Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ ΑΡΙΣΤΟΣ ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ

on Παρασκευή, 08 Νοεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ο Ελληνισμός ενασκεί εδώ και χρόνια μειωμένη εθνική κυριαρχία. Ως γνωστόν δεν αυξάνει το μήκος των χωρικών του υδάτων δεν κηρύσσει την ΑΟΖ και δεν καθορίζει την υφαλοκρηπίδα του, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης. Δεν ανεβαίνει πλέον στα Ίμια και δεν αναρτά εθνικά σύμβολα επί βραχονησίδων. Ανέχεται τις καθημερινές παραβιάσεις και παραβάσεις του εναερίου χώρου, τις παράνομες και πολύμηνες NAVTEXES, την διαρκή παρενόχληση των Ελλήνων αλιέων και την αυθαίρετη τουρκική έρευνα και διάσωση. Παρακολουθεί αμήχανα τις επίσημες απειλές περί «συνόρων της καρδιάς και γαλάζιων πατρίδων». Ως τροχονόμος προωθεί μάζες Μουσουλμάνων παρανόμων μεταναστών στο εσωτερικό της χώρας προκειμένου να υποδεχθεί τις επόμενες, στις νήσους του Α. Αιγαίου. Δεν αντιδρά η Ελλάς, ως εγγυήτρια δύναμη, στην αλλαγή καθεστώτος στην Αμμόχωστο και στην δραστηριότητα των τουρκικών ερευνητικών σκαφών και πλωτών γεωτρυπάνων στην ΑΟΖ ή και στα χωρικά ύδατα της Κύπρου.

Έναντι των ανωτέρω η Ελλάς αντιτάσσει διπλωματικά διαβήματα και εκλιπαρεί ματαίως την «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» ή την συνδρομή των ΗΠΑ και των κρατών της ενεργειακής συνεργασίας (κυρίως Ισραήλ και Αίγυπτο). Η προηγούμενη κυβέρνηση χαρακτήριζε τους Έλληνες ως «μοναχοφάηδες», επεσήμαινε ότι η Τουρκία έχει όντως «μεγάλη ακτογραμμή στην Α. Μεσόγειο», ότι το Καστελόριζο «ανήκει στην Α. Μεσόγειο» και ότι η «ενέργεια αποτελεί ευκαιρία συνεργασίας». Ένας πρώην Πρωθυπουργός συμβουλεύει ότι «είναι καλύτερη μία επώδυνη συμφωνία από μία σύγκρουση».  Η τρέχουσα Κυβέρνηση δηλώνει ότι είναι «καλά αγκυροβολημένη στο Διεθνές Δίκαιο», ότι θεωρεί «αφέλεια την στρατιωτικοποίηση των κρίσεων», ότι «πέρασε οριστικά η εποχή της διπλωματίας των κανονιοφόρων και ότι τον 21ο αιώνα τα θέματα επιλύονται βάσει του Διεθνούς Δικαίου».

Σε αντίθεση με τον υπόλοιπο Δυτικό κόσμο η πολιτική ηγεσία είτε δεν καταδέχεται να μελετήσει τον αιωνίως δικαιωμένο Θουκυδίδη και ιδιαίτερα τις θέσεις του για τα αίτια των πολέμων και το Διεθνές Δίκαιο, είτε διαφωνεί με αυτόν.

Προϋπόθεση οικονομικής αναπτύξεως και ευημερίας αποτελεί το καθεστώς ασφάλειας το οποίο μόνο η ΑΠΟΤΡΟΠΗ είναι δυνατόν να διασφαλίσει. Κάθε άλλη προσέγγιση απλώς επιταχύνει την σύγκρουση. Ο ΚΑΤΕΥΝΑΣΜΟΣ από τον αδύναμο είναι αποδεκτός ως προσωρινή στρατηγική επιλογή προκειμένου να αυξήσει την ισχύ του. Μόνιμη επιλογή του κατευνασμού δίχως πρόθεση για ανάκαμψη της ισχύος, οδηγεί με βεβαιότητα σε δορυφοροποίηση του αδυνάμου στον ισχυρό αντίπαλό του.

