Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ ΑΡΙΣΤΟΣ ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ

on Παρασκευή, 08 Νοεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ο Ελληνισμός ενασκεί εδώ και χρόνια μειωμένη εθνική κυριαρχία. Ως γνωστόν δεν αυξάνει το μήκος των χωρικών του υδάτων δεν κηρύσσει την ΑΟΖ και δεν καθορίζει την υφαλοκρηπίδα του, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης. Δεν ανεβαίνει πλέον στα Ίμια και δεν αναρτά εθνικά σύμβολα επί βραχονησίδων. Ανέχεται τις καθημερινές παραβιάσεις και παραβάσεις του εναερίου χώρου, τις παράνομες και πολύμηνες NAVTEXES, την διαρκή παρενόχληση των Ελλήνων αλιέων και την αυθαίρετη τουρκική έρευνα και διάσωση. Παρακολουθεί αμήχανα τις επίσημες απειλές περί «συνόρων της καρδιάς και γαλάζιων πατρίδων». Ως τροχονόμος προωθεί μάζες Μουσουλμάνων παρανόμων μεταναστών στο εσωτερικό της χώρας προκειμένου να υποδεχθεί τις επόμενες, στις νήσους του Α. Αιγαίου. Δεν αντιδρά η Ελλάς, ως εγγυήτρια δύναμη, στην αλλαγή καθεστώτος στην Αμμόχωστο και στην δραστηριότητα των τουρκικών ερευνητικών σκαφών και πλωτών γεωτρυπάνων στην ΑΟΖ ή και στα χωρικά ύδατα της Κύπρου.

Έναντι των ανωτέρω η Ελλάς αντιτάσσει διπλωματικά διαβήματα και εκλιπαρεί ματαίως την «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» ή την συνδρομή των ΗΠΑ και των κρατών της ενεργειακής συνεργασίας (κυρίως Ισραήλ και Αίγυπτο). Η προηγούμενη κυβέρνηση χαρακτήριζε τους Έλληνες ως «μοναχοφάηδες», επεσήμαινε ότι η Τουρκία έχει όντως «μεγάλη ακτογραμμή στην Α. Μεσόγειο», ότι το Καστελόριζο «ανήκει στην Α. Μεσόγειο» και ότι η «ενέργεια αποτελεί ευκαιρία συνεργασίας». Ένας πρώην Πρωθυπουργός συμβουλεύει ότι «είναι καλύτερη μία επώδυνη συμφωνία από μία σύγκρουση».  Η τρέχουσα Κυβέρνηση δηλώνει ότι είναι «καλά αγκυροβολημένη στο Διεθνές Δίκαιο», ότι θεωρεί «αφέλεια την στρατιωτικοποίηση των κρίσεων», ότι «πέρασε οριστικά η εποχή της διπλωματίας των κανονιοφόρων και ότι τον 21ο αιώνα τα θέματα επιλύονται βάσει του Διεθνούς Δικαίου».

Σε αντίθεση με τον υπόλοιπο Δυτικό κόσμο η πολιτική ηγεσία είτε δεν καταδέχεται να μελετήσει τον αιωνίως δικαιωμένο Θουκυδίδη και ιδιαίτερα τις θέσεις του για τα αίτια των πολέμων και το Διεθνές Δίκαιο, είτε διαφωνεί με αυτόν.

Προϋπόθεση οικονομικής αναπτύξεως και ευημερίας αποτελεί το καθεστώς ασφάλειας το οποίο μόνο η ΑΠΟΤΡΟΠΗ είναι δυνατόν να διασφαλίσει. Κάθε άλλη προσέγγιση απλώς επιταχύνει την σύγκρουση. Ο ΚΑΤΕΥΝΑΣΜΟΣ από τον αδύναμο είναι αποδεκτός ως προσωρινή στρατηγική επιλογή προκειμένου να αυξήσει την ισχύ του. Μόνιμη επιλογή του κατευνασμού δίχως πρόθεση για ανάκαμψη της ισχύος, οδηγεί με βεβαιότητα σε δορυφοροποίηση του αδυνάμου στον ισχυρό αντίπαλό του.

Η επιτυχία της αποτροπής (πέραν των συμμαχιών), έγκειται εις το να πεισθεί ο αντίπαλος ότι μία επιθετική του ενέργεια θα προκαλέσει κόστος δυσανάλογο του αναμενομένου οφέλους, διότι υπάρχει αξιόπιστη στρατιωτική ισχύς αλλά και πολιτική βούληση να την χρησιμοποιήσει εάν απαιτηθεί.

Εκ του αποτελέσματος είναι φανερό ότι η Ελληνική αποτρεπτική στρατηγική έχει αποτύχει αφού η Τουρκία αποθρασύνεται και αναβαθμίζει την έκταση και την ποιότητα των απειλών και προκλήσεών της. Η διαπίστωση αυτή είναι αναμενόμενη αφού οι πολιτικές ηγεσίες, με δηλώσεις σαν τις προαναφερθείσες, κάνει ότι μπορεί για να διευκρινήσει ότι επ’ ουδενί πρόκειται να χρησιμοποιήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας. Για όσους ενδεχομένως διατηρούν έστω και μικρές επιφυλάξεις, η πολιτική πράξη έρχεται να επιβεβαιώσει τις δηλώσεις. Η τελευταία σημαντική εξοπλιστική παραγγελία (με εξαίρεση την πρόσφατη συμφωνία αναβαθμίσεως των Α/Φ F-16, η οποία θα ολοκληρωθεί το 2030), συνετελέσθει στην δεκαετία του 1990. Ειδικότερα μετά την κρίση του 2009, η δραστική μείωση των αμυντικών δαπανών έγινε με κοινή πολιτική συναίνεση (κάτω από 3 δις € με σχεδόν μηδενικές προβλέψεις για εξοπλισμό). Κατά τα είκοσι και πλέον τελευταία έτη το υλικό και τα μέσα των ΕΔ παλαιώνουν (π.χ. οι 9 από τις 13 φρεγάτες εορτάζουν τα τεσσαρακοστά τους γενέθλια ενώ τυχόν παραγγελία νέων Φ/Γ ολοκληρώνεται σε έξι περίπου έτη) και αμυντική βιομηχανία απαξιώνεται. Η εικόνα συμπληρώνεται από την πολιτική έλλειψη διαθέσεως για συνολική αναθεώρηση των θεσμών της θητείας και της εφεδρείας.

Αντίθετα με την ελληνική απογοητευτική πορεία της στρατιωτικής ισχύος, η Τουρκική στρατιωτική ισχύς γιγαντώνεται ποσοτικά και ποιοτικά (αμυντικές δαπάνες της τάξεως των 20 δις €) και η τουρκική αμυντική βιομηχανία σημειώνει αξιοζήλευτη πρόοδο σε ολόκληρο το φάσμα της υψηλής αμυντικής τεχνολογίας, καλύπτουσα πλέον το 70% των αναγκών των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και αποφέρουσα έσοδα της τάξεως των $3 δις από πωλήσεις αμυντικού υλικού στο εξωτερικό.

Έστω και τώρα υπάρχουν εφικτές λύσεις. Αρκεί η πολιτική ηγεσία να βούλεται και να έχει ώτα ανοικτά σε προτάσεις. Σε επόμενο άρθρο θα επανέλθω στην γενική περιγραφή των λύσεων. Το ερώτημα είναι εάν ο ελληνισμός έχει κατανοήσει το εθνικό διακύβευμα και τις επιπτώσεις του. Ο εφησυχασμός της κοινής γνώμης είναι το ίδιο επικίνδυνος με την κινδυνολογία. Ο Έλληνας δεν έχει απωλέσει την συλλογική του αυτοσυνειδησία, παρά την τάση μετατροπής του σε αφελληνισμένο διεθνιστή ή «πολυπολιτισμικό» πολίτη του κόσμου ή «φόρου υποτελούς» στην Τουρκία. Εάν ο Ελληνισμός όπου Γης, δεν επιθυμεί μία «επώδυνη» ή «επονείδιστη» συμφωνία με την Τουρκία εφ’ όλου του φάσματος των μονομερών της διεκδικήσεων, θα πρέπει να συνέλθει από τον λήθαργο και να ενεργοποιηθεί. Οι πολιτικές μας ηγεσίες ας αντλήσουν έμπνευση από τα πεπραγμένα μεγάλων ηγετών του παρελθόντος και όχι από τις εφήμερες προεκλογικές δημοσκοπήσεις.

                                         07 – Νοεμβρίου – 2019

                               Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ

                                           Επίτιμος Διοικητής ΣΝΔ

                                            Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. 

Βασίλειος Μαρτζούκος*: Οι Προβληματισμοί του Προέδρου του ΔΣ του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

on Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ζούμε σε ενδιαφέρουσα εποχή, δίχως πλήξη και οι εξελίξεις γύρω μας είναι πυκνές αλλά και ιδιαίτερα επικίνδυνες για κράτη στερούμενα συγκεκριμένα διατυπωμένης Εθνικής Στρατηγικής.
Η επιτυχής επίθεση με drones, στις καλά προστατευμένες πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της ARAMCO της Σ. Αραβίας, ανεβάζουν την ένταση στον Περσικό κόλπο και προκαλούν διεθνή οικονομική ανησυχία. Εκτιμάται ότι ένα πλήγμα ή και πόλεμος κατά του Ιράν πιθανόν να καθυστερήσει (π.χ. έως τις αμερικανικές εκλογές) αλλά οι πιθανότητες πραγματοποιήσεως είναι ιδιαίτερα υψηλές.


Το σύνθετο εμπόλεμο τοπίο της Συρίας εξελίσσεται και το ενδιαφέρον εστιάζεται κυρίως στα βόρεια σύνορα του κράτους αυτού. Η Τουρκία εκβιάζει την Δύση με μαζικές ροές μεταναστών, προκειμένου να διαμορφώσει ευνοϊκά γι’ αυτήν τις εξελίξεις στο Ιντλίμπ και την περιοχή ανατολικά του Ευφράτη (σε βάρος των Κούρδων) αλλά και για να εισπράξει περισσότερα κονδύλια. Δείγμα των απειλών αυτών αποτελούν οι προσφάτως αφιχθέντες χιλιάδες μετανάστες που συνωστίζονται στις νήσους του Α. Αιγαίου και ανατρέπουν πολλαπλώς την ζωή των κατοίκων τους.
Στην Α. Μεσόγειο οι προκλήσεις της Τουρκίας (φραστικές και έμπρακτες) αναβαθμίζονται διαρκώς και αποκτά ενδιαφέρον ο ενδεχόμενος τρόπος αντιδράσεως αυτής μετά την πρόσφατη ανάθεση ερευνών από την Κυπριακή Δημοκρατία στην γαλλική TOTAL, σε βυθοτεμάχια αυθαιρέτως διεκδικούμενα από την Τουρκία. Προς άρση κάθε αμφιβολίας περί των τουρκικών προθέσεων, ο Πρόεδρος Ερντογάν μίλησε πρόσφατα για την «Γαλάζια Πατρίδα», ενώπιον ΜΜΕ, έχοντας πίσω του τον σχετικό χάρτη ο οποίος ποδοπατεί ζωτικά συμφέροντα Ελλάδος και Κύπρου, κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου Θαλάσσης. Οι τουρκικές απαιτήσεις «επιλύσεως» του Κυπριακού αυξάνονται αντί να μειούνται, συνοδευόμενες από ανάλογες προκλήσεις (π.χ. γεωτρήσεις σε κυπριακές θαλάσσιες ζώνες, προξενείο και τουριστική εκμετάλλευση Αμμοχώστου κ.λπ.).
Το θηριώδες εξοπλιστικό πρόγραμμα της Τουρκίας συνεχίζεται απρόσκοπτα και οι Τουρκικές ΕΔ και αμυντική βιομηχανία εκπαιδεύουν το έμψυχο υλικό τους και δοκιμάζουν τα νέα όπλα υψηλής τεχνολογίας στην Μ. Ανατολή και την Λιβύη.
Οι επικείμενες συνομιλίες κορυφής μεταξύ ΗΠΑ - Τουρκίας και ΗΠΑ – Ελλάδος, στα πλαίσια της γενικής συνελεύσεως του ΟΗΕ, είναι ενδεχόμενο να επιδράσουν σημαντικά στις περαιτέρω εξελίξεις, ειδικότερα εάν οι ιδιαίτερα τεταμένες σχέσεις ΗΠΑ και Τουρκίας εμφανίσουν τάσεις εξομαλύνσεως.
Η νέα Κυβέρνηση παρά τα θετικά πρώτα δείγματα γραφής στον τομέα της οικονομίας, της αναπτύξεως και της ασφάλειας των πολιτών, μοιάζει σαστισμένη σε κρίσιμα εθνικά ζητήματα όπως το δημογραφικό, το μεταναστευτικό και η άμυνα της χώρας. Τα έως τώρα ληφθέντα μέτρα μόνο ως ημίμετρα είναι δυνατόν να εκληφθούν. Το επίδομα γεννήσεως τέκνου δεν αρκεί για την επίλυση του σύνθετου δημογραφικού ζητήματος. Ομοίως η μετακίνηση χιλιάδων μεταναστών στο εσωτερικό της χώρας, με τις ροές να συνεχίζονται απρόσκοπτα, απλώς μετατοπίζουν αλλά και επιτείνουν το πρόβλημα. Αντί τέλος να προκαλεί επαγρύπνηση ο ρόλος της νέας τεχνολογίας στον χαρακτήρα μίας μελλοντικής πιθανής συγκρούσεως με την Τουρκία (μετά και την έμπρακτη π.χ. αποτελεσματικότητα των μη επανδρωμένων συστημάτων), διατηρείται έως τώρα ένα μη αποτρεπτικό εξοπλιστικό πρόγραμμα για τις ΕΔ (έναντι της απειλής), ενώ προβληματίζει η πρόσφατη κατηγορηματική δήλωση του ΥΠΕΘΑ ότι η θητεία θα παραμείνει ως έχει (άραγε βάσει ποιας επιχειρησιακής μελέτης;). Με κατάλληλη πολιτική βούληση, Ινστιτούτα όπως το ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. δυνατόν να συμβάλουν με τις απόψεις τους στην διαμόρφωση σχετικών αποφάσεων και δράσεων.
Κρίνεται ότι υπεράνω διπλωματικών διεργασιών, δεσμεύσεων, πολιτικού κόστους και οιασδήποτε μορφής αναστολών προέχει η άμεση και συνεπής εξυπηρέτηση των θεμελιωδών εθνικών συμφερόντων (π.χ. εθνική ταυτότης και συνοχή, εθνική κυριαρχία, εθνική ακεραιότης, εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα, Δημοκρατικός τρόπος ζωής, ευημερία πολιτών κ.λπ.). Κάθε καθυστέρηση ή απόκλιση από την αρχή αυτή οδηγεί δυστυχώς μόνο σε δυσοίωνες και εθνικά επιζήμιες προβλέψεις.

 23 – Σεπτεμβρίου – 2019

Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ
Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ.
Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. 

Βασίλειος Μαρτζούκος*: Οι Προβληματισμοί του Προέδρου του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. , Δεκέμβριος 2019

on Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Το 2019 κλείνει με τους χειρότερους οιωνούς για την Ελλάδα για τα σημαντικότερα εθνικά θέματα όπως το δημογραφικό, το μεταναστευτικό και τα ελληνοτουρκικά θέματα.

Η υπογεννητικότητα συνεχίζει να μαστίζει αμείωτη την ελληνική κοινωνία της οποίας ταυτόχρονα τα νεότερα μέλη εξακολουθούν να μετοικούν στο εξωτερικό για βιοποριστικούς λόγους κατά χιλιάδες.

Η μαζική παράνομη μετανάστευση από 80 κράτη της Ασίας και Αφρικής συνεχίζεται απρόσκοπτα υπό την «αιγίδα» της Τουρκίας και η μόνη ουσιαστικά κυβερνητική αντίδραση είναι η υποδοχή και η προώθησή τους στο εσωτερικό της χώρας, προκειμένου να υποδεχθεί τα αμέσως επόμενα στίφη τα οποία στην συντριπτική τους πλειοψηφία ουδεμία σχέση έχουν με τις προβλέψεις της Συνθήκης της Γενεύης του 1951 περί προσφύγων.

Με μέριμνα των «εταίρων» μας και ειδικότερα της FRONTEX, τα βόρεια γειτονικά κράτη εγκλωβίζουν τους μετανάστες στην ελληνική επικράτεια και μας επιστρέφουν όσους κατάφεραν να περάσουν (ελέω συνθήκης Δουβλίνου). Οι πληθυσμοί αυτοί είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία Μουσουλμάνοι και η πρακτική ευρωπαϊκή εμπειρία δεκαετιών έχει αποδείξει ότι ως μη αφομοιώσιμοι, δημιουργούν αυτόνομους πολιτισμικούς θύλακες και συν τω χρόνω αυξάνουν δυναμικά τις ιδιαίτερες, θεοκρατικής φύσεως, απαιτήσεις τους, παραβιάζοντας συχνά το Σύνταγμα, τους νόμους και την πολιτισμική αίσθηση των γηγενών δημοκρατικών πολιτών.

Η Ελλάς αποτελεί από καιρού κράτος μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, αφού δεν τολμά να καθορίσει ή να επεκτείνει τις θαλάσσιες ζώνες του σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Οι Κυβερνήσεις αδυνατούν να προστατεύσουν τους παρενοχλούμενους αλιείς της και απαγορεύει στους πολίτες της να επισκέπτονται «γκρίζες» ζώνες. Οι νησιώτες μας ακούν συχνά τον βόμβο των κινητήρων υπεριπταμένων τουρκικών αεροσκαφών.

Η Τουρκία διενεργεί γεωτρήσεις στην Κύπρο αλλά η εγγυήτρια Ελλάς απουσιάζει. Ο «Σουλτάνος» προσδιορίζει τα «σύνορα της καρδιάς» του, μας δείχνει την «γαλάζια πατρίδα» του και προειδοποιεί για τις επόμενες γεωτρήσεις σε Καστελόριζο και Κρήτη αλλά εμείς, τέρατα «στρατηγικής ψυχραιμίας» συνομιλούμε μαζί του για τα ΜΟΕ. Από ελληνικού εδάφους ο «προστάτης των Μουσουλμάνων» απευθύνεται στους «Τούρκους ομογενείς» της Θράκης και μας επιπλήττει διότι τα έργα ανεγέρσεως τζαμιών καθυστερούν. Ο Πρόεδρος Ερντογάν, σε αντίθεση με τις ημέτερες πολιτικές ηγεσίες, είναι σοβαρός. Διαθέτει όραμα, στρατηγική, σχέδιο, προγραμματισμό και οι απειλές του δεν είναι κενές περιεχομένου αφού συνδυάζονται με το εξελισσόμενο τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα των τουρκικών ΕΔ, το οποίο στηρίζεται σε ποσοστό 70% σε μία ακμάζουσα εγχώρια αμυντική βιομηχανία.

Η εθνική μας αποτροπή έχει εκ του αποτελέσματος καταρρεύσει. Οι κυβερνητικοί παράγοντες (πρώην και τρέχοντες), με σειρά τοποθετήσεων και δηλώσεων, κάνουν ότι μπορούν για να πείσουν την τουρκική πλευρά ότι η Ελλάς δεν διαθέτει πολιτική βούληση χρήσεως στρατιωτικής ισχύος για την προάσπιση των εθνικών της συμφερόντων. Για τους τελευταίους διστακτικούς από πλευράς Τουρκίας η Κυβέρνηση φροντίζει να τους καθησυχάζει με την διατήρηση των αμυντικών δαπανών στα ίδια περίπου απαράδεκτα επίπεδα και τον υπερτονισμό του κοινωνικού έργου των ΕΔ (π.χ. το κτίσιμο υποδομών και την σίτιση χιλιάδων παρανόμων μεταναστών). Δεν αναδύεται από κάπου κάποια αίσθηση του επείγοντος και συνεπώς δεν τίθεται θέμα ανησυχίας… Εξ’ άλλου οι πρόσφατες καταδικαστικές αποφάσεις των Ευρωπαίων για την Συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης και η φραστική στήριξη της Ελλάδος αναμένεται ότι θα ματαιώσουν τα τουρκικά σχέδια και θα εκδιώξουν άμεσα τα τουρκικά γεωτρύπανα…..

Έχει άραγε αντιληφθεί η πολιτική ηγεσία την φύση και το μέγεθος της τουρκικής απειλής, καθ’ όσον το επίπεδο των επιλογών, των προτεραιοτήτων και ενεργειών της ουδόλως συνάδει με το εθνικό διακύβευμα. Οδηγούμεθα προς τον μονόδρομο των διαπραγματεύσεων τύπου «καζάν – καζάν» από θέσεως αδυναμίας και αναζητούνται επιχειρήματα εφησυχασμού και εξοικειώσεως της ελληνικής κοινής γνώμης με την εν λόγω εκδοχή; Υπάρχει κάποιος από «μηχανής Θεός» που δεν γνωρίζουμε; Υπάρχει εν τέλει η βούληση και το σθένος της ζώσας απόλεμης και «βολεμένης» γενεάς Ελλήνων να μην στερήσει, με ντροπιαστικό τρόπο, από τους αγέννητους Έλληνες την εθνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα που αποκτήθηκαν με απελευθερωτικούς αγώνες και αίμα προηγουμένων γενεών Ελλήνων;

Πέραν των απαραιτήτων διπλωματικών ενεργειών στο πλαίσιο των συμμαχιών και των Διεθνών Οργανισμών, το πειστικότερο και απτό πολιτικό μήνυμα προς την Τουρκία, ενδεικτικό της προθέσεως αντιστάσεως στην πίεση, θα ήταν η άμεση ενίσχυση των ΕΔ. Στο πλαίσιο αυτό απαιτείται παράκαμψη των χρονοβόρων διαδικασιών προμηθειών, για λόγους εθνικής ασφαλείας (με διασφάλιση της διαφάνειας) και η άμεση διάθεση κονδυλίων 3.5 δις €, για την πλήρη διαθεσιμότητα και περαιτέρω αναβάθμιση του υφισταμένου υλικού και μέσων των ΕΔ, καθώς και για την απόκτηση δυνατοτήτων ασυμμέτρου καταστρεπτικού αποτελέσματος.

Χρειάζεται ακόμη άμεση αναθεώρηση των θεσμών θητείας και εφεδρείας των ΕΔ και των ΣΑ με αμιγώς επιχειρησιακά κριτήρια. Επιπλέον απαιτείται διακομματική συμφωνία αναβαθμίσεως των ΕΔ εντός 15 ετών καθώς και σειρά αμέσων επενδύσεων στην υψηλή αμυντική τεχνολογία. Ιδιαίτερα πειστική θα ήταν η ανάληψη σειράς αναλόγων ενεργειών στην Κύπρο μετά από σχετική συνεννόηση των πολιτικών ηγεσιών. Τέλος απαιτείται η κινητοποίηση του ελληνισμού σε όλη την Γη και η ανύψωση του φρονήματος της ελληνικής κοινής γνώμης, δίχως κινδυνολογίες αλλά και δίχως εξωραϊσμούς.

