Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ηλίας Παπαδόπουλος: ΔΥΟ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ

on Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Θαρρώ πως πράγματι ζούμε σε δύο παραλλήλους κόσμους, ο ένας ο αληθινός τουλάχιστον για μένα, και ο άλλος αυτός που μου παρουσιάζεται ωσάν αληθινός. Μήπως ζω στα παραμύθια που μου έλεγε ο παππούς όταν ήμουν μικρός και εγώ κοιτούσα και άκουγα έκθαμβος από τις ωραίες του περιγραφές; Μπορεί. Είναι διάχυτο και σχεδόν ορμέμφυτο να αμφισβητήσω αυτό που μέσα μου διατρανεί και διατυμπανίζει ως αλήθεια. Ο παππούς που πάντα του άρεζαν οι ιστορίες είτε από την ιστορία μας είτε από την μυθολογία μας, αργά το μεσημέρι μετά το φαγητό με κάθιζε στον μικρό αναπαυτικό καναπέ, με έπαιρνε στην αγκαλιά του και ξεκινούσε η αφήγηση...

PDF

Χρήστος Ζιώγας*: Το επόμενο δίλημμα των εκλογών

on Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών


Μεταπολιτευτικά οι εκλογές στην χώρα μας δεν πραγματοποιούνται, κατά κανόνα, στο τέλος του τετραετούς κοινοβουλευτικού βίου. Συνήθως, ακόμη και πριν την εκδήλωση της κρίσης, η εκάστοτε κυβέρνηση επικαλείτο έναν περισσότερο ή λιγότερο υπαρκτό λόγο για να δικαιολογήσει την ανάγκη για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Τέτοιες πρακτικές ερμηνεύοταν από τους δημοσιολογούντες ως ενέργειες αιφνιδιασμού προς τα αντιπολιτευόμενα κόμματα. Ταυτόχρονα, υπό την πίεση του χρόνου και με την δικαιολογία περί αδυναμίας ολοκλήρωσης του έργου τους, οι κυβερνόντες έθεταν προς το εκλογικά σώμα ζήτημα ανανέωσης της λαϊκής εντολής. Μικρές θεσμικές παρεκκλίσεις, προεικονίσεις της επερχόμενης κρίσης.



SAKIS MITROLIDIS VIA GETTY IMAGES

Δίχως αμφιβολία από το 2010 έως τα 2015 στον ελλαδικό χώρο, η πολιτική διελκυστίνδα παλινδρομούσε στον άξονα: μνημόνιο -υπογραφή, εφαρμογή και επιτυχής ολοκλήρωση- και αντιμνημόνιο –αναίρεσή του μέσω μονομερούς αποδέσμευσης-. Εν τέλει, η σύναψη του 3ου μνημονίου αλλά και οι μετα-μνημονιακές δεσμεύσεις τις οποίες ανέλαβε η παρούσα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ, απάλειψαν την συγκεκριμένη διαχωριστική τομή. Η πρώτη εν Ελλάδι αριστερή κυβέρνηση, έστω και με την στήριξη ενός ιδεολογικά -όχι όμως ανθρωπολογικά- ασύμπτωτου εταίρου, διανύει τον τέταρτο χρόνο στην διακυβέρνηση της χώρας και η πιθανότητα για μία ακόμη πρόωρη προσφυγή στις κάλπες φαντάζει εξαιρετικά πιθανή.

Ποιό θα είναι όμως το πραγματικό διακύβευμα, συλλογικά ζωτικής σημασίας, της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης;

Ο αυτοϋπονομευτικός κοινωνικός μετασχηματισμός της δεκαετίας του ’80 οριοθέτησε το πολιτικό γεγονός και προσδιόρισε πλειοψηφικά την δράση των κομμάτων, οδηγώντας δύο δεκαετίες μετά την χώρα σε δημοσιονομικό αδιέξοδο και ακολούθως, η απροθυμία της κοινωνίας να προβεί στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, στην αδυναμία υπέρβασης της πολυσχιδούς κρίσης. Είναι γεγονός ότι μετά την συνταγματική αναθεώρηση του 1985 υπήρξε ασύμμετρη ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας και τάσεις αφομοίωσης του πολιτικού συστήματος από τον κομματικό μηχανισμό. Το ανακύπτον ερώτημα έγκειται κατά πόσο η συγκαιρινή κρίση θα απολήξει και σε θεσμική παρεκτροπή, ελλοχεύοντος ο κίνδυνος να υπονομευθεί και ο δημοκρατικός χαρακτήρας του πολιτεύματος.

Η Δημοκρατία δεν συνιστά ένα στατικό γεγονός άλλα μία δυναμική διαδικασία διαρκούς επαλήθευσής της μέσω της ουσιαστικής της λειτουργίας. Προϋποθέτει αλλά δεν τεκμαίρεται μόνο από την διενέργεια εκλογών και δημοψηφισμάτων ως έμπρακτη συμμετοχή των πολιτών σ΄αυτή˙ το παράδειγμα της Τουρκίας, και όχι μόνο, είναι εξόχως διαφωτιστικό. Στην σύγχρονη αντιπροσωπευτική του εκδοχή το δημοκρατικό πολίτευμα κατοχυρώνεται από τον σαφή διαχωρισμό των εξουσιών και ο πλουραλιστικός χαρακτήρας της κοινωνίας διασφαλίζεται από την ελευθερία λόγου και δράσης. Η κατασφάλιση της Δημοκρατίας, όχι στην ονομαστική αλλά στην πραγματική της αξία, πρέπει να συνιστά πρώτιστο μέλημα όλων των πολιτών.