Η επιτυχία της αποτροπής (πέραν των συμμαχιών), έγκειται εις το να πεισθεί ο αντίπαλος ότι μία επιθετική του ενέργεια θα προκαλέσει κόστος δυσανάλογο του αναμενομένου οφέλους, διότι υπάρχει αξιόπιστη στρατιωτική ισχύς αλλά και πολιτική βούληση να την χρησιμοποιήσει εάν απαιτηθεί.

Εκ του αποτελέσματος είναι φανερό ότι η Ελληνική αποτρεπτική στρατηγική έχει αποτύχει αφού η Τουρκία αποθρασύνεται και αναβαθμίζει την έκταση και την ποιότητα των απειλών και προκλήσεών της. Η διαπίστωση αυτή είναι αναμενόμενη αφού οι πολιτικές ηγεσίες, με δηλώσεις σαν τις προαναφερθείσες, κάνει ότι μπορεί για να διευκρινήσει ότι επ’ ουδενί πρόκειται να χρησιμοποιήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας. Για όσους ενδεχομένως διατηρούν έστω και μικρές επιφυλάξεις, η πολιτική πράξη έρχεται να επιβεβαιώσει τις δηλώσεις. Η τελευταία σημαντική εξοπλιστική παραγγελία (με εξαίρεση την πρόσφατη συμφωνία αναβαθμίσεως των Α/Φ F-16, η οποία θα ολοκληρωθεί το 2030), συνετελέσθει στην δεκαετία του 1990. Ειδικότερα μετά την κρίση του 2009, η δραστική μείωση των αμυντικών δαπανών έγινε με κοινή πολιτική συναίνεση (κάτω από 3 δις € με σχεδόν μηδενικές προβλέψεις για εξοπλισμό). Κατά τα είκοσι και πλέον τελευταία έτη το υλικό και τα μέσα των ΕΔ παλαιώνουν (π.χ. οι 9 από τις 13 φρεγάτες εορτάζουν τα τεσσαρακοστά τους γενέθλια ενώ τυχόν παραγγελία νέων Φ/Γ ολοκληρώνεται σε έξι περίπου έτη) και αμυντική βιομηχανία απαξιώνεται. Η εικόνα συμπληρώνεται από την πολιτική έλλειψη διαθέσεως για συνολική αναθεώρηση των θεσμών της θητείας και της εφεδρείας.

Αντίθετα με την ελληνική απογοητευτική πορεία της στρατιωτικής ισχύος, η Τουρκική στρατιωτική ισχύς γιγαντώνεται ποσοτικά και ποιοτικά (αμυντικές δαπάνες της τάξεως των 20 δις €) και η τουρκική αμυντική βιομηχανία σημειώνει αξιοζήλευτη πρόοδο σε ολόκληρο το φάσμα της υψηλής αμυντικής τεχνολογίας, καλύπτουσα πλέον το 70% των αναγκών των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και αποφέρουσα έσοδα της τάξεως των $3 δις από πωλήσεις αμυντικού υλικού στο εξωτερικό.

