Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Αναστάσιος Μπασαράς: Νόμος: Εκσυγχρονισμός Εξωτερικής Πολιτικής και Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας

on Τετάρτη, 08 Μαΐου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Σε διαβούλευση, λοιπόν, το νομοσχέδιο της συγκρότησης του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) που για χρόνια ζωηρεύει τις συζητήσεις και κλείνει κάθε δράση – διάλεξη – ημερίδα – συνέδριο – για εθνικά και μεγάλα θέματα και θεωρείται πανάκεια επίλυσης όλων των αδυναμιών και αγκυλώσεων κάθε κυβέρνησης τα τελευταία χρόνια.

Ολα τα Ινστιτούτα, τα Κέντρα Μελετών και Αναλύσεων, Καθηγητές Πανεπιστημίων, Πρέσβεις ε.τ. Μεγάλοι Αναλυτές και Διεθνολόγοι, Νέοι Υποψήφιοι Δρες κλπ κλπ αναμασούν, συζητούν, προτείνουν, τονίζουν την αναγκαιότητα του ΣΕΑ της Ελλαδας, κατά μέσον όρο σχεδόν κάθε μέρα…

Το νομοσχέδιο πανάκεια σε διαβούλευση … και προσέξτε-προσέξτε-προσέξτε ΣΕ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ την 24/4/2019 ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ (1400)μέχρι την Τρίτη 7/5/2019 (0900), εδώ: PDF

Μέσα στο Πάσχα, Μέσα στην Πρωτομαγιά, μέσα σε δύο εβδομάδες που περιλαμβάνουν επτά ΝΑΙ επτά Αργίες, 4 εβδομάδες πριν τις εκλογές…
Μα είμαστε κράτος, μα κάνουμε διαβούλευση, μα έχουμε μυαλό, μα …Και τα σχόλια! -μέχρι τώρα κάποια λιγα για θέματα μικρής σημαντικότητας- που αφορούν οτιδήποτε άλλο εκτός από το ΣΕΑ!

Μα πού είναι Ολα τα Ινστιτούτα, τα Κέντρα Μελετών και Αναλύσεων, οι Καθηγητές Πανεπιστημίων, οι Πρέσβεις ε.τ., οι Μεγάλοι Αναλυτές και Διεθνολόγοι, οι Νέοι Υποψήφιοι Δρες κλπ κλπ που αναμασούσαν, συζητούσαν, πρότειναν, τόνιζαν το ‘περίφημο΄ και ΄πολυαναμενόμενο’ ΣΕΑ της Ελλαδας!!!ΙΔΟΥ Η Ρόδος! Ιδού και το Πήδημα των Σχολίων, των Προτάσεων, των Βελτιώσεων, εκτός αν η θλίψη της Μεγάλης Παρασκευής, η Βαρυστομαχία του Πάσχα, Η διαμαρτυρία της Πρωτομαγιάς και το Σαββατοκύριακο το Θωμά δυσκολεύουν τη σκέψη….

Προσοχή, λοιπόν, ας δοθεί η δέουσα σοβαρότητα στο θέμα αυτό, αλλιώς το ΣΕΑ θα αποτελέσει άλλο ένα μηχανισμό αμφίβολης σκοπιμότητας στον τεράστιο και αναποτελεσματικό κρατικό ιστό που αντί να καλύψει θεσμικά και λοιπά κενά, θα εξελιχθεί σε θεσμικό χώρο αποκατάστασης ‘μπαγιάτικων’ Πρέσβεων, Καθηγητών, Στρατηγών και Αναλυτών-Διεθνολόγων!

Αναστάσιος Μπασαράς Αντιπρόεδρος Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών!

Παρακάτω φαίνονται τα μόνα σχόλια που προστέθηκαν στην ανάρτηση της Βουλής, που αφορούν το ΣΕΑ. Τα σχόλια αυτά υποβλήθηκαν από τους  Κωνσταντίνο Γκίνη, Στρατηγός ε.α. - Επίτιμος Α/ΓΕΣ Μέλος ΙΔΙΣ / Πάντειο Πανεπιστήμιο, και Στυλιανό Πετρουλάκη Αντιπτέραρχο ε.α.


Κωνσταντίνος Γκίνης Στρατηγός ε.α. - Επίτιμος Α/ΓΕΣ Μέλος ΙΔΙΣ / Πάντειο Πανεπιστήμιο
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ 1.Γενικά Η Ελλάδα, βρίσκεται σε ένα χώρο (Βαλκάνια – Μ. Ανατολή – Β. Αφρική) όπου κυριαρχεί η αστάθεια και η ανασφάλεια και σε μια μακροχρόνια παρατεταμένη αντιπαράθεση με την Τουρκία, τα οποία παράγουν διαρκώς ζητήματα Άμυνας και Εθνικής Ασφάλειας. Επίσης είναι επιτακτική η υποστήριξη των εθνικών συμφερόντων. Αυτά για την αντιμετώπιση τους απαιτούν μακροπρόθεσμο, μεσοπρόθεσμο και βραχυπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό, αλλά και ικανότητα ταχείας και ποιοτικής λήψεως αποφάσεως για την αντιμετώπιση των καταστάσεων εντάσεως και κρίσεως, οι οποίες είναι δυνατόν να ανακύψουν εντελώς αιφνιδιαστικά και να κλιμακωθούν με υψηλή ένταση και να οδηγήσουν ακόμη και στη σύγκρουση. Η Ελλάδα προκειμένου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των ζητημάτων ασφάλειας και άμυνας έχει συστήσει, στο Πολιτικο-στρατηγικό επίπεδο, ένα συλλογικό κυβερνητικό όργανο, το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ) (ΠΔ 63/2005, άρθρο 18, ΦΕΚ Α΄ 98/2005 Κωδικοποίηση Νομοθεσίας για την Κυβέρνηση). Το ΚΥΣΕΑ διαχρονικά (ακόμη και με την προηγούμενη ονομασία του ΑΣΕΑ), δυστυχώς δεν έχει ανταποκριθεί αποτελεσματικά, στις στρατηγικές απαιτήσεις της Ελλάδος. Για την αντιμετώπιση αυτών των αδυναμιών έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις, είτε για βελτίωση της αποτελεσματικότητας του ΚΥΣΕΑ ή για τη μετεξέλιξη αυτού ή τη δημιουργία ενός άλλου οργάνου του Συμβούλιου Εθνικής Ασφαλείας (ΣΕΑ). Η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητα, αξιολογείται ως θετική, καθώς οδήγησε στην παρούσα νομοθετική πρωτοβουλία. 2. ΣΕΑ - ΚΥΣΕΑ. Φύση του Σχήματος Το παρόν νομοσχέδιο προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις διαπιστωμένες αδυναμίες του ΚΥΣΕΑ με τη δημιουργία ενός συλλογικού συμβουλευτικού οργάνου, υπό τον Πρωθυπουργό, του ΣΕΑ, διατηρώντας ωστόσο άθικτο σε επίπεδο λήψεως αποφάσεως το ΚΥΣΕΑ, για θέματα εξωτερικής πολιτικής, ασφάλειας και άμυνας, χωρίς βεβαίως καμία βελτίωση. Δηλαδή στο πεδίο της ασφάλειας, προστίθεται μια παράλληλη συμβουλευτική δομή, το ΣΕΑ, του οποίου οι εισηγήσεις κατευθύνονται προς λήψη αποφάσεως σε ένα αποδεδειγμένα αναποτελεσματικό όργανο, το ΚΥΣΕΑ. Ο νομοθέτης έχει χρησιμοποιήσει ως μοντέλο αυτό του ΣΕΑ των ΗΠΑ, δηλαδή ως πεδίο διαβούλευσης, το οποίο ανταποκρίνεται σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες διακυβερνήσεως (Πρόεδρος, Γερουσία, Βουλή, Υπουργεία, Υπηρεσίες Πληροφοριών κτλ) αλλά και στρατηγικές συνθήκες, από αυτές της Ελλάδος.
Ενώ το ΣΕΑ έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα, υφέρπουν και εκτελεστικές αρμοδιότητες όπως συντονισμού (άρθρο 154, παρ. 2, άρθρο 156, παρ. 1. β) και άρθρο 157, παρ. 2. β)) και διαχείρισης κρίσεων (άρθρο 156, παρ. 3. α) και άρθρο 157, παρ. 2. α)). Για τη διαχείριση κρίσεων έχει σχετικές αρμοδιότητες και το ΚΥΣΕΑ, όπως έκτακτες εκτιμήσεις και οργάνωση συστήματος χειρισμού κρίσεων ( ΠΔ 63/2005, άρθρο 19, παρ. δ)) Το σχήμα ΣΕΑ – ΚΥΣΕΑ, οδηγεί σε ένα γραφειοκρατικό, χρονοβόρο και δύσκαμπτο συνδυασμό, ο οποίος είναι αδύνατο να ανταποκριθεί ποιοτικά σε ταχέως κλιμακούμενες καταστάσεις, οι οποίες είναι κάτι το σύνηθες στο χώρο γεωστρατηγικού ενδιαφέροντος της Ελλάδος, όπως επίσης με επικαλυπτόμενες αρμοδιότητες και ενίοτε συγκρουόμενες και το κυριότερο με ασαφή χαρακτήρα κάθε οργάνου. Δυστυχώς, το συγκεκριμένο μοντέλο εμπεριέχει εγγενώς το σπέρμα της αποτυχίας. Η αποτελεσματικότερη, αποδοτικότερη και η πλέον ευέλικτη λύση είναι η δημιουργία ενός μόνο οργάνου Εθνικής Ασφαλείας στο επίπεδο αυτό. Ως προσφορότερη λύση κρίνεται η μετεξέλιξη του ΚΥΣΕΑ σε ΣΕΑ. 3.ΣΕΑ και Στρατηγική Εκτίμηση Πληροφοριών Το ΣΕΑ θεωρείται υπεύθυνο για την «… έγκαιρη διάγνωση των απειλών για την ασφάλεια της χώρας σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο…» (άρθρο 154, παρ. 2), πράγμα που το φέρνει σε αντίθεση με την αποστολή του θεσμικά υπευθύνου οργάνου δηλαδή της ΕΥΠ (Ν. 3649/2008, άρθρο 2, ΦΕΚ 39 Α΄/2008). Επίσης αυτό είναι έξω από τις δυνατότητες του ΣΕΑ, το οποίο ως ολιγομελές και μάλιστα συμβουλευτικού χαρακτήρα όργανο, δεν έχει δυνατότητες αναζητήσεως, συλλογής, επεξεργασίας, αναλύσεως και παραγωγής προϊόντων πληροφοριών. Αυτό δημιουργεί επικάλυψη και αντίθεση αρμοδιοτήτων και πολλαπλασιασμό προσπαθειών. Υπεύθυνη για την εκτίμηση των κινδύνων και απειλών εναντίον της Χώρας, είναι η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών της Χώρας με επικεφαλής την ΕΥΠ, η οποία μπορεί να απεικονισθεί σε μια «Στρατηγική Εθνική Εκτίμηση Πληροφοριών». Το συγκεκριμένο προϊόν μπορεί να παραχθεί από το Συμβούλιο Πληροφοριών της ΕΥΠ (Ν. 3649/2008, άρθρο 8, ΦΕΚ 39 Α΄/2008), να εγκριθεί από το Συντονιστικό Συμβούλιο Διαχείρισης Πληροφοριών της ΕΥΠ (Ν. 3649/2008, άρθρο 7, ΦΕΚ 39 Α΄/2008) και να εκτιμά τις μακροπρόθεσμες απειλές και κινδύνους εναντίον της Χώρας σε εσωτερικό, περιφερειακό αλλά και διεθνές επίπεδο. Η «Στρατηγική Εθνική Εκτίμηση Πληροφοριών» πρέπει να αναθεωρείται περιοδικά π.χ. ανά τριετία και εκτάκτως αν απαιτείται και να αποτελεί την τυπική αφετηρία όλων των ενεργειών και δράσεων της Εθνικής Ασφάλειας. 4.Επιτελικά Προϊόντα Εθνικής Ασφαλείας
Το ΣΕΑ «…υποβάλει … προς τον Πρωθυπουργό ετήσια έκθεση στρατηγικού σχεδιασμού με την ονομασία «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας»»(άρθρο 156, παρ. γ)) η οποία παρουσιάζεται και «… σε ειδική συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΣΕΠ)» (άρθρο 158, παρ. 3). Επίσης «… υποβάλλει στον Πρωθυπουργό ετήσια απόρρητη έκθεση με παρουσίαση, ανάλυση και αξιολόγηση των κρισίμων ζητημάτων εθνικής ασφάλειας καθώς και στην υποβολή προτάσεων σχεδίου αντιμετώπισης της στην οποία περιλαμβάνεται επίσης ετήσια ανάλυση των στρατηγικών προτεραιοτήτων της χώρας» (άρθρο 157, παρ. 2. γ)). Από την περιγραφή προκύπτει ότι τα δύο αυτά έγγραφα είναι παρόμοιας φύσεως και είναι δύσκολο να διαχωρισθεί τι περιλαμβάνει έκαστο. Γενικώς «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» δεν αποτελεί ένα βραχυπρόθεσμο έγγραφο (ετήσιας βάσης) αλλά μακράς πνοής, με ορίζοντα περίπου δεκαετίας και αποτελεί το θεμελιώδες κείμενο και τη βάση σχεδιάσεως της Εθνικής Ασφάλειας. Η ετήσια έκθεση κινείται προς της σωστή κατεύθυνση. Και τα δύο έγγραφα είναι εντελώς εσωστρεφή και δεν τροφοδοτούν δυναμικά τη διαδικασία της Εθνικής Ασφάλειας. Μια τυπική διαδικασία παραγωγής βασικών επιτελικών προϊόντων Εθνικής Ασφάλειας, δυνατόν να είναι η ακόλουθη: Με βάση τους κινδύνους και τις απειλές που προκύπτουν την «Στρατηγική Εθνική Εκτίμηση Πληροφοριών», το ΣΕΑ εκπονεί τη «Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας» για την αντιμετώπιση τους, όπως και για την υποστήριξη και επίτευξη των εθνικών αντικειμενικών σκοπών. Η «Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας» πρέπει να εγκρίνεται, από το ΚΥΣΕΑ, να αναθεωρείται περιοδικά ή και εκτάκτως αν απαιτείται και να διανέμεται στους καθ’ ύλη αρμοδίους φορείς για εφαρμογή. Από αυτή, οι εμπλεκόμενοι φορείς είναι απαραίτητο να εκπονήσουν επιμέρους στρατηγικές για την υποστήριξη της και στη συνέχεια προγράμματα και σχέδια για την εφαρμογή τους. Ειδικότερα, Στρατηγική Εξωτερικής Πολιτικής (ΥΠΕΞ), Στρατηγική Εθνικής Αμύνης (ΥΠΕΘΑ), Στρατηγική Εσωτερικής Ασφάλειας (ΥΠΠΡΟΠΟ – ΥΠΕΝ), Στρατηγική Πολιτικής Προστασίας (ΥΠΕΣ), Στρατηγική Κυβερνοάμυνας (ΥΠΨΠ) κτλ, οι οποίες πρέπει να εγκριθούν από το ΚΥΣΕΑ. Το ΣΕΑ για την εκπόνηση των «κλαδικών» στρατηγικών πρέπει να εκδώσει κατευθυντήριες και συντονιστικές οδηγίες, για τη συνεργασία και την επίτευξη του βέλτιστου αποτελέσματος μεταξύ των εμπλεκομένων. Οι υπεύθυνοι φορείς των επιμέρους στρατηγικών πρέπει να υποβάλουν ετησίως μέχρι 15 Ιανουάριου έκθεση εφαρμογής και αξιολόγησης των επιμέρους στρατηγικών και στη συνέχεια το ΣΕΑ μέχρι 15 Φεβρουαρίου την «Ετήσια Έκθεση Προόδου και Αξιολόγησης της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας» στο πνεύμα του άρθρου 157, παρ. 2. γ), προς το ΚΥΣΕΑ. Η τελευταία μετά την έγκρισή της πρέπει να διανεμηθεί στους
αρμόδιους φορείς για διορθωτικές ενέργειες και επανασχεδιασμό αν απαιτείται. Προβλέπεται η «…εκπόνηση σχεδίων διαχείρισης κρίσεων» (άρθρο 156, παρ. 1. α)). Το ΣΕΑ είναι όργανο ενασκήσεως υψηλής στρατηγικής και όχι επιχειρησιακό. Ως εκ τούτου δεν εκπονεί σχέδια. Τα σχέδια είναι αρμοδιότητα των κατωτέρων οργάνων του Συστήματος Εθνικής Ασφαλείας και έχουν διαφορετική φιλοσοφία και δομή. Το ΣΕΑ είναι προσανατολισμένο σε εκπόνηση στρατηγικών, στρατηγικών κατευθύνσεων και οδηγιών συντονισμού και εκθέσεων αξιολογήσεως της καταστάσεως Εθνικής Ασφαλείας. Όπως έχει προαναφερθεί και εδώ το ΣΕΑ διολισθαίνει προς τον εκτελεστικό τομέα. Επίσης ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας «… μπορεί να ζητά πληροφορίες ή να εισηγείται στον αρμόδιο Υπουργό την υποβολή εκθέσεων ή αναλύσεων για ζητήματα που άπτονται της Εθνικής Ασφάλειας». Το ΣΕΑ εκπροσωπεί τον Πρωθυπουργό δεν είναι δυνατόν να γίνονται εισηγήσεις (δηλαδή αν επιθυμούν και εφόσον πεισθούν) προς υπουργούς για την υποβολή εγγράφων για την Εθνική Ασφάλεια. Αυτή πρέπει να είναι υποχρεωτική και απορρέουσα υποχρέωση εκ του νόμου, χωρίς εισηγήσεις ή αιτήσεις και αυτοπεριορισμούς. Το νομοσχέδιο αποτυγχάνει να απεικονίσει μια συνεκτική διαδικασία παραγωγής επιτελικών προϊόντων Εθνικής Ασφαλείας και αυτή που περιγράφεται είναι περιορισμένου ορίζοντα και εντελώς εσωστρεφής αδυνατούσα να πυροδοτήσει και να συντονίσει μια δυναμική διαδικασία αμοιβαίας και αμφίδρομης (εκ των άνω προς τα κάτω και αντιστρόφως), αλλά και οριζόντιας αλληλεπίδρασης μεταξύ των οργάνων και των φορέων Εθνικής Ασφαλείας. Επίσης το ΣΕΑ διολισθαίνει προς το έργο κατωτέρων κλιμακίων και αυτοπεριορίζεται. 5. Αρχιτεκτονική Εθνικής Ασφαλείας Είναι πρόδηλο, εκ του περιεχομένου του σχεδίου νόμου αλλά και των προανφερθέντων, ότι δεν απεικονίζεται μια συνεκτική αρχιτεκτονική ασφαλείας, η οποία να αντικατοπτρισθεί σε μια σαφή ιεραρχική σχέση οργάνων, παραγωγής βασικών επιτελικών προϊόντων αλλά και διαδικασιών Εθνικής Ασφαλείας. 6.Σύνθεση ΣΕΑ Το σώμα της βασικής συνθέσεως του ΣΕΑ (άρθρο 158, παρ.2) δημιουργεί προβληματισμό ως προς τη σύστασή του. Αποτελείται από τέσσερα μέλη της Κυβερνήσεως, οι οποίοι συμμετέχουν και στο ΚΥΣΕΑ (ΦΕΚ Α΄26/2015), απουσιάζει ο υπουργός οικονομικών, ένα εκπρόσωπο της Βουλής, δηλαδή της νομοθετικής εξουσίας και πέντε υπηρεσιακούς παράγοντες. Δηλαδή στο
κορυφαίο όργανο Εθνικής Ασφαλείας, του οποίου οι αποφάσεις είναι κατ’ εξοχήν κυβερνητικές και πολιτικές, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους Νόμους, οι εκπρόσωποι της Κυβερνήσεως είναι μειοψηφία. Είναι απαραίτητο να διαχωρισθούν τα τακτικά μέλη, με δικαίωμα ψήφου, από τα έκτακτα, χωρίς σχετικό δικαίωμα. Η καλύτερη λύση είναι τα τακτικά μέλη να είναι τα αυτά με το ΚΥΣΕΑ. Βεβαίως αυτό όπως έχει προαναφερθεί δημιουργεί πολλαπλασιασμό προσπαθειών, γραφειοκρατία και δυσλειτουργία. 7. Λήψη Αποφάσεως στο ΣΕΑ Από το πνεύμα του νόμου, επειδή δεν υπάρχει η εισηγητική έκθεση από την οποία να αντληθούν διευκρινιστικά στοιχεία και επειδή το ΣΕΑ έχει χαρακτηρισθεί ως «συμβουλευτικό» διαφαίνεται ότι αυτό θεωρείται απλώς ως ένα forum ανταλλαγής απόψεων και όχι λήψεως αποφάσεως. Ωστόσο επειδή παράλληλα χαρακτηρίζεται και ως « … ειδικό συλλογικό…» (άρθρο 154, παρ. 1), μάλλον ισχύουν οι προβλέψεις για τα συλλογικά όργανα της Κυβερνήσεως (ΠΔ 63/2005 άρθρο 15 και 16), κατ’ αντιστοιχία με το ΚΥΣΕΑ και δεν θα μπορούσαν να μην ισχύουν για το κορυφαίο όργανο Εθνικής Ασφαλείας, το οποίο εκπονεί και τη σχετική στρατηγική. Δηλαδή λήψη αποφάσεως με φανερή ψηφοφορία και πλειοψηφία, ενισχυμένη ψήφος του προέδρου σε περίπτωση ισοψηφίας και τήρηση απορρήτων πρακτικών. Προκύπτει ανάγκη όλα αυτά να αποσαφηνισθούν. 8. Οργάνωση του ΣΕΑ Περιγράφεται μια δομή του ΣΕΑ (άρθρο 156, παρ. 3 και 4) η οποία είναι εντελώς επιφανειακή και ανεπαρκής για την εκπλήρωση του έργου και της αποστολής του. Ενδεικτικά αναφέρεται η απουσία νομικού τμήματος, με έμφαση στο διεθνές δίκαιο, το οποίο είναι ζωτικό για τη λειτουργία του συγκεκριμένου οργάνου. Επίσης, ο καθορισμός της οργάνωσης με το νόμο είναι ανελαστικός και δεν είναι εύκολη η τροποποίηση αν προκύψουν λειτουργικές ανάγκες. Η οργάνωση είναι απαραίτητο να αποτελέσει αντικείμενο συστηματικής ανάλυσης και μελέτης, ώστε να καθορισθούν τα ποσοτικά και τα ποιοτικά στοιχεία, οι υποδομές και η υποστήριξη για τη λειτουργία του. Είναι αποδοτικότερο, η οργάνωση και οι αρμοδιότητες των επιμέρους δομικών τμημάτων του ΣΕΑ, να καθορισθούν με προεδρικό διάταγμα, ώστε να συμπεριληφθούν όλα τα απαραίτητα στοιχεία και η τροποποίηση ή η αναπροσαρμογή, αν απαιτείται, να είναι ευκολότερη. 9.Λειτουργικότητα του ΣΕΑ Η σύνοδος του ΣΕΑ με τη συμμετοχή πολιτικών προσώπων για την παραγωγή επιτελικών προϊόντων, αλλά και άλλων διαδικασιών είναι πολύ δύσκολη. Είναι απαραίτητο να προβλεφθεί ένα λειτουργικό όργανο με
επικεφαλής τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας και εξουσιοδοτημένους εκπροσώπους των φορέων Εθνικής Ασφάλειας π.χ. οι Γενικοί Γραμματείς των υπουργείων κτλ με την ονομασία π.χ. «Ομάδα Εργασίας ΣΕΑ» η οποία να διεκπεραιώνει την καθημερινότητα να προετοιμάζει και να εκπονεί τα τελικά προϊόντα τα οποία να εγκρίνονται από το ΣΕΑ. Επίσης για λόγους ταχύτητας και αποτελεσματικότητας είναι σκόπιμο να υιοθετηθεί και η διαδικασία της «σιωπηράς αποδοχής», τόσο στο επίπεδο της Ομάδας Εργασίας όσο και σε αυτό της ολομελείας του ΣΕΑ. 10. Λοιπά Είναι απαραίτητο να επανεξετασθεί η ορολογία η οποία χρησιμοποιείται στο σχέδιο νόμου και να εναρμονισθεί σε γενικό πλαίσιο με αυτή της άμυνας και ασφαλείας, προκειμένου να υπάρχει σαφήνεια, πληρότητα, συντομία και πλήρης κατανόηση μεταξύ των εμπλεκομένων. 11. Συμπεράσματα Οι γεωστρατηγικές συνθήκες του περιφερειακού και διεθνούς περιβάλλοντος αλλά και αυτού του εσωτερικού της Ελλάδος, επιβάλουν την ταχεία και ποιοτική λήψη αποφάσεως στο πεδίο της Εθνικής Ασφάλειας. Το υπάρχον όργανο στο Πολιτικο-στρατηγικό επίπεδο, δηλαδή το ΚΥΣΕΑ, έχει αποδειχθεί μέχρι τώρα αναποτελεσματικό. Η ανάληψη της νομοθετικής πρωτοβουλίας κρίνεται θετική, καθώς αναγνωρίζει το υπάρχον κενό στο πεδίο αυτό της Εθνικής Ασφάλειας. Η επιλογή της συγκροτήσεως ΣΕΑ ως συμβουλευτικού οργάνου και η διατήρηση ΚΥΣΕΑ χωρίς ουδεμία βελτίωση, δηλαδή ενός διδύμου μοντέλου, οδηγεί σε μια γραφειοκρατική, χρονοβόρα, δύσκαμπτη και δυσλειτουργική, διαδικασία λήψεως αποφάσεως, με υψηλό βαθμό κίνδυνου αποτυχίας. Το ΣΕΑ, παρότι χαρακτηρίζεται ως συμβουλευτικό όργανο, περιλαμβάνει και εκτελεστικές εξουσίες, δημιουργώντας επικάλυψη με το ΚΥΣΕΑ, αλλά και λοιπά όργανα του Κράτους. Τα παραγόμενα επιτελικά προϊόντα από το ΣΕΑ είναι περιορισμένου ορίζοντα, εσωστρεφή και δεν πυροδοτούν τις απαραίτητες ιεραρχικές διαδικασίες Εθνικής Ασφαλείας. Το σχέδιο νόμου σε συνδυασμό με τις υπάρχουσες δομές και λειτουργίες Εθνικής Ασφαλείας δεν επιτυγχάνει να διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη συνεκτική, αποτελεσματική, εξωστρεφή και αποδοτική αρχιτεκτονική Εθνικής Ασφαλείας. Η σύνθεση του ΣΕΑ είναι επισφαλής, σε ότι αφορά στην ποιότητα της λήψεως αποφάσεως.
Η διαδικασία λήψεως αποφάσεως στο ΣΕΑ απαιτεί αποσαφήνιση. Η οργάνωση του ΣΕΑ είναι ανεπαρκής και ανελαστική, για την εκπλήρωση του έργου και της αποστολής του. Υπάρχει ανάγκη δημιουργίας συμπληρωματικής δομής του ΣΕΑ και η εισαγωγή νέων διαδικασιών, προς επίτευξη ταχείας και αποδοτικής λειτουργίας. 12. Προτάσεις Η συγκρότηση ενός και μόνο οργάνου Εθνικής Ασφαλείας στο Πολιτικοστρατηγικό επίπεδο, με την μετεξέλιξη του ΚΥΣΕΑ σε ΣΕΑ. Η διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης, συνεκτικής και λειτουργικής αρχιτεκτονικής Εθνικής Ασφαλείας, η οποία να απεικονισθεί στο σχέδιο νόμο, ικανής να ανταποκριθεί στις γεωστρατηγικές ανάγκες και απαιτήσεις της Ελλάδος, λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗΣ, Απχος (Ι) ε.α.
Ως γνωστό, τα θέματα Ασφάλειας και Άμυνας της Χώρας μας διαχειρίζεται το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Άμυνας (ΚΥ.Σ.Ε.Α.), σύμφωνα με τον ιδρυτικό νόμο 1266/82 και όπως αυτός τροποποιήθηκε με νεώτερους νόμους, με επικεφαλής τον Πρωθυπουργό και συμμετέχοντες τους αρμόδιους, από το νόμο, Υπουργούς κι` άλλους Διοικητικούς παράγοντες.
Παρατηρείται ωστόσο η απουσία αρμόδιας Υπηρεσίας, Γραμματείας, η οποία εκ των προτέρων θα έχει συγκεντρώσει όλες τις απαιτούμενες πληροφορίες επεξεργασμένες και εισηγήσεις, ώστε να είναι σε θέση να ενημερώνει υπεύθυνα και έγκαιρα τον Πρωθυπουργό της χώρας και να κάνει την εισήγηση στο ΚΥ.Σ.Ε.Α.
Σήμερα για την Εθνική Ασφάλεια και Άμυνα της χώρας μας χρησιμοποιούνται πληροφορίες οι οποίες συγκεντρώνονται, ταξινομούνται, αναλύονται και αξιοποιούνται από τα εξής Υπουργεία:
α. Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (Γ.Ε.ΕΘ.Α., Γενικά Επιτελεία Στρατού,
Ναυτικού και Αεροπορίας).
β. Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (ΕΛ.ΑΣ., Ε.Υ.Π.).
γ. Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας (Λιμενικό Σώμα).
δ. Υπουργείο Τύπου (Διεθνή και Ελληνικά Πρακτορεία ειδήσεων και εκπρόσωποι τύπου στις Ελληνικές Πρεσβείες).
ε. Υπουργείο Εξωτερικών (Πρεσβείες και υπηρεσίες τους).
στ. Υπουργείο Ανάπτυξης (εκπρόσωποι εμπορίου στις Ελληνικές Πρεσβείες).
Σε μερικά από τα παραπάνω υπουργεία υπάρχουν και Κέντρα Επιχειρήσεων και Διαχείρισης Κρίσης χωρίς όμως να υπάρχει ο αναγκαίος και κατάλληλος συντονισμός τους.