Ο σεβασμός της θεσμικής λειτουργίας του πολιτεύματος θωρακίζει τον δημοκρατικό του χαρακτήρα, εν αντιθέσει με τάσεις πλήρους ευθυγράμμισης της δικαστικής και νομοθετικής εξουσίας προς την εκτελεστική, αδρανοποιώντας εν τοις πράγμασι τα θεσμικά της αντίβαρα. Είναι γεγονός πως τα τελευταία 4 χρόνια η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση μας διέσωσε από χειρότερες καταστάσεις, κυρίως στον οικονομικό τομέα διασφαλίζοντας ipso facto και την σχετικά ομαλή λειτουργίας του πολιτεύματος. Παράλληλα, αντιληφθήκαμε τον πραγματικό χαρακτήρα του ευρωπαϊκού εγχειρήματος σχετικά με τον βαθμό ολοκλήρωσής του. Βεβαίως, παρά τις αδυναμίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις ενδογενείς κρίσεις των τελευταίων ετών, η συμμετοχή εξακολουθεί να μας προσφέρει ασυγκρίτως περισσότερα οφέλη και αποτελεί πολλαπλασιαστή ισχύος και προνομιακό χώρο δράσης για την χώρα μας.

Τα πεπραγμένα της παρούσας συγκυβέρνησης κατέδειξαν ότι δεν αποτελεί το όχημα υπέρβασης της μεταπολίτευσης, όπως αυτάρεσκα διαλαλούσε, αλλά μάλλον συνιστά την πολιτική αντανάκλαση των περισσότερων παθογενειών μας. Η ανάδειξή της και κυρίως η παραμονή της στην εξουσία καθώς και το σταθερά υψηλό ποσοστό στις δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν το ανθρωπολογικό της υπόβαθρο: χαμηλό αίσθημα ατομικής ευθύνης, δυσφορία εφαρμογής του νόμου, απροθυμία αλλαγών που περιορίζουν καταχρηστικά προνόμια, ασυμφωνία λόγων και έργων κτλ.

Βαδίζοντας προς τις εκλογές αμφότεροι οι κυβερνητικοί εταίροι θα ανατρέξουν σε ψευτοδιλήμματα ιδεολογικής χροιάς και ψηφοθηρικής χρείας, αποστρεφόμενος ο ένας τον άλλον, ως στρατηγικές μετεκλογικής επιβίωσης. Τέτοιες όμως πολιτικές πρακτικές δεν είναι κοινωνικά επωφελείς και δεν πρέπει να βρεθούν στο επίκεντρο της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης, διότι δεν έχουν να προσφέρουν κάτι στις πραγματικές ανάγκες της χώρας.

Η μέχρι σήμερα πορεία της παρούσας συγκυβέρνησης επιβεβαίωσαν τον μεταπολιτευτικό εθισμό για κατίσχυση του κόμματος επί του κράτους και των θεσμών του, εμφανίζοντας ανησυχητικές τάσεις για περαιτέρω επιδείνωση της εν λόγω κατάστασης. Στις επόμενες εκλογές αυτό θα είναι το διακύβευμα: θεσμική κατοχύρωση της δημοκρατίας ή περαιτέρω εκφυλισμός της. Η αξίωση των πολιτών, τουλάχιστον πλειοψηφικά, οφείλει να αποτυπώνει την επιθυμία για θεσμική θωράκιση και διεύρυνση του δημοκρατικό μας πολιτεύματος. Ας μην αφήσουμε την κρίση να εξελιχθεί σε θεσμική παρεκτροπή, και τους καθ΄ έξιν τιμητές της δημοκρατικότητας χωρών, ανθρώπων και κομμάτων να φαλκιδεύσουν την Δημοκρατία.

 *Μεταδιδακτορικός Ερευνητής και Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

 

Ευάγγελος Γριβάκος: ΟΝΟΜΑ ΕΔΩΚΑΝ ΕΙΣ ΑΥΤΟΥΣ «ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ», ΤΗΝ ΔΕ ΓΛΩΣΣΑ « ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ», ΟΜΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ

on Παρασκευή, 06 Ιουλίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

 

Την 12η Ιουνίου 2018, με ένα τηλεφώνημα του Σκοπιανού πρωθυπουργού προς τον Έλληνα ομόλογό του, οριστικοποιήθηκε το κείμενο της Συμφωνίας για την λύση του ονοματολογικού της ΠΓΔΜ που τελικά την 17η Ιουν. 2018 υπεγράφη επισήμως από τους υπουργούς Εξωτερικών των δύο χωρών στο χωριό Ψαράδες Πρεσπών.


