Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Οι Προβληματισμοί του Προέδρου, Δεκέμβριος 2013

Written by ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ on Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΣ, ΑΝΤΙΝΑΥΑΡΧΟΣ ΠΝ (ε.α.) - ΠΡΟΕΔΡΟΣ Δ.Σ. ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

Οι Προβληματισμοί του Προέδρου, Δεκέμβριος 2013

Αγαπητά μέλη και φίλοι του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.
Κλείνει ένα ακόμη κρίσιμο έτος τόσο για την χώρα μας, όσο και για τον ευρωπαϊκό Νότο. Ανεξάρτητα από τα υπαρκτά περιθώρια εθνικών χειρισμών για την αντιμετώπιση της κρίσεως, συνολική αποτελεσματική λύση είναι δυνατόν να δοθεί μόνο από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), η οποία θα πρέπει επί τέλους να στραφεί στα πολιτικά οράματα των δημιουργών της, παραμερίζοντας τις τρέχουσες λογιστικές πρακτικές της, πριν να είναι αργά για την ίδια της την ύπαρξη. Σε ένα άκρως ανταγωνιστικό, δυναμικό και επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον, ο διαθέσιμος χρόνος για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δυστυχώς δεν είναι απεριόριστος. Τα μέτρα που λαμβάνονται προς την κατεύθυνση αυτή είναι δειλά, ανεπαρκή και δεικνύουν την έλλειψη πολιτικού αναστήματος των ευρωπαίων ηγετών, το οποίο θα τους επέτρεπε να αντιληφθούν, στην ορθή τους διάσταση, τις προκλήσεις, τις ευκαιρίες και τους κινδύνους που περιστοιχίζουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Οι Προβληματισμοί του Προέδρου, Οκτώβριος 2013

Written by ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ on Κυριακή, 06 Οκτωβρίου 2013. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΣ, ΑΝΤΙΝΑΥΑΡΧΟΣ ΠΝ (ε.α.) - ΠΡΟΕΔΡΟΣ Δ.Σ. ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

Οι Προβληματισμοί του Προέδρου, Οκτώβριος 2013

Αγαπητά Μέλη και φίλοι
Η ενισχυμένη από τις πρόσφατες γερμανικές εκλογές Κα Α. Μέρκελ (41.5% και 311 έδρες έναντι συνόλου 630), διαπραγματεύεται ήδη με τους Σοσιαλδημοκράτες (25.7%), για τον σχηματισμό ευρείας κυβερνητικής συμμαχίας. Οι Γερμανοί ψηφοφόροι ενδιαφέρονται πρωτίστως για τα εσωτερικά τους προβλήματα και όταν επιδοκιμάζουν το Μερκελικό σύνθημα «περισσότερη Ευρώπη» δεν εννοούν απαραίτητα την ολοκλήρωση αλλά περισσότερο έλεγχο στα κράτη μέλη. Η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να αντιμετωπίσει στο εσωτερικό τις προκλήσεις κυρίως της ανταγωνιστικότητας  σε σχέση με την αύξηση απολαβών, της πορείας του ΑΕΠ (αύξηση 4% το 2010, 0.9% το 2012, 0.3% το 2013), το μεταναστευτικό σε συνδυασμό με το δημογραφικό πρόβλημα και την ανάγκη εργατικού δυναμικού καθώς και την ενεργειακή στρατηγική. Η οικονομική ευρωστία της Γερμανίας αποτελεί ζωτικό συμφέρον της Ε.Ε. αλλά και αντιστρόφως η πολιτική, οικονομική και κοινωνική σταθερότητα της Γερμανίας βασίζεται στις ξένες αγορές και στις εξαγωγές (ισοδυναμούσαν με το 52% του ΑΕΠ το 2012). Κατά συνέπεια η ευρωστία των ευρωπαϊκών κρατών (πελατών) και η ικανότητά τους να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα αποτελεί επίσης εθνικό γερμανικό συμφέρον.

Οι Προβληματισμοί του Προέδρου, Ιούνιος 2013

on Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Αντιναύαρχος ε.α. Β. ΜαρτζούκοςΠ.Ν., Πρόεδρος Δ.Σ./ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

Οι Προβληματισμοί του Προέδρου, Ιούνιος 2013

Αγαπητά μέλη και φίλοι

Δεν απαιτούνται ικανότητες Κασσάνδρας για να διαπιστωθεί ότι το γκρίζο εθνικό τοπίο σκοτεινιάζει περισσότερο, τόσο στον εξωτερικό όσο και στον εσωτερικό τομέα.

Οι Προβληματισμοί του Προέδρου, Μάρτιος 2013

Written by ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ on Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΣ, ΑΝΤΙΝΑΥΑΡΧΟΣ ΠΝ (ε.α.) - ΠΡΟΕΔΡΟΣ Δ.Σ. ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

Οι Προβληματισμοί του Προέδρου, Μάρτιος 2013

Αγαπητά Μέλη,

Η πρόσφατη συνάντηση του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδος – Τουρκίας, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί συνολικά ως θετική. Εν τούτοις παραμένει η επιφύλαξη του ακριβούς περιεχομένου των επί μέρους συμφωνιών χαμηλής πολιτικής που υπεγράφησαν και κυρίως ο τρόπος εφαρμογής των. Η ανησυχία πηγάζει από την διαπίστωση ότι η απουσία Εθνικής Στρατηγικής (δηλαδή ο συντονισμένος και μακροπρόθεσμος τρόπος χρήσεως του συνόλου των παραγόντων ισχύος του έθνους προς εκπλήρωση των Εθνικών Συμφερόντων), καταδικάζει την εκάστοτε Κυβέρνηση στην σύναψη επί μέρους τεχνοκρατικών συμφωνιών, που υπηρετούν το εκάστοτε συγκυριακό επίπεδο ελληνοτουρκικών σχέσεων, με κίνδυνο αποκλίσεων από τα ευρύτερα Εθνικά μας Συμφέροντα (υπενθυμίζεται επί παραδείγματι, η κατά το παρελθόν υιοθετηθείσα συγκυριακή πολιτική, όπως αποκαλείται «τουρκική», η θρησκευτική μειονότητα στην Θράκη, στο σύνολό της). Ο κίνδυνος επιτείνεται όταν οι διμερείς διαπραγματεύσεις και τελικές συμφωνίες πραγματοποιούνται μεταξύ γεωπολιτικά ανισοβαρών κρατών, διότι στις περιπτώσεις αυτές ευνοείται κατά κανόνα ο ισχυρός.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΥΡΙΓΟΣ*: Ζητείται χρηματοδότηση για νέα εθνοκάθαρση

on Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ο Ερντογάν απειλεί την Ευρώπη ότι, αν δεν χρηματοδοτήσει την εγκατάσταση εκατομμυρίων σουνιτών προσφύγων στα συροτουρκικά σύνορα, όπου κατοικούν κουρδικοί πληθυσμοί, θα ανοίξει τις πύλες προς τη Δύση.

Το 2011 ο Ερντογάν θεώρησε ότι οι Αραβικές Ανοίξεις τού έδιναν τη δυνατότητα να υλοποιήσει τις νεοοθωμανικές του φιλοδοξίες.

Οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, με τη γενναία χρηματοδότηση του Κατάρ, θα ανέτρεπαν τα παλαιά και διεφθαρμένα καθεστώτα και θα τοποθετούσαν στη θέση τους σουνιτικές μουσουλμανικές αδελφότητες. Η νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία θα αποτελείτο από κράτη διοικούμενα από το κίνημα των Αδελφών Μουσουλμάνων. Σημείο αναφοράς τους και ιδεολογικός καθοδηγητής θα ήταν το ισλαμικό κόμμα του Ερντογάν, το AKP. Σε αυτό το πλαίσιο επέλεξε να ανατρέψει και το καθεστώς Aσαντ. Eως τότε ο Ερντογάν και ο Aσαντ είχαν αναπτύξει μια σπάνια σχέση για πολιτικούς ηγέτες. Το καλοκαίρι του 2008 είχαν κάνει διακοπές με τις συζύγους τους στο Μπόντρουμ της Τουρκίας. Τέσσερα χρόνια αργότερα, η Τουρκία εκπαίδευε και έστελνε στο συριακό έδαφος εκατοντάδες χιλιάδες φανατικούς ισλαμιστές για να ανατρέψει τον παλιό του φίλο.


Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν διαφορετικά. Μέσα στο συριακό χάος οι Κούρδοι βρήκαν ευκαιρία να δημιουργήσουν αυτόνομες περιοχές δίπλα ακριβώς στα τουρκοσυριακά σύνορα. Τις ονόμασαν «Ροζάβα», που στην κουρδική γλώσσα σημαίνει Δύση. Στην αντίληψή τους πρόκειται για τις δυτικές περιοχές του Μεγάλου Κουρδιστάν.

Δίπλα ακριβώς στη Ροζάβα από τη μεριά της Τουρκίας, υπάρχουν επίσης συμπαγείς κουρδικοί πληθυσμοί.

Οι μεγαλοϊδεατισμοί του Ερντογάν μετέτρεψαν το Συριακό σε υπαρξιακό πρόβλημα για την ίδια την Τουρκία. Το 2014 η Aγκυρα άλλαξε κατεύθυνση. Υποστηρίζει τη δημιουργία μιας «ασφαλούς ζώνης» 30-40 χιλιομέτρων στο έδαφος της Συρίας. Στη ζώνη αυτή θέλει να μεταφέρει ένα μεγάλο τμήμα από τους περίπου 4 εκατομμύρια Σύρους που βρίσκονται πρόσφυγες στην Τουρκία. Εκεί η Aγκυρα θα αναλάβει να χτίσει καινούργιες, σύγχρονες πολιτείες. Η πρόταση ακούγεται κατ’ αρχήν ανθρωπιστική και πρακτική. Αντί οι Σύριοι να ζουν σε στρατόπεδα προσφύγων στην Τουρκία και σε πρόχειρα καταλύματα, θα επιστρέψουν στη χώρα τους και θα ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή. Ούτως ή άλλως, και να επιστρέψουν στον τόπο καταγωγής τους, θα βρουν μόνον ερείπια.

Στην πραγματικότητα όμως, η πρόταση Ερντογάν έχει στόχο την εκκαθάριση των Κούρδων από την εδαφική ζώνη δίπλα στα σύνορα με την Τουρκία και τη διάσπαση του κουρδικού συνεχούς μεταξύ Συρίας-Τουρκίας. Στην ασφαλή ζώνη των 30 χιλιομέτρων η Τουρκία σκοπεύει να εγκαταστήσει αμιγείς αραβικούς, σουνιτικούς πληθυσμούς. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ για να διαπιστώσουμε τα τουρκικά σχέδια. Από το 2016 η Τουρκία ελέγχει πλήρως μια εδαφική έκταση 3.500 τετ. χλμ. στη βόρεια Συρία. Περισσότερες γνωστές σε εμάς είναι οι δύο μεγάλες πόλεις της περιοχής, Αφρίν και Ιεράπολη (Τζαράμπουλους), λόγω των μαχών που έγιναν.

Oλες οι μαρτυρίες για την κατάσταση που επικρατεί εκεί συμφωνούν ότι πραγματοποιείται συστηματική εθνοκάθαρση των Κούρδων, των Γιαζίντι και των Αλεβιτών που κατοικούν παραδοσιακά εκεί. Στη θέση τους εγκαθίστανται σουνίτες Aραβες. Εκατοντάδες άτομα έχουν απαχθεί. Οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις και οι φανατικές ισλαμικές ομάδες που είναι σύμμαχοί τους έχουν καταστρέψει όλα τα σημαντικά πολιτισμικά μνημεία κι έχουν ισοπεδώσει νεκροταφεία. Στα χωριά των Αλεβιτών που δεν θρησκεύονται σε τζαμιά, χτίζονται τεμένη. Σπίτια και περιουσίες ντόπιων κατάσχονται και ο πληθυσμός τρομοκρατείται.

Oλα αυτά δεν προκαλούν εντύπωση. Ουδέποτε η Τουρκία πέρασε από τη διαδικασία αναγνωρίσεως των εγκληματικών πρακτικών του 1915 με τους Αρμενίους, του 1922 με τους Eλληνες της Μικράς Ασίας ή του 1974 με τους Eλληνες της Κύπρου. Είναι φυσικό να μην έχει αναστολές να τα επαναλάβει. Το κακό είναι πως όλα αυτά μάς αγγίζουν άμεσα. Λίγες ημέρες μετά την απότομη αύξηση των εισροών προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα, ο Ερντογάν έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Λέμε ότι πρέπει να διαμορφώσουμε μια τέτοια ασφαλή ζώνη. Η Τουρκία μπορεί να χτίσει πολιτείες αντί για τα στρατόπεδα με τις σκηνές. Ας μεταφέρουμε αυτούς τους ανθρώπους στην ασφαλή ζώνη. Δώστε μας υλικοτεχνική υποστήριξη και μπορούμε να προχωρήσουμε στην κατασκευή κατοικιών σε βάθος 30 χλμ. στη βόρεια Συρία... Εάν δεν συμβεί αυτό, θα πρέπει να ανοίξουμε τις πύλες». Ουσιαστικά ο Ερντογάν λέει στην Ε.Ε. να τον χρηματοδοτήσει για την εθνοκάθαρση που σχεδιάζει κατά μήκος των τουρκοσυριακών συνόρων. Για αυτό ζητάει τα χρήματα να δοθούν στην ίδια την Τουρκία και όχι σε οργανισμούς που προσφέρουν βοήθεια, όπως γινόταν έως τώρα. Αλλιώς, θα αφήσει ελεύθερες τις ροές προς τη χώρα μας.

ΥΓ.: Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι οι τεχνικές εταιρείες που θα χτίσουν τις νέες πολιτείες ανήκουν σε εργολάβους που είναι συγγενείς και φίλοι του Τούρκου προέδρου.

* Ο κ. Aγγελος Συρίγος είναι βουλευτής Α΄ Αθηνών της Ν.Δ. και αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. 

Πηγή: https://www.kathimerini.gr/1043770/opinion/epikairothta/politikh/zhteitai-xrhmatodothsh-gia-nea-e8noka8arsh

Χρήστος Ζιώγας*: H απευκταία προοπτική μίας ελληνοτουρκικής σύγκρουσης

on Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Η ορθολογική αντιμετώπιση του τουρκικού αναθεωρητισμού δεν αποτελεί αντικείμενο επιβεβαίωσης ή διάψευσης του ενός ή του άλλου ιδεολογικού χώρου αλλά κοινωνική και ιστορική αναγκαιότητα.Σε πρόσφατη δήλωσή του, ο Τούρκος υπουργός Αμυνας Χουλουσί Ακάρ ανέφερε ότι η Τουρκία είναι αποφασισμένη να προστατεύσει τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων, όπως και το 1974. Η συγκεκριμένη απειλητική υπόμνηση ήρθε να προστεθεί σε ανάλογου περιεχομένου δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων. Ανεξαρτήτως αν τέτοιου είδους αναφορές, τις αξιολογούμε ως αταβιστικές εξάρσεις, δύσκολα δύναται να παρακαμφθεί το γεγονός της αυξανόμενης πολεμικής ρητορικής από την γειτονική χώρα.


η Τουρκία χρησιμοποίει...

Σταδιακά, έχει επέλθει περαιτέρω στρατικοποίηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ενώ αυτό ακριβώς θέλουμε να αποφύγουμε, δίχως παράλληλα να μπορούμε να επιβάλουμε το επιθυμητό διπλωματικό κόστος στην Άγκυρα. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι περιβόητες «κόκκινες γραμμές» τείνουν να καταστούν ολοένα και πιο δυσδιάκριτες και το πλαίσιο συζητήσεων, με την γειτονική χώρα, δυσχερέστερο και μονομερώς διευρυνόμενο. Οι  δίαυλοι επικοινωνίας, που ορθώς υπάρχουν, μεταξύ Αθήνας  και  Άγκυρας, οφείλουν να λειτουργούν αμφίδρομα, αναλόγως του ύφους και του περιεχομένου των εκατέρωθεν δηλώσεων και πράξεων. Το γεγονός ότι, όλο και συχνότερα, Τούρκοι επίσημοι ξιφουλκούν λεκτικά  εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου δηλοί μια προβληματική λειτουργία της συγκεκριμένης διπλωματικής πρακτικής.   