Αυτή η ανάγκη διαπιστώθηκε πολλές φορές κατά το παρελθόν και βέβαια κατά την διάρκεια της κρίσης στα Ίμια. Ύστερα από την κρίση αυτή η τότε κυβέρνηση . προσπάθησε να δημιουργήσει την Γραμματεία του ΚΥ.Σ.Ε.Α. με τις εξής αρμοδιότητες:
α. Την μέριμνα για την εν γένει γραμματειακή υποστήριξη του ΚΥ.Σ.Ε.Α με την διαμόρφωση κατάλληλης υποδομής.
β. Την συνεχή έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση και υποστήριξη του έργου του Πρωθυπουργού και του ΚΥ.Σ.Ε.Α.
γ, Την συγκέντρωση όλων των επεξεργασμένων πληροφοριών από όλες τις υπηρεσίες πληροφοριών που καταγράφηκαν παραπάνω.
δ. Την παραγωγή σε συνεργασία με τα Υπουργεία Άμυνας, Εξωτερικών και άλλων δημόσιων φορέων, κατάλληλου ενημερωτικού υλικού για την προβολή των ελληνικών θέσεων και την ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης.
Αυτή η προσπάθεια αν και προχώρησε αρκετά, τελικά δεν τελεύτησε γιατί πιθανόν δεν κατέληξαν σε συμφωνία το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και το Υπουργείο Εξωτερικών.
Αργότερα, την 1η Φεβρουαρίου 2011 ο τότε Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου δημιούργησε την Γενική Γραμματεία Πρωθυπουργού με αρμοδιότητες που κάλυπταν τις ανάγκες πολιτικής, συντονισμού, αντίδρασης και δράσης σε θέματα εξωτερικών σχέσεων, άμυνας και ασφάλειας,
Δυστυχώς οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν την Γενική Γραμματεία του Πρωθυπουργού για άλλα θέματα. Έτσι προέκυψε η ανάγκη για την δημιουργία του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, (Σ.Ε.Α).
Αυτή την υπηρεσία που λείπει έρχεται, καλώς, να καλύψει το άρθρο 154 του σχεδίου Νόμου του Υπουργείου Εξωτερικών «Εκσυγχρονισμός της Εξωτερικής Πολιτικής: Οργανισμός Υπουργείου Εξωτερικών, Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού και άλλες διατάξεις».
Όμως όταν δημιουργείται μία υπηρεσία λαμβάνονται υπόψη οι σχετικές υπηρεσίες και τα σχετικά κείμενα που υπάρχουν, για να σχεδιασθεί, οργανωθεί, στελεχωθεί κατάλληλα. Ώστε να καθοριστεί με ακρίβεια η αποστολή της και να καλύψει τα κενά που υπάρχουν.
Το Σ.Ε.Α πρέπει να παράγει Πολιτική Εθνικής Άμυνας – Ασφάλειας κι` όχι Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας. Η Εθνική Στρατηγική Ασφάλεια πηγάζει από την Εθνική Πολιτική Άμυνας – Ασφάλειας της Κυβέρνησης και είναι έργο άλλων Υπουργείων. Ακόμη πρέπει να συγκεντρώνει έτοιμες προς αξιοποίηση πληροφορίες από άλλες εθνικές πηγές βάσει των οποίων θα καθορίζεται η Πολιτική Εθνικής Άμυνας – Ασφάλειας. Τέλος παραλαμβάνει τις θέσεις , εισηγήσεις των άλλων κρατικών φορέων άμυνας – ασφάλειας της χώρας και ετοιμάζει την εισήγηση του Πρωθυπουργού στο ΚΥ.Σ.Ε.Α.
Με την ξεκάθαρη αποστολή και λειτουργία του Σ.Ε.Α θα αποφεύγονται: α. Επικαλύψεις αρμοδιοτήτων με τα σχετικά υπουργεία και υπηρεσίες. β. Θέματα ιεραρχίας. γ. Θέματα ανταγωνισμού . δ. Θέματα έλλειψης εμπιστοσύνης και ζήλειας. ε. Και τέλος θέματα μη κακού συντονισμού, κακής λειτουργίας και κακού αποτελέσματος. 

Χρήστος Ζιώγας*: Αναζητώντας άξονες συλλογικής συνοχής και συνέχειας. Εν έτει 2019, τί αληθεύει στην ελληνική κοινωνία;

on Τετάρτη, 01 Μαΐου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

GRANT FAINT VIA GETTY IMAGES


Εν έτει 2019, τί αληθεύει στην ελληνική κοινωνία; Πώς αρθρώνεται ο πολιτικός λόγος και συγκροτείται το κοινωνικό γεγονός;
Αναμφίβολα, τόσο ως ελληνισμός, όσο και ως ελληνικό κράτος βρισκόμαστε σε μία δύσκολη καμπή της μακραίωνης πορείας μας˙ είτε με τα ευρύτερα κριτήρια του πρώτου προσδιορισμού αποτυπώνεται μία παρακμιακή πορεία , είτε με τα στενότερα του δευτέρου καταδεικνύεται μία δυσλειτουργία δύο αιώνων.Το πώς διαβαθμίζει κάποιος τη δυσμενή συγκυρία που διέρχεται η χώρα μας, είναι συνάρτηση διαφόρων παραγόντων, προϋποθέσεων και ιεραρχήσεων, όπως των αντιλήψεων του για την ιστορικότητά μας, των ιδεολογικών του πεποιθήσεων και κυρίως των μελλοντικών προσδοκιών για το συλλογικό υποκείμενο που συγκροτούμε. Ακόμη και με τα επιστημονικά μονοδιάστατα και ελλειμματικά κριτήρια, που ταυτίζουν τον ελληνισμό με την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, η περίσταση προϋποθέτει την αντιμετώπιση διαπιστωμένων προβλημάτων, τα οποία όμως δομικά αδυνατούμε να επιλύσουμε. Η διάζευξη έγκειται στην ποιοτική διαβάθμιση των δύο προσεγγίσεων, που διαφοροποιούνται τόσο ως προς την οριοθέτηση του προβλήματος, όσο και ως προς τις πιθανές λύσεις του. Κοινό τόπο -λογικά θα- συνιστά η συλλογική μας διαιώνιση.

Βασική προϋπόθεση αποτελεί η επιθυμία μας να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως διακριτή συλλογική οντότητα. Για του θιασώτες της δεύτερης προσέγγισης αρκεί ευρωπαϊκή εναρμόνιση για την επίλυση των δομικών μας προβλημάτων και των ιστορικών προκλήσεων, ταυτίζοντας την ελληνικότητα με την ύπαρξη ελληνικού και κυπριακού κράτους. Για ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, η ενσωμάτωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρείται ως η θεραπαινίδα όλων των παθογενειών μας. Εξήντα χρόνια μετά την ίδρυση των Κοινοτήτων, το ευρωπαϊκό εγχείρημα μετεωρίζεται και η προοπτική πολιτικής ολοκλήρωσης της ΕΕ φαντάζει σήμερα λιγότερο πιθανή, για ενδοευρωπαϊκούς λόγους. Ακόμη και να αναταχθεί η ευρωπαϊκή διαδικασία, αποτελεί ένα πράγμα η δυναμική ενσωμάτωση στην υπό διαμόρφωση πολιτική ολοκλήρωση και εντελώς διαφορετικό η παθητική συμπόρευση. Δεν μπορείς να παριστάνεις ότι προπορεύεσαι και συνδιαμορφώνεις, ενώ υπολείπεσαι σε όλους τους επιμέρους τομείς και δείκτες.

Υπό το ευρύτερο πρίσμα, η αναστροφή της ιστορικής μας παρακμής προϋποθέτει την διακρίβωση των παθογενειών σ’ όλη τους την έκταση. Η υπερκέραση των προβλημάτων χρήζει πρωτίστως την διατύπωσή τους. Εν έτει 2019, τί αληθεύει στην ελληνική κοινωνία; Πώς αρθρώνεται ο πολιτικός λόγος και συγκροτείται το κοινωνικό γεγονός, τί κυριαρχεί στη δημόσια σφαίρα και θεωρείται σημαντικό ή ασήμαντο, με ποιόν τρόπο και βάσει ποιών ιεραρχήσεων ο νεοέλληνας καθορίζει τον ιδιωτικό του βίο; Πώς προσεγγίζουμε τη δημοκρατία; Ως υποχρέωσή μας να ψηφίσουμε μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια ή ως μία δυναμική διαδικασία που θα αξιώνουμε να τείνει διαρκώς προς αμεσότερες εκδοχές της, φορέας της οποίας θα είναι, όσο το δυνατόν πιο αδιαμεσολάβητα, ο πολίτης; Αντίστοιχα ερωτήματα ανακύπτουν και σε άλλους πτυχές της ανθρώπινης δράσης όπως: τον πολιτισμό, την παιδεία, την τέχνη, την οικονομία, τη θρησκεία. Στο βαθμό που επιθυμούμε η ελληνικότητα να συνιστά τρόπο πραγμάτωσης του βίου διακριτό, οφείλουμε να επανακαθορίσουμε τους άξονες αναφοράς μας, προσαρμοσμένους στα δεδομένα της σύγχρονης εποχής. Η διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μας παρέχει το αναγκαίο πλαίσιο εκδίπλωσης των χαρακτηριστικών μας και συνδιαμόρφωσης των κοινών ευρωπαϊκών. Σχηματικά οι δύο προσεγγίσεις αντιμετωπίζουν το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, η μεν πρώτη ως μέσο, η δε δεύτερη ως αυτοσκοπό.

Ο ελληνισμός ως συλλογικό υποκείμενο πορεύεται, περισσότερο από τρεις χιλιετίες, διότι συγκρότησε άξονες αναφοράς, που σε ορισμένες περιπτώσεις αποτέλεσαν κορυφαίες εκφάνσεις του ανθρώπινου πολιτισμού, και σε μεγάλες περιόδους μη όντας πολιτικά κυρίαρχος. Τα τεκμήρια της συγκαιρινής παρακμής είναι επισημασμένα πολύ πριν αποτυπωθούν στα δημοσιονομικά κιτάπια του κράτους. Δυστυχώς, έχουν ατονήσει ορισμένα από τα διαχρονικά γνωρίσματα της ιδιοσυστασίας μας. Σίγουρα, ως ελληνισμός έχουμε εφεδρείες για να εξέλθουμε από την «στενωπό», αρκεί να υπάρξει πραγματική συλλογική βούληση που θα μετουσιώσει την επιθυμία σε δυνατότητα. Ας αναλογιστεί και να πράξει έκαστος, επί τη βάσει της σοβαρότητας των προκλήσεων με μακροϊστορικούς όρους. Κλείνοντας, ας μου επιτραπεί, ερειδόμενος στην σημαντική μεταφυσική μας παράδοση, να ευχηθώ Καλή Ανάσταση!


*Χρήστος Ζιώγας Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Παν/μιου Αιγαίου και Μεταδιδακτορικός Ερευνητής στο Πάντειο Παν/μιο 

Χρήστος Ζιώγας*: Μήδε το εικός, μήδε το αναγκαίον

on Τρίτη, 09 Απριλίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Portrait of Aristotle. Detail from Hellenistic Statue. Museo Nationale, Naples.
BETTMANN VIA GETTY IMAGES
Portrait of Aristotle. Detail from Hellenistic Statue. Museo Nationale, Naples. Undated.

Σημαντικό τμήμα του πολιτικού προσωπικού και της κοινωνίας προσέδωσαν στην ερμηνεία εκδήλωσης, τον τρόπο διαχείρισης και υπέρβασης της ελληνικής κρίσης, στοιχεία αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Ακόμη και υπό αυτό το πρίσμα, κάθε αποτύπωση της κρίσης ως τραγικού αφηγήματος, οφείλει να ακολουθεί τη θέση του Αριστοτέλη, σύμφωνα με την οποία ο καλός μύθος είναι αυτός που προσιδιάζει με τό εἰκὸς καὶ τὸ ἀναγκαῖον. Η εν λόγω αριστοτελική αισθητική αρχή, η οποία αποτελεί κριτήριο επιτυχίας του μύθου, υποστηρίζει ότι η μορφή, η πλοκή και η σύνθεση της τραγωδίας πρέπει να εμπεριέχει στοιχεία φυσικά, εύλογα, λογικά και αληθοφανή (εἰκός). Επίσης, τα δρώμενα πρέπει να συνάδουν με την αισθητική και την ηθική αναγκαιότητα (ἀναγκαῖον), δηλαδή να παρατίθενται γεγονότα που μπορούν να συμβούν και να δικαιολογούνται από ψυχολογική και δραματική άποψη.

Στη μακρά διαδρομή της αριστεράς στη χώρα μας, η ιστορία έλαχε στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να σχηματίσει την πρώτη αριστερή (συγ)κυβέρνηση. Κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο, η συμμετοχή της αριστεράς στο χώρο της παιδείας και της τέχνης ήταν προνομιακή, συνδιαμορφώνοντας τις συνθήκες ιδεολογικής της κυριαρχίας. Τέσσερα χρόνια μετά, μαζί με την πολιτική παρακαταθήκη της πρώτης αριστερής κυβέρνησης, ως κοινωνία ιχνηλατούμε και το αισθητικό της αποτύπωμα. Η παρούσα κυβέρνηση δύσκολα προσδιορίζεται ως η φυσική απόληξη της μεταπολεμικής αριστεράς της αριστείας και της ανιδιοτέλειας. Οι κυβερνητικές πρακτικές: πολιτικής ασυνέπειας, μη σεβασμού των θεσμών και της διάκρισης των εξουσιών καθώς και των επαναλαμβανόμενων συμπεριφορών πολιτικού κουτσαβακισμού συνιστούν πλέον εγγενή και αποδεκτά γνωρίσματα του συγκεκριμένου χώρου, υποβαθμίζοντας έτι περαιτέρω την εγχώρια πολιτική κατάσταση.

Στον ζωτικό χώρο της παιδείας διαιωνίστηκαν πολλαπλασιαστικά στάσεις και παραδοχές βασιζόμενες, στον εξοστρακισμό της αριστείας ως στόχευση, την επικράτηση της ημιμάθειας ως προτεραιότητα και την ανάδειξη της μετριότητας ως κοινωνικής σταθεράς. Στη δημόσια σφαίρα, επικράτησαν ευθέως συσχετιζόμενες, ατομικές και συλλογικές συμπεριφορές που αναπαράγουν την εμπεδωμένη ανομία, την κατάχρηση δικαιωμάτων, τη μηδενική ατομική ευθύνη και έναν υπολανθάνοντα πρωτογονισμό. Ο σημερινός ζόφος, ως η συνιστάμενη κοινωνικών παθογενειών, είναι προϊόν μακροχρόνιων εκμαυλιστικών διαδικασιών, οι οποίες επιταχύνθηκαν στην παρούσα συγκυρία, αποτυπώθηκαν ανθρωπολογικό και εκφράστηκαν πολιτικά.

Αισθητικά, ως πτυχή της ιδιωτικής της σφαίρας και ως φυσική της προέκταση στη δημόσια, η ατημέλητη ενδυματολογική προσέγγιση της παρούσας κυβέρνησης, συνιστά έναν ιδιότυπο ψυχαναγκασμό, απόρροια μιας προγενέστερης αντισυμβατικής συμπεριφοράς ενός ιδεολογικού χώρου, όπου η κοινωνική του πορεία και πολιτική πρακτική κατέδειξαν εν τέλει το συμβατικό του χαρακτήρα˙ ήτοι δεν κόμισε κάτι το επαναστατικό ή έστω ρηξικέλευθο στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Γενικότερα, η casual αμφίεση και η χαλαρή στάση υποδηλώνει έναν αυτάρεσκο αντικομφορμισμό για ψυχολογική και ιδεολογική τέρψη, όχι όμως μια ενδυματολογική υπόμνηση του καινούργιου που κυοφορείται. Δίχως αμφιβολία, ως κοινωνία επιζητούμε το πέρασμα από τη μεταπολίτευση στη μετά-μεταπολιτευτική περίοδο, συνειδητοποιώντας πως η κυβερνώσα αριστερά δεν αποτελεί το πολιτικό μέσο της αναγκαίας μετάβασης, αλλά δρα ως ο βασικότερος ανασταλτικός παράγων και βιοτικά επιδιώκει την διαιώνισή της.