Προφανής σκοπός της Συμφωνίας είναι η de jure ομαλοποίηση των σχέσεων της ΠΓΔΜ με την Ελλάδα δια της λύσεως του ονοματολογικού, ώστε να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ένταξής της πρώτης στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. 


Της Συμφωνίας υπεραμύνθηκε, όπως ήταν φυσικό, η Κυβέρνηση που διακήρυξε ότι αποτελεί μια μεγάλη διπλωματική νίκη δια της οποίας υποτίθεται ότι εδραιώνεται ο γεωπολιτικός ρόλος της Ελλάδος στα Βαλκάνια και προστατεύονται οι « κόκκινες γραμμές» των εθνικών μας θέσεων, όπως διαμορφώθηκαν τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια. Κατ΄άλλους υποστηρικτές, περιορίζει σε βάθος χρόνου την επιρροή και τα περιθώρια κινήσεων της Τουρκίας στην περιοχή και, δια του γεωγραφικού διαχωρισμού, καθιστά σαφή τον σλαβικό χαρακτήρα της γείτονος.
Εν τούτοις η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Τα όποια θετικά σημεία της Συμφωνίας εκμηδενίζονται έμπροσθεν των μειονεκτημάτων, εκκρεμοτήτων και « γκρίζων ζωνών» που παρουσιάζει ώστε τελικά να την καταστούν ιστορικά ανεδαφική και εθνικά επικίνδυνη. Το γεγονός ότι έτυχε θερμής υποδοχής από τον διεθνή παράγοντα (εκτός από τον Μάθιου Νίμιτς, έσπευσαν να την χαιρετίσουν ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Νόναλντ Τούσκ, ο Γ.Γ του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτεμπεργκ και άλλοι επίσημοι), σημαίνει ότι εξυπηρετεί μεν τα ξένα συμφέροντα (ΕΕ, ΝΑΤΟ, Αμερικανών, Γερμανών) αλλά για την Ελλάδα δεν παύει να είναι ένας οδυνηρός εθνικός συμβιβασμός.
Στους 6 μήνες μυστικής διπλωματίας και ζυμώσεων, η λαϊκή βούληση κατ΄επανάληψη εκδήλωσε την αντίθεσή της προς την Συμφωνία. Στα πολυπληθή και ενθουσιώδη συλλαλητήρια των Αθηνών, της Θεσσαλονίκης και άλλων 22 πόλεων, κοινά υπήρξαν τα συνθήματα : «Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ», «ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», «Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ» κλπ, ενώ σε αρθρογραφίες του Τύπου και των Περιοδικών, σε ανακοινώσεις πατριωτικών Συλλόγων και Οργανώσεων, σε δηλώσεις ακόμα και απλών ανθρώπων στα ΜΜΕ και αλλαχού, ο Ελληνικός Λαός, ανεξαρτήτως κομματικών τοποθετήσεων αλλά με κοινή ιδεολογία, βροντοφώναζε ένα νέο, ηχηρό « ΌΧΙ» στη Συμφωνία, την χαρακτήρισε «μέγα πολιτικό λάθος, ιστορική αδικία, εθνική ταπείνωση και εντροπή» και απαίτησε να εκφρασθεί ελεύθερα και νόμιμα με Δημοψήφισμα, τηρουμένης της υπό του Συντάγματος προβλεπόμενης διαδικασίας. Όμως, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Οι καθ’ οιονδήποτε τρόπο διαμαρτυρόμενοι Έλληνες λοιδορήθηκαν και απαξιώθηκαν ως εθνικιστές, ανιστόρητοι και γραφικοί, η δε Κυβέρνηση, χωρίς την σχετική Εξουσιοδότηση της Βουλής όπως έγινε και το καλοκαίρι του 2015 με το 3ο Μνημόνιο, προχώρησε στην υπογραφή αυτής της Συμφωνίας. Αν αληθεύουν οι πληροφορίες που υπαινίσσονται ότι οι δια της Συμφωνίας παραχωρήσεις μας για την Μακεδονία συναρτήθηκαν με υποσχέσεις των Ευρωπαίων για ευνοϊκή ρύθμιση του ελληνικού χρέους, αν δηλαδή, οι αδιαπραγμάτευτοι τίτλοι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς που αποτελούν άυλη εθνική περιουσία έγιναν αντικείμενο υλικών διαπραγματεύσεων για 7-8 ετών επιμήκυνση της εξόφλησης του δημόσιου δανεισμού, τότε δεν υπάρχει άλλη κατηγορία για τους διαπραγματευτές-ενόχους, παρά μόνο εκείνη της εθνικής μειοδοσίας, για να μην λεχθούν βαρύτερες εκφράσεις.