Η «στρατηγική» ψυχραιμία που αυτάρεσκα δηλώνουμε ότι διατηρούμε, προσπερνώντας τις συνεχόμενες τουρκικές απειλές, δημιουργεί στην ελληνική αλλά και τουρκική κοινωνία, μία στρεβλή απεικόνιση του δίπολου ισχυρού–αδύναμου σε διμερές επίπεδο. Πόσο ισχυρή και κυρίως πόσο ισχυρότερη (στρατιωτικά) είναι πραγματικά η Τουρκία από την Ελλάδα; Συνέπεια αυτής της κατάστασης, είναι να αυτοϋπονομεύεται η ελληνική αποτρεπτική στρατηγική,στην πτυχή της εσωτερικής της νομιμοποίησης (δηλαδή σε ποιο βαθμό συναινεί η κάθε κοινωνία στην επίτευξη των στόχων της εξωτερικής της πολιτικής) και αντιστοίχως να ενισχύεται η τουρκική αναθεωρητική πολιτική με την συναίνεση της τουρκικής κοινωνίας. Η ελληνική κοινωνία φαντασιώθηκε την τελευταία 25ετία την διάχυση του ευρωπαϊκού μεταπολεμικού εγχειρήματος, που εξοβέλισε τον πόλεμο ως πιθανή επιλογή μεταξύ των δυτικών κρατών, στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.Δυστυχώς, όχι μόνο δεν εκπληρώθηκε η προφητεία αλλά η Τουρκία χρησιμοποίει συχνότερα και περισσότερο τα στρατιωτικά μέσα ως πυλώνα άσκησης της εξωτερικής της πολιτικής. Επιγραμματικά αναφέρουμε: επέμβαση στη Συρία, στρατιωτική παρουσία στο Ιράκ, εμπλοκή στη Λιβύη, στρατιωτικές βάσεις στο Κατάρ και την Σομαλία, παράνομες έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ παρουσία πολεμικών πλοίων, κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου και δήλωση παραμονής, μέρους των στρατευμάτων κατοχής, ακόμη και μετά την επίλυση. Δύσκολα λοιπόν δύναται να υποστηρίξει κάποιος πως η Ελλάδα θα υφίσταται εσαεί, μόνο παραβιάσεις των χωρικών υδάτων και του εναερίου χώρου και η Τουρκία δεν θα προχωρήσει σε περαιτέρω στρατικοποίηση των διμερών μας  σχέσεων.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα ίσως να μην είναι ο τουρκικός αναθεωρητισμός αυτός καθαυτόν, αλλά μία διαρκώς εμπεδωμένη στην ελληνική κοινωνία θεώρηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων στη βάση οικείων επιθυμιών και προτιμήσεων. Προφανώς, ο πόλεμος συνιστά μία απεχθή ανθρωπινή δραστηριότητα και τα δεινά του ανέδειξαν την διαχρονική αναγκαιότητα υπέρβασής του. Δυστυχώς εξακολουθεί να αποτελεί μία περισσότερο ή λιγότερο πιθανή προοπτική στο διεθνές σύστημα και στο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Το ζήτημα του πολέμου μέρος της ελληνικής κοινωνίας το προσεγγίζει μάλλον δεοντολογικά και αφοριστικά˙ είναι (όντως) κάτι πολύ κακό που δεν θέλουμε να μας συμβεί. Ο Κλαούσεβιτς παρατηρούσε ότι κάθε πόλεμος είναι προϊόν της κοινωνίας η οποία τον διεξάγει. Η εν λόγω θέση δημιουργεί εύλογα  ερωτήματα  για το τί να περιμένουμε από την γειτονική χώρα και τί θα πράξουμε εμείς στην απευκταία περίπτωση ενός ελληνοτουρκικού πολέμου;

Η ελληνική κοινωνία φαίνεται ότι, μετά την «ενεργητική» πολιτική του εξευρωπαϊσμό της γείτονος -που δεν επέφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα- υιοθετεί μία πιο παθητική προσέγγιση, σύμφωνα με την οποία η αναθεωρητική Τουρκία είτε θα ελεγχθεί από τρίτους δρώντες (ΗΠΑ, Ισραήλ, ΕΕ) ή θα αναδιπλωθεί ή/και θα καταρρεύσει υπό το βάρος των υπέρμετρων ηγεμονικών της αξιώσεων. Οι συγκεκριμένες θωρήσεις, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό αυτοεξαιρούν την Ελλάδα από τον σωφρονισμού της Άγκυρας, είναι οι λογικές απολήξεις μιας στρεβλής πρόσληψης της έννοιας και του περιεχομένου της στρατηγικής. Η στρατηγική αποτροπής, από μία εφαρμοσμένη σύζευξη μέσων και σκοπών για την αποφυγή του πολέμου, απώλεσε το ουσιαστικό της περιεχόμενο και κατέστη μία αφηρημένη έννοια, που θεωρήθηκε ως μία αρειμάνια αντίληψη ενός συγκεκριμένου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας, όσον αφορά το πλαίσιο άσκησης των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η στρατηγική αποτροπής, έναντι της Τουρκίας απέκτησε ιδεολογικό πρόσημο και υποχώρησε από το πεδίο της κοινωνικά προσδιορισμένης αναγκαιότητας, στον χώρο της ιδεολογικής αντιπαράθεσης.

Εξ αυτού του γεγονότος, πρόκυψε μία απέχθεια προς τον ορθολογική στρατηγική σκέψη, έτσι ώστε να μην τρωθεί η «ευρωστία» οικείων αναλήψεων σχετικά με τα βασικά ιδεολογικά προτάγματα και το πώς θα πρέπει να προσεγγίσουμε την Άγκυρα. Ενώ η Τουρκία αναπτύχτηκε οικονομικά, αποδεσμεύτηκε η ενταξιακή της πορεία στη ΕΕ, ούτε εκδημοκρατίστηκε, ούτε εξευρωπαΐστηκε, μήτε έγινε λιγότερο αναθεωρητική, δημιουργώντας ερμηνευτικά ζητήματα στην φιλελεύθερη προσέγγιση. Επίσης, δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου κάποιο κείμενο που να χρησιμοποιεί λενινιστικά αναλυτικά εργαλείαγια να εξετάσει την τουρκική εξωτερική πολιτική˙ αν προκύπτει από την ανάλυση, είναι μεγάλο αμάρτημα να την ορίσουν ως ιμπεριαλιστική ή μας αρκούν ευχολόγια ότι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα μεταξύ τους;

Θέσεις, ότι η Τουρκία δεν θα προχωρήσει περαιτέρω για αβέβαιους και ασαφείς λόγους και κραυγές για την δομική αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας να ανταπεξέλθει στην περίπτωση μιας κλιμακούμενης κρίσης, καλό είναι να λείπουν διότι κάνουν το απευκταίο πιο πιθανό.  Η ελληνική κοινωνία επιθυμεί την ειλικρινή και αμοιβαία συνεργασία μεταξύ των όμορων κρατών, αλλά και (οφείλει να) είναι προετοιμασμένη για την πιθανότητα μίας ελληνοτουρκικής σύγκρουσης.

Ευαγγελος Βενέτης*: Τα χτυπήματα στην Aramco και ο ρωσο-αμερικανικός ανταγωνισμός

on Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Η πρόσφατη επίθεση των Σηιτών Χούθι της Υεμένης με οπλισμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατά των εγκαταστάσεων της ΑΡΑΜΚΟ στις περιοχές Αμπκάικ και Χουρέις στα ανατολικά της Σαουδικής Αραβίας αποτελεί σημαντική γεωπολιτική εξέλιξη τόσο για τον πόλεμο της Υεμένης όσο και για γεωπολιτική σταθερότητα όλης της Αραβικής Χερσονήσου. Η σημασία αυτής της χειρουργικής επίθεσης σχετίζεται με την ενεργειακή δύναμη του Ριάντ ως παγκόσμιου παραγωγού πετρελαίου και της ενέργειας ως αποκλειστικής πηγής εσόδων του για τη χρηματοδότηση του πολέμου της σουνιτικής Σαουδικής Αραβίας και των Συμμάχων της στη Χερσόνησο κατά των Σηιτών Χούθι. Οι Αμπκάικ και Χορέις ανέδειξαν την πετρελαιοπαραγωγή του Ριάντ σε αχίλλειο πτέρνα του στον πόλεμο με τους Χούθι με παγκόσμιες ενεργειακές και γεωπολιτικές συνέπειες, πέρα από τα σύνορα της Σ. Αραβίας και την Αραβική Χερσόνησο.


Οι Χούθι, οι οποίοι ανέλαβαν την ευθύνη για τα δύο αυτά χτυπήματα, έδειξαν στο Ριάντ ότι η βλητική τους ικανότητα αυξάνεται και βελτιώνεται σε εμβέλεια, ακρίβεια και ισχύ πυρός, καταδεικνύοντας, παράλληλα, τις αδυναμίες και αβελτηρίες της σαουδαραβικής αεράμυνας, αλλά και αυτής του αμερικανικού 5ου Στόλου που σταθμεύει στο γειτονικό και κοντινό Μπαχρέιν. Τα εν λόγω χτυπήματα δεν ήταν τα πρώτα, αλλά συνέχεια σε μια σειρά επιθέσεων των Χούθι σε στρατιωτικούς και μη στόχους στα νότια της Σαουδικής Αραβίας, όπως αεροδρόμια, στρατιωτικές βάσεις κ.λ.π. Η αυξανόμενη αεροπορική δραστηριότητα των Χούθι στο σαουδαραβικό έδαφος προδιαθέτει και για άλλα χτυπήματα στο εγγύς μέλλον, εάν δεν επέλθει ανακωχή και βελτίωση της σαουδαραβικής αεράμυνας.

Από αυτήν την επίθεση κερδισμένοι γεωπολιτικά βγαίνουν η Ρωσία και ο συμμαχικός σηιτικός άξονας στην περιοχή έναντι των ΗΠΑ και Ισραήλ και των κύριων σουνιτικών κρατών. Τα χτυπήματα έλαβαν χώρα μόλις λίγες ημέρες μετά την αίσια για τους Ρώσους και το Ιράν έκβαση της υπόθεσης του δεξαμενοπλοίου στη Μεσόγειο. Κάθε επιτυχία των Σηιτών στη Μ. Ανατολή μεταφράζεται σε κέρδος για τη συμμαχική Ρωσία, η οποία ανοικτά αμφισβητεί το μεταπολεμικό (από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο) status quo το υπαγορευμένο από τη Συμφωνία Σάικς-Πίκο και τη Διακήρυξη Μπάλφουρ. Η ρωσική επιρροή στη Μ. Ανατολή είναι ολοένα αυξανόμενη στη Συρία, τον Λίβανο, το Ιράκ και την Παλαιστίνη. Το συμμαχικό τρίγωνο της Ρωσίας με το Ιράν και την Τουρκία αποτελεί το όχημα αύξησης της γεωπολιτικής παρουσίας της Ρωσίας στην περιοχή, επιδιώκοντας να γεμίσει το υπάρχον κενό ισχύος. Η Υεμένη είναι ένα ακόμη πεδίο έμμεσης σύγκρουσης των ΗΠΑ και της Ρωσίας με πρωταγωνιστές τους Σηίτες και τους Σουνίτες της Αραβικής Χερσονήσου.

Από την πλευρά τους οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τα γεωπολιτικά κεκτημένα στην περιοχή και να αποκαταστήσουν το ολοένα μειούμενο αίσθημα ασφάλειας των Σαουδαράβων και άλλων συμμάχων τους στην περιοχή καλούνται να αντιμετωπίσουν τον ρωσο-σηϊτικό συνασπισμό που δεν μπλοφάρει, αλλά δρα συστηματικά και αιφνιδιαστικά κάθε φορά. Σε αυτήν τη διαδικασία οι ΗΠΑ, έχοντας εξαντλήσει σχεδόν όλα τα ασύμμετρα οικονομικά μέσα πίεσης προς τον σηϊτικό άξονα, έχουν δύο επιλογές στην Εύφορο Αραβία (Υεμένη): να ασκήσουν οι ίδιες άμεσα τη δύναμη πυρός τους ή να επιδιώξουν τη σύναψη ανακωχής και εν τέλει ειρήνης.

Η πρώτη επιλογή ενέχει σε μεγάλο βαθμό την πιθανότητα αποτυχίας τύπου Αφγανιστάν, λόγω του μειωμένου ηθικού των συμμάχων των ΗΠΑ έναντι των Χούθι ως αποτέλεσμα της ήδη αποτυχημένης πενταετούς σαουδαραβικής εκστρατείας και εισβολής στην Υεμένη. Η δεύτερη επιλογή συνεπάγεται την αποδοχή από την Ουάσινγκτον ότι οι αντίπαλοί της στην Υεμένη και τη Μ. Ανατολή έχουν κερδίσει ένα σημαντικό προπύργιο στην Υεμένη και ένα προγεφύρωμα που επιδιώκει να αλλάξει τον πολιτικό χάρτη στην Αραβική Χερσόνησο προς το ισλαμικότερο για πρώτη φορά μετά την πτώση του Οθωμανικού Σουλτανάτου κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε αντίθεση με τη Ρωσία, οι ΗΠΑ φαίνονται προς το παρόν αναποφάσιστες…

Ο Δόκτωρ Ευάγγελος Βενέτης είναι ειδικός σε θέματα Ισλάμ και Μέσης Ανατολής

 

Κώστας Ζάγκαλης*: ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ

on Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Το 1976 η ελληνική γλώσσα έπαθε μεγάλη (ιστορική) ζημιά. Ήταν τότε που πετάξαμε την Καθαρεύουσα. Μαζί με την Καθαρεύουσα πετάξαμε θησαυρό. Οδηγηθήκαμε εκεί από πάθη και όχι από μυαλό. Δεν ήταν η Καθαρεύουσα που έπρεπε να είχαμε πετάξει, αλλά οι δύο λέξεις: καθαρεύουσα» και «δημοτική».


Στην θέση των δύο αυτών λέξεων έπρεπε να είχαμε βάλει τις λέξεις «Αυστηρή ελληνική» και «Απλή ελληνική». Όπως το κάνουν όλες οι γλώσσες του κόσμου. Και όχι μόνον οι γλώσσες αλλά και όλες οι επιστήμες και τέχνες του κόσμου. Διότι το κύριο επιχείρημα για την κατάργηση της Καθαρεύουσας ήταν ότι ο λαός δεν την καταλαβαίνει, δεν την μιλάει στο σπίτι του. Ατοπο επιχείρημα! Δεν είναι μόνο την Καθαρεύουσα που δεν καταλαβαίνει ο λαός, αλλα και τα ανώτερα/ανώτατα μαθηματικά, την κλασσική μουσική, την ανώτερη ζωγραφική κτλ. Κανεις όμως δεν διανοήθηκε να κλείσει την μαθηματική σχολη του πανεπιστημίου, τα ωδεία, την συμφωνική μουσική, τις οπερες, τις ανώτατες σχολές καλων τεχνων. Αν αγαπάμε τον λαό πρέπει να τον μορφώνουμε (να τον υψώνουμε) και όχι να κατεβάσουμε την Γνώση στο επίπεδο του λαού.