Η πρώτη αριστερή κυβέρνηση περιέγραψε την ελληνική κρίση με όρους τραγικού αφηγήματος, επιφυλάσσοντας για την ίδια τον ρόλο του από μηχανής θεού. Τελικά, αποτελεί μάλλον αρνητικό πρωταγωνιστή των δρώμενων και η αφήγησή της διολισθαίνει όλο και περισσότερο από τις προϋποθέσεις της αριστοτελικής αρχής για την πληρότητα κάθε τραγωδίας. Σαράντα χρόνια ελεύθερης έκφρασης και αυτο-οργάνωσης παρείχε στον εν λόγω πολιτικό χώρο τη δυνατότητα να κομίσει την πολιτική και αισθητική του ετερότητα, με θετικό πρόσημο. Ας κρίνουν και οι ίδιοι, αν και σε ποιό βαθμό το πέτυχαν. Αυτό που υπολείπεται από την πρώτη κυβέρνηση της αριστεράς είναι το εξόδιο άσμα -το τραγουδά ο χορός όταν αποχωρεί πριν ολοκληρωθεί η τραγωδία- όπου όσο πλησιάζει προς το τέλος της, τόσο περισσότερο οι πράξεις της αφίστανται από τα είκος και το αναγκαίον, αποκτώντας χαρακτηριστικά Ιλαροτραγωδίας.

* Χρήστος Ζιώγας

Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Παν/μιου Αιγαίου

και Μεταδιδακτορικός Ερευνητής στο Πάντειο Παν/μιο 

Βασίλειος Μαρτζούκος*: Οι Προβληματισμοί του Προέδρου, Μάρτιος 2019.

on Σάββατο, 09 Μαρτίου 2019. Posted in Δελτία Τύπου, Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Αγαπητά μέλη και φίλοι,


Το ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. αλλάζει στέγη μετά από ασύμφορα μεγάλη αύξηση του ενοικίου. Η σχετική έρευνα ανέδειξε αριθμό υποψηφίων διαμερισμάτων σε Αθήνα και περίχωρα. Μετά από συνεκτίμηση σειράς κριτηρίων, το ΔΣ απεφάσισε κατά πλειοψηφία να κατηφορίσει το Ινστιτούτο στον Πειραιά (Κολοκοτρώνη 100, πλησίον Δημοτικού Θεάτρου) περί τα τέλη Απριλίου 2019. Το γεγονός αυτό αποτελεί νέο σταθμό στην ιστορία του Ινστιτούτου το οποίο ευελπιστεί ότι θα τύχει της συμπαραστάσεως του συνόλου των μελών του. Είναι αυτονόητο ότι η επίτευξη του σημαντικού έργου του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. οφείλεται στα μέλη του τα οποία πιστεύουν σε αυτό και αποτελούν την δύναμή του. Στην λεπτή αυτή και μεταβατική χρονική στιγμή της μεταστεγάσεως (με υπαρκτό ρίσκο), ζητούμε την παρουσία και συμπαράσταση των μελών μας. Το γεωγραφικό άλμα της νέας διευθύνσεως αντισταθμίζεται από την κεντρική του θέση, το σχετικά χαμηλό ενοίκιο και τον χώρο του διαμερίσματος ο οποίος πληροί τις λειτουργικές απαιτήσεις. Εν καιρώ τα μέλη θα πληροφορηθούν ως προς τους τρόπους προσβάσεως στο νέο σπίτι μας.
Η Ελλάδα αν και βουτηγμένη στα προβλήματα, δεν τρέχει για να καλύψει το χαμένο έδαφος αλλά στροβιλίζεται στην δίνη των τετραπλών εκλογών. Το μέτρο έχει πλέον απολεσθεί. Λησμονήθηκαν τα αίτια της κρίσεως και οι δαπάνες για το δημόσιο έχουν ήδη αυξηθεί κατά δύο δισεκατομμύρια €, την τελευταία τετραετία. Πλανάται όμως αυτός που νομίζει ότι το κακό τελειώνει εδώ. Επίκειται η προεκλογική πρόσληψη 8.000 ακόμη ατόμων στο δημόσιο (πολλοί εξ αυτών και εκτός ΑΣΕΠ), την στιγμή που το κράτος χρωστά δισεκατομμύρια στον τελματωμένο ιδιωτικό τομέα (και κύριο τροφοδότη του Δημοσίου), ο οποίος μη έχοντας πρόσβαση σε ρευστότητα των τραπεζών, απολύει εξουθενωμένος σταδιακά τους υπαλλήλους του. Για αξιόλογες ξένες επενδύσεις ούτε λόγος στο βασίλειο της αδράνειας και της ιδεοληψίας. Η επιδείνωση του κοινωνικού κράτους στις κύριες εκφάνσεις του της υγείας, της παιδείας και του βιοτικού επιπέδου, δεν απαιτεί ανάλυση αφού αποτελούν καθημερινό βίωμα των πολιτών.
Η ασφάλεια του πολίτου είναι το νέο σύντομο ανέκδοτο. Τα δικαιώματα των δεκάδων στραγγαλισμένων υπερηλίκων εντός της οικείας των έρχονται σε δεύτερη μοίρα μπροστά στα δικαιώματα των ληστών και στραγγαλιστών τους αφού η αυτοάμυνα με όπλο στο άσυλο της οικείας αποτελεί κακούργημα. Εξ άλλου ας πρόσεχαν οι αναιδείς που παρήκουσαν τις οδηγίες του Υπουργού ΠΡΟΠΟ και δεν προσποιήθηκαν ότι κοιμούνται. Εν μέσω όλων αυτών η αστυνομία ψάχνει για ασυρμάτους και ζητά προστασία (άραγε από ποιον;) προκειμένου να μην λεηλατούνται τα αστυνομικά της τμήματα. Μετά το πόρισμα της πυρκαϊάς στο Μάτι όσοι κόμπαζαν ότι όλα έγιναν τόσο τέλεια ώστε θα έκαναν ακριβώς τα ίδια σε παρόμοια μελλοντική περίπτωση, θα έπρεπε όχι απλώς να παραιτηθούν αλλά να προβούν σε «χαρακίρι» εάν διέθεταν ίχνος ευθιξίας.
Τα ανωτέρω κρατικά «κατορθώματα» συμπληρώνει η άκριτη ταχεία προεκλογική ελληνοποίηση δεκάδων (ή και εκατοντάδων) χιλιάδων μεταναστών με όψιμες σκανδαλώδεις απλουστευτικές διατάξεις, γεγονός που αποτελεί πρακτικά ενσυνείδητη υπονόμευση Εθνικών Ζωτικών Συμφερόντων. Την ίδια στιγμή οι πραγματικοί Έλληνες του εξωτερικού δεν έχουν δικαίωμα ψήφου και εάν το αποκτήσουν αυτό θα περιορίζεται στην εκλογή τριών (από τους 300) βουλευτών.
Το εμβατήριο «Μακεδονία η ξακουστή» με το οποίο η πολιτική ηγεσία «καμάρωνε και φούσκωνε» στις εξέδρες των επισήμων δεν θα ξανακουσθεί με διαταγή των ιδίων (και του πρώην Α/ΓΕΕΘΑ και νυν Υπουργού ΥΠΕΘΑ). Κατά τα άλλα φταίνε οι αποδοκιμασίες χιλιάδων συμπολιτών μας που ξαφνικά απέκτησαν ναζιστική και ρατσιστική αντίληψη και νοοτροπία. Στην αυτοκριτική τους οι διαμαρτυρόμενοι Έλληνες πολίτες θα πρέπει να λάβουν υπ’ όψιν τους ότι εκτός από «ανώριμοι και μη σκεπτόμενοι» όπως τους χαρακτηρίζει ο Κος Πρωθυπουργός, είναι και «μοναχοφάηδες» όπως τους αποκαλεί ο Κος Κοτζιάς αφού δεν αφήνουν τον Ερντογάν να συνεκμεταλευθεί τα υποθαλάσσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων εντός της ελληνικής ΑΟΖ στο Αιγαίο και την ΝΑ Μεσόγειο.
Δεδομένου ότι τα δημοψηφίσματα επί εθνικών θεμάτων αποτελούν προνόμιο άλλων κρατών, οι Έλληνες πολίτες θα έχουν πολλαπλές ευκαιρίες να εκφρασθούν εντός του 2019. Ας τις αξιοποιήσουν.
*Μάρτιος 2019
Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ
Επίτιμος Διοικητής ΣΝΔ
Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

 

Ιωάννης Μπαλτζώης: Η “Γαλάζια Πατρίδα” των Τούρκων και οι αμερικανικοί πύραυλοι των Σκοπίων- Ο Ι. Μπαλτζώης στο Militaire!! ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ!!

on Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥΡΚΙΑΣ- ΣΥΡΙΑΚΟΥ-ΣΚΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΙΑΣ 

Τελικά σε τι αποσκοπεί η Τουρκία με την πολυδιαφημισμένη άσκηση αλάζια  Πατρίδα”; Είναι δικαιολογημένες ή όχι οι ανησυχίες που εκφράζονται ότι “κάτι μπορεί να συμβεί” στην άσκηση που είναι πράγματι η μεγαλύτερη που έχουν κάνει οι τουρκικές ΕΔ;
 
Ο Αντιστράτηγος ε.α και μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ Ιωάννης Μπαλτζώης, μιλά στο Militaire.gr ,όχι μόνο γι΄ αυτό το θέμα που θα απασχολήσει την εβδομάδα που έρχεται, αλλά γενικότερα για τη θέση της Τουρκίας, τις μεγάλες δυσκολίες και τα εμπόδια που έχει να αντιμετωπίσει ο Ερντογάν.

Η συζήτηση με τον κ.Μπαλτζώη επεκτείνεται και στα Βαλκάνια, όπου υπάρχει επίσης μεγάλη αναταραχή. Εξηγεί τι συμβαίνει στην Αλβανία αλλά κυρίως δίνει απάντηση για την εμμονή των ΗΠΑ να κλείσουν πάση θυσία το θέμα των Σκοπίων. Τα σχέδια που έχουν για το γειτονικό μικρό κράτος απαιτούσαν την άμεση ένταξή τους στο ΝΑΤΟ.

Δείτε τη συνέντευξη.

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ ΚΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ

on Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Για πρώτη φορά προ των Ευρωεκλογών του Μαϊου υπάρχει τόσο έκδηλη η ανησυχία για το αποτέλεσμα. Οι προσπάθειες των Βρυξελλών αλλά και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων εστιάζονται στην αποτροπή της πιθανότητος σημαντικής ανόδου ευρωσκεπτικιστικών, εθνικιστικών και λαϊκιστικών κομμάτων, όπως αποκαλούνται, γεγονός το οποίο στην καλύτερη περίπτωση θα αναστείλει το όραμα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.


Υπάρχει σειρά δυσλειτουργιών στην ΕΕ η οποία «γκριζάρει» το ευρωπαϊκό όραμα και προβληματίζει τους Ευρωπαίους ψηφοφόρους. Μεταξύ αυτών η άνιση ανάπτυξη των κρατών μελών, η έλλειψη αλληλεγγύης (οικονομικής, κοινωνικής, ασφάλειας, άμυνας), το BREXIT, ο βαθμός παρεμβάσεως των Βρυξελλών (και μάλιστα από διορισμένους και μη εκλεγμένους φορείς) στο εσωτερικό των κρατών μελών κ.λπ.. Το θέμα εν τούτοις που κυριαρχεί και προκαλεί τεκτονικές αναταράξεις είναι το μεταναστευτικό. Παρά τις σχετικές προσπάθειες και τα μικρά βήματα προόδου, η μετανάστευση προκαλεί ρήγματα διακρατικής συνοχής και παράλληλα διαχωρίζει τις κοινωνίες από τις ηγεσίες τους.
Το έντονο μεταναστευτικό φαινόμενο οφείλεται κυρίως στον υπερπληθυσμό της Αφρικής και Ασίας (και τις τρομακτικά αυξητικές τάσεις αυτού), την σημαντική διαφορά βιοτικού επιπέδου αλλά και κλίματος ασφάλειας μεταξύ της ΕΕ και των περιοχών αυτών του πλανήτη, την επίδραση της κλιματικής αλλαγής, την γήρανση της Ευρώπης και την υψηλή κερδοφορία ορισμένων κέντρων τα οποία οργανώνουν και συντονίζουν την διακίνηση ανθρωπίνων μαζών.
Η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών είναι Μουσουλμάνοι, γεγονός που καθιστά ιδιαίτερα δυσχερή την αφομοίωσή τους από τις κοσμικές Δυτικές κοινωνίες. Στην ανεξίθρησκη Ευρώπη δεν αποτελεί πρόβλημα το Ισλάμ ως θρησκεία αλλά το παράλληλο ολοκληρωτικό νομικό και κοινωνικό πλαίσιο το οποίο επιβάλλει στους πιστούς του. Παρά τα μακροχρόνια ευρωπαϊκά πολυδάπανα προγράμματα ενσωματώσεως αυτών, τα αποτελέσματα είναι πενιχρά αφού αντί εντάξεως των μεταναστών στις κοινωνίες που τους φιλοξενούν, δημιουργούνται παράλληλες πολιτισμικές κοινωνίες (θύλακες ή γκέτο) οι οποίες προκαλούν πλειάδα καθημερινών βιωματικών προβλημάτων στους Ευρωπαίους πολίτες. Μεταξύ άλλων και το αποκρουστικό φαινόμενο της ισλαμικής τρομοκρατίας συνδέεται άμεσα με την μετανάστευση Μουσουλμάνων στην Ευρώπη.
Η ανησυχία των Ευρωπαίων για το σήμερα μετατρέπεται σε φόβο για το αύριο των τέκνων τους όταν συνειδητοποιούν ότι ο πληθυσμιακός συσχετισμός θα ευνοήσει καθοριστικά τους μετανάστες, εντός του 21ου αιώνος, με κίνδυνο να αλλοιωθεί το ευρωπαϊκό κοσμικό και δημοκρατικό κεκτημένο. Ο φόβος είναι υπαρκτός δεδομένου ότι σύμφωνα με όλες τις στατιστικές ενδείξεις το μεταναστευτικό σημερινό ρεύμα θα μετατραπεί σε «τσουνάμι» κατά τα επόμενα χρόνια.
Έναντι των ανωτέρω εξελίξεων η ηγεσία των Βρυξελλών επικροτεί την άνευ όρων παράλληλη συνύπαρξη ασύμβατων πολιτισμικά κοινωνιών. Ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κύριος Timmermans αποκαλεί τους ανησυχούντες Ευρωπαίους ως ισλαμοφοβικούς και πολέμιους της διαφορετικότητας. Η Υπουργός εξωτερικών υποθέσεων Κυρία Mogherini δηλώνει ότι το Ισλάμ ανήκει στην Ευρώπη και την κουλτούρα της, ενώ η επικεφαλής του ΔΝΤ Christine Lagarde θεωρεί ότι η μαζική μετανάστευση από Αφρική και Ασία θα επιλύσει το δημογραφικό και οικονομικό πρόβλημα της Ευρώπης. Αντιστοίχως οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (φιλελεύθερες και σοσιαλιστικές), με αρωγό τους τα ΜΜΕ, φροντίζουν να επιβάλλουν την νέα πραγματικότητα. Μέσω ενός καινοφανούς ηθικού και νομικού πλαισίου ο Ευρωπαίος που αποτολμά να ενασκήσει θεμελιώδη δικαιώματά του όπως η ελευθερία σκέψεως και εκφράσεως στους τομείς αυτούς, απαξιώνεται με χαρακτηρισμούς όπως «ρατσιστής», «ξενοφοβικός», «φασίστας» και υπό κατάλληλες προϋποθέσεις διώκεται και ποινικά.
Οι Ευρωπαίοι έχυσαν επί αιώνες ποταμούς αίματος για να αποτινάξουν δια παντός τον σκοταδισμό του παρελθόντος που επέβαλαν δεσποτικά ιδεολογικά ή θεοκρατικά ολοκληρωτικά καθεστώτα και να εγκαθιδρύσουν τα κοσμικά δημοκρατικά Δυτικά κράτη. Το σημερινό κίνητρο της ανησυχίας τους δεν είναι η αιφνίδια απόκτηση «φασιστικής» και «ρατσιστικής» αντιλήψεως αλλά η προάσπιση αυτού του κεκτημένου. Αναγνωρίζουν την ανεξέλεγκτη μαζική μουσουλμανική μετανάστευση ως τον καταλύτη δυσμενών εξελίξεων και μη έχοντας την στήριξη των κυβερνήσεών τους στρέφονται προς οιοδήποτε κόμμα θέτει έμπρακτα στην αντζέντα του το μεταναστευτικό ως πρώτη προτεραιότητα.
Κατά συνέπεια όταν οι έντρομες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προσπαθούν να ανακαλύψουν τα αίτια της ανόδου των εθνικιστικών κομμάτων εν όψει των Ευρωεκλογών του Μαϊου, καλό θα είναι να κοιταχθούν πρώτα στον καθρέπτη. Ο Ευρωπαίος ψηφοφόρος επιθυμεί την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση αλλά πρωτίστως απαιτεί αυστηρά ελεγχόμενη μετανάστευση και πλήρη ενσωμάτωση των μεταναστών στις Δυτικές αξίες και κοινωνίες, ως προϋπόθεση παραμονής τους. Οι Δημοκρατίες οφείλουν να αυτοπροστατεύονται και οι ανίκανες προς τούτο κυβερνήσεις νομοτελειακά τιμωρούνται και δυστυχώς μαζί τους θα τιμωρηθεί και το ευρωπαϊκό όραμα.
10 – Φεβρουαρίου – 2019
*Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ
Επίτιμος Διοικητής ΣΝΔ
Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. 

Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης* : Η έγκριση της Συμφωνίας των Πρεσπών ως μη αναστρέψιμη ζημία

on Σάββατο, 02 Φεβρουαρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Από την στιγμή που η Συμφωνία των Πρεσπών εγκρίθηκε με απόλυτη πλειοψηφία από το ελληνικό Κοινοβούλιο ολοκληρώνεται και το τελευταίο στάδιο της χρονικής αλληλουχίας που περιγράφεται στο κείμενό της, ενώ παραμένει ακόμη σε εκκρεμότητα η υπογραφή και έγκριση του πρωτοκόλλου προσχώρησης στο ΝΑΤΟ. Με τη δημοσίευση στο Φ.Ε.Κ., η Συμφωνία παράγει εντός της ελληνικής επικράτειας όλα τα αποτελέσματα που προβλέπονται στις διατάξεις της και φυσικά δεσμεύει τα όργανα της Ελληνικής Πολιτείας. Παράλληλα, μόλις η Συμφωνία τεθεί σε ισχύ, προβλέπεται (Άρθρο 20§§6 & 10) ότι θα ενημερωθεί σχετικά ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ με επιμέλεια οποιουδήποτε εκ των δύο μερών της Συμφωνίας και η τελευταία θα πρωτοκολληθεί στη Γραμματεία του ΟΗΕ. Η δε θέση της Συμφωνίας των Πρεσπών σε ισχύ τερματίζει αυτόματα και την Ενδιάμεση Συμφωνία, η οποία σταματά να παράγει έννομα αποτελέσματα. Πλέον, η Συμφωνία θα αναπτύσσει τη νομική δεσμευτικότητά της σε διεθνές επίπεδο, καθιστώντας την Ελλάδα δέσμια των υποχρεώσεων που αυτή επάγεται και –δυνητικά– υπόλογη σε περίπτωση παραβίασή τους.

Ένα κράτος μπορεί να μην συμμορφωθεί με τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει σε διεθνές επίπεδο σε βάθος χρόνου, αποδεχόμενο τις συνέπειες αυτής της επιλογής. Εννοείται, ότι το κόστος μιας ενδεχόμενης μη συμμόρφωσης δεν είναι το ίδιο για όλα τα κράτη, είτε αυτό υπολογίζεται με βάση την ισχύ του είτε την παράδοση και προσήλωσή του στη διεθνή νομιμότητα. Σε κάθε περίπτωση, τα κράτη αποφεύγουν να παραβιάζουν τις συμφωνίες που συνομολογούν μεταξύ τους και προτιμούν να προσχωρούν στη διεθνή νομιμότητα, ενώ όσες φορές επιχειρήσουν να παρεκκλίνουν, χρησιμοποιούν δημιουργικές νομικές ερμηνείες για να περιορίσουν το κόστος της απόφασής τους ή κατασκευάζουν βολικές πραγματικότητες που οδηγούν σε τετελεσμένα γεγονότα, τα οποία συνήθως δεν ανατρέπονται. Με αυτόν τον τελευταίο τρόπο, τα αναθεωρητικά κράτη επιδιώκουν να προσαρμόσουν τους κανόνες και τις υποχρεώσεις τους στην εκτός πλαισίου νομιμότητας πραγματικότητα που κατασκευάζουν (π.χ. η Τουρκία, τα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη και οι ειρηνευτικές διαδικασίες).

Οι διεθνείς συμφωνίες που τα κράτη συνομολογούν, ρυθμίζονται νομικά από τη Διεθνή Σύμβαση της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών (1969). Με άλλα λόγια, οι νόμιμες ενέργειες που θα μπορούσαν να αναληφθούν σε περίπτωση κυβερνητικής αλλαγής για την ανατροπή της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι συγκεκριμένες και αποτελούν την επιτρεπτή εξαίρεση στον θεμελιώδη κανόνα pacta sunt servanda, που σημαίνει ότι οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν τρεις τρόποι για τον μονομερή τερματισμό μιας διεθνούς συμφωνίας: α) η ακύρωση, β) η καταγγελία και γ) η λήξη/αναστολή εξαιτίας ουσιώδους παραβίασης μιας συνθήκης.

Αρχικά, η επίκληση της ακυρότητας εδράζεται σε λόγους που ερμηνεύονται συσταλτικά από το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης στη Χάγη, το οποίο είναι το αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο σύμφωνα με το Άρθρο 19§3 της Συμφωνίας των Πρεσπών για να επιλύσει οποιαδήποτε διαφορά προκύπτει από την ερμηνεία και εφαρμογή της. Οι λόγοι ακυρότητας περιλαμβάνουν την πλάνη, την απάτη, τη δωροδοκία, την άσκηση βίας (ακόμη και ψυχολογικής) σε βάρος αντιπροσώπου του κράτους, την απειλή χρήσης ένοπλης βίας ή τη χρήση ένοπλης βίας σε βάρος κράτους, και την αντίθεση σε κανόνα επιτακτικού/αναγκαστικού δικαίου (jus cogens). Ωστόσο, κανείς από τους παραπάνω λόγους δεν υφίσταται, ώστε να αναδειχθεί κάποιο ελάττωμα στη βούληση της Ελλάδας να δεσμευθεί από τη Συνθήκη των Πρεσπών. Πολύ δε περισσότερο, οι αιτιάσεις για χρηματισμό βουλευτών σε Σκόπια και Αθήνα ή για πιέσεις από σκοτεινά ξένα κέντρα εξουσίας, ώστε να υπογραφεί η Συμφωνία των Πρεσπών, δεν μπορούν να θεμελιώσουν απολύτως καμία στέρεη, ούτε καν σοβαροφανή, νομική βάση για την ακύρωση της Συμφωνίας.