Η Τουρκία θα πρέπει να μετατοπίσει την εκτίμησή της για την Ελλάδα από «απόλυτα προβλέψιμη» σε «απρόβλεπτη». Είναι γνωστό ότι τα ανωτέρω προτεινόμενα μέτρα θα συναντήσουν πολιτικό σκεπτικισμό και αναστολές διεθνιστικής, νεοφιλελεύθερης, δήθεν πασιφιστικής, πολυπολιτισμικής και κοσμοπολίτικης προελεύσεως. Η γενική παραίνεση εν τούτοις προς υπέρβαση των πάσης μορφής εμποδίων και ιδεοληψιών συνοψίζεται στα «Κυβερνάν εστί προβλέπειν» και «Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης».

 12 – Δεκεμβρίου – 2019

Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ
Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ.
Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. 

Δημήτριος Πετρίδης*: Θέμα ‘Αρθρου: Μήπως πρέπει να κινητοποιήσουμε τις δυνάμεις του λαού μας, Tώρα, βασιζόμενοι μόνον στους ‘Ελληνες?

on Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2020. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

«Ω, παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδα, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων, ωυν υπερ πάντων αγών» 28 Σεπτεμβρίου 480 π.Χ . Οι Έλληνες συντρίβουν τον Περσικό Στόλο στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας.
«Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ΄ανθρώποις τοις νουν έχουσι» Πλάτων: Κρίτων , 51β)
«CI VIS PACEM, PARA BELLUM» δηλαδή «Όποιος επιθυμεί ειρήνη, πρέπει να προετοιμάζεται για πόλεμο» Publius Flavius Vegetius Renatus, 4ος ή 5ος αιώνας μ.Χ
«Όποιος δεν έχει νύχια να ξυστεί, μην περιμένει να τον ξύσουν οι άλλοι» Λαική Παροιμία του θυμόσοφου Λαού μας
Θυμόμαστε άραγε ότι έτσι γαλουχηθήκαμε στα σχολεία μας και από τις οικογένειές μας ή μήπως έχουμε αρχίσει και ξεχνάμε πολύ βασικά πράγματα που έχουν άμεση σχέση με την επιβίωσή μας σαν Έθνος?


Η πρόσφατη και συνεχώς αυξανόμενη επιθετικότητα της Τουρκίας που κατάφερε να πλασαρισθεί σαν ένας από τους ρυθμιστές της κρίσης στα θέματα της Συρίας και της Λιβύης με οδήγησε στις σκέψεις αυτές που αποφάσισα να μοιραστώ μαζί με όσο περισσότερο μεγαλύτερο ακροατήριο καταφέρω να συγκεντώσω, στην προσπάθεια μιας γενικότερης αφύπνισης που πιστεύω ότι χρειαζόμαστε ως Λαός και ως ‘Εθνος πρίν είναι πολύ αργά!
Δεν χρειάζεται να επαναλάβω ότι επί σειρά ετών όλες ανεξαιρέτως οι Κυβερνήσεις θεώρησαν ότι πρέπει να ασχοληθούν με το πρόβλημα της οικονομίας το οποίο είναι γεγονός ότι αποτελεί πολύ σοβαρό θέμα, αγνοώντας επιδεικτικά αυτό που μας διδάσκει η κλίμακα του MASLOW, ότι δηλαδή πρώτα απ΄ όλα πρέπει να εξασφαλίσουμε την επιβίωσή μας. Και η επιβίωσή μας εξαρτάται απόλυτα από το πόσο ισχυροί είμαστε έναντι των πιθανών επιβουλέων της ασφάλειας και της ευημερίας της Πατρίδας μας, ή με άλλα λόγια πόσο ισχυρές ΕΔ έχουμε. Γιατί κακά τα ψέματα, δεν πρέπει να υπολογίζουμε σε Αμερικανούς, Γερμανούς, Ιταλούς και Ευρώπη γενικότερα που έχουν ήδη δείξει έμπρακτα, ότι κρατούν στην καλύτερη περίπτωση ίσες αποστάσεις για λόγους που συναρτώνται άμεσα με τα δικά τους συμφέροντα αλλά δύσκολα προχωρούν σε πρακτικά μέτρα αντιποίνων σε βάρος της Τουρκίας, πέρα από την φραστική υποστήριξη που μας δίνουν κι αυτή είναι με το σταγονόμετρο. Σύντομα θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε και την στάση της Γαλλίας που είναι πάντα αρκετά πιό κοντά στις δικες μας θέσεις. Αλλά ας περιμένουμε!
Η ισχύς των ΕΔ είναι όμως συνάρτηση ορισμένων βασικών παραγόντων όπως το ηθικό των στελεχών που τις απαρτίζουν, ο αριθμός των στελεχών τους και τέλος τα μέσα που έχουν στην διαθεσή τους για να υλοποιήσουν την αποστολή τους.
Πώς όμως μπορεί το ηθικό των στελεχών να είναι υψηλό όταν όλες οι εισηγήσεις τους φιλτράρονται πάντα με γνώμονα το πολιτικό κόστος και διαφοροποιούνται με βάση τις επιθυμίες επιχειρηματικών συμφερόντων και όχι με γνώμονα την κοινή λογική, όπως επιτάσσει το εθνικό καθήκον?
Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να μιλάμε για την αλλαγή πολιτικής στο θέμα της στρατιωτικής θητείας που θάπρεπε δραστικά να αυξηθεί η διάρκειά της, ώστε τουλάχιστον να προλαβαίνει να γίνεται μια στοιχειώδης απόσβεση των ειδών του σάκκου που χορηγείται στους στρατευσίμους και όχι να απολύονται σε 9 μήνες πριν κάν λυώσουν τα πουκάμισα και τις αρβύλες τους. Μάλιστα δε κατά το πρότυπο της Κύπρου και του Ισραήλ όπου τα γυμνασιόπαιδα αφού δώσουν εξετάσεις για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, με βάση τα αποτελέσματά τους κατοχυρώνουν το δικαίωμα φοίτησης στις σχολές που πέτυχαν, αλλά αφού πρώτα υπηρετήσουν την στρατιωτική τους θητεία, σε ηλικία που μπορούν να αντέξουν πολύ περισσσότερες δυσκολίες και τις δοκιμασίες που απαιτεί η σωστή στρατιωτική εκπαίδευση. Αυτό δε, δεν αποτελεί ιδεοληψία των στρατιωτικών, αλλά αδήριτη ανάγκη κάλυψης των ελαχίστων απαιτήσεων στελέχωσης των Μονάδων, για να μπορούν να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους σύμφωνα με τα υφιστάμενα σχέδια. Η στάση αυτή της Πολιτείας να μην ακούει αυτήν την κραυγή αγωνίας τόσον των ε.ε στελεχών, όσο και των ε.α όπως αυτή εκφράζεται από τις Ενώσεις των Αποστράτων και πλήθος άλλων θεσμικών Οργάνων όπως η Πανελλήνια Ομοσποσδία Στρατιωτικών (ΠΟΣ), η Αεροπορική Ακαδημία Ελλάδος (ΑΑΚΕ), το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ), ο Σύλλογος Αποφοίτων Σχολής Ικάρων (ΣΑΣΙ), ο Επιστημονικός Σύλλογος Μηχανικών Αεροπορίας (ΕΣΜΑ) και όπως πρόσφατα διατυπώθηκε στον Πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών & ‘Αμυνας της Βουλής κ. Κων. Γκιουλέκα στην ΛΑΕΔ, όταν στις 27 Νοεμβρίου 2019 ζήτησε να ενημερώσει τους Αποστράτους για τα τεκταινόμενα, πρέπει τάχιστα να αλλάξει πριν είναι αργά!
Από τον κ. Γκιουλέκα ακούσαμε και άλλες ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με την επικείμενη αναβάθμιση των Α/Φ F-16 σε Viper αλλά και των Μ-2000 σε Μ-2000-5 μαζί με την εν συνεχεία υποστήριξή τους, που αποτελούν πολύ θετικά βήματα για την ασφάλεια της Χώρας που όμως δεν είναι αρκετά γιατί καθυστέρησαν πολύ να αποφασισθούν, ενώ είναι γνωστό ότι η ολοκλήρωση τόσο πολύπλοκων συμβάσεων απαιτεί μερικές φορές και χρόνια και εκεί εστιάζεται το μείζον πρόβλημα. «Θα έχουμε ολοκληρώσει τις υπόψη αναβαθμίσεις όταν ενδεχομένως δημιουργηθεί με πρωτοβουλία της Τουρκίας μιά τεχνητή κρίση ή όχι ? Και πώς είναι δυνατόν να αντιδράσουμε αποτελεσματικά όταν ένα μέρος του στόλου μας θα βρίσκεται μέσα σε εργοστασιακούς φορείς αποσυναρμολογημένο προκειμένου να υποστεί τις αποφασισμένες αναβαθμίσεις ?»
Αυτό που χρειάζεται την παρούσα χρονική περίοδο πέραν του διπλωματικού Μαραθωνίου στον οποίο ευτυχώς αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε έστω και καθυστερημένα, είναι να ασχοληθούμε επιτέλους σοβαρά με την αποτελεσματικότητα των ΕΔ μας. Αυτό με πρακτικά σημαίνει μια δέσμη μέτρων που είναι αναγκαίο πλέον να ληφθούν ΑΜΕΣΑ και χωρίς καμμία καθυστέρηση που συνίσταται στα εξής:
1. Πέραν των αποφάσεων και των δρομολογήσεων των αναβαθμίσεων των οπλικών συστημάτων που ήδη έχουμε στο οπλοστάσιό μας, είναι να εξετασθεί προσεκτικά η κατάσταση των όπλων που διαθέτουμε δηλαδή των βλημάτων Στρατού Ναυτικού & Αεροπορίας από πλευράς λήξεως ορίου ζωής κρισίμων παρελκομένων τους και να δρομολογηθούν ΑΜΕΣΑ ενέργειες αντικατάστασης τους έναντι οιουδήποτε κόστους, γιατί διαφορετικά δεν θα μπορέσουμε να αντιδράσουμε όπως πραγματικά επιβάλλεται αν επιχειρηθεί μια προκλητική ενέργεια θαλασσίων ερευνών υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης επί της δικής μας υφαλοκρηπίδας επειδή η Τουρκία με το σύμφωνο που υπέγραψε με την Λιβύη θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα να το κάνει. Αυτό είναι το μόνο που μπορεί να παράγει αποτέλεσμα και όχι οι φαραωνικές θεωρίες της απόκτησης αεροσκαφων stealth F-35, ή φρεγατών Belharra, που ακόμη και αν καρποφορήσουν, αυτό θα είναι σε ορίζοντα τουλάχιστον 2-4 ετών από σήμερα, που δεν ξέρουμε άν θα υπάρχουμε με την παρουσα μορφή συνόρων ή όχι. Καλό είναι να μιλάνε για αυτά οι πολιτικοί μας, αλλά ΑΜΕΣΗ προτεραιότητα πρέπει να δώσουν στο πώς το υφιστάμενο σήμερα οπλοστάσιο μπορεί να αντιμετωτίσει την κατάσταση και πόσους φόρτους χρειαζόμαστε για ένα αριθμό Ημερών Θεάτρου Επιχειρήσεων (ΗΘΕ) που πρέπει να εκτιμηθεί δεόντως. Και γι’ αυτά θα πρέπει να ρωτήσουν τους στρατιωτικούς για να τα εκπονήσουν τάχιστα αν δεν τα έχουν ήδη έτοιμα, όπως και την εκπόνηση συγκεκριμένων επιχειρησιακών σχεδίων αντιμετώπισης απειλής εγκατάστασης Τουρκικού ερευνητικού πλοίου στα νότια της Κρήτης ή του Καστελλόριζου. Κάποτε είμαστε περήφανοι που είχαμε HAWK, PATRIOT, EXOCET, SCALP, PENGUIN, HARM, AFDS και διατηρούσαμε μια ισορροπία αποτροπής στο Αιγαίο. Σήμερα άραγε σε τί κατάσταση βρίσκονται αυτά μας το όπλα ?

2. ‘Υστερα πρέπει να δούμε την διαθεσιμότητα των οπλικών μας συστημάτων (δηλαδή τις πλατφόρμες που θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν με επάρκεια τα βλήματα που θα κριθούν απαραίτητα) για μια περιορισμένης διάρκειας σύρραξη, που είναι βέβαιο ότι θα σταματήσουν οι Μεγάλες Δυνάμεις ώστε να μήν υπάρξει γενικώτερη ανάφλεξη στην ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και που θα μας οδηγήσουν είτε θέλουμε είτε όχι, σε τράπεζα διαπραγματεύσεων. Εκεί, (γνωρίζοντας πολύ καλά τι συνέβη στην Κύπρο το 1974) τα κέρδη και οι ζημίες μετρώνται πρωτευόντως με τις περιοχές που με την βία περιήλθαν από τον ένα αντίπαλο στον άλλο και δευτερευόντως με το διεθνές δίκαιο. Και όπως υποστηρίζουν πολλοί έγκριτοι καθηγητές Πανεπιστημίων, Διεθνολόγοι και Πολιτικοί Αναλυτές, πρέπει από τώρα να κανουμε τις κινήσεις που πρέπει, ώστε να βάλουμε στο Τραπέζι όταν έλθει εκείνη η ώρα, όχι μόνον αυτά που θέλει η Άγκυρα, αλλά και αυτά που διαχρονικά θέλουμε εμείς, όπως τα 12 μίλια στα χωρικά μας ύδατα, την ‘Ιμβρο και την Τένεδο, την Αγία Σοφία Μουσείο και όχι Τζαμί, την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, την προστασία των Ελληνικών μειονοτήτων σε Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη, την Γενοκτονία των Ποντίων και όσα άλλα σοβαρά θέματα πιστεύουμε ότι έχουμε ανοικτά με την Τουρκία.

3. Πολλοί δεν καταλαβαίνουν πόσο σημαντικό θέμα είναι το θέμα της διαθεσιμότητας των μέσων άμυνας γιατί μπορεί π.χ να έχουμε αγοράσει 40 αεροσκάφη Μ-2000, αλλά το θέμα είναι πόσα από αυτά είναι σε θέση να πετάξουν ανά πάσα στιγμή, αλλά και από αυτά που μπορούν να πετάξουν, πόσα μπορούν να φέρουν βλήματα που είναι δυνατόν να επιφέρουν στρατηγικά πλήγματα όπως έχουν ακριβώς σχεδιασθεί και όχι μόνον πλήγματα λόγω του βάρους και του όγκου των εκτοξευομένων βλημάτων ή βομβών. Αντί να κατηγορούμε το ΝΑΤΟ που δεν μπορεί να μας διασφαλίσει τα σύνορα από έναν κακό γείτονα επειδή συμμετέχει και αυτός στην ίδια συμμαχία, ας το χρησιμοποιήσουμε εκεί που μπορεί να μας είναι πολύ ωφέλιμο, δηλαδή στην ταχεία αξιοποίηση όλων των οπλικών μας συστημάτων και όπλων και με το μικρότερο κόστος, αντί να προσπαθούμε μόνοι μας χωρίς επαρκείς και αποτελεσματικές διαδικασίες να πετύχουμε το ακατόρθωτο, όπως αναλυτικά παρουσασθηκε στο 1ο Αεροπορικό Συνέδριο του ΣΑΣΙ στην ΛΑΕΔ την 28 Νοεμβρίου 2019.

4. Οι κυβερνώντες προειδοποιούνται ότι θα αισθανθούν πολύ αμήχανα και άβολα όταν θα μάθουν από τους στρατιωτικούς την πραγματικότητα. Αυτό που τώρα χρειάζεται είναι να μάθουν την αλήθεια και να σταματήσουν επιτέλους την πλειοδοσία επιδομάτων σε μισθούς και συντάξεις, αλλά να χρησιμοποιήσουν τα οποιαδήποτε περισσεύματα για την ενίσχυση των ΕΔ άμεσα και να κινητοποιήσουν το σύνολο του Ελληνικού Λαού και την ανά την υφήλιο Ομογένεια, να καταθέσουν από το υστέρημά τους ότι έκαστος προαιρείται σε λογαριασμούς που θα πρέπει να ανοιχθούν σε όλες τις Ελληνικές Τράπεζες (στο πλαίσιο του ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ) ώστε να αγορασθούν άμεσα αυτά που απαιτούνται, για έναν πόλεμο που είναι δυνατόν να προκαλέσει η σημερινή Τουρκία του Ερτογάν, οποτεδήποτε πεισθεί ότι είναι καλύτερο για την εκπλήρωση των ονείρων ανασύστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μόνο με 1 Ευρώ την ημέρα, σε ένα χρόνο, οι 4.000.000 υπόχρεοι Φόρου Πολίτες μπορούν να συγκεντρώσουν για τον ιερό αυτό σκοπο περίπου 1,5 Δις.Ευρώ χωρίς να λογαράζουμε την Ομογένεια που μπορεί και να μας εκπλήξει πολύ ευχάριστα, όπως πολλές φορές στο παρελθόν. ‘Ετσι άλλωστε θα μετρηθούμε και Όλοι μας με την Ιστορία, Ομογένεια & Ελληνες Πολιτικοί, Δικαστές, Στρατιωτικοί, Γιατροί, Μηχανικοί, Επιχειρηματίες, Δημόσιοι & Ιδιωτικοί Υπάλληλλοι και όλος ο απλός κόσμος που θέλει να ζεί και να δραστηριοποιείται σε μια Ελλάδα με τα σημερινά της γεωγραφικά όρια και όχι με αυτά που οραματίζεται ο Ερντογάν στά πλαίσια της δικής του γαλάζιας πατρίδας.
Βρισκόμαστε πολύ κοντά σε ένα καινούργιο 1940, είτε θέλουμε να το πιστέψουμε είτε όχι. Τότε υπήρχε παροιμιώδης ομοψυχία και ενθουσιασμός, γι’ αυτό και είχαμε το έπος του 1940 και βρεθήμαμε τελικά με τους κερδισμένους του Β’ Π.Πολέμου. Ας προετοιμασθούμε λοιπόν κατάλληλα όσο ταχύτερα γίνεται ταυτόχρονα στο Διπλωματικό Επίπεδο με έγκαιρη κατάθεση στον Διεθνή Παράγοντα και των δικών μας διεκδικήσεων και στο Επίπεδο Άμυνας με Αύξηση της Θητείας στα Κυπριακά πρότυπα, προσεκτική σχεδίαση επικείμενης Επιστράτευσης, Εκπόνηση Ρεαλιστικών Επιχειρησιακών Σχεδίων άμεσης απάντησης στην επικείμενη Τουρκική απειλή και Αύξησης της Διαθεσιμότητας των υφισταμένων Οπλικών Συστημάτων Ξηράς Θάλασσας και Αέρος και των Βλημάτων τους με κάθε πρόσφορο τρόπο, γιατί ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ!
*Υποπτέραρχος (Μ) ε.α
Δημήτριος Μ.Πετρίδης 

Ευαγγελος Βενέτης*: Το μέλλον των ελληνο-λιβυκών σχέσεων

on Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2020. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Το πρόσφατο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο ενέργειας κτύπησε τον κώδωνα της ανάγκης σύσφιξης των σχέσεων της Ελλάδας όχι μόνο με την Λιβύη αλλά με το σύνολο του αραβικού και ισλαμικού κόσμου˙ σχέσεις οι οποίες την τελευταία τριακονταετία έχουν μειωθεί σε σχέση με το παρελθόν παραμένοντας ωστόσο πάντοτε φιλικές. Με εξαίρεση τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή και τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει συνηθίσει να μην ακολουθεί, επί της ουσίας, την ζυγισμένη και πολυμερή σχέση της τόσο με την Δύση όσο και με τον αραβικό και εν γένει ισλαμικό κόσμο.



Οι εξελίξεις στις σχέσεις Τουρκίας και της μίας εκ των δύο εμφυλιακών κυβερνήσεων της Λιβύης έχουν καταστήσει σαφές ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να δραστηριοποιηθεί περισσότερο, δηλώνοντας παρούσα στις εξελίξεις τόσο της Λιβύης όσο και των άλλων αραβικών χωρών στην Αν. Μεσόγειο και ευρύτερα στον ισλαμικό κόσμο.

Πιο συγκεκριμένα στην Λιβύη σήμερα η Ελλάδα χρειάζεται να δημιουργήσει διαύλους επικοινωνίας και δράσης, δρώντας επί τη βάσει του τριμερούς σχήματος πολιτικής-οικονομικής-πολιτιστικής διπλωματίας. Η εν λόγω δραστηριότητα πρέπει να γίνει στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ για την Λιβύη.

Παράλληλα όμως πρέπει η Αθήνα να δράσει εποικοδομητικά στην ανθρωπιστική αρωγή που χρειάζεται η Λιβύη σε ανατολή και δύση. Σε οικονομικό επίπεδο υπάρχουν τομείς ελληνο-λιβυκής συνεργασίας που επιτρέπουν στην Ελλάδα να συμβάλει περαιτέρω στην σταθεροποίηση της χώρας.
Μεσοπρόθεσμα οι ελληνο-λιβυκές σχέσεις δύνανται να επιστρέψουν στο παραδοσιακό θετικό κλίμα τους, εφόσον η Αθήνα αναλάβει πρωτοβουλίες για ουσιαστική και εποικοδομητική διπλωματία επί τη βάσει μιας προσεκτικής ελληνικής πολιτικής συγκοινωνούντων δοχείων μεταξύ Τομπρούκ και Τρίπολης. Μόνο σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα θα είναι σε θέση να ενισχύσει τις σχέσεις με την Λιβύη, βοηθώντας την στις δύσκολες ημέρες που περνάει.

Παράλληλα η Αθήνα πρέπει να δηλώσει την ενεργό παρουσία της στο Παλαιστινιακό Ζήτημα, το βαρόμετρο των σχέσεων της Δύσης με τον αραβικό και ισλαμικό κόσμο, προστατεύοντας την περιουσία του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και μεσολαβώντας για την επανέναρξη των συνομιλιών μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών με στόχο την δημιουργία ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους επί τη βάσει της Λύσης των Δύο κρατών.

Παράλληλα το ζήτημα της αποκατάστασης των διπλωματικών σχέσεων της Ελλάδας με την Συρία είναι επίσης κομβικής σημασίας για την γεωπολιτική παρουσία της Ελλάδας στην περιοχή της Αν. Μεσογείου και Μ. Ανατολής με κύριο θέμα την συνεργασία Αθήνας και Δαμασκού στο προσφυγικό.