Πράγματι, για μας τους έλληνες είναι πολύ δύσκολο να συμβιβάσουμε την απλή με την αυστηρή γλώσσα. Και αυτό για δύο ισχυρους λόγους, που δεν τους συναντούν οι αλλοι ευρωπαϊκοί λαοί. Ο πρώτος λόγος είναι η μακρά ιστορία της γλώσσας μας, που ήταν όλη της παραγωγική και απέδωσε γλώσσα ιδιαίτερα αναπτυγμένη/πλούσια, μακράν πρώτη στην Ευρώπη και στον κόσμο. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το 1453 αυτή η πορεία σταμάτησε, ο ελληνισμός εμεινε χωρις σχολές και χωρις δασκάλους. Η αυστηρή ελληνική χάθηκε. Αν κάτι συνεχίστηκε, ηταν η απλή ελληνική, που έμεινε στο στόμα του λαού. Η γλώσσα μας από εκεί και πέρα περπάτησε προφορικά, χωρις γραπτό λόγο, χωρις γραμματική. Σε αυτά τα χρόνια εξογκώθηκαν οι διαφορές μεταξύ των διαλέκτων, σε βαθμό που να μη καταλαβαίνει η μια ακρη του ελληνισμού την άλλη. Ελάχιστοι παπάδες/καλόγεροι και λόγιοι ξέρανε αυστηρή ελληνική. Ετσι, η διάσταση μεταξύ αυστηρής και απλής ελληνικής έγινε τεράστια, οσο σε καμμία άλλη ευρωπαϊκή γλώσσα. Διότι, διάταση μεταξύ των δύο βαθμίδων στην γλώσσα υπάρχει σε όλες τις ευρωπαϊκες γλώσσες, μόνο που αυτή είναι μικρή, ελεγχόμενη και διδάσκεται στα σχολεια, ώστε ο πολίτης να ξέρει και την αυστηρή και την απλή γλωσσα σε ίσο βαθμο και να ξέρει που/πότε θα χρησιμοποιήσει την μία και που/πότε την άλλη. Όπως ειναι στην Ευρώπη σήμερα θα ήταν και στη Ελλάδα αν δεν έπεφτε το Βυζάντιο. Ο ελληνισμός θα συνέχιζε την εκπαιδευτική του πολιτική, η οποία στηρίζονταν στη αυστηρη ελληνική. Δεν θα ξέραμε τις λέξεις

Καθαρεύουσα,Δημοτική. Δεν θα ξέραμε τον Ψυχάρη. Ασφαλώς θα υπήρχαν κινήματα εκσυγχρονισμού και απλοποίησης της ελληνικής γλώσσας, κανείς όμως δεν θα διανοούνταν να φτιάξει δύο ελληνικές γλώσσες από την μια που σέρναμε τρείς χιλιάδες χρόνια. Και όμως, το κακό έγινε. Το νεο ελληνικό κράτος (1830), παρότι καθιέρωσε μία γλώσσα, στην πραγματικότητα εγκαινίασε την μακρά περίοδο της διγλωσσίας στην Ελλάδα. Τι σαν η Δημοτική δεν αναγνωρίζονταν επισήμως, η δύναμή της ηταν τόση που 150 χρόνια αργότερα σκότωσε την Καθαρεύουσα. Σε όλα αυτα τα 150 χρόνια διεξάγονταν ανελέητος αλληλο-εξοντωτικός πόλεμος μεταξύ Καθαρεύουσας και Δημοτικής, μπλεγμένος με τον πολιτικό-ταξικό πόλεμο της εποχής, που αν κάτι έφερε ήταν ο βαθύς διχασμός-φανατισμός του λαού και καθόλου η προετοιμασία για την επιστημονική λύση του προβλήματος της γλωσσας. Μέχρι το 1975 η Καθαρεύουσα προσπαθούσε να εξοντώσει την Δημοτική, το 1975 η Δημοτική πήρε ρεβάνς καινομικώς εξόντωσε την Δημοτική. Στην πραγματικότητα, όμως καμία από τις δυο αυτές εξοντώσεις δεν έγινε. Διότι υπάρχουν και νομοτέλειες: η Καθαρεόυσα και η Δημοτική δεν είναι δύο ξεχωριστές γλώσσες, αλλά δύο βαθμίδες της ίδιας γλώσσας. Η μία δεν μπορεί να κάνει χωρίς την άλλη. Κοντά 200 χρόνια γλωσσικού ζητήματος αυτό έπρεπε να το είχαμε καταλάβει και να καταπιανόμασταν μετην συγκόλληση των δύο βαθμίδων σε μια Ενιαία Ελληνική Γλώσσα. Το σχολείο να δίδασκε σε ίσον βαθμό και τις δύο βαθμίδες. Σήμερα οι συνθήκες είναι πολύ ευνοϊκότερες: δεν υπάρχει ο αναλφαβητισμός του 19-ου και του πρώτου ημίσεως του 20-του αιώνα, όλα τα παιδιά βγάζουν λύκειο, όλα μαθαίνουν αγγλικά.Εκείνο, όμως, που βοηθάει ιδιαίτεραείναι η εμπειρία των δεκαετιών. Κάναμεαφύσικα πράματα στον τομέα της γλώσσας:μέχρι το 75 αφήναμε τον λαό στο σκοτάδι (ο χωρικός δεν μπορούσε να καταλάβει το γράμμα του γυιού του που τον έστειλε στην πόλη να σπουδάσει), μετα το '75 υπομένουμε αμήχανοι τους περιορισμούς της επίσημης γραμματικής και παρακολουθούμε ανήμποροι να φθίνει η διδασκαλία της ελληνικής στα πανεπιστήμια του κόσμου.

Υπάρχει λοιπόν, πρόβλημα γλώσσας και τώρα. Ας κάνουμε εδώ ένα σύντομο «ανθολόγιο» με τα κουσούρια της επίσημης σήμερα ελληνικής. Η ελληνική γραμματική του 1976 δεν έχει απαρέμφατο στα ρήματα. Επίσης δεν χρησιμοποιεί μετοχές υποχρεωτικά (χρησιμοποιεί αραιά). Την απουσία των μετοχών καλύπτει μια ολόκληρη φράση με το αντίστοιχο ρήμα και το απανταχού παρόν «που» (π.χ. αντι «ο προερχόμενος από την Αρκαδία παππάς» ευκολώτερα γράφουμε: «ο παππας που προέρχεται από την Αρκαδία». Η ελληνική του 1976 προκλητικά δεν κάνει διάκριση μεταξύ των δύο περιπτώσεων του ρήματος: την ενεργητική και την παθητική. Π.χ. «ο πατέρας πάει στην δουλειά - η μητέρα πάει το παιδί στον παιδικό σταθμό». Άλλο παραδειγμα: «Ο Γιάννης χτύπησετ ον Μανώλη - ο Θανάσης έπεσε και χτύπησε». Η επίσημη γλώσσα μας δεν περιλαμβάνει την Δοτική. Η ζωντανή γλώσσα μας, όμως, βρίθει από λέξεις και φράσεις δοτικής. Π.χ. «δόξα τω θεώ», «εντάξει», «φερ'ειπείν», «εν πάσει περιπτώσει», «εν ζωή» κτλ, κτλ. Περαιτέρω: η λέξη «τίποτα». Παρότι είναι καταφανώς παράνομη, εμεις την χρησιμοποιούμε πολύ συχνότερα από την σωστή λέξη «τίποτε», όταν με μια απλή παρέμβαση του Υπουργείου Παιδείας θα μπορούσε να την είχε εξαφανίσει στα 43χρόνια της Μεταρρύθμισης-76. Η κοινή γενεσιουργός αιτία των παραπάνω κουσουριών είναι ότι η γραμματική-76(γραμματική Μιχαηλίδη) είναι πολύ στενότερη και κατώτερη για να χωρέσει και να διαχειριστεί τον πλούτο της ιστορικής Ελληνικής . Και συμβαίνει εδώ το παράλογο (το αντίθετο με τις ιδρυτικές εξαγγελίες). Η γλώσσα όχι μόνο δεν απλοποιήθηκε, αλλα εξογκώθηκε διότι ξέφυγε από τον γραμματικό έλεγχο: όλες οι λέξεις και εκφράσεις που δεν χωράνε στην εν λόγω γραμματική παύουν να είναι ελληνικές λέξεις.

Γίνονται ξένες και πρέπει να τις μαθαίνουμε «παπαγαλία». Την γραμματική την βρήκανε για να απλοποιεί την μάθηση της γλωσσας. Η γραμματική με κανόνες ταξινομεί συγγενείς έννοιες και διευκολύνει την μάθηση. Π.χ. η περιβόητη λέξη «τίποτα» γινεται ασύνδετη λέξη που πρέπει να την αποστηθίσουμε ξεχωριστα. Αν όμως, την πούμε σωστα («τίποτε»), τότε αυτή μπαινει σε μια μεγάλη οικογένεια λέξεων (ποτέ, πάντοτε, κάποτε, ουδέποτε, οτιδήποτε,πάλαι ποτέ, άμποτε κτλ) και αφομοιώνεται ευκολότερα. Άλλο παράδειγμα (τυχαίο): το τρίτο πληθυντικό του παρατατικού της λέξης «έρχομαι» στην αυστηρή ελληνική είναι μια λέξη: «ήρχοντο». Στην απλή-λαϊκή είναι 4-5 λέξεις: «έρχονταν», «ερχόνταν»,«ερχόντανε», «ερχόντουσαν»,«ερχόσανε», αν είμαστε στην Θεσσαλία. Μάλιστα οι 4 από αυτές τις λέξεις καλύπτουν και το τρίτο ενικό πρόσωπο του ιδίου χρόνου. Όχι μονο απλοποίηση δεν βλέπουμε αλλα βλέπουμε απροσδιοριστία. Η μεγαλύτερη χαλασιά εγινε στα ρήματα. Τα περισσότερα ελληνικά ρήματα βρέθηκαν χωρίς γραμματική και είτε αποκλείστηκαν είτε μισο-χρησιμοποιούνται. Πχ, το ρήμα «υφίσταμαι». Ολος ο λαός ξέρει οπωσδήποτε την περίπτωση του τρίτου προσώπου ενικού του αορίστου(«υπέστη») και κανείς δεν ξέρει να κλίνει το ρήμα σε όλους τους χρόνους και όλα τα πρόσωπα. Αν παρατηρήσαμε, η περίπτωση που ξέρει ο λαός προέρχεται από την αυστηρή γραμματική και όχι από την απλή του 1976, και τούτο διότι η τελευταία δεν μπορεί να φιλοξενήσει τετοια ρήματα. Τα ίδια θα λέγαμε για τα ρήματα: «εκπλήσσομαι», «αποκλείω»,«αδυνατώ», «αποτείω», «εύχομαι» κτλ, κτλ, κτλ.Τα επιρρήματα του είδους «καλώς», «διαφορετικώς», «απλώς» κτλ, κτλ η αυστηρή Ελληνική τα προσδιορίζει ακριβώς, η απλή του ΄76, αντίθετα τα εκθέτει σε σύγχυση με τα επίθετα «καλά», «διαφορετικά», «απλά», που έχουν άλλη έννοια. Λέγεται, ότι τα επιρρήματα του παραπάνω είδους έχουν και μια ηχητική διάκριση στην αυστηρή Ελληνική. Άλλο κουσούρι της απλής Ελληνικής είναι ότι πολλες φορες μια λέξη χρησιμοποιείται για πολλες εννοιες κάτι που κάνει την γλώσσα φτωχή, σε αντίθεση με την ιστορική Ελληνικη η οποια είναι πλουσιότατη. Πχ. η λεξη «τρώγω» χρησιμοποιείται σε αμέτρητες ασχετες περιπτώσεις («τρώγω» μηλο, ξύλο, κρύο, ντροπές, βρισιες, κατσάδες,κτλ, κτλ, κτλ.). Το ρήμα «κάθομαι» επίσης δεν προσδιοριζει μία εννοια: «κάτσε κάτω κύριε, τι κάθεσαι όρθιος, έχει θέση» - θα ακούσουμε στο λεωφορείο. Σύμφωνα με τη απλή Ελληνική ο έλληνας «καθεται» και καθιστός και κάθεται όρθιος. Με αγωνία περιμένουμε τους ειδικούς να λύσουν το γλωσσικο. Διοτι δεν εχει λυθεί. Δυστυχώς, δεν βλέπουμε συντονισμένες κινήσεις. Ο κάθε υπουργός Παιδείας αλλάζει τα μαθήματα. Οι πανεπιστημιακοί και οι φοιτητές βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο. Νομίζω δεν είναι τα επαγγελματικά/τεχνικά θέματα της παιδείας που χωλαίνουν περισσότερο ώστε να βάλουμε αυτά σε προτεραιότητα, αλλά το πρόβλημα ολόκληρο. Μια τέτοια ιεράρχηση δίνει λόγο και σε μας για το θέμα (στον κάθε σκεπτόμενο, μορφωμένο και πατριώτη έλληνα), που δεν είμαστε της Παιδείας. Εγω θα ιεραρχούσα ως εξής τι πρέπει να κάνομε επι του θέματος:
1. Να ενεργήσουμε ως έλληνες-πατριώτες και να αναλάβουμε την ευθύνη μαςαπέναντι στην πολιτιστική κληρονομιά μας. Να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος και την αξία αυτής της κληρονομιάς. Να πιστέψουμε ότι ΜΠΟΡΟΥΜΕ.
2. Να αποβάλουμε τις ακραίες θέσεις Ούτε ελληνικό μεγαλοϊδεατισμό/ηγεμονισμό, ούτε τουρκο-βαλκανικό ραγιαδισμό. Να πιάσουμε το θέμα ρεαλιστικά-επιστημονικά. Κοιτάζοντας την παγκόσμια πολιτιστική ιστορία αναγκαστικά βρίσκουμε την Ελλάδα να είναι πολιτιστική υπερδύναμη. Είναι ιστορική αλήθεια αυτό. Ένα διαμάντι αυτού του πολιτισμού είναι η γλώσσα μας.
3. Να περισώσουμε 100% τον πλούτο της γλώσσας μας. Η Ελληνική του 1976 αφήνει απ' έξω μέγα όγκο της γλωσσικής κληρονομιάς. Το ντεπόζιτό της έχει διαρροή. Χάνουμε θησαυρό. Πρέπει να περισώσουμε και την ζωντανή (ζουμερή) λαϊκή γλώσσα, αλλά και το επίπονο «τεχνικό» έργο το οποίο επι τρεις χιλιάδες χρόνια έκαναν οι εργάτες της γλώσσας για να κατασκευάσουν την καλύτερη γλωσσική μηχανη του κοσμου. Να περισώσουμε όλα τα ρήματά μας. Να επαναφέρουμε την λειτουργία των προθέσεων σύνθεσης λέξεων (ανα-, περι-, προ-, κατά-, υπερ- κτλ,κτλ, κτλ), που διανθίζουν τις λέξεις(κυρίως τα ρήματα) προς κάλυψη όλων των συγγενών εννοιών.Το πώς θα γίνουν τα παραπάνω, αυτό θα πρεπει να το ρωτήσουμε από τους γλωσσολόγους- επαγγελματίες. Η γλώσσα μας να θεωρηθεί ως μια και αδιαίρετη.Στο Δημοτικό να διδάσκεται μόνον η Απλή Ελληνική. Στην μέση εκπαίδευση να υπάρχει μάθημα «Ιστορία της Ελληνικής Γλωσσας» μεσα στα πλαίσια του οποίου ο μαθητής θα μάθει οσα χρειάζονται να ξέρει (Αρχαία ελληνική, Κοινή Ελληνική, Ελληνική της Εκκλησίας, Καθαρεύουσα, Δημοτική) για να αφοσιωθεί μετα στο κύριο μάθημα Ελληνικής γλώσσας, το οποιο θα περιλαμβάνει και την Απλή και την Αυστηρή γλώσσα σε ίσον όγκο. Ετσι ο απόφοιτος μέσης εκπαίδευσης θα ξερει άριστα και τις δύο βαθμίδες της Ελληνικής σε ένα πακέτο. Η Πολιτεία μετα θα προσδιορίσει που θα χρειάζεται η Απλή και που η Αυστηρη. Ασφαλως στο πανηγύρι του χωριού θα μιλούν όλοι την Απλή. Στα πανεπιστήμια, στα δικαστήρια, στην Διοίκηση θα χρησιμοποιείται η Αυστηρή. Ποια, όμως θα είναι η Αυστηρή Ελληνική? Ασφαλώς δεν θα συμπίπτει με καμμια από τις αναφερόμενες παραπάνω (Αρχαία ελληνική, Κοινή Ελληνική, Ελληνική της Εκκλησίας, Καθαρεύουσα). Θα είναι ένα σύγχρονο μίγμα των παραπάνω με προτίμηση της Εκκλησιστικής Ελληνικής (ο Βαρθολομαίος μας δείχνει τον δρόμο), χωρις τις υπερβολες (πχ πολυτονία, βυζαντινές αυλικές κολακείες κτλ). Η σύγχρονη Αυστηρή Ελληνική πρέπει να είναι κάτι το επαναστατικό. Οπως σε όλην την ιστορία της η Ελληνική έκανε επαναστατικές μεταβολές σε σχέση με τοιστορικό υπερβάλλον, έτσι και τωρα να κάνει την επαναστασή της και να αποδώσει μια γλώσσα ελληνική μέν, αλλά και σύγχρονη (κομπιουτερς, διαδύκτυο, τεχνητή νοημοσύνη κτλ). Να δώσει και να πάρει. Η ανθρωπότητα θα χαρεί από την αναβίωση της Ελληνικής. Θα σπεύσει να «πάρει». Η Ελλάδα θα ανεβεί. Το ΕΛΙΣΜΕ θα βρεί έναν γερό εθνικό-αμυντικό παράγοντα. Διότι ο πολιτισμός είναι το καλύτερο αμυντικό όπλο.
Αθήνα 13-9-2019,

*Κώστας Ζάγκαλης, Φυσικο-μαθηματικός συνταξιούχος, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.  