Περαιτέρω, υπάρχει η δυνατότητα της καταγγελίας μιας διεθνούς συμφωνίας, ώστε το ενδιαφερόμενο συμβαλλόμενο μέρος να αποδεσμευθεί από αυτήν. Ωστόσο, η Ελλάδα δεν μπορεί να καταγγείλει τη Συμφωνία των Πρεσπών, γιατί στο Άρθρο 20§9 προβλέπεται ότι «οι διατάξεις της παρούσας Συμφωνίας θα παραμείνουν σε ισχύ για αόριστο χρονικό διάστημα και είναι αμετάκλητες». Τα δύο κράτη επιδίωξαν να δεσμευθούν, αποποιούμενα τη δυνατότητα καταγγελίας, ενώ πλέον για να συμβεί το τελευταίο, θα πρέπει το ενδιαφερόμενο κράτος, σύμφωνα με το Άρθρο 56§1 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, να ισχυριστεί και να αποδείξει ότι υπάρχει δικαίωμα καταγγελίας που προκύπτει από τη φύση της Συμφωνίας. Πρόκειται για ένα εγχείρημα ιδιαίτερα σύνθετο και φυσικά πολύ δύσκολα θα μπορούσε να τελεσφορήσει.

Τέλος, σύμφωνα με το Άρθρο 60 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών υπάρχει η περίπτωση της λήξης ή αναστολής μιας διεθνούς συνθήκης εξαιτίας ουσιώδους παραβίασής της. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να επενδύεται διαρκώς διπλωματικό κεφάλαιο στην παρακολούθηση της συμπεριφοράς του άλλου κράτους, ώστε να εντοπίζονται οι περιπτώσεις μη συμμόρφωσής του, οι οποίες όμως θα πρέπει να είναι ουσιώδεις για να εφαρμοστεί το παραπάνω Άρθρο. Πρακτικά, αυτό συνεπάγεται ότι η ουσιώδης παραβίαση αφορά σε περιπτώσεις μη συμμόρφωσης που είναι τόσο σοβαρές ώστε έχουν επίπτωση στη συμμόρφωση με το σύνολο της Συμφωνίας.

Από τα προεκτεθέντα γίνεται κατανοητό πως από τη στιγμή που η Ελλάδα δεσμεύεται με τη Συμφωνία των Πρεσπών, οι δυνατότητες για την ανατροπή της είναι πάρα πολύ περιορισμένες. Φυσικά, αυτό δεν προδικάζει την εξέλιξη των πραγμάτων, αφού αργότερα, θα μπορούσαν οι κυβερνήσεις των δύο κρατών –προφανώς, διαφορετικές από τις σημερινές– να συμφωνήσουν τον τερματισμό της Συμφωνίας ή να διαπραγματευθούν μια νέα. Βέβαια, στην τελευταία περίπτωση η Ελλάδα θα έχει ήδη απωλέσει τα διαπραγματευτικά χαρτιά του ΝΑΤΟ και της έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ, και συνεπώς θα ήταν απίθανη η σύναψη μιας καλύτερης συμφωνίας, εκτός αν οι εξελίξεις είχαν αποδυναμώσει περαιτέρω το γειτονικό μας κράτος. Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει τουλάχιστον να απαντήσει στη ρηματική διακοίνωση με τις συνταγματικές τροποποιήσεις που έλαβε, γνωστοποιώντας ότι δεν αναγνωρίζει «μακεδονικό λαό». Όλα αυτά, βέβαια, εφόσον επιθυμεί να περισώσει κάτι, και εφόσον αντιλαμβάνεται το εθνικό συμφέρον με όρους συνέχειας στον χρόνο, και όχι ως πολιτικό παίγνιο.

“Μακεδονία της Κυριακής” 27 Ιανουαρίου 2019.

*Επίκουρος Καθηγητής Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου, Νομική Σχολή ΑΠΘ. 

Γρηγόρης Νούσιας: Ερντογάν: Θα πετάξω τους Έλληνες στη θάλασσα . . . Υ ψ η λ ή  Δ ι π λ ω μ α τ ί α !

on Σάββατο, 02 Φεβρουαρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ο Πρωθυπουργός μας, σύντομα, θα επισκεφθεί τον σύγχρονο Σουλτάνο, και όψιμα ‘‘ειλικρινή’’ συνομιλητή των δύο Υπερδυνάμεων. Εμείς, ως Κοινή Γνώμη, έχομε μία μόνον επιλογή. Να αφήσομε τις ευχές στα μοναστήρια και στα τζαμιά, και να συνοδεύσομε την Ελληνική αντιπροσωπεία, φορώντας κοστούμι πατριωτικού ρεαλισμού. Δηλώνομε επ’ αυτού, ότι είμαστε υπέρ της υψηλής διπλωματίας, αλλά ταυτόχρονα αγωνιούμε και για το ποιός θα έχει την ψιλή κυριότητα στο τέλος της διαδρομής. Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, δηλαδή, όταν η διπλωματία θα έχει αποτύχει και το επίδικο αντικείμενο θα έχει ‘‘ισοπεδωθεί’’, σύμφωνα με πρόσφατη δήλωση των Αθηνών, από θερμά επεισόδια πάσης φύσεως και εκτάσεως. Για θύματα θα μιλήσουν αργότερα οι στατιστικές.


Ναι, η αποφυγή συγκρούσεων είναι ο σκοπός των διακρατικών συνομιλιών σε υψηλό επίπεδο. Και σε αυτή τη φάση των διπλωματικών επαφών η Ιστορία είναι, ή πρέπει να είναι, παρούσα. Είναι εμπεδωμένο στη συνείδηση της κοινής γνώμης, ότι κάθε τομή που επιχειρείται στην Ιστορία, λίγο ή πολύ, είναι πράξη αυθαιρεσίας, οι δε αποσπασματικές αναφορές σ’ αυτήν συνιστούν, ή έστω εξυπηρετούν, κάποια προπαγάνδα. Βέβαια, από κάπου πρέπει να αρχίζομε. Έ, αυτό είναι θέμα της Διπλωματίας. Αποδοχή, πάντως, διακρατικής συζήτησης για ένα ιστορικό αιτιατό, για μια ιστορική πραγματικότητα, με παρούσα και μελλοντική αξία, χωρίς σύνδεση με το αίτιο, με τα όσα προηγήθηκαν, συνιστά υποχώρηση apriori. Επ’ αυτού οι Διπλωματικές Υπηρεσίες έχουν πολύ δουλειά. Ας την πούμε, προετοιμασία της επισκέψεως. Τελευταία, αυτή η ‘‘προετοιμασία’’ μάλλον πάσχει . . .

Το 1938, ο Πρωθυπουργός Τσάμπερλαιν μοιάζει να έχει τον απόλυτο έλεγχο όλης της εξωτερικής πολιτικής της Μεγάλης Βρετανίας. Ο διαμελισμός της Τσεχοσλοβακίας είναι προ των πυλών. Αποφασίζει να επισκεφθεί τον Χίτλερ για τη διάσωση της ειρήνης. Τον Σεπτέμβριο, λοιπόν, του έτους αυτού, θα πραγματοποιήσει τρία ταξίδια στην έδρα του Φύρερ. Στην επιστροφή από το πρώτο ταξίδι θα πει για τον συνομιλητή του, «Παρ’ όλη τη σκληρή και αμείλικτη έκφρασή του, διέκρινα έναν άνθρωπο που μπορείς να του έχεις εμπιστοσύνη, ότι θα κρατήσει το λόγο του». Όταν επέστρεψε από το δεύτερο ταξίδι θα διαμηνύσει, «Δεν επιθυμώ να νομίζει η Βουλή των Κοινοτήτων, ότι ο Χίτλερ με εξαπατά ενσυνείδητα, ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν το πιστεύω αυτό». Μετά από το τρίτο και τελευταίο ταξίδι, θα διατρανώσει από παράθυρο της Downing Street προς το ανοιχτό Αγγλικό ακροατήριο, «Είναι η δεύτερη φορά στην Ιστορία μας, που από τη Γερμανία ήλθε η έντιμος ειρήνη και πιστεύω θα διαρκέσει σε όλη μας τη ζωή». Βέβαια, πριν λίγο, μέσα στο αυτοκίνητο, στη διαδρομή από το αεροδρόμιο προς Λονδίνο, είχε πει στον Λόρδο Χάλιφαξ, υπουργό Εξωτερικών, που καθόταν δίπλα του, δείχνοντάς του τους όρους της διαπραγμάτευσης με τον Χίτλερ, «Σε τρείς μήνες δεν θα έχει μείνει τίποτε από αυτά». Ναι, είναι η περιβόητη ''Συμφωνία του Μονάχου του 1938’’.

Σε αυτές τις συνομιλίες του Τσάμπερλαιν, η οξυδέρκεια του Χίτλερ είχε για μια ακόμη φορά επικρατήσει. Η συνέχεια είναι γνωστή. Η Αγγλία αποκοιμήθηκε και η Γερμανία μπήκε σε τροχιά προς ‘‘Das Lebenraum’’ (ζωτικό χώρο). Στη δίκη της Νυρεμβέργης, 1946, ο Τσεχοσλοβάκος εκπρόσωπος θα ρωτήσει τον Κάϊτελ, αν το Ράϊχ θα επιτίθετο εναντίον της Τσεχοσλοβακίας το 1938. «Βεβαίως όχι. Από στρατιωτική άποψη δεν ήμασταν ισχυροί. Ο σκοπός του ‘‘Μονάχου’’ ήταν να κρατήσει τη Ρωσία μακριά, να κερδίσομε χρόνο και να ολοκληρώσομε τους εξοπλισμούς μας», ήταν η απάντηση του Γερμανού στρατάρχη.

Ο Τσώρτσιλ, κατόπιν εορτής, βέβαια, υπαινισσόμενος τη στάση του Χίτλερ, και μη παραλείποντας να εξάρει την ιδιοφυΐα και τη διαίσθησή του, θα γράψει, «Ωστόσο, υπάρχει ένας κρίσιμος οδηγός πορείας για μια χώρα: να μείνει πιστή στο λόγο της, και να ενεργεί σύμφωνα προς τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει με τις Συνθήκες που υπέγραψε με τους συμμάχους της. Ο οδηγός αυτός λέγεται: Τιμή . . .». Χμ, ενδιαφέρον, αείμνηστε Ουίνστων!

Μοιάζει η περίπτωση με αυτή του Θεμιστοκλή, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά, ότι ο στίβος των διαπραγματεύσεων δεν έχει ούτε ηθική, ούτε νόμους, αφού όλα εξανεμίζονται μπρός στη βαθύτερη ουσία κάθε εγχειρήματος, δηλαδή το συμφέρον της πόλεως-κράτους. Είχε προηγηθεί πρόταση της Σπάρτης, να μείνει η Αθήνα ανοχύρωτη για δήθεν στρατηγικούς λόγους, σε περίπτωση που γινόταν νέα Περσική εισβολή. Μάλιστα! Ο Θεμιστοκλής, υποψιασμένος, έπεισε τους άρχοντες της Αθήνας να αρχίσει αμέσως η ανέγερση του τείχους.

Ταυτόχρονα, επικεφαλής αντιπροσωπείας, αναχώρησε για τη Σπάρτη για να συζητήσει το θέμα, έχοντας ορμηνεύσει, όπως θα ‘λεγε η μάνα μου, τους Αθηναίους, ότι σε περίπτωση που εμφανιζόταν Σπαρτιατική αντιπροσωπεία, για επί τόπου έλεγχο μη ανεγέρσεως του τείχους, να την καθυστερούσαν με διάφορα προσχήματα, κερδίζοντας χρόνο για την ολοκλήρωση του έργου. Ο ίδιος, φθάνοντας στη Σπάρτη, καθυστερούσε με διάφορες δικαιολογίες να παρουσιαστεί στους εκεί Άρχοντες. Κάποτε έγινε και αυτό, και τους πρότεινε να σταλεί αντιπροσωπεία στην Αθήνα για σχετικούς ελέγχους.

Όταν τελικά η Σπαρτιατική Αντιπροσωπεία, μετά από τις δύο προηγηθείσες διαδοχικές καθυστερήσεις, από Θεμιστοκλή και Αθηναίους, πήρε την άδεια από τους Άρχοντες να κάνει τους σχετικούς ελέγχους, ήταν ήδη πολύ αργά. Το τείχος είχε ολοκληρωθεί. Ο ίδιος δε ο Θεμιστοκλής είχε σπεύσει να απομακρυνθεί από τη Σπάρτη, αποφεύγοντας έτσι την ομηρία μέχρις ότου ολοκληρωθεί ο επί τόπου έλεγχος της ‘‘μη ανέγερσης’’ του τείχους. Στην οποία ανέγερση εργάστηκε, ανεξαιρέτως, όλος ο λαός, χρησιμοποιώντας πάσης φύσεως υλικά, εική και ως έτυχε τοποθετημένα, λόγω της βιασύνης και του επείγοντος. Λέγεται, ότι αυτή η λεπτομέρεια είναι και σήμερα ευδιάκριτη στα απομεινάρια του τείχους.

Πού καταλήγουμε. Ναι, διπλωματία στα σαλόνια με οξυδέρκεια και διαίσθηση, αλλά και προετοιμασία του ‘‘τείχους’’ στα μετόπισθεν! Διότι, η ισότιμη ειρήνη εξασφαλίζεται μόνον μεταξύ ίσων. Η στρατιωτική κυριαρχία του ενός ανατρέπει κάθε ισοτιμία. Και η αποκατάσταση των στρατιωτικών ισορροπιών αναιρεί όλες τις διπλωματίες. Και αυτό το ήξερε πολύ καλά ο Θεμιστοκλής. Τόσα είχαν προηγηθεί. Είμαστε κάποια χρόνια μετά την ιστορική και αποφασιστική Ναυμαχία της Σαλαμίνας, 480 π.Χ. , όπου είχε μεσουρανήσει το άστρο του.

Βέβαια, ο ίδιος, ο Θεμιστοκλής θα εξοστρακιστεί, 471 π.Χ. , μάλλον από τον φθόνο και τη φιλαυτία των αντιπάλων του, και θα καταλήξει ικέτης στον Άδμητο, τον Βασιλιά των Μολοσσών (πάντα πονόψυχοι εμείς οι Ηπειρώτες), ο οποίος, για να μην τον παραδώσει στους Αθηναίους, αλλά και στους Σπαρτιάτες που τον ζητούσαν και τον μισούσαν για τον τρόπο που τους είχε εξαπατήσει στην ανέγερση του τείχους, τον φυγάδευσε στην αυλή του Πέρση βασιλιά. Περίεργα πράγματα! Θα πει ο Αρταξέρξης, ‘‘Μακάρι οι Έλληνες να διώχνουν πάντα τους καλλίτερους ανθρώπους τους’’. Πάντως, θα παραμείνει ο Θεμιστοκλής παγκόσμιο σύμβολο ιδιοφυούς ηγέτη.

Διερωτώμεθα, ο εκάστοτε σύγχρονος ‘‘Θεμιστοκλής’’ της σημερινής Ελλάδος τι γνωρίζει και τι πρεσβεύει επί των διακρατικών ισορροπιών και της ‘‘ειλικρινούς συνεργασίας’’ των λαών; Η στρατιωτική υπεροχή του αντίπαλου, λαμβάνεται υπόψη από πλευράς μας;

Τη μαγιά του Ελληνικού κράτους απετέλεσαν δύο Συνθήκες και κάποια Πρωτόκολλα, που συμφώνησαν και υπέγραψαν Ρωσία, Αγγλία και Γαλλία:

Με την πρώτη, τη Συνθήκη του Λονδίνου, 6 Ιουλίου 1827, χρησιμοποιείται για πρώτη φορά στη διπλωματική γλώσσα η λέξη ‘‘Ελλάς’’, και με διεθνή καταστατική πράξη εξασφαλίζεται η Ελληνική ελευθερία. Η Ελλάδα εξέρχεται από την πολιτική μηδαμινότητα. Η Τουρκία προβάλλει αντιρρήσεις . .

Με τη Συνθήκη της Αδριανουπόλεως, 14 Σεπ. 1829, η Τουρκία, για πρώτη φορά, αναγνωρίζει την ύπαρξη ελεύθερου Ελληνικού κράτους. Είχε προηγηθεί η Ναυμαχία του Ναυαρίνου . . .

Με τα Πρωτόκολλα δε του Λονδίνου, 3 Φεβ. 1830 το πρώτο, αρχίζουν να προσδιορίζονται τα στενά, ακόμη, σύνορα του νέου Ελληνικού κράτους. Θα είναι μακρά και πολύ αιματηρή η περαιτέρω πορεία . . .

Με αυτή τη μαγιά, λοιπόν, με πολέμους, συμμαχίες και διπλωματικές πρωτοβουλίες, η Ελλάδα, έχοντας πάντα ως ορόσημο τη Μεγάλη Ιδέα, μετά από έναν σχεδόν αιώνα, θα φθάσει, με τη Συνθήκη των Σεβρών, 10 Αυγ. 1920, στα όρια που απεικονίζονται στον χάρτη, με την υπογραφή και της Τουρκίας. Μόλις 35 χιλιόμετρα από την Κωνσταντινούπολη, η οποία έβαινε προς διεθνοποίηση, και μεγάλο μέρος της Ιωνίας να περιέρχεται στην Ελλάδα, με την Ελληνική Στρατιά να προελαύνει στη Μικρά Ασία. ‘‘Σας φέρνω την Ελλάδα των δύο Ηπείρων και των πέντε Θαλασσών’’, θα δηλώσει ο Βενιζέλος μετά την επιστροφή του από τις Σέβρες.

Αλλοίμονο, όμως! Η Συνθήκη αυτή ήταν τόσο εύθραυστη όσο και οι πορσελάνες της πόλεως όπου υπεγράφη. Μετά από λίγους μήνες ο Βενιζέλος, 1η Νοεμβρίου 1920, θα προκηρύξει εκλογές, με τη βεβαιότητα ότι θα θριαμβεύσει. Τραγικό λάθος. Θα ηττηθεί. Η Ελλάδα θα αναγκαστεί, μεσούσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ‘‘να αλλάξει άλογα στη μέση του ποταμού’’. Οι Σύμμαχοί μας αλλάζουν στάση. Ο Κεμάλ θα αντεπιτεθεί με αξιώσεις και αποφασιστικότητα. Τα πάντα θα χαθούν. ‘‘Μικρασιατική Καταστροφή’’. Η Συνθήκη των Σεβρών θα αντικατασταθεί από τη Συνθήκη της Λωζάνης, 24 Ιουλίου 1923. Και η Ελλάδα, τότε, θα πάρει τη σημερινή εδαφική μορφή.

Μετά από κάποια χρόνια ατμόσφαιρας κατευνασμού και συνεννοήσεως, θα υπογραφεί μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, στην Άγκυρα, 30 Οκτ. 1930, Συνθήκη Φιλίας, Ουδετερότητας και Συνδιαλλαγής. ‘‘Η Τουρκία δεν θα επιτεθεί κατά της Ελλάδος, έστω και αν η Ελλάς υποστεί επίθεση άλλου κράτους’’. ‘‘Κλείνει ο ανταγωνισμός σε ναυτικούς εξοπλισμούς με φιλική ανταλλαγή απόψεων και της παροχής εξηγήσεων με πνεύμα πλήρους ειλικρινείας’’. ‘‘Πρόκειται για την οριστική συμφιλίωση δύο προαιώνιων εχθρών και την απαρχή συστηματικής συνεργασίας των Κυβερνήσεών τους εφ’ εξής’’. Είναι η σάλτσα της Συμφωνίας!

Ναι, επρόκειτο, πράγματι, για συμφωνία αποφασιστικής πρωτοβουλίας και μεγάλης δεξιοτεχνίας, που έφερε τη σφραγίδα του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος είχε επανέλθει στην πολιτική σκηνή, έχοντας απέναντί του τον Ισμέτ Ινονού. «Τοιουτοτρόπως, έκλεινε ένα από τα δραματικότερα κεφάλαια της διπλωματικής ιστορίας, έκλεινε ο μακραίων Ελληνο-Τουρκικός ανταγωνισμός», θα σημειώσει ο διακεκριμένος διπλωμάτης και πολιτικός, Π. Πιπινέλης. Χμ . . .

Το τι μεσολάβησε από τότε, είναι σε όλους μας γνωστά, και σε κάποιο βαθμό, για κάποιους από εμάς, βιωματικά. Ορόσημο τα έτη 1955, 1964, 1967, 1974, 1996. Σήμερα, και διαχρονικά, αυτοί που κατέχουν την ψιλή κυριότητα της ελληνικής γης της Ιωνίας, αρχικά de facto, διά των όπλων και της βίας, ξεκινώντας από τη μάχη του Μάντζικερτ το 1071 και αργότερα του Μυριοκέφαλου το 1176, και κατόπιν de jure, διά των Διεθνών Συνθηκών, Συνθήκη Λωζάννης, δεν δείχνουν να ακολουθούν ή να σέβονται κάποιον ‘‘Οδηγό Τιμής’’, στις μεταξύ μας σχέσεις, χωρίς βέβαια να παραβλέπομε και τα δικά μας, κάποτε ολέθρια, λάθη.

Φαίνεται, ο σύγχρονος πολυχρονεμένος μας Σουλτάνος, ότι έχει μπει σε τροχιά μιμήσεως του Φύρερ. Και αυτό είναι το χειρότερο. Να θυμηθούμε, ότι ο Χίτλερ με την αμφισβήτηση της Συνθήκης των Βερσαλλιών άρχισε. Βέβαια εκείνος ποτέ δεν απείλησε . . . Και γνωρίζομε, ότι οι Διεθνείς Συνθήκες ανατρέπονται μόνον με τη βία και τα όπλα. Ναι, η Σύμβαση της Βιέννης του 1969, ‘‘Περί του Δικαίου των Συνθηκών’’, θέτει ως προϋπόθεση αλλαγής μιας Συνθήκης, τη ‘‘θεμελιώδη αλλαγή των περιστατικών’’. Και επίσης γνωρίζομε, ότι ένας διπλωματικός ελιγμός πολλές φορές ταυτίζεται με, συγγνωστή, ίσως, απάτη.