Προφανώς μόνο με την πιο ενεργή και ουσιαστική παρουσία της Ελλάδας στην Λιβύη και τον αραβικό κόσμο θα είναι η Αθήνα σε θέση στο μέλλον να δομήσει περισσότερη εμπιστοσύνη με την λιβυκή και τις άλλες αραβικές κυβερνήσεις και να επηρεάσει προς όφελός της κρίσιμες αποφάσεις, όπως εκείνες που αφορούν στο ενεργειακό. Σε αυτή την περίπτωση το μέλλον των ελληνο-λιβυκών και ελληνο-αραβικών σχέσεων θα είναι γερά δομημένο. Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια άλλων καθυστερήσεων.

*Ο Δρ. Ευάγγελος Βενέτης είναι ειδικός σε θέματα Ισλάμ και Μέσης Ανατολής

 

Ιπποκράτης Δασκαλάκης*: Ελλάδα - Τουρκία - Λιβύη: Σενάρια Πολέμου για τα Χριστούγεννα 2019

on Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Τρίπολη της Λιβύης, 21 Δεκεμβρίου: Πολύνεκρη έκρηξη σε λαϊκή αγορά της πόλης που ελέγχεται από την κυβέρνηση (General National Congress) αφήνει πίσω της δεκάδες νεκρούς και τραυματίες, αποκλειστικά αθώους αμάχους.

Η κυβέρνηση της Τρίπολης άμεσα αποδίδει την ευθύνη στις δυνάμεις του Εθνικού Στρατού.

Συγχρόνως συνεχίζονται οι σκληρές μάχες μεταξύ των δυνάμεων της κυβέρνησης της Τρίπολης και του Libyan National Army του στρατηγού Haftar για τον έλεγχο της πρωτεύουσας της χώρας.

Η σφοδρότητα των μαχών και οι απώλειες αμφοτέρων των πλευρών βαίνουν συνεχώς αυξανόμενες μαζί και με την εμπλοκή ξένων δυνάμεων.

Η σύγκρουση έχει πλέον μεταβληθεί σε ένα πόλεμο «δια αντιπροσώπων» (proxy war) με πολλούς φανερούς και μη εμπλεκόμενους.

22 Δεκεμβρίου: Η κυβέρνηση της Λιβύης απευθύνει επίσημη έκκληση στην Άγκυρα για παροχή υγειονομικής και ανθρωπιστικής βοήθειας αλλά και αποστολή στρατευμάτων για αποφυγή περαιτέρω ανθρωπιστικής καταστροφής.

Εντός ολίγων ωρών η τουρκική κυβέρνηση αποδέχεται την πρόταση και την επομένη δίδεται και η τυπική έγκριση της τουρκικής εθνοσυνέλευσης και για αποστολή βοήθειας και στρατευμάτων και εξουσιοδότηση της κυβέρνησης για τις αναγκαίες ενέργειες.

23 Δεκεμβρίου: Δημοσιογραφικές πληροφορίες στα τουρκικά μέσα αναφέρουν ετοιμότητα αποστολής ειδικών μονάδων στη Λιβύη ενώ κυβερνήσεις και οργανισμοί συνιστούν αυτοσυγκράτηση και τήρηση των σχετικών αποφάσεων του ΟΗΕ.

24 Δεκεμβρίου απόγευμα: Οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου και οι εικονικές αερομαχίες έχουν ανέλθει σε αριθμό ρεκόρ.

Η Πολεμική Αεροπορία αντέδρασε με σχεδόν 100 εξόδους κατά τη διάρκεια της ημέρας φέροντας στα όρια τους ανθρώπους και υλικά.

Τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα στις μονάδες της αεροπορίας έχουν επισκιαστεί από τις θορυβώδεις απογειώσεις των αεροσκαφών και την οσμή της κηροζίνης.

25 Δεκεμβρίου, ώρα 03.15: Ο αρχηγός του Αρχηγείου Τακτικής Αεροπορίας (ΑΤΑ) δέχεται ξαφνικό τηλεφώνημα του τούρκου ομολόγου του.

Ο τελευταίος τον ενημερώνει ότι η τουρκική αεροπορία, ανταποκρινόμενη σε έκκληση της κυβέρνησης της Λιβύης για αποκατάσταση της ειρήνης (sic) θα εκτελέσει αεροπορική επιδρομή σε εδάφη της Λιβύης που ελέγχονται από τις δυνάμεις των στασιαστών.

Ο τουρκικός σχηματισμός συνδυασμένων αποστολών (COMAO), σύμφωνα με τον τούρκο πτέραρχο, βρίσκεται ήδη στη φάση της απογείωσης και θα εισέλθει στο το ελληνικό FIR τα επόμενα λεπτά, κινούμενος αρχικά νοτιοδυτικά και εν συνεχεία νότια Κρήτης με κατεύθυνση την Βορειανατολική Λιβύη και το λιβυκό FIR.

Ο τούρκος πτέραρχος δήλωσε εμφατικά ότι σκοπός της ενημέρωσης του, είναι να αποφευχθεί οποιαδήποτε παρανόηση της ελληνικής συμμαχικής (sic) πολεμικής αεροπορίας για τους στόχους του πολυάριθμου COMAO που θα δράσει στην περιοχή.

Επιτακτικά δε ζήτησε τυχόν υπάρχοντα αεροσκάφη της Πολεμικής μας Αεροπορίας, για λόγους ασφαλείας (sic), να παραμείνουν σε απόσταση ασφαλείας 100 χιλιομέτρων από το COMAO.

Προσέθεσε δε ότι έχουν ληφθεί τα αναγκαία μέτρα ασφαλείας των πολιτικών πτήσεων και σχετικές ειδοποιήσεις εκδίδονται προς τα κέντρα ελέγχου περιοχής.

Χωρίς δε να αναμένει καμία απάντηση από τον έλληνα ομόλογο του, ζήτησε συγγνώμη για το ακατάλληλο της ώρας, ευχήθηκε για την θρησκευτική μας εορτή (sic) και έκλεισε το τηλέφωνο. Το τηλεφώνημα διήρκησε 6 λεπτά (03.21).

Ώρα 03.25: Ενώ οι σειρήνες στα αεροδρόμια της Πολεμικής Αεροπορίας κτυπούσαν δαιμονισμένα και τα πληρώματα ετοιμότητας (readiness) ξεκινούσαν τις προβλεπόμενες διαδικασίες, ο αρχηγός του ΑΤΑ συνομιλούσε με τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ.

Ώρα 03.28: Τα πρώτα αεροσκάφη ετοιμότητας άφηναν τον διάδρομο απογειώσεως, ταυτόχρονα ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ ενημέρωνε τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας.

Ώρα 03.32: Οι οθόνες των επίγειων ραντάρ της Πολεμικής Αεροπορίας άρχιζαν να γεμίζουν με «κουκίδες» των αεροσκαφών μας που απογειώνονταν αλλά και των τουρκικών που άρχιζαν να εισχωρούν στο ελληνικό FIR από διαφορετικές κατευθύνσεις κινούμενα νοτιανατολικά της Κρήτης.

Στις οθόνες ξεχώριζαν έντονα οι «κουκίδες» των αεροσκαφών εναερίου ανεφοδιασμού. Ο Υπουργός Αμύνης συνομιλούσε ήδη με τον Πρωθυπουργό. Ο τελευταίος δήλωσε…

Οι δρόμοι της Αθήνας ήταν γεμάτοι, ο κόσμος διασκέδαζε αμέριμνα στα χριστουγεννιάτικα ρεβεγιόν καθώς μια καινούργια χρονιά πλησίαζε και όλοι ήλπιζαν ότι η μακρόχρονη οικονομική κρίση θα αποτελούσε σύντομα μια άσχημη ανάμνηση.

Κάποιοι «γραφικοί» πιστοί θα έβγαιναν σε λίγο στους δρόμους για να κατευθυνθούν στις εκκλησίες να γιορτάσουν τη Γέννηση του Θεανθρώπου.

Φανταστικό το σενάριο; Σίγουρα ναι. Γεμάτο με ανακρίβειες; Πιθανόν ναι. Πιθανότητες υλοποίησης του σεναρίου;

Δεν εμπίπτει στις ικανότητες και στην πληροφόρηση μου η αξιολόγηση του. Σίγουρα όμως κάποιοι επιτελείς το έχουν επεξεργαστεί μαζί με πληθώρα άλλων, περισσότερο ή λιγότερο, πιθανών σεναρίων.

Σε κάθε όμως περίπτωση, το κείμενο αφιερώνεται σε όλους αυτούς που για άλλη μια φορά θα κάνουν χριστουγεννιάτικη βάρδια στις σκοπιές, εν πλω και στα υπόστεγα των αεροσκαφών.

Αφιερώνεται όμως και σε όλους εμάς που θα διασκεδάζουμε εκείνες τις ώρες (και μακάρι) ενώ σε άλλους χρόνους και εκ του ασφαλούς,

θα αντιμετωπίζουμε χαλαρά το πραγματικά δυσκολοαπάντητο ερώτημα, «βούτυρο ή κανόνια» αναζητώντας παράλληλα τα όρια και της συνθήκες εξέλιξης του τουρκικού αναθεωρητισμού!

*ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ- Αντιστράτηγος (εα)
• Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
• Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
• Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
• Διαλέκτης και συνεργάτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
• Τηλ: 0030-210-6543131, 0030-6983457318
• E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Ιπποκράτης Δασκαλάκης*: Ελληνική Πολεμική Αεροπορία...Οι Δηλώσεις των Συμβούλων Εθνικής Ασφαλείας και το «Θερμό» Επεισόδιο

on Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Η υπαρκτή πιθανότητα ενός θερμού επεισοδίου -ηθελημένου ή μη- πρέπει να εντυπωθεί στη συνείδηση του λαού, όχι για δημιουργία φοβικών συνδρόμων, αλλά για τον ενστερνισμό της αναγκαιότητας ύπαρξης ετοιμότητας, ενότητας και προετοιμασίας

Στις ενημερωτικές ιστοσελίδες, στις 08 Δεκεμβρίου, γίνεται αναφορά στη συνέντευξη στην ΕΡΤ του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Πρωθυπουργού, Αντιναυάρχου εα Διακόπουλου Αλεξάνδρου. Αναμφίβολα δηλώσεις παρόμοιων αξιωματούχων μεταφέρουν με ημιεπίσημο, αλλά συνήθως επεξηγηματικό και κατηγορηματικό τρόπο, τις διαθέσεις και μηνύματα των κυβερνήσεων παρέχοντας ενίοτε (εάν χρειαστεί) τη δυνατότητα επίσημης τήρησης αποστάσεως εξ αυτών. Ανάλογες δηλώσεις είχαν προ δεκαημέρου δημοσιοποιηθεί εκ μέρους του Αναπληρωτού Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Πρωθυπουργού, κ. Θάνου Ντόκου.

Στα μέσα ενημέρωσης, ως κυρίαρχο σημείο της συνέντευξης επιλέγει η αναφορά σε «μη ύπαρξη φόβου για θερμό επεισόδιο». Βέβαια, η προσεκτική ανάγνωση εντοπίζει ότι η παραπάνω δήλωση αναφέρεται περισσότερο στις συνέπειες του μνημονίου Τουρκίας - Λιβύης και όχι στο σύνολο των πολύπλευρων προκλήσεων και απαιτήσεων της Άγκυρας. Επιπλέον η αισιόδοξη αυτή εκτίμηση, συνοδεύεται και με δηλώσεις αποφασιστικότητας της Ελλάδος να παρεμποδίσει με κάθε τρόπο τουρκικές έρευνες ή γεωτρήσεις στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Ο κ. Ντόκος, προ ημερών, είχε εκπέμψει μήνυμα επιθυμίας συνεργασίας αλλά και ετοιμότητας πολεμικής σύγκρουσης. Ο Ναύαρχος έκανε αναφορά και στην αναλογικότητα των ελληνικών απαντήσεων σε ενδεχόμενες τουρκικές προκλήσεις με τη χρήση, της κατά περίπτωση, κατάλληλης απάντησης.

Ορθώς, παραπλήσια μηνύματα με τα προαναφερόμενα, πρέπει να εμπεριέχουν όλες τις δυνατές πιθανότητες, τις ημέτερες επιθυμίες και να επιδεικνύουν πειστικά την αποφασιστικότητα μας αλλά και τις συνέπειες και κινδύνους των ενεργειών του αντιπάλου σε περίπτωση επιμονής του. Ορθώς επίσης πρέπει να επιδεικνύουν μια μετριοπαθή στάση προς τη διεθνή κοινότητα, επιθυμία απόλυτης συμμόρφωσης προς το διεθνές δίκαιο, αλλά συνάμα να αποφεύγουν τη δημιουργία κλίματος ανησυχίας σε εσωτερικό και εξωτερικό. Η επίτευξη αυτών των πολλαπλών και αντικρουόμενων στόχων συνήθως ξεφεύγει της ευχέρειας ελιγμών που προσφέρει η πλούσια ελληνική γλώσσα. Για αυτό το λόγο και συχνά στρατεύονται ελαφρώς αποκλίνουσες τοποθετήσεις από διαφορετικά πρόσωπα.

Αναμφίβολα ουδείς πολίτης αυτής της χώρας, υποψήφιος επενδυτής ή και απλός τουρίστας δεν θα αισθάνονταν άνετα,όταν από επίσημα χείλη επικρέμεται η απειλή ενός θερμού επεισοδίου. Ας μη ξεχνάμε ότι οι «διαθέσεις και πράξεις » των παραπάνω είναι αυτές που θα επιτρέψουν την οικονομική μας ανόρθωση και κατά συνέπεια και την αναβάθμιση της αμυντικής μας ισχύος. Όμως η υπαρκτή πιθανότητα ενός θερμού επεισοδίου -ηθελημένου ή μη- πρέπει να εντυπωθεί στη συνείδηση του λαού, όχι για δημιουργία φοβικών συνδρόμων, αλλά για τον ενστερνισμό της αναγκαιότητας ύπαρξης ετοιμότητας, ενότητας και προετοιμασίας. Ασφαλώς και ο κίνδυνος μιας μικρής ή μεγάλης σύγκρουσης είναι απόλυτα εντυπωμένος στους υπευθύνους και υπηρέτες του αμυντικού μηχανισμού αλλά απαιτείται η, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη, συναντίληψη και εγρήγορση από τα λαϊκά στρώματα. Καλό θα ήταν επίσης να αντιμετωπιστεί η ευρέως κυκλοφορούσα άποψη ότι τυχόν σύγκρουση θα είναι αποκλειστικά σημειακή και χαμηλής έντασης και διάρκειας. Η προετοιμασία μας πρέπει να είναι πάντοτε στο επίπεδο του «πολέμου πλήρους φάσματος» αυτού δηλαδή που εμπεριέχει όλες τις μορφές του πολέμου (συμβατικού και μη) και όλης της συγκρουσιακής μεθοδολογίας (συμβατικής αλλά και της ευρέως αναφερόμενης σήμερα με τους όρους ασύμμετρες απειλές, υβριδικές συγκρούσεις κλπ).

Ορθές και οι αναφορές των Συμβούλων στην αναλογικότητα των απαντήσεων καίτοι στο συγκεκριμένο επιχειρησιακό περιβάλλον και με τον συγκεκριμένο αντίπαλο που διαθέτει την πρωτοβουλία των κινήσεων, η αναλογικότητα είναι δύσκολα εφαρμόσιμη. Η επίκληση της βούλησης μας για μια απόλυτη και αμοιβαία καταστροφική σύγκρουση πρέπει πάντα να υφίσταται ως μια πιθανή επιλογή μας στο μυαλό του αντιπάλου. Αναφορές στην αναλογικότητα της απάντησης, από επίσημα χείλη, εκτιμώ ότι περιορίζουν την αποτρεπτική μας ικανότητα η οποία δεν πρέπει να αυτοπεριορίζεται στις επιλογές της. Το να επισείουμε πειστικά (ικανότητες και βούληση) την απειλή της επιλογής εξαπόλυσης μιας τρομακτικής ολικής σύγκρουσης (παρόμοιας της ψυχροπολεμικής MutualAssuredDestruction) πρέπει να παραμείνει «όπλο» της αποτρεπτικής μας πολιτικής προς αντιπάλους και φίλους. Επιπρόσθετα πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό ότι σε περίπτωση οποιαδήποτε «επεισοδίου», μικρής ή μεγαλύτερης έντασης και ανεξαρτήτως έκβασης, η ανακήρυξη των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια θα έχει αμετάκλητα πραγματοποιηθεί τα πρώτα λεπτά της κρίσεως.

Σίγουρα, δηλώσεις, από όπου και αν προέρχονται, έχουν την ανάλογη με την πηγή, σημασία και δυναμική τους. Ο αντίπαλος όμως, πέραν της ακροάσεως των ημετέρων δηλώσεων, ανατρέχει και στον (συν)υπολογισμό των μετρήσιμων (μέχρι ενός βαθμού) αμυντικών μέσων και των διαθεσιμοτήτων τους. Οι δε δηλώσεις μας εμπεριέχουν την αξιοπιστία που συμβαδίζει και με τα διαθέσιμα μέσα μας. Εκεί δυστυχώς έχουμε πολύ δουλεία να κάνουμε υπό συνθήκες χρονικής πίεσης και οικονομικών δυσχερειών. Ακόμη όμως χειρότερη είναι η εικόνα μας -των κυβερνώντων ελίτ- για την ύπαρξη βούλησης και σθένους αντιπαράθεσης! Εδώ δυστυχώς χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια. Ευελπιστώ να πλανιέμαι οικτρά. 

Ιπποκράτης Δασκαλάκης*: Οι Δηλώσεις των Συμβούλων Εθνικής Ασφαλείας και το «Θερμό» Επεισόδιο

on Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Η υπαρκτή πιθανότητα ενός θερμού επεισοδίου -ηθελημένου ή μη- πρέπει να εντυπωθεί στη συνείδηση του λαού, όχι για δημιουργία φοβικών συνδρόμων, αλλά για τον ενστερνισμό της αναγκαιότητας ύπαρξης ετοιμότητας, ενότητας και προετοιμασίας.

Στις ενημερωτικές ιστοσελίδες, στις 08 Δεκεμβρίου, γίνεται αναφορά στη συνέντευξη στην ΕΡΤ του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Πρωθυπουργού, Αντιναυάρχου εα Διακόπουλου Αλεξάνδρου. Αναμφίβολα δηλώσεις παρόμοιων αξιωματούχων μεταφέρουν με ημιεπίσημο, αλλά συνήθως επεξηγηματικό και κατηγορηματικό τρόπο, τις διαθέσεις και μηνύματα των κυβερνήσεων παρέχοντας ενίοτε (εάν χρειαστεί) τη δυνατότητα επίσημης τήρησης αποστάσεως εξ αυτών. Ανάλογες δηλώσεις είχαν προ δεκαημέρου δημοσιοποιηθεί εκ μέρους του Αναπληρωτού Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Πρωθυπουργού, κ. Θάνου Ντόκου.

Στα μέσα ενημέρωσης, ως κυρίαρχο σημείο της συνέντευξης επιλέγει η αναφορά σε «μη ύπαρξη φόβου για θερμό επεισόδιο». Βέβαια, η προσεκτική ανάγνωση εντοπίζει ότι η παραπάνω δήλωση αναφέρεται περισσότερο στις συνέπειες του μνημονίου Τουρκίας - Λιβύης και όχι στο σύνολο των πολύπλευρων προκλήσεων και απαιτήσεων της Άγκυρας. Επιπλέον η αισιόδοξη αυτή εκτίμηση, συνοδεύεται και με δηλώσεις αποφασιστικότητας της Ελλάδος να παρεμποδίσει με κάθε τρόπο τουρκικές έρευνες ή γεωτρήσεις στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Ο κ. Ντόκος, προ ημερών, είχε εκπέμψει μήνυμα επιθυμίας συνεργασίας αλλά και ετοιμότητας πολεμικής σύγκρουσης. Ο Ναύαρχος έκανε αναφορά και στην αναλογικότητα των ελληνικών απαντήσεων σε ενδεχόμενες τουρκικές προκλήσεις με τη χρήση, της κατά περίπτωση, κατάλληλης απάντησης.

Ορθώς, παραπλήσια μηνύματα με τα προαναφερόμενα, πρέπει να εμπεριέχουν όλες τις δυνατές πιθανότητες, τις ημέτερες επιθυμίες και να επιδεικνύουν πειστικά την αποφασιστικότητα μας αλλά και τις συνέπειες και κινδύνους των ενεργειών του αντιπάλου σε περίπτωση επιμονής του. Ορθώς επίσης πρέπει να επιδεικνύουν μια μετριοπαθή στάση προς τη διεθνή κοινότητα, επιθυμία απόλυτης συμμόρφωσης προς το διεθνές δίκαιο, αλλά συνάμα να αποφεύγουν τη δημιουργία κλίματος ανησυχίας σε εσωτερικό και εξωτερικό. Η επίτευξη αυτών των πολλαπλών και αντικρουόμενων στόχων συνήθως ξεφεύγει της ευχέρειας ελιγμών που προσφέρει η πλούσια ελληνική γλώσσα. Για αυτό το λόγο και συχνά στρατεύονται ελαφρώς αποκλίνουσες τοποθετήσεις από διαφορετικά πρόσωπα.

Αναμφίβολα ουδείς πολίτης αυτής της χώρας, υποψήφιος επενδυτής ή και απλός τουρίστας δεν θα αισθάνονταν άνετα,όταν από επίσημα χείλη επικρέμεται η απειλή ενός θερμού επεισοδίου. Ας μη ξεχνάμε ότι οι «διαθέσεις και πράξεις » των παραπάνω είναι αυτές που θα επιτρέψουν την οικονομική μας ανόρθωση και κατά συνέπεια και την αναβάθμιση της αμυντικής μας ισχύος. Όμως η υπαρκτή πιθανότητα ενός θερμού επεισοδίου -ηθελημένου ή μη- πρέπει να εντυπωθεί στη συνείδηση του λαού, όχι για δημιουργία φοβικών συνδρόμων, αλλά για τον ενστερνισμό της αναγκαιότητας ύπαρξης ετοιμότητας, ενότητας και προετοιμασίας. Ασφαλώς και ο κίνδυνος μιας μικρής ή μεγάλης σύγκρουσης είναι απόλυτα εντυπωμένος στους υπευθύνους και υπηρέτες του αμυντικού μηχανισμού αλλά απαιτείται η, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη, συναντίληψη και εγρήγορση από τα λαϊκά στρώματα. Καλό θα ήταν επίσης να αντιμετωπιστεί η ευρέως κυκλοφορούσα άποψη ότι τυχόν σύγκρουση θα είναι αποκλειστικά σημειακή και χαμηλής έντασης και διάρκειας. Η προετοιμασία μας πρέπει να είναι πάντοτε στο επίπεδο του «πολέμου πλήρους φάσματος» αυτού δηλαδή που εμπεριέχει όλες τις μορφές του πολέμου (συμβατικού και μη) και όλης της συγκρουσιακής μεθοδολογίας (συμβατικής αλλά και της ευρέως αναφερόμενης σήμερα με τους όρους ασύμμετρες απειλές, υβριδικές συγκρούσεις κλπ).