Ιωάννης Μπαλτζώης*: Οι Βουλευτικές Εκλογές στο Ισραήλ. Ανάλυση Κομμάτων, Συνασπισμών και Εκτιμήσεις.

on Δευτέρα, 02 Σεπτεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπένζαμιν Νετανιάχου, αν και κέρδισε έστω και οριακά για πέμπτη συνεχή φορά στις εκλογές της 9ης Απριλίου 2019, δεν μπόρεσε να σχηματίσει κυβέρνηση, αφού δεν συμφώνησε τελικά ο Άβιγκντορ Λίμπερμαν του κόμματος Yisrael Beiteinu και έτσι ορίστηκαν τελικά επαναληπτικές εκλογές για την 17η Σεπτεμβρίου 2019. Έτσι πλησιάζοντας πλέον στις εκλογές άρχισαν να παρουσιάζονται δημοσκοπήσεις, που αποκαλύπτουν την υφιστάμενη πολιτική στάση των Ισραηλινών.


Το Ισραηλινό Πολιτικό Σύστημα

Κρίνεται σκόπιμο να αναφερθούμε στο πολιτικό – κοινοβουλευτικό σύστημα του Ισραήλ. Έτσι το Ισραήλ είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία με νομοθετικούς, εκτελεστικούς και δικαστικούς κλάδους. Ο αρχηγός του κράτους είναι ο Πρόεδρος, του οποίου οι αρμοδιότητες είναι κυρίως εθιμοτυπικές. Η Κνέσετ, η νομοθετική αρχή του Ισραήλ, είναι το κοινοβούλιο με 120 έδρες, που λειτουργεί με συνεδριάσεις της ολομέλειας και με 12 διακομματικές επιτροπές. Τα μέλη της εκλέγονται κάθε 4 χρόνια με εθνικές εκλογές, στις οποίες συμμετέχουν και οι Ισραηλινοί του εξωτερικού. Το κυριότερο όμως είναι ότι οι εκλογές στο Ισραήλ διεξάγονται με το σύστημα της απλής αναλογικής εκπροσώπησης. Σήμερα το εκλογικό όριο για την είσοδο ενός κόμματος στην Κνεσέτ είναι το 3,25%. Έτσι λόγω της απλής αναλογικής, κανένα κόμμα δεν μπορεί να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία, με αποτέλεσμα οι εκάστοτε κυβερνήσεις του Ισραήλ, να είναι πάντα κυβερνήσεις συνεργασίας.

Η Δημοσκόπηση

Έτσι στον ιστότοπο του ειδησεογραφικού δικτύου i24NEWS και της εφημερίδας Israel Hayom δημοσιεύτηκαν τα αποτελέσματα δημοσκόπησης για τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές στο Ισραήλ , σύμφωνα με την οποία, η πλειονότητα των Ισραηλινών πρόκειται να ψηφίσει με τον ίδιο τρόπο. Συγκεκριμένα , το 60% των Ισραηλινών δηλώνουν ότι τον Σεπτέμβριο θα ψηφίσουν το ίδιο κόμμα που ψήφισαν στις εκλογές του Απριλίου. Το 23% των ισραηλινών ψηφοφόρων δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν διαφορετικό κόμμα, ενώ το 17% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι δεν έχουν αποφασίσει ακόμη εάν θα ψηφίσουν το ίδιο κόμμα. Ένα πολύ μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του Likud, του συνασπισμού κομμάτων της Γαλανόλευκης [Kahol Lavan] και του Yisrael Beiteinu δηλώνουν ότι πρόκειται να ψηφίσουν πάλι το ίδιο κόμμα (79%, 71%, και 72% αντίστοιχα), ενώ μόνο το 33% όσων ψήφισαν το κόμμα των Εργατικών τον Απρίλιο πρόκειται να το ξαναψηφίσουν. Οι ερωτηθέντες απάντησαν στα ακόλουθα ερωτήματα:
· Εάν γίνονταν σήμερα εκλογές ποιο κόμμα θα ψηφίζατε;
Απάντηση αναγόμενη σε κερδισμένες έδρες κομμάτων
ü Likud: 32
ü Συνασπισμός κομμάτων της Γαλανόλευκης [Kahol Lavan] : 31
ü Συνασπισμός κομμάτων Joint List: 12
ü Yisrael Beiteinu: 10
ü Συνασπισμός κομμάτων Yamina: 10
ü Κόμμα υπερορθόδοξων Εβραίων Shas: 8
ü Συνασπισμός κομμάτων υπερορθόδοξων Εβραίων United Torah Judaism: 7
ü Συνασπισμός κομμάτων Democratic Union: 6
ü Συνασπισμός κόμματος των Εργατικών HaAvoda με το κόμμα Gesher1: 4

· Η Κατανομή παρατάξεων των 120 εδρών:
ü Δεξιά πτέρυγα: 57 έδρες
ü Κεντροαριστερά πτέρυγα: 53 έδρες
ü Yisrael Beiteinu: 10 έδρες

· Τι είδους κυβέρνηση θα προτιμούσατε να σχηματιστεί μετά τις εκλογές;
ü Κυβέρνηση ενότητας του Likud με το Kahol Lavan: 26%
ü Κυβέρνηση κομμάτων της δεξιάς (με οριακό ποσοστό): 23%
ü Κυβέρνηση του Kahol Lavan με αριστερά κόμματα: 21%
ü Κυβέρνηση Likud, δεξιών κομμάτων και Εργατικών: 14%
ü Δεν γνωρίζω: 16%

· Ποιος νομίζετε ότι είναι ο καταλληλότερος πρωθυπουργός;
ü Binyamin Netanyahu: 39%
ü Benny Gantz: 23%
ü Yair Lapid: 5%
ü Ehud Barak: 4%
ü Amir Peretz [επικεφαλής Εργατικών]: 3%
ü Avigdor Lieberman [επικεφαλής Yisrael Beiteinu]: 3%
ü Άλλες απαντήσεις: 18% [στην ε/φ Israel Hayom]

Η Ανάλυση Κομμάτων και Συνασπισμών

Όπως διαπιστώνεται, εκτός του ισχυρού δεξιού κόμματος Likud του πρωθυπουργού Νετανιάχου, έχουμε πληθώρα συνασπισμών μικρότερων κομμάτων, πράγμα σύνηθες στο πολιτικό προσκήνιο του Ισραήλ. Αναλύοντας τους Συνασπισμούς κομμάτων, τα αυτοτελή κόμματα καθώς και τον πολιτικό τους προσδιορισμό, των κομμάτων , που αναμένεται να κερδίσουν έδρες στην Κνεσέτ, παρατηρούμε τα εξής:
Το Likud (Λικούντ), είναι η βασική κεντροδεξιά παράταξη στο Ισραήλ. Ιδρύθηκε το 1973 αρχικά ως ένας συνασπισμός διάφορων δεξιών και φιλελεύθερων κομμάτων και το 1988 έγινε η μετατροπή του σε ενιαίο κόμμα. Σήμερα ηγέτης του Λικούντ και πρωθυπουργός του Ισραήλ είναι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Στον Συνασπισμό του κόμματος της Γαλανόλευκης [Kahol Lavan], συμμετέχουν τα κεντρώα κόμματα Hosen Le Yisrael (Israel Resilience) του Benny Gantz, πρώην Αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων και Yesh Atid του Yair Lapid και το κεντροδεξιό κόμμα Telem του Moshe Ya'alon, πρώην Υπουργού Άμυνας και πρώην Αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων
Ο Συνασπισμός κομμάτων Joint List είναι Συνασπισμός των αραβικών/ακροαριστερών κομμάτων Hadash, Ra’am, Ta’al και Balad
To κόμμα Yisrael Beiteinu , αυτοχαρακτηρίζεται ως «ένα εθνικό κίνημα με ένα καθαρό όραμα να ακολουθήσει τον γενναίο δρόμο του Ζεβ Γιαμποτίνσκι», του ιδρυτή του ρεβιζιονιστικού Σιωνισμού. Παραδοσιακά, η εκλογική του βάση αποτελούνταν από κοσμικούς, Ρωσόφωνους ψηφοφόρους. Αρχηγός ο Αβιγκντόρ Λίμπερμαν.
Ο Συνασπισμός κομμάτων Yamina είναι ένας συνασπισμός δεξιών και ακροδεξιών κομμάτων που αποτελείται από το κόμμα της Νέας Δεξιάς (New Right) και τον συνασπισμό κομμάτων της Ενωμένης Δεξιάς (Union of Right Wing)
Το Κόμμα υπερορθόδοξων Εβραίων Shas, είναι Δεξιό συντηρητικό θρησκευόμενο κόμμα που εκπροσωπεί τις κοινότητες των υπερορθόδοξων σεφαραδιτών Εβραίων και των υπερορθόδοξων Εβραίων με καταγωγή από τη Μέση Ανατολή.
Ο Συνασπισμός κομμάτων υπερορθόδοξων Εβραίων United Torah Judaism είναι Συνασπισμός δύο δεξιών συντηρητικών θρησκευόμενων κομμάτων (Degel Hatorah και Agudat Yisrael) που εκπροσωπεί τις κοινότητες των υπερορθόδοξων ασκεναζιτών Εβραίων (με καταγωγή από δυτική και ανατολική Ευρώπη).
Ο Συνασπισμός κομμάτων Democratic Union είναι Συνασπισμός αριστερών κομμάτων στον οποίο συμμετέχουν το αριστερό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα Meretz, το κόμμα Democratic Israel που ιδρύθηκε [07/06/19] από τον πρώην Π/Θ Ehud Barak και η Stav Shaffir που αποχώρησε από το κόμμα των Εργατικών.
Ο Συνασπισμός κόμματος των Εργατικών είναι Κεντροαριστερός συνασπισμός κομμάτων των HaAvoda και Gesher.

Εκτιμήσεις.

Όπως διαπιστώνεται, η πολιτική ανθρωπογεωγραφία των κομμάτων καλύπτει όλο το φάσμα των πολιτικών πεποιθήσεων, αν συμπεριλάβουμε όλα τα κόμματα που συμμετείχαν στις εκλογές της 9ης Απριλίου 2019, συνολικά 43 κόμματα. Όμως από αυτά λιγότερα από τα μισά εκπροσωπούνται στην Κνεσέτ των 120 βουλευτών, για αυτό και υπάρχει πληθώρα συνασπισμών, άρα και συνεργασίας. Εξάλλου ουδέποτε στην ιστορία του Ισραήλ είχαμε μονοκομματικές κυβερνήσεις, αλλά πάντα κυβερνήσεις Συνασπισμού και συνεργασίας των πολιτικών κομμάτων, με ότι αυτό, καλό ή κακό αν υπάρχει, συνεπάγεται. Πάντως αν και είναι σχετικά νωρίς για την σαφή ένδειξη της τάσης των Ισραηλινών για τις επόμενες εκλογές, φαίνεται ότι κάπως έτσι θα εξελιχθούν τα αποτελέσματα των εκλογών, με οριακά νικητή τον Μπένζαμιν Νετανιάχου, από το δυναμικό νέο κόμμα της Γαλανόλευκης, ή το κόμμα των στρατηγών, όπως αναφέρεται στο Ισραήλ. Ακόμη θα πρέπει να λάβουμε υπόψη τον παράγοντα έκπληξη, που πάντα ελλοχεύει στις Ισραηλινές εκλογές και εμφανίζεται τακτικά, οπότε τότε να νικήσει το κόμμα της Γαλανόλευκης. Όμως εκεί θα ανακύψει το πιο σημαντικό θέμα, που είναι οι αναγκαίες συνεργασίες των κομμάτων, όπου άλλος να κερδίσει τις εκλογές και ενδεχομένως άλλος να κυβερνήσει στο Ισραήλ.

* Ο Ιωάννης Αθαν. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος ε.α., πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), με Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)

 

Κώστας Ζαγκάλης: Παραμεθόρια Εγκαταλελειμμένα Χωριά!

on Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Προς το ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ
Αξιότιμοι κύριοι!

Εχθές στις 8-9 το βράδυ είδα/άκουσα την συνέντευξη του Προέδρου του ΕΛΙΣΜΕ, κ. Β. Μαρτζούκου, στο κανάλι BLUE SKY. Μεταξύ άλλων ο κ. Πρόεδρος μίλησε και για τις εγκαταλειμμένες παραμεθόριες περιοχές, ένα θέμα με το οποίο σας ξανά-απασχόλησα. Οι σοβαρότητα του ζητήματος δικαιολογεί όχι μόνον μια δεύτερη υπόμνηση, αλλά την ανάδειξη του σε θέμα μεγάλης εθνικής σημασίας και προτεραιότητας.

Τι συμβαίνει εκεί? (μιλάω για την περιοχή μου: Πωγώνι Ιωαννίνων, 15-20 χωριά). Συμβαίνει, ότι η Ελλάδα φεύγει σιγά-σιγά από εκεί! Δημιουργείται Εθνικό Κενό, δηλαδή : α) η αγροτική δραστηριότητα έπαψε (ΠΑΝΤΕΛΩΣ) να υπάρχει από το τέλος του Εμφυλίου, β) έφυγαν (και με τα χρόνια πέθαναν) οι εξειδικευμένοι καλλιεργητές της πέτρινης γης, γ) οι σημερινοί απόγονοι δεν γνωρίζουν τα χωράφια του παππού διότι δεν τα «περπάτησαν» ποτέ και διότι δεν υπάρχου κληρονομικά και ιδιοκτησιακά χαρτιά, αλλά και διότι οι ίδιοι έγιναν κάτοικοι πόλεων με επαγγέλματα εντελώς άσχετα με εκείνο του παππού (μικρο-γεωργός-μικρο-κτηνοτρόφος), δ) την κατάσταση δυσχεραίνει ότι εμείς είχαμε πολλά (20-30) μικρά χωράφια σκορπισμένα σε όλη την «επικράτεια» του χωριού, ε) λείπει σήμερα ο απαιτούμενος πατριωτισμός για την ανάσταση των περιοχών αυτών: η Πολιτεία ποτέ δεν προσέγγισε το θέμα από εθνική σκοπιά, φρόντισε τους εναπομείναντες (Καλλικράτης, Καπποδίστριας), εφτιαξε το Μικρο Πωγώνι, όπου όλοι οι εναπομείναντες βολεύτηκαν, ώστε σήμερα να μην βγαίνει κανείς από τους ντόπιους με πατριωτικές και εθνικές ενστάσεις. Κανείς δεν βλέπει (δεν θέλει να δεί) ότι το Μικρό Πωγώνι είναι Πωγωνι του Θανατά, Πωγώνι που θα το πάρουν ξένοι. Αδιαφορουν, ενοχλούνται, εχθρεύονται τις όποιες αλλαγές. Αν το Καφενείο του χωριού τους έκλεισε, λίγο ανησυχούν. Παιρνουν το αυτοκίνητό του και πάνε στο παραπέρα χωριό που έχει καφενείο. Ολο το Πωγώνι έγινε ένα χωριό με όλες τα μαγαζιά και τις υπηρεσίες που είχε παλιότερα κάθε χωριό χωριστά.