Έστω και τώρα υπάρχουν εφικτές λύσεις. Αρκεί η πολιτική ηγεσία να βούλεται και να έχει ώτα ανοικτά σε προτάσεις. Σε επόμενο άρθρο θα επανέλθω στην γενική περιγραφή των λύσεων. Το ερώτημα είναι εάν ο ελληνισμός έχει κατανοήσει το εθνικό διακύβευμα και τις επιπτώσεις του. Ο εφησυχασμός της κοινής γνώμης είναι το ίδιο επικίνδυνος με την κινδυνολογία. Ο Έλληνας δεν έχει απωλέσει την συλλογική του αυτοσυνειδησία, παρά την τάση μετατροπής του σε αφελληνισμένο διεθνιστή ή «πολυπολιτισμικό» πολίτη του κόσμου ή «φόρου υποτελούς» στην Τουρκία. Εάν ο Ελληνισμός όπου Γης, δεν επιθυμεί μία «επώδυνη» ή «επονείδιστη» συμφωνία με την Τουρκία εφ’ όλου του φάσματος των μονομερών της διεκδικήσεων, θα πρέπει να συνέλθει από τον λήθαργο και να ενεργοποιηθεί. Οι πολιτικές μας ηγεσίες ας αντλήσουν έμπνευση από τα πεπραγμένα μεγάλων ηγετών του παρελθόντος και όχι από τις εφήμερες προεκλογικές δημοσκοπήσεις.

                                         07 – Νοεμβρίου – 2019

                               Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ

                                           Επίτιμος Διοικητής ΣΝΔ

                                            Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. 

Βασίλειος Μαρτζούκος*: Οι Προβληματισμοί του Προέδρου του ΔΣ του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

on Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ζούμε σε ενδιαφέρουσα εποχή, δίχως πλήξη και οι εξελίξεις γύρω μας είναι πυκνές αλλά και ιδιαίτερα επικίνδυνες για κράτη στερούμενα συγκεκριμένα διατυπωμένης Εθνικής Στρατηγικής.
Η επιτυχής επίθεση με drones, στις καλά προστατευμένες πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της ARAMCO της Σ. Αραβίας, ανεβάζουν την ένταση στον Περσικό κόλπο και προκαλούν διεθνή οικονομική ανησυχία. Εκτιμάται ότι ένα πλήγμα ή και πόλεμος κατά του Ιράν πιθανόν να καθυστερήσει (π.χ. έως τις αμερικανικές εκλογές) αλλά οι πιθανότητες πραγματοποιήσεως είναι ιδιαίτερα υψηλές.