Ορθές και οι αναφορές των Συμβούλων στην αναλογικότητα των απαντήσεων καίτοι στο συγκεκριμένο επιχειρησιακό περιβάλλον και με τον συγκεκριμένο αντίπαλο που διαθέτει την πρωτοβουλία των κινήσεων, η αναλογικότητα είναι δύσκολα εφαρμόσιμη. Η επίκληση της βούλησης μας για μια απόλυτη και αμοιβαία καταστροφική σύγκρουση πρέπει πάντα να υφίσταται ως μια πιθανή επιλογή μας στο μυαλό του αντιπάλου. Αναφορές στην αναλογικότητα της απάντησης, από επίσημα χείλη, εκτιμώ ότι περιορίζουν την αποτρεπτική μας ικανότητα η οποία δεν πρέπει να αυτοπεριορίζεται στις επιλογές της. Το να επισείουμε πειστικά (ικανότητες και βούληση) την απειλή της επιλογής εξαπόλυσης μιας τρομακτικής ολικής σύγκρουσης (παρόμοιας της ψυχροπολεμικής MutualAssuredDestruction) πρέπει να παραμείνει «όπλο» της αποτρεπτικής μας πολιτικής προς αντιπάλους και φίλους. Επιπρόσθετα πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό ότι σε περίπτωση οποιαδήποτε «επεισοδίου», μικρής ή μεγαλύτερης έντασης και ανεξαρτήτως έκβασης, η ανακήρυξη των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια θα έχει αμετάκλητα πραγματοποιηθεί τα πρώτα λεπτά της κρίσεως.

Σίγουρα, δηλώσεις, από όπου και αν προέρχονται, έχουν την ανάλογη με την πηγή, σημασία και δυναμική τους. Ο αντίπαλος όμως, πέραν της ακροάσεως των ημετέρων δηλώσεων, ανατρέχει και στον (συν)υπολογισμό των μετρήσιμων (μέχρι ενός βαθμού) αμυντικών μέσων και των διαθεσιμοτήτων τους. Οι δε δηλώσεις μας εμπεριέχουν την αξιοπιστία που συμβαδίζει και με τα διαθέσιμα μέσα μας. Εκεί δυστυχώς έχουμε πολύ δουλεία να κάνουμε υπό συνθήκες χρονικής πίεσης και οικονομικών δυσχερειών. Ακόμη όμως χειρότερη είναι η εικόνα μας -των κυβερνώντων ελίτ- για την ύπαρξη βούλησης και σθένους αντιπαράθεσης! Εδώ δυστυχώς χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια. Ευελπιστώ να πλανιέμαι οικτρά.

*Ιπποκράτης Δασκαλάκης Αντιστράτηγος εα, Διευθυντής Μελετών ΕΛΙΣΜΕ.

 

Ιπποκράτης Δασκαλάκης*: Το Αναπόφευκτο Κόστος της Αποτροπής και τα Υπαρκτά Διλήμματα

on Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2020. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Η συνεχιζόμενη και εντεινόμενη προκλητική και αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας σε όλο το χώρο της Νοτιανατολικής Μεσογείου, με ιδιαίτερη στόχευση στα ελλαδικά συμφέροντα, έχει κάνει επιτακτική την ενίσχυση της ελληνικής αποτρεπτικής ικανότητας που βασίζεται στην ισχύ των ενόπλων δυνάμεων. Αρκετοί αναλυτές και προσωπικότητες διαφόρων πολιτικών χώρων που μέχρι χθες είχαν αμφιβολίες για την σκοπιμότητα εμπλοκής σε ένα ανταγωνισμό εξοπλισμό, εμφανίζονται πλέον προβληματισμένοι με τις εξελίξεις και την άνευ ορίων αναθεωρητική συμπεριφορά της Άγκυρας.


Ενώ διαφαίνεται μια ευρεία συνειδητοποίηση της εν εξέλιξη διατάραξης ή ανατροπής (σύμφωνα με απαισιόδοξους αναλυτές) της ισορροπίας ισχύος Ελλάδος-Τουρκίας, δεν συμβαίνει το ίδιο και με την υιοθέτηση του βέλτιστου τρόπου αντίδρασης μας. Η παρούσα κυβέρνηση -αλλά και η προηγούμενη- δικαιολογημένα μέχρι ενός σημείου, φοβούνται τυχόν εκτροχιασμό των δημοσιοοικονομικών στοιχείων εξαιτίας της αύξησης των αμυντικών δαπανών. Δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε και την ύπαρξη προσώπων και ομάδων, σε διάφορους πολιτικούς χώρους, που θεωρούν ως δημοσιονομικά επικίνδυνη αλλά και παντελώς άχρηστη, οποιαδήποτε προσπάθεια αμυντικής ενίσχυσης αποκλείοντας την πιθανότητα (αμοιβαίας) καταφυγής σε μια θερμή σύγκρουση. Εκτιμώ ότι οι υποστηρικτές της παραπάνω -επικίνδυνης-άποψης δεν αντιπροσωπεύουν την κυριαρχούσα τάση στις κυβερνώσες σήμερα ελίτ. Αναμφίβολα οι δημοσιονομικές αντοχές προβληματίζουν την κυβέρνηση αλλά ο μεγαλύτερος προβληματισμός στο χώρο της άμυνας, προέρχεται από την ανησυχία της εξεύρεσης άμεσης θεραπείας-κάλυψης των κενών που σταδιακά συσσωρεύτηκαν τα τελευταία είκοσι χρόνια.
Ενώ λοιπόν είναι εφικτή η προμήθεια ορισμένων βασικών οπλικών συστημάτων, αφού εξασφαλιστούν οι αναγκαίες προδιαγραφές, εξευρεθούν οι αναγκαίες πιστώσεις και υπογραφούν οι πλέον συμφέρουσες (για εμάς) συμβάσεις, οι χρόνοι παράδοσης των υλικών «χάνονται» σε βάθος τετραετίας και άνω. Επιπλέον, το ορθό αίτημα της εγχώριας παραγωγής ή της ευρείας συμπαραγωγής, σε συνδυασμό με την προμήθεια λίγων σχετικά μονάδων, εκτινάσσει κόστος και χρόνους παράδοσης των συστημάτων. Τα Γενικά Επιτελεία, ορθώς αναζητούν τις επονομαζόμενες «ενδιάμεσες» λύσεις, δηλαδή την άμεση απόκτηση μεταχειρισμένων ή επί δανεισμώ συστημάτων που προσωρινά θα καλύψουν τις αμυντικές μας ανάγκες. Οι λύσεις αυτές, εμπεριέχουν ποικίλα κόστη ενώ συχνά τα διαθέσιμα στην αγορά συστήματα δεν καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες μας.
Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή ενός βασικού οπλικού συστήματος (πχ κύριες μονάδες επιφανείας, νέο μαχητικό αεροσκάφος) θα πρέπει να καλύπτει σειρά βασικών προϋποθέσεων. Απαραίτητα θα πρέπει να εξασφαλίζει τις επιχειρησιακές απαιτήσεις μας και τη συνέργια με άλλα οπλικά συστήματα αλλά και να εξασφαλίζεται η υποστήριξη του σε βάθος χρόνου. Το κόστος απόκτησης αλλά και λειτουργίας πρέπει να είναι αποδεκτά, συμπεριλαμβανομένων και των δαπανών υλοποίησης των βασικών εκσυγχρονισμών που όλα τα συστήματα απαιτούν σε βάθος χρόνου. Σε τελική ανάλυση, η συνάρτηση, μαχητικές ικανότητες, υποστήριξη, εμπλοκή σε προγράμματα συμπαραγωγής και αριθμοί απόκτησης πρέπει να είναι μακροχρόνια συμβατή και με θετικό πρόσημο, με τις διαθέσιμες πιστώσεις. Φυσικά δεν πρέπει να παραλείπουμε και τον παράγοντα διεθνή «υποστήριξη» (με έμπρακτες δεσμεύσεις) εκ μέρους του προμηθευτή, που υπό κατάλληλες προϋποθέσεις, αποτελεί πολλαπλασιαστή της αποτροπής μας.
Παραπλήσιες κινήσεις μακροχρόνιας ενίσχυσης των ενόπλων δυνάμεων απαιτούν και μια ανάλογη δέσμευση ύπαρξης ενός αμυντικού προϋπολογισμού (αρμονικά κατανεμημένου σε μισθοδοσία, προμήθειες, λειτουργικά έξοδα), σε βάθος δεκαετίας, που θα πλησιάσει το -πραγματικά υψηλότατο- 3% του ΑΕΠ μας. Δυστυχώς δεν είμαι σίγουρος ότι μπορούμε -ακόμη και σήμερα- να επιτύχουμε μια ανάλογη διακομματική προσέγγιση. Επιπλέον, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οποιαδήποτε αγορά αμυντικού υλικού επιλεγεί θα συγκεντρώσει τα πυρά της εκάστοτε αντιπολίτευσης ως ασύμφορης και μη καλύπτουσας τις αμυντικές μας ανάγκες. Φοβάμαι ότι η σύμπλευση θα επιτευχθεί μόνο εκ των υστέρων και κατόπιν ατυχών γεγονότων (όπως συνέβει και στο παρελθόν) και αυτό σίγουρα δεν αποτελεί την βέλτιστη εξέλιξη.
Περισσότερο όμως αναγκαία είναι σήμερα η άμεση ενίσχυση της διαθεσιμότητας οπλικών συστημάτων του ήδη υπάρχοντος οπλοστασίου μας σε συνδυασμό με προμήθεια πυρομαχικών που απαιτούνται για τη διεξαγωγή των επιχειρήσεων. Συχνά διαφεύγει της προσοχής μας ότι τα σύγχρονα (και πανάκριβα) πυρομαχικά έχουν «ημερομηνίες λήξεως». Οι κατεπείγουσες αυτές αγορές είναι σίγουρα εντός των διαθεσίμων οικονομικών δυνατοτήτων μας με μια λογική μείωση της διάθεσης των «υπερπλεονασμάτων». Αν μάλιστα υπάρξει η απαιτούμενη «κατανόηση» εκ μέρους των στρατηγικών μας εταίρων, οι χρόνοι παράδοσης των πυρομαχικών-ανταλλακτικών μπορεί να συντομευθούν. Εδώ επεισέρχεται και η απαίτηση άμεσης τροποποίησης της πλήρως δυσλειτουργικής διαδικασίας αμυντικών προμηθειών, προϊόν μιας προσπάθειας εξοβελισμού των «μιζών» στο χώρο της άμυνας.
Απαραίτητη είναι και η αύξηση της επάνδρωσης των μονάδων, απαίτηση που προβάλει επί σειρά ετών ειδικά το ΓΕΣ, με μια σειρά προτεινόμενων μέτρων, χαμηλού οικονομικού κόστους, που επισείουν όμως έναν υπερβολικό φόβο πολιτικού κόστους. Κάποτε όμως θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ως κοινωνία ότι η υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων ενέχει ένα κόστος που πρέπει να αποδεχθούμε και να αναλάβουμε -ειδικά σήμερα έναντι των κρισίμων περιστάσεων- άλλως είναι καλύτερα από τώρα να αποδεχθούμε έναν ακόμη «έντιμο» συμβιβασμό.
ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ- Αντιστράτηγος (εα)
• Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
• Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
• Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
• Διαλέκτης και συνεργάτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
• Τηλ: 0030-210-6543131, 0030-6983457318
• E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. 

Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*: “Στρατηγός Σουλεϊμανί. Η αναγκαία Θυσία για ΗΠΑ και Ιράν”

on Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2020. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*: “Στρατηγός Σουλεϊμανί. Η αναγκαία Θυσία για ΗΠΑ και Ιράν”Τα απίθανα γίνονται πιθανά και τα πιθανά γίνονται απίθανα. Αυτός είναι ο «αγγελικός» κόσμος της Μέσης Ανατολής και αποδεικνύεται από τα τελευταία γεγονότα, σε αυτόν τον αμείλικτο πολυμετωπικό πόλεμο, που έχουν πολύ πόνο, αίμα, δάκρυα, ίντριγκα, ανίερες συμφωνίες, αναγκαίες θυσίες και όλα τα στοιχεία του πολέμου εξουσίας, όπως τα είδαμε με τόσο χαρακτηριστικό τρόπο, στις εξαιρετικές σειρές «Game of Thrones» και «House of Cards». Η εκτέλεση του στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί, εμπεριέχει όλα τα παραπάνω.


Ο στρατηγός Σουλεϊμανί, ήταν ο πιο ισχυρός άνθρωπος στο Ιράν, μετά τον ηγέτη της χώρας Αγιοτολάχ Χαμενεϊ και ο δημοφιλέστερος άνθρωπος στο Ιράν. Εξ ου και οι σκηνές λατρείας, υστερίας, πένθους και συμμετοχής στην κηδεία του, που προκάλεσε τον θάνατο δεκάδων Ιρανών και τον τραυματισμό εκατοντάδων, από ασφυξία και ποδοπατήματα, κατά την περιφορά της σορού του στην γενέτειρα πόλη του. Ο Σουλεϊμανί, ήταν ο διοικητής της δύναμης Quds, μονάδας ελίτ των Φρουρών της Επανάστασης και ήταν στην κυριολεξία σε ότι αφορά την Ιρανική γεωστρατηγική πολιτική, το σώμα και πνεύμα όλων των κινήσεων, νόμιμων και υπερβολικών (κάποιοι τις ονόμασαν παράνομες), πίσω από την εξαιρετικά θα λέγαμε επιτυχημένη περιφερειακή στρατηγική του Ιράν, για προβολή ισχύος με οιοδήποτε τρόπο παράνομων, πίσω από την εξαιρετικά θα λέγαμε επιτυχημένη περιφερειακή στρατηγική του Ιράν, για προβολή ισχύος. Ο Σουλεϊμανί εφάρμοσε στην πράξη, την πιο επιτυχημένη πτυχή της εξωτερικής πολιτικής του Ιράν – την ανάπτυξη των proxy powers (εξουσιοδοτημένων δυνάμεων) σε άλλες χώρες και καθόρισε τον «πολιτικό εθνικό εξτρεμισμό», για την προβολή ισχύος της χώρας του. Η ουσία της χρήσης ασύμμετρων εξουσιαστικών δυνάμεων που προέρχονται από το Ιράν είναι και από το σύστημα που τελειοποίησε ο Σουλεϊμανί. Από τη Λιβανέζικη Χεζμπολάχ, την Παλαιστινιακή Χαμάς και Ισλαμικό Τζιχάντ στην Γάζα, από τις πολιτοφυλακές Χεζμπολάχ αλ-Χεζάζ προς τις πολιτοφυλακές Χούτι, από τις πολιτοφυλακές των λαϊκών κινητοποιήσεων του Ιράκ σε άλλες λιγότερο γνωστές ομάδες στο Ιράκ, η δύναμη Quds του Ιράν ήταν παρούσα, ενεργή, καθοδηγητής και υποστηρικτής όλων αυτών υπό την στιβαρή, αδιαμφισβήτητη και καθοριστική ηγεσία ενός ανδρός, του Υποστρατήγου Σουλεϊμανί, με σκοπό την προβολή ισχύος της χώρας του, τον έλεγχο της ηγεσία των χωρών αυτών, για την ηγεμονία του Ιράν και την δημιουργία του περίφημου Σιϊτικού άξονα στην Μέση Ανατολή.

Cui Bono (Ποιος ωφελείται)

Για να ερμηνεύσουμε τις γεωπολιτικές εξελίξεις, θα πρέπει να απαντήσουμε στο λατινικό ερώτημα, Cui bono (ποιος ωφελείται), που χρησιμοποιούσε πάντα ο Ρωμαίος τίμιος δικαστής Lucius Cassius, για την διερεύνηση μιας παράνομης πράξης. Έτσι λοιπόν στην περίπτωσή μας θα επαναλάβουμε το ερώτημα: Ποιος ωφελείται από την ενέργεια αυτή; Κατά την εκτίμηση μου και από τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από την Μέση Ανατολή ωφελούνται και οι δύο χώρες, ΗΠΑ και Ιράν. Και να γιατί:

Α. ΗΠΑ

Με την ενέργεια αυτή οι ΗΠΑ προβάλλονται ως η μεγάλη δύναμη, που μπορεί να διεξαγάγει επιχειρήσεις οπουδήποτε, επιβάλλοντας τον νόμο, σύμφωνα με τις δικές τους εκτιμήσεις και εφαρμόζοντας τον δικό τους «άγραφο νόμο της αμερικανικής Δύσης». Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, έχοντας τα δικά του προσωπικά θέματα με την αμερικανική δικαιοσύνη και την συζήτηση στο Κογκρέσο για την αποπομπή του, ήθελε μια εντυπωσιακή εξωτερική ενέργεια, που θα προβάλει την αποφασιστικότητα και την ηγετική του προσωπικότητα, ώστε να ανακάμψει η χαμηλή δημοφιλία του, ιδιαίτερα στον λευκό μέσο Αμερικανό που τον ψηφίζει. Και πάντα σε κρίσεις ο λαός συσπειρώνεται στην ηγεσία του. Και το πέτυχε. Άρα, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τον πρόεδρο Τραμπ, η δολοφονία του Σουλεϊμανί, τον εξυπηρετεί σε προσωπικό επίπεδο.

Β. Ιράν.

Να τονίσουμε αρχικά και εμφατικά ότι οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες, αλλά Πέρσες, έθνος ανάδελφο στην Μέση Ανατολή της Αραβικής πλημμυρίδας και έχει ιδιαίτερη σημασία και τους ξεχωρίζει απολύτως με τους Άραβες σε όλους τους τομείς και ιδιαίτερα στον πολιτισμό και τον τρόπο σκέψης και δράσης. Το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν τελευταία αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Η διεθνής απομόνωση και το εφαρμοζόμενο εμπάργκο σε πολλούς τομείς κατά του Ιράν, που επιβάλλουν οι ΗΠΑ και αναγκάζουν τις δυτικές συμμαχικές των χώρες να συμμετέχουν, αλλιώς θα υποστούν κυρώσεις, έχουν προκαλέσει ελλείψεις αγαθών, πληθωρισμό και μείωση του βιοτικού επιπέδου των Ιρανών. Έτσι, παρατηρούνται αμφισβητήσεις για το θεοκρατικό καθεστώς, διαμαρτυρίες, αιματηρές διαδηλώσεις και μάλιστα με νεκρούς, όπως πρόσφατα συνέβη και δεν έγινε γνωστό. Το Ιρανικό σύστημα διακυβέρνησης των μουλάδων, αισθάνθηκε μια εσωτερική απειλή, από έναν άνδρα λαοπρόβλητο, που υπερασπιζόταν τα εθνικά δίκαια, όχι μόνο στην χώρα, αλλά παντού στην Μέση Ανατολή, ακόμη και στα πεδία των μαχών, που το Ιράν αγωνιζόταν για τους εχθρούς του, όπως πρόσφατα στην Συρία. Ο άντρας αυτός είχε σαν όραμα και ιδεολογία, όχι την ισλαμική θρησκειολογική αντίληψη και κοσμοθεωρία των μουλάδων, αλλά γνώστης της ιστορίας του έθνους των Περσών, με ένα αυτοκρατορικό παρελθόν, που πρέπει να παραμένει ζωντανό στο έθνος και πυξίδα γεωστρατηγικών επιδιώξεων. Ο άνδρας αυτός, θεώρησε ότι έπρεπε να παλέψει για το όραμα του έθνους των Περσών, λειτουργώντας όχι μόνο σαν στρατιωτικός, αλλά και σαν διπλωμάτης, πολλές φορές αυτόνομα, άλλες φορές εντελώς μόνος, ίσως και σε κάποια χωρίς την έγκριση του θεοκρατικού καθεστώτος. Έτσι έγινε ο λαοπρόβλητος ηγέτης, που «αγιοποιήθηκε» από τον λαό, έξω από το θεοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης, άρα να αποτελεί πλέον τον άμεσο κίνδυνο για το καθεστώς. Ο άνδρας αυτός για τους Ιρανούς ήταν ο Υποστράτηγος Κασέμ Σουλεϊμανί. Έτσι η δολοφονία του από τις ΗΠΑ, ήταν θα λέγαμε η αναγκαία θυσία του από το Ιρανικό καθεστώς (με το αγαπημένο σύστημα του Σουλεϊμανί, των εξουσιοδοτημένων δυνάμεων «proxy powers», τις ΗΠΑ) και η ανακούφιση και η εξάλειψη των φόβων των μουλάδων, από τον επικίνδυνο αυτόν πολιτικό αντίπαλο, αν επιχειρούσε να πολιτικοποιήσει την δράση και δημοφιλία του, άρα ήταν κέρδος για το θεοκρατικό καθεστώς. Και πάντα σε κρίσεις ο λαός συσπειρώνεται στην ηγεσία του, αν και εδώ οι εξελίξεις είναι διαφορετικές.

Το «Αιρετικό» Σενάριο.

Η Μέση Ανατολή βρίθει από πολιτικούς ακτιβισμούς, ανίερες φιλίες και συμμαχίες, απύθμενο και άσβεστο μίσος , θρησκευτικές αντιπαραθέσεις, συνομωσίες και μια αλληλουχία απίστευτων γεγονότων, έτσι ώστε τα απίθανα να γίνονται πιθανά και τα πιθανά απίθανα. Το Ιράν μετά το πρώτο σοκ της δολοφονίας Σουλεϊμανί ορκίσθηκε εκδίκηση και μάλιστα τέτοια που θα έκανε τις ΗΠΑ να μετανοήσουν πικρά για την ενέργειά τους αυτή. Μάλιστα η κόρη του Σουλεϊμανί υποσχέθηκε μπροστά στο φέρετρο του πατέρα της ανταπόδοση με δεκάδες φέρετρα Αμερικανών στρατιωτών. Και το Ιράν ανταπέδωσε την δολοφονία με εκτόξευση 22 πυραύλων εναντίον δύο αμερικανικών βάσεων στο Ιράκ, πέντε ημέρες μετά την δολοφονία Σουλεϊμανί και ακριβώς την ίδια ώρα της εκτέλεσης. Η μία βάση που επλήγη ήταν στο Αρμπίλ και η άλλη η Άιν αλ-Άσαντ, από όπου απογειώθηκαν τα Drones, που εκτέλεσαν τον στρατηγό. Το αποτέλεσμα των επιθέσεων αυτών ήταν η μη ύπαρξη θυμάτων σκοπίμως. Σκοπός ήταν να αποτραπεί η κρίση να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Μάλιστα τόσο Ιρακινές πηγές, όσο και της Ελβετικής Πρεσβείας στην Βαγδάτη αποκάλυψαν από την αρχή, ότι είχαν ενημερωθεί μία ώρα νωρίτερα για τις επιθέσεις. Πρόσφατα και ο διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης, Χοσεΐν Σαλαμί επιβεβαίωσε: «Θέλαμε να δείξουμε ότι μπορούμε να πλήξουμε οποιοδήποτε σημείο επιλέγουμε εμείς», υπενθυμίζοντας ότι τα αεροπορικά πλήγματα πραγματοποιήθηκαν σε αντίποινα για τη δολοφονία του Ιρανού στρατηγού, Κασέμ Σολεϊμανί. Ξεκαθάρισε δε, ότι στόχος του Ιράν δεν ήταν να «σκοτώσουν στρατιώτες του εχθρού».