Και κει πάνω έρχεται νέο χτύπημα: μας πήρανε τα χωράφια μας!. Το Εθνικό Κτηματολόγιο μας πήρε τα χωράφια μας. Τα πήρε «με τον νόμο». Ως φυσιολογικό, οι σύγχρονοι κληρονόμοι δεν δήλωσαν χωραφια (γιατι δεν τα ήξεραν, δεν είχαν χαρτιά), δήλωσαν μόνο το σπίτι. Εγω που θέλησα να δηλώσω χωράφια, μου ζήτησαν τοπογραφικο και συντεταγμένες για κάθε κομμάτι. Παραιτήθηκα. Ουτε και αυτό το χτύπημα, ευαισθητοποίησε τους χωριανούς. Δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα την αφαίρεση των χωραφιών μας.

Ακούγεται, ότι (μετά από 10 χρόνια) θα πάρει τα χωράφια μας το Κράτος και μετά θα τα βγάλει σε πλειστηριασμό. Τότε είναι που ια γίνει η εθνική ζημιά: οι πλειοδότες κάθε άλλο παρά θα είναι από το χωριό μας (μπορεί να μην είναι καν έλληνες), οι δε εργάτες που θα φέρουν θα είναι αλλοδαποί (αλβανοί, πακιστανοί). Να, πως εννοώ το Εθνικό Κενό και την πλήρωσή του. Θα φύγει ο πολιτισμός μας από εκεί, θα φύγει η Ελλάδα από εκεί. Η διαδικασία αυτή ήδη άρχισε: στα χωριά μας οι λίγοι εργάτες που υπάρχουν (κυρίως οικοδόμοι, κηπουροί) είναι αλβανοί, βορειοηπειρώτες).

Δεν είναι μόνο τα Ϊμια που κινδυνεύουν, οι στρατηγοί μας να κοιτάξουν και προς δυσμάς. Η καλύτερη Εθνική Θωράκιση της γης μας είναι αυτήν την γη να την κρατάνε έλληνες στα χέρια τους, οι ίδιοι οι κληρονόμοι. Απευθύνομαι στο ΔΣ να σηκώσει το παραπάνω θέμα στις πρώτες προτεραιότητες του, να πείσει την Πολιτεία να μην ξεφύγουν από τα χέρια μας τα χωράφια μας ΠΟΤΕ. Διότι αυτό θα ισοδυναμούσε με τον αφελληνισμό της περιοχής. Το τι θα μπορουσαμε νατα κάνουμε τα χωράφια μας το γραφω στο δεύτερο κέιμενο που σας στέλνω. Εγω δεν ζητω να δημοσιευτουν αυτά τα κείμενα. Αν όμως εσεις βρισκετε σωστό κατι να δημοσιευσετε, σας δινω το δικαίωμα.

Αθηνα, 12/8/2019,
Κωστας Ζαγκαλης, 85 ετων, φυσικο-μαθηματικός, συνταξιούχος του ΙΓΜΕ

Η ΚΤΗΜΑΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΜΜΕΝΑ ΟΡΕΙΝΑ ΧΩΡΙΑ
Υπάρχει μια κατηγορία αγροτικής γης που αδικαιολόγητα είναι εγκαταλειμμένη. Είναι η γη των ορεινών χωριών που εγκαταλείφθηκαν από τους κατοίκους τους μετά τον πόλεμο (και ιδιαίτερα μετά τον Εμφύλιο). Οι πόλεμοι ηταν απλώς η αφορμή και όχι η βασική αιτία της εγκατάλειψης. Στα πέτρινα αυτά χωριά μέχρι το ’50 κυριαρχούσαν βυζαντινές αγροτικές τεχνικές. Τα νοικοκυριά έπρεπε να παράγουν όλα τα αναγκαία προϊόντα (δεν αγόραζαν και δεν πουλούσαν τίποτε). Ετσι συνέβαινε το παράδοξο να καλλιεργούν όλα τα αναγκαία δημητριακά και κηπευτικά μόνοι τους πανω σε αυτην την πέτρινη γη. Η ζωή ηταν μαρτύριο. Από παλιότερα πολλοί άντρες ξενιτεύονταν, αλλα επέστρεφαν στο χωριό. Μετα το ΄50 πήραν και την φαμίλια μαζί τους και έφυγαν για πάντα. Πήγαν στις πόλεις (εντος κι εκτός Ελλάδας). Η αγροτική παραγωγή εγκαταλείφθηκε εντελώς, τα χωριά ρήμαξαν. Στα 60-70 χρόνια που πέρασαν δεν υπήρξε ΚΑΝΕΝΑΣ σοβαρός προβληματισμός για τα παρατημένα αυτά χωράφια, ούτε στο επίπεδο της Πολιτείας, ούτε στο επίπεδο των ιδίων των ιδιοκτητών. Μια παράλογη σιωπή κάλυψε αυτό το πρόβλημα όλα τα χρόνια.
Κατάγομαι από ένα τέτοιο χωριό της ορεινής Ηπείρου (Δρυμάδες Πωγωνίου Ιωαννίνων). Ξέρω την πραγματικότητα «από πρώτο χέρι». Είμαι 85 ετών, ο μόνος «όρθιος» ακόμη από την πρώτη γενεά των χωριανών μου. Ανησυχώ πάρα πολύ για την κατάσταση που επικρατεί εκεί. Το χωριό πεθαίνει μπροστά στα μάτια μας. Οι άνθρωποι της πρώτης γενεάς, μετα τον Εμφύλιο, πήγαιναν στο χωριό από αίσθημα, φρόντισαν τα σπίτια τους και το χωριό ολόκληρο με αποτέλεσμα να υπάρχει σήμερα ενας κουκλίστικος οικισμος εκεί, αλλά χωρίς ανθρώπους πλέον: οι γεροντες πέθαναν, οι νέοι δεν πάνε στο χωριό. Οικονομική δραστηριότητα καμία. Λεφτά δεν βγαίνουν εκεί πλέον (ούτε ένα ευρώ). Το καφενείο του χωριού έκλεισε πριν 3 χρόνια. Η υπόθεση δυσχεραίνεται ιδιαίτερα από το γεγονός ότι εμεις είχαμε πολλά μικρα χωραφάκια και όχι ένα μεγάλο χωραφι. Συγκεκριμένα η οικογένειά μας ειχε 14 στρέμματα σε 22 μεριές. Γενικά οι χωριανοί μου είχαν 10-20 σρέμματα σε 20-30 μεριες. Η κατακερματισμένη αυτή ιδιοκτησία δεν αποτελεί αξία. Τα χωράφια αυτά σήμερα κανείς δεν τα ξέρει. Εκεινοι που τα ήξεραν πέθαναν. Οι σημερινοί απ γονοι όχι μόνο δεν ξέρουν τα χωράφια, αλλά ούτε καν τις τοποθεσίες. Δεν έχουμε έγκυρα αποδεικτικά έγγραφα. Δεν υπάρχουν κληρονομικά χαρτιά, τοπογραφικά με συντεταγμένες, σύγχρονα συμβόλαια, τίτλοι. Η μόνη γραπτή απόδειξη που έχουμε για τα χωράφια μας είναι ένα αόριστο κτηματολόγιο της δεκαετίας του 1920, που γραφει μονο σε ποσες μεριές εχει ο χωρικός τεμαχιο και ποσο μεγαλο είναι αυτό το τεμάχιο (περίπου !). Με τον χρόνο τα χωράφια δασώθηκαν, ξεπλύθηκα, έγιναν μη αναγνωρίσιμα. Αλλα και άνθρωποι δεν υπάρχουν πια που να τα χειριστούν. Λίγοι νέοι έρχονται για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα στο χωριό (και μόνο το καλοκαίρι). Δυο-τρεις συνταξιούχοι μένουν εκεί και τον χειμώνα. (χωρις να καλλιεργούν). Η Πολιτεία ποτέ δεν ασχολήθηκε με το ιδιοκτησιακό μας. Ποτε δεν προβληματιστήκαμε για την χρησιμότητα και τις προοπτικές των χωραφιων μας. Από την δική μας πλευρα η κατάσταση δεν είναι καλύτερη: δεν υπάρχει κατάλληλη οργάνωση, συλλογικές δεσμεύσεις, δεν υπάρχει χωριό. Όπως ξέρω παρόμοια είναι η εικόνα σε όλα τα γύρω χωριά. Ανομίες, εγκληματικότητα, διακίνηση χασις, ερημιά, … εθνική συρρίκνωση (κυρίως οι περιοχές αυτές ειναι παραμεθόριες) - αυτά είναι τα χαρακτηριστικα μας.

Και ενώ αυτή είναι η κατάσταση, η Πολιτέια μας ανακαλύπτει μόνον τώρα που ηλθε το Εθνικό κτηματολόγιο. Μας βάζει σε ένα φάκελο με τους ενεργούς αγρότες (της Θεσσαλίας, Μακεδονίας, Θράκης) που δεν εφυγαν ποτε από τον τοπο τουςκαι ξερουν τα χωραφια τους καλά. Παραλογία! Είμασταν που είμασταν φτωχοί και εγκαταλειμμένοι, τωρα θα μας τα πάρουν κιόλας τα χωράφια μας. Διοτι εμεις δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις του κτματολογίου. Αυτές τις μέρες διεξάγεται η χαρτογράφηση της περιοχής μας. Οι άνθρωποι αν κατι σπευδουν να καταθεσουν, αυτό είναι το σπίτι. Τα χωράφια δεν τα καταθέτουν (διότι δεν τα ξέρουν καν). Πήγα κι εγω στο Γαλάτσι. Δέχτηκαν μονο το σπίτι και δύο οικόπεδα πλαϊ στο σπιτι, για τα οποια ειχα συντεταγμένες. Τα χωράφια δεν τα δέχτηκαν γιατι δεν ειχα συντεταγμενες. Ζήτησαν συντεταγμένες για το κάθε χωράφι. Αποδυκνύεται ότι δεν έχουν οι ιδιοι καθαρη εικονα τι πρεπει να κανουν. Ενώ στα ενημερωτικά κείμενα που διακινουν υπόσχονται «βοήθεια» στον τοπογραφικο εντοπισμο του τεμαχιου, εκει (στο Γαλατσι) ξερουν μονο μια στανταρντ διαδικασια: ζητουν συντεταγμένες! Εχουν και μια αφέλεια: πιστεύουν ότι τετοιες συντεταγμενες υπαρχουν και ότι ο πολιτης ευκολα μπορει να τις βρει μονος του στον κομπιουτερ. Με ρωτησαν αν εχω κομπιουτερ. Τους ειπα «ναι». Μου έδωσαν μια ηλεκτρονικη διευθυνση και μου ειπαν να ψαξω μονος μου και να ξαναπαω. Παρ’ότι ηξερα πολύ καλα ότι η περιοχη μας είναι αχαρτογραφητη, εβαλα γνωστο μου επαγγελματια τοπογραφο της περιοχης μας να ψαξει και μου ειπε ότι στην περιοχη του χωριου μου υπαρχουν μονο δυο σημεια στον τοπογραφικο χαρτη: η εκκλησια ένα ξωκκλησι ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ:

1. Η Πολιτεία να βάλει τα χωριά σαν το δικό μου σε άλλον φάκελο και να μας βοηθήσει ειδικά. Να μας δώσει παράταση καταθέσεως δηλώσεων μεχρι το φθινόπωρο του ΄19 για να γίνουν τα παρακάτω:
2. Η Πολιτεία να εμφυσήσει αισιοδοξία στους ανθρώπους μας για το μέλλον της περιοχής. Να βρει για ποιες καλλιέργειες ενδείκνυνται τα χωραφια μας αλλα και οι άνθρωποί μας. Εγω προτείνω τρεις μορφές οικονομικής δραστηριότητας εκεί: δενδροκομία (καρυδιές, λεφτοκαρυές, κρανιές, βατομουριές, καστανιές), υλοτομία, κτηνοτροφία. Οι τρείς αυτές δραστηριότητες δεν αλληλοσυγκρούονται, η μια εχει αναγκη την άλλη. Η προτεινομενη λυση δεν αναγκάζει τον ιδιοκτήτη να φύγει από την πόλη και να εγκατασταθεί στο χωριό. Το χωριό θα φέρνει δεύτερο εισόδημα, ο ιδιοκτήτης θα έρχεται μια φορα τον χρόνο να μαζεύει την σοδιά.
3. Να εξαλείψουμε τον κατακερματισμό της αγροτικής περιουσίας μας πριν παμε Εθνικό Κτηματολόγιο. Αυτή η δουλεία είναι απαραίτητος και αποκλειστικός όρος αν θέλουμε να περάσουμε Εθνικό κτηματολόγιο. Υπαρχουν δυο τροποι λυσεως αυτου του προβλήματος: α) αναδασμος, β) συνεταιρισμός. Στο χωριό μου, όπως ειπα παραπάνω, ο κάθε χωρικός ειχε 20-30 μικρα αγροτεμσαχια συνολικου εμβαδού 10-20 στρεματων. Υπήρχαν 93 νοικοκυριά. Συνολικα το χωριό ειχε περιπου 2000 τεμαχια. Αν διαλέξουμε τον αναδασμο τα 2000 τεμαχια θα γινουν 93 μεγαλυτερα τεμαχια. Αν διαλέξουμε τον συνεταιρισμο, τοτε τα 2000 τεμαχια θα γινουν ένα μεγάλο τεμάχιο περιπου 2000 στρεματων. Η δευτερη λύση είναι η καλύτερη και πολύ απλη. Ένα τέτοιο μεγάλο κτημα ευκολα μπορουμε να το βαλουμε σε ένα ευρωπαϊκο προγραμμα και να πάρουμε επιδοτήσεις. Σύμφωνα με τους τωρινούς νόμους, όμως, οι δυο παραπανω μεταρυθμισεις δεν μπορουν να γινουν πριν περάσουμε Εθνικό Κτηματολογιο. Φαυλος κύκλος! Η Πολιτεία να βρει τον τροπο, ώστε να ξεπεραστουν οι νομικές δυσκολιες. Η Πολιτεια να μας βοηοησει να οργανωθουμε σε συνεταιρισμο ετσι όπως ειμαστε τωρα, με οσα χαρτια εχουμε σημερα. Κανενα αδικημα δεν θα διαπραξουμε, διοτι τα χωραφια μας θα μπουνε όλα στον συνεταιρισμο. Κανενας δεν θα μεινει απ’εξω. Κανεις δεν θα παρει το κομματι του αλλου. Γνωμονα μας θα εχουμε την κοινη δικαιοσυνη όπως αυτή διαμορφωνεται στα χωρια ιστορικα. Ολοι θα ικανοποηθουν τιμια. Μετα η πολιτεια να περασει ολον συνεταιρισμο στο εθνικο κτηματολογιο σε μια πραξη. Αυτος είναι ο μονος τροπος να γινει τιμια και με ακριβεια αυτή η μεταγραφη. Διοτι, με την διαδικασια που εξελισσεται σημερα στα αχαρτογραφητα χωρια, θα διαπραχθούν (ηθελημενα ή αθελα) αδικίες. Δα χαθει η εννοια της δικαιοσυνης στην ιδιοκτησια γης, θα γινει αγριο πλιατσικο γης. Είναι εντελως απροστατευτο το ατομο όταν ο καθενας φροντιζει μονο τον εαυτο του. Αυτό θα χτυπησει ιστορικα. Θα χαθει η ελληνικη (και η τοπικη) κουλτουρα. Πετυχημενος θα είναι ο πιο αδιστακτος παραβατης. Στα χωρια μας κανεις δεν μπορει να υπερσπισει τι «δικο του». Ο κάθε παραβατης μπορει ατιμωρητος να καταπαταει ξενη ιδιοκτησια. Το μονο που του χρειαζετι είναι η ασυνειδισια.
4. Να γινει μια ημερίδα για τα παραπανω ζητήματα και να οργανωθουμε σε ένα Κίνημα Σωτηρίας των εγκαταλειμένων χωριων όλοι οι ενδιαφερόμενοι και οι συμπαθούντες.

Η αμοιβή για τους κόπους μας σε αυτήν την μεταρρύθμιση θα είναι η ανάσταση των παρατημένων χωριών, τα χωράφια θα αξιοποιηθούν , θα τα πάρουν δια παντός ελληνες άνθρωποι: οι νόμιμοοι κληρονόμο. Θα αποτραπεί η εθνική συρρίκνωση, θα έλθει ο νομος και η ασφάλεια. Αν βρούμε και πετρελαιο στην Ηπειρο (εγω ειμαι υπερ των γεωτρήσεων), τοτε η Ηπειρος θα ξεπεράσει την καθυστερησή της.