Το σύνθετο εμπόλεμο τοπίο της Συρίας εξελίσσεται και το ενδιαφέρον εστιάζεται κυρίως στα βόρεια σύνορα του κράτους αυτού. Η Τουρκία εκβιάζει την Δύση με μαζικές ροές μεταναστών, προκειμένου να διαμορφώσει ευνοϊκά γι’ αυτήν τις εξελίξεις στο Ιντλίμπ και την περιοχή ανατολικά του Ευφράτη (σε βάρος των Κούρδων) αλλά και για να εισπράξει περισσότερα κονδύλια. Δείγμα των απειλών αυτών αποτελούν οι προσφάτως αφιχθέντες χιλιάδες μετανάστες που συνωστίζονται στις νήσους του Α. Αιγαίου και ανατρέπουν πολλαπλώς την ζωή των κατοίκων τους.
Στην Α. Μεσόγειο οι προκλήσεις της Τουρκίας (φραστικές και έμπρακτες) αναβαθμίζονται διαρκώς και αποκτά ενδιαφέρον ο ενδεχόμενος τρόπος αντιδράσεως αυτής μετά την πρόσφατη ανάθεση ερευνών από την Κυπριακή Δημοκρατία στην γαλλική TOTAL, σε βυθοτεμάχια αυθαιρέτως διεκδικούμενα από την Τουρκία. Προς άρση κάθε αμφιβολίας περί των τουρκικών προθέσεων, ο Πρόεδρος Ερντογάν μίλησε πρόσφατα για την «Γαλάζια Πατρίδα», ενώπιον ΜΜΕ, έχοντας πίσω του τον σχετικό χάρτη ο οποίος ποδοπατεί ζωτικά συμφέροντα Ελλάδος και Κύπρου, κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου Θαλάσσης. Οι τουρκικές απαιτήσεις «επιλύσεως» του Κυπριακού αυξάνονται αντί να μειούνται, συνοδευόμενες από ανάλογες προκλήσεις (π.χ. γεωτρήσεις σε κυπριακές θαλάσσιες ζώνες, προξενείο και τουριστική εκμετάλλευση Αμμοχώστου κ.λπ.).
Το θηριώδες εξοπλιστικό πρόγραμμα της Τουρκίας συνεχίζεται απρόσκοπτα και οι Τουρκικές ΕΔ και αμυντική βιομηχανία εκπαιδεύουν το έμψυχο υλικό τους και δοκιμάζουν τα νέα όπλα υψηλής τεχνολογίας στην Μ. Ανατολή και την Λιβύη.
Οι επικείμενες συνομιλίες κορυφής μεταξύ ΗΠΑ - Τουρκίας και ΗΠΑ – Ελλάδος, στα πλαίσια της γενικής συνελεύσεως του ΟΗΕ, είναι ενδεχόμενο να επιδράσουν σημαντικά στις περαιτέρω εξελίξεις, ειδικότερα εάν οι ιδιαίτερα τεταμένες σχέσεις ΗΠΑ και Τουρκίας εμφανίσουν τάσεις εξομαλύνσεως.
Η νέα Κυβέρνηση παρά τα θετικά πρώτα δείγματα γραφής στον τομέα της οικονομίας, της αναπτύξεως και της ασφάλειας των πολιτών, μοιάζει σαστισμένη σε κρίσιμα εθνικά ζητήματα όπως το δημογραφικό, το μεταναστευτικό και η άμυνα της χώρας. Τα έως τώρα ληφθέντα μέτρα μόνο ως ημίμετρα είναι δυνατόν να εκληφθούν. Το επίδομα γεννήσεως τέκνου δεν αρκεί για την επίλυση του σύνθετου δημογραφικού ζητήματος. Ομοίως η μετακίνηση χιλιάδων μεταναστών στο εσωτερικό της χώρας, με τις ροές να συνεχίζονται απρόσκοπτα, απλώς μετατοπίζουν αλλά και επιτείνουν το πρόβλημα. Αντί τέλος να προκαλεί επαγρύπνηση ο ρόλος της νέας τεχνολογίας στον χαρακτήρα μίας μελλοντικής πιθανής συγκρούσεως με την Τουρκία (μετά και την έμπρακτη π.χ. αποτελεσματικότητα των μη επανδρωμένων συστημάτων), διατηρείται έως τώρα ένα μη αποτρεπτικό εξοπλιστικό πρόγραμμα για τις ΕΔ (έναντι της απειλής), ενώ προβληματίζει η πρόσφατη κατηγορηματική δήλωση του ΥΠΕΘΑ ότι η θητεία θα παραμείνει ως έχει (άραγε βάσει ποιας επιχειρησιακής μελέτης;). Με κατάλληλη πολιτική βούληση, Ινστιτούτα όπως το ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. δυνατόν να συμβάλουν με τις απόψεις τους στην διαμόρφωση σχετικών αποφάσεων και δράσεων.
Κρίνεται ότι υπεράνω διπλωματικών διεργασιών, δεσμεύσεων, πολιτικού κόστους και οιασδήποτε μορφής αναστολών προέχει η άμεση και συνεπής εξυπηρέτηση των θεμελιωδών εθνικών συμφερόντων (π.χ. εθνική ταυτότης και συνοχή, εθνική κυριαρχία, εθνική ακεραιότης, εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα, Δημοκρατικός τρόπος ζωής, ευημερία πολιτών κ.λπ.). Κάθε καθυστέρηση ή απόκλιση από την αρχή αυτή οδηγεί δυστυχώς μόνο σε δυσοίωνες και εθνικά επιζήμιες προβλέψεις.

 23 – Σεπτεμβρίου – 2019

Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ
Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ.
Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. 