Το φλέγον πρόβλημα της ονοματολογίας « λύθηκε» με το άρθρο 1 (3)(α) της Συμφωνίας που καθορίζει ότι «το επίσημο (συνταγματικό) όνομα του Δευτέρου Μέρους (σ.σ. της ΠΓΔΜ) θα είναι «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», με συντόμευση «Βόρεια Μακεδονία» και θα χρησιμοποιείται erga omnes». Επειδή, όμως, στο άρθρο η ονοματοθεσία δεν αναφέρεται στην σλαβική εκδοχή της (Severna Makedonija), το « Βόρειος Μακεδονία» θα μεταφράζεται στο εξωτερικό ως «Nothern Macedonia» και, μετ΄ου πολύ, απλά «Macedonia». Η εξέλιξη αυτή, εκτός του ότι αναιρεί το erga omnes, δημιουργεί συνθήκες σύγχυσης και αλυτρωτισμού σε βάρος της μοναδικής Μακεδονίας, της Ελληνικής. Το erga omnes, εν τούτοις, θα καταργηθεί και από ίδια την εσωτερική τάξη των Σκοπίων διότι, παρά τις διαβεβαιώσεις, η ΠΓΔΜ «νόμιμα» θα εξακολουθεί να αυτοαποκαλείται «Μακεδονία» μέχρι να τελεσφορήσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε, δηλαδή σε 10-15 χρόνια.
Η διάταξη του 1(3)(α) της Συμφωνίας έρχεται σε ευθεία αντίθεση με εκείνη του άρθρου 7(1) το οποίο ουσιαστικά καταργεί το «Βόρειος Μακεδονία», αντ’ αυτού εισάγει για αμφότερα τα Συμβαλλόμενα Μέρη τον όρο σκέτο «Μακεδονία» και, ουσιαστικά, αναγνωρίζει την «μακεδονική εθνικότητα» των Σκοπιανών (Μακεδόνες). Περαιτέρω στην παρ. (4) του αυτού άρθρου, η ΠΓΔΜ «σημειώνει ότι η επίσημη γλώσσα της είναι η Μακεδονική, ανήκουσα στην ομάδα την νοτίων σλαβικών γλωσσών». Αυτοί οι τρεις κυρίαρχοι παράγοντες ( το όνομα ως εργαλείο διεκδίκησης εδαφών, η γλώσσα και η εθνικότητα ή ιθαγένεια- υπηκοότητα ), όπως υπεισέρχονται και ερμηνεύονται στη Συμφωνία, ενθαρρύνουν την ήδη από 19ο αιώνα σερνόμενη στα Βαλκάνια ιδέα του «Μακεδονισμού» και, παράλληλα, δικαιώνουν τον ισχυρισμό των Σκοπίων ότι στα βόρεια, εκτός της μιας και μοναδικής Ελληνικής Μακεδονίας, υπάρχει και μια «άλλη» που αποτελεί την καρδιά της σύγχρονης Μακεδονίας και περιλαμβάνει και άλλες γλώσσες και άλλους λαούς, εξικνούμενη μέχρι το Αιγαίο (!!).
Η γεωγραφία ανέκαθεν χρησιμοποιείτο για να καταδείξει ότι ένα έθνος υφίσταται χωρισμένο σε δυο κράτη, το ένα ελεύθερο και το άλλο αλύτρωτο. Επί παραδείγματι : Βόρειος-Νότιος Ιρλανδία, Βόρειος-Νότιος Κορέα και, μέχρι το 1990, Ανατολική–Δυτική Γερμανία. Για την ελληνική πραγματικότητα, οι Τούρκοι ονομάζουν ως «Δυτική Θράκη» αυτήν την ελληνικότατη περιοχή της Χώρας μας, διότι την θεωρούν κατεχόμενη από την Ελλάδα και θέλουν να την αντιδιαστείλουν(ή να την ενώσουν) με την - κατ’ αυτούς- «ελεύθερη» Ανατολική Θράκη. Συμβαίνει, όμως, και το αντίθετο. Εμείς οι Έλληνες, λέγοντας «Ανατολική Θράκη» εννοούμε το αλύτρωτο υπόλοιπο τμήμα της ενιαίας ελληνικής Θράκης. Ομοίως, ποτέ δεν λέμε «Νότια Αλβανία» αλλά «Βόρειος Ήπειρος», εννοώντας την γεωγραφική συνέχεια της Ελληνικής Ηπείρου εντός του ξένου κράτους. Με βάση λοιπόν αυτή την διεθνή πρακτική, το όνομα «Βόρειος Μακεδονία» νομοτελειακά θα κρύβει και υπονοεί τον αλυτρωτισμό (επεκτατισμό) ο οποίος θα περιέχεται σε κάθε έτερο όνομα με την ίδια μορφή. Και όσοι υποστηρίζουν ότι τα Σκόπια δεν έχουν δυνατότητες να προχωρήσουν σε τέτοιες αλυτρωτικές διεκδικήσεις, λανθάνουν αγνοώντας την μεταπολεμική Ιστορίας τους και παραγνωρίζοντας την τάση των αδύναμων κρατών να μετατρέπονται σε όργανα – πολλές φορές μίσθαρνα- στα χέρια άλλων ισχυρότερων κρατών που προσβλέπουν σε ιδιοτελείς γεωπολιτικές ανακατατάξεις.
Ο Υπ. Εξωτερικών της Ελλάδος, προκειμένου έχει ιστορικό έρεισμα και «προηγούμενο» αναφορικά με το γλωσσολογικό των Σκοπιανών, υποστήριξε ότι κατά την Τρίτη Διάσκεψη που έγινε στην Αθήνα το 1977 υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, η τότε κυβέρνηση Κων/νου Καραμανλή αποδέχθηκε την ύπαρξη και ομιλία της «μακεδονικής γλώσσας», όνομα που παραπέμπει ρητά στην ελληνική γλώσσα της Μακεδονίας (αρχαία, νέα και σύγχρονη).Δημόσια απάντηση στον κ. Κοτζιά έδωσε ο γλωσσολόγος και π. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γ. Μπαμπινιώτης που έλαβε μέρος στην Διάσκεψη και δήλωσε ότι αυτή (η Διάσκεψη) ήταν αυστηρά τεχνικού χαρακτήρα και αποκλειστικό της έργο ήταν η δια μεταγραμματισμού (transliteration) τυποποίηση (standardization)των γεωγραφικών ονομάτων των χωρών που δεν χρησιμοποιούν λατινικό αλφάβητο, όπως η π. Γιουγκοσλαβία, η Ελλάδα, η Κίνα, οι αραβικές χώρες και το Ισραήλ, οι χώρες της π. ΕΣΣΔ και άλλες. Και καθώς οι χώρες της π. Γιουγκοσλαβίας ( Σερβία, Κροατία, ΠΓΔΜ) και άλλες σλαβικές χώρες χρησιμοποιούσαν το κυριλλικό αλφάβητο, συμφωνήθηκε όπως αυτό (μπορεί να) μεταγράφεται με λατινικούς χαρακτήρες. Όμως - συνέχισε ο κ. Γ. Μπαμπινιώτης - άλλο πράγμα είναι η επίσημη αναγνώριση μιας γλώσσας με ξένο όνομα ( συγκεκριμένα της Βουλγαροσερβικής των Σκοπίων ως «μακεδονικής») και άλλο η μεταγραφή από το ένα αλφάβητο (το σλαβικό κυριλλικό) σε ένα άλλο (το λατινικό), όπως έγινε στη Διάσκεψη του 1977. Εξ άλλου, η ελληνική αντιπροσωπία της Διάσκεψης δεν είχε αρμοδιότητα αναγνώρισης καμίας γλώσσας ούτε Εξουσιοδότηση προς τούτο.
Η αναβάθμιση σε «επίσημη» γλώσσα του τοπικού γλωσσικού ιδιώματος των Σκοπιανών, σίγουρα θα προκαλέσει προβλήματα στη Δυτική Μακεδονία όπου σε ορισμένα χωριά υπάρχουν οι γνωστοί δίγλωσσοι κάτοικοι οι οποίοι, υποκινούμενοι από τους ακραίους κύκλους του ανθελληνικού «Ουράνιου Τόξου», θα εγείρουν δικαιώματα σλαβογενούς μειονότητας.
Όσον αφορά την ιθαγένεια - υπηκοότητα των πολιτών της ΠΓΔΜ, θα θεωρούνται, πλέον, «Μακεδόνες», αφού κανείς δεν θα δίνει σημασία στον από την Συμφωνία προβλεπόμενο διευκρινιστικό αστερίσκο που λέει « / Πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας». Και τότε σίγουρα οι Βορειοελλαδίτες θα έχουν εν τοις πράγμασι πρόβλημα για το αν θα μπορούν να αυτοαποκαλούνται κατά το δοκούν «Μακεδόνες». Η σύγχυση θα είναι προφανής και αναπόφευκτη. Οι μέχρι σήμερα πικρές εμπειρίες από το Σκοπιανό πείθουν ότι και αν ακόμη η Συμφωνία καταρρεύσει, η «μακεδονική» γλώσσα και εθνότητα θα παραμείνουν και θα παγιωθούν, με σφοδρή πιθανότητα να αρχίσουν πάλι οι συγκρούσεις με τους Έλληνες, σίγουρα εντονότερες αυτή την φορά.
Παρά ταύτα είναι γεγονός ότι η Συμφωνία προβλέπει στο προοίμιο του σκοπιανού Συντάγματος να υπάρξει σαφής προσδιορισμός που να διαχωρίζει την σύγχρονη μακεδονική ταυτότητα των κατοίκων της ΠΓΔΜ από την αρχαιότητα και να την συνδέει με τις σλαβικές εγκαταστάσεις που ξεκίνησαν στην περιοχή της Βαλκανικής τον 6ο μ.Χ αιώνα, στο δε άρθρο 7 της Συμφωνίας συναντάται η πρόβλεψη ότι «οι δύο πλευρές διατυπώνουν την εκατέρωθεν αντίληψή τους ότι οι όροι «Μακεδονία» και «Μακεδονικός/Μακεδόνας», αναφέρονται σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και πολιτιστική κληρονομιά». Όμως, παρατηρείται, ότι τα Σκόπια ποτέ δεν ισχυρίσθηκαν ότι δεν αναγνωρίζουν την αρχαία ελληνική κληρονομιά στην Μακεδονία. Αυτό που αρνούνται είναι ο ελληνικός χαρακτήρας της Μακεδονίας και αυτό επιβεβαιώνουν δια της Συμφωνίας σήμερα, κατοχυρώνοντας για λογαριασμό τους την «μακεδονική» γλώσσα.
Οι όροι (μέτρα) της Συμφωνίας κρίνονται ως εμπροσθοβαρείς. Όπως γίνεται σε κάθε Διεθνή Σύμβαση, η ελληνική πλευρά θα έπρεπε να απαιτήσει πρώτα να απαλειφθούν οι αλυτρωτικές (επεκτατικές ) βλέψεις από το σκοπιανό Σύνταγμα (τροποποίηση του προοιμίου, των άρθρων 3 και 49 και απάλειψη υπαινιγμών ύπαρξης μειονοτήτων) και έπειτα να επιτρέψει την ένταξή τους σε ΝΑΤΟ και ΕΕ. Τούτο όμως θα ήταν αντίθετο προς τα συμφέροντα όλων, πλην Ελλάδος, η οποία και «υπέκυψε», χωρίς ουσιαστικά ανταλλάγματα. Είναι βέβαιον ότι οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις στην ΕΕ και η πρόσκληση συμμετοχής στο ΝΑΤΟ θα προχωρήσουν χωρίς να ερωτηθούν ούτε ο Ελληνικός Λαός ούτε το Κοινοβούλιο που απλώς θα κληθεί εκ των υστέρων να επικυρώσει όλα όσα έχουν δρομολογηθεί. Μιλάμε για μια πραγματική παγίδα που η Ελλάδα έστησε στον ίδιο τον εαυτό της. Η Συμφωνία θα παράξει τετελεσμένα που θα είναι δύσκολα αναστρέψιμα στο μέλλον και «έννομα αποτελέσματα» που θα δεσμεύσουν την χώρα, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων.