Επίσης η Πολιτεια να μας απαλλαξει από τις επεκτατικές ενέργειες του Δασαρχείου. Οι εκτάσεις για τις οποιες γραφω δεν ηταν ποτε δασικές, ηταν χωραφια.

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: Πικρές αλήθειες για τα ελληνοτουρκικά

on Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις το τελευταίο διάστημα έχουν εισέλθει σε μια πρωτόγνωρη φάση αμφισβητήσεων και προκλήσεων εκ μέρους της Άγκυρας. Προκλήσεις, οι οποίες στο παρελθόν είχαν οδηγήσει σε επικίνδυνη αντιπαράθεση στρατιωτικών δυνάμεων απειλώντας να οδηγήσουν σε μια πολεμική αναμέτρηση, έχουν σήμερα καταστεί πλέον μια μόνιμη πρακτική σε βάρος -κυρίως- της Κυπριακής Δημοκρατίας. Παράλληλα συνεχίζεται αμείωτη και από πολλούς παράγοντες της γείτονος, σε διαφορετικό ύφος και ένταση, η αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων του Ελληνισμού.


Ταυτόχρονα, διάχυτη είναι η ανησυχία μια περαιτέρω κλιμάκωσης της τουρκικής επιθετικότητας και των έμπρακτων αμφισβητήσεων, αυτή τη φορά σε βάρος των Αθηνών. Της σημερινής κατάστασης, είχε προηγηθεί μια περίοδος όξυνσης με τις καθιερωμένες αεροπορικές παραβιάσεις και παραβάσεις να συνοδεύονται με ανάλογα ναυτικά επεισόδια στο πλαίσιο της επί δεκαετιών, σταθερής και συνεπούς αμφισβήτησης των ελλαδικών θέσεων. Βλέπουμε ότι παρά τις δηλώσεις για το απρόβλεπτο των επιλογών του τούρκου Προέδρου, η μακροχρόνια συνέπεια της τουρκικής πολιτικής είναι αξιοσημείωτη γεγονός που την καθιστά προβλέψιμη ως προς τους στόχους, όχι όμως πάντα και για τις τακτικές.
Η σημερινή όξυνση εμφανίζεται σε μια εποχή που η Άγκυρα, στην προσπάθεια της ανάδειξης της σε μεγάλη δύναμη με αυτόνομη πολιτική ατζέντα, σχοινοβατεί μεταξύ Ανατολής και Δύσεως, ιδιόμορφου προσωποπαγούς ισλαμικού καθεστώτος και δυτικοστραφούς δημοκρατίας. Σειρά αντιπαραθέσεων της Άγκυρας με την Ουάσινγκτον και δεν είναι μόνο το θέμα της προμήθειας του αντιαεροπορικού συστήματος S-400, εντείνουν τις ανησυχίες καθώς οι γνωστοί εξωτερικοί (και ενίοτε εξαναγκαστικοί) παράγοντες αποκλιμάκωσης φαίνεται να αποδυναμώνονται.

Σειρά κρίσιμων ερωτημάτων ανακύπτουν στην ελλαδική πλευρά, η οποία καλείται να χαράξει και να εφαρμόσει τη στρατηγική της, λαμβάνοντας υπόψη όχι μόνο τη σημαντική υστέρηση της σε παράγοντες ισχύος -για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους- αλλά και πληθώρα αστάθμητων παραγόντων.

Το βασικό ζητούμενο είναι ο προσδιορισμός των πραγματικών τουρκικών επιδιώξεων την συγκεκριμένη περίοδο. Αναφέρομαι στη συγκεκριμένη περίοδο διότι δυστυχώς η εκπλήρωση -έστω και μερική- των αντικειμενικών στόχων της Τουρκίας ανατροφοδοτεί την περαιτέρω επεκτατική της πολιτική. Η στάση αυτή, δεν αποτελεί γεννητική «ανωμαλία» του τουρκικού DNA, αλλά σταθερή και διαχρονική συμπεριφορά εθνών σε συγκεκριμένη περίοδο της ιστορίας τους επηρεαζόμενη από πληθώρα, κυρίως εσωτερικών χαρακτηριστικών.

Συναφές και το ερώτημα του βαθμού του ρίσκου που φαίνεται πρόθυμη η Άγκυρα να αναλάβει έναντι αυτών των επιδιώξεων. Σύνηθης η ελληνική ρήση ότι οι ανατολικοί γείτονες προχωρούν πάντα προσεκτικά και έχοντας εξασφαλίσει υψηλές πιθανότητες επιτυχίες. Η εξέταση όμως των ελληνοτουρκικών σχέσεων αποδεικνύει το μερικώς αληθές του ισχυρισμού αυτού καθόσον στο παρελθόν οι γείτονες έχουν αναλάβει και επιχειρήσεις με σχετικό (όχι υψηλό) ρίσκο. Επιπλέον, η αυξανόμενη αυτοπεποίθηση που προέρχεται από σχετικές πρόσφατες επιτυχίες και άνοδο των συντελεστών ισχύος, οδηγούν στην ευκολότερη ανάληψη κινήσεων που εμπεριέχουν το ρίσκο της σύγκρουσης.

Για να γίνουμε πιο σαφείς: επιδιώκει σήμερα η Τουρκία μια στρατιωτική σύγκρουση στην Ανατολική Μεσόγειο και αύριο (αν το προηγούμενο δεν συμβεί στο ευνοϊκό για αυτήν θέατρο επιχειρήσεων πέριξ της Κύπρου) στις παρυφές της ελληνικής υφαλοκρηπίδος; Εκτιμώ ότι δεν αποτελεί την πρώτη της επιλογή, χωρίς να αποκλείω ότι θεωρεί ότι ένα ελεγχόμενης κλίμακος επεισόδιο (ανεξαρτήτως αποτελέσματος) θα ενισχύσει τις επιδιώξεις της. Η Άγκυρα εκτιμά ότι δημιουργία συγκρουσιακού κλίματος, σε Αθήνα-Λευκωσία και δυτικές πρωτεύουσες, θα ενισχύσει τις πιθανότητες εξεύρεσης (ή επιβολής) μιας λύσεως, παραπλήσιας του σχεδίου Ανάν, που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της για ουδετεροποίηση και έλεγχο της Κύπρου. Αναμφισβήτητα τα ενεργειακά ζητήματα, αποτελούν προτεραιότητα για την ενεργειακά διψασμένη Τουρκία, αλλά ο έλεγχος της Ανατολικής Μεσογείου είναι προϋπόθεση της ανάδειξης της σε περιφερειακή δύναμη. Ας περιμένουμε λοιπόν και με φόντο το συγκρουσιακό κλίμα στην περιοχή, να ξεπηδήσουν, από διαφορετικές κατευθύνσεις, προτάσεις «επίλυσης» του κυπριακού ζητήματος με δέλεαρ την αποφυγή της κλιμάκωσης και τα κέρδη μιας συνεκμετάλλευσης που σταδιακά θα επεκταθεί και στο αιγιακό χώρο. Σε αυτήν την κατεύθυνση κινούνται και οι πρόσφατες τουρκοκυπριακές προτάσεις συνεκμετάλλευσης που πρέπει να τύχουν προσεκτικής αντιμετώπισης και είναι ίσως περισσότερο επικίνδυνες από τις παράνομες γεωτρήσεις.


Μια εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης που θα υποκρύπτει πολλαπλάσιες ελλαδικές υποχωρήσεις, ενδεχομένως να ικανοποιήσει αρκετές πλευρές που σήμερα στέκονται -λεκτικά μόνο και απρόθυμα- στο πλευρό μας αλλά ακόμη και μέρους του ελληνισμού που είναι διστακτικός να οδηγηθεί σε ενδεχόμενες αβέβαιες περιπέτειες. Αισιόδοξοι αναλυτές θα υποστηρίξουν ότι η σταδιακή απομάκρυνση της Άγκυρας από τη Δύση καθιστά απόμακρη μια ανάλογη εξέλιξη καθώς δεν είναι πλέον επιθυμητή η τουρκική κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο και στις υφιστάμενες και μελλοντικές πηγές και οδούς της ενέργειας. Ενδεχομένως να έχουν δίκαιο αλλά αδυνατούν να προτείνουν ποιος (πλην ημών) σε μια τέτοια περίπτωση, θα αναλάβει το κόστος αντιπαράθεσης και παραβλέπουν την έντονη (διαχρονική) τάση ικανοποίησης των τουρκικών απαιτήσεων με την ελπίδα της επαναφοράς της στη δυτική τροχιά και την αγωνιώδη προσπάθεια των δυτικών εταιρειών για διείσδυση στις πολλά υποσχόμενες τουρκικές αγορές.

Ορισμένοι προσβλέπουν σε μια οξύτατη αντιπαράθεση ΗΠΑ και Τουρκίας που θα οδηγήσει σε σημαντική υποστήριξη των θέσεων μας από την πρώτη και τους συμμάχους της στην περιοχή (Ισραήλ). Θεωρώ υπεραισιόδοξη αυτήν την άποψη και δεν θα εκπλαγώ εάν οι δύο χώρες (ηγεσίες) βρουν τρόπο ανέξοδης υπέρβασης του θέματος της συνύπαρξης S-400 και F-35. Ούτε θα εκπλαγώ αν οι «καταφερτζήδες» Τούρκοι ανατρέψουν το μειονέκτημα της αποκάλυψης των «μυστικών» των δυτικών συστημάτων από τους Ρώσους, σε πλεονέκτημα απόκτησης της ρωσικής αντιαεροπορικής τεχνολογίας από την Ουάσιγκτον. Αναμφίβολα η Μόσχα συνυπολογίζοντας και αυτό το ενδεχόμενο θα έχει ήδη λάβει τα αντίστοιχα μέτρα ενώ ο Putin αντιλαμβάνεται ότι η ρωσικοτουρκική θερμή προσέγγιση έχει ημερομηνία λήξεως για λόγους που απορρέουν από σταθερές γεωστρατηγικές πραγματικότητες. Καίτοι ξεφεύγει των δικών μας ικανοτήτων επηρεασμού, προκύπτει το σημαντικό ερώτημα, ποια Τουρκία θέλουμε εμείς ως γείτονα, τη γνωστή δύστροπο, δυτικοστραφή, επιτήδεια Τουρκία ή ένα ανεξέλεγκτο επεκτατικό ισλαμικό καθεστώς; Είμαστε πρόθυμοι και ικανοί, να αναλάβουμε το μακροχρόνιο κόστος της ανάσχεσης της -έστω και με δυτική βοήθεια- και με τι εγγυήσεις; Οι μνήμες της αναπροσαρμογής της δυτικής πολιτικής στην περιοχή μας 100 χρόνια πριν, ακόμη είναι νωπές.

Στις εκτιμήσεις μας πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και τον «αντισυστημικό» τρόπο προσέγγισης των διαφόρων θεμάτων από τον Πρόεδρο Trump αλλά και τον πειρασμό δυτικών θεσμικών παραγόντων για μια αναγκαστική λύση του χρονίζοντος ελληνοτουρκικού προβλήματος που θα επέλθει ως συνέπεια μιας σύγκρουσης (ελεγχόμενης κλίμακος) με αναπόφευκτες υποχωρήσεις του ηττημένου και με περιορισμένες αναφορές στο διεθνές δίκαιο. Μοναδικός ίσως σταθερός παράγων, η ατολμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να λάβει δραστικά μέτρα έναντι της Άγκυρας. Οι επιτυχίες της ελλαδικής πλευράς περιορίζονται σε λεκτικές διατυπώσεις και περιορισμένα «στοχευμένα» μέτρα που μάλλον δεν θα επιφέρουν ουδεμία μεταστροφή στην τουρκική πολιτική. Ρηξικέλευθες ενέργειες -πχ απαγόρευση εξαγωγών πολεμικού υλικού, πραγματικές οικονομικές κυρώσεις- ανήκουν στη σφαίρα του εξωπραγματικού.

Κάθε ανάλυση, πλην της παράθεσης των παραγόντων και της επισήμανσης της ζοφερής για εμάς πραγματικότητας, πρέπει να συνοδεύεται και από υποβολή προτάσεων. Οι δυνατές λύσεις κυμαίνονται μεταξύ των πόλων της αποδοχής μιας συμβιβαστικής λύσεως με πολλαπλάσιες ελλαδικές υποχωρήσεις (διευθέτησης αμφιβόλου αντοχής στο μέλλον) και της αποφασιστικότητας και προετοιμασίας για αναμέτρηση πλήρους κλίμακος, ανάλογης της περιβόητης Mutual Assured Destruction (MAD) με εγγυημένη την επιστροφή -νικητού και ηττημένου- πενήντα χρόνια πίσω. Οι δικαιολογημένοι αρνητές της μοναδικότητας των δύο λύσεων θα διαφωνήσουν προβάλλοντας ενδιάμεσες λύσεις, βασιζόμενες σε στρατηγικές αποφυγής κλιμάκωσης, διπλωματικών ελιγμών, συγκρότησης συμμαχιών, διεθνών πιέσεων και προσφυγής στο διεθνές δίκαιο. Ενδεχομένως να προτάξουν και τις «πετυχημένες» -για ορισμένους- ελληνικές επιλογές της αποφυγής πολέμου από το 1955 και μετά (δεν θεωρώ ως έτος έναρξης της σύγκρουσης το 1974) με παράλληλη σχετική διατήρηση υπέρ ημών του status quo.

Πιστεύω ακράδαντα ότι η πολιτική αυτή εξήντλησε τα όρια της λόγω κυρίως της σχετικής ανατροπής ισχύος σε βάρος μας, της ικανότητας της γείτονος να εκμεταλλεύεται «θολά» σημεία, την αντικειμενική αδυναμία δικής μας ανάλογης ανταπόδοσης και της τουρκικής εκτίμησης ότι δεν θα προχωρήσουμε σε δυσανάλογες δυναμικές αντιδράσεις. Επιπλέον, ενδιάμεσες επιλογές εμπεριέχουν το ρίσκο της πλημμελούς εκ μέρους μας προετοιμασίας και μιας τελικά αναπόφευκτης δικής μας αντίδρασης που θα οδηγήσει σε ήττα σε στρατιωτικό επίπεδο (ενδεχόμενο που δεν δύναται ποτέ να αποκλειστεί καθώς ο αντίπαλος διαθέτει επιπλέον και την πρωτοβουλία των κινήσεων).

Προφανώς θα συμπεράνατε ότι προτείνω σιωπηρά την επιλογή του «μοντέλου Ισραήλ», ενός κράτους με το όπλο μονίμως σε «θέση φύλαξης». Σημασία δεν έχει τι προτείνω, σημασία έχει η ομόφωνη και σταθερή εφαρμογή μακροχρόνιας εθνικής γραμμής που θα συνοδεύεται με την ανάληψη του αναγκαίου κόστους και του αναπόφευκτου ρίσκου και συμβατής με την πραγματικότητα. Το συχνά επικαλούμενο προς μίμηση «μοντέλο Ισραήλ» έχει ένα τρομακτικό πολύπλευρο κόστος, έχει οικοδομηθεί με αίμα σε βάθος δεκαετιών και επιβιώνει χάρη στη στήριξη μιας ανθηρής οικονομίας και την υποστήριξη μιας (της) υπερδύναμης. Επιπλέον και για λόγους επιβίωσης, έχει την ευρεία λαϊκή αποδοχή σε ένα πολύπλοκο και διχαστικό κομματικό περιβάλλον ανάλογο του ελληνικού. Η μέγιστη για εμάς πλάνη είναι η επιλογή σκληρής γραμμής μη συμβατής με τις ικανότητες μας και με αβέβαιες προθέσεις της συνεπούς εφαρμογής της.