Μιλτιάδης Β. Παρλάντζας*: ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ `40 ΣΤΟ 2019

on Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

«Μὲ πίστιν εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὰ Πεπρωμένα τῆς φυλῆς, τὸ Ἔθνος σύσσωμον καὶ πειθαρχοῦν ὡς εἷς ἄνθρωπος θὰ ἀγωνισθῇ ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν μέχρι τῆς τελικῆς νίκης».
Το παραπάνω απόσπασμα ανήκει στο διάγγελμα του Βασιλέα Γεωργίου Β΄, ανώτατου πολιτειακού άρχοντα της πατρίδας μας την εποχή του ελληνοϊταλικού πολέμου. Και χρήζει κρίσιμο να αναφερθούμε στις αρχές στις οποίες αναφέρεται: Θεός, Πεπρωμένα της φυλής, ενότητα του Έθνους, μάχη υπέρ βωμών και εστιών. Όλα αυτά εν έτη 1940. Τι γίνεται όμως το 2019; Πόσα από αυτά τα ιδανικά- αρχές υπάρχουν και σε τι βαθμό; Τι μαθαίνουμε σήμερα για την εποποιϊα του 40; Γνωρίζουμε τους πρωτεργάτες του ελληνικού θαύματος; Η πραγματικότητα είναι δυστυχώς σκληρή.

Την εποχή εκείνη οι Έλληνες, οι παππούδες αρκετών από εμάς, σήκωσαν το ανάστημα τους, φόρεσαν τη στολή του στρατιώτη και ένα εξωπραγματικά πλατύ χαμόγελο και πήραν το δρόμο για το μέτωπο. Για τα δύσβατα βουνά της ελληνοαλβανικής μεθορίου. Ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Πατρίδας για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και τη διατήρηση της εθνικής ανεξαρτησίας. Ήταν για εκείνους προτεραιότητα στη ζωή τους. Σήμερα δυστυχώς το κυνήγι του υλικού πλούτου και η επίτευξη των ιδιοτελών συμφερόντων, επισκιάζουν τα ιδανικά του ελληνισμού. Το εγώ πάνω από το εμείς.
Αντίστοιχα σήκωσε το ανάστημα του ο Πρωθυπουργός της χώρας, Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος αρνήθηκε την ιταλική πρόσκληση για διέλευση των στρατιωτικών τμημάτων του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Τα ιδανικά της φυλής ήταν αυτά που τον προέτρεψαν να απορρίψει το ιταλικό τελεσίγραφο και να προσθέσει μια ακόμα χρυσή σελίδα στο πολύτομο βιβλίο της ελληνικής Ιστορίας. Σήμερα μαθαίνουμε για εκείνον πως υπήρξε ένας φασίστας δικτάτορας που κατέλυσε το πολίτευμα, κυνήγησε τους πολιτικούς του αντιπάλους και υποχρεώθηκε να αποτρέψει την ιταλική προέλαση. Το δε «ΟΧΙ» μαθαίνουμε πως το είπε ο λαός και όχι ο Πρωθυπουργός. Εύλογα εγείρεται το ερώτημα για ποιο λόγο προβάλεται μία αρνητική εικόνα του Μεταξά, αντί να τονίζεται ο πρωταγωνιστικός του ρόλος τόσο στον ελληνοιταλικό πόλεμο όσο και στη δημιουργία των οχυρών στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο, στην οποία ο Ελληνικός Στρατός αντιμετώπισε ηρωικά το Γ΄ Ράιχ.