Έτσι φαίνεται ότι παρά τις ανησυχίες και αναλύσεις διαφόρων, η κρίση δεν θα κλιμακωθεί, αφού τόσο οι ΗΠΑ, όσο και το Ιράν επιδεικνύουν σε αυτή την φάση αυτοσυγκράτηση. Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν ορισμένους αναλυτές από την Μέση Ανατολή, να εκτιμούν, ότι επήλθε μυστική συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ – Ιράν, για την εξουδετέρωση ενός ενοχλητικού ανθρώπου και για τις δύο πλευρές. Έτσι, λένε αξιόπιστες πηγές, το στίγμα του Σουλεϊμανί (ώρα, τόπος, μέσον) δόθηκε εσωτερικά από το Ιράν και οι Αμερικανοί εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία. Μα είναι δυνατόν, θα αναρωτηθούν ορισμένοι; Βεβαίως στην πολιτική όλα μπορούν να συμβούν, αρκεί να εξυπηρετούνται σκοποί και επιδιώξεις. Και αυτό, το αιρετικό σενάριο, φαίνεται πολύ ελκυστικό να είναι πιθανόν. Και επειδή είναι Μέση Ανατολή, το σενάριο αυτό ενισχύεται. Και μετά τι γίνεται θα αναρωτηθεί κάποιος. Μα φυσικά αφού συμφώνησαν σε αυτό το ακραίο σενάριο, γιατί να μην συμφωνήσουν στην επανέναρξη των συνομιλιών και να καταλήξουν σε μια νέα συμφωνία! Απίθανο; Είπαμε, στην Μέση Ανατολή τα απίθανα γίνονται πιθανά.

Ο στρατηγός Σουλεϊμανί, δεν ήταν ποτέ καταζητούμενος, δεν ήταν σε κάποια τρομοκρατική λίστα των ΗΠΑ, ή άλλης χώρας, δεν κρυβόταν, εμφανιζόταν δημοσίως, ταξίδευε σε διάφορες χώρες, χωρίς περιορισμούς, με την επίσημη ιδιότητά του και μάλιστα με την στολή του. Δεν ήταν το «τέρας» όπως τον ονόμασε ο πρόεδρος Τραμπ, καθόσον δεν είχαν ανακοινώσει στοιχεία ή κατηγορίες για συμμετοχή του σε τρομοκρατικές ενέργειες. Σε συνεντεύξεις του ο Σουλεϊμανί έλεγε ότι ο αιώνιος εχθρός του Σιϊτικού Ιράν ήταν το Σουνιτικό Ισλάμ, με τους Ουαχαμπιστές, Σαλαφιστές κλπ. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ήταν για τον Σουλειμανί οι αντίπαλοι. Για αυτό πολέμησε με λύσσα, τους τζιχαντιστές και ιδιαίτερα το ISIS στην Συρία και το Ιράκ. Το αν είχε διαπράξει παράνομες ενέργειες, μόνο το Διεθνές Δικαστήριο μπορούσε να αποφανθεί, αν είχε παραπεμφθεί. Ο δε Αμερικανός σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ έγραψε στο Twitter: «Θυμίστε μου. Ποιους Αμερικανούς σκότωσε ο Σουλεϊμανί; Ξέρω, είναι ενοχλητικό, να λέω κάποιες αλήθειες και να κάνω αυτές τις ερωτήσεις, έτσι λοιπόν θα συνεχίσω: Μπορεί κάποιος να ονομάσει ένα κτίριο στις ΗΠΑ που ο “κακός τύπος” στρατηγός Σουλεϊμανί έδωσε διαταγή να ανατιναχτεί; Είμαι σε απόγνωση που δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος από τους “καμικάζι” του Σουλεϊμανί μπήκε στο Mall της Αμερικής; Ή μήπως ήταν ο Πύργος του Τραμπ; Γαμώτο, κάποιος να με βοηθήσει…..».

Επίλογος

Η ενέργεια των Αμερικανών είναι μοναδική, πρωτοφανής , παράνομη και ανοίγει επικίνδυνους δρόμους. Η εκτέλεση ενός θεσμικού ηγέτη, ή παράγοντα μιας χώρας και όχι μιας παράνομης οργάνωσης, δεν επιτρέπεται ούτε στην περίπτωση πολέμου μεταξύ των χωρών. Η εκτέλεση ενός θεσμικού ηγέτη ανεξάρτητης χώρας είναι αιτία πολέμου. Δείτε πως άρχισε ο Α’ Π.Π. Με την δράση και την δημοφιλία του ο Σουλεϊμανί είχε αρχίσει να θεωρείται ένας νέος Μοχάμεντ Μοσαντέκ (1882-1967), πρωθυπουργός του Ιράν (1951-1953), αδιάφθορος και χαρισματικός ηγέτης, προσηλωμένος στην αρχή της συνταγματικής διακυβέρνησης, ένθερμος υποστηρικτής της απεξάρτησης του Ιράν από την επιρροή των μεγάλων δυνάμεων, μέσω του δόγματος της «αρνητικής ισορροπίας». Ο Μοσαντέκ υποστήριζε την άποψη πως ο Σάχης θα έπρεπε να έχει ρόλο κατά τα πρότυπα της βελγικής ή βρετανικής μοναρχίας, αφαιρώντας του βασικές εξουσίες, μεγάλο μέρος της περιουσίας του, μοιράζοντάς την στον λαό, κάνοντάς τον εχθρό. Εθνικοποίησε το πετρέλαιο και τελικά με μυστικές πολιτικές δράσεις ανατράπηκε από την Αγγλία και τις ΗΠΑ, οι οποίες είχαν απωλέσει ζωτικά συμφέροντα στο Ιράν, ικανοποιώντας έτσι και τον Σάχη από τον ενοχλητικό και εχθρικό πρωθυπουργό. Η περίπτωση του Σουλεϊμανί έχει πολλές ομοιότητες με τον Μοσαντέκ. Ενοχλητικός και επικίνδυνος και για τις ΗΠΑ και για το Ιρανικό καθεστώς. Και οι δύο λαοπρόβλητοι ηγέτες απολάμβαναν την αγάπη του λαού και το μίσος της εξουσίας και των μεγάλων δυνάμεων. Ο ένας ανατράπηκε, καταδικάστηκε για προδοσία σε τρία χρόνια φυλάκισης και κατόπιν έζησε υπό κατ’ οίκον περιορισμό μέχρι τον θάνατό του. Ο άλλος καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε με επίθεση αμερικανικών Drones, στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Και όλοι οι ενδιαφερόμενοι έμειναν ευχαριστημένοι. Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που συνέβη το απίστευτο. Το βράδυ που έγινε η επίθεση των Ιρανικών πυραύλων κατά των αμερικανικών βάσεων, κατά λάθος, όπως ομολόγησε επισήμως και το Ιράν, καταρρίφθηκε ένα πολιτικό αεροσκάφος Μπόιγκ της Ουκρανίας, με 176 νεκρούς. Οπότε η κατάσταση ενδεχομένως να αλλάξει και να εκτραπεί των «αρχικών σχεδιασμών», που είχαν αφετηρία την «θυσία Σουλεϊμανί». Η συνέχεια θα ήταν έναρξη συνομιλιών με κατάληξη μιας νέας συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν, μια συμφωνία “Win-Win” και για τις δύο πλευρές. Θα τηρηθεί ο αρχικός σχεδιασμός, ή θα έχουμε άλλες ανεξέλεγκτες εξελίξεις; Θα το διαπιστώσουμε συντόμως.

Πηγές: Al Arabya, Ελληνικά ΜΜΕ, Abrahamian, Ervand. A History of Modern Iran. Cambridge University

* Ο Ιωάννης Αθαν. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος (ε.α.), πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), με Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ).

 

Ιωάννης Μπαλτζώης: “Κάντο όπως το Ισραήλ”! Αντιστράτηγος προτείνει αλλαγή του ελληνικού αμυντικού συστήματος τώρα!

on Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Δεν ήταν απρόβλεπτο, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν το προβλεπόμενο, ήταν το αναμενόμενο και έπρεπε να το είχαμε αποτρέψει, ή τουλάχιστον να είμασταν προετοιμασμένοι και έτοιμοι να το αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά. Και όμως συνέβη. Φυσικά αναφερόμαστε στην συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και της αναγνωρισμένης διεθνώς (δυστυχώς) κυβέρνησης της τριχοτομημένης Λιβύης, η οποία πυροδότησε την ένταση στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα να προσπαθεί τώρα να αποδείξει τα αυτονόητα, τα νόμιμα, τα δίκαια και από την άλλη μια Τουρκία να αποδεικνύει αυτό που ήταν, είναι και θα είναι, μια επιθετική, αναθεωρητική και πειρατική κρατική οντότητα, που καταπατά σκοπίμως και συνειδητά το διεθνές δίκαιο, για την επίτευξη των αυτοκρατορικών της εθνικών επιδιώξεων.

Τουρκία και Εξελίξεις

Δεν θα αναλύσουμε στο παρόν την συμφωνία, που άλλωστε έχει ήδη δημοσιευτεί, αφού ψηφίστηκε στην Τουρκική Βουλή και η Τουρκία το καταθέτει στον ΟΗΕ. Το μόνο που θα πρέπει να επισημάνουμε εδώ είναι ότι η Τουρκία έχει υπογράψει με την κυβέρνηση του 10% της Λιβύης, που έχει το προνόμιο να είναι αναγνωρισμένη ατυχώς από τον ΟΗΕ και την Ε.Ε. και μια ακόμη συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας, που δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες και θα πρέπει να μας προβληματίσει, γιατί φέρνει την Τουρκία Νοτίως της Κρήτης, επικαλούμενη το νόμιμο δικαίωμά της παρουσίας της, που απορρέει από την στρατιωτική συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών.

Οι εξελίξεις αυτές έχουν αίτια και αιτιατά. Δηλαδή, η συνολική εθνική στρατηγική μιας κρατικής οντότητας είναι ο παράγοντας, που επιτρέπει ή αποτρέπει τις γεωπολιτικές εξελίξεις. Σε ότι αφορά την Ελλάδα, θα μπορούσαμε να αναλύουμε επί μακρόν, χωρίς να τελειώνουμε την λανθασμένη εθνική στρατηγική, αν υπάρχει, που επιτρέπει σε ένα άλλο γειτονικό κράτος, να σε αμφισβητήσει, να διεκδικήσει, να σε απειλήσει, να σε αγνοήσει και να προβεί σε μεμονωμένες έκνομες ενέργειες. Το αποτέλεσμα, αν δεν υπάρχει σοβαρή και σωστή εθνική στρατηγική αποτροπής να κινδυνεύει μια κρατική οντότητα να απωλέσει εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Και να τονίσουμε εμφατικά, ώστε να γίνει αντιληπτό, ότι αποτροπή δεν σημαίνει πόλεμος, αλλά είναι η στρατηγική που αποτρέπει τον πόλεμο, καθόσον βάζει το θεμελιώδες ερώτημα στον αντίπαλο του κόστους και του οφέλους. Η αποτελεσματική αποτροπή εξαρτάται από το να πεισθεί o αντίπαλος ότι έχουμε τόσο τα μέσα όσο και το κίνητρο για να αντιμετωπίσουμε την απειλή και αν την αγνοήσει τα αποτελέσματα θα είναι καταστρεπτικά για αυτόν. Αυτό που έχει διαπιστωθεί από την συνεχιζόμενη εθνική μας στρατηγική, είναι ότι παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά της ιστορικά αποτυχημένης πολιτικής κατευνασμού, η οποία έχει αποδειχθεί ότι σε οδηγεί σε «Φιλανδοποίηση», με απώλεια εθνικής κυριαρχίας αρχικά χωρίς πόλεμο και τελικά με γενικευμένη πολεμική σύρραξη.

Ισραηλινή Αμυντική Πολιτική

Για να αντιληφθούμε πως σχεδιάζει και εκτελεί την αποτρεπτική του εθνική στρατηγική, μια κρατική οντότητα, η πιο σοβαρή σε ολόκληρη την περιοχή μας , το Ισραήλ. Το Ισραήλ, φίλη και σύμμαχος χώρα σήμερα, μας διδάσκει και θα έλεγα ότι μας κατευθύνει στην εφαρμογή της νέας αποτρεπτικής μας εθνικής στρατηγικής. Στο Ισραήλ, αυτό που ονομάζουν Defense Policy (Αμυντική Πολιτική), είναι στην ουσία η αποτρεπτική τους στρατηγική και ο τρόπος που θα αντιμετωπίσουν μια εθνική απειλή, η οποία ενδεχομένως να καταλήξει σε πόλεμο. Έτσι έχουν κωδικοποιήσει και εφαρμόζουν απαρεγκλίτως, ανεξαρτήτως κυβέρνησης, τις παρακάτω αρχές της Εθνικής των Αμυντικής Πολιτικής, οι οποίες είναι:

Α. Στήριξη μόνο στις δικές τους Ένοπλες Δυνάμεις (Israel Defense Forces), δηλαδή σε περίπτωση πολέμου θα είναι μόνοι τους στα πεδία των επιχειρήσεων. Στις μέχρι τώρα πολεμικές αναμετρήσεις των, οι Ισραηλινοί πολέμησαν μόνοι τους, χωρίς ξένη εμπλοκή. Η αρχή αυτή θα πρέπει να μας διδάξει ότι σε περίπτωση πολέμου θα πρέπει να είμαστε μόνοι μας και να στηρίξουμε την άμυνα και την ασφάλεια της Ελλάδος, στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και μόνο. Οι συμμαχίες είναι επιβεβλημένες, αλλά η υπεράσπιση της πατρίδας επαφίεται και μόνο στον πατριωτισμό και το καθήκον των Ελλήνων. Καθόσον «Ούτε υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα Έθνος , πλην να παραδώσει την πολιτική στους συμμάχους του» (Αλ. Κοτζιάς, Πολιορκία, 1953).

Β. Εξασφάλιση και διατήρηση διεθνής υποστήριξης, τόσο σε θέματα Διοικητικής Μέριμνας, όσο και σε διπλωματικό-πολιτικό επίπεδο. Και δεν αρνούνται ότι οι ΗΠΑ είναι η κύρια κρατική οντότητα, που θα τους στηρίζει, καθώς και μερικές άλλες χώρες,, που σταθερά, μέσω των συμμαχιών που επέτυχαν, τους στηρίζουν διαχρονικά. Διατηρούν κρίσιμα αποθέματα και εξασφαλίζουν την συνεχή ροή των, τουλάχιστον από τις ΗΠΑ.

Γ. Διατήρηση του δικαιώματος προληπτικών επιχειρήσεων, εναντίον μιας σαφούς απειλής. Το Ισραήλ εκτιμά ότι οιαδήποτε απειλή, όπου και αν ευρίσκεται, ακόμη και εκτός συνόρων είναι επικίνδυνη και θα πρέπει να εξαλειφθεί. Έτσι θεωρούν ότι έχουν αναφαίρετο δικαίωμα, την εξάλειψή της, ή την εξασθένισή της εκεί που ευρίσκεται, ή όπου είναι πιο επικίνδυνη. Τέτοιες επιχειρήσεις είδαμε στο παρελθόν όπως η επιχείρηση με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Όπερα» και την αεροπορική επιδρομή του Ισραήλ κατά του πυρηνικού αντιδραστήρα του Ιράκ στα περίχωρα της Βαγδάτης, το 1997. Ακόμη το 2007, με μια αστραπιαία αεροπορική επίθεση κατέστρεψε μια εγκατάσταση όπου υποπτευόταν πως κατασκευαζόταν μυστικά ένας πυρηνικός αντιδραστήρας στη γειτονική Συρία. Και φυσικά σήμερα με τον πόλεμο στην Συρία και τις πολλαπλές αεροπορικές επιδρομές, κατά στόχων, που θεωρούν ότι κατέχονται από Ιρανικές στρατιωτικές δυνάμεις.

Δ. Επιχειρήσεις πολλαπλών μορφών. Πιστεύουν ότι δεν είναι απαραίτητο οι επιχειρήσεις των να είναι μόνο συμβατικές, αλλά όλων των μορφών, ανορθόδοξες, υβριδικές, ασύμμετρές, κυβερνοεπιθέσεις κλπ. Και έχουμε δει τέτοιας μορφής επιχειρήσεις, που τις περισσότερες φορές, το Ισραήλ δεν τις παραδέχεται, καθόσον είναι μυστικές, αλλά όλοι αντιλαμβάνονται ότι πίσω από αυτές βρίσκεται το Ισραήλ. Να αναφέρουμε την χαρακτηριστική περίπτωση, που αφορά τον ιό Stuxnet, ένας ιδιαίτερα εξελιγμένος, κακόβουλος ιός υπολογιστή που δημιουργήθηκε το 2008 με την συνεργασία των ΗΠΑ-Ισραήλ. Στόχος του Stuxnet , με κωδικό όνομα “Olympic Games”, ήταν να «σπάσει» τον ιρανικό πυρηνικό εξοπλισμό φυγοκέντρισης, μέσω συγκεκριμένων εντολών που θα επηρέαζαν τα όργανα ελέγχου για να καταστρέψουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Το αποτέλεσμα ήταν αρκούντως καταστρεπτικό, καθώς φέρεται να κατέστρεψε 2.000 συσκευές φυγοκέντρισης, στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Νατάνζ , καθυστερώντας -σύμφωνα με εκτιμήσεις αναλυτών- τα σχέδια εμπλουτισμού ουρανίου για μερικά τουλάχιστον χρόνια.

Επίμετρον.

Οι αρχές αυτές του Ισραήλ, θα πρέπει να αποτελέσουν το δίδαγμα για ένα κράτος που θέλει να επιβιώσει, σε ένα διαρκώς τοξικό γεωπολιτικό περιβάλλον, που επιβάλλει η γειτονική επιθετική, αναθεωρητική Τουρκία, για την ολοκλήρωση των νέο-οθωμανικών της γεωστρατηγικών επιδιώξεων. Ιδιαίτερα ο πρώτος κανόνας, ότι στηριζόμαστε μόνο στις δικές μας δυνάμεις και όχι σε ξένες θα πρέπει να γίνει ο κεντρικός πυρήνας της εθνικής μας στρατηγικής αποτροπής. Και ας αφήσουμε τις επαναλαμβανόμενες «εθνικές πομφόλυγες» περί διεθνούς δικαίου, καθώς και περί ευρωπαϊκών συνόρων, γιατί προκαλούμε θυμηδία στον Σουλτάνο και «ερεθίζεται» ακόμη περισσότερο με διεκδικήσεις. Με εθνική συνεννόηση και ομοψυχία να επιδείξουμε νέα και σύγχρονη εθνική στρατηγική και να αναλάβουμε δράση, στους τομείς που απαιτούνται. Καθόσον «η επίκληση του Δικαίου, μόνιμη επωδός όλων των κυβερνήσεων στις συνεχείς τουρκικές προκλήσεις είναι ευθέως ανάλογη της εθνικής ισχνότητας και της διπλωματικής επιπολαιότητας», (Κονδύλης). Και ακόμη ότι «Βιώσιμο κράτος είναι αυτό που μπορεί να εφαρμόσει τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου, στην επικράτειά του» (Μοργκεντάου). Και αυτό επιτυγχάνεται, με νέα εθνική αποτρεπτική στρατηγική, με κυρίαρχο στοιχείο την στρατιωτική ισχύ, είτε μας αρέσει , είτε όχι. Αλλιώς, ας αναζητήσουμε την ιστορική μας ευθανασία.

* Ο Ιωάννης Αθαν. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος ε.α., πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), με Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ).

 

Ιωάννης-Διονύσιος Σαλαβράκος *: ΕΛΛΗΝΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ- ΓΙΑΤΙ ΕΝΑ ΘΕΡΜΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

on Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

1. Εισαγωγή
Ο ελληνικός έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος δημοσιεύει αναλύσεις περί πιθανής ελληνοτουρκικής στρατιωτικής αντιπαράθεσης. Ορισμένες είναι τόσο απαισιόδοξες που θεωρούν βέβαιη μία ελληνική ήττα. Σκοπός του άρθρου είναι να προσεγγίσει τις τρέχουσες εξελίξεις υπό την οπτική των διεθνών σχέσεων, της στρατιωτικής ισχύος και της οικονομίας και να αναδείξει ότι μία τέτοια εξέλιξη κατά την τρέχουσα περίοδο είναι άκρως δύσκολη στην υλοποίησή της.

2. Το τρέχον διεθνές σύστημα
Το διεθνές σύστημα χαρακτηρίζεται από μεγάλη αστάθεια στον άξονα:
Αρκτικός κύκλος, Βόρειος Ειρηνικός, Βόρεια Νότια Κορέα, Σινική Θάλασσα, Ινδικός, Ινδία-Πακιστάν, Αφγανιστάν, Ιράν, Μέση Ανατολή, Καύκασος, Ουκρανία, Βαλτική, Βόρειος Ατλαντικός. Σε όλες αυτές τις περιοχές συγκρούονται τα συμφέροντα ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας, Καναδά και άλλων τοπικών δυνάμεων. Είναι σαφές ότι τυχόν επιπρόσθετη ένταση σε ανατολική Μεσόγειο, Βαλκάνια και Βόρεια Αφρική αυξάνει την αστάθεια του διεθνούς συστήματος και δεν προκαλεί όφελος στις διεθνείς σχέσεις.