Το ελλαδικό δίλλημα είναι υπαρκτό και σύναμμα τραγικό. Ο Κονδύλης το έθεσε προειδοποιητικά και αρκετά απαισιόδοξα, δύο δεκαετίες πριν, ως επιλογή μεταξύ μιας ελληνικής «φινλανδοποίησης» και στρατιωτικής συντριβής. Δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο ενός «έντιμου» (έννοια που εμπεριέχει πικρές υποχωρήσεις και επιφέρει ακόμη και κατηγορίες εθνικής προδοσίας) οριστικού αλλά μελλοντικά μη περαιτέρω αμφισβητήσιμου συμβιβασμού.

Έθεσε όμως ως βασική προϋπόθεση για αυτή την αμφιλεγόμενη συνδιαλλαγή -ως έσχατη και αναγκαστική επιλογή- την ύπαρξη ισόρροπης ισχύος που δυστυχώς σήμερα δεν υφίσταται. Αυτήν την αναγκαία πολυεπίπεδη ισχύ πρέπει να οικοδομήσουμε καθώς αποτελεί επί τη ουσίας τη μοναδική μας ρεαλιστική επιλογή και ελπίδα που θα ενισχύσει τις πιθανότητες υπεράσπισης των θέσεων μας. Βασικές προϋποθέσεως είναι οι πολιτικές δυνάμεις και ελίτ της χώρας να ομονοήσουν στα αυτονόητα και να μιλήσουν ειλικρινά στον «περήφανο» ελληνικό λαό και τα όποια βάρη να κατανεμηθούν ακριβοδίκαια εξασφαλίζοντας σε υψηλό βαθμό τη βέλτιστη αξιοποίηση κάθε πόρου.

*ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ- Αντιστράτηγος (εα)
• Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
• Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
• Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
• Διαλέκτης και συνεργάτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
• 0030-210-6543131, 0030-6983457318
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. 

Ε. Γριβάκος*: ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ : ΤΟ ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΟ “ΔΩΡΗΜΑ” ΤΗΣ ΕΘΝΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΚΟΠΙΑΝΟΥΣ.

on Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Mετά το τέλος του Α΄ΠΠ, το 1918, οι Γιουγκοσλαβικοί Λαοί ενώθηκαν σε ένα κράτος και σχημάτισαν το «Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων» το οποίο, το 1931, μετονομάσθηκε σε «Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας».

Αρχές 1946 το κράτος αναδιοργανώθηκε εκ νέου από το καθεστώς του Τίτο σε «Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία» και ιδρύθηκαν οι έξι αυτόνομες σοσιαλιστικές δημοκρατίες μεταξύ των οποίων και η «Μακεδονία», που κάλυπτε μόλις το 10,5% της συνολικής έκτασης της Νοτιοσλαβίας (Γιουγκοσλαβίας) και ήδη από τo 1931 ονομάζονταν «Νότια Σερβία» ή «Βάνταρσκα Μπανόβινα» («Περιφερειακή Διοίκηση Βαρδαρίου»).  

PDF

*Του Ευάγγελου Γριβάκου, Αντιστρατήγου ε.α-Νομικού 

Παναγιώτης Νάστος *: ΤΟ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟ ΝΤΟΜΙΝΟ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΣΕ Μ. ΑΝΑΤΟΛΗ-ΝΑ ΜΕΣΟΓΕΙΟ-ΑΙΓΑΙΟ

on Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ο υποτιθέμενος εμφύλιος πόλεμος στη Συρία είχε την γεννεσιουργό αιτία του στην περιβόητη « Αραβική Ανοιξη» από πλευράς ΗΠΑ, με σκοπό την αποκαθήλωση του Assad κατά τα πρότυπα του Καντάφι της Λιβύης ,και την αντικατάστασή του από ελεγχόμενης αξιοπιστίας αναφορικά με τα συμφέροντά της νέας Συριακή κυβέρνηση. Το εγχείρημα δεν ευοδόθηκε λόγω της σφοδρής αντίδρασης και ουσιαστικής στρατιωτικής εμπλοκής της Ρωσίας, η οποία μέσω συμμαχίας με Τουρκία και Ιράν απειλεί με μετριασμό της επιρροής των ΗΠΑ στην περιοχή της Μ..Ανατολής.
Το Ιράν παράλληλα είχε κατά νού να πετύχει μέσω του «Σιιτικού τόξου» να βγεί ενεργειακά, με αγωγό στην Μεσόγειο θάλασσα παρακάμπτοντας τον Περσικό κόλπο και τις αμερικανικές κυρώσεις που είχαν επιβληθεί λόγω του πυρηνικού του προγράμματος. Οι καταβολές του «Σιιτκού τόξου» το οποίο εδαφικά περιγράφεται ως μία συνέχεια εδαφών στον οποίο διαβιούν σιίτες ή φίλα προσκείμενα σε αυτούς πληθυσμούς είναι Ιράν (Σιιτες άνω του 90% του πληθυσμού)-Νότιο Ιράκ (Σιιτικοί πληθυσμοί) –Συρία (καθεστώς Assad-Αλαουίτες φίλα προσκείμενοι)-Νότιος Λίβανος( σιιτική οργάνωση Hesbolah). Εκτός των παραπάνω το Ιράν έχει απειλήσει κατ’ επανάληψη το Ισραήλ με εξαφάνιση του κράτους του αλλά και τις ΗΠΑ. Παράλληλα το Ιράν στέλνει συνεχώς οπλισμό στη Hesbollah η οποία βρίσκεται και στο Νότιο Λίβανο αλλά και στη Συρία ,ενώ εγκαθιστά οπλισμό εντός της Συρίας, παρά τα κτυπήματα της Ισραιλινής αεροπορίας. Σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή είναι το Ισραήλ και οι κούρδοι της Βορείου Συρίας.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν αντιληφθεί ότι εάν η κατάσταση παραμείνει ώς έχει , το δεύτερο ουσιαστικά θα περικυκλωθεί από εχθρικές δυνάμεις οι οποίες θα το φθείρουν συνεχώς. Μοναδική διέξοδος μέχρι στιγμής του μικρού εδαφικά Ισραήλ παραμένει η Μεσόγειος και το στρατηγικό βάθος που του παρέχει η αμυντική συνεργασία με Κύπρο και Ελλάδα. Κατόπιν των ανωτέρω διαφαίνεται ότι ΗΠΑ και ΙΣΡΑΗΛ προτίθενται να αντιδράσουν. Σε αυτό το πλαίσιο ήταν και η ρητορική του Trump για συνομιλίες με το Ιράν, μετά τις πρόσφατες επιθέσεις σε δεξαπενόπλοια στην ευρύτερη περιοχή των στενών του Ορμούζ στον περσικό κόλπο, οι οποίες φέρεται να πραγματοποιήθηκαν από τους IRGC (Φρουρούς Επανάστασης του Ιράν). Χθές όμως το Ιράν κατέριψε αμερικανικό UAV και δημοσιεύματα στον αμερικανικό τύπο κάνουν λόγο για ανάκληση στο παρά πέντε αμερικανικής αεροπορικής επίθεσης κατά του Ιράν, από τον Πρόεδρο Trump.
Τέλος η αναθεωρητική -επιθετική Τουρκία του Erdogan αναμένει τους S-400 για επιβολή τετελεσμένων σε ΝΑ ΜΕΣΟΓΕΙΟ-ΚΥΠΡΟ-ΑΙΓΑΙΟ.
Εξεταζόμενες από πλευράς γεωστρατηγικής και οικονομικής σημασίας τα πιθανά μελλοντικά θέατρα επιχειρήσεων για ΗΠΑ- ΙΣΡΑΗΛ στην περιοχή θα λέγαμε ότι ιεραρχούνται ως εξής:
ΙΡΑΝ-ΠΕΡΣΙΚΟΣ
ΣΥΡΙΑ
ΝΑ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ
ΑΙΓΑΙΟ
Ολα δείχνουν ότι το ΙΡΑΝ πλήν συγκλονιστικού απροόπτου θα δεχθεί αμερικανική επίθεση. ΗΠΑ και ΙΣΡΑΗΛ σε τέτοια περίπτωση θα έχουν την προσοχή τους στραμένη σε ΙΡΑΝ-ΣΥΡΙΑ-ΛΙΒΑΝΟ. Εδώ αναμένεται να ζητηθεί από τις ΗΠΑ η τουρκική συνδρομή ως χώρα μέλος του ΝΑΤΟ,(παροχή στρατιωτικών διευκολύνσεων) σε μία προσπάθεια διάσπασης της ιδιότυπης σύμπραξης ΡΩΣΙΑΣ-ΙΡΑΝ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ
Η ΕΕ φαίνεται να αντιδρά χλιαρά έναντι της τουρκικής προκλητικότητας η οπόια το τρίμηνο Ιούλιος-Αύγουστος –Σεπτέμβριος θα χτυπήσει κόκκινο , συγκεντρώνοντας πολύ μεγάλες πιθανότητες πρόκλησης θερμού επεισοδίου σε Αιγαίο-Κύπρο. Η Γαλλλία φαίνεται ότι έχει λάβει την έγκριση των ΗΠΑ για ενεργό παρέμβαση σε ΝΑ ΜΕΣΟΓΕΙΟ-ΚΥΠΡΟ. Η Ελλάδα από το 2005 ανήκει στις χώρες της Γαλλοφονίας, γεγονός που σημαίνει κοινή ΚΕΠΠΑ μεταξύ των μελών της , άρα κοινώς κατά τη ρήση του Κωσταντίνου Καραμανλή ΕΛΛΑΣ-ΓΑΛΛΙΑ –ΣΥΜΜΑΧΙΑ.
Συνεπώς πρίν να είναι πολύ αργά η νέα ελληνική κυβέρνηση, θα απαιτηθεί να συνδιαλαγεί άμεσα και ενεργά με ΗΠΑ και ΓΑΛΛΙΑ για το φυσικό αέριο-πετρέλαιο της ΑΟΖ μας , προκειμένου να επιτύχει την έμπρακτη στρατιωτική συμμετοχή τους κατά της Τουρκίας, άλλως πώς θα μείνουμε στα ευχολόγια της ΕΕ, τις δηλώσεις στήριξης των ΗΠΑ και ΓΑΛΛΙΑΣ, μόνοι έναντι της Τουρκίας.
Παναγιώτης Νάστος Σχης (ε.α)-

Βασίλειος Μαρτζούκος*: Οι προβληματισμοί του προέδρου του ΕΛΙΣΜΕ

on Τρίτη, 18 Ιουνίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Αγαπητά μέλη και φίλοι,


Το ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. συνεχίζει στο εξής την δραστηριότητά του από την ευρύχωρη και λειτουργική νέα του έδρα επί της οδού Πατησίων 88 (1ος όροφος). Η ενεργός παρουσία των μελών δεν είναι μόνο επιθυμητή αλλά και αυτονόητη αφού αυτά αποτελούν την «ψυχή» του Ινστιτούτου. Η συμμετοχή του ευρύτερου κοινού σε όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. (διαλέξεις, ημερίδες, σεμινάρια, έρευνα, μελέτες κ.λπ.) κρίνεται ως ιδιαίτερα επωφελής, ιδιαίτερα στους καιρούς που διανύουμε και ενθαρρύνεται ανεπιφύλακτα.
Όλοι ελπίζουμε αυτό το καλοκαίρι να μην είναι «θερμότερο» από προηγούμενα. Παρ’ όλα αυτά η ανησυχία είναι έκδηλη αφού η αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή εθνικού ενδιαφέροντος συνεχίζεται, η Τουρκία αυξάνει έμπρακτα την ένταση με κλιμακούμενες προκλήσεις και στο εσωτερικό διανύεται μεταβατική πολιτική κατάσταση λόγω των εθνικών εκλογών της 7ης Ιουλίου.
Οι ευρωεκλογές απέδειξαν ότι η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη έχει ευαισθητοποιηθεί έναντι της κλιματικής αλλαγής και ανησυχεί ιδιαίτερα με το φαινόμενο της μαζικής ανεξέλεγκτης μεταναστεύσεως από Αφρική και Ασία (μείωση ισχύος των αναποτελεσματικών στο θέμα αυτό, φιλελευθέρων και σοσιαλιστικών ευρωπαϊκών κομμάτων εξουσίας).
Ειδικότερα στην Ελλάδα τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών ανέδειξαν την έντονη τάση των πολιτών για αλλαγή πολιτικής σελίδος στο εσωτερικό. Ως βασικοί λόγοι καταψηφίσεως του κυβερνώντος κόμματος, προβάλλουν η διάψευση βασικών υποσχέσεων, η αντιαναπτυξιακή βαριά φορολόγηση μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων και επιχειρήσεων, η αντιεπενδυτική μη εφαρμογή βασικών μεταρρυθμίσεων, η συνεχιζόμενη φυγή νέων στο εξωτερικό, η σταδιακή απώλεια του «ηθικού πλεονεκτήματος», η κατάσταση στα Πανεπιστήμια και κυρίως η ελαστική πολιτική έναντι στην πάσης μορφής διογκωμένη ανομία.
Ο άξονας Δύσεως, Ισραήλ και σειράς σουνιτικών αραβικών κρατών, συγκρούεται με τον άξονα που απαρτίζει το Ιράν (με τα σιιτικά παρακλάδια του σε Ιράκ, Συρία, Λίβανο και Υεμένη), η Ρωσία, η Τουρκία και το Κατάρ, για την αυριανή διαμόρφωση του τοπίου της Μ. Ανατολής και του Κόλπου. Η αστάθεια στα Δυτικά Βαλκάνια συνεχίζεται και οι επιπτώσεις μεταξύ άλλων πλήττουν την ελληνική μειονότητα της Β. Ηπείρου, ενώ τα Σκόπια έχουν αρχίσει, ως ανεμένετο, να καταστρατηγούν την εθνικά επιζήμια Συμφωνία των Πρεσπών.
Η τουρκική αναθεωρητική επιβουλή συνεχίζεται με αδηφάγες τάσεις. Οι τουρκικές κινήσεις διέπονται από γεωπολιτικά κριτήρια και πολύ λιγότερο από νομικά. Εν μέσω αυξανομένων καθημερινών προκλήσεων με κυριότερες το γνωστό casus belli, τις πολιτικές απειλές, τις μαζικές παραβιάσεις του ΕΧ και κυρίως την πρόσφατη γεώτρηση στην κυπριακή ΑΟΖ, η Ελλάς συμμετέχει (γιατί άραγε;) σε διμερείς συνομιλίες για ΜΟΕ. Εκτιμάται ότι η Τουρκία, για λόγους διεθνούς νομιμοποιήσεως, θα αυξάνει τις προκλήσεις της με κάθε δυνατό τρόπο δίχως την χρήση στρατιωτικής ισχύος (γεωτρήσεις, μετανάστες, παραβιάσεις κ.λπ.), προκειμένου να εξαναγκάσει την Ελλάδα να χρησιμοποιήσει πρώτη τις ΕΔ της. Εάν αυτό συμβεί κρίνεται ότι η Τουρκία διαθέτει έτοιμα σχέδια ταχείας δημιουργίας τετελεσμένων στο Αιγαίο ή και την Κύπρο. Βάσει του συλλογισμού αυτού τυχόν ελληνικό βήμα χρήσεως των ΕΔ, θα πρέπει να είναι καλά υπολογισμένο, σε εναρμόνιση με την σχετική διπλωματική και πολιτική προετοιμασία και αφού έχει σχεδιασθεί κατάλληλα η απάντηση στο πιθανό επόμενο τουρκικό βήμα.
Η Ελλάς θα πρέπει, πρωτίστως να αξιοποιήσει στο έπακρο την ΕΕ, τις διμερείς σχέσεις της με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, καθώς και τους άξονες με Κύπρο, Ισραήλ και Αίγυπτο, προκειμένου να ανασχεθεί η τουρκική επεκτατική πολιτική. Οι τάσεις τουρκικής απομονώσεως από την Δύση παρέχουν ευκαιρίες τις οποίες η Ελλάς δεν θα πρέπει να αφήσει ανεκμετάλλευτες. Παράλληλα οι ΕΔ της χώρας θα πρέπει να διατηρηθούν σε εγρήγορση και η ελληνική κοινή γνώμη να ενημερώνεται ρεαλιστικά δίχως δραματοποιήσεις αλλά και δίχως εξωραϊσμούς. Τα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα της Τουρκίας και η αλματώδης πρόοδος της αμυντικής της βιομηχανίας θα πρέπει να ωθήσουν επί τέλους το πολιτικό μας σύστημα σε ένα μεσοπρόθεσμο συνεπές πρόγραμμα αποτρεπτικής ενισχύσεως των Ενόπλων μας Δυνάμεων. Ενδιαμέσως είναι δυνατόν ο δείκτης εθνικής αποτροπής να αυξηθεί με την απόκτηση δυνατοτήτων ασυμμέτρου καταστρεπτικού αποτελέσματος. Η επένδυση στην υψηλή αμυντική τεχνολογία συνάδει με την ζητούμενη οικονομική ανάπτυξη της χώρας και την συγκράτηση των νέων Ελλήνων στον τόπο τους.
Ιούνιος 2018
Αντιναύαρχος Β. Μαρτζούκος ΠΝ
Επίτιμος Διοικητής ΣΝΔ
Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. 