Στο ύψος των περιστάσεων και του στρατιωτικού τους όρκου στάθηκαν αφενός ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος, αφετέρου ο Στρατηγός Διοικητής της VIII Μεραρχίας, Υποστράτηγος Θεόδωρος Κατσιμήτρος. Επιπλέον ο Διοικητής του Αποσπάσματος Πίνδου, Συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Δαβάκης, ο οποίος οδήγησε το τμήμα του στην πρώτη αποφασιστική νίκη του πολέμου έναντι της επίλεκτης ιταλικής Μεραρχίας Αλπινιστών Τζούλια. Επιπροσθέτως, ο Ταγματάρχης Γεώργιος Δουράτσος υπερασπίστηκε ηρωικά το οχυρό Ρούπελ απέναντι στις γερμανικές δυνάμεις εισβολής. Κι αντί να μαθαίνουμε γι αυτούς τους Αξιωματικούς, μαθαίνουμε επί τω πλείστω για τη συμβολή του ΕΑΜ και των στελεχών του στην Εθνική Αντίσταση. Γιατί άραγε;
Στο ύψος των περιστάσεων επίσης στάθηκαν και τα ΜΜΕ της εποχής, τα οποία αποτελούνταν από τον Τύπο και το ραδιόφωνο. Μεταδίδοντας άμεσα και με εθνική υπερηφάνεια τα ηρωικά κατορθώματα του Στρατού, συνέβαλαν στην ανύψωση του ηθικού και στην ένωση του λαού σε ένα σώμα, το οποίο κατάφερε κάτι μεγάλο, κάτι απροσδόκητο κόντρα σε έναν πολύ ανώτερο αριθμητικά και σε επίπεδο εξοπλισμού στρατό. Σήμερα τα ΜΜΕ, ανήμερα της Εθνικής Επετείου, επιλέγουν να προβάλλουν τηλεπαιχνίδια, ριάλιτι σόου και ξένες σειρές, αντί να κάνουν αφιερώματα, ντοκιμαντέρ ή να προβάλλουν τις λεγόμενες «κιτς» και «υπερπατριωτικές» ταινίες. Γιατί άραγε;
Κλείνοντας το άρθρο αυτό, ας επιτραπεί να τονίσουμε πως αυτοί που δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων ήταν οι «Σύμμαχοι» μας, οι οποίοι στα λόγια μεν έδειξαν μεγαλοψυχία, στην πράξη δε, λησμόνισαν το θαυμασμό απέναντι στο λαό μας και την προσφορά του στην ήττα του Άξονα. «Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες», διατυμπάνιζε ο Άγγλος πρωθυπουργός Ουίστον Τσώρτσιλ. Στο τέλος όμως του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ξέχασε και το θαυμασμό, και την Κύπρο και τη Βόρεια Ήπειρο, που μάταια ανέμενε ο ελληνισμός ότι θα κέρδιζε μετά τη συμβολή του στη νίκη των Συμμάχων. Τι μας θυμίζει άραγε;
Σ` αυτούς που έριξαν το αίμα τους για την Πατρίδα….
Στους Ήρωες της Ελλάδας….