3. Η Τουρκική στρατηγική: Επιλογές και το ισοζύγιο πολιτικο-στρατιωτικής ισχύος
Μέσα σε αυτό το διεθνές σύστημα η Τουρκία δημοσίευσε το «Δόγμα της Γαλαζιας Πατρίδας» το οποίο είναι μετεξέλιξη της προηγούμενης θεωρίας των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, αυξάνοντας κατακόρυφα την ένταση. Η θεωρία των γκρίζων ζωνών αφορούσε το νομικό καθεστώς 132 ακατοίκητων βραχονησίδων, όμως το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας αμφισβητεί την υφαλοκρηπίδα σε κατοικημένα ελληνικά νησιά, τέμνει το Αιγαίο στη μέση και η πρόσφατη «συμφωνία» Λιβύης-Τουρκίας υφαρπάζει κυριαρχία σε ελληνικά ύδατα νοτίως της Κρήτης. Η ρητορική και η διπλωματική δραστηριότητα της Τουρκίας αυξάνουν την ένταση αλλά σε επίπεδο πολιτικών και στρατιωτικών κινήσεων οι δυνατότητες της είναι περιορισμένες, αφού έχει τις ακόλουθες πέντε επιλογές:
1. Γεώτρηση νοτίως της Κρήτης. Το σενάριο αυτό είναι διπλωματικά επιθυμητό από την Τουρκία αλλά στη τρέχουσα περίοδο είναι στρατιωτικά ανέφικτο. Ειδικότερα τυχόν αποστολή γεωτρύπανου νοτίως της Κρήτης υπό την προστασία του τουρκικού ναυτικού θα γίνει χωρίς ουσιαστική αεροπορική κάλυψη. Η Τουρκία διαθέτει 7 αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού KC-135R. Το κόστος αυτών των αεροπλάνων είναι τεράστιο. Ειδικότερα με βάση στοιχεία της Αμερικανικής Αεροπορίας (USAAF) το 1996 η ώρα πτήσης ενός τέτοιου αεροπλάνου ήταν $8.400 και το 2002 το ωριαίο κόστος είχε αυξηθεί στα $11.000. Η εκτίμηση της αμερικανικής αεροπορίας για τη δεκαπενταετία 2002-2017 ήταν ότι το κόστος υποστήριξης των αεροπλάνων αυτών θα εκτοξευόταν από $2,2 δις σε $5,1 δις (σε τιμές του 2003), αύξηση της τάξης του 130% ή ετήσια αύξηση κόστους 6,2%. Υπό αυτούς τους οικονομικούς περιορισμούς η USAAF παρέδωσε 7 τέτοια αεροπλάνα στη Τουρκία και είναι άγνωστο αν όλα είναι επιχειρησιακά. Υποθέτοντας ότι όλα είναι επιχειρησιακά τότε αυτά μπορούν να εφοδιάσουν 7-14 ή 21 μαχητικά αεροπλάνα, της τουρκικής αεροπορίας, δηλαδή αριθμό αρκετά μικρό. Αντίθετα η Ελλάδα νοτίως της Κρήτης μπορεί να παρατάξει πλοία επιφανείας και υποβρύχια, και να έχει αεροπορική κάλυψη από την Κρήτη. Επίσης μπορούν να εκτοξευτούν και βλήματα εναντίον πλοίων από το έδαφος της Κρήτης. Έτσι η υλοποίησή του σεναρίου έχει μικρές πιθανότητες επιτυχίας. Αυτό το πλεονέκτημα μπορεί να αλλάξει αν η Τουρκία, στο μέλλον, αποκτήσει αεροπλανοφόρο με αεροπλάνα ή ελικόπτερα.
2. Επίθεση στο σύμπλεγμα της Μεγίστης. Το σενάριο αυτό είναι στρατιωτικά εφικτό, αλλά πολιτικά ανεπιθύμητο. Τυχόν εισβολή και κατοχή κατοικημένου ελληνικού νησιού θα πυροδοτήσει την ισχυρή αντίδραση της Ελλάδας αλλά και της διεθνούς κοινότητας. Σε μία τέτοια περίπτωση η διεθνής κοινότητα δεν θα παραμείνει απαθής. Η εισβολή και κατοχή κατοικημένης νήσου με Έλληνες πολίτες δεν αφήνει περιθώριο ελιγμών στην Άγκυρα. Ο επιτιθέμενος δεν θα κερδίσει διπλωματικά μετά από αυτή την εξέλιξη.
3. Το σενάριο για επίθεση στη δυτική Θράκη επίσης έχει λίγες πιθανότητες επιτυχίας τόσο λόγω της στρατιωτικής κατάστασης στην περιοχή, όσο και λόγω της Αλεξανδρούπολης η οποία πλέον παίζει κομβικό ρόλο στα αμερικανικά ενεργειακά και γεωπολιτικά συμφέροντα.
4. Το σενάριο κατάληψης ακατοίκητων βραχονησίδων (όχι μίας αλλά πολλών ταυτόχρονα) είναι πιθανό. Όμως σε στρατιωτικό επίπεδο τα δυνητικά αντίμετρα μπορούν να ακυρώσουν τα όποια οφέλη.
5. Το τελευταίο σενάριο αφορά γεώτρηση στην Κυπριακή ΑΟΖ. Η κίνηση αν και στρατιωτικά εφική έχει επίσης υψηλό κίνδυνο λόγω της πιθανής αντίδρασης άλλων χωρών.
6. Πέραν της γεωγραφικής τοποθεσίας υπάρχει και το ζήτημα του είδους των δυνάμεων που θα εμπλακούν και των επιχειρήσεων. Έτσι υπάρχει το σενάριο αεροναυμαχίας για ορισμένες ώρες, το σενάριο της σύγκρουσης επίλεκτων ειδικών δυνάμεων για κατάληψη ανακατάληψη βραχονησίδων και το σενάριο του ολοκληρωτικού πολέμου.
Είναι σαφές ότι οι δυνητικές τουρκικές επιλογές εμπεριέχουν υψηλό ρίσκο στην υλοποίησή τους και δεν είναι βέβαιη η θετική για την Τουρκία εξέλιξη. Στα ανωτέρω πρέπει να συνυπολογισθούν οι ακόλουθες παράμετροι:
-Η Τουρκία δεν έχει διπλωματική παρουσία σε τρεις σημαντικές χώρες της Μέσης Ανατολής (Αίγυπτος, Ισραήλ, Συρία) αλλά ακολουθεί περιφερειακή πολιτική ισχύος σε όλη την περιοχή. Η αντίφαση αυτή διπλωματικής απουσίας και στρατιωτικής παρουσίας έχει ήδη οδηγήσει τη Τουρκία σε προβλήματα. Ειδικότερα:

-Στη Συρία η Άγκυρα μεταξύ 2016-2019 προχώρησε σε τρεις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Η τουρκική στρατηγική στόχευε στη δημιουργία μίας ζώνης μήκους 440 χλμ και πλάτους 30-40 χλμ. υπό τον πλήρη έλεγχο της Άγκυρας και στην καταστροφή των κουρδικών δυνάμεων. Η Τουρκία ελέγχει έκταση μόλις 250 χλμ μήκος και 10 χλμ πλάτος και μάλιστα υπό κοινές ρωσο-τουρκικές δυνάμεις και όχι μονομερώς. Επίσης οι μαχητές του κουρδικού YPG δεν εξολοθρεύτηκαν αλλά έχουν παραταχθεί νοτιότερα προστατεύοντας πετρελαιοπηγές της Συρίας και αυξάνοντας έτσι τα έσοδά τους...Η Ρωσία από το 2017 προσπάθησε μάταια να φέρει σε επαφή τη Τουρκία και τη Συρία αλλά η μόνη υψηλόβαθμη συνάντηση μεταξύ των δύο πλευρών έλαβε χώρα μεταξύ του αρχηγού της ΜΙΤ Hakan Fidan και του στρατιωτικού συμβούλου του Άσαντ στρατηγού Ali Mamlouk στις 13-1-2020. To περιεχόμενο της συνάντησης, είναι δύσκολο να εξακριβωθεί, αλλά σίγουρα, η εξομάλυνση των σχέσεων των δύο πλευρών δεν είναι εύκολη, και θα πάρει χρόνο. Η Συρία υποστηρίζει ορθά ότι η Τουρκία παραβιάζει την εδαφική της ακεραιότητα και έχει απειλήσει για αντίποινα. Αν και ο συριακός στρατός δεν είναι ισχυρός οι διμερείς τριβές δεν πρέπει να υποτιμηθούν.
-Στο Ιράκ η ανάπτυξη 500 περίπου Τούρκων στρατιωτών από το Μάρτιο του 2015 στην πόλη Bashika κοντά στη Μοσούλη πυροδότησε σημαντική πολιτική κρίση μεταξύ των δύο χωρών ήδη από τον Ιανουάριο του 2017 η οποία διαρκεί μέχρι σήμερα.
-Στο Λίβανο η Τουρκία μετέχει στην ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ με μικρό αριθμό στρατιωτών.
-Στην Ανατολική Μεσόγειο η κατασκευή του Αγωγού East-Med μεταξύ Ελλάδος-Κύπρου και Ισραήλ δεν είναι ένα αποφασισμένο ενεργειακό project των τριών χωρών. Έχει χαρακτηρισθεί ως συμφωνία εθνικής ασφάλειας από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και τα νομοθετικά σώματα. Παράλληλα για ένα κράτος 8,5 εκ. όπως το Ισραήλ η ανακάλυψη και αξιοποίηση κοιτασμάτων φυσικού αερίου 30-60 τρις. κυβικών ποδών είναι μία οικονομική ευκαιρία που είναι αδύνατον να μην υλοποιηθεί. Λίγο πριν την άφιξη του Έλληνα Υπουργού Άμυνας στο Ισραήλ η εφημερίδα The Times of Israel δημοσίευσε άρθρο σύμφωνα με το οποίο οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (IDF) χαρακτηρίζουν πλέον την Τουρκία αντίπαλο. Το δημοσίευμα δεν επιβεβαιώθηκε ούτε και διαψεύστηκε από το Υπουργείο Άμυνας της χώρας ή την κυβέρνηση. Έτσι το επίσημο Ισραήλ επιβεβαίωσε την παλαιά πρακτική που θέλει τις IDF να μην δημοσιεύουν ποτέ ούτε τον δυνητικό αντίπαλο, ούτε το χρόνο, ούτε τα μέσα που θα χρησιμοποιήσουν εναντίον του.
-Στη Λιβύη η κατάσταση είναι περίπλοκη. Η χώρα έχει διχοτομηθεί από τη μία πλευρά υπάρχει η επίσημη κυβέρνηση η οποία υποστηρίζεται από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, την Τουρκία και το Κατάρ και από την άλλη υπάρχει η κυβέρνηση του Τομπρούκ υπό τον στρατηγό Χαφτάρ ο οποίος υποστηρίζεται από το ρωσικό σώμα μισθοφόρων Wagner. Η αποστολή τουρκικών στρατευμάτων πυροδότησε όχι μόνο την αντίδραση του Χαλιφά Χαφτάρ και του λιβυκού κοινοβουλίου αλλά και την αντίδραση της Αιγύπτου. Το Κάιρο προχώρησε στην υλοποίηση της άσκησης Qadir 2020 στην οποία μετείχε σχεδόν το σύνολο των ενόπλων δυνάμεων με ανάπτυξη στα σύνορα προς Λιβύη, στη ανατολική Μεσόγειο και στην Ερυθρά Θάλασσα. Στη Μεσόγειο η Αίγυπτος ανέπτυξε φρεγάτες , κορβέτες, υποβρύχια, ελικοπτεροφόρο, αεροσκάφη F-16, και ελικόπτερα Apache, Chinook Kamov. Τέλος στις 8/1/2020 η Μουσουλμανική Διεθνής καταδίκασε την τουρκική εισβολή στην Λιβύη. Στη Διάσκεψη του Βερολίνου οι ΗΠΑ που εκπροσωπήθηκαν από τον Υπουργό Εξωτερικών ζήτησαν την απομάκρυνση όλων των ξένων στρατευμάτων από τη χώρα, ενώ είχε προηγηθεί η σύνοδος Ελλάδος-Κύπρου-Αιγύπτου-Γαλλίας η οποία είχε καταδικάσει τις τουρκικές ενέργειες και σχεδιασμούς. Ήδη πριν και κατά τη διάρκεια της Συνόδου του Βερολίνου αντίστοιχη θέση έχει εκφράσει το σύνολο σχεδόν των εσωτερικών φατριών της Λιβύης, ο Αραβικός Σύνδεσμος, η Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες. Τέλος η γεωγραφία δημιουργεί πρόβλημα εφοδιασμού τυχόν τουρκικής δύναμης στη Λιβύη. Υπό αυτές τις συνθήκες η υλοποίηση της απόφασης της τουρκικής εθνοσυνέλευσης της 2/1/2020 για αποστολή στρατευμάτων στη Λιβύη δύσκολα θα υλοποιηθεί. Πέρα από αυτά τα εμπόδια η πιθανότητα σύγκρουσης των ρωσικών με τα τουρκικά στρατεύματα είναι υπαρκτή. Η Ρωσία για να αποφύγει μία τέτοια εξέλιξη προσπάθησε να επιβάλει ένα σχέδιο ειρήνης. Τόσο η ΗΠΑ όσο και η ΕΕ δεν θέλουν να δουν μια στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας στη Λιβύη. Έτσι η θέση που έχει ήδη δηλωθεί ότι τα ξένα στρατεύματα πρέπει να φύγουν συμπαρασύρει και τα τουρκο-ισλαμικά στρατιωτικά σχήματα.
-Μεταξύ 2016-2019 λόγω της εσωτερικής αναταραχής στην Τουρκία πάνω από 300.000 άτομα έχουν φυλακισθεί ή απολυθεί από τις εργασίες τους. Μεταξύ αυτών πλέον των 8.000 στρατιωτικών. Ο αριθμός αν και μικρός σε σχέση με το σύνολο του προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων δεν είναι ευκαταφρόνητος αφού αφορά αξιωματικούς σε νευραλγικές θέσεις και πιλότους.
-Οι σχέσεις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Τουρκίας εξακολουθούν να δοκιμάζονται από την τουρκική προμήθεια των S-400 αλλά και τη συνολική αναβάθμιση των σχέσεων Τουρκίας-Ρωσίας-Ιράν-Βενεζουέλας. Η εξέλιξη αυτή έχει ήδη οδηγήσει στην ακύρωση της τουρκικής συμμετοχής στο πρόγραμμα των αεροσκαφών F-35, αλλά και σε επιπρόσθετες αμερικανικές κυρώσεις στην τουρκική πολεμική βιομηχανία. Έτσι για παράδειγμα –τυχαία (;)- οι πωλήσεις τουρκικών επιθετικών ελικοπτέρων και φρεγατών στο Πακιστάν έχουν παγώσει, ενώ παράλληλα η προσπάθεια της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας για κατασκευή του άρματος ALTAY βρίσκει τεράστια εμπόδια αφού καμία βιομηχανία δεν προμηθεύει την Τουρκία με κινητήρες για τα άρματα μάχης. Αυτά είναι ορισμένα μόνο από τα τρέχοντα εμπόδια στην τουρκική πολεμική βιομηχανία. Υπάρχουν και άλλα προβληματικά εξοπλιστικά προγράμματα τα οποία δεν αναφέρονται για λόγους χώρου.

4. Οι Οικονομικές και θεσμικές παράμετροι.
Στις διεθνείς συρράξεις τόσο η οικονομία όσο και οι θεσμοί παίζουν βασικό ρόλο. Ειδικότερα οι λαοί που από την περίοδο της ειρήνης δεν είναι ευχαριστημένοι με τη κατάσταση στη χώρα τους δύσκολα πολεμούν για αυτήν. Το επίπεδο ευχαρίστησης είναι άμεσα συνδεδεμένο με την οικονομική κατάσταση του λαού αλλά και με το επίπεδο των θεσμών. Αξίζει λοιπόν η συνοπτική εξέταση των ανωτέρω παραμέτρων
Η τουρκική οικονομία αν και διαθέτει ισχυρή βιομηχανική βάση παρουσιάζει σημαντικές διαρθρωτικές αδυναμίες. Η ανεργία μαστίζει την χώρα αφού τον Αύγουστο του 2019 εκτινάχθηκε στο 27% για τους νέους μεταξύ 15-34 ετών, περίπου 2,8 εκ. άτομα! Ειδικότερα το 26% των πτυχιούχων αδυνατεί να εργασθεί και 5 εκατομμύρια πτυχιούχοι αδυνατούν να αποπληρώσουν τα φοιτητικά δάνεια. Τη διετία 2017-2018 συνολικά 550.000 Τούρκοι μετανάστευσαν στο εξωτερικό για εργασιακούς λόγους. Παράλληλα ο πληθωρισμός αυξάνει, η τουρκική λίρα υποτιμάται και οι επιχειρήσεις αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνεια τους. Ο τραπεζικός τομέας επίσης αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα. Το τουρκικό ΑΕΠ από $950 δις το 2013 μειώθηκε στα $748 δις το 2019.
Σε αυτό το πλαίσιο τυχόν ελληνο-τουρκική αντιπαράθεση θα πυροδοτήσει μεγάλη υποτίμηση της τουρκικής λίρας, αύξηση πληθωρισμού, μείωση συναλλαγματικών αποθεμάτων και αποθεμάτων χρυσού. Σε μία τέτοια περίπτωση η λαϊκή δυσαρέσκια κατά του καθεστώτος Ερντογάν μπορεί να οδηγήσει στην πτώση του.
Ας εξετάσουμε τώρα τη θεσμική παράμετρο. Αυτή έχει να κάνει με τη σχέση στρατιωτικού-πολιτικού τομέα της οικονομίας (civil-military relations) αλλά και το επίπεδο θεσμών στη χώρα. Η Τουρκία μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 κατ’ όνομα μόνο είναι δημοκρατία. Έχει εγκαθιδρυθεί ένα ισλαμικό καθεστώς το οποίο είναι προσωποπαγές και έχει θέσει σε δίωξη τόσο μερίδα των Ισλαμιστών (τους επονομαζόμενους οπαδούς του Gulen), όσο και τους Κεμαλιστές, τους Κούρδους, και οποιαδήποτε άλλη φωνή αντίθεσης. Στη σημερινή Τουρκία πάνω από 9.000 δημοσιογράφοι έχουν χάσει τη δουλειά τους ή έχουν φυλακισθεί. Η λαϊκή δυσαρέσκεια οδήγησε χιλιάδες Τούρκους στην αγορά κατοικιών στην Ελλάδα αφού οι άνθρωποι αυτοί βλέπουν ότι αργά ή γρήγορα θα πρέπει να εγκαταλείψουν την Τουρκία. Υπό τις παρούσες συνθήκες ένας λαός που γίνεται φτωχότερος μέρα με τη μέρα και παράλληλα βλέπει και βιώνει την ανυπαρξία κράτος δικαίου απλά δεν πολέμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι και οι ίδιοι οι Τούρκοι επιτελείς χρησιμοποιούν στη Συρία αλλά και στη Λιβύη ισλαμιστές μισθοφόρους πρώην μαχητές του ISIS και όχι τουρκικά στρατεύματα.

5. Η Ιστορική εμπειρία και το Ελληνικό φοβικό σύνδρομο.
Έχοντας εκθέσει τις πολλαπλές αρνητικές παραμέτρους της τουρκικής στρατηγικής ερχόμαστε τώρα στο ελληνικό φοβικό σύνδρομο. Η Ελλάδα επί δεκαετίες ζεί με την λανθασμένη ιδέα ότι η Τουρκία αποτελεί «το αγαπημένο παιδί της Δύσης». Πρόκειται εν πολλοίς για φαντασίωση αφού στην ίδια την Τουρκία επικρατεί η αντίθετη ιδέα, ότι δηλαδή, η χριστιανική Δύση έχει στόχο το διαμελισμό της Τουρκίας!
Ειδικότερα οι Τούρκοι θεωρούν ότι οι Δυτικοί ουδέποτε εγκατέλειψαν την ιδεά της Συνθήκης των Σεβρών και μονίμως απειλούν την Τουρκία με διαμελισμό. Η προσπάθεια ένωσης Ελλάδας-Κύπρου τις δεκαετίες 1950-1970 θεωρήθηκε από τους Τούρκους δυτική προσπάθεια περικύκλωσης της χώρας τους και απαρχή του νέου δυτικού σχεδίου διαμελισμού. Το embargo όπλων που επέβαλαν οι ΗΠΑ στην Τουρκία την περίοδο 1975-1979 μετά την εισβολή στη Κύπρο είναι για τους Τούρκους απόδειξη ότι η Δύση συνέχιζε την πολιτική διάσπασης. Οι πρόσφατες αμερικανικές θερμές σχέσεις με τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράκ και η μακροχρόνια διαπραγμάτευση με την ΕΟΚ / ΕΕ για την ένταξη της Τουρκίας η οποία ουδέποτε γίνεται πραγματικότητα είναι επίσης δείγμα της δυτικής αντι-τουρκικής πολιτικής.
ΕΔΩ ΛΟΙΠΟΝ ΕΧΟΥΝΕ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΨΥΧΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΦΟΥ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΧΩΡΕΣ ΘΕΩΡΟΥΝ ΟΤΙ Η ΔΥΣΗ ΣΥΝΩΜΟΤΕΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ. ΕΤΣΙ ΚΑΘΕ ΔΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΄Η ΔΗΛΩΣΗ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΟΤΙ ΕΥΝΟΕΙ ΤΗΝ ΜΙΑ Η ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ. Από αυτή την ψύχωση έχει γεννηθεί η ελπίδα και στις δύο χώρες ότι η Ρωσία θα τις σώσει. Πολλοί στην Ελλάδα υποστηρίζουν τη λύση του ‘Ξανθού Γέννους’ το οποίο όμως ουδέποτε στήριξε τους Έλληνες με εξαίρεση τη ναυμαχία του Ναβαρίνου. Αντίστοιχα στη Τουρκία πολλοί θεωρούν ότι η επανάληψη του Συμφώνου Φιλίας Λένιν-Κεμάλ λαμβάνει χώρα σήμερα υπό τις φιλικές σχέσεις Πούτιν-Ερντογάν.
Όμως μία ανάλυση των ελληνοτουρκικών κρίσεων της περιόδου 1955-1996 δείχνει ότι πάγια πολιτική της Δύσης είναι η αποφυγή των εντάσεων μεταξύ των δύο χωρών. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη κρίση του Μαρτίου 1987 ο τότε Γ.Γ. του ΝΑΤΟ προχώρησε σε προσωπικό τηλεφώνημα στον Οζάλ για την αποκλιμάκωσή της ενώ τον Ιανουάριο του 1996 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ επίσης ενεπλάκη για την εκτόνωση της κατάστασης.
Αξίζει τον κόπο να παραθέσουμε την κατάθεση του Γιάννη Καψή τότε Υφυπουργού Εξωτερικών για τη κρίση του 1987: «Ήταν ένας θαυμάσιος άνθρωπος, ο αντιπροσωπευτικός τύπος του Άγγλου ευπατρίδη, ο λόρδος Κάρρινγκτον...Ήταν περίπου μεσάνυχτα και η ζωή στις Βρυξέλλες σταματάει γύρω στις 7-8 το απόγευμα. Κι όμως ο λόρδος Κάρρινγκτον ήλθε αμέσως στο τηλέφωνο. Και μόλις του εξήγησα ποιός ήμουν έσπευσε, με τη γνωστή αγγλική ευγένεια, να μου ζητήσει συγγνώμη που δεν είχε αναγνωρίσει τη φωνή μου – λες και μιλούσαμε καθημερινά στο τηλέφωνο. Χωρίς περιστροφές του τόνισα ότι στις 11:30 το πρωί της επομένης οι στόλοι των δύο χωρών... θα διασταύρωναν τα πυρά τους ....-Καταλαβαίνω μου είπε τη σοβαρότητα της κατάστασης και κατανοώ της θέση σας. Θα αναλάβω πρωτοβουλία...». Η πρωτοβουλία του τότε ΓΓ του ΝΑΤΟ οδήγησε τη κρίση σε εκτόνωση και πυροδότησε την τουρκική μήνη εναντίον του...