Μήπως ο Ερντογάν έχει πιστέψει, ότι η Ιστορία θα τον επιδαψιλεύσει ως ιδιοφυία και ως ηγέτη με μεγάλη διαίσθηση, στην όψιμη εθνικιστική του προσπάθεια για εξεύρεση δήθεν ‘‘ζωτικού χώρου’’;

Φροντίστε, κύριε Πρωθυπουργέ, όποιος και αν είστε, τώρα ή αργότερα, να μην γίνετε ένας νέος Τσάμπερλαιν. Ούτε κάποιος από τους άρχοντες της Σπάρτης. Και θα θέλαμε, η όποια συνάντηση να γίνει εκείθεν της ιερής γης της Ιωνίας και πολύ μακράν της Βασιλεύουσας των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Εκτός από τους συμβολισμούς υπάρχουν και συναισθηματισμοί στην Ελληνική Κοινή Γνώμη. Και βεβαίως αυτή, η συνάντηση, να μην μοιάζει με νέο ‘‘Μόναχο’’, όπου ο Σουλτάνος θα απαριθμήσει τις εδαφικές και τις άλλες αξιώσεις του. Και να μην ξεχνάμε, ότι οι ‘‘καθυστερήσεις’’ είναι επιβεβλημένες στις διπλωματικές αποστολές, αν το όποιο ‘‘τείχος’’ στα μετόπισθεν πρέπει να ολοκληρωθεί . . . και μάλιστα με όλον τον λαό να εργάζεται για την ‘‘ανέγερσή’’ του, έστω και με ‘‘υλικά πάσης φύσεως’’!

Πράγμα που δεν τηρήθηκε στην υπόθεση των ‘‘Πρεσπών’’, την τελευταία θλιβερή εθνική μας εμπειρία . . .

1η Φεβ. 2019. Γρηγόριος Δημ. Νούσιας – Αεροπόρος.

Υ.Γ. Φωτο: Χάρτης της Ελλάδος με βάση τη Συνθήκη των Σεβρών

 

Ιπποκράτης Δασκαλάκης*: Συνθήκη Πρεσπών: Η Αναγκαστική Αφετηρία μιας Νέας Αρχής. (25 Ιαν 2019)

on Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Το ελληνικό κοινοβούλιο μόλις προ ωρών ενέκρινε τη Συμφωνία των Πρεσπών. Αμφότερες οι πλευρές -υπέρμαχοι και αρνητές - παρουσίασαν τα επιχειρήματα τους, εντός και εκτός κοινοβουλίου, εστιάζοντας περισσότερο στην εξουδετέρωση των πολιτικών τους αντιπάλων παρά στην ουσία και συνέπειες της Συμφωνίας. Αποτελεί γεγονός ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι επιφυλακτική έως και αρνητική έναντι της Συνθήκης, ενδεχομένως ορμώμενοι περισσότερο από ένστικτο και λιγότερο από μια τεκμηριωμένη ανάλυση. Η δημόσια αντιπαράθεση επιχειρημάτων υπήρξε, για άλλη μια φορά, πτωχή και επιδερμική. Πρέπει όμως να αναγνωρίσουμε ότι και στις ελάχιστες περιπτώσεις παραγωγικού διαλόγου, μεταξύ «τεχνοκρατών», δεν είχαμε καθαρά αποτελέσματα. Συχνά δε, η επιλογή θέσεων των συμπολιτών μας, βασίζονταν ως επί το πλείστον, σε βιωματικές εμπειρίες και παρορμήσεις, γεγονός απολύτως δικαιολογημένο για ένα θέμα με τόσο μεγάλη συναισθηματική φόρτιση.
Εκτίμηση μου είναι ότι η επιτευχθείσα συμφωνία, υπήρξε κατώτερη των στόχων που τη συγκεκριμένη περίοδο θα μπορούσαμε να επιτύχουμε ως κράτος. Η χαμηλή αυτή απόδοση οφείλεται σε πλήθος λόγων που βαρύνουν σε σημαντικό βαθμό την παρούσα κυβέρνηση. Πράγματι, βασικό μειονέκτημα της Συνθήκης αποτελεί η έμμεση αναγνώριση μιας εθνικής ταυτότητας του «άλλου» με ότι αρνητικό ενδεχομένως να επέλθει στο μέλλον. Ο συμβιβασμός στη θέμα της σύνθετης ονομασίας φαίνονταν ως αναπόφευκτος και ίσως υπό προϋποθέσεις αποδεκτός.
Σήμερα, η κύρωση της Συμφωνίας από αμφότερες τις χώρες δημιουργεί νέα δεδομένα τα οποία πρέπει να λάβουμε υπόψη και ανάλογα πλέον να προσαρμόσουμε την εθνική μας στρατηγική. Προσπάθειες επιστροφής στην αρχική αφετηρία φαίνονται ανεδαφικές εκτός εάν το άλλο μέρος, προσφέρει ανάλογες ευκαιρίες, τις οποίες και φυσικά πρέπει πάντα να είμαστε έτοιμοι να εκμεταλλευτούμε.
Δυστυχώς για άλλη μια φορά, η μακροχρόνια στρατηγική μας φαίνεται να απουσιάζει. Κόμματα, πολιτικός κόσμος αλλά και πολιτικοποιημένοι κρατικοί μηχανισμοί αδυνατούν να σχεδιάσουν και κυρίως να εφαρμόσουν με συνέπεια μια πραγματικά μακροχρόνια εθνική στρατηγική που διατηρώντας αναλλοίωτους στόχους θα προσαρμόζεται κατάλληλα στις περιστάσεις. Η στρατηγική μας περιορίζεται σε στόχους περιορισμένης εμβέλειας καθώς αδυνατούμε να διακρίνουμε το στρατηγικό βάθος και να προχωρήσουμε τολμηρά μετά το πρώτο, περισσότερο ή λιγότερο, πετυχημένο βήμα.
Η πρόσφατη ιστορία έχει αποδείξει ότι η επιτυχία είναι αποτέλεσμα συνεπούς σχεδίασης αλλά κυρίως προσεκτικής εφαρμογής και επιβραβεύεται ο «παίκτης» που αθροιστικά κάνει τα λιγότερα (σε αριθμό ή σημασία) σφάλματα. Σχεδόν ποτέ ένα ιστορικό γεγονός (μάχη, συνθήκη κλπ) δεν επέφερε το επιθυμητό ή μοιραίο αποτέλεσμα αλλά συνήθως αποτέλεσε τμήμα μιας μακράς και επίπονης διαδικασίας. Οι Συμφωνίες Λονδίνου-Ζυρίχης, προϊόν αναγκαστικού συμβιβασμού, σίγουρα δημιούργησαν μια μη επιθυμητή κατάσταση για τον κυπριακό ελληνισμό αλλά δεν επέφεραν από μόνες τους την καταστροφή. Η καταστροφή επήλθε από σωρεία λαθών μας που ακολούθησαν τις προβληματικές αυτές συνθήκες ενώ τα περισσότερα εξ΄ αυτών θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.
Ως εκ τούτου, σήμερα, επιβάλλεται η προσεκτική εκ μέρους μας προετοιμασία, παρακολούθηση και εφαρμογή των προβλέψεων της Συνθήκης των Πρεσπών, ώστε να μειωθούν τα (πολλά) ελαττώματα της και να υπάρξει η μέγιστη εκμετάλλευση των θετικών της σημείων. Σε τελευταία ανάλυση θεωρώ ότι το πλέον αδύναμο (σε όλα τα επίπεδα) μέρος -Σκόπια-είναι αυτό που θα πρέπει να ανησυχεί περισσότερο για την υλοποίηση των προβλέψεων της Συνθήκης και την -σε βάθος χρόνου- ενδεχόμενη απώλεια της οποιασδήποτε εθνικής του ταυτότητας.
Συμπερασματικά, δεν είμαι καθόλου ικανοποιημένος με την Συνθήκη και μάλιστα είμαι απόλυτα απογοητευμένος με τον τρόπο που το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κόσμου χειρίστηκε το μακροχρόνιο αυτό πρόβλημα. Ανησυχώ όμως για το αντιπαραγωγικό διχαστικό κλίμα που καλλιεργείται και κυρίως για την παντελή έλλειψη σχεδιασμού και την αδυναμία ενεργοποίησης όλων των δυνάμεων μας για την κατάλληλη εκμετάλλευση των στοιχείων που μας παρέχει η προβληματική συμφωνία σε συνδυασμό με τις υφιστάμενες διεθνείς περιστάσεις. Ίσως αδόκιμο το παράδειγμα, αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω την Γερμανία του μεσοπολέμου που με αφετηρία την επώδυνη για αυτή, Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919), κατόρθωσε να κυριαρχήσει, μόλις 20 χρόνια μετά, στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης.
Άρα, παρά τη δίκαιη κριτική και την υπερβολική καταστροφολογία, τίποτα δεν χάθηκε οριστικά. Απλά απαιτείται ορθή κατανόηση της νέας πραγματικότητας και των νέων δεδομένων, μερική αναπροσαρμογή των μεσοπρόθεσμων στόχων και αναπροσανατολισμός των μέσων και προσπαθειών. Προπαντός όμως απαιτείται ο ορθός και ρεαλιστικός καθορισμός των μακροχρόνιων εθνικών στόχων μας, σε πνεύμα εθνικής συναίνεσης και με την πρόβλεψη θεσμικής λειτουργίας των οργάνων που θα σχεδιάσουν και θα «τρέξουν» την ανάλογη στρατηγική. Παρά τα προβλήματα, δυνατότητες υπάρχουν πολλές. Παρά τις δυσκολίες, συμπολίτες μας που θα αγωνιστούν και θα δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους υπάρχουν ακόμη περισσότεροι. Ηγέτες όμως που ψύχραιμα και σταθερά θα μας καθοδηγήσουν και θα μας οραματίσουν υπάρχουν;

*ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ- Υποστράτηγος (εα)
• Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
• Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
• Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
• Διαλέκτης και συνεργάτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
• 0030-210-6543131, 0030-6983457318
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.  

ΝΑΣΤΟΣ Παναγιώτης: ΠΙΘΑΝΕΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗ NA ΜΕΣΟΓΕΙΟ- ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

on Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Η βούληση των ΗΠΑ, όπως αυτή έχει εκφραστεί από αξιωματούχους της, αναφορικά με τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου –Ελλάδα-Κύπρο είναι η ακόλουθη :
1.Οι ΗΠΑ επιθυμούν την επίλυση του Κυπριακού στη βάση μιας Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, ενώ όλοι οι πόροι πετρελαίου και φυσικού αερίου του νησιού, όπως και όλοι οι πόροι του, θα πρέπει να μοιράζονται ισομερώς μεταξύ των δύο κοινοτήτων.
2.Αποθαρρύνουν οι ΗΠΑ κάθε ενέργεια ή ρητορική που αυξάνει τις εντάσεις στην περιοχή
3. H ατζέντα ενδιαφέροντος των ΗΠΑ με την Ελλάδα περιλαμβάνει τα εξής θέματα :Ενέργεια, αγωγός ΤΑΡ, τουρισμός , προηγμένη τεχνολογία, ιδιωτικοποίηση ΕΛΠΕ, ασφάλεια Αλεξανδρουπόλεως, στρατιωτική συνεργασία.
5. Σύμφωνα με τις ΗΠΑ ,ΕΛΛΑΔΑ και ΗΠΑ επιθυμούν την εμβάθυνση των σχέσεων όλων των χωρών της Δυτικής Βαλκανικής με το ΝΑΤΟ, έχουν συμφέρον η Τουρκία να παραμείνει στο ΝΑΤΟ και τέλος ανησυχούν για την θαλάσσια ασφάλεια και σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ωστόσο οι κινήσεις της Τουρκίας στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου και Αιγαίο το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν γίνει άκρως επιθετικές, γεγονός που παραπέμπει σε γρήγορες εξελίξεις σε μία σειρά σημαντικών θεμάτων που αφορούν τα συμφέροντα Ελλάδας-Κύπρου-Τουρκίας. Έτσι θεωρώ ως πολύ πιθανό το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα να υπάρξουν οι παρακάτω εξελίξεις:
1. Οι τούρκοι εκτιμάται ότι θα συνεχίσουν την στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, είτε στα πλαίσια αεροναυτικών ασκήσεων είτε ως προστασία- συνοδεία πλοίων τους τα οποία θα πραγματοποιούν έρευνα για υδρογονάνθρακες. Προοδευτικά θα πραγματοποιούν τις ασκήσεις τους εντός της κυπριακής και ελληνικής ΑΟΖ, ενώ τα ερευνητικά τους πλοία θα πραγματοποιήσουν έρευνα αρχικά εντός της υποτιθέμενης ΑΟΖ του ψευδοκράτους της κατεχόμενης Κύπρου. Παράλληλα εκτιμάται ότι θα ασκήσουν πίεση για κατεπείγουσα επίλυση του Κυπριακού, εντός του πρώτου εξαμήνου του 2019, με την συναίνεση της Διεθνούς κοινότητας και πρωτίστως των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ ,ΕΕ. Με αυτόν τον τρόπο οι τούρκοι θέλουν να πάρουν οι τουρκοκύπριοι το 50% των κερδών από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στα οικόπεδα της Κυπριακής ΑΟΖ. Αναφορικά τώρα με την επίλυση του κυπριακού, αυτή εκτιμάται ότι τελικά θα είναι στα πλαίσια μιας πολύ χαλαρής ομοσπονδίας, η οποία θα είναι μάλλον συνομοσπονδία. Έτσι ενώ υποθετικά θα μιλάμε για ένα κράτος , αυτό της Κύπρου, στην ουσία θα έχουμε δυο κράτη. Οι βρετανικές βάσεις θα παραμείνουν στο νησί, όπως και το μεγαλύτερο μέρος των ΤΕΔ που ήδη υπάρχουν στα κατεχόμενα.
2. Η Τουρκία θα κληθεί από τις ΗΠΑ να μετέχει με ξεχωριστή ιδιαίτερη συμφωνία στον East Med , με την προυπόθεση να μην πάρουν οι τούρκοι τους S-400 από τη Ρωσία, να απελευθερώσουν τους αμερικανούς διπλωμάτες και επιστήμονα της ΝΑΣΑ, οι οποίοι είναι φυλακισμένοι στην Τουρκία και γενικά να επανέλθουν στους κόλπους της Δύσης και των ΗΠΑ. Σε αντάλλαγμα η Τουρκία θα απαιτήσει να της προσφερθεί ένα κομμάτι της ελληνικής ΑΟΖ μεταξύ Καστελορίζου-Ρόδου-Καρπάθου-Κάσου-Κρήτης-Κύπρου, χωρίς αρχικά απώλεια εδαφών για την Ελλάδα. Έτσι η Τουρκία θα είναι ικανοποιημένη σε μεγάλο βαθμό, όχι όμως και απόλυτα. Η Ελλάδα θα πιεστεί να ενδώσει εκβιαστικά από τις ΗΠΑ και τη Διεθνή Κοινότητα. Η Ελλάδα είτε το δέχεται όπως το περιέγραψα παραπάνω αμαχητί, γεγονός το οποίο δεν εκτιμώ ότι θα επισυμβεί, είτε μετά από ένα θερμό επεισόδιο στο σύμπλεγμα Καστελορίζου , με ταχύτατη κατάληψη των Ρω- Στρογγύλης και στη συνέχεια αμερικανική διαιτησία. Φυσικά θα προέχει για τους συμμάχους ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ, τότε η " σύνεση η ψυχραιμία και η αυτοσυγκράτηση", προς αποφυγή γενικευμένης ελληνοτουρκικής σύρραξης, κατά τα πρότυπα του «Κυπριακού» το 1974.
Στην παρούσα χρονική συγκυρία Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ο Trump ο οποίος είναι ίσως ο κυριότερος εκφραστής της real politic που είχαν ποτέ οι ΗΠΑ, χωρίς την παραμικρή ηθική αναστολή, εγκαινιάζοντας το δικό του δόγμα στις Διεθνείς σχέσεις.
Το δόγμα Trump συνοψίζεται στα εξής:
1.Αύξηση των πωλήσεων αμερικανικών όπλων σε συμμαχικές πρωτίστως χώρες , ούτως ώστε να μπορούν από μόνες τους να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις για την ασφάλειά τους , χωρίς να απαιτείται αμερικανική παρουσία-παρέμβαση. (αυξήσεις εσόδων για την αμερικανική πολεμική βιομηχανία-αύξηση θέσεων εργασίας στις ΗΠΑ)
2. Απόσυρση των αμερικανικών ΕΔ από τις εμπόλεμες ζώνες και επαναπατρισμός όσο το δυνατόν περισσότερων αμερικανών στρατιωτικών (μείωση κόστους αίματος και χρήματος για τις ΗΠΑ)
3. Διασφάλιση των αμερικανικών συμφερόντων σε όλες τις περιοχές του πλανήτη μέσω ισχυρών περιφερειακών δυνάμεων –συμμαχιών, φίλα προσκείμενες προς τις ΗΠΑ, οι οποίες θα έχουν επαναξοπλιστεί όπως ήδη περιγράψαμε .
4. Αύξηση των εισφορών σε μέσα και χρήμα , όλων των κρατών που μετέχουν σε Διεθνείς Οργανισμούς –Συμμαχίες (ΟΗΕ-ΝΑΤΟ) με αντίστοιχη μείωση των εισφορών των ΗΠΑ.
5.Επαναπροσδιορισμός εμπορικών σχέσεων και συμφωνιών με ΕΕ-ΚΙΝΑ και επαναδιατύπωση ή ακύρωση υπαρχόντων συνθηκών ή δεσμεύσεων των ΗΠΑ. Όλα αυτά με σκοπό την προσπόριση του μέγιστου δυνατού κέρδους-οφέλους , όσο και εξόφθαλμου για τις ΗΠΑ.
6. Υποκατάσταση των ΕΔ των ΗΠΑ , όπου δύναται με αμερικανικές μισθοφορικές εταιρείες (μείωση κόστους αίματος για τις ΕΔ των ΗΠΑ και αύξηση της κερδοφορίας των αμερικανικών μισθοφορικών εταιρειών)
Από τα παραπάνω συνάγεται ότι ο νύν αμερικανός Πρόεδρος, είναι άκρως εφελκύσιμος στο ανατολίτικο παζάρι που παίζουν τώρα οι Τούρκοι. Η Τουρκία εκτιμώ ότι θα προσπαθήσει στην παρούσα φάση να δελεάσει τις ΗΠΑ αγοράζοντας όπλα από αυτές. Αυτό εάν επισυμβεί θα σημάνει μια σταδιακή αλλαγή στάσης των ΗΠΑ έναντι της Τουρκίας και βελτίωση των σχέσεών τους.
Οι ΗΠΑ από την άλλη έχουν αυξήσει την παρουσία τους στην Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα εξοπλίζουν σε ένα βαθμό την Ελλάδα ούτως ώστε να πιέσουν την Τουρκία να πειθαναγκαστεί, ακολουθώντας την βούληση τους στη ΝΑ Μεσόγειο, όπως αναλύθηκε παραπάνω.
Ωστόσο η Τουρκία η οποία έχει αυτονομηθεί σε μεγάλο βαθμό έναντι των ΗΠΑ στη Συρία, να επιχειρήσει να οδηγήσει την κατάσταση σε γενικευμένη ελληνοτουρκική σύρραξη. Μπορεί να ακούγεται ως ακραίο σενάριο ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος , αλλά στην παρούσα φάση έχει σημαντική δυναμική να επισυμβεί. Σε αυτό κατατείνουν οι παρακάτω παράμετροι, οι οποίοι ενυπάρχουν στην παρούσα φάση στην Τουρκία:
1. Καθεστωτική διακυβέρνηση , με πλήρη έλεγχο των ΜΜΕ και δίωξη πολιτικών αντιπάλων
2. Θρησκευτικός φανατισμός
3. Εθνικισμός, όπου η κυβέρνηση συναγωνίζεται σε πλειοδοσία με την αντιπολίτευση
4. Οικονομικός μαρασμός (πληθωρισμός 22%, μείωση της ισοτιμίας τουρκικής λίρας κατά 40% έναντι του δολαρίου)
5. Πληθυσμιακή έκρηξη (αριθμεί ήδη πλέον των 80.000.000 κατοίκους με αυξητικές τάσεις)
6. Ραγδαία ανάπτυξη της πολεμικής της βιομηχανίας με σημαντικότερα επιτεύγματα τη δυνατότητα κατασκευής πολεμικών πλοίων, αρμάτων μάχης, ΠΕΠ,UAV, επιθετικών Ε/Π, πυραυλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς, αντιπλοικών πυραύλων, βλημάτων αέρος –αέρος μεγάλου βεληνεκούς, καθώς και αγορά προηγμένων οπλικών συστημάτων από άλλες χώρες , όπως Α/Α πυραύλων S-400 από τη Ρωσία και F-35 μαχητικών αεροσκαφών από τις ΗΠΑ (έχει ανασταλεί προς το παρόν λόγω S-400)
Τα παραπάνω μαρτυρούν ότι η Τουρκία πραγματοποίησε σιγά-σιγά καθολική RMA (REVOLUTION IN MILLITARY AFFAIRS) ούτως ώστε να μπορεί να ανατρέψει το ισοζύγιο μαχητικής ισχύος με την Ελλάδα προκειμένου να επιβάλλει τη θέλησή της. Η Ελλάδα στην παρούσα φάση βρίσκεται σε επίσης άσχημη οικονομική κατάσταση με τις Ένοπλες Δυνάμεις της να προσπαθούν έστω και οριακά να κρατήσουν μία σχετική ισορροπία δυνάμεων έναντι της Τουρκίας, η οποία όμως κάθε ημέρα που περνάει ανατρέπεται σε βάρος της. Η Ελλάδα στην παρούσα φάση θα πρέπει να συνεχίσει να επενδύει σε πολυμερείς στρατιωτικές συνεργασίες και συμμαχίες εξαγοράζοντας χρόνο. Παράλληλα επειδή ο χρόνος ειρήνης με την Τουρκία μειώνεται συνεχώς και γρήγορα , θα πρέπει προκειμένου να μην οδηγηθούμε σε «Φιλανδοποίηση» έναντι της Τουρκίας αλλά ούτε και σε απώλεια Εθνικού εδάφους να κινηθούμε άμεσα και αποφασιστικά, με ενιαία στρατηγική , χωρίς εσωστρέφεια και διχαστικές τάσεις . Δυστυχώς διαφαίνεται πλήρως το τουρκικό σχέδιο για την ΑΟΖ τους, με τους χάρτες τους να αγνοούν τη Ρόδο, Κάρπαθο, Κάσο, Κρήτη και το Σύμπλεγμα Καστελορίζου, Ρω , Στρογγύλης. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν. "Ουδέν κακόν αμιγές καλού". Το κακό είναι ότι πάμε με γοργά βήματα σε "κρίση-πόλεμο" με την Τουρκία. Το καλό είναι ότι μας λένε που σχεδιάζουν να ενεργήσουν. Άλλωστε τον χάρτη δεν πρέπει να τον βλέπουμε στην κατεύθυνση Ανατολής-Δύσης , αλλά Νότος-Βορράς.
Η Τουρκία μετά τα ‘Ιμια έκανε πολλές κινήσεις επαύξησης της στρατιωτικής της ισχύος στα μικρασιατικά παράλια από Σάμο και νοτιότερα, με κυριότερη αυτή του ναυστάθμου της στο Ακσάζ, της αλλαγής της 11ης Μηχανοποιημένης Ταξιαρχίας του DENIZLI σε 11ΤΑΞΚΔ,της μεταστάθμευσης ΕΕ/Π στην ISPARTA,της αναβάθμισης της ΤΑΞ ΟΡΕΙΝΩΝ ΚΔ στην ISPARTA.
Με βάση τα παραπάνω η χώρα μας θα πρέπει να αναλάβει άμεσα πρωτοβουλίες για την περιφρούρηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στην ΑΟΖ και όχι μόνο . Σε αυτήν την κατεύθυνση θα κατέτεινε ενδεχομένως η δημιουργία στην ανατολική Κρήτη ενός Διεθνούς Κέντρου Επιχειρήσεων Νοτιανατολικής Μεσογείου, με Διοίκηση, Επιτελείο και αεροναυτικές δυνάμεις οι οποίες να εδρεύουν στην Κρήτη. Οι παραπάνω δυνάμεις θα μπορούσαν να προέρχονται από Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ, Αίγυπτο, Γαλλία, ΗΠΑ, Ιταλία.
Για την περαιτέρω ενίσχυση της άμυνας της ευρύτερης περιοχής του Συμπλέγματος Καστελορίζου (Μεγίστη-Ρώ-Στρογγύλη) , το οποίο έχει ιδιαίτερη σημασία αναφορικά με την ΑΟΖ μας και ενδεχομένως να αποτελέσει το αρχικό Θέατρο Επιχειρήσεων, η χώρα μας θα μπορούσε να ενσωματώσει ενδεχομένως ένα «διακλαδικό πακέτο μέτρων».
Αναφορικά με τον χρόνο εκδήλωσης μείζονος κρίσης και θερμού επεισοδίου με την Τουρκία θεωρώ ως πολύ πιθανό εντός των επόμενων μηνών του 2019
Τέλος εισηγούμαι από τώρα την έγκαιρη ενεργοποίηση διαύλων επικοινωνίας μας με λίαν ιστάμενα στελέχη σε ΥΠΕΞ, ΥΠΑΜ, ΕΥΠ και τη δημιουργία μιάς διακλαδικής ολιγομελούς task force η οποία σε καθημερινή βάση να παρακολουθεί τις ελληνοτουρκικές εξελίξεις και να επεξεργάζεται διάφορα σενάρια