Μιλτιάδης Β. Παρλάντζας
Υπλγός (ΕΜ), MSc 

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΕΚΡΗΚΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΕΩΣ, ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

Written by ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ on Τρίτη, 04 Ιουνίου 2013. Posted in Δημογραφικό - Μετανάστευση - Οργανωμένο Έγκλημα - Τάξη - Ασφάλεια, Απόψεις - Προτάσεις Μελών

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΕΚΡΗΚΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΕΩΣ, ΤΟΥ  ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

Η διαρκής εισροή εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών στην χώρα μας έχει ξεπεράσει προ πολλού τα ανθρωπιστικά όρια και επηρεάζει πλέον την καθημερινή ζωή των Ελλήνων. Είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι μετανάστες είναι οικονομικοί πρόσφυγες, κάποιοι υπήρξαν πράγματι πολιτικοί πρόσφυγες ενώ αρκετοί έγιναν αντικείμενα εκμεταλλεύσεως και δημιουργίας πλούτου από συμπολίτες μας. Το γεγονός αυτό δεν μεταβάλλει την διαπίστωση της ανασφάλειας και έντονης ανησυχίας των Ελλήνων για το μέλλον τους.

Χρήστος Ζιώγας*: Αμερικανική «άμπωτη»; Τρία χρόνια από την εκλογή Τραμπ και η αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ

on Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

ΑμερικανικήCaption
Carlos Barria / Reuters

Την 8η Νοεμβρίου συμπληρώνονται τρία έτη από την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Από τον Φράνκλιν Ρούσβελτ - ο οποίος προήδρευσε από την 4η Μαΐου του 1933  έως την 12η Απριλίου του 1945- και έκτοτε οι αποφάσεις κάθε Αμερικανού Προέδρου αφορούν, κατά το μάλλον ή το ήττον ακόμη κι αν δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό, έναν διαρκώς αυξανόμενο αριθμό κρατών και ανθρώπων.

Το ισχυρότερο κράτος του διεθνούς συστήματος, υπό την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ, υιοθετεί εξωτερική πολιτική λιγότερων δεσμεύσεων, τόσο σε θεσμικό, όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Η αμερικανική πολιτικο-διπλωματική «άμπωτη» παρουσιάζεται από τον νυν ένοικο του Λευκού Οίκου, ως το μέσο, «για να γίνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες μεγάλες ξανά». Στην παρούσα συγκυρία, η διαχείριση και διαιώνιση της αμερικανικής ηγεμονίας χρήζει διαφορετικής αντιμετώπισης, σε σχέση με την πρώιμη μεταψυχροπολεμική περίοδο.

Αναμφίβολα, η «πλημμυρίδα» των κυβερνήσεωνΜπιλ Κλίντον (1993–2000) και Τζορτ Μπους (o νεότερος) (2001–2008) ήταν απόρροια της κυρίαρχης θέσης των Ηνωμένων Πολιτιών στο μεταψυχροπολεμικό διεθνές σύστημα. Η περίσσεια αμερικανική ισχύ, παρείχε τη δυνατότητα αξίωσης αναδιαμόρφωσης της διεθνούς τάξης με φιλελεύθερα προτάγματα την δεκαετία του ’90, καθώς και την προληπτική αντίδραση μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, μέσω στρατιωτικών επεμβάσεων (Αφγανιστάν, Ιράκ). 

Ο επόμενος Πρόεδρος, Μπάρακ Ομπάμα (2009–2016) έπρεπε να διαχειριστεί την αντήχηση των δυο προηγούμενων προεδριών, υπό συνθήκες οικονομικής κρίσης και εμφανών τάσεων  ανακατανομής ισχύος στο διεθνές σύστημα. Η  εξωτερική πολιτική  του πρώην Αμερικανού Προέδρου βασίζονταν στη διατήρηση των αμερικανικών δεσμεύσεων και την φειδωλή χρήση στρατιωτικών μέσων. Η συγκεκριμένη στάση αποτύπωνε τη σωφροσύνη του ηγεμόνα, ο οποίος  επιδιώκει να διαιωνίσει τη θέση του, χρησιμοποιώντας περισσότερο το εργαλείο της πειθούς και λιγότερο αυτό της επιβολής, «νομιμοποιώντας» τον ρόλο του κυρίως ανάμεσα στους συμμάχους του.  

Ιστορικά, η θέση του εκάστοτε ηγεμόνα στο διεθνές σύστημα συνδέεται με το σύνολο των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει για την διατήρηση της σταθερότητας˙ εξ αυτού του γεγονότος αντλεί νομιμοποίηση ως ηγεμόνας.  Ο νυν Αμερικανός Πρόεδρος, θεωρεί ότι η μείωση των δεσμεύσεων της Ουάσιγκτον θα διευκολύνουν την χώρα να ξαναγίνει primus solus. Δεν φαίνεται να πείθεται ότι όσο περισσότερο αποδεσμεύονται οι Ηνωμένες Πολιτείες, τόση περισσότερη εν τέλει ισχύ θα χρειαστεί να δαπανήσουν για να διατηρήσουν τη θέση τους, πόσο μάλλον όταν αναδύονται νέες δυνάμεις στο διεθνές σύστημα.