Και θα ήταν μεγάλη ουτοπία να νομίζουμε ότι, σε περίπτωση αθέτησης από τους Σκοπιανούς των συμφωνηθέντων, οι δύο Οργανισμοί, ΕΕ και ΝΑΤΟ, θα τους αποβάλλουν από τις τάξεις τους. Για τον λόγο αυτόν, άλλωστε , ουδαμού φαίνεται να παρέχουν τέτοιου είδους προβλέψεις και ρήτρες αποβολής.
Με την είσοδό τους σε ΕΕ και κυρίως στο ΝΑΤΟ, οι «Μακεδόνες» θα δημιουργήσουν νέες περιπλοκές με την Ελλάδα προβάλλοντας σταδιακά, ως «περίκλειστο κράτος», δικαιώματα Διεθνούς Δικαίου εξόδου στο Αιγαίο, ενώ οι Οργανισμοί θα «νίπτουν τας χείρας» αδιάφ
Επίμαχο σημείο της Συμφωνίας αποτελεί η διάταξη του άρθρου 8 η οποία επιβάλλει σε αμφότερα τα Μέρη «να μην προβαίνουν σε ενέργειες αλυτρωτισμού το ένα εναντίον του άλλου». Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αν η Συμφωνία επικυρωθεί και εφαρμοστεί, τότε το τόσο προσφιλές στον Ελληνικό Λαό τρόπαιο «Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ» θα πρέπει να θεωρηθεί… παράνομο και καταδικαστέο. Και ο κόσμος που με ενθουσιασμό δημόσια τραγουδά «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΞΑΚΟΥΣΤΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Η ΧΩΡΑ…..» θα πρέπει να ξεχάσει τα άσματα τέτοιου είδους για να μην προσβάλλεται η…« Ιερά Συμφωνία» (!!) και για να μην καταφύγουν οι Σκοπιανοί, σύμφωνα με το άρθρο 19 αυτής, στις «καλές υπηρεσίες του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ» , ή, ακόμη και « στο Διεθνές Δικαστήριο».
Για τους απεργαζόμενους μελλοντικές αλλαγές συνόρων στα Βαλκάνια, η νεόκοπη Συμφωνία θα μπορούσε να αποτελέσει το «όχημα» που θα τους επέτρεπε να εκμεταλλευθούν το ιδεολόγημα του «μακεδονισμού» για να προωθήσουν την ιδέα ενός ομόσπονδου κράτους, όπως π.χ είναι σήμερα το Βέλγιο ή θα μπορούσε να είναι η Κύπρος. Ούτε είναι απίθανη η σταδιακή εμπέδωση της ιδέας περί μιας ενιαίας ταυτότητας - της μακεδονικής - η οποία, ισχύουσα διακριτά αλλά παράλληλα με την ελληνική, δυνατόν να γίνει η απαρχή της ίδρυσης ενός νέου πολυεθνικού κράτους με στόχο την αποδυνάμωση της Ελλάδος στα πλαίσια της αναδιάταξης του μεταπολεμικού δυτικού κόσμου.
ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΑ. Μόνο ως «Λεόντια» υπέρ των Σκοπίων θα πρέπει να θεωρηθεί η Συμφωνία της 17ης Ιουν. 2018 στις Πρέσπες που αποπειράθηκε να λύσει το ονοματολογικό του γειτονικού κρατιδίου με πολλές κομβικές και βαθύτατες υποχωρήσεις και παραδοχές εκ μέρους μας που μείωσαν το εθνικό μας γόητρο αλλά, παράλληλα, αύξησαν το κύρος του κράτους των Σκοπίων με την ουσιαστική αποδοχή του ονόματός τους ως «Μακεδονία» και την κατοχύρωση της ψευδεπίγραφης «μακεδονικής» γλώσσας και ταυτότητας.
Την Συμφωνία επέβαλλαν ξένες δυνάμεις με σκοπό να αρθούν οι αντιρρήσεις της Ελλάδος για την εισδοχή της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την έναρξη των διαπραγματεύσεων με την ΕΕ, αδιαφορώντας για την εθνική ζημία της Ελλάδος , ήδη μέλους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, και παραγράφοντας με ασέβεια την τρισχιλιετή Ιστορία της Μακεδονίας.
Οι συνέπειες της Συμφωνίας που γρήγορα θα προκύψουν θα έχουν θύματα την Πατρίδα, την ίδια την μαρτυρική Μακεδονία και, προ πάντων, ολόκληρο τον Ελληνικό Λαό ο οποίος, προς μεγάλη του τιμή, όχι μόνο δεν πίστεψε στις ψευδολογίες και φρούδες υποσχέσεις των πολιτικών που υπέγραψαν την Συμφωνία υπακούοντας στις προσταγές των ξένων αφεντάδων τους με ευτελή ανταλλάγματα, αλλά και αντέδρασε δυναμικά με συλλαλητήρια και άλλες δημόσιες εκδηλώσεις, λοιδορούμενος δια ταύτα και άκρως απαξιούμενος.
Για τους λόγους αυτούς και πολλούς άλλους μη αναγραφόμενους, είναι εθνική επιταγή ο αγώνας εκείνων που αγαπούν την Μακεδονία και την θέλουν ελεύθερη και Ελληνική, να συνεχισθεί ακάθεκτος και με κάθε νόμιμο μέσο, ώστε η ιταμή Συμφωνία των Πρεσπών να παύσει ισχύουσα… erga omnes και οι «κτίτορές» της να λάβουν την «ανταμοιβή» που τους αξίζει από τον Ελληνικό Λαό, την Ιστορία και την αδέκαστη Δικαιοσύνη, «Θεία τε και ανθρωπίνη».