Bασίλειος Μαρτζούκος*: ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ

on Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ντρέπομαι για μία Κυβέρνηση μειοψηφίας, που στις παραμονές εθνικών εκλογών, εν μέσω εσωτερικών κατηγοριών για χρηματισμό από γνωστό ξένο ανθέλληνα, δίχως το τελικό κείμενο του αναθεωρημένου Συντάγματος των Σκοπίων και με την αρωγή ιδιοτελών τυχοδιωκτών πολιτικών άλλων κομμάτων (μεταξύ αυτών και πρώην «Μακεδονομάχοι»), σπεύδει στην ψήφιση μείζονος Διεθνούς Συμφωνίας εθνικά επιζήμιας στο διηνεκές, αγνοώντας τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα και κυρίως την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Ντρέπομαι διότι η «ισχυρή» Ελλάς, μακροχρόνιος και πιστός εταίρος των Δυτικών Συμμαχιών και Διεθνών Οργανισμών, υπέκυψε στις δήθεν διαπραγματεύσεις και έδωσε στο τεχνητό κράτος των Σκοπίων όλα όσα επεδίωκε κατά τις τελευταίες δεκαετίες έναντι ισχνών και νεφελωδών ανταλλαγμάτων. Από αύριο με ελληνική συγκατάθεση γεννάται η κρατική οντότητα με το όνομα «Βόρεια Μακεδονία» και η οποία είναι θέμα χρόνου να επιδιώξει σε κάποια ευνοϊκή συγκυρία και με την αρωγή «προθύμων» την ένωση με την «αλύτρωτη αδελφή Νότια Μακεδονία».
Ντρέπομαι διότι με ελληνική υπογραφή δύο εκατομμύρια Σλάβοι, Αλβανοί, Τούρκοι, Ρομά κ.λπ., ενός τεχνητού πολιτικού μορφώματος που ονειρεύονται την «Μακεδονία του Αιγαίου», θα αναγνωρίζονται διεθνώς ως «Μακεδονικός λαός» και θα αποκαλούνται από την διεθνή κοινότητα ως «Μακεδόνες», ομιλούντες την «Μακεδονική γλώσσα». Κατόπιν αυτού ο όρος «Βόρεια Μακεδονία» χάνει αυτομάτως την υποτιθέμενη γεωγραφική του και μόνο διάσταση και γίνεται η «ελεύθερη» κοιτίδα των απανταχού «Μακεδόνων».
Ντρέπομαι για την ηχηρή σιωπή του ανωτάτου πολιτειακού άρχοντα αλλά και για την συναινετική υπογραφή του σημερινού υπουργού άμυνας και χθεσινού ανωτάτου στρατιωτικού ηγέτου που είχε ταχθεί να φυλάσσει Θερμοπύλες.
Ντρέπομαι για στρατευμένους κονδυλοφόρους, ιδεοληπτικούς παπαγάλους των ΜΜΕ και ακαδημαϊκούς μαϊντανούς με βαρυσήμαντα βιογραφικά, που ευθυγραμμιζόμενοι με ξένα συμφέροντα επιχειρηματολογούν περισπούδαστα υπέρ της σκοπιμότητος της συμφωνίας των Πρεσπών, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι.
Ντρέπομαι για το μάταιο αίμα των προγόνων μου υπέρ της Μακεδονίας, αυτής που σήμερα παραδίδεται αμαχητί με μία υπογραφή. Ντρέπομαι τα παιδιά μας που δεν θα μαθαίνουν για τον μακεδονικό αγώνα και τους αγνούς Έλληνες πρωταγωνιστές του (εκτός εάν επιβληθεί να χαρακτηρίζονται «ακραίοι εθνικιστές ή και τρομοκράτες, όργανα του ιμπεριαλισμού της ελληνικής άρχουσας τάξης»).
Ντρέπομαι για την απόγνωση των 2.5 εκατομμυρίων πραγματικών Μακεδόνων της ελληνικής Μακεδονίας, οι οποίοι δεν θα τολμούν να εκστομίσουν προς την διεθνή κοινότητα την μακεδονική καταγωγή τους για να μην εκληφθούν ως Σκοπιανοί.
Ντρέπομαι για την Ελλάδα των επομένων ετών εντός της οποίας η προσωνυμία «μακεδονικός» θα εκλείψει από ελληνικά προϊόντα, από σταθμούς, από ιδρύματα, από μέγαρα και από τοπωνύμια, ενώ ανά την επικράτεια θα ανοίγονται φροντιστήρια εκμαθήσεως της «μακεδονικής» γλώσσας και ξένα κέντρα θα ανακαλύπτουν την ύπαρξη «μακεδονικής μειονότητας», στο όνομα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», του «δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού», της «Διαβαλκανικής συνεργασίας» και της «σταθερότητος» στην περιοχή.
Ντρέπομαι κάθε μελλοντικό συμπολίτη μου, αρνητή της Συμφωνίας των Πρεσπών που όταν θα ορθώνει ανάστημα, θα χαρακτηρίζεται ως συναισθηματικός, αφελής, γραφικός, αμόρφωτος και ανιστόρητος ή ως φασίστας και ακροδεξιός, ενώ θα διώκεται για επιθετική συμπεριφορά κατά φίλης χώρας, όπως επιτάσσει η Συμφωνία των Πρεσπών.
Ντρέπομαι για τον πάντα ευκολόπιστο και πάντα προδομένο Έλληνα που ψηφίζει με κύριο κριτήριο ψευδείς και ανεφάρμοστες παροχές, ακόμη και αν η παράταξη που τις υπόσχεται πίστευε ενεργά στο παρελθόν ότι τα Σκόπια πρέπει να λέγονται «Μακεδονία» και ακόμη εάν παλαιότερα θυσιαζόταν για μία «αυτόνομη Μακεδονία» σχηματισμένη από τον εδαφικό ακρωτηριασμό της Ελλάδος.
Ντρέπομαι για την διαχρονική έλλειψη Εθνικής Στρατηγικής που οδηγεί σε πολιτικές παλινωδίες και εθνικές αποτυχίες. Ντρέπομαι που όλα αυτά τα χρόνια της πολιτικής αβελτηρίας και αδράνειας, την σημαία του μακεδονικού ζητήματος σηκώνει συστηματικά, ακούραστα και με πατριωτικό ενθουσιασμό κυρίως ο απόδημος ελληνισμός, αυτός δηλαδή που η πατρίδα του στερεί το δικαίωμα να ψηφίζει, την ώρα που ελληνοποιεί προεκλογικά χιλιάδες μετανάστες από Αφρική και Ασία.
Ντρέπομαι που ανήκω στην ζώσα γενιά Ελλήνων, που λόγω της Συμφωνίας των Πρεσπών, του κατευνασμού της Τουρκίας, της ανικανότητος για οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη και κυρίως λόγω της παντελούς αδράνειας έναντι της υψίστης απειλής του συνδυασμού «δημογραφικό – μετανάστευση», θα κληροδοτήσει στα παιδιά και τα εγγόνια της μία κοινωνικά εφιαλτική, οικονομικά εξαρτημένη, τύποις δημοκρατική και δυστυχώς συρρικνωμένη Ελλάδα.
Ελπίζω σε ολική ανατροπή με παρέμβαση από μηχανής Θεού, που θα διαψεύσει τους φόβους μου.
23 – Ιανουαρίου - 2019
Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ
Επίτιμος Διοικητής ΣΝΔ
Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. 

Βασίλειος Βάσιλας: ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΟΝΕΙΔΙΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ

on Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Την αποφράδα ημέρα της 17 Ιουνίου του 2018 κατά την οποίαν υπεγράφη στην λίμνη των ΠΡΕΣΠΩΝ ( εκεί που πριν από 70 χρόνια αποτελούσε την έδρα της κυβερνήσεως των κουμουνιστοσυμμοριτών (ΚΣ), όπως τους αποκαλεί ο πρώην πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας εξοχότατος κύριος Χρήστος Σαρτζετάκης ), η επονείδιστη επώδυνη και αντιδημοκρατική συμφωνία , η οποία παραχωρεί στο κράτος των Σκοπίων μεταξύ των άλλων και το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ .
Η συμφωνία αυτή η οποία επεκυρώθη την 11η Ιανουαρίου 2019 από την Βουλή των Σκοπίων και η οποία καθώς φαίνεται θα υπερψηφιστεί και από την Ελληνική Βουλή, θα αποτελέσει την ταφόπετρα του προβλήματος .
Η συμφωνία αυτή εκτός του ότι δεν περιποιεί τιμή και υπερηφάνεια στον ανά την υφήλιο Ελληνισμό, κρίνεται από έγκριτους Συνταγματολόγους και ως παράνομη καθ΄ όσον δεν συμμετείχε και ο έτερος των απαρτιζόντων την κυβέρνηση συνεργασίας .Η ταπεινωτική αυτή συμφωνία θυμίζει ΑΝΑΚΩΧΗ μεταξύ των νικητών ( Σκοπιανών ) και ηττημένων .
Και το ισχυριζόμαστε αυτό , διότι πιστεύουμε ότι όχι μόνο το 72% των Πανελλήνων , οι οποίοι διαφωνούν , αλλά και από το 28% που συμφωνούν με την συμφωνία , που κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να αμφισβητεί τον Πατριωτισμό των ,δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένοι , λαμβάνοντας υπ΄ όψιν το γεγονός, ότι τα όσα δυσμενή γεγονότα θα επακολουθήσουν και υπό την προϋπόθεση ότι το ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ( ΜΠ ), όπως έχει ήδη διαφανεί από την συμπεριφορά των Σκοπιανών και όπως το αναφέρει στο ιστορικό του έργο ο εθναπόστολος του παρελθόντος αιώνος αείμνηστος Νεοκλής Καζάζης, δεν είναι δυνατό να επιλυθεί με τον αντιδεολογικό , επείγοντα , άδικο και αντιδημοκρατικό τρόπο , κάτω από τις ασφυκτικές πιέσεις ασπόνδων φίλων και παραδοσιακών ( συμμάχων ) και ότι η άδικη λύση σε βάρος της Ελλάδος θα συνεχίσει να δημιουργεί , αντί να έχει επιλύσει ως ισχυρίζεται η Κυβέρνηση της Ελλάδος , οριστικά το πρόβλημα .
Και ισχυριζόμαστε ότι δεν είναι μόνο το δημοσκοπικό ποσοστό του 72% κατά της συμφωνίας , διότι ακόμα και ένα μεγάλο ποσοστό , αν όχι το σύνολο του 28% που έλαβε θέση υπέρ της κατάπτυστης , επαίσχυντης , επονείδιστης , επώδυνης και ταπεινωτικής αυτής συμφωνίας την οποίαν ολοκλήρωσε η ταφόπετρα της 11ης Ιανουαρίου του 2019 η Βουλή των Σκοπίων ( κατά την οποίαν ο πρωθυπουργός των ανέκραξε τα καταφέραμε ), δεν είναι δυνατό να είναι απόλυτα ευχαριστημένο με το αποτέλεσμα . Και για να το πούμε πιο απλά για να γίνει κατανοητό , επειδή πιστεύουμε και δεν μονοπωλούμε τον πατριωτισμό , ότι και αυτοί σαν πατριώτες έχουν ένα μικρό ή μεγάλο ποσοστό αμφιβολίας ως προς την ορθότητα των Αποφάσεων, σε αντίθεση με το 72% που δεν έχει ούτε επ΄ ελάχιστον αμφιβολία για τις θέσεις του , αντιλαμβάνεται κανείς ότι η συμφωνία πολύ περισσότερο είναι αντίθετη προς την μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού .
Και επειδή αυτό το γνωρίζει η Κυβέρνηση της Ελλάδος αποφεύγει να προσφύγει στην δημοκρατική λύση του ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ .
Και το λέμε αυτό διότι δεν πιστεύουμε ότι στους Έλληνες Μακεδόνες Βουλευταί , οι οποίοι παρίσταντο κατά την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών θα ικανοποιηθεί το πατριωτικό των συναίσθημα και η Εθνική των υπερηφάνεια στο άκουσμα της δηλώσεως του Σκοπιανού πρωθυπουργού της φράσεως πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι πάνω στη συμφωνία << εσείς οι Έλληνες και εμείς οι Μακεδόνες >>.
Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε με απόλυτη βεβαιότητα χωρίς διχαστική διάθεση που ποτέ δεν έχει καλά αποτελέσματα για την πορεία του γένους , ότι κανένας σώφρων και νουνεχής συμπατριώτης μας δεν επιχαίρει για τις δυσμενέστατες εξελίξεις και δεν επιθυμεί να αυτοπροσδιορίζεται ως μειωμένης πατριωτικής συνειδήσεως .
Όσοι λοιπόν επιχαίρουν και συγχαίρουν τους αντιδίκους μας για όσα ¨ πέτυχαν ¨ το πράττουν για να καλύψουν το μέγα Εθνικό ατόπημα , που μοναδικό ιστορικό προηγούμενο του έχει την επαίσχυντη ΑΝΤΑΛΚΙΔΕΙΟ Ειρήνη και να παραπλανήσουν τον Ελληνικό Λαό ότι πράττουν ορθά ενώ γνωρίζουν ότι πράττουν λάθος .
Όσοι είτε από φόβους για δήθεν επερχόμενα δεινά και συμφορές , όπως συνέβαινε με το σχέδιο ΑΝΑΝ, κατά το οποίο ο τότε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας αείμνηστος Τάσος Παπαδόπουλος όρθωσε το γιγάντιο ανάστημά του και αγνοώντας τους επαπειλούμενούς κινδύνους αντέταξε το τρίτο μέγα όχι, μετά τα δύο της 28ης Οκτωβρίου του 1940 από τον αείμνηστο Ι. Μεταξά και της 6ης Απριλίου από τον αείμνηστο Α. Καριζή και για τον λόγο αυτό θα μείνει, όπως εκείνοι στην ιστορία, ως ασυμβίβαστος, είτε διότι έχουν την λανθασμένη άποψη , η οποία κατά την γνώμη μας αποτελεί πρόφαση εν αμαρτίες , ότι σε μία διαπραγμάτευση γίνονται αμοιβαίες υποχωρήσεις , ενώ στην περίπτωση των Πρεσπών υποχωρήσεις έκανε μόνο η Ελλάδα, η οποία είχε όλα τα δίκαια με το μέρος της , ενώ τα Σκόπια εκτός από το άδικο είχαν και την επιτακτική ανάγκη εντάξεως στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν γίνονται πλέον πιστευτοί από τον Λαό, ούτε δικαιολογούν της ενδοτικότητα όσων προτάσσουν αυτούς τους ισχυρισμούς .
Όποιος λοιπόν έχει Τσαγανό το προτάσσει αλλιώς μένει στην ιστορία ως ΑΝΤΑΛΚΙΔΑΣ .
Όμως το κακό αν τελικά γίνει θα είναι ανεπανόρθωτο και θα το αντιμετωπίσουν οι επερχόμενες γενιές των Ελλήνων .
Την στάση του κ. Καμμένου την είδαμε σήμερα το πρωί 13/01/2019 , μετά την συνάντηση του με τον κύριο Πρωθυπουργό, η οποία παράκαιρα καθώς ήλθε υπήρξε άκρως αναποτελεσματική και καταλυτική για το κόμμα του.
Τώρα μένει να δούμε τη στάση και την συμπεριφορά του εξοχότατου προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας όπως την περιγράφουμε στη σελίδα 34 του 93ου τεύχους του εγκρίτου περιοδικού ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ .
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1.Κατά τις δηλώσεις προς την Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Φλωρίνης του τέως προέδρου της Δημοκρατίας εξοχότατου κ. Χ. Σαρτζετάκη κατά την επέτειο της μάχης της Φλωρίνης. 2.Την αποκαλούμε παράνομη διότι είναι σε δυσαρμονία προς την θέληση της πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού , για το Σκοπιανό.
3.Ν. Καζάζης πρύτανης του Ε.Κ.Π. Αθηνών το 1903 ευπατρίδης και αγωνιστής όχι μόνο με την πέννα αλλά και με κίνδυνο της ζωής του, διότι του έγινε απόπειρα δολοφονίας από κομιτατζήδες όταν επεσκέφθη την Φιλιππούπολη το 1903 .
4.Αντιδημοκρατικό διότι έλαβε μονομερώς την απόφαση της συμφωνίας χωρίς την έγκριση του κυβερνητικού εταίρου.
5.Μετά την υπερψήφιση της προτάσεως του Βουλή των Σκοπίων ο πρωθυπουργός των ανέκραξε τα καταφέραμε . Κατά το λεξικό κ .Γ. Μπαμπινιώτη η λέξη καταφέρνω σημαίνει αναγκάζω κάποιον να δεχθεί την γνώμη μου, άρα του επιβλήθηκα, ανάγκασα τον αντίπαλο να υποταχθεί στις απόψεις μου .
6.Ανάγκη πλέον να κάνουμε και τον διαχωρισμό οι Έλληνες Μακεδόνες και αυτό όσο καιρό θα μας το επιτρέπουν οι Σκοπιανοί .Κι αυτό λέγεται Εθνική Υπερηφάνεια και δεν λέγεται κατάντια , αθλιότητα και ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ.
7.Ανταλκήδειος Ειρήνη η επαίσχυντη και επονείδιστη Ειρήνη του 387 π. Χ, μεταξύ των Σπαρτιατών και του Πέρση Βασιλέως, κατά την οποία ο Πέρσης Βασιλεύς καθίστατο ο ρυθμιστής των Ελληνικών πραγμάτων . Και αυτή μετά το νέο εμφύλιο πόλεμο των συνασπισθεισών κατά της Σπάρτης πόλεων ( Αθηνών, Κορίνθου, Άργους και Θηβών ) ο γνωστός στην ιστορία Κορινθιακός πόλεμος που κράτησε ολόκληρη δεκαετία (395 έως 386) π. Χ. Τότε ο Ισοκράτης έγγραφε <<Νυν δ΄εκείνος (ο βασιλεύς των Περσών) εστίν ο διοικών τα των Ελλήνων και προστάττων , α χρη ποιείν έκαστος >> Σωκράτους πανηγυρικός 120 . Βασίλειος Βάσιλας Ταξίαρχος Τ.Θ ε.α'

Ευάγγελος Γριβάκος: ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΠΡΟΣΒΟΛΗΣ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ

on Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Aπό την στιγμή που τυχόν η Συμφωνία των Πρεσπών κυρωθεί και από την Ελλάδα, θα αποτελέσει επίσημα τμήμα της διεθνούς εννόμου τάξεως, τιθεμένου σε ισχύ του γενικού κανόνα που διέπει τις διεθνείς συμβάσεις ότι «τα συμπεφωνημένα πρέπει να τηρούνται» (pacta sunt servanda).

Εν τούτοις, η πιθανολογούμενη από τις δημοσκοπήσεις επόμενη κυβέρνηση που θα προκύψει από τις βουλευτικές εκλογές του 2019 - όποτε αυτές διεξαχθούν - έχει εμφατικά δηλώσει δημόσια ότι, αναλαμβάνουσα την διακυβέρνηση της Χώρας , είναι πολύ πιθανόν να καταγγείλει διεθνώς την Συμφωνία, με σκοπό την ακύρωση ή την μετατροπή της.

PDF

Ευδόκιμος Μαρκόπουλος: ΓΙΑΤΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ ΑΠΛΑ ΓΙΑ ΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥΣ

on Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Θα προσπαθήσω πολύ απλά γιατί με ενδιαφέρει να καταλάβουν ει δυνατόν όλοι ανεξαρτήτως ειδικότητος, επαγγέλματος, μορφωτικού επίπεδου κλπ.

ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΓΕΝΕΣΙΟΥΡΓΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΠΟΥ ΦΘΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ

 

1. Η ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΞΙΑΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
Η σημαντικότερη γενεσιουργός αιτία είναι η κατάρρευση των αξιών. Αξίες όπως η πατρίδα, η θρησκεία, η οικογένεια, η τιμή, η ανδρεία κλπ έχουν καταρρεύσει και απαξιωθεί.
Επίσης η αποσύνδεση μας από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και η άγνοια του.
Όλα αυτά όμως το αξιακό σύστημα, οι παραδόσεις, τα ταμπού, η ιστορία, ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός κλπ είναι ανεκτίμητες γνώσεις και εμπειρίες χιλιάδων ετών και αποτελούν το μανιουαλ η πιο σωστά το εγχειρίδιο της ζωής. Έχουμε φτάσει να έχουμε μανιουαλ η εγχειρίδια για μια χύτρα ταχύτητος, ένα κινητό τηλέφωνο κλπ και έχουμε πετάξει στα σκουπίδια το μανιουαλ της ζωής. Σας πληροφορώ ότι δεν είναι καθόλου έξυπνο εκ μέρους μας.
Σας παραθέτω κατωτερω αυτό που αποδίδεται ότι είπε ο Κίσινγκερ πριν από χρόνια. Ανεξαρτήτως αν πραγματικά το είπε γιατί ο ίδιος το διέψευσε αλλά η διάψευση δηλώσεων είναι πάγια πρακτική των πολιτικών. Τα παρακάτω αναγραφόμενα γίνονται τις τελευταίες δεκαετίες δηλαδή πλήττονται η γλώσσα μας, η θρησκεία μας και τα πνευματικά και ιστορικά μας αποθέματα.

