans at risk. The over-the-horizon UUVs and USVs would deploy their own smaller drone counterparts to transport sensors or weapons the last dozens of miles to a target. When it comes to offensive surface operations, unmanned boats could form a swarm of small attack craft designed to overwhelm and destroy enemy ships with gunfire, explosives or even small missiles.
The physical reaction to these information, would be that is all a scientific fiction story. The reality is that forthe formentioned capabilities, other have already been implemented and other are part of the next few years planning.    
CAPABILITIESOF UV’S (UAV, USV, UUV, UGV)
Today UV’s are directly connected with some national power indicators like economy and economic growth, technology, research and development and at the same time they are already deeply involved in civil and military activities. For example some of the civil missions undertaken by UV, are the following:
1.    Research
2.    Civillawenforcement
3.    Journalism
4.    ReportonTrafficpatterns
5.    Patrol of borders, customs, pipelines and energy installations.
6.    Search and rescue missions,
7.    Survey of wildlife or oil spills
8.    Industrial inspections
9.    Realestate/Aerialphotography
10.    Agriculture crop surveying and analysis
11.    Insurance risk assessment, damage determination
12.    Fire departments
13.    RegulateFisheries
14.    Disasterrelief
15.    HydrographyandOceanography
16.    Environmental, Climate and Weather scientific and ecological activities
17.    Recreationalactivities
18.    Deliveryservices
If those missions consist a critical evolution in the civil sector, perhaps we are facing a revolution in the military domain.
UV’s can be relatively cheap and their operations are not limited by human performance or needs. They expand Commander’s tactical choices while they can perform in denied areas without exposing a crew to those risks. UAVs can offer double or triple the range and endurance of manned aircraft.
Let’s mention some of the UV’S (air, surface, underwater, ground) military missions which are already undertaken or are imminent:
1.    Provide ground and sea surveillance and targeting
2.    Provide ISR at bordersand other extensive critical areas like energy installations at sea.
3.    Military deception, information operations, electronic warfare, and cyberwarfare
4.    Cross-domain integration,and communication relay.
5.    Nearshore fire support and looking over the hill
6.    Support of Ship-to-Objective Maneuver
7.    Harbor and coastal protection
8.    Naval force protection
9.    Deep strike
10.    Suppression of enemy air defenses
11.    Combat search and resque operations
12.    Countering mines in the sea and onland
13.    Early warning of coming missiles and small boats
14.     Countering diesel submarines, surface craft and antiship missiles
15.    Transporting and delivering combat supplies
16.    Refuellingplatforms
17.    Battledamageassessment
18.    Urbanwarfare
19.    Counteringpiracy and interdiction ops
20.    Assymetricthreatsandterrorism
21.     Detecting chemical, biological, radiological attack
Are there any weaknesses? Yes there are. For the moment UV’s have relatively low maneuverability and low speed. They arevulnerable to attack from air defense systems and to cyber and communications link attack. Vast quantity of data collected requires sophisticated data analysis to enable the data be analyzed and distributed.
Are there challenges for UV’s? Yes there are. Provision is needed for legislation concerning safety, privacy, civil rights and liberties, as well as air traffic regulations.A lot of technical challenges have to be faced like interoperability and standardization, energy storage, navigation, sensing, and control, satellite integrated telemetry, data access, training, flexibility for man – machine interface, autonomy and automation capabilities, hypersonic flight,swarm UV’s, cyber defense, detect, intercept, and neutralize offensive drones e.tc..
According to the technology trends, UV’s, in near future are going to have longer endurance batteries, better fuel efficiencies, better stealth technologies and better sense and avoid systems. Future UV’s are going to be multi-mission oriented, cheaper, smaller, lighter, more efficient, with capable sensors and more onboardcomputing power. Their survivability will be greatly improved(stealthy, stand-off, longer-range weapons, longer-range communications e.tc.) and they are going to have access to a tactical network system capable of satisfying Service, Joint, Interagency, and Coalition tactical information exchanges.
Lets now refer to some facts:
In 2014 $13 million worth of UAVs were sold on Ebay alone. Some 30,000 unmanned watercraft are expected to be built over the next decade at a cost of over US$15 billion. Over 600,000 UAS have been already deployed for commercial use. In addition, 1.9 million UAS are expected to be in recreational use. The number of UAS is set to triple by 2020. According to the US Department of Defense China alone is looking to produce 42,000 unmanned air and maritime systems between 2014 and 2023.
The European Defense Agency is sponsoring pan-European research and development for both military and civilian drones. The European Space Agency is funding and undertaking research into the satellites and communications infrastructure used to fly drones. FRONTEX is keen to deploy surveillance drones along the EU’s borders for migrants and refugees. Within 20 years, the European drone sector is expected to directly employ more than 100,000 people and will have an economic impact exceeding EUR 10 billion per year, mainly in services.
Since the technology is “interoperable” – meaning civil and military drones will share much of the infrastructure that they need to fly – support for companies developing civilian drones inevitably benefits the manufacturers of the military drones.
If in any country’s armed forces there is notadynamic transformation procedure,exploiting innovation and new technologies, then there is a great probability that these armed forces will fight their future war with the conditions of the last and that is aformula for failure. All the above capabilities and missions of UV’s, seems that create a new era in strategic, operational and tactical level. That leads to an immediate obligation, for our ownarmed forces to reevaluate the potential adversaries capabilities and possible actions, to exploit to the maximum possible level these new technologies and accordingly to review thearmed forces Force Structure, Command Structure, operational and tactical planning, the acquisition programs and the training procedures. UV’s technology creates also new opportunities for domestic defense industry. Of course to grasp any opportunities requiresa strategic vision and quick and coordinated decisions, because opportunities do not wait forever.
An indication of HEL.I.S.S’s interest,is its participationin this conference with four lecturers andis always available to contribute to any possible initiative to this direction.
I wish that this meeting will be beneficial for every service, company or physical person engaged to the subject of UV’s.
17 – May - 2017
Vice Admiral (rtrd) V. Martzoukos HN
Honorable Commanding Officer of the Hellenic Naval Academy
President of Hellenic Institute for Strategic Studies


































































28/10/2016. ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΛΙΣΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

on Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016. Posted in Ομιλίες

Γράφει ο Βασίλειος Μαρτζούκος, Αντιναύαρχος ε.α. ΠΝ, Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ., Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

28/10/2016. ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΛΙΣΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Κυρίες και Κύριοι
Οι εθνικές επέτειοι αποτελούν ημέρες μνήμης. Αποτελούν στιγμές αποδόσεως τιμής και σεβασμού σε προγόνους που έκαναν την υπέρβαση και θυσιάσθηκαν για τα Εθνικά Συμφέροντα και κυρίως για το αύριο των απογόνων τους. Στις εθνικές επετείους προβάλλεται η συνοχή του έθνους αφού η ζώσα γενεά συνδέεται πνευματικά με αυτούς που έφυγαν και αντλεί δυνάμεις, φρόνημα και ηθικό από το παράδειγμά τους, προκειμένου να δράση και αυτή ανάλογα χάριν των δικών της απογόνων. Θα ήθελα να επισημάνω κυρίως προς τους πολιτικούς και τους εκπαιδευτικούς αυτής της χώρας ότι δίχως τις σκέψεις αυτές και κυρίως δίχως τις απορρέουσες πράξεις, οι εθνικές επέτειοι αποτελούν απλώς τυπολατρικές διαδικασίες.  

Βρισκόμαστε εδώ σήμερα, 76 έτη μετά τα ιστορικά γεγονότα του Οκτωβρίου του 1940, για να θυμηθούμε,  πως φθάσαμε στα τότε πολεμικά γεγονότα, για να τιμήσουμε την γενεά αυτή των παπούδων μας, να εμπνευσθούμε και να παραδειγματισθούμε από τα κατορθώματά τους, να μάθουμε από τα λάθη τους, να συγκρίνουμε το τότε με το σήμερα και να χαράξουμε την βέλτιστη πορεία για το μέλλον.

Η Συνθήκη των Βερσαλλιών, μετά την λήξη του Α’ Π.Π., προκάλεσε σε μεγάλο βαθμό τον Β’ Π.Π., αφού οι όροι της υπήρξαν δυσβάστακτοι για τους ηττημένους. Στον επερχόμενο πόλεμο συνέβαλε επίσης η κόπωση, η μακαριότητα και ο ρομαντισμός που διακατείχαν τους νικητές του Α’ Π.Π.. Η ουτοπική δημιουργία της Κ.Τ.Ε. απέτυχε εν τη γενέσει της. Τα πρώτα ανησυχητικά δείγματα όπως η άνοδος του φασισμού στην Ιταλία και του ναζισμού στην Γερμανία, η επεκτατική πολιτική Γερμανίας, Ιταλίας και Ιαπωνίας στην Ευρώπη, την Αφρική και την Άπω Ανατολή, αντιμετωπίσθηκαν παθητικά με όρους κατευνασμού παρά αποτροπής.

 Η ταπεινωμένη Γερμανία βρήκε τον Αρχηγό της στο πρόσωπο του Χίτλερ ο οποίος το 1933, υποσχέθηκε να οδηγήσει τον γερμανικό λαό όχι μόνο στην ανάκτηση της αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας του αλλά και στην παγκόσμια κυριαρχία.

Κατά την δεκαετία του 1930, οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. To 1933 o ναζισμός γίνεται καθεστώς στην Γερμανία. Το καλοκαίρι του 1934 δολοφονείται ο Αυστριακός καγκελλάριος Ένγκελμπερτ Ντόλφους από Αυστριακούς ναζί. Τον Μάρτιο του 1935 οι Γερμανοί  επαναφέρουν την υποχρεωτική θητεία που επιτρέπει την αύξηση των Ε.Δ. στις 550.000 άνδρες. Τον Οκτώβριο του 1935, οι Ιταλοί επιτίθενται στην Αβησσυνία και την καταλαμβάνουν σε επτά μήνες. Η κατάληψη της Ρηνανίας από τα γερμανικά στρατεύματα τον Μάρτιο του 1936, έλαβε χώρα δίχως αντίδραση. Την 1η Νοεμβρίου 1936 κηρύσσεται ο άξονας Βερολίνου – Ρώμης. Τον Ιούλιο του 1936 αρχίζει ο αιματηρός εμφύλιος στην Ισπανία, ο οποίος διήρκεσε έως το 1939 με νίκη του στρατηγού Φράνκο ο οποίος έλαβε βοήθεια από την Γερμανία, την Ιταλία και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Τον Μάρτιο του 1937 τα Γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την Αυστρία. Η συμφωνία του Μονάχου τον Σεπτέμβριο του 1938, παραχωρεί στην Γερμανία ολόκληρη την περιφέρεια των Σουδητών της Τσεχοσλοβακίας. Ο Χίτλερ εν τούτοις, καταλαμβάνει ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία, έξι μήνες αργότερα. Παράλληλα η Ιαπωνία αποσύρεται από την Κ.Τ.Ε. και συνεχίζει να επεκτείνεται στην χερσαία Άπω Ανατολή. Τον Απρίλιο του 1939 οι Ιταλοί εισβάλουν στην Αλβανία και την καταλαμβάνουν χωρίς αντίσταση. Τον Αύγουστο του 1939, προς μεγάλη έκπληξη όλων των αφελών ιδεολόγων, υπογράφεται σύμφωνο μη επιθέσεως μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της προστάτιδος των προλετάριων του κόσμου Σοβιετικής Ενώσεως. Το σύμφωνο αυτό περιείχε μυστικούς όρους που αφορούσαν τον διαμελισμό της Πολωνίας, της Φινλανδίας και των Βαλτικών κρατών. Την 1η Σεπτεμβρίου 1939 τα γερμανικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Πολωνία και προσαρτούν το Δάντσιχ. Ο Β’ Π.Π. άρχιζε.

Το καλοκαίρι του 1940, βρήκε τον άξονα να επικρατεί παντού. Τον Ιούνιο 1940, ο Μουσολίνι φοβούμενος την ταχεία λήξη του πολέμου, κηρύσσει τον πόλεμο στην Αγγλία και την καταρρέουσα Γαλλία. Στην Αφρική οι Ιταλοί πίεζαν τους Βρετανούς, η Βρετανική Σομαλία είχε καταληφθεί και στα σύνορα Αβησσυνίας και Αγγλοαιγυπτιακού Σουδάν οι Ιταλοί είχαν σημαντικές επιτυχίες. Οι Η.Π.Α. δεν είχαν αναμιχθεί ακόμη ενώ η Ε.Σ.Σ.Δ. τηρούσε ουδετερότητα ευνοϊκή για την Γερμανία, αφού μεταξύ άλλων, την προμήθευε με πρώτες ύλες.

Ο Μουσολίνι στα πλαίσια των επεκτατικών του βλέψεων, είχε ήδη καταλάβει τα Δωδεκάνησα, είχε διεισδύσει πολιτικά στην Αλβανία, βομβάρδισε την Κέρκυρα ως αντίποινα ενός εγκλήματος που είχαν διαπράξει οι ίδιοι οι Ιταλοί και διεκδικούσε ακόμη και την Σμύρνη.  Μετά την έναρξη του Β’ Π.Π. και παρά τις δηλώσεις περί σεβασμού της ακεραιότητος της Ελλάδος, η Ιταλία προέβη σε σειρά προκλήσεων με αποκορύφωμα την άνανδρη και ιταμή βύθιση του Ευδρόμου «Έλλη», ευρισκομένου στην Τήνο, τον Δεκαπενταύγουστο, για απόδοση τιμών κατά την επέτειο κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η τορπιλλική αυτή επίθεση κατά του «Έλλη» από το ιταλικό Υ/Β «DELFINO», προεκάλεσε την απώλεια οκτώ ανδρών, τον τραυματισμό 26 και την οργή ολόκληρου του ελληνικού λαού.

Κατά την προπολεμική περίοδο η χώρα μας δεν ανέμενε ουσιαστική εξωτερική βοήθεια και παράλληλα προσπαθούσε να οργανωθεί και να ανορθωθεί από τα ερείπια του Α’ Π.Π. και της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Άμεση επίλυση ζητούσαν τα μεγάλα προβλήματα ενσωματώσεως ενάμισι περίπου εκατομμυρίου ομογενών προσφύγων από την Ανατολική Θράκη και την Μ. Ασία, η ανασυγκρότηση των Ενόπλων Δυνάμεων, η βελτίωση της οικονομίας και η ομαλοποίηση της εσωτερικής πολιτικής καταστάσεως.

Κατά την τετραετία 1936 –1940, η κυβέρνηση Μεταξά έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στο εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας, διαθέτοντας πιστώσεις ύψους 15.7 δις δραχμών, δηλαδή ποσό υπέρ πενταπλάσιο των διατεθέντων κατά την δωδεκαετία 1923 – 1935, ύψους 3 δις δραχμών. Η περίφημη οχυρωματική «γραμμή Μεταξά», η ολοκλήρωση πλειάδας έργων εκστρατείας σε ολόκληρη την  Μακεδονία, την Ήπειρο και την Θράκη, ο εξοπλισμός των δυνάμεων επιστρατεύσεως, η εξασφάλιση επαρκών αποθεμάτων τροφίμων, υγρών καυσίμων και πυρομαχικών για ολόκληρο το στράτευμα, ο εξοπλισμός με αντιαεροπορικά και αντιαρματικά μέσα, η παραγγελία τεσσάρων Α/Τ στην Αγγλία, καθώς και τεσσάρων ναρκαλιευτικών/ ναρκοθετικών, η οχύρωση ακτών και νήσων, η δημιουργία βάσεων, για τον ανεφοδιασμό της χώρας, η παραλαβή 128 Α/Φ Διώξεως Βομβαρδισμού, Στρατιωτικής και Ναυτικής Συνεργασίας, καθώς και 75 εκπαιδευτικών αποτελεί ολοφάνερο δείγμα γραφής της προσπάθειας αυτής. Σε εράνους στους οποίους προέβη η κυβέρνηση το 1935 και κυρίως το 1937, προς τον σκοπό αυτό, υπήρξε πάνδημη ανταπόκριση του ελληνικού λαού καθώς και της ελληνικής ομογένειας.

Παρά την ομολογουμένως σημαντική προσπάθεια ενισχύσεως των Ε.Δ., κατά την τετραετία 1936 – 1939, ως ήταν φυσικό, οι παραμονές της 28ης 1940 εύρισκαν τις Ιταλικές Ε.Δ. να υπερτερούν σημαντικά  τόσο σε αριθμούς, όσο και σε ποιότητα υλικού. Στα αλβανικά σύνορα 35.000 Έλληνες με 40 πυροβολαρχίες, θα αντιμετώπιζαν 135.000 Ιταλούς, με 135 πυροβολαρχίες, 150 άρματα μάχης, 18 ίλες ιππικού, 6 τάγματα όλμων και ένα τάγμα πολυβόλων. Ο ελληνικός Στόλος συνολικού εκτοπίσματος 14.600 τν. θα αντιπαρατίθετο με τον αντίστοιχο ιταλικό, συνολικού εκτοπίσματος 658.400 τν. Ένα παλαιό ελληνικό Θ/Κ, δέκα Α/Τ και έξι Υ/Β, έναντι 8 ιταλικών Θ/Κ, 8 βαρέων καταδρομικών 26 ελαφρών καταδρομικών, 61 Α/Τ και 119 Υ/Β και όλα καλύτερης τεχνολογίας από τα ελληνικά. Συνολικά 143 ελληνικά αεροσκάφη διώξεως, βομβαρδισμού και παρατηρήσεως, περιορισμένων δυνατοτήτων ετίθεντο απέναντι σε 400  ιταλικά Α/Φ πρώτης γραμμής. Η ιταλική αεροπορία διέθετε μεγάλο αριθμό εκπαιδευμένου προσωπικού για αναπλήρωση απωλειών που διέθετε πολεμική εμπειρία από τις επιχειρήσεις σε Αβησσυνία, Ισπανία και Β. Αφρική. 

Την 15η Σεπτεμβρίου 1940, ο Ιταλός Πρέσβης εκόμισε γραπτή πρόταση πέντε σημείων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνετο και η ανανέωση του Ελληνοϊταλικού συμφώνου φιλίας που είχε υπογραφεί το 1928, μεταξύ Βενιζέλου και Μουσολίνι. Ο Μεταξάς λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις ενδεχόμενες αντιδράσεις Αγγλίας και Γαλλίας, εχειρίσθη το θέμα με διπλωματική δεξιοτεχνία, δεν ανανέωσε το σύμφωνο και τελικώς εξεδόθη συμβιβαστικό κοινό ανακοινωθέν περί αμοιβαίας αποσύρσεως των στρατευμάτων από τα αλβανικά σύνορα κατά 20 χλμ..

Τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα Εμμανουέλε Γκράτσι, επισκέπτεται τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος Ιωάννη Μεταξά στην οικία του και του επιδίδει τελεσίγραφο με το οποίο του ανακοινώνεται ότι εντός τριών ωρών τα ιταλικά στρατεύματα θα εισβάλουν στο ελληνικό έδαφος, καθιστώντας την χώρα μας υπεύθυνη για τις επιπτώσεις εάν αυτή προέβαλε αντίσταση. Το πρόσχημα ήταν η δήθεν ελληνική παραβίαση της ουδετερότητος την οποία τα ιταλικά στρατεύματα θα διεσφάλιζαν. Ο Κυβερνήτης, απηχώντας πλήρως το λαϊκό αίσθημα, έδωσε αδίστακτα την απάντηση του ΟΧΙ, η οποία ερχόταν σαν συνέχεια της ιστορικής παρακαταθήκης του «Μολών Λαβέ» του Λεωνίδα, του «Ου φεισόμεθα της ζωής ημών» του Κ. Παλαιολόγου και του «Ελευθερία ή Θάνατος» του 1821. Ο πεπειραμένος Πρωθυπουργός με την βαθειά επιτελική του μόρφωση δεν αντέδρασε παρορμητικά ή υπό την πίεση κάποιων παραγόντων. Όπως αναφέρει η «Έκθεση επί της Δράσεως του Βασιλικού Ναυτικού κατά τον Πόλεμο 1940 – 1944», ο Μεταξάς είχε επιλέξει την πλευρά με την οποία θα συμμαχούσε η χώρα μας από το 1936, όταν σε σχετική ερώτηση του τότε Α/ΓΕΝ Αντιναυάρχου Οικονόμου, κατά την διάρκεια εμπιστευτικής συνεδριάσεως του Ανωτάτου Ναυτικού Συμβουλίου, αυτός διευκρίνησε ότι εφ’ όσον η Ελλάς εμπλακεί στην διαφαινομένη σύρραξη μεταξύ του Αγγλικού και Γερμανικού συγκροτήματος, η θέση της είναι στο πλευρό της Αγγλίας. Η ένταξη της Ελλάδος στο ίδιο στρατόπεδο με την εκάστοτε μεγαλυτέρα ναυτική δύναμη της Μεσογείου, αποτελούσε πάγια επιδίωξη της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Η είδηση του πολέμου σηματοδότησε την αρχή του θαύματος του 1940. Ο ενθουσιασμός του κόσμου μετετράπη σε πάνδημη μέθη, αν και γνώριζε ότι, δίχως ουσιαστική εξωτερική βοήθεια, θα αναμετρηθεί με μία μεγάλη δύναμη. Η λαϊκή μανία της συμμετοχής στον πόλεμο αυτό, τον οποίο δεν προεκάλεσε η χώρα μας, είχε να κάνει με την τιμή και την αξιοπρέπεια ενός υπερήφανου έθνους. Ο λαός γνώριζε ότι η ειρήνη είναι σημαντικό αγαθό εφ’ όσον όμως δεν παραβιάζεται η ελευθερία και η ακεραιότητα της χώρας. Ο ατομικισμός και η γκρίνια έδωσαν την θέση τους στην υπέρβαση, το φιλότιμο, το πείσμα, την αδελφοσύνη και την λεβεντιά. Πρόθυμα οι άνδρες έτρεξαν στο μέτωπο, πρόθυμα οι ηπειρώτισες ανέβαιναν στα χιονισμένα βουνά, μεταφέροντας στις πλάτες τους πυρομαχικά και εφόδια για τον στρατό, πρόθυμα άλλες γυναίκες προσέφεραν εθελοντική εργασία και με πλήρη συνείδηση των ιστορικών εκείνων στιγμών ανταποκρίθηκε ο κόσμος της διανόησης, ο κόσμος της τέχνης καθώς και τα Μ.Μ.Ε..

Το Γ.Ε.Σ. δεν περιμένει νίκες της 8ης Μεραρχίας και την προτρέπει να σώσει την τιμή των ελληνικών όπλων αλλά ο Μέραρχος Χαρ. Κατσιμήτρος διαβεβαιώνει με αυτοπεποίθηση τον Α/ΓΕΣ, ότι οι Ιταλοί δεν θα περάσουν. Και δεν πέρασαν. Όλες οι απανωτές γενικές επιθέσεις των Ιταλών, μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου, αποτυγχάνουν. Ο Μουσολίνι αναβάλει την απόβαση της Μεραρχίας «Μπάρι» στην Κέρκυρα και την μεταφέρει στην Αλβανία. Ο Συνταγματάρχης Δαβάκης επικεφαλής του αποσπάσματος της Πίνδου, με 2000 άνδρες, καθηλώνει τις 15000 άνδρες επιλέκτων της περίφημης Μεραρχίας Αλπινιστών «Τζούλια» και την 1η Νοεμβρίου, όταν λαμβάνει τις πρώτες ενισχύσεις, διενεργεί επιτυχή αντεπίθεση, η οποία συνεχίσθηκε παρά τον τραυματισμό του ιδίου και απετέλεσε την πρώτη νίκη κατά του Άξονα επί ευρωπαϊκού εδάφους. Από τις 18 Νοεμβρίου ο ελληνικός στρατός αντεπιτίθεται, εκδιώκει τους ιταλούς από το πάτριο έδαφος, με την ξιφολόγχη και την κραυγή «αέρα» και προελαύνει στην Β. Ήπειρο, απελευθερώνοντας την Κορυτσά, το Πόγραδετς, το Δέλβινο, τους Αγ. Σαράντα, το Αργυρόκαστρο και την Χιμάρα. Τις πρώτες ημέρες του Μαρτίου ξεκινά η μεγάλη εαρινή ιταλική επίθεση η οποία προετοιμαζόταν από τον Ιανουάριο με πολλές και ξεκούραστες δυνάμεις, η οποία όμως σβήνει άδοξα στις 26 Μαρτίου. Μεταξύ πολλών πράξεων ηρωϊσμού, εκεί γράφεται, με άφθονο αίμα, ο θρύλος του υψώματος 731. Δέκα ημέρες αργότερα ο Χίτλερ θα ανελάμβανε δράση.

Εν τω μεταξύ στις 29 Ιανουαρίου πέθανε ο Ιωάννης Μεταξάς και τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Κορυζής. Η είσοδος των Γερμανών στην Βουλγαρία την 2α Μαρτίου του 1941, ωθεί την Αγγλία να αποστείλει μικρές δυνάμεις ενισχύσεως, με σκοπό την καθυστέρηση της επικείμενης γερμανικής εισβολής. Την 6η Απριλίου 1941 η Γερμανία επιτίθεται ταυτόχρονα σε Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα. Έχει προηγηθεί το δεύτερο περήφανο «ΟΧΙ» του νέου Πρωθυπουργού, το ξημέρωμα της ίδιας ημέρας. Επάνω από τα ελληνικά οχυρά 800 γερμανικά Α/Φ σκορπίζουν τον θάνατο, ενώ οι γερμανικές Μεραρχίες, με άρματα μάχης που εφορμούν για να καταλάβουν τα οχυρά καθηλώνονται. Τρία μερόνυκτα πολέμου ήταν αρκετά για να κατανοήσουν οι Γερμανοί, για ποιό λόγο νικήθηκαν οι Ιταλοί στην Αλβανία. Η λύση για τους Γερμανούς δόθηκε από την καταρρέουσα Γιουγκοσλαβία, από όπου η 2α μεραρχία Πάντσερ, πέρασε τα σύνορα και έφθασε στην Θεσσαλονίκη. Είναι γνωστές οι πρωτόγνωρες τιμές που απέδωσαν οι έκπληκτοι και εντυπωσιασμένοι Γερμανοί στους μαχητές των οχυρών οι οποίοι δεν νικήθηκαν αλλά απεχώρησαν. Ενώ το μέτωπο πλέον κατέρρεε, ο Πρωθυπουργός Α. Κορυζής αυτοκτονούσε και στις 27 Απριλίου οι Γερμανοί εισήρχοντο στην Αθήνα.

Η κατάληψη της Κρήτης ήταν επιβεβλημένη για τους Γερμανούς, λόγω της στρατηγικής σημασίας της. Για τον σκοπό αυτό διέθεσαν περί τις 23.000 άνδρες, από την αφρόκρεμα των Ε.Δ., 1370 αεροπλάνα και 70 πλοία, σε μία αεραποβατική επιχείρηση πρωτόγνωρη για τα παγκόσμια χρονικά. Την άμυνα της νήσου είχαν αναλάβει 31.000 Βρετανοί, 11.500 Έλληνες και ο γενναίος πληθυσμός της. Ο οπλισμός και τα εφόδια της νήσου ήταν ανεπαρκή. Οι επιχειρήσεις διήρκεσαν από την 20η έως την 29η Μαϊου και το αποτέλεσμα ήταν μία πύρρεια νίκη των Γερμανών, λόγω των τεραστίων απωλειών τους.

Καθ’ όλη την διάρκεια του πολέμου, ο ελληνικός στόλος κράτησε ανοικτές τις θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας, εξασφαλίζοντας τις μεταφορές. Επιτυγχάνοντας στο δυσχερές αλλά ουσιαστικό αυτό έργο, κατέστη δυνατή η έγκαιρη προώθηση στο μέτωπο ολόκληρου του αναγκαίου αριθμού στρατευμάτων, ζώων, πυρομαχικών και εφοδίων. Τα Α/Τ βομβάρδισαν εχθρικές θέσεις απέναντι της Κέρκυρας και διενήργησαν τρεις επιδρομές στην Αδριατική. Τα Υ/Β μας,  προσέβαλαν επιτυχώς εχθρικά πλοία που μετέφεραν εφόδια στον ιταλικό στρατό στην Αλβανία. 

Με την έναρξη του πολέμου οι Ιταλοί βομβάρδισαν μεγάλα αστικά κέντρα όπως ο Πειραιάς, η Πάτρα, η Θεσσαλονίκη, η Κέρκυρα, η Πρέβεζα κ.λ.π.., καθώς και σημεία στρατηγικού ενδιαφέροντος όπως η διώρυγα της Κορίνθου. Τα αποτελέσματα υπήρξαν πτωχά αλλά σημειώθηκαν μεγάλες απώλειες αμάχων. Η μικρή μας αεροπορία, αντιμετωπίζοντας πληθώρα λειτουργικών και τεχνικών προβλημάτων, ανταπέδωσε με επιτυχείς βομβαρδισμούς των αεροδρομίων της Κορυτσάς, του Αργυροκάστρου και του Αυλώνα, καθώς και με αποτελεσματικές επιθέσεις κατά ιταλικών στρατευμάτων. Αργότερα την προσπάθεια των ελλήνων πιλότων ενίσχυσε και η παρουσία περιορισμένου αριθμού Α/Φ της RAF. Οι αερομαχίες των πιλότων μας είναι αδιάκοπες, εκτελούνται με πείσμα και αυτοθυσία, ορισμένες δε εξ αυτών, όπως η περίπτωση του Υποσμηναγού Μαρίνου Μητραλέξη, φθάνουν στα όρια του θρύλου.

Μετά την κατάληψη της χώρας μας, ο αγώνας δεν σταματά. Οργανώνονται ομάδες αντιστάσεως στο εσωτερικό της χώρας, ενώ Έλληνες του Στρατού Ξηράς και της Πολεμικής Αεροπορίας μάχονται στην Μ. Ανατολή. Η ελληνική σημαία εξακολουθεί να κυματίζει καθ’ όλη την διάρκεια του Β’ Π.Π., στους ιστούς των πλοίων του Στόλου. Με κύρια βάση την Αλεξάνδρεια, τα ελληνικά πολεμικά πλοία δρούν από τον Ινδικό και την Μεσόγειο, μέχρι τον Ατλαντικό, αναλαμβάνοντας αποστολές μαζί με τα συμμαχικά πλοία. Κύρια έργα του Στόλου μας,  οι συνοδείες νηοπομπών, επιδρομικές ενέργειες, υποστήριξη επιχειρήσεων του Σ.Ξ. και επιθετικές περιπολίες Υ/Β. Ελληνικά Πολεμικά Πλοία έδρασαν στην μάχη του Ατλαντικού και έλαβαν μέρος στις αποβάσεις  της Σικελίας, του Άντζιο και της Νορμανδίας. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το 1943, επί 41 συνολικά πολεμικών συμμαχικών πλοίων στην Μεσόγειο, τα 27 ήταν Αγγλικά, τα 11 ελληνικά και μόνο 3 γαλλικά. Η δράση πλοίων όπως των Α/Τ Β. ΟΛΓΑ, ΑΔΡΙΑΣ, των Υ/Β ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, ΠΡΩΤΕΥΣ, ΓΛΑΥΚΟΣ, ΤΡΙΤΩΝ, ΝΗΡΕΥΣ και ΚΑΤΣΩΝΗΣ καθώς και πολλών άλλων πλοίων, προκαλεί συγκίνηση και παραδειγματίζει τις επερχόμενες γενεές. Βαριές οι απώλειες και ο φόρος αίματος. Χάθηκαν 14 πολεμικά πλοία, 9 επίτακτα και 706 άνδρες.

Μία παράμετρο ισχύος που ποτέ δεν πρέπει να λησμονούμε απετέλεσε το Εμπορικό Ναυτικό μας του οποίου η συμβολή στον συμμαχικό αγώνα και ιδιαίτερα κατά την μάχη του Ατλαντικού για την εξασφάλιση εφοδίων από Αμερική προς Ευρώπη, υπήρξε τεράστια. Συνολικά εχάθησαν 434 εμπορικά πλοία, δηλαδή το 10% των συνολικών συμμαχικών απωλειών, περί τα 500 μικρά πετρελαιοκίνητα ιστιοφόρα, καθώς και 2350 ναυτικοί μας.

Η Ελλάς είναι η μοναδική χώρα που αναγκάσθηκε να αντιμετωπίσει τους στρατούς τεσσάρων χωρών δηλ. της Ιταλίας, Αλβανίας, Γερμανίας και Βουλγαρίας. Εν τούτοις αντιστάθηκε επί 219 ημέρες προκαλώντας τον παγκόσμιο θαυμασμό, όταν η Γαλλία αντιστάθηκε 43 ημέρες, η Νορβηγία 61, η Πολωνία 30, το Βέλγιο 18, η Ολλανδία 4, η Γιουγκοσλαβία 3 και δίχως αντίσταση η Τσεχοσλοβακία, το Λουξεμβούργο και η Δανία. Κατά την διάρκεια της αντιστάσεως των 219 ημερών, οι νεκροί Έλληνες των Ε.Δ. ανήλθαν σε 13.676 και οι τραυματίες σε 62.700. Κατά την διάρκεια της τετραπλής κατοχής, οι αριθμοί των εκτελέσεων από τα κατοχικά στρατεύματα έχουν ως εξής:
-    Οι Αλβανοί: 1.165
-    Οι Ιταλοί: 8.000
-    Οι Βούλγαροι: 25.000
-    Οι Γερμανοί: 50.000

Οι συνολικές απώλειες σε ποσοστό επί του πληθυσμού (εκτελέσεις, κακουχίες, μάχες) ανήλθαν για τους Έλληνες στο 10% (750.000), όταν για την Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν 2.8%, την Ολλανδία 2.2%, την Γαλλία 2%, την Πολωνία 1.8%, την Γιουγκοσλαβία 1.7% και το Βέλγιο 1.5%.

Για να μην νομισθεί ότι ο εθνικός ενθουσιασμός οδηγεί την κρίση μας σε υπερβολές, υπενθυμίζω ότι με ανάλογους επαίνους αναφέρθηκαν για την χώρα μας διεθνείς προσωπικότητες της εποχής όπως ο Κάρολος Ντε Γκωλ, ο  Στάλιν, ο Τσώρτσιλ, ο Μουσολίνι, ο Χίτλερ, ο Βρετανός Στρατάρχης Σερ Χάρολδ Αλεξάντερ και άλλοι.

Είναι βέβαιο ότι η Ελλάς δεν έλαβε όσα εδικαιούτο αναλόγως της προσφοράς της, με την λήξη του πολέμου. Τα θλιβερά γεγονότα της στάσεως ορισμένων μονάδων στη Μ. Ανατολή και τα επακολουθήσαντα γεγονότα του εμφυλίου πολέμου, απετέλεσαν δικαιολογία για τους συμμάχους ώστε να παραχωρήσουν μόνο τα ελληνικά Δωδεκάνησα, ενώ οι αδελφοί μας στην Κύπρο και την Β. Ήπειρο δεν ενώθησαν με την μητέρα πατρίδα. Το νέο παγκόσμιο σκηνικό διαμορφώθηκε αναλόγως των συμφερόντων των Μ. Δυνάμεων.

Εβδομήντα έξι χρόνια μετά η Ελλάδα βιώνει τις τρέχουσες  απειλές και προκλήσεις, με διακύβευμα τα ζωτικά της συμφέροντα και ίσως την ίδια την επιβίωσή της. Το Διεθνές Σύστημα διανύει μεταβατική και ασταθή περίοδο της οποίας η κατάληξη δεν είναι ακόμη ορατή. Την σύγχυση για το μέλλον επιτείνουν η σε εξέλιξη «παγκοσμιοποίηση», η δημογραφική έκρηξη σε υπανάπτυκτες ή αναπτυσσόμενες χώρες, η μείωση φυσικών πόρων, η εκθετική αύξηση στην ζήτηση ενέργειας από ανερχόμενες μεγάλες δυνάμεις, η ανισομέρεια του παραγομένου πλούτου, η αύξηση των εξοπλισμών και η διασπορά Ο.Μ.Κ., η παγκόσμια οικονομική κρίση, οι περιφερειακές συγκρούσεις, η μαζική μετανάστευση, η τρομοκρατία και η επιτελούμενη καταστροφή του περιβάλλοντος.

Η Ε.Ε., μέλος της οποίας αποτελεί η χώρα μας, παρά το σημαντικό πληθυσμιακό, εμπορικό και τεχνολογικό ειδικό βάρος της, δεν διαδραματίζει ανάλογο ρόλο στα διεθνή δρώμενα, δεδομένου ότι στερείται ουσιαστικά κοινής εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, ενώ η ευρωπαϊκή διακρατική αλληλεγγύη είναι υποτυπώδης. Είναι ενδεικτικό ότι μία κρίση στην καρδιά της Ευρώπης, όπως η κρίση στην Ουκρανία έχει ως βασικούς δρώντες τις ΗΠΑ και την Ρωσία. Η   ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης περιορίζει τις στρατηγικές επιλογές της, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, λόγω του γηράσκοντος πληθυσμού της. Οι χιλιάδες εισερχόμενοι ετησίως μετανάστες, και κυρίως οι μουσουλμάνοι, δεν ενσωματώνονται στην Ευρωπαϊκή κοινωνία, δεν υιοθετούν τις αξίες και τον πολιτισμό των χωρών που τους φιλοξενούν και παράλληλα αυξάνονται σε ρυθμούς πολλαπλάσιους από αυτούς των γηγενών ευρωπαίων. Στους κόλπους της ΕΕ εμφανίζονται πλέον φυγόκεντρες τάσεις με αποκορύφωμα το πρόσφατο BREXIT, ενώ παρατηρείται άνοδος των ακροδεξιών πολιτικών κομμάτων και κοινωνικές αντιδράσεις για τους μουσουλμάνους μετανάστες.