ορα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αλβανία , η οποία, παρότι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ από το 2009, εξακολουθεί να προκαλεί την Ελλάδα για την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ και τους ανύπαρκτους Τσάμηδες. Πέραν αυτών, στο ΝΑΤΟ δεν είναι τόσο αφελείς να πιστεύουν ότι η ένταξη των Σκοπίων θα εμποδίσει την τουρκική διείσδυση στα Βαλκάνια, στον βαθμό που αυτοί δεν την επιθυμούν.

< div/>

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΙΣΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΓΔΤΜ

on Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Επιμέλεια Γιώργος Δουδούμης, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Ανεξαρτήτως της αποδοχής ή μη του ονόματος «Βόρεια Μακεδονία» που δίνεται με τη συγκεκριμένη συμφωνία στην ΠΓΔΤΜ, το οποίο από άλλους απορρίπτεται άμεσα λόγω του ότι περιέχει τη λέξη Μακεδονία και από άλλους είναι ανεκτό υπό όρους, το περιεχόμενο της συμφωνίας έχει αρκετά σημεία, τα οποία ευλόγως δημιουργούν ερωτηματικά, τόσο για το γιατί συμφωνήθηκαν από ελληνικής πλευράς, όσο και για τις ειλικρινείς προθέσεις της απέναντι πλευράς.

Καταρχάς, όσον αφορά το «erga omnes», όλες οι χώρες του κόσμου, μηδεμιάς εξαιρουμένης, έχουν ένα όνομα για όλες τις χρήσεις, δηλαδή ισχύει για όλες το «erga omnes». Συνεπώς, αυτό δεν θα έπρεπε ούτε καν να αποτελεί θέμα διαπραγμάτευσης. Προφανώς, μπήκε έντεχνα στη διαπραγμάτευση, ήδη στη φάση προετοιμασίας, για να φανεί στο τέλος ότι κάπου υποχώρησαν τα Σκόπια. Και δυστυχώς, η ελληνική πλευρά θριαμβολόγησε για το αυτονόητο.

Παρά ταύτα, το  «erga omnes» δεν θα ισχύσει για κάποιες επιλεγμένες περιπτώσεις της συμφωνίας, οι οποίες μάλιστα είναι σημαντικές.

Συγκεκριμένα, στο άρθρο 1, παράγραφος 3β αναφέρεται, ότι:

«Η ιθαγένεια του Δεύτερου Μέρους θα είναι Μακεδονική/πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, όπως αυτή θα εγγράφεται σε όλα τα ταξιδιωτικά έγγραφα».

«Εrga omnes» θα ήταν αν είχε συμφωνηθεί, ότι η ιθαγένεια του Δεύτερου Μέρους θα είναι «Βορειομακεδονική». Η συμφωνημένη διατύπωση με διευκρινιστική ουρά δίπλα στη λέξη «Μακεδονική», πέραν του αδόκιμου της έκφρασης, εξαιρείται από το «erga omnes» και αυτή η εξαίρεση προβλέπεται να ισχύει για όλα τα ταξιδιωτικά έγγραφα.