6. Η Τρέχουσα Δυναμική
Η εικασία (και όχι βεβαιότητα) για θερμό επεισόδιο πυροδοτήθηκε από την δήλωση του πρώην Υπουργού Άμυνας Ευάγγελου Αποστολάκη ότι σε περίπτωση στρατιωτικής εμπλοκής με την Τουρκία «θα είμαστε μόνοι μας». Ακολούθησε στο Συνέδριο των Δελφών το Νοέμβριο του 2019 η δήλωση του πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα Νίκολας Μπερνς σύμφωνα με την οποία «Λυπάμαι που το λέω αλλά αν η Ελλάδα χρειαστεί την στήριξη των ΗΠΑ σε ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία δεν νομίζω ότι θα την έχει από τον πρόεδρο Τράμπ. Το 2020 δεν είναι 1996». Μετά τη συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον πρόεδρο Τραμπ στις ΗΠΑ (7-1-2020) δημοσιεύθηκε η πληροφορία ότι στον μεταξύ τους διάλογο ο πρόεδρος Τραμπ ρώτησε τον Έλληνα πρωθυπουργό τι θα συμβεί αν χάσει η Ελλάς σε περίπτωση ελληνοτουρκικής στρατιωτικής αντιπαράθεσης και έλαβε την απάντηση ότι η Ελλάς δεν θα χάσει. Οι δηλώσεις αυτές τροφοδότησαν μεγάλο αριθμό δημοσιευμάτων περί αναπόφευκτης ελληνο-τουρκικής στρατιωτικής αντιπαράθεσης.
Είναι εκπληκτική η επιπολαιότητα με την οποία προσεγγίζονται οι διεθνείς σχέσεις στην Ελλάδα. Η απλή έκφραση προσωπικών εκτιμήσεων πυροδοτεί την «βεβαιότητα» της επικείμενης κρίσης από την οποία μάλιστα θα βγούμε ηττημένοι. ΟΙ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΤΑΝ υπάρχει τόσο το ιστορικό προηγούμενο ότι τόσο το ΝΑΤΟ όσο και οι ΗΠΑ έδρασαν πυροσβεστικά απομακρύνοντας την ελληνοτουρκική σύρραξη. Όμως ας έρθουμε στις ΗΠΑ και στον ίδιο τον πρόεδρο Τραμπ.

7. Ανάλυση τρέχουσας καταστάσεως Ο Παράγων Τραμπ Άγνωστος Χ ή προβλέψιμη προσωπικότητα στην ελληνο-τουρκική αντιπαράθεση;
Οι ΗΠΑ δεν έχουν ένα κέντρο εξουσίας υπάρχουν πολλά κέντρα (Λευκός Οίκος, State Department, CIA, NSA, Πεντάγωνο και άλλα) τα οποία δεν έχουν πάντα την ίδια αντίληψη στην εξωτερική πολιτική. Υπάρχουν όμως κάποιες «σταθερές πάγιες αντιλήψεις» για τα διεθνή θέματα οι οποίες αργά ή γρήγορα ενεργοποιούνται. Πολλές φορές το κατεστημένο (establishment) των ΗΠΑ ήρθε σε σύγκρουση με τον εκάστοτε ένοικο του Λευκού Οίκου για ζητήματα τακτικής ή στρατηγικής. Όταν ο πρόεδρος Κένεντυ χειριζόταν την Κρίση της Κούβας το Πεντάγωνο ζητούσε άμεση στρατιωτική προσβολή των σοβιετικών πυραύλων στη νήσο αλλά ο Λευκός Οίκος είχε αντίθετη άποψη φοβούμενος σοβιετικά στρατιωτικά αντίποινα. Ο προέδρος έστειλε τον αδερφό του, τον μόνο άνθρωπο που μπορούσε να εμπιστευτεί στον σοβιετικό πρέσβυ ζητώντας τη βοήθεια της Μόσχας για επίλυση της κρίσης χωρίς προσφυγή στα όπλα. Το 1987 ξέσπασε το περίφημο σκάνδαλο Ιραν-Κόντρας. Ειδικότερα μετά την ισλαμική επανάσταση στο Ιράν το 1979 οι ΗΠΑ διέκοψαν κάθε επαφή με το ιρανικό καθεστώς. Όμως αποκαλύφθηκε ότι στα παρασκήνια η CIA είχε οικονομικές συναλλαγές με το Ιράν και χρησιμοποιούσε τα χρήματα για να βοηθήσει τους Κόντρας στη Λατινική Αμερική, παρακάμπτοντας την επίσημη κρατική πολιτική. Στη κρίση της Γιουγκοσλαβίας στη δεκαετία του 1990 το State Department υποστήριζε την ανάληψη στρατιωτικής δράσης εναντίον των Σέρβων με χρήση στρατιωτικών χερσαίων δυνάμεων αλλά το Πεντάγωνο θεωρούσε πολύ επικίνδυνη μία τέτοια πολιτική. Όταν το State Department έστειλε στον προέδρο Κλίντον το κείμενο που ανακοίνωνε αμερικανική στρατιωτική δράση εναντίον των Σέρβων αυτό εμπεριείχε τη χρήση δυνάμεων του Στρατού Ξηράς. Τότε ο στρατιωτικός σύμβουλος του Κλίντον μονομερώς τροποποίησε το έγγραφο και η προεδρική ανακοίνωση τόνιζε ότι αναλαμβάνεται δράση εναντίον των Σέρβων μόνο με τη χρήση του αεροπορικού όπλου δηλαδή μόνο με αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Τα παραδείγματα αυτά είναι μερικά μόνο από πολλά που δείχνουν την διάσταση απόψεων στην αμερικανική πολιτική ηγεσία και ελίτ.
Ας έρθουμε στον ίδιο τον πρόεδρο Τραμπ ο οποίος έχει αυτή τη χρονική στιγμή να αντιμετωπίσει την πιθανή αποπομπή του από το Λευκό Οίκο μετατρέποντας τον, με βάση τις εκτιμήσεις πολλών αναλυτών, σε αδύναμο πρόεδρο ο οποίος δεν θα παρέμβει σε τυχόν ελληνο-τουρκική κρίση. Ο Λευκός Οίκος έχει έρθει σε πολλά θέματα εξωτερικής πολιτικής αντιμέτωπος με τα κέντρα εξουσίας των ΗΠΑ. Αναφέρουμε ορισμένα:
1. Είναι χαρακτηριστική η εμμονή του Τραμπ για καλές σχέσεις με τη Ρωσία, όταν όλοι οι μηχανισμοί εξουσίας των ΗΠΑ θεωρούν ότι η Ρωσία αποτελεί κίνδυνο για τα αμερικανικά συμφέροντα. Έτσι ο Λευκός Οίκος διαφωνεί για τις αμερικανικές κυρώσεις στη Ρωσία αλλά αναγκάζεται να τις υπογράψει και επιβάλλει αφού έχουν εγκριθεί από τη Γερουσία.
2. Η Βόρεια Κορέα θεωρείται από το κατεστημένο ως κράτος παρίας (rogue state) αλλά ο πρ'οεδρος τονίζει ότι ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας είναι φίλος του με τον οποίο μπορεί να δουλέψει εποικοδομητικά.
3. Το τρίτο παράδειγμα είναι άκρως διδακτικό. Αφορά τις σχέσεις των ΗΠΑ με την Ιαπωνία. Οι σχέσεις ΗΠΑ-Ιαπωνίας καθορίστηκαν μεταπολεμικά το 1951 όταν υπογράφτηκε η συνθήκη συμμαχίας ανάμεσα στις δύο χώρες. Η αρχική συνθήκη τροποποιήθηκε το 1960 υπό τον πρωθυπουργό Nobosuke Kishi, παππού του σημερινού πρωθυπουργού της Ιαπωνίας Shinzo Abe. Η Συνθήκη του 1961 υποχρεώνει τις ΗΠΑ να υπερασπισθούν την Ιαπωνία σε περίπτωση πολέμου και σε αντάλλαγμα η Ιαπωνία παραχωρεί στις ΗΠΑ στρατιωτικές βάσεις από τις οποίες οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις μπορούν να χτυπήσουν στα βάθη της Ασίας. Ουσιαστικά λοιπόν η συνθήκη δεν προβλέπει στρατιωτική συνδρομή της Ιαπωνίας στις ΗΠΑ αν αυτές δεχθούν πλήγμα. Ο Αμερικανός πρόεδρος έθεσε με έναν πολύ σκληρό τρόπο το ζήτημα στους Ιάπωνες στις 28-29 Ιουλίου 2019 στα πλαίσια της συνόδου κορυφής των G-20 στην Οσάκα εντός της Ιαπωνίας λέγοντας δημοσίως: «Αν η Ιαπωνία δεχθεί επίθεση θα τους βοηθήσουμε, θα πολεμήσουμε με κάθε κόστος. Αλλά αν εμείς δεχθούμε επίθεση η Ιαπωνία δεν έχει υποχρέωση να μας βοηθήσει. Θα δουν [οι Ιάπωνες] την επίθεση σε μία τηλεόραση Sony. »
H δήλωση αυτή, προκάλεσε σοκ στο Τόκιο. Η Ιαπωνία, έχει ανοιχτά θέματα ασφαλείας
-με τη Ρωσία (για τις νήσους Κουρίλες στο Βόρειο Ειρηνικό),
-με τη Βόρειο Κορέα η οποία έχει δρομολογήσει την πυρηνικοποίησή της και της οποίας οι πύραυλοι έχουν πολλές φορές παραβιάσει τον εναέριο χώρο της Ιαπωνίας και
-με την Κίνα για το καθεστώς νησίδων στη Σινική θάλασσα.
Η δήλωση Τραμπ ερμηνεύθηκε ως αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής παρά την άμεση αντίδραση του State Department υπέρ της Ιαπωνίας. Το Τόκυο αντέδρασε διπλά. Η χώρα η οποία από το 2012 λόγω των εξωτερικών απειλών αυξάνει τις αμυντικές της δαπάνες κατά 10% ετησίως ανακοίνωσε στις 20-12-2019 ετήσιες αμυντικές δαπάνες ρεκόρ ύψους 5,31 τρις γεν ($48,56 δις) και παράλληλα άρχισε να αναπτύσει δειλή διπλωματική πρωτοβουλία εξομάλυνσης των σχέσεων με την Κίνα.
4. Το τέταρτο παράδειγμα συμπεριφοράς του προέδρου Τραμπ αφορά το τρίγωνο ΗΠΑ-Κούρδοι-Τουρκία. Το σύνολο των αμερικανικών υπηρεσιών είχε εκφράσει την αμερικανική υποστήριξη στους Κούρδους αλλά ο Λευκός Οίκος επέτρεψε την τουρκική εισβολή στη Συρία. Ακολούθησε όμως η επιστολή Τραμπ προς Ερντογάν στις 9-10-2019 η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα και τονίζει:

«Αγαπητέ προέδρε Ερντογάν,
Ας δουλέψουμε για μία καλή συμφωνία. Δεν θες να είσαι υπεύθυνος για τη σφαγή χιλίαδων ανθρώπων και δεν θέλω να είμαι εγώ υπεύυθυνος για την καταστροφή της τουρκικής οικονομίας-που θα το κάνω...μην είσαι ηλίθιος».

Εδώ λοιπόν βλέπουμε το αμερικανικό establishment να έχει εκφράσει συγκεκριμένες θέσεις για διάφορα διεθνή ζητήματα (Ρωσία, Βόρειο Κορέα, Μέση Ανατολή, Ιαπωνία κλπ) και ο Λευκός Οίκος να έχει εκφράσει διαφορετικές απόψεις. Ειδικά ως προς την Ελλάδα τόσο η Αμερικανική Γερουσία, όσο και το State Department, αλλά και το Πεντάγωνο έχουν πολλαπλές φορές εκφράσει την υποστήριξή τους στην Αθήνα και στη μετατροπή της Ελλάδας σε στρατηγικό εταίρο. Οι αναβαθμισμένες διπλωματικές ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ σχέσεις Αθήνας-ΗΠΑ έχουν ήδη εδραιωθεί τόσο με την νέα κοινή αμυντική συμμαχία όσο και με πολλές δράσεις (κοινά γυμνάσια κλπ) όμως είναι εκπληκτικό ότι ορισμένοι στην Ελλάδα κατεδαφίζουν το οικοδόμημα χωρίς να το καταλαβαίνουν με πράξεις ή λόγια.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ παρά τις προσωπικές του επιφυλάξεις υπέγραψε την East-Med Act, κάνοντας το τεράστιο βήμα.

ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΝ ΟΙ ΗΠΑ ΘΑ ΠΑΡΕΜΒΟΥΝ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΘΕΡΜΗΣ ΕΛΛΗΝΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ:
1. Τόσο το State Department όσο και το Πεντάγωνο έχουν δεσμευθεί στην προστασία της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας. Πέραν της νομικής δέσμευσης υπάρχουν κοινά μακροχρόνια γεωπολιτικά, στρατηγικά και ενεργειακά συμφέροντα. Αυτά κανένας προέδρος στο Λευκό Οίκο δεν μπορεί να τα αγνοήσει.
2. Αν οι ΗΠΑ δεν αναμειχθούν θα αναμειχθεί αναγκαστικά ο ΓΓ του ΝΑΤΟ.
3. Αν ΝΑΤΟ και ΗΠΑ δεν αναμειχθούν τότε θα αναμειχθεί η Γαλλία η οποία ως πυρηνική δύναμη και μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ θα αναδειχθεί ως περίπτωση ειδικής δύναμης (case of special power) στα πλαίσια του ΟΗΕ και του διεθνούς συστήματος. Η γαλλική ανάμειξη θα εξαναγκάσει τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να επέμβουν αλλιώς θα γελοιοποιηθούν στο διεθνές σύστημα, αν κρατήσουν ουδέτερη στάση παρατηρητή απλά των γαλλικών κινήσεων.
4. Υπάρχουν άλλες δύο δυνητικές πιθανές επεμβάσεις υπέρ της Ελλάδας από ισχυρές χώρες της Ασίας που δεν θα ήθελα να τις κατονομάσω για ευνόητους λόγους.
5. Η έκφραση «θα είμαστε μόνοι μας» είναι ατυχέστατη για δύο λόγους: Πρώτον στέλνει το λανθασμένο μήνυμα της στρατιωτικής και διπλωματικής απομόνωσης της Ελλάδας στη Τουρκία και δεύτερον στην εποχή των δορυφόρων και του ηλεκτρονικού πολέμου συμμαχικές προς την Ελλάδα χώρες δεν χρειάζεται να παρατάξουν στρατό, στόλο και αεροπορία στο Αιγαίο. Αρκεί η μετάδοση πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο για τις κινήσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και ένας ηλεκτρονικός πόλεμος που θα μπλοκάρει τις τουρκικές τηλεπικοινωνίες. Μπορούν να γίνουν και άλλες δράσεις οι οποίες δεν αναφέρονται για ευνόητους λόγους....
6. Η ΕΕ δεν είναι στρατιωτική υπερδύναμη αλλά το ευρώ ως νόμισμα θα υποστεί βαρύ πλήγμα στις διεθνείς χρηματαγορές αν δύο χώρες της ΟΝΕ (Ελλάδα-Κύπρος) εμπλακούν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις. Σίγουρα η ΕΕ δεν θέλει να έχει και άλλες αρνητικές επιπτώσεις στην τρέχουσα περίοδο αφού ήδη το BREXIT δημιουργεί προβλήματα στις Βρυξέλλες.

8. Ελληνοτουρκικό στρατιωτικό ισοζύγιο
Είναι αληθές ότι την περίοδο 2009-2019 το διμερές ισοζύγιο στρατιωτικής ισχύος μεταβλήθηκε σε βάρος της Ελλάδος αφού η Αθήνα μείωσε αλόγιστα τις αμυντικές δαπάνες ενώ αντίθετα η Άγκυρα τις αύξησε κατά 60%. Παρά όμως τη μείωση οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις διατήρησαν μιά σημαντική μαχητική ισχύ την οποία η Άγκυρα δεν μπορεί να αγνοήσει.


9. Συμπέρασμα
Στο τρέχον διεθνές σύστημα αστάθειας σε όλη την Ευρασία η άμεση υλοποίηση του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας είναι ανέφικτη. Χρειάζεται προσοχή αλλά όχι πανικός. Αν η Τουρκία την τρέχουσα χρονική περίοδο προσπαθήσει να υλοποιήσει στρατιωτική αντιπαράθεση με την Ελλάδα αυτή μάλλον δεν θα βγει προς όφελος της Άγκυρας. Σε μία τέτοια περίπτωση ο ίδιος ο Ερντογάν μπορεί να χάσει την εξουσία και η προσωπική του τύχη να είναι αντίστοιχη αυτής άλλων τυράννων...
Οι ελληνικές αρχές πρέπει να αποτρέψουν την ανάδειξη της Τουρκίας σε ναυτική δύναμη η οποία θα μπορεί να επιβληθεί στην ανατολική Μεσόγειο. Η μετατροπή του τουρκικού ναυτικού σε Blue water navy πρέπει να λάβει την πρέπουσα απάντηση. Παράλληλα η Ελλάδα θα πρέπει να επικεντρώσει την προσπάθειά της στην ακύρωση του πυρηνικού προγράμματος της Τουρκίας Αν η Άγκυρα σε 15-20 χρόνια διαθέτει πυρηνικά όπλα τότε θα είναι ανεξέλεγκτη...Το 2020 είναι έτος έντασης αλλά δεν θα είναι το νέο 1922 αν υπάρξει κατάλληλη και σωστή αποτροπή σε όλα τα επίπεδα. Η Ελλάδα διαθέτει αρκετές κλείδες ασφαλείας τις οποίες πρέπει να χρησιμοποιήσει σταδιακά αν η Τουρκία αυξήσει την ένταση περαιταίρω. Η ρήση του Ναπολέοντα «Ποτέ μή διακόπτεις τον αντίπαλο όταν αυτός κάνει λάθος» πρέπει να είναι στους σχεδιασμούς μας.

(*) Διδάσκει στο ΕΚΠΑ και σε στρατιωτικές, αστυνομικές σχολές.
Μέλος του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. 

Μιλτιάδης Β. Παρλάντζας*: ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ `40 ΣΤΟ 2019

on Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

«Μὲ πίστιν εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὰ Πεπρωμένα τῆς φυλῆς, τὸ Ἔθνος σύσσωμον καὶ πειθαρχοῦν ὡς εἷς ἄνθρωπος θὰ ἀγωνισθῇ ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν μέχρι τῆς τελικῆς νίκης».
Το παραπάνω απόσπασμα ανήκει στο διάγγελμα του Βασιλέα Γεωργίου Β΄, ανώτατου πολιτειακού άρχοντα της πατρίδας μας την εποχή του ελληνοϊταλικού πολέμου. Και χρήζει κρίσιμο να αναφερθούμε στις αρχές στις οποίες αναφέρεται: Θεός, Πεπρωμένα της φυλής, ενότητα του Έθνους, μάχη υπέρ βωμών και εστιών. Όλα αυτά εν έτη 1940. Τι γίνεται όμως το 2019; Πόσα από αυτά τα ιδανικά- αρχές υπάρχουν και σε τι βαθμό; Τι μαθαίνουμε σήμερα για την εποποιϊα του 40; Γνωρίζουμε τους πρωτεργάτες του ελληνικού θαύματος; Η πραγματικότητα είναι δυστυχώς σκληρή.

Την εποχή εκείνη οι Έλληνες, οι παππούδες αρκετών από εμάς, σήκωσαν το ανάστημα τους, φόρεσαν τη στολή του στρατιώτη και ένα εξωπραγματικά πλατύ χαμόγελο και πήραν το δρόμο για το μέτωπο. Για τα δύσβατα βουνά της ελληνοαλβανικής μεθορίου. Ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Πατρίδας για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και τη διατήρηση της εθνικής ανεξαρτησίας. Ήταν για εκείνους προτεραιότητα στη ζωή τους. Σήμερα δυστυχώς το κυνήγι του υλικού πλούτου και η επίτευξη των ιδιοτελών συμφερόντων, επισκιάζουν τα ιδανικά του ελληνισμού. Το εγώ πάνω από το εμείς.
Αντίστοιχα σήκωσε το ανάστημα του ο Πρωθυπουργός της χώρας, Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος αρνήθηκε την ιταλική πρόσκληση για διέλευση των στρατιωτικών τμημάτων του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Τα ιδανικά της φυλής ήταν αυτά που τον προέτρεψαν να απορρίψει το ιταλικό τελεσίγραφο και να προσθέσει μια ακόμα χρυσή σελίδα στο πολύτομο βιβλίο της ελληνικής Ιστορίας. Σήμερα μαθαίνουμε για εκείνον πως υπήρξε ένας φασίστας δικτάτορας που κατέλυσε το πολίτευμα, κυνήγησε τους πολιτικούς του αντιπάλους και υποχρεώθηκε να αποτρέψει την ιταλική προέλαση. Το δε «ΟΧΙ» μαθαίνουμε πως το είπε ο λαός και όχι ο Πρωθυπουργός. Εύλογα εγείρεται το ερώτημα για ποιο λόγο προβάλεται μία αρνητική εικόνα του Μεταξά, αντί να τονίζεται ο πρωταγωνιστικός του ρόλος τόσο στον ελληνοιταλικό πόλεμο όσο και στη δημιουργία των οχυρών στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο, στην οποία ο Ελληνικός Στρατός αντιμετώπισε ηρωικά το Γ΄ Ράιχ.
Στο ύψος των περιστάσεων και του στρατιωτικού τους όρκου στάθηκαν αφενός ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος, αφετέρου ο Στρατηγός Διοικητής της VIII Μεραρχίας, Υποστράτηγος Θεόδωρος Κατσιμήτρος. Επιπλέον ο Διοικητής του Αποσπάσματος Πίνδου, Συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Δαβάκης, ο οποίος οδήγησε το τμήμα του στην πρώτη αποφασιστική νίκη του πολέμου έναντι της επίλεκτης ιταλικής Μεραρχίας Αλπινιστών Τζούλια. Επιπροσθέτως, ο Ταγματάρχης Γεώργιος Δουράτσος υπερασπίστηκε ηρωικά το οχυρό Ρούπελ απέναντι στις γερμανικές δυνάμεις εισβολής. Κι αντί να μαθαίνουμε γι αυτούς τους Αξιωματικούς, μαθαίνουμε επί τω πλείστω για τη συμβολή του ΕΑΜ και των στελεχών του στην Εθνική Αντίσταση. Γιατί άραγε;
Στο ύψος των περιστάσεων επίσης στάθηκαν και τα ΜΜΕ της εποχής, τα οποία αποτελούνταν από τον Τύπο και το ραδιόφωνο. Μεταδίδοντας άμεσα και με εθνική υπερηφάνεια τα ηρωικά κατορθώματα του Στρατού, συνέβαλαν στην ανύψωση του ηθικού και στην ένωση του λαού σε ένα σώμα, το οποίο κατάφερε κάτι μεγάλο, κάτι απροσδόκητο κόντρα σε έναν πολύ ανώτερο αριθμητικά και σε επίπεδο εξοπλισμού στρατό. Σήμερα τα ΜΜΕ, ανήμερα της Εθνικής Επετείου, επιλέγουν να προβάλλουν τηλεπαιχνίδια, ριάλιτι σόου και ξένες σειρές, αντί να κάνουν αφιερώματα, ντοκιμαντέρ ή να προβάλλουν τις λεγόμενες «κιτς» και «υπερπατριωτικές» ταινίες. Γιατί άραγε;
Κλείνοντας το άρθρο αυτό, ας επιτραπεί να τονίσουμε πως αυτοί που δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων ήταν οι «Σύμμαχοι» μας, οι οποίοι στα λόγια μεν έδειξαν μεγαλοψυχία, στην πράξη δε, λησμόνισαν το θαυμασμό απέναντι στο λαό μας και την προσφορά του στην ήττα του Άξονα. «Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες», διατυμπάνιζε ο Άγγλος πρωθυπουργός Ουίστον Τσώρτσιλ. Στο τέλος όμως του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ξέχασε και το θαυμασμό, και την Κύπρο και τη Βόρεια Ήπειρο, που μάταια ανέμενε ο ελληνισμός ότι θα κέρδιζε μετά τη συμβολή του στη νίκη των Συμμάχων. Τι μας θυμίζει άραγε;
Σ` αυτούς που έριξαν το αίμα τους για την Πατρίδα….
Στους Ήρωες της Ελλάδας….