Η ευρύτερη περιοχή της χώρας μας είναι από τις πλέον ασταθείς του πλανήτη. Στο ιδιαίτερα ρευστό περιβάλλον των Δυτικών Βαλκανίων, οι Η.Π.Α. προσπαθούν να δημιουργήσουν κράτη δορυφόρους, όπως τα Σκόπια, το Κόσσοβο, η Αλβανία και η Βοσνία, ενώ συμφέροντα στην περιοχή αυτή έχει η Ρωσία (διαμάχη επιρροής με την Δύση στα Βαλκάνια), η Γερμανία, η Τουρκία (νεοθωμανικού τύπου διείσδυση στα Βαλκάνια) και η Ιταλία. Στην ρευστότητα αυτή έχουν προστεθεί και άλλες ασταθείς παράμετροι, όπως οι ενεργειακοί πόροι, ενεργειακοί και οδικοί άξονες, η χρήση διασυνοριακών υδάτων κ.λπ..

Στην ζωτικής σημασίας Μ. Ανατολή, ο σκληρός ανταγωνισμός για επιρροή και επικράτηση μεταξύ Μ. Δυνάμεων, περιφερειακών και τοπικών δυνάμεων, σε συνδυασμό με θρησκευτικές, φυλετικές και πολιτισμικές διαφορές, προκαλούν διαρκείς συγκρούσεις με αποκορύφωμα τον συνεχιζόμενο πολυετή πόλεμο στην Συρία του οποίου οι μεταναστευτικές επιπτώσεις δοκιμάζουν πολλαπλώς την χώρα μας αλλά και την Ευρωπαϊκή συνοχή και ασφάλεια. Η εγκληματική δράση του Ισλαμικού Κράτους στην περιοχή αυτή και οι απεριόριστες επεκτατικές φιλοδοξίες των φανατικών οπαδών του, δημιουργούν επιπρόσθετους κινδύνους εξαπλώσεως του «θεάρεστου» έργου των τζιχαντιστών και στην χώρα μας. 

Η διαχρονικά τεράστια στρατηγική σημασία της Ανατολικής Μεσογείου, που συμπεριλαμβάνει το Ιόνιο, τα Δαρδανέλλια, το Αιγαίο, το Σουέζ, την Κύπρο και την Κρήτη, αυξάνεται ακόμη περισσότερο στις μέρες μας για ενεργειακούς και γεωπολιτικούς λόγους. Η ευρύτερη περιοχή της Α. Μεσογείου παραμένει ζώνη ποικιλίας αντιπαραθέσεων, κρίσεων και συγκρούσεων.

Οι εξελίξεις αυτές της ευρύτερης περιοχής επηρεάζουν την χώρα μας που ευρίσκεται μεταξύ Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής. Ενώ δεν υπάρχει άμεση στρατιωτική απειλή από Βορρά, υπάρχουν φανερές αλλά και υποβόσκουσες αλυτρωτικές βλέψεις, οι οποίες μάλιστα ενθαρρύνονται από εξωτερικές δυνάμεις. Η μόνη στρατιωτική απειλή προέρχεται από την Τουρκία, η οποία υλοποιεί τις δεδομένες επεκτατικές βλέψεις της, εφαρμόζοντας στρατηγική πειθαναγκασμού, μέσω συνδυασμού σειράς πολιτικών και στρατιωτικών ενεργειών. Η Τουρκία πληρεί επ’ ακριβώς τον ορισμό της απειλής, δεδομένου ότι διεκδικεί τμήματα της ελληνικής επικράτειας καθώς και κυριαρχικά μας δικαιώματα με επίσημες επιθετικές πολιτικές δηλώσεις καθώς και με προκλητικές στρατιωτικές ενέργειες. Πέρα από την βούληση, η χώρα αυτή διαθέτει και την προοπτική πραγματοποιήσεως των απειλών της, δεδομένων των στρατιωτικών, οικονομικών, δημογραφικών, και τεχνολογικών δυνατοτήτων της.

Η ανωτέρω περιγραφείσα επικίνδυνη κατάσταση ευρίσκει την οικονομικά ευάλωτη χώρα μας να αντιδρά αντανακλαστικά και να εφαρμόζει κατευναστική πολιτική προς κάθε κατεύθυνση. Στο πλαίσιο αυτό βοηθούμε τους βορείους γείτονές μας, άνευ ανταλλαγμάτων, ενισχύοντας συγχρόνως την αδιαλλαξία και τον αλυτρωτισμό τους. Έχουμε αποσυρθεί οικειοθελώς από την ΝΑ. Μεσόγειο και το κενό καταλαμβάνει η Τουρκία με ότι αυτό συνεπάγεται για το γεωπολιτικό ειδικό μας βάρος, την Κύπρο, την ενέργεια, την εμπορική μας ναυτιλία και την Αποκλειστική Οικονομική μας Ζώνη. Η Θράκη διαβρώνεται ανεξέλεγκτα από την Τουρκία. Το Αιγαίο από φυσικό κέντρο του ελληνισμού, έχει μετατραπεί σε φθίνουσα παραμεθόριο περιοχή, εντός της οποίας έχουμε αποδεχθεί ενυπογράφως την ύπαρξη ζωτικών τουρκικών εθνικών συμφερόντων. Υπάρχουν βάσιμοι φόβοι ότι το Κυπριακό τείνει να επιλυθεί κατά τρόπο επιζήμιο για τον ελληνισμό. Η  τουρκική πρόκληση αντιμετωπίζεται με μακροχρόνιο διμερή διάλογο και ανταλλαγή επισκέψεων. Η εφαρμογή Διεθνών Συνθηκών στο Αιγαίο αποτελεί αιτία πολέμου για την Τουρκία, ενώ οι πτήσεις τουρκικών Α/Φ υπεράνω ακόμη και κατοικημένων νήσων, οι διαρκείς και μακροχρόνιες δεσμεύσεις μεγάλων θαλασσίων περιοχών δήθεν για ασκήσεις και οι συχνές διελεύσεις τουρκικών πολεμικών πλοίων σε Κυκλάδες, Εύβοια και Σούνιο, αντιμετωπίζονται με χλιαρά διαβήματα, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία. Σε ανταπόδωση της τουρκικής αυτής συμπεριφοράς, η χώρα μας σπεύδει να πείσει τους σκεπτικούς Ευρωπαίους για την σκοπιμότητα εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε., και συζητά  μαζί της για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης στο Αιγαίο. Η ζοφερή αυτή θέση και στάση της χώρας μας οφείλεται κυρίως στους εξής λόγους:
-    Έλλειψη μακροπρόθεσμης και διακομματικής Εθνικής Στρατηγικής, που έχει οδηγήσει την χώρα σε παλινωδίες και εσφαλμένες επιλογές.
-    Δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας μας, που υποθηκεύει την ευημερία και των επερχομένων γενεών και η οποία δεν χρήζει περαιτέρω αναλύσεως, αφού όλοι μας υφιστάμεθα καθημερινά τις επιπτώσεις της.
-    Απαράδεκτα δραστική (έως και εγκληματική) μείωση της ισχύος των Ε.Δ. της χώρας μας, σε μία συγκυρία κατά την οποία η ήδη στρατιωτικά ισχυρή Τουρκία καθίσταται πολύ ισχυρότερη, επιτυγχάνοντας έτσι σταδιακά και αναίμακτα τους στόχους της, επ’ απειλή πολέμου.
-    Η υφιστάμενη κρίση ηθών, αξιών και προτύπων, συνέπεια των οποίων αποτελεί η εκτεταμένη διαφθορά που διαπερνά ολόκληρο το κοινωνικό φάσμα, με ευθύνη των εκάστοτε κυβερνώντων και με ολέθριες επιπτώσεις σε κάθε τομέα. ΄
-    Η δοκιμαζόμενη κοινωνική συνοχή, λόγω των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσεως, στην οποία προστίθεται το πρόβλημα των λαθρομεταναστών και ιδιαίτερα των μουσουλμάνων. Η διαχρονικά κυβερνητική ολιγωρία στον τομέα αυτό, σε συνδυασμό με το δημογραφικό μας πρόβλημα, καθιστά το εν λόγω θέμα ως το πλέον σημαντικό εθνικό πρόβλημα, αφού απειλεί όχι απλώς ζωτικά εθνικά συμφέροντα αλλά και συμφέροντα επιβιώσεως του έθνους.

Το θαύμα του 1940 δεν ήταν θαύμα, διότι η τότε ηγεσία εφήρμοσε το διαχρονικής αξίας ρητό «Κυβερνάν εστί προβλέπειν». Η τότε παγκόσμια κρίση και οι απειλές κατά της χώρας μας βρήκαν τον ελληνικό λαό με υψηλό φρόνημα, έτοιμο να ανταποκριθεί και να θυσιασθεί. Τότε η ειρήνη, αν και επιθυμητή, δεν ήταν αυτή το ύψιστο αγαθό αλλά το εθνικό συμφέρον. Η κοινή γνώμη προετοιμάζετο συστηματικά από το κράτος, το σχολείο και την οικογένεια και ήταν κοινωνός των απειλών. Οι νέοι εδιδάσκοντο την ιστορία τους δίχως στρογγυλεύματα, τα τότε Μ.Μ.Ε. με αίσθημα ευθύνης, έθεταν το εθνικό συμφέρον υπεράνω της ακροαματικότητος και οι ένοπλες δυνάμεις, παρά και τα τότε οικονομικά προβλήματα, είχαν προετοιμασθεί ποσοτικά και ποιοτικά κατά τον βέλτιστο τρόπο. Όταν δε ήχησε ο παιάν, πρώτοι οι ταγοί του κράτους (πολιτικοί, διανοούμενοι, μεγαλοεπιχειρηματίες, δημοσιογράφοι και οι γόνοι τους), από όπου και εάν ευρίσκοντο έσπευσαν να καταταγούν και να προωθηθούν στο μέτωπο, δεικνύοντας δια του παραδείγματος τον δρόμο της τιμής.   

Κυρίες και Κύριοι
Είναι καιρός οι ηγέτες μας να χαράξουν διακομματικά την βέλτιστη εθνική πορεία, λέγοντας αλήθειες και δίχως να σύρονται  από τις δημοσκοπήσεις και το πολιτικό κόστος. Οι πολιτικοί μας ταγοί θα πρέπει να ομολογήσουν ότι κράτος που χρωστά, που δεν παράγει, δεν ανταγωνίζεται και δεν αναπτύσσεται, δεν μπορεί ταυτόχρονα να είναι εθνικά ανεξάρτητο. Θα πρέπει ακόμη να αντιληφθούν, ότι ο συνδυασμός δημογραφικό – μετανάστευση – Ισλάμ, αποτελεί την σοβαρότερη εθνική απειλή, η οποία χρήζει αμέσου και αποτελεσματικής αντιμετωπίσεως.

Ισχυρή ένδειξη πολιτικής ωριμάνσεως των Ελλήνων συμπολιτών μας, θα αποτελέσει η απόκτηση κοινωνικής αλληλεγγύης και η ικανότητα διακρίσεως μεταξύ ηγετών  που ανοίγουν εθνικούς δρόμους αδιαφορώντας για την δημοφιλία τους και αυτών οι οποίοι υπόσχονται διαρκώς και ψευδώς σε ψηφοφόρους. Η πραγματική Δημοκρατία εφαρμόζει άμεσα και καθολικά τους νόμους, παρέχει ίσες ευκαιρίες και αναδεικνύει την αριστεία η οποία με την σειρά της προστατεύει την Δημοκρατία. Η ισοπέδωση της αριστείας ευνοεί τους ανεπαρκείς οι οποίοι υποσκάπτουν τα θεμέλια της Δημοκρατίας. Η νεολαία μας, παρά το γεγονός ότι μαστίζεται από τα σφάλματα της γενιάς μας, είναι καλύτερη από εμάς και αναμένει να της δοθούν εγχώριες ευκαιρίες προκειμένου να μην δραπετεύει στο εξωτερικό. Πίσω από την λέξη «ανάπτυξη» την οποία πολλοί τελευταία χρησιμοποιούν, δίχως να την αναλύουν, κρύβεται πολλή δουλειά, γνώση, οργάνωση, σχεδίαση, συστηματική εφαρμογή, αξιοκρατία,  ικανότητα προσαρμογής στο διεθνές περιβάλλον και ελεύθερο πνεύμα απαλλαγμένο από ιδεοληψίες.

Οι προκλήσεις, οι ευκαιρίες και οι κίνδυνοι δεν περιμένουν και απαιτούν προετοιμασία, βούληση, πίστη στις ικανότητές μας και ενεργοποίηση του συνόλου του ελληνισμού όπου γης. Πριν είναι αργά θα πρέπει να ενισχύσουμε την εθνική μας ισχύ και ιδιαίτερα τις Ένοπλες Δυνάμεις. Δίχως την σταθερότητα που διασφαλίζουν οι αποτρεπτικές Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας, ουδεμία οικονομική, επενδυτική, εμπορική, παραγωγική και πολιτιστική δραστηριότητα δύναται να ευδοκιμήσει. Τέλος, η συστηματική επένδυση σε μία παιδεία που θα παρέχει τεκμηριωμένη γνώση και θα αποδίδει ενσυνείδητους Έλληνες πολίτες, αποτελεί την μόνη ασφαλή μακροπρόθεσμη επένδυση η οποία θα μας επιτρέψει να ανακαλύψουμε ποιοί πραγματικά είμαστε και θα μας οπλίσει με την απαιτουμένη αυτοπεποίθηση και το οφειλόμενο αίσθημα ευθύνης έναντι των απογόνων μας.
Η Ελλάδα μας διαθέτει όλες τις φυσικές, γεωγραφικές, πλουτοπαραγωγικές, ιστορικές και πολιτισμικές προϋποθέσεις για την μετατροπή της σε χώρα σταθερότητος και ευημερίας. Απομένει το γεγονός αυτό να το πιστέψουν οι Έλληνες πολίτες και οι ηγεσίες τους προκειμένου να το υλοποιήσουν αποτελεσματικά και να δικαιώσουν έτσι την θυσία των ηρώων του 1940, για τις ψυχές των οποίων μία τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε το καλύτερο μνημόσυνο.

Ζήτω η εθνική επέτειος του 1940.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τους νεκρούς του 1940.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΕΝΟΠΛΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ – ΗΓΕΣΙΑ» : Η ηγεσία σε ειρήνη, κρίση και πόλεμο. Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.

on Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016. Posted in Ομιλίες

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς και Ιπποκράτης Δασκαλάκης

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΕΝΟΠΛΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ – ΗΓΕΣΙΑ» : Η ηγεσία σε ειρήνη, κρίση και πόλεμο. Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.

Έγινε την Τρίτη 24/10/2015 η προγραμματισμένη διάλεξη του θέματος στο πλαίσιο του Σεμιναρίου «ΕΝΟΠΛΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ – ΗΓΕΣΙΑ». Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. που διοργανώνει το Ινστιτούτο το Φθινόπωρο του 2016.
                           

 Οι Διαλέκτες: Ιπποκράτης Δασκαλάκης  και   Αναστάσιος Μπασαράς

    Σε μια κατάμεστη αίθουσα οι διαλέκτες Ιπποκράτης Δασκαλάκης (Υπτγος ε.α.) και  Αναστάσιος Μπασαράς (Σμχος ε.α.) παρουσίασαν με μεγάλη επιτυχία τα θέματά τους,  περίληψη και γενικές γραμμές ακολουθούν:



ΓΕΝΙΚΑ
Αναπτύχθηκαν οι βασικές αρχές της ηγεσίας (πολιτικής και στρατιωτικής) και του ρόλου που αυτή (ηγεσία) διαδραματίζει στην διακυβέρνηση κρατών και των ΕΔ αυτών. Έγινε, επίσης, αναφορά στο ρόλο της ηγεσίας στη διαμόρφωση της εθνικής ισχύος του κράτους και της εθνικής πολιτικής με έμφαση στην επίτευξη της αναγκαίας εθνικής-κοινωνικής συσπείρωσης προς χάραξη-επίτευξη των εθνικών αντικειμενικών στόχων. Συσχετίστηκαν οι ισορροπίες, τα προβλήματα και η ποιότητα των σχέσεων πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας σε περιόδους ειρήνης κρίσεως και πολέμου, με την εθνική ισχύ. Εδόθησαν σχετικά παραδείγματα από το παρελθόν (από επιλεγμένα κράτη, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος) και εξετάζεται η διαμόρφωση των σχέσεων αυτών στο μέλλον βάσει της εξελίξεως ορισμένων παραμέτρων (π.χ. διεθνές περιβάλλον, τεχνολογία, νέες μορφές πολέμου, απειλών και προκλήσεων κ.λπ.).
Το αντικείμενο της ηγεσίας σε ειρήνη, κρίση και πόλεμο παρουσιάστηκε από τον Υποστράτηγο (εα) Δασκαλάκη Ιπποκράτη ενώ οι Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας από το Σμχο (εα) Μπασαρά Αναστάσιο.

Η ηγεσία σε ειρήνη, κρίση και πόλεμο – ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Παρουσιάστηκαν, αναλύθηκαν και συζητήθηκαν τα παρακάτω:
1)Ανάλυση της έννοιας της ηγεσίας και των στοιχείων που εμπλέκονται και διαμορφώνουν τις λειτουργίες-χαρακτηριστικά της.
2)Σύγκριση των εννοιών ηγεσίας-διοικήσεως-διευθύνσεως (leadership-command-management).
3)Ρόλος του περιβάλλοντος-συστήματος στη διαμόρφωση της ηγεσίας και μεταξύ τους αλληλοεπίδραση.
4)«Συνταγή» δημιουργίας ηγετών. Ηγέτης γεννιέσαι ή γίνεσαι?
5)Επιδιωκόμενες λειτουργίες της πολιτικής ηγεσίας και κίνδυνοι που ελλοχεύουν.
6)Διαφοροποίηση ηγεσίας-δημαγωγίας.
7)Διαφορές πολιτικής-στρατιωτικής ηγεσίας.
8)Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στρατιωτικής ηγεσίας.
9)Επιδιωκόμενες λειτουργίες της στρατιωτικής ηγεσίας και κίνδυνοι που ελλοχεύουν.
10)Περίοδοι κρίσεως και ο ρόλος της ηγεσίας.
11)Περίοδοι πολέμου και ο ρόλος της ηγεσίας.
12)Παραδείγματα ηγετικών φυσιογνωμιών-αναφορά σε ιστορικά παραδείγματα.
13)Ελληνική πραγματικότητα και η έλλειψη αξιόπιστου συστήματος-περιβάλλοντος-μεθόδου-βούλησης (?) δημιουργίας ηγετών.
14)Διερεύνηση του ρόλου της ηγεσίας στο σημερινό μεταβαλλόμενο περιβάλλον των νέων απειλών και ο ρόλος της τεχνολογίας.
Παρουσιάστηκαν  και εδόθηκαν τα σχετικά κείμενα προς μελέτη.

Σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας (ΣΠΣΗ) - MΠΑΣΑΡΑΣ

Έγινε παρουσίαση, σύνοψη και παράθεση θεμάτων όπως:
-Σχέσεις πολιτικής-στρατιωτικής ηγεσίας γενικά (Ορισμός των ΣΠΣΗ. ΠΣΣ στη σύγχρονη Ελλάδα, Σύγκριση των ΣΠΣΗ στην Τουρκία και Ελλάδα, Επιρροή των Μεγάλων Δυνάμεων στις ΣΠΣΗ στην Ελλάδα)
-Σύγχρονο περιβάλλον και απαιτήσεις (Σημεία τριβών, Παρουσίαση κυρίων χαρακτηριστικών και κριτηρίων αρμονικών ΣΠΣΗ)
-Ιστορικά παραδείγματα (Μια σύνοψη λεγόμενων και συμπερασμάτων μεγάλων ανδρών επί των ΣΠΣΗ)
-Ελληνική πραγματικότητα (Παράθεση θεσμικού πλαισίου, διαπιστώσεις, συμπεράσματα και προτάσεις βελτίωσης ΣΠΣΗ στην Ελλάδα)
      Ενδεικτικά τα ζητήματα και τα ερωτήματα τα οποία εξετάστηκαν ήταν τα ακόλουθα:
1)Πώς ορίζονται οι ΣΠΣΗ σχέσεις;
2)Ανασκόπηση των ΠΣΣ στη σύγχρονη Ελλάδα
3)Σύγκριση των ΣΠΣΗ στην Τουρκία και Ελλάδα
4)Επιρροή των Μεγάλων Δυνάμεων στις ΣΠΣΗ στην Ελλάδα
5)Ποια είναι τα σημεία τριβών μεταξύ της ΠΗ και της ΣΗ
6)Τα κύρια χαρακτηριστικά των αρμονικών ΣΠΣΗ.
7)Ποιά είναι τα κριτήρια ενός καλού δημοκρατικού ελέγχου των ΣΠΣΗ;
8)Πώς είδαν τις ΣΠΣΗ μεγάλες σύγχρονες προσωπικότητες;
9)Γιατί ο Georges Clemenceau εδήλωσε ότι ο πόλεμος είναι άκρως σοβαρό θέμα για να τον εμπιστευθούμε στο Στρατό;
10)Γιατί ο Πλάτων στην πολιτεία του 2400 χρόνια πριν ερώτησε Ποιός τους φύλακες θα φυλάττει;
11)Ποιό είναι το θεσμικό πλαίσιο των ΣΠΣΗ σχέσεων στην Ελλάδα;
12)Διαπιστώσεις και συμπεράσματα επί των ΣΠΣΗ στην Ελλάδα!
13)Προτάσεις βελτίωσης των ΣΠΣΗ στην Ελλάδα!
14)Υπάρχει επαρκής βιβλιογραφία στην Ελλάδα επί των ΣΠΣΗ;
      Στην παρουσίαση, σύνοψη και παράθεση θεμάτων τονίστηκε ότι το Μάιο του 2014, το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών οργάνωσε την ημερίδα " Πολιτικοστρατιωτικές Σχέσεις σε Κρατικό Πλαίσιο. Διδάγματα για την Ελλάδα". Ένα σημαντικό θέμα που έχει επηρεάσει την ιστορία μας και αφορά τόσο την πολιτική (ΠΗ), όσο και την στρατιωτική ηγεσία (ΣΗ). Τα ευνοϊκά σχόλια, η πρωτοπορία της θεματολογίας για τα Ελληνικά δεδομένα, η ποιότητα των εισηγήσεων σε συνδυασμό με την όλη οργάνωση έκαναν την ημερίδα ιδιαίτερα επιτυχή.
Το αντικείμενο των σχέσεων ΠΗ και ΣΗ σε περιόδους ειρήνης, κρίσεως και πολέμου απασχολεί κάθε ευνομούμενο κράτος. Ωστόσο, στην Ελλάδα, παρά τις πικρές εθνικές εμπειρίες, το αντικείμενο θεωρείται, μάλλον, ως θέμα «ταμπού», με δειλά βήματα βελτίωσης.
      Ακολούθησε ο κορμός της εισήγησης υποστηριζόμενος από παρουσίαση ΡΡΤ.
      Στον επίλογο τονίστηκαν ότι:
Το αντικείμενο των ΣΠΣΗ σε περιόδους ειρήνης, κρίσεως και πολέμου, λόγω της σημασίας του απασχολεί εκτενώς κάθε ευνομούμενο κράτος.
Παρά την πλούσια αλλά ατυχή εθνική εμπειρία, η Ελλάς θεωρεί το εν λόγω αντικείμενο ως θέμα «ταμπού», με αποτέλεσμα τα βήματα βελτιώσεως στον τομέα αυτό να είναι πενιχρά.
Η πρόθεση του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. είναι να κρατάει ανοικτό το θέμα των ΠΣΣ, να το παρακολουθεί και να το αναδεικνύει έως ότου αφυπνισθούν οι έχοντες την ευθύνη διακυβερνήσεως της χώρας.
      Παρουσιάστηκαν  και εδόθηκαν τα σχετικά κείμενα προς μελέτη.

20/6/2016. ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

on Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016. Posted in Ομιλίες

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

20/6/2016. ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.) στο πλαίσιο των επιμορφωτικών του δραστηριοτήτων,  διοργάνωσε από 05 Απριλίου, έως και τις 07 Ιουνίου 2016, το Σεμινάριο Διεθνών Εξελίξεων Εθνικού Ενδιαφέροντος. Το σεμινάριο διεξήχθει στο χώρου του Ινστιτούτου (Νίκης 11, 4ος Όροφος, Σύνταγμα), σε δέκα εβδομαδιαίες απογευματινές συναντήσεις διάρκειας 21/2 περίπου ωρών εκάστη. Το σεμινάριο αυτό αποτέλεσε τη δεύτερη ανάλογη προσπάθεια του Ινστιτούτου (η πρώτη το Φθινόπωρο του 2015) και προσέλκυσε 27 συνολικά σπουδαστές.

Αντικειμενικός στόχος του σεμιναρίου ήταν να παρέξει στους παρακολουθούντες βασικές γνώσεις για τις εξελίξεις σε διεθνή θέματα και να παρουσιάσει τις επιπτώσεις τους στην τρέχουσα ελληνική πραγματικότητα και στα ζητήματα εθνικού ενδιαφέροντος. Συγχρόνως επιδίωκε να καταδείξει το πολύπλοκο του διεθνούς περιβάλλοντος, τους ανταγωνισμούς μεταξύ των κρατών του διεθνούς συστήματος, την έντονη παρουσία μη κρατικών διεθνών δρώντων και συμφερόντων, τη σημασία της ισχύος αλλά και την πολυδιάστατη έννοια της και όλα αυτά μέσα από την ανάλυση των τρεχουσών διεθνών εξελίξεων.

Επιστέγασμα όλων αυτών των στοιχείων και αναλύσεων ήταν να αναδειχθεί και να σχολιαστεί αδέσμευτα, καλοπροαίρετα και με δημιουργική διάθεση η ελληνική προσπάθεια  επίτευξης των εθνικών συμφερόντων και συμπόρευσης στις «συμπληγάδες πέτρες» του διεθνούς γίγνεσθαι.

Εισηγητές στο υπόψη σεμινάριο ήταν διακεκριμένοι αξιωματικοί ε.α. μέλη του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. καθώς και οικονομολόγοι και αναλυτές ασφάλειας με εμπειρία, πανεπιστημιακές σπουδές και συνεργασία με ΑΕΙ. Το σεμινάριο εστιάσθηκε στην υπεύθυνη ενημέρωση κάθε προβληματιζόμενου Έλληνα ανεξάρτητα επαγγελματικής ενασχόλησης. Με την εγγραφή του, ο κάθε σπουδαστής έλαβε CD με τον οδηγό σπουδών που περιελάμβανε τον «οδηγό σπουδών» του σεμιναρίου με περιγραφή και οδηγίες για τη παρακολούθηση, το πρόγραμμα, τα βιογραφικά των διαλεκτών, σύντομη περιγραφή της διδακτέας ύλης και προτεινόμενη βιβλιογραφία για βαθύτερη αναζήτηση και κατανόηση των θεμάτων. Ανάλογο CD με τις παρουσιάσεις των διαλεκτών αλλά και λοιπό υποστηρικτικό υλικό παραδόθηκε σε κάθε σπουδαστή με τη λήξη του σεμιναρίου. Συγχρόνως συγκεντρώθηκαν, από σπουδαστές και διαλέκτες, έντυπα αξιολογήσεως τα οποία βοήθησαν στην εξαγωγή συμπερασμάτων και προτάσεων για βελτίωση των μελλοντικών ανάλογων επιμορφωτικών προσπαθειών του Ινστιτούτου. Εξίσου όμως σημαντική υπήρξε και η όσμωση που δημιουργήθηκε μεταξύ των παρακολουθούντων το σεμινάριο και των στελεχών του Ινστιτούτου. Γνωρίζεται ότι όλοι οι παρακολουθήσαντες το σεμινάριο εγράφησαν για ένα έτος μέλη του ΕΛΙΣΜΕ και προσδοκούμε τη δημιουργική εμπλοκή τους στις δραστηριότητες μας αλλά και την ανανέωση της ιδιότητος του μέλους και την ενεργό προβολή των στόχων και του αγώνα μας.

Τα αντικείμενα που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου (σύντομες περιλήψεις των οποίων έχουν ανά θέμα αναρτηθεί και στην ιστοσελίδα μας όπως και στο facebook) περιελάμβαναν:
1.Άνοδος Κίνας, συσχετισμός ισχύος στην Άπω Ανατολή (Αντιναύαρχος εα Μαρτζούκος Βασίλειος) και γεωπολιτικές εξελίξεις στην Αρκτική (Υποστράτηγος εα Δασκαλάκης Ιπποκράτης) την Τρίτη 05 Απριλίου.
2.Ευρωατλαντικές σχέσεις (Δρ Διεθνών Σχέσεων Ζιώγας Χρήστος) την Πέμπτη 07 Απριλίου.
3.Κρίση Ουκρανίας, σχέσεις Ρωσίας και Δύσεως (Υποστράτηγος εα Δασκαλάκης Ιπποκράτης) την Τρίτη 12 Απριλίου.
4.Τα Βαλκάνια στη σκιά του χθες (Οικονομολόγος Δουδούμης Γιώργος) την Τρίτη 19 Απριλίου.
5.Η ισλαμιστική τρομοκρατία στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου περιβάλλοντος ασφάλειας (Συνταγματάρχης εα Στεργίου Δημήτριος) την Τρίτη 10 Μαΐου.
6.Εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και εμφύλιος πόλεμος στη Συρία (Αντιστράτηγος εα Μπαλτζώης Ιωάννης) την Πέμπτη 12 Μαΐου.
7.Ενέργεια και Ασφάλεια στη Νοτιανατολική Μεσόγειο υπό το πρίσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων (Αναλυτής Θεμάτων Ασφάλειας Κοψαχείλης Βασίλειος) την  Τρίτη 17 Μαΐου.
8.Δημογραφία και Μετανάστευση οδηγούν στο τέλος την ελληνική ταυτότητα; (Λαυρέντζος Αντώνιος) την Τρίτη 24 Μαΐου.
9.Διεθνείς διαστάσεις και επιπτώσεις του μεταναστευτικού ζητήματος στο γεωπολιτικό σύμπλοκο της Νοτιανατολικής Μεσογείου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Μια ολιστική προσέγγιση (Αρχιπλοίαρχος ΛΣ-Δρ Δενιόζος Νικόλαος) την Τρίτη 31 Μαΐου.
10.Κυπριακό: Ιστορικό, εξελίξεις και επιπτώσεις μιας βιαστικής λύσεως (Αντιστράτηγος εα Γκαρτζονίκας Παναγιώτης) την Τρίτη 07 Ιουνίου.

Το σεμινάριο ξεκίνησε με αναφορά στην ανερχόμενη ισχύ της Κίνας  και τις επιπτώσεις όχι μόνο στη διεθνή οικονομία αλλά και στις διεθνείς ισορροπίες. Θα προσπαθήσει η Κίνα να εξαργυρώσει την οικονομική άνοδο και να προσπαθήσει να καταστεί περιφερειακός ηγεμόνας στην Άπω Ανατολή? Μια τέτοια εξέλιξη μάλλον αναπόφευκτα θα τη φέρει σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ στον Ειρηνικό. Παράλληλα και η Ρωσία, παρά τις φιλόδοξες διακηρύξεις περί στενότερης συνεργασίας σε όλους τους τομείς, ανησυχεί για την κινεζική επέκταση και η αχανής και αραιοκατοικημένη Σιβηρία αισθάνεται ήδη την κινεζική πίεση. Η κινέζικη προσεκτική και σταδιακή επέκταση έχει φανεί και στην Ελλάδα με σημαντικές επενδύσεις σε τομέα των θαλασσίων μεταφορών και χρήσης της χώρας μας ως κέντρου διαμετακομιστικού εμπορίου για κινέζικα προϊόντα. Υπάρχουν όμως περιθώρια περαιτέρω αμοιβαίας επωφελούς συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών? Η απάντηση του διαλέκτη ήταν θετική με προϋποθέσεις τη σταθερή ελληνική στάση στην τήρηση των συμφωνηθέντων, τη σκληρή διαπραγμάτευση, την εφαρμογή των κανονισμών και διαδικασιών της ΕΕ αλλά και την εκμετάλλευση κάθε ευκαιρίας για υλοποίηση αμοιβαίων επωφελών προγραμμάτων.

Σχετική με την άνοδο της Κίνας και η σταδιακή χρησιμοποίηση των θαλασσίων οδών της Αρκτικής, που με την άνοδο της θερμοκρασίας και την τήξη των πάγων γίνονται προσιτοί στη θαλάσσια ναυσιπλοΐα γεγονός που θα ενισχύσει το παγκόσμιο εμπόρια. Μία ακόμη πρόκληση για την ποντοπόρο ελληνική ναυτιλία να καλύψει έγκαιρα και τον αφιλόξενο χώρο αυτό με την πρόσκτηση πλοίων ειδικών προδιαγραφών που θα χρησιμοποιούν τις νέες συντομότερες θαλάσσιες διαδρομές. Παράλληλα εντείνεται ο ανταγωνισμός των γειτονικών χωρών για μεγαλύτερο έλεγχο (άρα και κέρδη) της Αρκτικής το υπέδαφος της οποίας είναι πολλά υποσχόμενο σε υδρογονάνθρακες. Εμπόδιο μέχρι σήμερα, τα υψηλά κόστη επένδυσης και εκμετάλλευσης σε αντιδιαστολή  με τις χαμηλές τιμές και μειωμένη ζήτηση των καυσίμων.

Μένουμε στη «Δύση»? Συχνό το φιλοσοφικό ερώτημα που απασχολεί τους Έλληνες. Η απάντηση έχει δοθεί εδώ και πολλά χρόνια και ήταν θετική παρά τις κατά καιρούς επιφυλάξεις, απογοητεύσεις και μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Μέλος και των δύο βασικών ευρωατλαντικών θεσμών (ΝΑΤΟ και ΕΕ) η Ελλάδα και μάλιστα από τα σχετικά παλαιότερα αλλά και του σκληρού πυρήνα της τελευταίας (ΟΝΕ). Έχουμε όμως κατανοήσει τον τρόπο λειτουργίας αυτών των θεσμών, τις διαδικασίες, τις ισορροπίες, τις υποχρεώσεις μας, τα όρια τους και έχουμε εκμεταλλευθεί στο έπακρο τις δυνατότητες που η ένταξη μας παρέχει? Και τελικά σήμερα που βλέπουμε αυτοί οι οργανισμοί να οδηγούνται και πως εμείς πρέπει να αντιδράσουμε. Μια και μιλάμε για αντίδραση και επίτευξη εθνικών στόχων, έχουν τα μικρά κράτη-μέλη δυνατότητα αντίδρασης και χάραξης ανεξάρτητης πορείας ή απλά περιορίζονται να ακολουθούν τα «απόνερα» των μεγάλων δυνάμεων? Σε τελική ανάλυση πως μπορείς να ακολουθήσεις τα «απόνερα» για να προσεγγίσεις ταχύτερο τον προορισμό σου και να μην ανατραπείς από τις «αναταράξεις». Αρκετές προτάσεις, σχόλια και συζήτηση για όλα τα παραπάνω θέματα και με οδηγό πολλάκις το πρόσφατο παρελθόν.

Η κρίση της Ουκρανίας επανήλθε και κορυφώθηκε το 2014 και σήμερα φαίνεται λησμονημένη. Όμως οι συνέπειες της πλήττουν σημαντικά τις σχέσεις Δύσεως-Ρωσίας που παραμένουν σε «παγωμένη» ατμόσφαιρα αλλά και τις εμπορικές συναλλαγές των δύο κόσμων μειούμενες με την Ελλάδα να έχει δεχθεί αρκετές αρνητικές οικονομικές συνέπειες. Διαδοχικά σφάλματα δυτικών δυνάμεων και της ουκρανικής αντιπολίτευσης έδωσαν την ευκαιρία στη Ρωσία να επέμβει, καταπατώντας κατάφορα τους διεθνείς νόμους και να δημιουργήσει μια de facto κατάσταση σε Κριμαία και Ανατολική Ουκρανία. Η δική μας θέση δεν μπορεί  παρά να είναι υπέρ της διεθνούς νομιμότητος και εφαρμογής του διεθνούς δικαίου και αποφυγής σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Παράλληλα πρέπει να αποφευχθεί η κλιμάκωση ή διαιώνιση της κρίσεως μεταξύ Ρωσίας και Δύσεως καθώς είναι για όλους αντιπαραγωγική. Δύσκολη η προσπάθεια ικανοποίησης και των δύο πλευρών με εφαρμογή των εμπορικών κυρώσεων κατά της Μόσχας και παράλληλα ενίσχυση της συνεργασίας Ελλάδος-Ρωσίας. Ασκήσεις ισορροπίας που απαιτούν πολλαπλές ικανότητες, σχεδίαση, πρωτοβουλίες και προσεκτική εκτέλεση με προσοχή της μη υπέρβασης ορισμένων ορίων.