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος*¨Το προσχηματικό ΣΕΑ του ΣΥΡΙΖΑ που γίνεται ακόμα ένα… ΚΥΣΕΑ!

on Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Μετά από τρία και πλέον χρόνια ζωηρής δημόσιας συζήτησης σχετικά με την συγκρότηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ), η Κυβέρνηση έθεσε για διαβούλευση Σχέδιο Νόμου για τον «Εκσυγχρονισμό της Εξωτερικής Πολιτικής» στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και η συγκρότηση ΣΕΑ.

Ο Πρωθυπουργός μετά από συνάντηση που είχε τον Μάρτιο 2018 με τον κ. Θεοδωράκη και για το θέμα αυτό (παρεμπιπτόντως ίσως τότε να πήρε και το ΟΚ του επικεφαλής του Ποταμιού για τις επερχόμενες «Πρέσπες») είχε αναγγείλει ότι σύντομα το ΥΠΕΞ θα συνέτασσε σχετικό Σχέδιο Νόμου.

Μετά την αποχώρηση του κ. Κοτζιά, ο οποίος αντιτίθετο σε οτιδήποτε θα εμπόδιζε θεσμικά τους πειραματισμούς του στην χάραξη της εξωτερικής πολιτικής και θα μετέφερε την ουσιαστική ευθύνη στον Πρωθυπουργό (που άλλωστε ο ίδιος την έχει τυπικά εκ του Συντάγματος) «άνοιξε ο δρόμος» για την συγκρότηση ΣΕΑ. Την 24 Απριλίου, «πασχαλιάτικα», αναρτήθηκε για δημόσια διαβούλευση το σχετικό Σχέδιο Νόμου, με τις πληροφορίες να λένε ότι οι βασικές διατάξεις είναι εμπνεύσεως του Διπλωματικού Συμβούλου του Πρωθυπουργού κ. Βαγγέλη Καλπαδάκη ο οποίος φέρεται να είναι και ο ουσιαστικός επικεφαλής του Ελληνικού ΥΠΕΞ καθόσον τίποτα δεν γίνεται χωρίς να το εγκρίνει ο ίδιος (επίσημη ιδιότητα… «Σύνδεσμος Μαξίμου με … ΥΠΕΞ»).

Προβληματισμοί-Αναγκαιότητα ΣΕΑ

Ο προβληματισμός όμως για την αποτελεσματική λειτουργία ενός συντονιστικού οργάνου θεσμικής διασύνδεσης του Πρωθυπουργού, των Υπουργείων και των υπηρεσιακών οντοτήτων που έχουν την ευθύνη της Εξωτερικής Πολιτικής, της Εθνικής Άμυνας και Ασφάλειας, και οπωσδήποτε της Διαχείρισης Κρίσεων είναι παλαιός. Ιδιαίτερα μετά τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν πριν και κατά την κρίση των Ιμίων. Φθάσαμε όμως στο σημείο κάποιοι αφελώς να θεωρούν καθ’ υπερβολή το ΣΕΑ… πανάκεια για όλες τις αδυναμίες και αγκυλώσεις της Κυβερνητικής πολιτικής στα προαναφερθέντα πεδία.

Όμως η απουσία ΣΕΑ μας οδήγησε στις δυσάρεστες καταστάσεις της κρίσης των Ιμίων», αλλά και άλλων ήσσονος σπουδαιότητας και κλίμακας κρίσεις μέχρι σήμερα, όπως η αναβάθμιση της τουρκικής επιθετικότητας, η σύλληψη των δύο Στρατιωτικών, η Συμφωνία των Πρεσπών…. ή το γεγονός ότι Πρωθυπουργός και Υπουργοί ουδόλως ακολούθησαν τις διαδικασίες που προβλέπονται από το θεσμικό πλαίσιο αρμοδιοτήτων και λειτουργίας του έστω «λειψού» ΚΥΣΕΑ; Δυστυχώς στην «χώρα του περίπου», ο πολίτης ακούει για το ΚΥΣΕΑ μόνο όταν αυτό κάνει κρίσεις για Αρχηγούς και όταν «εγκρίνει» κάποιο εξοπλιστικό πρόγραμμα. Έχει ποτέ ζητηθεί από το ΚΥΣΕΑ να καθορίσει τους τρόπους αναπτύξεως και χρησιμοποιήσεως της διπλωματικής, οικονομικής, πληροφοριακής, κοινωνικής και στρατιωτικής ισχύος κατά τη διάρκεια ειρήνης, κρίσεως και πολέμου; Και αν όχι γιατί; Το ότι δεν υπάρχει Εθνική Στρατηγική η οποία θέτει Εθνικούς Αντικειμενικούς Σκοπούς για υποστήριξη των λεγομένων Εθνικών Συμφερόντων οφείλεται στο γεγονός ότι στην Ελληνική Κυβερνητική μηχανή δεν διαθέτει ΣΕΑ;

Τα ερωτήματα τα οποία τέθηκαν δεν αποσκοπούν να αμφισβητήσουν την δεδομένη αναγκαιότητα συγκρότησης και λειτουργίας ενός οργάνου σαν το ΣΕΑ. Τέθηκαν για να επισημανθεί ότι ένα μεγάλο μέρος των πολιτικών μας είτε όταν βρίσκονται στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση δεν αντιμετωπίζει με την δέουσα σοβαρότητα τα θέματα Άμυνας και Ασφάλειας, πέρα από την αντικειμενική δυσχέρεια τους στο να αντιληφθούν τις προκλήσεις του διεθνούς περιβάλλοντος.

Μπορεί η Κυβέρνηση να προσπαθεί να μας πείσει ότι «ξεχειλίζουμε» από γεωπολιτική αναβάθμιση αλλά στην πραγματικότητα η χώρα είναι αποδυναμωμένη σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό, διπλωματικό, στρατιωτικό) και φορτωμένη με στρεβλώσεις για να χειριστεί θέματα που αφορούν στην ασφάλεια της μετά την 4ετή διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τώρα ΣΥΡΙΖΑ και «πολιτικών υπολειμμάτων». Πως αντιμετωπίζουμε την μακροχρόνια παρατεταμένη αντιπαράθεση με την Τουρκία που παράγει διαρκώς ζητήματα Άμυνας και Εθνικής Ασφάλειας ιδιαίτερα μετά τον σημαντικά αναβαθμισμένο Τουρκικό Αναθεωρητισμό; Είμαστε ικανοί να αποφασίζουμε ταχύτατα τις προκλήσεις σε περιφερειακό επίπεδο που απορρέουν από την γεωπολιτική ρευστότητα και την πολυπλοκότητα του διεθνούς ανταγωνιστικού περιβάλλοντος;

Η Κυβερνητική πρόταση. Πολύ θόρυβος για το τίποτα!

Μέχρι σήμερα είχαμε ως συλλογικό κυβερνητικό όργανο το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ) το οποίο τόσο λόγω «ευνουχισμού» του, όσο και λόγω της διαχρονικής απαξίωσης του δεν ήταν επαρκές για να ανταποκριθεί σε όλα αυτά που τέθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο. Η όλη δημόσια συζήτηση περί ΣΕΑ ήταν προς την σωστή κατεύθυνση και ακούστηκαν και πολλές χρήσιμες προτάσεις για επεξεργασία όπως όμως και εντελώς ανεδαφικές, όπως το να συμμετέχουν και…. πολιτικοί αρχηγοί! Από την μελέτη όμως του Νομοσχεδίου φαίνεται ότι πρόκειται για μία «ταμπέλα» με ασαφές περιεχόμενο. Άκρως ενδιαφέρουσες είναι οι απόψεις και τα σχόλια του Επιτίμου ΑΓΕΣ Στρατηγού Κωνσταντίνου Γκίνη που κατατέθηκαν στην διαβούλευση, τα οποία με βρίσκουν σύμφωνο σε μεγάλο βαθμό και κρίνω σκόπιμο κάποια να τα παραθέσω συνοπτικά.

Ενώ το Νομοσχέδιο υποτίθεται ότι αποσκοπεί στο να αντιμετωπίσει τις διαπιστωμένες αδυναμίες του ΚΥΣΕΑ με τη δημιουργία ενός συμβουλευτικού οργάνου, υπό τον Πρωθυπουργό δηλαδή του ΣΕΑ, διατηρεί το ΚΥΣΕΑ ως όργανο λήψεως αποφάσεων χωρίς απολύτως καμία βελτίωση! Δηλαδή το ΣΕΑ προστίθεται ως παράλληλη συμβουλευτική δομή του οποίου οι εισηγήσεις κατευθύνονται προς λήψη αποφάσεως σε ένα αποδεδειγμένα αναποτελεσματικό όργανο, το …ΚΥΣΕΑ. Αντί του Ισραηλινού σχήματος λειτουργίας του ΣΕΑ ή ακόμα και του Βρετανικού, ως μοντέλου που κατάλληλα προσαρμοσμένο εκτιμώ ότι θα «κούμπωνε» καλύτερα στην Ελλάδα, οι συντάκτες φαίνεται ότι χρησιμοποιούν ως βάση αυτό των ΗΠΑ αγνοώντας τόσο το σύστημα διακυβερνήσεως (Πρόεδρος, Γερουσία, Βουλή, Υπουργεία, Υπηρεσίες Πληροφοριών κτλ) όσο και τις στρατηγικές συνθήκες και επιδιώξεις που απέχουν τεράστια αυτές της Ελλάδος.

Μπερδεμένα είναι και τα ζητήματα που έχουν σχέση με την εκπόνηση της «Στρατηγικής Εθνικής Ασφαλείας». Δημιουργείται μία αέναος και όχι ξεκάθαρη διαδικασία για τις επιμέρους στρατηγικές για την υποστήριξη της και στη συνέχεια προγράμματα και σχέδια για την εφαρμογή τους. Ας αντιληφθούν στο Μαξίμου ότι το ΣΕΑ πρέπει να είναι όργανο ενασκήσεως υψηλής στρατηγικής και όχι επιχειρησιακό που φυσικά δεν εκπονεί Σχέδια. Τα Σχέδια είναι αρμοδιότητα των κατωτέρων οργάνων του Συστήματος Εθνικής Ασφαλείας. Όποιος ασχολήθηκε με την Οργάνωση μάλλον το έκανε στο πόδι! Αυτή που περιγράφεται είναι εντελώς ανεπαρκής για την εκπλήρωση του έργου και της αποστολής του.

Γενικές Διαπιστώσεις-Συμπεράσματα

Είναι οπωσδήποτε λανθασμένη επιλογή η συγκρότηση ΣΕΑ ως συμβουλευτικού οργάνου και η ταυτόχρονη διατήρηση του ΚΥΣΕΑ χωρίς ουδεμία βελτίωση. Αυτό το δίδυμο μοντέλο οδηγεί σε μια γραφειοκρατική, χρονοβόρα, δύσκαμπτη και δυσλειτουργική, διαδικασία λήψεως αποφάσεως, με υψηλό βαθμό κίνδυνου αποτυχίας. Προκαλεί σύγχυση το γεγονός ότι αν και το ΣΕΑ χαρακτηρίζεται ως συμβουλευτικό όργανο, περιλαμβάνει και εκτελεστικές εξουσίες, δημιουργώντας επικάλυψη με το ΚΥΣΕΑ, αλλά και λοιπά όργανα του Κράτους.

Είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα επιτευχθεί τελικά με αυτόν τον «περίεργο» Νόμο, η διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης συνεκτικής, αποτελεσματικής, εξωστρεφούς και αποδοτικής αρχιτεκτονικής Εθνικής Ασφαλείας. Η διαδικασία λήψεως αποφάσεως στο ΣΕΑ είναι συγκεχυμένη και δείχνει την άγνοια του συντάκτη όπως επίσης η οργάνωση του είναι ανεπαρκής και ανελαστική, για την εκπλήρωση του έργου και της αποστολής του.

Προτάσεις

Συγκρότηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας με ταυτόχρονη κατάργηση του ΚΥΣΕΑ, ως του μοναδικού οργάνου υπό τον Πρωθυπουργό ως Αρχηγού της Εκτελεστικής Εξουσίας, σε πολιτικό-στρατηγικό επίπεδο μαζί με μία συνεκτική και λειτουργική αρχιτεκτονική Εθνικής Ασφαλείας που να περιγράφεται με σαφήνεια και χωρίς παρερμηνείες σε ένα νέο Νομοσχέδιο. Πρώτα απ’ όλα όμως εκπόνηση Εθνικής Στρατηγικής με προσδιορισμένα τα Εθνικά Συμφέροντα και τους Αντικειμενικούς Σκοπούς για την υποστήριξη τους πάνω στο οποίο θα οικοδομηθεί η προαναφερθείσα αρχιτεκτονική Εθνικής Ασφάλειας.

Επανακαθορισμός των καθηκόντων του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας (με αντιστοιχία στον βαθμό του Γενικού Γραμματέα) με παράλληλη συγκρότηση Επιτελείου ΣΕΑ με ανάλογες Διευθύνσεις και Γραμματεία Υποστήριξης. Αυτό μπορεί να στελεχώνεται από καταξιωμένους επαγγελματίες με σχετική εμπειρία (Αξιωματικοί ε.α., Διπλωμάτες ε.τ., Ακαδημαϊκοί, Στελέχη της Αγοράς με εμπειρία στην ανάλυση ρίσκου και την επιχειρησιακή έρευνα κλπ ) ενώ σκόπιμη είναι και η τοποθέτηση μικρού αριθμού εν ενεργεία μελών των Ενόπλων Δυνάμεων και της Διπλωματικής Υπηρεσίας, καθώς και των Σωμάτων Ασφαλείας ως μόνιμοι σύνδεσμοι με τα αντίστοιχα Υπουργεία σε υπηρεσιακό επίπεδο. Ο επικεφαλής του Επιτελείου ΣΕΑ μπορεί να είναι και Αναπληρωτής Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας.

Αντί επιλόγου

Ήλθε η ώρα για την συγκρότηση ενός ουσιαστικού και όχι …προσχηματικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας για την αντιμετώπιση όλων των προκλήσεων ασφαλείας που απαιτούν βραχυπρόθεσμο, μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό. Ένα ΣΕΑ με δυνατότητες που θα εξασφαλίζει την ικανότητα ταχείας και ποιοτικής λήψεως αποφάσεως για την αντιμετώπιση των καταστάσεων εντάσεως και κρίσεως, οι οποίες είναι δυνατόν να ανακύψουν εντελώς αιφνιδιαστικά και να κλιμακωθούν με υψηλή ένταση και να οδηγήσουν ακόμη και στη σύγκρουση.

Ας ξεκινήσουμε όμως από την θεραπεία όλων των παθογενειών που προαναφέρθηκαν και ας δοθεί η δέουσα σοβαρότητα στα θέματα αυτά χωρίς Κοτζιάδες και Καμμένους και οπωσδήποτε με ανάπτυξη στρατηγικής κουλτούρας αλλιώς το ΣΕΑ μάλλον θα αποτελέσει άλλο ένα μηχανισμό αμφίβολης σκοπιμότητας στον τεράστιο και αναποτελεσματικό κρατικό ιστό που αντί να καλύψει θεσμικά και λοιπά κενά, μπορεί να εξελιχθεί (στα καθ’ ημάς) χώρος αποκατάστασης «ημετέρων» με ολίγους… «Καρανίκες»!

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι επικεφαλής στο «Παρατηρητήριο Liberal» 

<<  1 [23 4 5 6  >>