Μιλτιάδης Β. Παρλάντζας
Υπλγός (ΕΜ), MSc 

ου Απόστολου Τσομπάνη-Νότιου*: ΕΕ: Οι διαδοχικές «κρίσεις», το μέλλον της και η θέση της Ελλάδας

on Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2020. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Η Ευρωπαϊκή Ένωση βιώνει ίσως την μακροβιότερη περίοδο κρίσης από την ίδρυσή της, που ξεκίνησαν το 2005 και φτάνει μέχρι και σήμερα. Η κατάσταση αυτή μοιάζει σαν ένα σπιράλ διαδοχικών κρίσεων, που ξεκινάει από την απόρριψη του Συντάγματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και φτάνει μέχρι την μεταναστευτική κρίση και την κρίση χρέους.
Πριν τα δημοψηφίσματα σε Γαλλία και Ολλανδία, η ΕΕ θεωρούνταν ως μία συνεκτική και ισχυρή πολιτική και οικονομική συμμαχία και ένας συνομιλητής άξιος προσοχής στο διεθνές προσκήνιο, τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο. Στην Σύνοδο Κορυφής της Κοπεγχάγης (2002) αποφασίστηκε η μεγαλύτερη διεύρυνση στην ιστορία της ΕΕ με ένταξη δέκα κρατών, μεταξύ αυτών και η Κύπρος και το σύνολο σχεδόν των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης που ήταν στην σφαίρα επιρροής της πρώην ΕΣΣΔ κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Ευρωσύνταγμα – Μεταρρυθμιστική Συνθήκη
Το 2003 ήταν μία χρονιά σταθμός στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς επιχειρήθηκε μία σημαντική μεταρρύθμιση προς την πολιτική ενοποίηση. Στην Σύνοδο της Αθήνας παρουσιάστηκε το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα από τον Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, Πρώην Πρόεδρο της Γαλλίας (1974-1981) και Πρόεδρο της Επιτροπής για την κατάρτιση του. Το σχέδιο υιοθετήθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και παραπέμφθηκε στα κράτη-μέλη προς έγκριση ή στα εθνικά κοινοβούλια ή μέσω δημοψηφίσματος. Παράλληλα, στην Στοά Αττάλου υπογράφτηκε η Συνθήκη Προσχώρησης των δέκα νέων κρατών-μελών (Κύπρος, Μάλτα, Τσεχία, Σλοβακία, Σλοβενία, Εσθονία, Λεττονία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Πολωνία) και ημερομηνία ένταξης ορίστηκε η 1η Μαΐου 2004. Μετά τις Ευρωεκλογές του Ιουνίου 2004, νέος Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εκλέχτηκε ο Πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.
Το 2005 σηματοδότησε την πρώτη σημαντική κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Γαλλία και η Ολλανδία απέρριψαν σε αντίστοιχα δημοψηφίσματα το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Το αρνητικό αποτέλεσμα και στα δύο δημοψηφίσματα οδήγησε την ηγεσία της ΕΕ να το «βάλει στον πάγο» και να εισέλθει σε μία περίοδο προβληματισμού για την πορεία της. Δύο χρόνια μετά, το 2007, προυσιάστηκε η Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της ΕΕ, που εγκρίθηκε από το σύνολο των κρατών-μελών της ΕΕ, χωρίς να παραπεμφθεί σε δημοψηφίσματα. Η εξέλιξη αυτή, θα μπορούσε καποιος να πει, ήταν ένα δείγμα του ελλείματος δημοκρατίας που επικρατούσε μέσα στις τάξεις της Ένωσης.
Σε εφαρμογή της Μεταρρυθμιστικής Συνθήκης, το 2009 εκλέχτηκε Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ο Πρωθυπουργός του Βελγίου Χέρμαν βαν Ρομπέι και Ύπατη Εκπρόσωπος Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ η Κάθριν Άστον. Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επανεκλέχτηκε ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόσο.

Διεθνής Οικονομική Κρίση
Το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στις ΗΠΑ επηρέασε, όπως ήταν αναμενόμενο και την ΕΕ. Η μεγαλύτερη, όμως, ανισότητα υφίστατο εντός της Ευρωζώνης, με τις χώρες του «πλούσιου Βορρά» και του «φτωχού Νότου». Από την άλλη, το δημοσιονομικό πλαίσιο ήταν αρκετά «σφιχτό» με δυνατότητα πληθωρισμού έως 3%, ενώ με την ένταξή τους τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης είχαν απωλέσει σημαντικά οικονομικά εργαλεία με τα οποία θα μπορούσαν ενδεχομένως να αντιμετωπίσουν προβλήματα στα δημόσια οικονομικά. Ως αποτέλεσμα, πολλά κράτη βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα, με πρώτο την Ελλάδα. Επειδή η ΕΕ δεν διέθετε ακόμη μηχάνισμο οικονομικής στήριξης, τα κράτη του Νότου έλαβαν οικονομική βοήθεια από την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Όμως, οι όροι των δανείων ήταν πολύ σκληροί, καθώς συνδέθηκαν με μέτρα που περιλάμβαναν περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, αύξηση της φορολογίας κυρίως στα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα και σαρωτικές αλλαγές στην εργασιακή νομοθεσία.
Το πακέτο αυτό είχε αντίκτυπο σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας αισθάνθηκε αγανάκτηση γι το πακέτο μέτρων και στράφηκε προς διάφορα μορφώματα ακροδεξιάς ή ακροαριστερής καταβολής. Η απεικόνιση της αγανάκτησης αυτής φάνηκε για την Ελλάδα στις βουλευτικές εκλογές του 2012 όταν το ακροδεξιό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής κατάφερε να εισέλθει στη Βουλή. Αντίστοιχο συνέβη στην Κύπρο το 2016, με την είσοδο στη Βουλή των Αντιπροσώπων του ΕΛΑΜ. Σε άλλα κράτη, πολλά τέτοιου είδους μορφώματα έφτασαν στο σημείο να διεκδικήσουν συμμετοχή στην διακυβέρνηση. Απεικόνιση υπήρξε και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς οι Ακροδεξιοί και οι Ευρωσκεπτικιστές κατάφεραν να έχουν ενισχυμένη παρουσία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μετά τις Ευρωεκλογές του 2014, χωρίς να επιτύχουν να επηρεάσουν τις εξελίξεις. Αξίζει να αναφερθεί ότι μετά τις Ευρωεκλογές του 2014, Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου εκλέχτηκε ο Πρωθυπουργός της Πολωνίας, Ντόναλντ Τουσκ, και Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εκλέχτηκε ο πρώην Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ.

Brexit
Το ισχυρό σοκ για την Ευρωπαϊκή Ένωση ήρθε από το Ηνωμένο Βασίλειο. Στο δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016 το 52% των ψηφισάντων ψήφισαν υπέρ της αποχώρησης της χώρας από την ΕΕ έναντι 48% που υπερψήφισαν την νέα συμφωνία που συνήψε η κυβέρνηση Κάμερον με την Ένωση. Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, ο Ντέιβιντ Κάμερον παραιτήθηκε από το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Στην θέση του εκλέχτηκε η έως τότε Υπουργός Εσωτερικών, Τερέζα Μέι. Η Τερέζα Μέι, στον σχηματισμό της κυβέρνησής της, διόρισε Υπουργό Εξωτερικών τον Μπόρις Τζόνσον, έναν από τους επικεφαλής της εκστρατείας υπέρ του Brexit και πρώην δήμαρχο του Λονδίνου.
Οι διαπραγματεύσεις για το Brexit ξεκίνησαν στις αρχές του 2017, αλλά διακόπηκαν λόγω προκήρυξης πρόωρων βουλευτικών εκλογών από την Τερέζα Μέι το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου. Στις εκλογές, οι Συντηρητικοί κέρδισαν εκ νέου, αλλά έχασαν την αυτοδυναμία στην Βουλή των Κοινοτήτων, που είχαν πετύχει στις εκλογές του 2015. Ως αποτέλεσμα, οι Συντηρητικοί σχημάτισαν κυβέρνηση με την στήριξη ενός μικρού κόμματος από την Βόρεια Ιρλανδία, των Ενωμένων Δημοκρατών.
Μετά από μεγάλο διάστημα διαπραγματεύσεων, επήλθε συμφωνία μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τους όρους αποχώρησης και την διάδοχη κατάσταση που θα αφορά στις οικονομικές και διπλωματικές επαφές μεταξύ των δύο μερών. «Κόκκινο πανί» ήταν το καθεστώς συνόρων στην Βόρεια Ιρλανδία. Η συμφωνία ήταν ότι θα εγκαθίστανταν τελωνεία μεταξύ Βόρειας Ιρλανδίας και Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, αλλά μόνο στην Μεγάλη Βρετανία. Αυτό προκάλεσε την οργή βουλευτών που ήταν οπαδοί ενός σκληρού Brexit, οι οποίοι απείλησαν ότι θα την καταψηφίσουν. Μάλιστα, παραιτήθηκαν οι Υπουργοί Εξωτερικών και Brexit, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην συμφωνία.
Παρά τις τρεις προσπάθειες της κυβέρνησης Μέι, η συμφωνία κατέπεσε στην Βουλή των Κοινοτήτων, καθώς καταψηφίστηκε από μερίδα των Συντηρητικών βουλευτών, των Εργατικών και των κομμάτων της ελάσσονος αντιπολίτευσης. Έτσι, τον περασμένο Ιούλιο η Τερέζα Μέι παραιτήθηκε από Πρωθυπουργός και επικεφαλής του Συντηρητικού Κόμματος. Διάδοχός της στο Νούμερο 10 της Ντάουνινγκ Στρητ εκλέχτηκε ο Μπόρις Τζόνσον, παραιτηθείς Υπουργός Εξωτερικών.
Αμέσως μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του, υποσχέθηκε ότι θα προχωρήσει το Brexit και θα αποχωρήσει η χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρά τις προσπάθειές του, κατέστη εκ νέου αδύνατη η ψήφιση της Συμφωνίας Αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ. Επίσης, ο Μπόρις Τζόνσον έχασε την πλειοψηφία στη Βουλή των Κοινοτήτων, με την αποχώρηση είκοσι και πλέον βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος από την κοινοβουλευτική ομάδα. Ως αποτέλεσμα, προκήρυξε πρόωρες βουλευτικές εκλογές για τις 12 Δεκεμβρίου, στις οποίες κατήγαγε μεγάλη νίκη με ισχυρή αυτοδυναμία. Στον αντίποδα, οι Εργατικοί καταποντίστηκαν με την απώλεια σημαντικού αριθμού εδρών. Αμέσως μόλις έλαβε εκ νέου την εντολή, ο Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου δήλωσε ότι θα προχωρήσει στην ψήφιση της Συμφωνίας Αποχώρησης και το Ηνωμένο Βασίλειο θα αποχωρήσει στις 31 Ιανουαρίου 2020. Μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου από την Βουλή των Κοινοτήτων, το Ηνωμένο Βασίλειο αποχωρεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση στις 31 Ιανουαρίου 2020. Η μεταβατική περίοδος θα λήξει στις 31 Δεκεμβρίου 2020.

Μεταναστευτική Κρίση
Μία επιπλέον πρόκληση, που υφίσταται από το 2015, είναι η διαχείριση του προσφυγικού – μεταναστευτικού ζητήματος. Από τις αρχές του 2015, εκατντάδες χιλιάδες άτομα από χώρες της Ασίαςκαι της Αφρικής έχουν εισέλθει παράνομα στην Ευρώπη, μέσω της Ελλάδας, της Ιταλίας και της Ισπανίας. Πολλοί από αυτούς προέρχονται από εμπόλεμες περιοχές (πχ Συρία). Η συντριπτική πλειονότητα, όμως, προέρχεται από μη εμπόλεμες περιοχές (Αφγανιστάν, Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Μαρόκο, Τυνησία). Εδώ φάνηκε για ακόμη μία φορά το χάσμα μεταξύ Βορρά και Νότου. Η Καγκελάριος της Γερμανίας σε δηλώσεις της στις αρχές της μεταναστευτικής κρίσης παρότρυνε τους μετανάστες να μεταβούν στην Γερμανία για εύρεση εργασίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών στον Νότο και κυρίως στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα να καταστούν ανεξέλεγκτες. Επίσης, πολλές χώρες της ΕΕ «έκλεισαν» τα σύνορα στους πρόσφυγες, όπως η Αυστρία, η Πολωνία και η Ουγγαρία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να συσσωρευτούν χιλιάδες πρόσφυγες και λαθρομετανάστες μέσα στην ελληνική επικράτεια, πολλές φορές μέσα σε άθλιες συνθήκες.
Παρά το μεγάλο πρόβλημα, δυστυχώς η ΕΕ δεν στάθηκε στο ύψος της περίστασης και δεν έδωσε λύση ουσιαστική στην κρίση αυτή. Δυστυχώς, τα κράτη – μέλη προέταξαν το εθνικό ή μικροπολιτικό συμφέρον έναντι του συλλογικού συμφέροντος και δεν τήρησαν την αρχή της αναλογικότητας. Παρά την Συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας για τον περιορισμό των μεταναστυτικών ροών, η Τουρκία έχει διακόψει την συνεργασία και δεν αποτρέπει πλέον τις μεταναστευτικές ροές προς την Ελλάδα, κάτι που αναμένεται να ενταθεί με την βελτίωση των μετεωρολογικών συνθηκών από την ερχόμενη άνοιξη, και θα βρει την Ελλάδα ανέτοιμη.

Τουρκική Προκλητικότητα
Η προκλητικότητα της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, της Κύπρου, αλλά και της ΕΕ αποτελεί ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016, η Τουρκία ανέβασε τους τόνους έναντι της Δύσης. Ειδικότερα, στράφηκε εναντίον της Ελλάδας όταν ο Άρειος Πάγος αποφάσισε υπέρ της παροχής ασύλου στους 8 Τούρκους αξιωματικούς που αυτομόλησαν με ελικόπτερο και προσγειώθηκαν στην Αλεξανδρούπολη. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας είχε δηλώσει επανειλημμένα (αλλά άνευ αποδείξεων) ότι είχε λάβει ρητή διαβεβαίωση από τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, Αλέξη Τσίπρα, ότι το αργότερο σε 20 ημέρες θα εκδίδονταν στην Τουρκία οι 8 Τούρκοι αξιωματικοί, κάτι που τελικά δεν έγινε.
Ένα άλλο θερμό επεισόδιο υπήρξε η σύλληψη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στο Τρίγωνο του Κάραγατς στον Έβρο, στο μοναδικό χερσαίο συνοριακό τμήμα των δύο χωρών. Παρόλο που επρόκειτο για ένα σύνηθες μεθοριακό επεισόδιο, οι δύο στρατιωτικοί κρατήθηκαν στις φυλακές της Αδριανούπολης αντιμετωπίζοντας ακόμη και την κατηγορία της κατασκοπείας εις βάρος της Τουρκίας. Κατά την διάρκεια της κράτησής τους, ο Πρόεδρο Ερντογάν είχε προτείνει ανταλλαγή των δύο Ελλήνων στρατιωτκών με τους οκτώ Τούρκους στρατιωτικούς που τους δόθηκε άσυλο στην Ελλάδα. Μετά την διεθνοποίηση του θέματος από την Ελλάδα και την άσκηση πιέσεων και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τελικά οι δύο στρατιωτικοί αφέθηκαν ελεύθεροι και επέστρεψαν στην Ελλάδα. Οι κατηγορίες μετατράπηκαν σε παράνομη είσοδο στην Τουρκία και δικάστηκαν ερήμην.
Την σκυτάλη έλαβαν οι δηλώσεις της Τουρκικής Κυβέρνησης για επανδιαπραγμάτευση της Συνθήκης της Λωζάννης, με την οποία καθορίστηκαν τα σύνορα των δύο κρατών. Ο Πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε ότι η Τουρκία βγήκε χαμένη από την Λωζάννη, την στιγμή που προσάρτησε αμαχητί την Ανατολική Θράκη, το Τρίγωνο του Κάραγατς, την Ίμβρο και την Τένεδο. Κάλεσε δε την Ελλάδα σε απαυθείας διαπραγματεύσεις για αναθεώρηση της Συνθήκης, ακόμα και στην επίσημη επίσκεψή του στην Αθήνα. Η απάντηση, διά στόματος του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, ήταν ξεκάθαρη: Δεν τίθεται κανένα ζήτημα αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης.
Τα σημαντικότερα προβλήματα για την ΕΕ ήρθαν όταν η Τουρκία έθεσε ζήτημα συνεκμετάλλευσης των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Κύπρο και έστειλε ερευνητικά σκάφη με συνοδεία σκαφών του πολεμικού της ναυτικού, παραβιάζοντας κατάφωρα το Δίκαιο της Θάλασσας. Μάλιστα, προχώρησε σε αποκλεισμό θαλασσίου οικοπέδου ανοιχτά της Αμμοχώστου εις βάρος ερευνητικού σκάφους ιταλικής εταιρείας, εξαναγκάζοντας την τελευταία να αποχωρήσει από την περιοχή. Επιπλέον, έχει δηλώσει ανοιχτά σε όλους τους τόνους ότι δε θα επιτρέψει να αποκλειστεί από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Κύπρου.
Ως αποτέλεσμα, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας της Τουρκίας, Στρατηγός εα Χουλουσί Ακάρ, δημοσίευσε τους χάρτες της «Γαλάζιας Πατρίδας», σύμφωνα με τους οποίους δέσμευε το μισό Αιγαίο και την Βόρεια Ελλάδα μέχρι και την Θεσσαλονίκη, θεωρώντας τα δικά της εδάφη που χάθηκαν στους πολέμους. Σε συνέχεια αυτού, προχώρησε στην υπογραφή Συμφωνίας Οριοθέτησης ΑΟΖ με την Λιβύη, παρακάμπτοντας τις ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου.
Η συμφωνία αυτή πυροδότησε εξελίξεις στην Λιβύη. Ο Στρατάρχης Χαλίφα Χαφτάρ, επκεφαλής του Λιβυκού Εθνικού Στρατού, κήρυξε άκυρη την συμφωνία. Το ίδιο έπραξε και ο Πρόεδρος της Βουλής της Λιβύης. Παράλληλα, η συμφωνία αυτή χαρακτηριστηκε ως άκυρη και από την ΕΕ και από μέλη του Κογκρέσου, μετά από κιητοποίηση Ελλάδας και Κύπρου. Λίγες ημέρες μετά, η Βουλή της Λιβύης καταψήφισε την συμφωνία. Παράλληλα, ο Χαλίφα Χαφτάρ ξεκίνησε ένοπλη κίνηση ενάντια της κυβέρνησης της Λιβύης., με σκοπό την ανατροπή της.
Βλέποντας τις εξελίξεις και την αστάθεια που προκαλείται στην περιοχή της Μεσογείου, η Γερμανία συγκάλεσε Διάσκεψη για την επίλυση του Λιβυκού Προβλήματος, με απουσία της Ελλάδας. Η απουσία οφείλεται σε μη πρόσκληση της Ελλάδας από την Γερμανία, κάτι που προκάλεσε την αντίδραση της Ελλάδας.Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, σε συνέντευξή του δήλωσε ότι η Ελλάδα θα σκήσει βέτο σε οποιαδήποτε λύση βρεθεί για την Λιβύη αν αυτή δεν περιλαμβάνει την ακύρωση της Συμφωνίας Οριοθέτησης ΑΟΖ με την Τουρκία.

Επίλογος
Η δεκαπενταετής κρίση που παρουσιάζει η ΕΕ δείχνει ότι παραμένει, χωρίς να παρουσιάζει σημάδια υποχώρησης, παρά τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες. Η ΕΕ φαίνεται αδύναμη να ανταπεξέλθει στις νέες προκλήσεις που παρουσιάζονται, η μία πίσω από την άλλη.
Μέσα στην Ένωση διαμορφώνονται διάφορες ομάδες που θέλουν να έχουν ηγετικό ρόλο στην διαδικασία λήψης αποφάσεων, ή ακόμα και να αποφασίσουν χωρίς να λάβουν υπόψη τα κράτη-μέλη. Αυτές οι τάσεις ίσως αποτελούν την αιτία διαλυτικών τάσεων, ή ακόμα και αποχώρησης μέσα στο εσωτερικό των κρατών-μελών.
Η ΕΕ καλείται να ανταποκριθεί επιτυχώς και να αλλάξει ριζικά, σε βαθμό που να αποτελεί πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή. Η Ελλάδα καλείται και οφείλει να συμβάλλει στην κατεύθυνση αυτή, με παράλληλη εξασφάλιση των εθνικών της συμφερόντων στο μέγιστο δυνατό επίπεδο. Η Ευρώπη είναι το σπίτι πολλών κρατών, μαζί και της Ελλάδας, αλλά η Ελλάδα αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της Ευρώπης, μαζί με την Ρώμη και τον Χριστιανισμό.

*Του Απόστολου Τσομπάνη-Νότιου, Βαλκανιολόγου-Συγγραφέα, Μέλους του ΕΛΙΣΜΕ

 
<<  6 7 8 9 10 [1112  >>