Πιο νότια από την Ουκρανία τα πολύπαθη Βαλκάνια. Χώρος σχετικά ασταθής, πολλά υποσχόμενος, με έντονα τα σημάδια της συνεχώς περιοριζόμενης σχετικά πρόσφατης δυναμικής ελληνικής οικονομικής διείσδυσης. Πεδίο ανταγωνισμού αλλά και τριβών μεταξύ Δύσεως-Ρωσίας-Τουρκίας και Ελλάδος με εθνικισμούς σε έξαρση και προβληματική ιστορία συγκρούσεων. Πάρα την οπισθοχώρηση και τις οικονομικές δυσκολίες η χώρα μας διαθέτει ακόμη δυνατότητες επαναφοράς και διεκδίκησης μεγαλυτέρου μεριδίου συμμετοχής και κερδών. Πολλά όμως θα εξαρτηθούν από την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας αλλά και την εξωστρέφεια που θα δείξουν οι ελληνικές επιχειρήσεις και η επωφελής συνεργασία με ξένα επενδυτικά σχήματα. Η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι διείσδυση δεν επιτυγχάνεται χωρίς κεφάλαια. Τουλάχιστον ας συμμετάσχουμε με τις εμπειρίες, ικανότητες, εγγύτητα, οργάνωση μας σε  πολυεθνικά σχήματα που δραστηριοποιούνται στα Βαλκάνια. Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο χώρος αυτός είναι δικός μας γιατί τον ξέρουμε (αλλά και μας ξέρουν) καλύτερα από άλλους. Ας μη ξεχνάμε και την ήπια ισχύ (soft power), μπορούμε σχετικά εύκολα –και πρέπει- να καταστούμε ο πολιτιστικός επικυρίαρχος της περιοχής.

Μέσα σε ένα βαθύτατο προβληματικό και δοκιμαζόμενο χώρο έχει προστεθεί και η παγκόσμια διάσταση της  ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Καμία περιοχή δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί ασφαλής ενώ η ισλαμιστική τρομοκρατία επιδεικνύει μια πρωτοφανή αγριότητα στρεφόμενη κυρίως κατά «μαλακών» στόχων και αθώων. Περίτρανα αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτη ασφάλεια. Τα αστυνομικά μέτρα που λαμβάνουν όλες οι χώρες σίγουρα μειώνουν τους κινδύνους εκδηλώσεις τρομοκρατικής ενέργειας αλλά δεν τους μηδενίζουν.

Παράλληλα η επιζήτηση μεγαλύτερης ασφάλειας έχει τις παράπλευρες απώλειες στα ατομικά δικαιώματα και σε ευκολίες της καθημερινής ζωής μας. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η ασφάλεια πάντοτε είχε παράπλευρες απώλειες και κόστος και πρέπει να αποδεχθούμε μια διαρκή ετοιμότητα και επαγρύπνηση παράλληλα με τη διαφύλαξη των καθημερινών ελευθεριών μας. Συχνά προβάλλεται το ορθό επιχείρημα ότι η ειρήνευση των περιοχών αστάθειας αποτελεί τη βέλτιστη λύση. Η προσέγγιση αυτή, θεωρητικά ορθή, συχνά λησμονεί το κόστος μιας τέτοιας προσπάθειας που ενδεχομένως (όπως συνέβη στο παρελθόν) να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Όμως παραμένει μονόδρομος και απαιτεί ορθή σχεδίαση, συντονισμό, αντιμετώπιση των αντικρουόμενων συμφερόντων και προσεκτικό χειρισμό των ντόπιων πληθυσμών.

Και φυσικά όταν μιλάμε για τρομοκρατία το μυαλό μας στρέφεται στο σύνθετο πρόβλημα του εμφυλίου πολέμου της Συρίας αλλά και στο γειτονικό Ιράκ. Γενικότερα η Μέση Ανατολή, η Βόρειος και Υποσαχάρια Αφρική διέρχονται μια περίοδο έντονης κρίσεως που έχει οδηγήσει σε συγκρούσεις, αιματοχυσία, τρομοκρατία, κατάρρευση κρατικών δομών και γιγάντωση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών. Η ειρήνευση στη Συρία εμφανίζεται ως μια αναγκαιότητα που δύσκολα όμως θα επιτευχθεί εξαιτίας του πλήθους των αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων και των πολυδιασπασμένων πρωταγωνιστών της αιματοχυσίας πολλοί από τους οποίας διακρίνονται για την αγριότητα και την εξτρεμιστική ιδεολογική που εκφράζουν και επιθυμούν να επιβάλουν χωρίς διάθεση συμβιβασμού. Φαίνεται αναπόφευκτο ότι το «Ισλαμικό Κράτος» πρέπει να συντριβεί και στα πεδία των μαχών, παράλληλα και με τις άλλες διαστάσεις της σύγκρουσης, ώστε να επιτευχθεί μια σχετική ειρήνευση. Όμως καμία δύναμη δεν φαίνεται ικανή για ένα τέτοιο άθλο και αν μάλιστα εμφανιστεί μια τέτοια δυνατότητα ενδεχομένως οι υπόλοιπες δυνάμεις να συνασπιστούν εναντίον της.  Παρήγορο το γεγονός ότι όπως φαίνεται ΗΠΑ και Ρωσία έχουν βρει τρόπους συνεννόησης και περιορισμένης συνεργασίας για τα θέματα της περιοχής. Η χώρα μας πρέπει να διατηρεί αυξημένα τα μέτρα ασφαλείας ευρισκόμενη σε στενή διεθνή συνεργασία με τα υπόλοιπα κράτη και τηρώντας παράλληλα ένα χαμηλό «προφίλ».

Πολλοί αποδίδουν όλες τις συγκρούσεις στην περιοχή στον ανταγωνισμό για τον έλεγχο των πηγών και οδών ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής. Σημαντικότατος ο ρόλος τους αλλά να μην υποτιμούμε πολύχρονους εθνοτικούς-φυλετικούς και θρησκευτικούς ανταγωνισμούς ακόμη και ατομικές και οικογενειακές επιδιώξεις για διατήρηση ή επιβολή ενός καθεστώτος. Το μείγμα της περιοχής είναι εκ κατασκευής εκρηκτικό και οι υδρογονάνθρακες αυξάνουν ακόμη περισσότερο τους κινδύνους ανάφλεξης και επιτείνουν τους ανταγωνισμούς.

Τελικά η χώρα μας κάθεται πάνω σε μια θάλασσα υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο? Μάλλον δεν έχει αποδειχθεί ακόμη κάτι τέτοιο. Υπάρχουν δυνατότητες εκμετάλλευσης των πιθανολογούμενων και εντοπισμένων κοιτασμάτων αλλά τα προβλήματα με την Τουρκία (κυρίως) και το υψηλά κόστη δεν καθιστούν εύκολη μια τέτοια προοπτική. Απαιτείται προσεκτικός σχεδιασμός και εκτέλεση βήμα προς βήμα αφού έχει εξασφαλιστεί η εμπλοκή σημαντικών εταιρειών άρα και η ανάλογη υποστήριξη των χωρών προέλευσης. Σημαντικός παράγοντας και η διέλευση των αγωγών ενέργειας που συχνά τυγχάνουν υπερβολικής προβολής από τα ΜΜΕ. Πολλά προγράμματα εμφανίζονται στον αέρα, ελάχιστα όμως επιβιώνουν και φθάνουν στην υλοποίηση (αλλά και επικερδή εκμετάλλευση που είναι το επιζητούμενο) καθώς είναι μεγάλος ο ανταγωνισμός και τεράστιες οι επενδύσεις που απαιτούνται. Ενίοτε μικρότερα προγράμματα με πολύπλευρη διεθνή συμμετοχή έχουν καλύτερα αποτελέσματα και καταλήγουν να υλοποιηθούν με ένα μέσο χρόνο διάρκειας 15-30 ετών από την αρχική σύλληψη. Άρα υπομονή, επιμονή, όχι ενθουσιασμός, μεθοδική εργασία, σύμπλευση με ισχυρούς παίκτες, όχι «όλα τα αυγά σε ένα καλάθι». Ας μη ξεχνάμε και τους ευέλικτους «πλωτούς αγωγούς» όπου είμαστε υπερδύναμη. Μπορούμε να τους εντάξουμε σε μικρά ευέλικτα αλληλοσυμπληρούμενα προγράμματα που θα τύχουν της έγκρισης και υποστήριξης της ευρωπαϊκής πολιτικής ενέργειας?

Ενώ όμως η προσοχή είναι στραμμένη στα οικονομικά-στρατηγικά-ενεργειακά ζητήματα συχνά ξεχνάμε το σημαντικότατο ερώτημα της ελληνικής ταυτότητας που ταλανίζεται από μια τεραστίων διαστάσεων δημογραφική μείωση και μια αναγκαστική «εισβολή» προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών. Συχνό το ερώτημα εάν οι Έλληνες θα καταλήξουν μειοψηφία στη χώρα τους αλλά σίγουρα πιο απειλητική η βεβαιότητα της αδυναμίας επιβίωσης του ασφαλιστικού συστήματος από ένα έθνος ηλικιακά γηρασμένου.

Απογοητευτικά τα νούμερα και απαισιόδοξες οι προοπτικές. Η απογοητευτική βουλγαρική δημογραφική εξέλιξη φαίνεται αναπόφευκτη. Οι συνηθισμένες συστάσεις για αυξανόμενες παροχές αφενός δεν φαίνεται να επιλύουν (με βάση τη διεθνή εμπειρία) το πρόβλημα αλλά αφετέρου είναι αδύνατον να υλοποιηθούν στην παρούσα δημοσιοοικονομική κατάσταση. Τουλάχιστον να αναληφθούν από την πολιτεία κάποια μέτρα, χαμηλού οικονομικού κόστους, για ενίσχυση της τεκνοποίησης και ανατροφής των παιδιών. Παράλληλα όμως φαίνεται αναπόφευκτη η ενίσχυση των παραγωγικών ηλικιών (αλλά και ασφαλιστικών εισφορών) από  την ένταξη (μόνιμη ή προσωρινή) ατόμων από εθνότητες που έχουν αποδείξει ικανότητα και επιθυμία αφομοίωσης στο ελληνικό περιβάλλον. Τελικά χρειάζεται και συγκροτημένη, ακομμάτιστη, μακροπρόθεσμη δημογραφική πολιτική συμβατής με την παρούσα οικονομική κατάσταση και σε συνδυασμό με ο μεταναστευτικό-προσφυγικό πρόβλημα και το ασφαλιστικό μας ζήτημα. Σε καμία όμως περίπτωση δεν πρέπει να τεθούν σε κίνδυνο παράμετροι ασφάλειας που άπτονται με την επιβίωση του ελληνικού έθνους και κράτους και με την πολιτιστική και πολιτειακή μορφή που αποδέχεται και ακολουθεί η πλειοψηφία του λαού μας.

Στενά συνδεδεμένο με το δημογραφικό μας πρόβλημα και οι μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές που δέχεται η χώρα μας άλλα και η υπόλοιπη Ευρώπη από μουσουλμανικές κυρίως χώρες τα τελευταία χρόνια. Μιλάμε πλέον για αριθμούς που δεν μπορεί να αντέξουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες και που ενδεχομένως να θέσουν σε κίνδυνο το οικοδόμημα της Ενωμένης Ευρώπης αλλά και της κοινωνικής σταθερότητος των χωρών. Το πρόβλημα δεν μπορεί να επιλυθεί από καμία χώρα μόνη της και έχει πανευρωπαϊκές και διεθνείς διαστάσεις. Δημιουργείται μάλιστα μια τραγική σύγκρουση μεταξύ των ανθρωπιστικών ιδεών της ευρωπαϊκής κουλτούρας και μιας ενδεχόμενης εκμετάλλευσης τους από ομάδες που δεν τα αποδέχονται ώστε να εξασφαλίσουν τη σταδιακή επικράτηση τους. Μοναδική λύση φαντάζει σήμερα ο περιορισμός των ροών μέσω εξασφάλισης καλύτερων συνθηκών στις χώρες προέλευσης, του ελέγχου της διακίνησης (συμπεριλαμβανομένων των χωρών διέλευσης) και την αποτροπή της ανεξέλεγκτης εισόδου στην Ευρώπη με μια σειρά προληπτικών και κατασταλτικών μέτρων με διεθνή συνεργασία.

Πολλές και οι ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων που επί χρόνια αδιαφορούσαν για το μεταναστευτικό πρόβλημα. Η γιγάντωση όμως του προβλήματος το 2015 οφείλεται και στη λανθασμένη ελληνική πολιτική και μηνύματα περί «άνευ όρων εισόδου άρα και εύκολης διέλευσης προς την Ευρώπη» που εξέπεμψε λόγω άγνοιας, ανικανότητας και ιδεοληψιών η ελληνική κυβέρνηση. Για αντιμετώπιση του προβλήματος θα απαιτηθεί στενή συνεργασία με τις ευρωπαϊκές χώρες, υιοθέτηση πολιτικής αποτροπής και συνεχής ανάδειξη του ρόλου της Τουρκίας στον έλεγχο των ροών. Η πολιτική αυτή έχει κόστος καθώς θα πρέπει να προσφέρει στους εισερχόμενους τη διεθνή προστασία και μεταχείριση που οι συνθήκες επιβάλουν και προσωρινή παραμονή σε ελεγχόμενους χώρους και την ταχεία διάκριση και ανάλογο χειρισμό της κάθε περίπτωσης (απόδοση καθεστώτος πρόσφυγα, σύντομη απέλαση).

Τελευταία αφήσαμε για εξέταση, το χιλιοβασανισμένο ελληνικό νησί της Ανατολικής Μεσογείου: την μαρτυρική Κύπρο. Μετά την αποτυχία της επιβολής του σχεδίου Ανάν το 2004, οι προσπάθειες ορισμένων κέντρων του διεθνούς παράγοντα επαναλαμβάνονται για μια λύση. Γεγονός είναι ότι το πρόβλημα διαιωνίζεται και αποτελεί πεδίο τριβών στην Ανατολική Μεσόγειο. Μερικώς ορθή και η άποψη ότι παρελθόντος του χρόνου οι συνθήκες μιας λύσεως καθίστανται σε βάρος του Ελληνισμού. Το καίριο ερώτημα είναι κατά πόσο είναι προτιμητέα μια «κακή» και εκβιαστική λύση από την παρούσα κατάσταση. Δυστυχώς το κατασκεύασμα που προωθούν και οι νέες προτάσεις φαίνεται ότι δεν θα είναι συμβατό με το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης πιθανόν δε αντιβαίνει και βασικές αρχές του διεθνούς δικαίου. Η Κυπριακή Δημοκρατία ορθώς και ειλικρινώς επιδιώκει την εξεύρεση λύσεως αλλά δεν πρέπει να ενεργεί  υπό το φόβο των εκβιασμών καθόσον η διεθνής κατάσταση σήμερα δεν είναι ιδιαιτέρως ευνοϊκή για την Τουρκία ούτε η Λευκωσία ευρίσκεται απομονωμένη και σε δυσμενή θέση. Αποτελεί χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Ευρώ, έχει  επιτυχώς εξέλθει από την οικονομική κρίση και η αξία της έχει αναβαθμιστεί από τις εξελίξεις (στρατηγικές, ασφαλείας και ενεργειακές) στην περιοχή. Η Ελλάδα, πολλάκις υπεύθυνη για τα προβλήματα της Κύπρου, οφείλει να λάβει ξεκάθαρη θέση προειδοποιώντας τη Λευκωσία για τους κινδύνους που εμπεριέχει μια «κακή» και βιαστική λύση και αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που της αναλογούν ως αδελφό κράτος και μη κρυπτόμενη πίσω από διακηρύξεις του τύπου «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρατάσσεται». Σίγουρα ο κυπριακός λαός θα αποφασίσει αλλά και ο ελληνικός λαός οφείλει να εκφράσει τις απόψεις του ειλικρινώς και με «αδελφική» διάθεση. Σε τελευταία ανάλυση η ύπαρξη, ασφάλεια, άμυνα και ευημερία του Ελλαδικού χώρου αρχίζει από τον Έβρο, περνάει από τα νησιά του Αιγαίου και καταλήγει στις ακτές του Κύπρου. Οτιδήποτε λιγότερο είναι αποκήρυξη της εθνικής συλλογικής ευθύνης,  επικίνδυνες ιδεοληψίες και συγχύσεις ή εθνική προδοσία.

Μέσα από όλα αυτά τα θέματα έγινε προσπάθεια να ενημερωθεί αντικειμενικά και να προβληματιστούν οι σπουδαστές του σεμιναρίου. Το ΕΛΙΣΜΕ θα συνεχίσει τις προσπάθειες επιμόρφωσης, ενημέρωσης, προειδοποίησης και υποβολής αξιόπιστων προτάσεων για την αντιμετώπιση των πολλαπλών προβλημάτων που απασχολούν τη χώρα μας και πάντα με μοναδικό γνώμονα την προώθηση των εθνικών συμφερόντων μας.



Ολοκλήρωση Σεμιναρίου Στελεχών ΕΔ επί Θεμάτων Στρατιωτικής Επιμελητείας (Military Logistics Seminar)

on Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016. Posted in Ανακοινώσεις, Ομιλίες

Σύνταξη και επιμέλεια: Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος και Αναστάσιος Μπασαράς

Ολοκλήρωση Σεμιναρίου Στελεχών ΕΔ επί Θεμάτων Στρατιωτικής Επιμελητείας  (Military Logistics Seminar)

 

Σημειώσεις Σεμιναρίου Μόνο στο Ακροατήριο με Κλειδάριθμο ΕΔΩ!

Στις 18 και 19 Μαΐου  2016 πραγματοποιήθηκε, στο αμφιθέατρο της 128 Σμηναρχίας Εκπαίδευσης Τηλεπικοινωνιών-Ηλεκτρονικών (128 ΣΕΤΗ), Σεμινάριο Στελεχών Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ),  επί Αντικειμένων Στρατιωτικής Επιμελητείας και Διαχείρισής της (Military Logistics Management Seminar), το οποίο συνδιοργανώθηκε από το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας, το Σύνδεσμο Αποφοίτων Σχολής Ικάρων (Σ.Α.Σ.Ι.) και το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.), με ομιλητές εν ενεργεία και εν αποστρατεία προσωπικό των ΕΔ.

Το Σεμινάριο παρακολούθησαν στελέχη από τους τρεις Κλάδους των ΕΔ και τις Γενικές Διευθύνσεις του ΥΠΕΘΑ, καθώς και μέλη των Σ.Α.Σ.Ι. και ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

Τα ευνοϊκά σχόλια, η πρωτοπορία της θεματολογίας για τα Ελληνικά δεδομένα, η ποιότητα των εισηγήσεων σε συνδυασμό με την όλη οργάνωση κρίνεται ότι χαρακτηρίζουν το σεμινάριο ως ιδιαίτερα επιτυχές και εξαιρετικό. Αξίζει να αναφερθεί ότι επί ενός πληθυσμού 43 αξιολογησάντων για τα κριτήρια: Οργάνωση-Υποστήριξη, Ενδιαφέρον Θεματολογίας, Ανάπτυξη/Παρουσίαση θεμάτων από ομιλητές και Γενική Εντύπωση η μέση βαθμολογία με τέλειο το 100 ήταν, αντίστοιχα, 95, 94, 91 και 93. 