Πρέπει να καταλάβετε ότι ο πόλεμος συνεχίζεται και διεξάγεται απλά διεξάγεται σε άλλα πεδία όπως της νοοσφαιρας, της οικονομίας, της πληθυσμιακής αλλοίωσης, της ιστορίας, του πολιτισμού κλπ Οι καινούριες σφαίρες είναι οι λέξεις, τα δολάρια( ευρώ) …….κλπ. Είστε απροστάτευτοι στο πεδίο της νοοσφαιρας λογω της τηλεόρασης και του ιντερνέτ. Οποιεσδήποτε ιδέες, απόψεις, ψευδή νέα που είναι πολύ δύσκολο να ελέγξετε μπορούν να φθασουν εύκολα σε εσάς. Εν ονόματι της ελεύθερης διακίνησης ιδεών δεν υπάρχουν φίλτρα η προστατευτικά τείχη στο πεδίο της νοοσφαιρας. Στόχος είναι η άλωση του μυαλού σας. Μέσα στο ιντερνέτ δρουν εγκάθετοι που πληρώνονται με 0,60 ευρώ το σχόλιο από κόμματα, κυβερνήσεις, μυστικές υπηρεσίες, εγκληματικές οργανώσεις κλπ. Στο σπίτι σας μπορεί να μπει ο καθένας μέσω της τηλεόρασης η του ιντερνέτ. Πρέπει επίσης να καταλάβετε ότι υπάρχει και αυτή η ρύπανση η ρύπανση του ψυχικοηθικοπνευματικου περιβάλλοντος που είναι πολύ χειρότερη και σας σκοτώνει ψυχικοηθικοπνευματικα. Και μην ξεχνάτε τον μεγάλο μας ποιητή τον νομπελίστα Οδυσσέα Ελύτη που είπε << Ήρθαν ντυμένοι φίλοι, Αμέτρητες φορές οι εχθροί μας !!!>>
Και κάτι για την γλώσσα ελπίζω να γράψω ένα άρθρο για την αξία της. Η γλώσσα είναι το σημαντικότερο εργαλείο πνευματικής ανόδου ενός ανθρώπου κάθε λέξη που γνωρίζετε την πραγματική της έννοια και όχι να λέτε 10 λέξεις και να εννοείτε το ίδιο,
είναι ένα σκαλοπάτι πνευματικής ανόδου. Όσο πιο πολλές λέξεις γνωρίζετε τόσο πιο μακριά θα πάτε πνευματικά.
Γι’αυτον τον λόγο πρέπει να αποτελεί το βασικό μάθημα και να προστατεύεται ως κόρη οφθαλμού και όχι να καταστρέφεται.

Ο Μίλαν Κουντερα Τσέχος συγγραφέας τον οποίο έχω αναφέρει στα προηγούμενα άρθρα μου για <<την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι>> είπε τα κατωθι σχετικά με την εξόντωση ενός έθνους .

Το παραπάνω το βλέπετε να συμβαίνει στα Σκόπια μέσα σε 50 χρόνια δημιούργησαν ένα ψευδοεθνος αυτό της Μακεδονίας.
Ήμουν μαθητής όταν σε μια συζήτηση στο σπίτι μας ακούγοντας τις αδελφές μου για τις αλλαγές που γινόταν στα βιβλία της ιστορίας είπα ότι πρέπει να φυλλαξουμε τα παλιά βιβλία της ιστορίας.

Ο δικός μας μεγάλος ποιητής νομπελίστας και διπλωμάτης Γιώργος Σεφέρης είπε.

Μας σκοτώνουν με μικρές δόσεις
Πολύ ταχτικά
Πολύ σιωπηλά
Πολύ σοφά
Γ. Σεφερης

2. Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΟΡΑΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ .
Όσοι παρακολουθούμε την πορεία της χώρας το είχαμε διαπιστώσει αλλά ηλθε και η επιβεβαίωση κατά την τελευταία επίσκεψη του στην Ελλάδα του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον ο οποίος όταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους είπε << διαπίστωσε ότι δεν υπάρχει όραμα>>.

3. Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ.
Όσοι ξέρουμε τους συντελεστές ισχύος ενός έθνους, γνωρίζουμε ότι σε αυτούς περιλαμβάνονται η στρατηγική νοοτροπία και ο στρατηγικός σχεδιασμός οι οποίοι καταγράφονται σαν δυο χωριστοί συντελεστές ισχύος οι οποίοι δρουν πολλαπλασιαστικά στην εξίσωση ισχύος ενός έθνους
Φυσικά προϋπόθεση της ύπαρξης του στρατηγικού σχεδιασμού είναι η ύπαρξη στρατηγικής νοοτροπίας. Στην ζωή μου είχα την τύχη να ζήσω κάποιες καταστάσεις και συνεπώς ήμουν παρών και δεν μου τις είπε κάποιος άλλος. Μια ημέρα ήμουν στο σπίτι ενός στελέχους της ηγετικής ομάδας της κυβέρνησης (πριν αρκετά χρόνια δεν θέλω να αναφέρω την ακριβή χρονιά για να μείνουμε έξω από τις κομματικές διαμάχες) με τον οποίο γνωριζόμουν πριν αναλάβει αυτή την θέση. Καθόμασταν και συζητούσαμε πίνοντας καφέ και αυτός μόλις είχε γυρίσει από ένα ταξίδι με την ηγετική ομάδα της τότε κυβέρνησης σε χώρα του εξωτερικού. Τον ρώτησα λοιπόν βρε Κώστα (το όνομα είναι τυχαίο) υπάρχει κανένα σχέδιο και η απάντηση του ήταν << όχι Ευδόκιμε, τυχαία υπάρχουμε!!>> μου είπε κουνώντας το κεφάλι του.
Έχουμε όμως πάλι και την επιβεβαίωση του Αμερικανού πρέσβη ο οποίος σε δηλώσεις του διαπίστωσε <<ότι δεν υπάρχει στρατηγικός σχεδιασμός στην χώρα μας>>.

4. ΥΠΕΡΜΕΤΡΗ ΕΝΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ.
Όλοι μας ζούμε καθημερινά την ένταση που υπάρχει στην πολιτική σκηνή. Συνεχώς βλέπουμε στην τηλεόραση τους πολιτικούς μας να μαλώνουν και να υβρίζονται. Προσωπικά δεν αντέχω άλλο να τους ακούω μονιμως να καυγαδίζουν. Υπάρχει όμως και εδώ η επιβεβαίωση ενός Άγγλου διπλωμάτη που είπε <<ότι με τέτοια ένταση στην πολιτική σκηνή δεν μπορεί να κυβερνηθεί η χώρα>>. Αυτό έγινε αν θυμάμαι καλά περίπου το 1840. Η οποία ένταση καθιστά αδύνατη την όποια συνεργασία των πολιτικών κομμάτων και φυσικά διαχέεται και στον λαό τον οποίον διαιρεί και έτσι φθανουμε <<στον εμφύλιο των πολιτικών κομμάτων>> που είπε ο Αριστοτέλης.
Δηλαδή τα κόμματα διαιρούν την κοινωνία και καταστρέφουν την συνοχή της.
Σας θυμίζω ότι η λέξη κόμμα προέρχεται από το ρήμα κοπτω. Με άλλα λόγια τα κόμματα κόβουν την κοινωνία σε κομμάτια δηλαδή την διαιρούν.
Φυσικά οι παλιότεροι θυμάστε ότι στα χωριά ο κόσμος μοιραζόταν στα δυο καφενεία ανάλογα με το κόμμα που ψήφιζε.

5. ΤΑ 400 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ
Τα 400 χρόνια της οθωμανικής κατοχής χωρίς κράτος δικό μας, όπου το κράτος ταυτιζόταν με τον κατακτητή δημιούργησαν μια λάθος συμπεριφορά των ελλήνων απέναντι στο δικό μας πλέον κράτος και συνεπώς μια λάθος νοοτροπία. Παραδείγματος χάριν η παρανομία, η φοροδιαφυγή και το λάδωμα των αξιωματούχων ήταν απαραίτητα στοιχεία επιβίωσης επί τουρκοκρατίας. Ο πατέρας μου, μου είπε, ότι ο παππούς μου για να μην τον στείλουν οι Τούρκοι στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στα βάθη της Τουρκίας με άσχημες συνθήκες διαβίωσης, όπου οι περισσότεροι πέθαιναν, αναγκαζόταν και λάδωνε κάθε φορά τους τούρκους αξιωματούχους με ένα ποσό που μια τουρκική οικογένεια ζούσε πλουσιοπάροχα για ένα χρόνο. Ακόμη και σήμερα οι Έλληνες δεν συνειδητοποίησαν ότι το κράτος αυτό είναι δικό μας, είναι το κράτος των Ελλήνων. Ανάλογη είναι και η συμπεριφορά των δημοσίων υπαλλήλων προς τους πολίτες. Δηλαδή ο τρόπος αντιμετώπισης του πολίτη από το κράτος θυμίζει την συμπεριφορά των Οθωμανών κατακτητών απέναντι στους υπόδουλους Έλληνες. Υπάρχει και σε αυτή την αιτία η επιβεβαίωση ενός γερμανού διευθυντού του ελληνογερμανικου επιμελητηρίου εμπορίου ο οποίος είπε ότι <<οι Γερμανοί δεν ξέρουν ποια είναι η σχέση των Ελλήνων πολιτών με το κράτος τους>>.


ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΓΕΝΕΣΙΟΥΡΓΩΝ ΑΙΤΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΑΤΩΘΙ.

1. Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ.
Οι παραπάνω αιτίες δεν επέτρεψαν και δεν επιτρέπουν ακόμα τα πολιτικά κόμματα να συνεργαστούν και να καταρτίσουν ένα εθνικό σχέδιο δηλαδή ένα σχέδιο όλων των Eλλήνων ώστε να υπάρχει συνέχεια στην υλοποίηση του δηλαδή αν ένα άλλο κόμμα γίνει κυβέρνηση να συνεχίσει την εφαρμογή του ιδίου σχεδίου με μικρές αποκλίσεις. Με άλλα λόγια να ξέρουμε σε ποιους κλάδους θα στηριχθουμε για την ανάπτυξη της οικονομίας, ποιο εκπαιδευτικό σύστημα θα έχουμε, ποια εξωτερική πολιτική κλπ Έτσι ανάλογα με το ποιο κόμμα ερχόταν στην εξουσία άλλαζαν τα σχέδια και η πορεία της χώρας. Με απλά λόγια είναι σαν να θέλουμε να κάνουμε μια πολυκατοικία για όλους τους Έλληνες και ξεκινούσε ένα κόμμα που εκείνη την χρονική περίοδο ήταν κυβέρνηση να κάνει τις μελέτες και τα σχέδια, να παίρνει τις απαιτούμενες άδειες, να ανοίγει θεμέλια, να ρίχνει μπετα κλπ και μετά από 4 χρόνια ένα άλλο κόμμα γινόταν κυβέρνηση και ο νέος πρωθυπουργός έλεγε τι βλακείες έκανε ο προηγούμενος και οι αρμόδιοι τον ρωτούσαν τι θα κάνουμε και αυτός απαντούσε γκρεμίστε την θα κάνουμε άλλη. Εμείς βέβαια ο λαός πληρώσαμε τις προηγούμενες μελέτες, τα σχέδια, τις άδειες, τα μπετα κλπ μέσω των φόρων. Κατόπιν άλλαζε πάλι η κυβέρνηση και είχαμε πάλι τα ίδια με συνέπεια να πληρώνουμε και να μην μπορούμε ποτέ να έχουμε μια πολυκατοικία για τον ελληνικό λαό. Όπως λέει και ο λαός το ράβε ξήλωνε κανανε τα κόμματα εναλλασσόμενα στην εξουσία.
Χωρίς ένα εθνικό σχέδιο αποδεκτό από όλα τα κόμματα ώστε να υπάρχει μια συνέχεια δηλαδή ότι ξεκινήσει ο ένας να το συνεχίσει ο άλλος δεν πάει και δεν θα πάει πουθενά η χώρα. Το εθνικό σχέδιο είναι η βασική προϋπόθεση επιτυχούς πορείας της πατρίδος μας που προϋποθέτει όραμα, στρατηγικό σχεδιασμό και συνεργασία των πολιτικών κομμάτων για το καλό των πολιτών και της χώρας.
Δυστυχώς οι πολιτικές μας ηγεσίες κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει εθνικό σχέδιο και κάθε κόμμα έχει το δικό του εθνικό (κομματικό) σχέδιο. Στην πραγματικότητα όμως ούτε κομματικό σχέδιο δεν έχουν διότι ανάλογα με το ποιος είναι υπουργός αλλάζει και η πολιτική του κάθε υπουργείου.

2. ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Όλοι θέλαμε να εργαστούμε σε γραφείο θεωρούσαμε την χειρωνακτική εργασία ως κάτι κακό και υποτιμητικό. Συνέπεια αυτού ήταν οι γονείς μας να μας λένε πάρε ένα χαρτί, απολυτήριο λυκείου, πτυχίο ΤΕΙ, Πανεπιστημίου, ΙΕΚ κλπ τέλος πάντων ένα χαρτί και ο θειος Κώστας ξέρει τον τάδε βουλευτή και θα πάμε για να σε βολέψει κάπου. Το κάπου ήταν ο ευρύτερος δημόσιος τομέας. Αυτή ήταν η πρώτη επιλογή. Η δεύτερη επιλογή να ανοίξουμε στο παιδί ένα κατάστημα. Αλλά ο μεν δημόσιος τομέας δεν παράγει τίποτα αλλά και το κατάστημα επίσης δεν παράγει τίποτα διότι είναι ένα σημείο πώλησης προϊόντων. Ποιος θα παράγει όμως τα προϊόντα που θέλει το κάθε κατάστημα να βάλει στα ράφια του? Αν τα ζητήσουμε από το εξωτερικό πρέπει να τους δώσουμε ελληνικά προϊόντα ισης αξίας όπως εξήγησα σε προηγούμενα άρθρα μου.
Είναι σαν να κάνουμε ένα εργοστάσιο το οποίο αποτελείται από τα γραφεία και το βιομηχανοστάσιο όπου θα γίνει η παραγωγή και πάμε όλοι στα γραφεία δηλ στις πωλησεις και τα διοικητικά και κανένας στο βιομηχανοστάσιο άρα δεν θα υπάρχει καμία παραγωγή και εμείς που πήγαμε στα γραφεία και τις πωλησεις δεν θα εχομε προϊόντα να πουλήσουμε.
Αυτό ήταν και είναι πολύ απλά το μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης της Ελλάδος τις τελευταίες δεκαετίες.
Όλοι δε οι γονείς λεγανε στα παιδιά τους πάρε ένα χαρτί παιδί μου και να βρεις μια εργασία. Ποιος θα δημιουργήσει όμως τις θέσεις εργασίας? Κανένας γονέας δεν έλεγε στο παιδί του πάρε ένα πτυχίο αλλά να δημιουργήσεις μια επιχείρηση παραγωγική και θέσεις εργασίας και να δώσεις δουλειά και σε άλλους συμπολίτες μας.
Συνέπεια αυτών ήταν η λάθος κατανομή του ενεργού πληθυσμού δηλαδή αυτών που μπορούν να εργασθουν. Η μεγάλη πλειοψηφία πήγε στον δημόσιο τομέα ως δημόσιοι υπάλληλοι και στις πωλησεις ως καταστηματάρχες. Έτσι φτάσαμε να έχουμε ένα εκατομμύριο περίπου δημοσίους υπαλλήλους με τους δήμους και τις ΔΕΚΟ και επταπλάσιο αριθμό καταστημάτων απ’ ότι χρειαζόμασταν.
Δεν κατηγορώ κανέναν απλώς περιγραφώ τι κάναμε και τι κάνουμε μέχρι σήμερα για να καταλάβουμε τα λάθη μας και να τα διορθώσουμε.
Την ευθύνη βέβαια έχουν οι πολιτικές ηγεσίες οι οποίες έπρεπε να εξηγήσουν και να διαπαιδαγωγήσουν σωστά τους πολίτες ώστε να τους οδηγήσουν στην σωστή κατεύθυνση.

3. Η ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ

Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά είχαμε και την δαιμονοποιηση των επιχειρήσεων δηλ. ότι οι επιχειρήσεις και οι επιχειρηματίες είναι κάτι πολύ κακό. Συνεπώς όταν τα νέα παιδιά ηλικίας 14 έως 19 άκουγαν ότι οι επιχειρηματίες είναι κακοί άνθρωποι φυσικό ήταν να μην θέλουν να γίνουν επιχειρηματίες και κακοί άνθρωποι. Τι θα γινόταν λοιπον? Θα γινόταν δημόσιοι υπάλληλοι. Μα αν πάμε όλοι στο δημόσιο και στέλνουμε ένα χαρτί ο ένας στον άλλον τι θα φάμε στο τέλος του χρόνου? Τα πιστοποιητικά? Σε άλλες χώρες υπάρχει μάθημα επιχειρηματικότητας που διδάσκεται από το δημοτικό σχολείο δηλαδή πως κάποιος θα κάνει μια επιχείρηση και θα γίνει επιχειρηματίας. Στην Γαλλία από την δεκαετία του 1970 κανανε εκπομπή στην τηλεόραση και βαλανε τον καλύτερο επιχειρηματία να διδάξει πως κάνεις μια επιχείρηση και να προσελκύσει τους νέους να κάνουν επιχειρήσεις. Εδώ οι εκπομπές της τηλεόρασης είναι μόνον πως οι νέοι και οι νέες μας θα γίνουν τραγουδιστές και μοντέλα.

4. Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ KAI ΤΗΣ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑΣ

Δεδομένου ότι η σωματική εργασία θεωρήθηκε κάτι κακό και υποτιμητικό όπως ήδη ανέφερα και όλοι να θέλουν εργασία σε γραφεία και λαμβάνοντας υπ’οψιν και τις δυσκολίες της αγροτικής παραγωγής εκείνα τα χρόνια σε συνδυασμό με την λάθος αγροτική πολιτική σε λάθος καλλιέργειες αλλά και την νοοτροπία όλοι οι αγρότες να αποκτήσουν δικά τους γεωργικά μηχανήματα ανεξαρτήτως μεγέθους του κλήρου τους οδήγησε τους αγρότες στην υπερχρέωση και την αστυφιλία. Έτσι οι νέοι μας εγκατέλειψαν τα χωράφια και την αγροτική παραγωγή καθώς και την κτηνοτροφία.

5. Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΒΑΣΗ.

Δεδομένου ότι η οικονομία υπερκέρασε την πολιτική καθώς οι πολίτες έφτασαν να ενδιαφέρονται περισσότερο για τις οικονομικές απολαβές και λιγότερο για άλλα θέματα ο ανταγωνισμός των κομμάτων προκειμένου να κερδίσουν τις εκλογές επικεντρωνόταν στις οικονομικές παροχές δηλαδή ποιο κόμμα θα δώσει τις μεγαλύτερες οικονομικές παροχές ανεξαρτήτως αν η κατάσταση της οικονομίας το επέτρεπε. Αλλά οι πολίτες δεν έχουν τις απαραίτητες γνώσεις για να ξέρουν εάν η κατάσταση της οικονομίας επιτρέπει αυτές τις παροχές. Με πολύ απλά λόγια λεγανε εμείς είμαστε οι καλοί και άμα μας ψηφίσετε και γίνουμε κυβέρνηση θα σας δώσουμε αυξήσεις και όλα αυτά τα ωραία πράγματα που υπόσχονται ενώ οι άλλοι είναι κακοί και άμα ψηφίσετε αυτούς και γίνουν αυτοί κυβέρνηση δεν θα σας δώσουν να φάτε.
Διότι αν ήταν τόσο εύκολο θα διαλέγαμε αυτό το κόμμα που υπόσχεται τις μεγαλύτερες παροχές και θα λύναμε το πρόβλημα.
Δεν είναι όμως έτσι όπως διαπίστωσαν και οι πολίτες μετά από τόσες προεκλογικές υποσχέσεις που δωσανε τα κόμματα και τα οποία όταν γινόταν κυβέρνηση έπρατταν τα αντίθετα. Με άλλα λόγια κορόιδευαν και εξαπατούσαν τους πολίτες στηριζόμενα στην άγνοια των πολιτών.
Γιατί για να μπορούν να συμμετέχουν οι πολίτες πραγματικά και να καταλαβαίνουν τι τους λένε οι πολιτικοί προκειμένου να τους κρίνουν σωστά πρέπει να τους δοθεί ένα ελάχιστο επίπεδο γνώσεων το οποίο δεν τους δίνετε.
Σε άλλες προηγμένες χώρες οι διαφορές των κομμάτων σε οικονομικές παροχές δεν μπορούν να είναι μεγαλύτερες από μισό τοις εκατόν διότι σε διαφορετική περίπτωση τους ερωτάνε που θα βρουν τα χρήματα για να κάνουν μεγαλύτερες παροχές πχ 3% η 5%.
Διότι εάν έλθω εγώ πχ στην οικογένεια σας η οποία έχει εισόδημα 2000 ευρώ τον μήνα και σας πω δώστε σε μένα το ταμείο και εγώ θα σας πάρω όλους μερσεντές, θα σας στείλω διακοπές στις Μπαχάμες κλπ αμέσως θα καταλάβετε ότι σας κοροϊδεύω και θα με ρωτήσετε πως θα το επιτύχω αυτό αφού το μηνιαίο εισόδημα σας είναι μόνο 2000 ευρώ και έχετε να πληρώσετε συγκεκριμένες υποχρεώσεις κάθε μήνα. Θα το καταλάβετε διότι ξέρετε τα νούμερα ενώ δεν ξέρετε τα νούμερα όταν μιλάμε για την πατρίδα μας, με άλλα λόγια δεν ξέρετε πόσο είναι το εισόδημα του κράτους, πόσα τα έξοδα του, πόσο το χρέος του κλπ

6. Η ΕΛΛΕΙΨΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Δυστυχώς από το δημοκρατικό πολίτευμα έμεινε μόνον το όνομα και όπως είπε και ο Ρουσώ δημοκρατία έχουμε μόνο μια ημέρα όταν ψηφίζουμε. Οι λέξεις “εκλογές” και “δημοκρατία” έχουν γίνει συνώνυμες. Με άλλα λόγια δημοκρατία εννοούμε μόνο τις εκλογές. Επομένως εχομε έλλειψη συμμετοχής των πολιτών στα τεκταινόμενα διότι τα 4 χρόνια μεταξύ των εκλογών οι πολίτες δεν έχουν καμία συμμετοχή στα τεκταινόμενα είναι απλοί θεατές χωρίς να μπορούν να κάνουν κάτι.