Το κόστος διατήρησης κάθε ηγεμονικού συστήματος είναι υψηλό και γίνεται δύσκολη η διαχείρισή του, όταν αντιστρέφεται η σχέση μοιράσματος οφελών και επιμερισμού ζημιών προς τα συμμαχικά κράτη.  Στη παρούσα δε συγκυρία, η αύξηση των υλικών δυνατοτήτων άλλων ισχυρών δρώντων, με προεξάρχουσα την Κίνα, δυσχεραίνει την προσπάθεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Το υψηλό οριακό κόστος σε οικονομικό και διπλωματικό επίπεδο των επεμβάσεων στο Αφγανιστάν και κυρίως το Ιράκ,υπέσκαψαν την ηγεμονική θέση των Ηνωμένων Πολιτειών.Η προεδρία Ομπάμα με την σώφρονα πολιτική της κατόρθωσε και την οικονομία να ανατάξει, ενισχύοντας την υλική βάση του ηγεμόνα, και διπλωματικό κεφάλαιο να ανακτήσει,  βελτιώνοντας την σχέση  της Ουάσιγκτον με τους συμμάχους της.

Η τωρινή αμερικανική κυβέρνηση μάλλον εστιάζει στα βραχυπρόθεσμα οικονομικά και διπλωματικά -καθώς και άμεσα εκλογικά- οφέλη, με την απόφασή της για μερική αναδίπλωση από τις θεσμικές και πολιτικο-στρατιωτικές της δεσμεύσεις. Οι αξιώσεις  ηγεμονικού διακανονισμού - με Κίνα και Ρωσία - και οι τάσσεις επιβολής προς τους συμμάχους, που θέλει να υλοποιήσει ο Ντόναλντ Τραμπ, μεσοπρόθεσμα και κυρίως μακροπρόθεσμα θα εξασθενίσει τη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών στο διεθνές σύστημα και με σχετικούς και με απόλυτους όρους.

Διαφαίνεται μια δυσκολία και ίσως αντιπαλότηταστα κέντρα λήψης αποφάσεων της Ουάσινγκτον να καθορίσουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική στα πλαίσια ενός μεταβαλλόμενου και πιο «αποκεντρωμένου» διεθνούς συστήματος˙ η αμερικανική «προϋπηρεσία», ως ηγεμονικό κράτος, έχει λάβει χώρα μόνο υπό συνθήκες διπολισμού -ψυχροπολεμική περίοδος- και στον ιδιάζοντα και μεταβατικό  μονοπολισμό της πρώιμης μεταψυχροπολεμικής περιόδου. Εφ’ όσον, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμούν την διατήρηση της ηγεμονίας τους, ίσως να είναι πιο σώφρον να επιζητούν την σύμπραξη των άλλων μη-αναθεωρητικών και συμμαχικών κρατών, παρά να επιδιώκουν ηγεμονικές διευθέτησες που εκ των πραγμάτων θα αναβαθμίζουν τη θέση των αναθεωρητικών κρατών.

Επίσης, πιθανόν να είναι επωφελέστερο, για τις Ηνωμένες Πολιτείες να προβαίνουν σε ενέργειες οι οποίες θα αυξάνουν για τους ανταγωνιστές της -βασικά την Κίνα- το κόστος αποδόμησης της αμερικανικής ηγεμονίας, παρά να υποσκάπτει την δική τους ηγεμονική σφαίρα, κάνοντας δυσκολότερη ακόμη και μια κατάσταση, στην οποία το αμερικανικό κρότος θα υποχωρούσε ως primus inter pares. Οι προσλαμβάνουσες της επιχειρηματικής προϋπηρεσίας του νυν Προέδρου μάλλον αφίστανται των απαιτήσεων σοφίας που επιτάσσουν οι πολιτικές περιστάσεις. 

Χρήστος Ζιώγας Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Παν/μιου Αιγαίου και Μεταδιδακτορικός Ερευνητής στο Πάντειο Παν/μιο 

<<  6 7 8 9 10 [11