Υπήρξε μεγάλη συμμετοχή στελεχών της ΠΑ αλλά και των άλλων Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων. Επισημαίνονται η διήμερη παρουσία του Γενικού Επιθεωρητού του ΓΕΑ Αντιπτεράρχου (Μ) Χριστόφορου Σμυρλή, του Γενικού Διευθυντού της Γενικής Διεύθυνσης Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων (ΓΔΑΕΕ) Αντιπτεράρχου (Ι) ε.α. Κοσμά Βούρη, του Διευθυντού Διευθύνσεως Τ-Η του ΓΕΑ Ταξιάρχου (ΜΗ) Στυλιανού Αμοργιανού, του Προέδρου του Επιστημονικού Συλλόγου Μηχανικών Αεροπορίας (ΕΣΜΑ) Υποπτεράρχου (Μ) Ιωάννη Κούτρα, βετεράνων επιτίμων διευθυντών του Κλάδου Υποστήριξης του ΓΕΑ και του Προέδρου της ΕΑΒ Αντιπτεράρχου (Μ) Ζαχαρία Γκίκα.

Το Σεμινάριο άνοιξε εκ μέρους των συντονιστών, Αντιπτεράρχου(Μ) ε.α. Θεόδωρου Γιαννιτσόπουλου και Σμήναρχου (Μ) ε.α. Αναστάσιου Μπασαρά,  ο Αντιπτέραρχος(Μ) ε.α. Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος, ο οποίος καλωσόρισε όλους τους προσκεκλημένους και συμμετέχοντες στο σεμινάριο, με την ακόλουθη εισαγωγική του προσφώνηση:
«Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για εμάς, προσωπικά, η εμπιστοσύνη που μας έδειξε η Ηγεσία της Πολεμικής Αεροπορίας, να μας επιτρέψει να συμμετάσχουμε ενεργά στην διοργάνωση και υλοποίηση του παρόντος σεμιναρίου, αλλά και των Προέδρων των  φορέων  ΣΑΣΙ  και ΕΛΙΣΜΕ ως συνδιοργανωτές  του με την ΠΑ,  για την εμπιστοσύνη τους να αναθέσουν σε εμάς το ρόλο του συντονιστή, για την ομαλή και επιτυχή υλοποίησή του.
Όπως θα έχετε αντιληφθεί η υλοποίηση του σεμιναρίου αποτελεί συνέργεια Εν Αποστρατεία Στελεχών και  Εν Ενεργεία στελεχών της ΠΑ, προκειμένου να επιτευχθεί η απαιτούμενη όσμωση στο μέγιστο βαθμό, της μακρόχρονης πείρας των παλαιών, με τη σύγχρονη γνώση στο αντικείμενο των Logistics των νέων, διαπιστώνοντας εδώ στην πράξη, από το επίπεδο των εν ενεργεία στελεχών, αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι «αμες δε γεσόμεθα πολλώ κάρρονες», Εμείς θα γίνουμε πολύ καλύτεροί σας.
Χαιρόμαστε, ιδιαίτερα, που βρίσκεστε σήμερα εδώ για την συμμετοχή σας στο σεμινάριο αυτό, μία τόσο πολυπληθής  παρουσία στελεχών από όλους τους Κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων, γεγονός που επιβεβαιώνει τη σοβαρότητα αλλά την ιδιαίτερη αξία που προσδίδουν οι Ηγεσίες και των τριών Κλάδων στο  πιλοτικό αυτό σεμινάριο αλλά και τις υψηλές προσδοκίες που έχουν επενδύσει για την καθοριστική  συμβολή του στην επιχειρησιακή διαθεσιμότητα των οπλικών συστημάτων, με το χαμηλότερο δυνατό κόστος και επιβάρυνση του λειτουργικού τους προϋπολογισμού.
Όλα αυτά που προανέφερα επιβάλλουν να καταβάλουμε όλοι οι συμμετέχοντες στην προετοιμασία, διοργάνωση και υλοποίησή του τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια για την επίτευξη του σκοπού του.
Επιτρέψτε μου Κύριε Γενικέ Επιθεωρητά να σας διαβεβαιώσω ότι όλοι οι εισηγητές ενστερνίστηκαν με περίσσεια αγάπη και επαγγελματισμό τις εισηγήσεις τους, προκειμένου να εγγυηθούν την πλήρη επίτευξη του σκοπού του σεμιναρίου και κατ’ επέκταση των προσδοκιών της Ηγεσίας όλων των Κλάδων των ΕΔ.»

Στη συνέχεια προσκάλεσε τον Υποδιοικητή της 128 Σμηναρχίας Εκπαίδευσης Τηλεπικοινωνιών Ηλεκτρονικών  (ΣΕΤΗ)  Αντισμήναρχο (Μ) Χρήστο Φλέσσα, ως εκπρόσωπο του  κ. Διοικητή της 128 Σμηνάρχου (Μ) Γεώργιου Δελλή, ο οποίος καλωσόρισε και ευχαρίστησε όλους τους προσκεκλημένους για την παρουσία τους, χαιρέτησε την πρωτοβουλία των συνδιοργανωτών, και πέρασε τον λόγο στους συντονιστές, Αντιπτέραρχο(Μ) ε.α. Θεόδωρο Γιαννιτσόπουλο και Σμήναρχο (Μ) ε.α. Αναστάσιο Μπασαρά, οι οποίοι, με τη σειρά τους προσκάλεσαν στο βήμα τον Γενικό Επιθεωρητή του ΓΕΑ , Αντιπτέραρχο (Μ) κ. Χριστόφορο Σμυρλή, ως εκπρόσωπο της Πολεμικής Αεροπορίας και κήρυξε την έναρξη του Σεμιναρίου.
Ακολούθησαν χαιρετισμοί  από τους Προέδρους των φορέων συνδιοργάνωσης Αντιπτέραρχο (Ι) ε.α. κ. Ευάγελο Γεωργούση, Επίτιμο Διοικητή ΔΑΕ και Πρόεδρο του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων (ΣΑΣΙ) και τον Αντιναύαρχο ε.α. κ. Βασίλειο Μαρτζούκο , Επίτιμο Διοικητή ΣΝΔ και Πρόεδρο του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ).

Ο Αντιπτέραρχος (Μ) Χριστόφορος Σμυρλής, Γενικός Επιθεωρητής ΓΕΑ, κατά τον εισαγωγικό του χαιρετισμό, καλωσόρισε εκ μέρους του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, τους συμμετέχοντες και τους συνδιοργανωτές του σεμιναρίου και ετόνισε ότι ‘στον τομέα της Στρατιωτικής Επιμελητείας έχουν σημειωθεί σημαντικές εξελίξεις και έχει συσσωρευτεί αντίστοιχη γνώση αναφορικά με τον τρόπο που οι Ένοπλες Δυνάμεις κάθε χώρας μπορούν να χειριστούν θέματα όπως τα Οικονομικά της Άμυνας, η Αμυντική Βιομηχανία ή η διαχείριση της Τεχνολογικής Ισχύος. Το σεμινάριο αυτό αποτελεί μια ευκαιρία για να κοινοποιηθεί γνώση, να ακουστούν προτάσεις και να αναδειχθούν προοπτικές’. Ολόκληρος ο χαιρετισμός ΕΔΩ!.

Ο Πρόεδρος του Σ.Α.ΣΙ. Ευάγγελος ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ, Αντιπτέραρχος (Ι) εα ΠΑ-Επίτιμος Διοικητής ΔΑΕ, κατά τον εισαγωγικό του χαιρετισμό, αφού ευχαρίστησε τους συντελεστές του σεμιναρίου και περιέγραψε επιγραμματικά τις δραστηριότητες του Συνδέσμου και ετόνισε  ότι ‘δεν έχουμε καμία πρόθεση να εμπλακούμε στο έργο της Π.Α., αντίθετα στους Καταστατικούς μας στόχους είναι η συνεργασία με όλους και η ανάδειξη των δυνατοτήτων μας μέσα από κοινές προσπάθειες. Με ενίσχυση της συναδελφικότητας των μελών μας θέλουμε να προσφέρουμε στην Π.Α, στην Πατρίδα και το Έθνος. Οι γνώσεις, οι εμπειρίες πολλών ετών και η συλλογική προσπάθεια, είναι τα μέσα και τα εργαλεία του Συνδέσμου μας σε αυτούς τους βασικούς καταστατικούς σκοπούς και στόχους του. Έτσι στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας, μαζί με το ΕΛΙΣΜΕ κάναμε την πρόταση στο ΓΕΑ για την από κοινού οργάνωση αυτού του Σεμιναρίου’. Ολόκληρος ο χαιρετισμός ΕΔΩ!.

Ο Πρόεδρος του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ, επεσήμανε την χρησιμότητα του σεμιναρίου στην εξοικονόμηση κονδυλίων, στην βέλτιστη επιλογή και διαχείριση υλικών και μέσων, στην διαθεσιμότητα, την ποιότητα και την επιχειρησιακή αξιοποίηση του υλικού, καθώς και στην δημιουργία αναπτυξιακών ευκαιριών και ετόνισε ότι ‘Μία αμυντική βιομηχανική στρατηγική θα πρέπει να βασίζεται σε παραμέτρους όπως η ποιότητα, η διαθεσιμότητα, η υποστήριξη και ο κύκλος ζωής των μέσων, των συστημάτων και του υλικού,  οι ευκαιρίες  που παρουσιάζονται μέσω των ευρωπαϊκών προγραμμάτων αλλά και μέσω της στρατιωτικής συνεργασίας με τρίτες χώρες, η στρατιωτική επιμελητεία, η έρευνα, η καινοτομία, η εθνική ανάπτυξη μέσω της αμυντικής βιομηχανίας, η συγκράτηση νέων Ελλήνων επιστημόνων και βεβαίως το  τελικό ποσοστό αυτοβοήθειας. Για όλα αυτά δεν χρειάζεται να ανακαλυφθεί εκ νέου η πυρίτιδα, αφού υπάρχει η βασική εθνική υποδομή και τεχνογνωσία, καθώς και κατάλληλα πρότυπα συμμαχικών χωρών. Απαιτείται απλώς η πολιτική ωριμότητα που θα ωθήσει σε εκπόνηση διακομματικής στρατηγικής, τηρουμένης με συνέπεια, συνέχεια και ήθος, ανεξαρτήτως εναλλαγής κυβερνήσεων. Καταλήγοντας, πρότεινε όπως οι Εκπαιδευτικές Σημειώσεις του σεμιναρίου, συνοδευόμενες από περίληψη πολιτικού επιπέδου, υποβληθούν στην πολιτική ηγεσία’. Ολόκληρος ο χαιρετισμός ΕΔΩ!.

Στη συνέχεια οι συντονιστές παρουσίασαν συνοπτικά τους συνδιοργανωτές και την φιλοξενούσα Αεροπορική Βάση: Την Πολεμική Αεροπορία (ΕΔΏ!), τον  Σύνδεσμο Αποφοίτων Σχολής Ικάρων (ΕΔΏ!), το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών   (ΕΔΏ!) και την 128 Σμηναρχία Εκπαίδευσης Τηλεπικοινωνιών-Ηλεκτρονικών (ΕΔΏ!).

Ακολούθως, οι συντονιστές του σεμιναρίου ετόνισαν στην εισαγωγή τους:
Συντονίζουμε σήμερα το Σεμινάριο ‘Στρατιωτική Επιμελητεία - Military Logistics’ που συνδιοργανώνουν η Πολεμική Αεροπορία, ο Σ.Α.Σ.Ι. και το ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά – γιατί η μητέρα της επιστήμης των σύγχρονων Logistics είναι η Πολεμική Αεροπορία.
Είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι γι’ αυτό, συναισθανόμαστε το βάρος της ευθύνης  και  μέσα στον περιορισμένο χρόνο που έχουμε, παρακαλώντας όλους τους εισηγητές να σεβαστούν στο απόλυτο τους χρόνους των εισηγήσεων,  θα συντονίσουμε μια πλειάδα από ενδιαφέροντα θέματα και εισηγήσεις από διακεκριμένους και έγκριτους εισηγητές.
Το σεμινάριο έχει ως στόχο όλοι οι συμμετέχοντες, να καταλάβουν και κατανοήσουν σε βάθος, να εμπεδώσουν, να εφαρμόσουν στην πράξη και να αναπτύξουν περαιτέρω τις βασικές αρχές, τις έννοιες και τα στοιχεία περί Στρατιωτικής Επιμελητείας, που τεκμηριωμένα θα τους παρουσιασθούν, έτσι ώστε να συμβάλουν καθοριστικά στην βελτίωση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητας των οπλικών συστημάτων όλων των Κλάδων των ΕΔ με το χαμηλότερο δυνατό κόστος και επιβάρυνση του λειτουργικού τους προϋπολογισμού.
Το σεμινάριο υποστηρίζεται από παρουσιάσεις (PPT) και κατάλληλη βιβλιογραφία και  απευθύνεται σε Στελέχη όλων των Κλάδων των ΕΔ. Περιλαμβάνει, δε, τις ενότητες: (Α) Η Στρατιωτική Επιμελητεία και η Διαχείρισή της (8 περίοδοι) και (Β) Αμυντική Βιομηχανία και Οικονομία  (6 περίοδοι. Το σεμινάριο ήταν σχεδιασμένο για διπλάσιο χρόνο και συμπεριλάμβανε, αφενός περισσότερο χρόνο για τις περισσότερες των εισηγήσεων και αφετέρου την ενότητα της Μηχανικής της Επιμελητείας (Logistics Engineering) καθώς και τις θεματικές των Προμηθειών και Βασικών Οικονομικών για Στελέχη. Στον προγραμματισμό μας είναι μελλοντικά να κάνουμε ένα ολοκληρωμένο σεμινάριο τριάντα ωρών (ή 5 ημερών). Το σημερινό σεμινάριο θα είναι πυξίδα και οδηγός!

Οι Εισηγητές του Σεμιναρίου,  γνωρίζοντας πολύ καλά το έλλειμμα της γνώσης περί της Αμυντικής Οικονομίας και της Επιμελητείας στην Ελληνική πραγματικότητα και έχοντας συγκεντρώσει μια εκτεταμένη βάση πληροφοριών και τεχνογνωσίας -όλα τα χρόνια της δουλειάς των- Στοχεύουν και φιλοδοξούν (1) Οι επιμελητές και τα διοικητικά στελέχη της επιμελητείας και (2) Όλοι  όσοι εργάζονται στον τομέα της επιμελητείας (εφοδιασμός, προμήθειες, συντήρηση, μεταφορές, αποθήκες, τεχνική υποστήριξη, μηχανική, ποιοτικός έλεγχος κλπ) οι οποίοι θα παρακολουθήσουν το Σεμινάριο, να καταλάβουν και κατανοήσουν σε βάθος, να εμπεδώσουν, να εφαρμόσουν στην πράξη και να αναπτύξουν, περαιτέρω, τις βασικές αρχές, τις έννοιες και τα στοιχεία που τεκμηριωμένα θα τους παρουσιαστούν.
Οι Εκπαιδευτικές Σημειώσεις και Παρουσιάσεις του Σεμιναρίου- θα αναρτηθούν στις ιστοσελίδες μας μέχρι τις 15/6/2016- περιλαμβάνουν:
ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΟΡΓΑΝΩΤΩΝ
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΙΣΗΓΗΤΩΝ
ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ, ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΝ
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ:
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ‘Α’: ΚΕΙΜΕΝΑ και ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ‘Β’: ΣΥΝΤΟΜΑ ΒΣ ΕΙΣΗΓΗΤΩΝ
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ‘Γ’: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΜΕΡΙΔΑΣ
Κλείνοντας, ευχαριστούμε την Ηγεσία της ΠΑ, τον Δκτή της 128ΣΕΤΗ για τη φιλοξενία και συμπαράσταση, και τους προέδρους του ΣΑΣΙ και ΕΛΙΣΜΕ, τόσο για τη συμπαράσταση, βοήθειά τους, όσο και για την επιλογή τους να συντονίσουμε το παρόν Σεμινάριο.
 

Οι Εισηγητές του Σεμιναρίου, κατά σειρά παρουσίασης, συνοπτικά παρουσίασαν παρέσχον ένα κατάλογο χρήσιμης βιβλιογραφίας επί των Logistics, και, απάντησαν σε μια σειρά από ερωτήσεις των συμμετεχόντων στο σεμινάριο:
 
Ο Σμχος ε.α. Αναστάσιος Μπασαράς, στην εισήγησή του ‘Γενικά περί Επιμελητείας‘ παρουσίασε, παράθεσε και ανάλυσε τα θέματα: Ορισμός Συστήματος, Κύκλος Ζωής Συστήματος, Ροή Επιχειρησιακής Λειτουργίας και Επιμελητείας Συστήματος, Ορισμός & Ταξινόμηση της Επιμελητείας, Βασικά Στοιχεία και Δραστηριότητες Επιμελητείας, Κόστος της Επιμελητείας, Το Έργο των Στελεχών της Επιμελητείας, Ηθική & Δεοντολογία των Στελεχών της Επιμελητείας, Νέα έναντι Παραδοσιακής Επιμελητείας, Λειτουργικές Συνιστώσες της Επιμελητείας και Military Logistics.

 

 



2. Ο Αντιπτέραρχος ε.α Αχιλλέας Λέλλας, στην εισήγησή του ‘Απόσυρση Οπλικών Συστημάτων και Αντίστροφη Επιμελητεία (Reverse Logistics) ‘ παρουσίασε, παράθεσε και ανάλυσε τα θέματα: Αντίστροφη Επιμελητεία (Reverse Logistics):Ορισμός, Ιστορικό, Παραδοχές, Διαδικασίες,  Εκποίηση Οπλικών Συστημάτων /Υλικών, Ορισμοί, Νομοθεσία, Διαδικασίες, WWRS, Υλοποίηση.

 


 
 
3. Ο Αντιπτέραρχος ε.α Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος, στην εισήγησή του ‘Συντήρηση και Ανάλυση Υποστηριξιμότητας (Logistics Support Analysis)‘ παρουσίασε, παράθεσε και ανάλυσε τα θέματα: Προσέγγιση Ανάλυσης, Δείκτες  Μέτρησης Απόδοσης, Παραγωγή-Συλλογή-Εγγραφή-Ανάλυση και Αναφορά Δεδομένων, Μέθοδοι Ανάλυσης και Εργαλεία, Προμήθεια και Υποστήριξη Συστημάτων με Βοήθεια Πληροφορικής (CALS).