7. Η ΕΛΛΕΙΨΙΣ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΓΚΥΡΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.
Δεν υπάρχει λογοδοσία και έγκυρη ενημέρωση των πολιτών. Έτσι μια ημέρα μάθαμε ξαφνικά ότι είμαστε καταχρεωμένοι ενώ οι κυβερνήσεις έπρεπε πριν μας στείλουν τις φορολογικές δηλώσεις να μας στείλουν έναν απολογισμό του προηγουμένου έτους σε 3-4 σελίδες γραμμένο απλά χωρίς κωδικούς και όρους όπως κάνουμε όλοι στις επιχειρήσεις μας και στις οικογένειες μας και ο πρωθυπουργός μας έπρεπε να κάνει τον απολογισμό του έτους με τρόπο που να είναι κατανοητός σε όλους του πολίτες. Έτσι θα ξέραμε ότι κάθε χρόνο το κράτος ξόδευε παραπάνω από τα έσοδα του και για να μπορέσει να κάνει τις πληρωμές του δανειζόταν για λογαριασμό μας. Επίσης θα ξέραμε τι χρέος έχουμε και θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε αν είχαμε πραγματική συμμετοχή γιατί τα έξοδα είναι περισσότερα και να ζητήσουμε να σταματήσει αυτός ο κατήφορος κλπ. Αλλά τίποτα από αυτά δεν γινόταν.

8. Η ΠΟΛΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Υπάρχουν τόσοι πολλοί νόμοι με τόσα παραθυράκια για να εξυπηρετούνται οι κομματικοί φίλοι ώστε δημιουργείται μια χαοτική κατάσταση η δε εκδίκαση υποθέσεων παίρνει πολλά χρόνια και κοστίζει τόσο που καθιστά αδύνατη την απονομή δικαιοσύνης.
Να μην αναφέρω ότι ένας απλός πολίτης και δίκαιο να έχει δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το κράτος η μια τράπεζα στα δικαστήρια λογω κόστους, χρόνου και προσπαθειών που απαιτούνται.
Σε αυτά προστίθεται και η έλλειψη ανεξάρτητης δικαιοσύνης διότι οι βουλευτές ασκούν αντί μιας δυο εξουσίες την νομοθετική και την εκτελεστική και ελέγχουν και την δικαστική διορίζοντας οι υπουργοί τους ανώτατους δικαστάς.

9. Η ΚΑΚΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ

Τι να πρωτοπώ για αυτά τα θέματα.
Όλοι ξέρετε και καταλαβαίνετε τι γινόταν και τι γίνεται.
Η ΚΑΚΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ
Διόριζαν ως πρόεδρους σε μεγάλους οργανισμούς, κρατικές εταιρείες, νομαρχίες, νοσοκομεία κλπ κομματικούς φίλους ανεξαρτήτως εάν είχαν τα απαραίτητα προσόντα η όχι.
Θα βάζατε πιλότο ενός αεροπλάνου κάποιον επειδή είναι φίλος σας? Φυσικά όχι γιατί φοβάστε να μην σκοτωθείτε.
Δυστυχώς και όταν βάλετε πρόεδρο σε μια κρατική εταιρεία κάποιον ο οποίος δεν έχει τα απαραίτητα προσόντα θέτετε σε κίνδυνο την ζωή χιλιάδων πολιτών οι οποίοι εργάζονται σε αυτή την κρατική εταιρεία. Γιατί αν αποτύχει αυτή η εταιρεία και χρεοκοπήσει θα μείνουν χωρίς εργασία χιλιάδες συμπολίτες μας και οι οικογένειες τους χωρίς τα απαραίτητα για να ζήσουν.
Έτσι φτάσαμε η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ των 5 ηπείρων να χρεοκοπήσει με ένα χρέος 550 δις δραχμές όσο κόστισε το καινούριο αεροδρόμιο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Εάν δηλαδή η ολυμπιακή δεν είχε ζημιές επί σειρά ετών θα μπορούσαμε να φτιάξουμε το καινούριο αεροδρόμιο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ χωρίς δάνεια και επιχορηγήσεις της Ευρωπαϊκής ένωσης και να είναι δικό μας.
Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ
Έχω ζήσει προσωπικά καταστάσεις και δεν μου τις είπε κάποιος άλλος.
Η μιτσουμπιση έχει 10 κλάδους στους οποίους δραστηριοποιείται επιχειρηματικά ένας εξ’αυτων είναι ο χημικός κλάδος και ένα τμήμα αυτού είναι το υαλουργικό κομμάτι στο οποίο ήταν ο σημαντικότερος παίκτης με επενδύσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων σε Ευρώπη, ΗΠΑ και Ασία. (είχα εργαστεί για 12 χρόνια για τα εργοστάσια παραγωγής υαλοπινάκων των ΗΠΑ). Κάποια στιγμή η μιτσουμπιση ήθελε να κάνει ένα εργοστάσιο παραγωγής υαλοπινάκων με την νέα τεχνολογία στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Καβάλα. Είχε καταθέσει αίτηση στο υπουργείο για την πραγματοποίηση της επένδυσης ύψους 130 εκατομμύρια ευρώ περίπου και περίμενε την απάντηση για να ξεκινήσει. Τότε ήμουν πρόεδρος στην Ελληνική ομοσπονδία εμπορων και βιοτεχνών υαλοπινάκων και με καλούσαν από το υπουργείο να με ρωτήσουν διάφορα και την γνώμη της ομοσπονδίας. Φυσικά η απάντηση μου ήταν ότι η μιτσουμπιση ξέρει τι κάνει έχοντας περισσότερα από 30 εργοστάσια παραγωγής υαλοπινάκων σε όλο τον κόσμο και δεν χρειάζεται να ανησυχούν. Τελικά το εργοστάσιο δεν έγινε στην Ελλάδα και η μιτσουμπιση προσπάθησε να το κάνει στην Βουλγαρία. Ένας συνεργάτης βούλγαρος πρώην διπλωμάτης τον οποίο χρησιμοποίησε το στέλεχος της μιτσουμπιση στην Βουλγαρία για τις εκεί επαφές του μου είπε ότι το εργοστάσιο δεν έγινε στην Ελλάδα διότι ο αρμόδιος υπουργός ζήτησε μίζα όπως του εκμυστηρεύθηκε το στέλεχος της μιτσουμπιση.
Τελικά το εργοστάσιο έγινε στην Βουλγαρία στην πολη Ταργκοβιστε, όπου κυριαρχεί το μουσουλμανικό στοιχειο, από την Τουρκία γιατί ο δήμαρχος μουσουλμάνος ον ειδοποίησε την τουρκική κυβέρνηση για το ενδιαφέρον της μιτσουμπιση, η οποία κινήθηκε πιο γρήγορα από την μιτσουμπιση. Έχω πάει σε αυτή την πολη αρκετές φορές και μου είπαν ότι στο εργοστάσιο δουλεύουν μόνο μουσουλμάνοι, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα ίσως σε ένα άλλο άρθρο σχετικό να σας πω πως κινείται η Τουρκία.

10.ΤΟ ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Λειτουργικό σύστημα της χώρας ονόμασα τον τρόπο λειτουργίας της κρατικής μηχανής και τις υποδομές της χώρας.
Το λειτουργικό σύστημα της πατρίδος μας είναι γραφειοκρατικό, αναποτελεσματικό, αναξιόπιστο με συνεχείς αλλαγές νόμων που δημιουργούν μια πολυνομία χαοτική και καθιστούν χρονοβόρα και πολυδάπανη την απονομή της δικαιοσύνης. Αν προσθέσουμε την έλλειψη της αξιοκρατίας και την διαφθορά (γρηγοροσημα) καταλαβαίνουμε γιατί αυτό το λειτουργικό σύστημα μπλοκάρει, σταματά και εξοστρακίζει κάθε παραγωγική προσπάθεια διώχνοντας τους επενδυτας.

11.ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Το ότι έχουμε γείτονα την Τουρκία μας δημιούργησε τα κατωθι προβλήματα. Δεδομένου ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει το διεθνές δίκαιο και τα σημερινά σύνορα μας αναγκάζει να διατηρούμε στρατό και να επενδύουμε τεράστια ποσά επί δεκαετίες σε εξοπλιστικά προγράμματα τα οποία εφθαναν το 5% του ΑΕΠ αντί του 2% που είμαστε υποχρεωμένοι από το ΝΑΤΟ. Σήμερα μετά την οικονομική κρίση επενδύουμε μόνο 2% δηλαδή 3,6 δις ευρώ περίπου. Αν επενδύσουμε 5% η και περισσότερο που πρέπει λογω των προβλημάτων που έχουμε με τις γειτονικές χώρες το ποσό θα εφθανε τα 9 δις ευρώ περίπου η θα ήταν 5,4 δις περισσότερα από αυτά που δαπανούμε σήμερα.

Έκτος από τα τεράστια ποσά που είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώνουμε για τα εξοπλιστικά προγράμματα χάναμε και χάνουμε άλλο ένα 5% του ΑΕΠ τουλάχιστον η 9 δις περίπου κάθε χρόνο διότι λογω των προβλημάτων με την Τουρκία δεν κάναμε γεωτρήσεις για να παράγουμε πετρέλαιο και αέριο.

Αν ρωτήσετε την γνώμη μου και να μην υπήρχε το πρόβλημα της Τουρκίας και να μην χάναμε αυτά τα τεράστια ποσά έτσι που λειτουργούσε και λειτουργεί το πολιτικό σύστημα της πατρίδος μας φοβάμαι ότι θα ήμασταν πάλι σε παρόμοια οικονομική κατάσταση.

12.ΤΟ ΔΙΔΥΜΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΚΑΙ Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΑΣ

Όλες οι παραπάνω αιτίες που αναφέραμε δημιούργησαν το περίφημο δίδυμο έλλειμμα της πατρίδος μας

Κατ’αρχην λέμε ότι υπάρχει έλλειμμα όταν τα έξοδα είναι περισσότερα από τα έσοδα.

Έχουμε δίδυμο έλλειμμα όταν έχουμε έλλειμμα σε δυο λογαριασμούς, του δημόσιου τομέα (κυβέρνησης) και του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών.
Το πρώτο έλλειμμα σημαίνει ότι ο δημόσιος τομέας (κυβέρνηση) ξόδευε περισσότερα από τα έσοδα που είχε. Αφού ξόδευε περισσότερα για να μπορέσει να πληρώσει τις υποχρεώσεις του δανειζόταν αυτά που του έλειπαν κυρίως μέσω εκδόσεως ομολόγων.
Το δεύτερο έλλειμμα σημαίνει ότι εξάγαμε λιγότερα προϊόντα και υπηρεσίες στο εξωτερικό και εισάγαμε περισσότερα. Πως εισάγαμε περισσότερα προϊόντα αφού δεν είχαμε να εξάγουμε ισης αξίας προϊόντα και υπηρεσίες φυσικά με δανεικά.
Οι κυβερνώντες την πατρίδα μας η ένα κράτος θα έπρεπε να φροντίζουν να έχουν πλεόνασμα και όχι έλλειμμα η τουλάχιστον να τα φέρνουν ΙΣΑ βάρκα ΙΣΑ πανιά.
Δυστυχώς οι κυβερνώντες την πατρίδα μας επί δεκαετίες αγνόησαν αυτή την τόσο απλή αλλά βασική αρχή που ισχύει για όλους μας και τις οικογένειες μας και δημιουργούσαν ελλείμματα για την κάλυψη των όποιων δανειζόταν με τόση αβάσταχτη ελαφρότητα που αν ο Τσέχος συγγραφέας Μιλαν Κουντερα ήξερε θα είχε γράψει διαφορετικά το βιβλίο του << Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι>>.
Πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε εμείς οι πολίτες ότι όταν οι κυβερνήσεις μας δανείζονται, δανείζονται για εμάς τους πολίτες, για εμάς τον λαό και ότι αυτά τα δάνεια θα τα αποπληρώσουμε εμείς μέσω των φόρων που καταβάλλουμε δηλ. ότι ο λογαριασμός κάποια στιγμή θα έλθει σε εμάς και δεν θα πάει στους κυβερνώντες.

Συνεπώς αν μια χώρα έχει έλλειμμα σε αυτούς τους δυο λογαριασμούς αναγκάζεται να προσφύγει σε δανεισμό για να μπορέσει να πληρώσει τις υποχρεώσεις της και αν αυτό συμβαίνει για πολλά χρόνια τότε κινδυνεύει να οδηγηθεί σε χρεωκοπία.
Αυτός είναι ο λόγος που κάνει τους δυο αυτούς λογαριασμούς πολύ σημαντικούς.

Το δίδυμο έλλειμμα λοιπόν δημιούργησε το χρέος των 380 δις ευρώ του ελληνικού κράτους. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το χρέος που μας οδήγησε στην χρεωκοπία και την σημερινή άθλια οικονομική κατάσταση είναι το χρέος του δημόσιου τομέα το οποίο δημιούργησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις με την κακή διαχείριση και την διαφθορά.

Και έτσι φτάσαμε στην χρεωκοπία του ελληνικού δημοσίου με χρέος περίπου 380 δις ευρώ. Επειδή ο δανεισμός γινόταν κυρίως με την έκδοση ομολόγων και βασικοί αγοραστές ήταν οι ελληνικές τράπεζες οι οποίες με το κούρεμα του χρέους έχασαν και αυτές τεράστια ποσά περίπου 38 δις ευρώ και στην πραγματικότητα χρεοκόπησαν και αυτές διασωζόμενες από τις ανακεφαλαιοποιησεις που ακολουθησαν.
Εκτός από τις τράπεζες απώλειες είχαν και τα ασφαλιστικά ταμεία διότι είχαν στην κατοχή τους ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου αξίας 24 δις και των οποίων η αξία μετά από το κούρεμα 54% μειώθηκε στα 11 δις ευρώ. Συνεπώς τα ασφαλιστικά ταμεία έχασαν 13 δις ευρώ τα οποία κάλυψε το ελληνικό δημόσιο. 

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: Η Πρόκληση της Υπουργοποίησης ενός Ναυάρχου, (15 Ιανουαρίου 2019)

on Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Η αναμενόμενη αποχώρηση του κόμματος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων από τη συγκυβέρνηση είχε ως αποτέλεσμα και την υπουργοποίηση του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, Ναυάρχου Ευάγγελου Αποστολάκη, στη θέση του Υπουργού Εθνικής Αμύνης. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η συγκεκριμένη απόφαση του Πρωθυπουργού ήταν επιβεβλημένη, συνετή και ορθή, κρινόμενη πολυπλεύρως και για τη συγκεκριμένη περίοδο.
Άμεση μεταπήδηση εν ενεργεία στρατιωτικού, στο θώκο του Υπουργείου των «Στρατιωτικών» δεν είχε σημειωθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Μια άλλη μεταπήδηση Α/ΓΕΕΘΑ -και πάλι ναυάρχου- σε θέση υφυπουργού, κατόπιν όμως παραίτησης και εγγραφής του σε εκλόγιμη θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας, έλαβε χώρα το 2007. Ικανότατος και ο προαναφερθείς ναύαρχος αλλά ατυχώς δεν κατόρθωσε να αναμορφώσει -όπως σίγουρα ήθελε- το (τότε) Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως και η περίοδος προσφοράς του επισκιάστηκε με τα έκτροπα του Δεκεμβρίου 2008 στην Αθήνα. Αναφέρομαι στην περίπτωση αυτή, μόνο και μόνο για να επισημάνω τη διαφορετικότητα της λειτουργίας των στρατιωτικών και πολιτικών τομέων και τους «κινδύνους» που εμπεριέχει η ξαφνική εμπλοκή μη επαρκώς εξοικειωμένων στα δεύτερα. Μία λίγο παλαιότερη εμπλοκή, άλλου Ναυάρχου, σε κομματικές θέσεις και η εν συνεχεία τοποθέτηση του ως ΓΕΕΘΑ, δεν επέφερε θετικά αποτελέσματα στο επίπεδο της πολιτικοστρατιωτικής συνεργασίας τις κρίσιμες στιγμές με δυσάρεστα αποτελέσματα.
Η πρόσφατη απόφαση της υπουργοποίησης του Α/ΓΕΕΘΑ εκτιμώ ότι έτυχε θετικής ανταπόκρισης από τον μέσο Έλληνα που επιθυμεί, την αβέβαιη εποχή που διερχόμαστε, να έχει τη σιγουριά ότι η άμυνα της χώρας βρίσκεται στα χέρια ανθρώπων με βαθιά γνώση του αντικειμένου. Η αναβάθμιση του Α/ΓΕΕΘΑ, έτυχε όμως και κριτικής με βασικά επιχειρήματα την υπουργοποίηση μη εκλεγμένου προσώπου και τη «στρατικοποίηση» ενός ευαίσθητου υπουργείου με ενδεχόμενη υποχώρηση του πολιτικού ελέγχου. Δεικτικά αλλά εύστοχα, ορισμένοι παρατήρησαν ότι Ελλάδα και Τουρκία είναι οι μόνες χώρες στις οποίες Α/ΓΕΕΘΑ μεταπήδησαν, απευθείας, στο θώκο των Υπουργείων Αμύνης.
Δεν συμφωνώ με την άποψη της αποφυγής ανάδειξης ενός μη εκλεγμένου προσώπου ως υπουργού υπό το πρόσχημα της έλλειψης εκλογικής νομιμοποιήσεως. Αρκετοί μάλιστα συνταγματολόγοι υποστηρίζουν τον πλήρη διαχωρισμό νομοθετικής εξουσίας (βουλευτές), με την εκτελεστική εξουσία (υπουργοί) μέσω του ασυμβίβαστου των δύο καθηκόντων/εξουσιών. Αναφορικά με τον κίνδυνο της «στρατικοποίησης» του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης θα αποδεχθώ την καλόπιστη κριτική ότι ενίοτε η ευρεία πολιτική σκέψη, συμπληρώνει και καθοδηγεί την -μέχρι ενός σημείου- μερικώς περιορισμένη και αναπόφευκτα επηρεαζόμενη από τις επαγγελματικές εμπειρίες, στρατιωτική αντίληψη. Τελείως απλουστευτικά θα παρατηρήσω ότι ελλοχεύει ο ίδιος ακριβός κίνδυνος με τον άριστο των χειρούργων που μπορεί να αποτύχει στη διεύθυνση του Υπουργείου Υγείας. Φυσικά και απορρίπτω οποιαδήποτε συσχέτιση της έννοιας της «στρατικοποίησης», με υπαρκτά και ατυχή περιστατικά της σχετικά πρόσφατης ιστορίας μας καθόσον θεωρώ ότι έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτεί. Περισσότερο με ανησυχεί ο υπαρκτός κίνδυνος της κομματικοποιήσεως του ευαίσθητου χώρου της άμυνας καθόσον πολιτικά κόμματα, παρά τις διακηρύξεις τους και με την πρόθυμη σύμπραξη ολιγάριθμων στρατιωτικών προσπαθούν να επιβάλλουν -μη θεσμικά- κομματικές επιλογές. Η ύπαρξη ενός πρώην στρατιωτικού στο Υπουργείο Άμυνας, δεν συνεπάγεται τη μείωση αυτού του κινδύνου, απλά βαραίνει ακόμη περισσότερο τις ευθύνες του να αποτρέψει οποιαδήποτε τέτοια προσπάθεια από οπουδήποτε προέλθει.
Σίγουρα ο νέος υπουργός σύντομα θα «εγκληθεί» από μεγάλο μέρος των εν ενεργεία και εν αποστρατεία συναδέλφων του ότι δεν προχώρησε στη λήψη των αναγκαίων εκείνων μέτρων που θα αναβαθμίσουν τη μαχητική ικανότητα του στρατεύματος. Σίγουρα θα υπάρξει και επίκληση «παλαιών αμαρτιών». Συνηθισμένη η κριτική, περισσότερο ή λιγότερη ορθή, στις κατά καιρούς στρατιωτικές ηγεσίες και στον πολιτικό προϊστάμενο τους, για αδυναμία υιοθέτησης και εφαρμογής δεκάδων μέτρων που θα αυξήσουν την μαχητική ισχύ των ενόπλων δυνάμεων ή για λανθασμένες επιλογές ή ακόμα και για εγκατάλειψη θέσεων και ατολμία. Προτάσεις, κατηγορίες και ιδέες πολλές, ενίοτε αλληλοσυγκρουόμενες, ενίοτε εκ του ασφαλούς, ενίοτε εκ πολιτικού ή ατομικού συμφέροντος και ενίοτε απολύτως δικαιολογημένες. Βασικός όμως κριτής της κάθε ηγεσίας και μάλιστα στρατιωτικής, η ύπαρξη αξιοπρέπειας και των ηθικών χαρακτηριστικών της, ειδικά όταν αυτή αναρριχάται στα ύπατα αξιώματα. Στο τομέα αυτό δεν θα πρέπει να υπάρξει ο παραμικρός συμβιβασμός εκ μέρους του νέου Υπουργού όχι μόνο αναφορικά με την εκ μέρους του ενάσκηση των καθηκόντων αλλά και την επιβολή δικαιοσύνης, αμεροληψίας και ηθικών χαρακτηριστικών σε όλο το χώρο του Υπουργείου.
Η δεύτερη πρόκληση προέρχεται από την ανάγκη εφαρμογής όλων αυτών των σχεδίων και μέτρων που επί δεκαετίες εξαγγέλλονται και καρκινοβατούν για ένα πιο αξιόμαχο στράτευμα, λαμβάνοντας φυσικά υπόψη και τις παρούσες οικονομικές συνθήκες. Έργο τιτάνιο που έρχεται σε αντίθεση με θεμιτές διαφορετικές προσεγγίσεις, συντεχνιακές αγκυλώσεις, υπαρκτά προβλήματα χρηματοδότησης, προσωπικά συμφέροντα και εμμονές, οικονομικές επιδιώξεις, πολιτικούς καιροσκοπισμούς και ανθρώπινη επιφυλακτικότητα σε κάθε νέο και επαναστατικό.
Βέβαια ο πολιτικός χρόνος πιθανόν να είναι περιορισμένος και οι πολιτικές συνθήκες μη ευνοϊκές για δρομολόγηση σημαντικών αποφάσεων στο χώρο της άμυνας. Ο υπουργός όμως οφείλει με τις γνώσεις και εμπειρία του, να εξασφαλίσει τη δημιουργία των προϋποθέσεων για τη σταδιακή υλοποίηση βασικών βημάτων που φορούν πληθώρα θεμάτων που ταλανίζουν τον χώρο των ενόπλων δυνάμεων, από τον εξορθολογισμό του (ανύπαρκτου) συστήματος αμυντικών προμηθειών μέχρι τη διακλαδικότητα. Την αποφασιστικότητα αυτή -με την ανάλογη λήψη ρίσκου- την επέδειξε στο παρελθόν στο χρονίζον θέμα της παραλαβής των υποβρυχίων.
Με αυτές τις παρατηρήσεις κλείνω τις σκέψεις μου, κατά κάποιο τρόπο και παραινέσεις (ενδεχομένως μη «στρατιωτικά» προβλεπόμενες προς τον παλαιό μου προϊστάμενο) και του εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία στο έργο του. Η μοίρα τον έταξε σε μια κρίσιμη χρονική συγκυρία, σε ένα καίριο πόστο και οφείλει να αποδείξει, στο στράτευμα αλλά και στον ελληνικό λαό, ότι προερχόμενος από τα σπλάχνα των ενόπλων δυνάμεων, λειτουργεί υποδειγματικά, ηθικά και περισσότερο αποτελεσματικά από κάθε πολιτικό πρόσωπο. Αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει. Και πάλι καλή σας επιτυχία. 

<<  1 2 [34 5 6 7  >>