 


 
4.  Ο Σμήναρχος Θεόδωρος Παπανικολόπουλος, στην εισήγησή του ‘Αρχές Εφοδιασμού και Εφοδιαστικές Αλυσίδες‘, παρουσίασε, παράθεσε και ανάλυσε τα θέματα: Διοικητική Μέριμνα Ε.Δ., Logistics (επιμελητεία), Διαχείριση Εφοδιαστικής Αλυσίδας (Supply Chain Management SCM), όρια & σχέσεις μεταξύ  SCM & Logistics, εφοδιασμός, η εφοδιαστική αλυσίδα στις ΕΔ, σύγκριση  SCM σε εμπορικές και military εφαρμογές, σημασία της εφοδιαστικής αλυσίδας, Διακίνηση- Συσκευασία-Αποθήκευση- Μεταφορές, ΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ  ΝΑΤΟ ( Σκοπός της Κωδικοποίησης, Βασικοί Στόχοι του ΝCS, Βασικές Αρχές  Συστήματος Κωδικοποίησης, Λειτουργικά  Πλεονεκτήματα, Οικονομικά Πλεονεκτήματα, Αριθμός Ονομαστικού NATO).

 

 
5. Ο Επισμηναγός Σπυρίδων Κίτσιος, στην εισήγησή του ‘Αποθέματα και Διαχείριση‘ παρουσίασε, παράθεσε και ανάλυσε τα θέματα: Η έννοια των Αποθεμάτων και η σημασία τους. Η Ζήτηση, η πρόβλεψή της  και οι Πολιτικές Αποθεμάτων. Έλεγχος των Αποθεμάτων.

 

 

 

 

6. Ο Σμχος ε.α. Αναστάσιος Μπασαράς, στην εισήγησή του ‘Ειδικά Θέματα Διοικητικής Επιμελητείας‘ παρουσίασε, παράθεσε και ανάλυσε τα θέματα:: Τεχνικές Παραγωγής Ιδεών, Τεχνικές Ανάλυσης Προβλημάτων, Στατιστικές Τεχνικές, Ανάλυση SWOT, Επιχειρηματικό Σχέδιο, Μελέτη Σκοπιμότητας.

7.  Ο Σμήναρχος Πέτρος Κυριαφίνης, στην εισήγησή του ‘Ποιότητα‘  παρουσίασε, παράθεσε και ανάλυσε τα θέματα:  η  εποχή  της  ποιότητας, όροι  &  ορισμοί  ποιότητας,  αρχές  διοίκησης  ποιότητας, κόστος  ποιότητας,  διαχείριση  διακινδύνευσης,  πρότυπα  ποιότητας .
 

 

 

 

 

8. Ο Σμχος ε.α. Αναστάσιος Μπασαράς, στην εισήγησή του ‘Διαχείριση Έργων & Επιμελητεία' παρουσίασε, παράθεσε και ανάλυσε τα θέματα:  Διαχείριση Έργων & Επιμελητεία, Γενικά Περί Έργων, Αναλυτική Δομή Εργασιών(WBS), Τεχνική Αξιολόγησης-Επισκόπησης Προγράμματος (PERT), Διαγράμματα  Gantt, Σχεδιασμός Επιμελητείας, Σχέδια Επιμελητείας, Τεχνικές Επισκοπήσεις Σχεδιασμού και Έλεγχοι , Περιγραφή των Τεχνικών Επισκοπήσεων, Εκτίμηση-Έλεγχος Κόστους Επιμελητείας.

Κατά τη δεύτερη ημέρα του Σεμιναρίου συνέχισαν τις εισηγήσεις οι:

     
9. Οι Αντιπτέραρχος ε.α Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος και Σμχος ε.α. Κωνσταντίνος Τατάρογλου, στην εισήγησή τους ‘Ανάλυση Παγκόσμιας και Ευρωπαϊκής Αμυντικής Βιομηχανία‘ παρουσίασαν, παρέθεσαν και ανέλυσαν τα θέματα: (α) Ανάλυση Παγκόσμιας Αμυντικής Βιομηχανίας: Παρούσα κατάσταση και τάσεις στο χώρο της παγκόσμιας αμυντικής βιομηχανίας,  τρωτότητες-αδυναμίες των αμυντικών βιομηχανιών στο  διεθνές περιβάλλον, διεθνείς τάσεις αμυντικών βιομηχανιών, ευκαιρίες.
(β) Ανάλυση Ευρωπαϊκής Αμυντικής Βιομηχανίας: Παρούσα κατάσταση στο χώρο της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας - ευρωπαϊκή αμυντική τεχνολογική και βιομηχανική βάση EDTIB, τάσεις ευρωπαϊκών βιομηχανιών,  τρωτότητες- αδυναμίες ευρωπαϊκών βιομηχανιών, ευκαιρίες.

10. Ο Αντιπτέραρχος ε.α Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος, στην εισήγησή του ‘Ανάλυση Εγχώριας Αμυντικής Βιομηχανίας - Όραμα και Στρατηγικοί Στόχοι -Ανάπτυξη πλάνου δράσης‘ παρουσίασε, παράθεσε και ανάλυσε τα θέματα: Παρούσα κατάσταση, απειλές για την εγχώρια αμυντική βιομηχανία, αδυναμίες, ευκαιρίες, δυνατά σημεία, όραμα και στρατηγικοί στόχοι, κρίσιμοι τεχνολογικοί τομείς, ανάπτυξη πλάνου δράσης.
 
11. Οι Σμήναρχος Πέτρος Κυριαφίνης και Αντισμήναρχος Γεώργιος Καντεράκης, στις εισηγήσεις τους ‘Σημασία και Διαχείριση της Τεχνολογικής Ισχύος στην Άμυνα‘ και ‘Συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα Έρευνας για την Άμυνα και την Ασφάλεια - Η Ευρωπαϊκή πραγματικότητα’ παρουσίασαν, παρέθεσαν και ανέλυσαν , αντίστοιχα, τα θέματα: (α) Σημασία και Διαχείριση της Τεχνολογικής Ισχύος στην Άμυνα: μετατροπή  της  γνώσης  σε  ισχύ- δομή  συστήματος, δίκτυο  συστημάτων-δικτυοκεντρικός  πόλεμος- τεχνολογικές  εξελίξεις της  τελευταίας  25ετιας -τεχνολογική  ισχύς μύθοι  &  αλήθειες -επιλογή  τεχνολογίας, κριτήρια  κατά  την  προμήθεια  οπλικών συστημάτων- τεχνολογική  ωριμότητα -η κοιλάδα του θανάτου & ο δείκτης trl- κτήση  τεχνογνωσίας  οπλικών συστημάτων -σχέση  κόστους  &  απόδοσης  - επιλογή  τεχνολογίας για  απόκτηση & ανάπτυξη  - ποιότητα &  ασφάλεια - κλειδί  στην  ενσωμάτωση  νέας  τεχνολογίας - φορείς  ανάπτυξης  τεχνολογίας - τεχνολογική  υποστήριξη  ΕΔ - παροχή  &  αυτονομία - ΕΑΒΣ, εθνική  αμυντική βιομηχανική  στρατηγική  (αρ.3 του ν.3978/11) - αμυντική έρευνα & τεχνολογία - τεχνολογική  ισχύς, χρήσιμα συμπεράσματα
(β) Συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα Έρευνας για την Άμυνα και την Ασφάλεια - Η Ευρωπαϊκή πραγματικότητα: Τρέχοντα χρηματοδοτικά προγράμματα (Έρευνας – Ανάπτυξης κλπ) στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Πρόσφατες εξελίξεις στη χρηματοδότηση ερευνητικών προγραμμάτων για την Άμυνα, Διασύνδεση προγραμμάτων Έρευνας και Ανάπτυξης με το ΕΣΠΑ και με λοιπά χρηματοδοτικά πλαίσια,  Δυνατότητα συμμετοχής ΠΑ σε συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα για την Άμυνα και την Ασφάλεια.

12.  Ο Σμήναρχος Πέτρος Κυριαφίνης, στην εισήγησή του ‘Τα Εργοστάσια της ΠΑ στο Πλαίσιο της Εθνικής Αμυντικής Βιομηχανικής Στρατηγικής‘ παρουσίασε, παρέθεσε και ανέλυσε τα θέματα: ιστορική εξέλιξη Εργοστάσιο  Αεροπλάνων  Φαλήρου  (ΕΑΦ)  1925 – 1938 - ο  τεχνολογικός  παράγοντας - εξελίξεις  της  τελευταίας  25ετιας - ο  τεχνολογικός  παράγοντας - σχέση  τεχνογνωσίας  με  κόστος  &  απόδοση - απαιτήσεις  ποιότητας &  ασφαλείας - διαχείριση  οικονομικών  πόρων - σχέση κόστους & αποτελέσματος - εργοστάσια  Π.Α.  σήμερα: τα  δυνατά  τους  σημεία  - εργοστάσια  Π.Α. ο  ρόλος  τους  στο  οικοδόμημα  της  τεχνικής  υποστήριξης - τεχνική  υποστήριξη  Ε.Δ. - παροχή  &  αυτονομία - στρ. εργοστάσια  - συνεργοί  στο  δίκτυο  της εθνικής  αμυντικής  ισχύος συμπεράσματα - στρατηγικοί  στόχοι  εργοστασίων σύμφωνα  με  τις  επιδιώξεις  της  Εθνικής  Αμυντικής  Βιομηχανικής  Στρατηγικής  (ΕΑΒΣ) (αρ.3 του ν.3978/11) - το  παρόν  του  μέλλοντος  ΚΕΑ, ΕΤΗΜ, ΜΜ-ΕΕ, ΥΠΗΔ 2015 - τα εργοστάσια της Π.Α. στο πλαίσιο της ΕΑΒΣ.

13. Ο Σμχος ε.α. Αναστάσιος Μπασαράς, στην εισήγησή του ‘Ανάλυση Προϋπολογισμού Άμυνας ‘
παρουσίασε, παρέθεσε και ανέλυσε τα θέματα: ολοκληρωμένη εικόνα των αμυντικών δαπανών (ΑΔ)  της χώρας μας και παραλληλισμός/ συσχετισμός με αυτές των μέσων όρων του ΝΑΤΟ και επιλεγμένων χωρών-μελών του, βασικότερες κατευθυντήριες οδηγίες των βέλτιστων πρακτικών του ΝΑΤΟ, ΑΔ του ΥΕΘΑ από το 1950 μέχρι το 2014, κατανομή των ΑΔ του ΥΕΘΑ από το 2004 μέχρι το 2014 ανά Κλάδο και Υπηρεσία, ανά Κατηγορία (Προσωπικό, Υποστήριξη-Λειτουργία, Εξοπλισμοί-Υποδομές), ΑΔ από το 1995 μέχρι το 2014 των ΝΑΤΟ-ΕΛΛΑΔΑΣ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ, ΑΔ της ΠΑ, Μέσες Κατά Κεφαλήν ΑΔ του ΝΑΤΟ, και επιλεγμένων Χωρών-μελών του, Προϋπολογισμοί ΥΕΘΑ  2015 και 2016 και βασικότερες Επισημάνσεις και Προτάσεις.
 
14. Ο Αντιπτέραρχος ε.α. Βασίλειος Βρεττός, στην εισήγησή του ‘Ανάλυση: Οικονομικά της Άμυνας και Εθνικός Αμυντικός Σχεδιασμός (ΕΑΣ)’  τόνισε ότι ο στόχος της εισήγησής του είναι να καταδείξει τη σημασία του Εθνικού Αμυντικού σχεδιασμού και το ρόλο που αυτός καλείται να παίξει στην επίτευξη των στόχων της Πολιτικής Εθνικής Άμυνας και: Παρουσίασε, εν συντομία, το  περιβάλλον βάσει του οποίου καλούνται οι ΕΔ να επιτύχουν τους στόχους της ΠΕΑ και η ανάγκη για συνεχή εξορθολογισμό και προτεραιοποίηση των Αμυντικών δαπανών με σκοπό την μεγιστοποίηση της ευημερίας των πολιτών της κοινωνίας. Ανάφερε, επιγραμματικά, τις προσεγγίσεις-θεωρίες απαίτησης των αμυντικών δαπανών – εξοπλισμών που αναπτύχθηκαν και υφίστανται σήμερα. Επιχείρησε μια ιστορική συνοπτική αναδρομή στην ελληνική πολιτική εξοπλισμών την τελευταία 15ετία ώστε να καταδειχτεί η συνεχής προσπάθεια εξ-ορθολογισμού των αμυντικών δαπανών. Ανάλυσε τον ΕΑΣ ως απόρροια της ΠΕΑ καθώς και το ΣΑΣΠΠ και ΣΠΑΥ και τις διαδικασίες αυτών. Τέλος, επιχείρησε, αντί επιλόγου, μια σύντομη σύνοψη των συμπερασμάτων επί  θεμάτων οικονομικών των Άμυνας (εξοπλιστικών δαπανών) στη χώρα μας και του ΕΑΣ αλλά και της υφιστάμενης νομοθεσίας (ν. 3383/10 & ν. 3978/11).

Κλείνοντας το Σεμινάριο, ο Αντιπτέραρχος (Μ) Χριστόφορος Σμυρλής, Γενικός Επιθεωρητής ΓΕΑ, ετόνισε, μέσα σε μια εξαιρετική ατμόσφαιρα  ότι πέραν κάθε αμφιβολίας, το διήμερο αυτό, πραγματοποιήθηκε ένα εξαιρετικό και χρήσιμο σεμινάριο για όλα τα στελέχη των Ε.Δ. ανεξάρτητα από ειδικότητα και βαθμό και συνεχάρη και ευχαρίστησε όλους τους συνδιοργανωτές του Σεμιναρίου καθώς και τον Διοικητή της 128 ΣΕΤΗ για την άψογη φιλοξενία.

Οι συντονιστές του Σεμιναρίου, Θ. Γιαννιτσόπουλος και Α. Μπασαράς, εμφανώς, συγκινημένοι, αφιέρωσαν την προσπάθεια πραγμάτωσης του Σεμιναρίου στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία ‘γι’ αυτά που μας δίδαξε, όταν θέλεις μπορείς, όταν δεν μπορείς δεν θέλεις και γιατί μας έδωσε αυτά που πραγματικά χρειαζόμαστε’ και εξέφρασαν ένα Μεγάλο Ευχαριστώ στην Ηγεσία της Πολεμικής μας Αεροπορίας και στους Προέδρους του ΣΑΣΙ και ΕΛΙΣΜΕ, και στο Διοικητή και τελευταία όχι έσχατα στο υψηλό ακροατήριο που μας άκουσαν για δύο μέρες! 

Περίγραμμα Σεμιναρίου    Πρόγραμμα Σεμιναρίου   Σημειώσεις Σεμιναρίου  Μόνο με Κλειδάριθμο ΕΔΩ!

14/6/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016): Κυπριακό: Ιστορικό - εξελίξεις και οι επιπτώσεις μιας βιαστικής λύσεως

on Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016. Posted in Ομιλίες

Επιμέλεια Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υπτγος ε.α., Δντής Μελετών ΕΛΙΣΜΕ

14/6/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016): Κυπριακό: Ιστορικό - εξελίξεις και οι επιπτώσεις μιας βιαστικής λύσεως

Εισηγητής ο Παναγιώτης Γκαρτζονίκας, Αντιστράτηγος ε.α. Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

1.    Εισαγωγή
2.    Η Κύπρος υπό Βρετανική κατοχή
3.    Ο Απελευθερωτικός Αγώνας
4.    Από τα γεγονότα της Τηλλυρίας στην εισβολή του 1974
5.    Το πλαίσιο επίλυσης του Κυπριακού μετά την εισβολή
6.    Το σχέδιο Ανάν
7.    Το πλαίσιο των σημερινών συζητήσεων
8.    Επιλογές Ελληνικής πλευράς και συνέπειες
9.    Επίλογος

Κατεβάστε ΕΔΩ την ενδιαφέρουσα παρουσίαση!

1/6/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016) -ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΝΑ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ Ε.Ε. ΜΙΑ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ"!

on Τετάρτη, 01 Ιουνίου 2016. Posted in Ομιλίες

Επιμέλεια Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υπτγος ε.α., Δντής Μελετών ΕΛΙΣΜΕ

1/6/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016) -ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ  ΣΤΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΝΑ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ Ε.Ε. ΜΙΑ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Εισηγητής: Δρ. ΝΙΚΟΣ ΔΕΝΙΟΖΟΣ , Ανωτ. Αξιωματικός Λ.Σ. ε.α.
Διδάσκων στο Μ.Π.Σ. «Γεωπολιτική Ανάλυση και Γεωπολιτική Σύνθεση» του ΕΚΠΑ
Μεταδιδακτορικός Ερευνητής στο ΤΝΕΥ Πανεπιστημίου Αιγαίου

1.  Γενικά
Η μετανάστευση αποτελεί, ένα από τα σημαντικότερα και δυναμικότερα φαινόμενα παγκοσμίως, που μάλιστα, εμφανίζεται με ιδιαίτερη ένταση στον ευρωπαϊκό χώρο, ο οποίος δέχεται σήμερα, εξαιρετικές μεταναστευτικές πιέσεις, αφενός εξαιτίας των γεωπολιτικών ανακατατάξεων σε διεθνές επίπεδο, ο πόλεμος στη Συρία η επέκταση του Ισλαμικού κράτους και αφετέρου επειδή το όλο ευρωπαϊκό οικοδόμημα εμφανίζεται ως η «γη των ευκαιριών» για πληθυσμούς χωρών που βιώνουν πολύχρονη οικονομική ύφεση. Ως μετανάστευση ορίζεται κάθε μετακίνηση ανθρώπων από μια περιοχή σε μια άλλη ή από μια χώρα σε μία άλλη. Ο όρος «μετανάστευση» αντιμετωπίζεται με την ευρεία έννοια, που περιγράφει την μετακίνηση ανθρώπων από μία χώρα σε μια άλλη, με σκοπό την εργασία, τη διαμονή ή την αναζήτηση ασύλου. Αντίστοιχα, ο όρος «μεταναστευτική πολιτική» αναφέρεται στις πολιτικές που αναπτύσσονται σε σχέση με το περιεχόμενο της μετανάστευσης, όπως αυτό περιγράφεται παραπάνω.  Ο όρος «μετανάστης» περιγράφει άτομα που μετακινούνται από τη χώρα γεννήσεώς τους σε άλλη χώρα, με σκοπό την εγκατάσταση (συχνά αναφέρονται και ως "μόνιμα εγκατεστημένοι", οι οποίοι συνήθως επιδιώκουν την εργασιακή /επαγγελματική και οικιστική αποκατάσταση, ενώ συχνά τίθεται το ζήτημα της οικογενειακής τους επανένωσης.  Όσον αφορά τον όρο «πρόσφυγας», κυριότερο κείμενο καθορισμού του καθεστώτος του, είναι η Σύμβαση της Γενεύης του 1951 – συγκεκριμένα στο άρθρο 1 – και το Πρωτόκολλο του 1967 (το οποίο διευρύνει, στην ουσία, την γεωγραφική εφαρμογή της προαναφερόμενης Σύμβασης).

ΕΔΩ! η συνέχεια!

25/5/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016):ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΟΔΗΓΟΥΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ.

on Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016. Posted in Ομιλίες

Επιμέλεια Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υπτγος ε.α., Δντής Μελετών ΕΛΙΣΜΕ

25/5/2016.  ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016):ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΟΔΗΓΟΥΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ.

ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: Λαυρέντζος Αναστάσιος – Σύμβουλος Επιχειρήσεων-Συγγραφέας

Η Ελλάδα εκτός από το μείζον οικονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει – το οποίο της δημιουργεί συνθήκες εσωτερικής ανθρωπιστικής κρίσης και θέτει εν κινδύνω την ύπαρξή της ως κυρίαρχου κράτους και ισότιμου μέλους της ΕΕ – βρίσκεται αντιμέτωπη και μια σειρά σοβαρών προκλήσεων, οι οποίες από μόνες τους θα ήταν αρκετές για να θέσουν την ύπαρξή της σε κίνδυνο. Πέραν των εξωτερικών απειλών (με κυρίαρχη εκείνη της Τουρκίας) υφίσταται μια εσωτερική κατάρρευση στο πολύ θεμελιώδες επίπεδο της ίδιας της πληθυσμιακής της υπόστασης, γεγονός το οποίο αναπόφευκτα θα έχει σοβαρές συνέπειες στη γεωπολιτική της φυσιογνωμία και συμπεριφορά. Πρόκειται για το συνδυασμένο αποτέλεσμα της επερχόμενης δημογραφικής συρρίκνωσης του ελληνικού πληθυσμού και της μεταναστευτικής πλημμυρίδας η οποία ήδη καταφθάνει από τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής και θα έχει διάρκεια δεκαετιών, δεδομένου ότι τροφοδοτείται από τις τεράστιες δημογραφικές και οικονομικές ανισότητες που επικρατούν σε πλανητική κλίμακα.

Σημεία προσοχής
1.    Ο ελληνικός πληθυσμός έχει εισέλθει στο τέταρτο στάδιο της διαδικασίας που είναι γνωστή ως δημογραφική μετάβαση, με υπογόνιμους δείκτες οι οποίοι τον εγκλωβίζουν στη λεγόμενη «παγίδα χαμηλής γονιμότητας». Αυτό σημαίνει ότι στο εξής η μείωση του ελληνικού πληθυσμού θα είναι ακατάπαυστη εάν δεν αυξηθεί σημαντικά η γονιμότητά του. Το παράδειγμα για το τί σημαίνει αυτό, μας το δίνει η Βουλγαρία, η οποία μέσα σε 25 χρόνια «έχασε» το 20% του πληθυσμού της και σήμερα είναι μια από τις ταχύτερα συρρικνούμενες δημογραφικά χώρες παγκοσμίως.
2.    Με τα σημερινά δεδομένα, σε ορίζοντα μιας γενεάς (έως το 2050) ο ελληνικός πληθυσμός θα είναι μειωμένος τουλάχιστον κατά δύο (2) εκατομμύρια και σημαντικά γηρασμένος (με το 1/3 των Ελλήνων να έχουν ηλικία άνω των 65 ετών).
3.    Το δημογραφικό έλλειμμα της Ελλάδας είναι τόσο μεγάλο ώστε είναι αδύνατον (α) να καλυφθεί μόνο με ίδιες δυνάμεις (π.χ. με μια εντυπωσιακή αύξηση της γονιμότητας) και (β) να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά με μεταναστευτικές εισροές. Η πρώτη επιλογή οδηγεί σε «βουλγαροποίηση», ενώ η δεύτερη οδηγεί σε «λιβανοποίηση» της ελληνικής κοινωνίας. 
4.    Οι μεταναστευτικές ροές από την Ασία και την Αφρική προς την Ευρώπη θα είναι συνεχείς στις επόμενες δεκαετίες, διότι πηγάζουν από κολοσιαίας κλίμακας δημογραφικές και οικονομικές ανισοτήτες και κατά καιρούς θα υποδαυλίζονται από πολιτικές κρίσεις, οι οποίες θα προκύπτουν είτε από την εγγενή αστάθεια πολλών αφροασιατικών χωρών είτε από τις επεμβάσεις των μεγάλων δυνάμεων. 
5.    Η Ελλάδα λόγω της γεωγραφικής της θέσης και της ιδιότητάς της ως μέλους της ΕΕ θα γίνει μεταιχμιακός χώρος στο πλαίσιο της σοβούσας σύγκρουσης πολιτισμών και θρησκειών που θα χαρακτηρίσει τον 21ο αιώνα.
6.    Στη βάση των παραπάνω κρίσιμων διαπιστώσεων, απαιτείται η εκπόνηση και η εφαρμογή μιας μακρόπνοης πληθυσμιακής στρατηγικής, η οποία σε συνδυασμό με ένα σχέδιο οικονομικής και πολιτικής ανασύνταξης θα μπορέσουν ίσως να αποτρέψουν τις επερχόμενες εξελίξεις.

Βιβλιογραφία
1.    Κοτζαμάνης Β., Η δημογραφική πρόκληση, γεγονότα και διακυβεύματα, Παν/μιακες Εκδόσεις Θεσσαλίας, Βόλος 2009
2.    Κονδύλης Π., Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο, Εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα 1992
3.    Κονδύλης Π., Από τον 20ο στον 21ο αιώνα, Εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα 1998
4.    Τριανταφύλλου Σ., Πλουραλισμός, πολυπολιτισμικότητα, ενσωμάτωση, αφομοίωση, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2015
5.    Λυγερός Στ. – Μελάς Κ., Μετά τον Ερντογάν τί;, Εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2013
6.    Όψεις μετανάστευσης και μεταναστευτικής πολιτικής στην Ελλάδα σήμερα, Βαρουξή Χ., Σαρρής Ν., Φραγκίσκου Α., Τσιγκάνου Ι., Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, Αθήνα 2009 http://www.ekke.gr/open_books/EKKE_BOOK_10.pdf
7.    Περιοδικό ΑΡΔΗΝ τ. 77, Οκτώβριος-Νοέμβριος 2009, τ. 89, Μάρτιος-Μάιος 2012, τ. 100, Απρίλιος-Ιούνιος 2015


Π2. Επίσημες Διαδικτυακές πηγές:
1.    United Nations, Department of Economic and Social Affairs, Population Division, Population Estimates and Projection Section: World Population Prospects: the 2012 Revision, ιστοσελίδα: http://esa.un.org/wpp/
2.    Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat), http://ec.europa.eu/eurostat
3.    Παγκόσμια Τράπεζα http://www.worldbank.org/ και http://data.worldbank.org/
4.    Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), http://www.statistics.gr/
5.    Βουλγαρική Στατιστική Υπηρεσία (Republic of Bulgaria – National Statistical Institute/ национален статистически институт), http://www.nsi.bg
6.    Αλβανική Στατιστική Υπηρεσία (Republika e Shqipërisë – Instituti I Statistikave), http://www.instat.gov.al/en/Home.aspx
7.    Τουρκική Στατιστική Υπηρεσία (Turkish Statistical Institute – TurkStat), http://www.turkstat.gov.tr
8.    Ρουμανικό Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής (Institutul National de Statistica – Romania), http://www.insse.ro/cms/en
9.    ΠΓΔΜ-Σκόπια, Κρατικό Γραφείο Στατιστικών (State Statistical Office), http://www.stat.gov.mk/Default_en.aspx
10.    Γερμανία: Ομοσπονδιακό Γραφείο Στατιστικών (Destatis) – Statistisches Bundesamt, https://www.destatis.de/EN
11.    Max Planck Institute for Demographic Research, http://www.demogr.mpg.de/en/
12.    FRONTEX, http ://www.frontex.europa.eu
13.    CIA World Factbook, Ενότητα στην ιστοσελίδα της CIA η οποία παρέχει πληροφορίες ανά χώρα για θέματα διοίκησης, οικονομίας, δημογραφίας, γεωγραφίας, κ.λπ., https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/index.html
14.    Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (The UN Refugee Agency – UNHCR), http://www.unhcr.org
15.    Demographic Research, http://www.demographic-research.org
16.    Ελληνική Δημοκρατία, Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Υπηρεσία Ασύλου, http://asylo.gov.gr
17.    Υπηρεσία Πρώτης Υποδοχής, http://www.firstreception.gov.gr
18.    Ελληνική Αστυνομία, http://www.astynomia.gr
19.    Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τους πρόσφυγες και τους εξόριστους (European Council on Refugees and Exiles – ECRE),  http://www.ecre.org
20.    Eur-Lex, Ιστοσελίδα στην οποία γίνεται σύνοψη της νομοθεσίας της ΕΕ, http://eur-lex.europa.eu/browse/summaries.html
21.    Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Τμ. Μηχανικών Χωροταξίας και Πολεοδομίας/ Εργαστήριο Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων, http://www.e-demography.gr
22.    Εργαστήριο Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων, http://www.ldsa.gr/
23.    ΟΟΣΑ (δεδομένα), http://data.oecd.org
24.    European Commission Migration and Home Affairs, http://ec.europa.eu/dgs/home-affairs/index_en.htm
25.    Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης για τα Ναρκωτικά, http://www.ektepn.gr
26.    United Nations, Department of Economic and Social Affairs, Population Division, International Migration, http://www.un.org/en/development/desa/population/index.shtml
27.    Γερμανικό Υπουργείο Εσωτερικών (Bundesministerium des Innern) http://www.bmi.bund.de/DE/Home/startseite_node.html

20/5/2016. ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016): ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

on Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016. Posted in Ομιλίες

Επιμέλεια Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υπτγος ε.α., Δντής Μελετών ΕΛΙΣΜΕ

20/5/2016.  ΕΛΙΣΜΕ: ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ» (Άνοιξη 2016): ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Εισηγητής: ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΟΨΑΧΕΙΛΗΣ - ΔΙΕΘΝΟΛΟΓΟΣ

Γενικά
    Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 υφίσταται μια ιδιαίτερη σχέση που συνδέει τα ενεργειακά ζητήματα με τα ζητήματα άμυνας και ασφάλειας στις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις. Ωστόσο, μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ’90, η εξίσωση «ενέργεια – ασφάλεια» στα Ελληνο-Τουρκικά είχε κυρίως διμερή και μονοδιάστατο χαρακτήρα. Από τις αρχές του ’90 και έκτοτε, η εξίσωση «ενέργεια – ασφάλεια» αναβαθμίζεται, διεθνοποιείται και αποκτά πολλές διαστάσεις και επίπεδα ανάλυσης στο πλαίσιο των Ελληνο-Τουρκικών σχέσεων. Ειδικότερα, οι ενεργειακές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν επηρεάσει καθοριστικά το στρατηγικό περιβάλλον και οδηγούν προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις τις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις.

Συνοπτική Παρουσίαση Κυρίων Σημείων
    Η σχέση μεταξύ ενέργειας και ασφάλειας στις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις έχει την αφετηρία της στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Εκεί για πρώτη φορά η διενέργεια ερευνών για Υ/Α στο Αιγαίο, συναρτάται με την αμφισβήτηση της Ελληνικής κυριαρχίας στην περιοχή από την πλευρά της Τουρκίας. Ωστόσο, μέχρι και το 1993 η εξίσωση «ενέργεια – ασφάλεια» στις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις είχε διμερή και μονοδιάστατο χαρακτήρα.
    Το 1994, η πρόταση κατασκευής του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, φέρνει νέα δεδομένα. Το ζήτημα από διμερές, γίνεται περιφερειακό και διεθνές, με ενδιαφερόμενους, εκτός από την Ελλάδα και την Τουρκία, τη Ρωσία, την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ. Παράλληλα, εκτός από τη συζήτηση περί της σχέσης μεταξύ ενέργειας και ασφάλειας (defence and security), τέθηκαν και ευρύτεροι προβληματισμοί που αφορούσαν την ίδια την ενεργειακή ασφάλεια (energy security, security of supply, diversification, pipeline security, etc.). Μέχρι και τις αρχές του 2000 η περιοχή ενδιαφέροντος είναι το Βόρειο Αιγαίο.
    Το 2001, γίνονται οι πρώτες έρευνες για Υ/Α στο Ισραήλ και στην Αίγυπτο. Τα στοιχεία των ερευνών δείχνουν ύπαρξη σημαντικών κοιτασμάτων αερίου και στην Κύπρο. Η Κυπριακή κυβέρνηση προχωρά σε οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών με τα όμορα κράτη εκτός από την Τουρκία, και το 2008 αναθέτει στην Noble Energy δικαιώματα ερευνών στο οικόπεδο 12 (κοίτασμα «Αφροδίτη»).
    Οι ενεργειακές και νομικές εξελίξεις (ΑΟΖ) στην Ανατολική Μεσόγειο κινητοποιούν αντίστοιχες εξελίξεις και συζητήσεις στην Ελλάδα. Και παράλληλα με τις εξελίξεις αυτές, εντατικοποιείται και η συζήτηση περί ενός νότιου αγωγού Ρωσικού αερίου μέσω Ελλάδας στην Ευρώπη ως ανταγωνιστικό σχέδιο στη συζήτηση για την έλευση ενός αγωγού που θα μεταφέρει αέριο από το Αζερμπαϊτζάν στην Ευρώπη, σχέδιο που υποστηρίζουν οι ΗΠΑ.
    Η συσσώρευση τόσο ισχυρών ενεργειακών συμφερόντων και δρώντων (κρατικών και μη κρατικών) στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου αναπόδραστα επηρεάζει και τις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις. Ειδικότερα, από το 2008 μέχρι σήμερα, οι ενεργειακές εξελίξεις και οι συσχετισμοί στην περιοχή διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην πορεία των Ελληνο-Τουρκικών σχέσεων.
    Απέναντι στις Τουρκικές αντιδράσεις και τα ανταγωνιστικά συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, η Ελλάδα προχωρά σε μια περιφερειακή συνεργασία των άμεσα ενδιαφερόμενων κρατών με κοινά ενεργειακά και γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή. (Τριμερής Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου και τριμερής Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ)
    Το διάστημα 2011-13 η Αίγυπτος απομακρύνεται από την ενεργειακή συμμαχία της Ανατολικής Μεσογείου και προσεγγίζει την Τουρκία. Μετά το 2013, η Αίγυπτος επανέρχεται δυναμικότερη στην ενεργειακή συμμαχία αλλά πλέον έχουν μεταβληθεί οι συνθήκες για το Ισραήλ, το οποίο αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με την Τουρκία και να ξαναδεί τα ενεργειακά του συμφέροντα μαζί της.
    Η αδυναμία της Ελλάδας να κεφαλαιοποιήσει διεθνοπολιτικά την διάθεση για συνεργασία των ενεργειακών της «φίλων» στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, ουσιαστικά αφαιρεί σημαντικά στοιχεία από τη δυναμική που θα μπορούσε να έχει μια περιφερειακή ενεργειακή συνεργασία και ο αντίκτυπος που θα είχε απέναντι στην εξίσωση των Ελληνο-Τουρκικών σχέσεων.
    Από το 2015 και μετά έχουμε πάλι ένα νέο σκηνικό στην Ανατολική Μεσόγειο που σαφώς μεταβάλλει τα δεδομένα. Ενώ τα επιχειρηματικά συμφέροντα δείχνουν να εξακολουθούν να υποστηρίζουν τις τριμερείς ενεργειακές συμμαχίες και την προοπτική ενός αγωγού που θα μεταφέρει αέριο από τα ενεργειακά πεδία της Ανατολικής Μεσογείου προς την Ευρώπη μέσω Ελλάδας αποκλείοντας την Τουρκία από τους σχεδιασμούς, τα κράτη που συμμετέχουν στις τριμερείς ενεργειακές συμμαχίες προσδοκούν την αναθέρμανση των σχέσεων με την Τουρκία. Η τάση αυτή εξηγείται επαρκώς μέσα από την ανάλυση της ενεργειακής στρατηγικής του Αμερικανικού παράγοντα στην περιοχή.
    Στόχος της εισηγήσεώς μου είναι να παρουσιάσω το όλο πλαίσιο με έμφαση στις τρέχουσες εξελίξεις στα πλαίσια μιας γεωστρατηγικής αναλύσεως περί των ενεργειακών ζητημάτων της Ανατολικής Μεσογείου σε σχέση με τα ζητήματα άμυνας και ασφάλειας στις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις.

Σημεία Ενδιαφέροντος προς Συζήτηση
1.    Το ιστορικό πλαίσιο της εξίσωσης «ενέργεια – ασφάλεια» στις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις 
2.    Το σκηνικό στην Ανατολική Μεσόγειο: Περιφερειακοί δρώντες και συμμαχίες
3.    Ευρύτεροι σχεδιασμοί και διεθνείς δρώντες - Η θέση Ευρώπης, ΗΠΑ, Ρωσίας
4.    Οι ανατροπές του 2015-16: Το νέο σκηνικό – Τα ενεργειακά πεδία ως παράγοντας οικονομικής ανάπτυξης και όχι ως γεωπολιτικός άξονας.
5.    Γεωστρατηγική ανάλυση: Ποια τα διδάγματα για τη χώρα μας και ποιες οι προοπτικές

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1.    Κοψαχείλης Βασίλης (2014), «Περίπλοκες Συμμαχίες στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο: Ευκαιρίες αλλά και στρατηγικά κενά στην προσέγγιση Ελλάδας και Κύπρου με Αίγυπτο και Ισραήλ», Foreign Affairs (The Hellenic Edition), 31: 34-46
2.    Κόλμερ Κωνσταντίνος (2006), Τα Πετρέλαια της Ελλάδος, Αθήνα: Λιβάνης
3.    Blinken Antony, “Remarks on American Foreign and Energy Policy Priorities”, The Atlantic Council, November 20, 2015
4.    Ratner Michael (et.al.) (2013), Europe’s Energy Security, Washington: U.S. Congress
5.    Λιάγγου Χρύσα, «Δυο εναλλακτικές για τη μεταφορά του αερίου», Η Καθημερινή, 7 Φεβρουαρίου 2016
6.    Morningstar Richard, “Remarks at The Economist’s Investment Energy Summit”, The Economist Conference, March 28, 2012
7.    Iseri Emre (2009), “The US Grand Strategy and the Eurasian Heartland in the Twenty-First Century”, Geopolitics, 14:26-46
8.    Geden Oliver, Gratz Jonas (2014), “The EU’s Policy to Secure Gas Supplies”, CSS Analyses in Security Policy, No.159, September
9.    European Commission (2015), A Framework Strategy for a Resilient Energy Union with a Forward-Looking Climate Change Policy, Brussels: Energy Union Package
10.     Inbar Efraim (2014), The New Strategic Equation in the Eastern Mediterranean, Tel-Aviv: Bar-Ilan University Press

[12 3 4 5  >>