 

Στο άρθρο 1, παράγραφος 3γ αναφέρεται ότι:

«Η επίσημη γλώσσα του Δεύτερου Μέρους θα είναι η «Μακεδονική γλώσσα», όπως αναγνωρίσθηκε από την Τρίτη Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων, που διεξήχθη στην Αθήνα το 1977, και περιγράφεται στο άρθρο 7(3) και (4) της παρούσας Συμφωνίας».

Δυστυχώς, στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι διαπραγματευτές δεν κατέφυγαν ούτε καν στην κατασκευή κάποιας «Βορειομακεδονικής γλώσσας», αλλά κατέφυγαν στο ψεύδος αναφέροντας μια δήθεν αναγνωρισμένη από την Τρίτη Συνδιάσκεψη των Ην. Εθνών για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων «Μακεδονική γλώσσα». Επ’ αυτού επικαλούμεθα την επιστημονική γνώμη του καθηγητή Γλωσσολογίας και πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών,  Γιώργου Μπαμπινιώτη: «…..Γράφαμε, εξηγούσαμε, τεκμηριώναμε, επιχειρηματολογούσαμε και νομίζαμε ότι κάποιος από τους ιθύνοντες που διαπραγματεύονται και λαμβάνουν τις αποφάσεις για το σκοπιανό θέμα θα μας ακούσει. Τίποτε. Τώρα ο αφελής γράφων τις γραμμές αυτές καταλαβαίνει γιατί ο ευφυής υπουργός παρέπεμπε πεισματικά στο 1977. Γιατί επιζητείτο εκ των υστέρων δικαιολογία για τα αδικαιολόγητα. Είχε αποφασισθεί προφανώς μέσα στο δούναι και λαβείν της διαπραγμάτευσης να αναγνωριστεί και να προσφερθεί χαριστικά η ονομασία της σλαβικής γλώσσας των Σκοπιανών σαν «μακεδονική» και ανεζητείτο δήθεν «προηγούμενο» και δήθεν «ιστορικό έρεισμα». Έτσι το των Σκοπιανών διπλωματικό «επιχείρημα» (ρητά μόλις από το 1991 που αυτονομήθηκε η ΠΓΔΜ) πως τάχα η γλώσσα τους είναι η «μακεδονική», η χρήση δηλ. εκ μέρους των Σκοπιανών μιας ψευδώνυμης ονομασίας για μια γλώσσα η οποία δεν είναι παρά ένα βουλγαροσερβικό ιδίωμα, δηλ. μια σλαβική γλώσσα, που γι’ αυτό άλλωστε γράφεται με το σλαβικό κυριλλικό αλφάβητο όπως όλες οι σλαβικές γλώσσες, αναπαρήχθη κατά κόρον από γνωρίζοντες την αλήθεια και από άλλους μη έχοντες ιδέαν του θέματος ως μη ώφειλον. Εγώ να εξηγώ δημόσια [Protagon, Τα Νέα, Ελεύθερος Τύπος, πλήθος ραδιοφωνικών συνεντεύξεων και μια τηλεοπτική] τι συζητήθηκε το 1977, ένα τεχνικό θέμα πώς θα τυποποιηθούν αποκλειστικώς τα γεωγραφικά ονόματα χωρών με λατινικό αλφάβητο (όπως η Γιουγκοσλαβία τότε, αλλά και η Ελλάδα και η Κίνα και οι αραβικές χώρες και το Ισραήλ και οι χώρες της Σοβιετικής Ένωσης και πολλές άλλες χώρες), να εξηγώ ως συμμετασχών ότι αυτό ήταν το θέμα της 3ης Διάσκεψης την Ηνωμένων Εθνών στην Αθήνα («the standardization of geographical names») και κάποιοι επίσημοι (υπουργοί και βουλευτές της κυβέρνησης) να συνεχίζουν να μιλούν αυτοί -όχι οι Σκοπιανοί!- για δήθεν αναγνώριση εκ μέρους μας της γλώσσας των Σκοπίων ως «μακεδονικής»!…».

Προφανώς, το άρθρο 1, παράγραφος 3γ, περικλείει ένα συνειδητό ψέμα περί δήθεν αναγνωρισμένης «Μακεδονικής γλώσσας». Το άρθρο αυτό παραπέμπει στο άρθρο 7 (3) και (4) της παρούσας συμφωνίας προκειμένου να «περιγραφεί» η «Μακεδονική γλώσσα».

Το άρθρο 7 (4) αναφέρει:

«Το Δεύτερο Μέρος σημειώνει ότι η επίσημη γλώσσα του, η Μακεδονική γλώσσα, ανήκει στην ομάδα των Νότιων Σλαβικών γλωσσών. Τα Μέρη σημειώνουν ότι η επίσημη γλώσσα και τα άλλα χαρακτηριστικά του Δεύτερου Μέρους δεν έχουν σχέση με τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, την κουλτούρα και την κληρονομιά της βόρειας περιοχής του Πρώτου Μέρους».

Ερωτάται: Γιατί λοιπόν δεν αναφέρεται μια και καλή η γλώσσα ως Σλαβομακεδονική, αλλά επιμένουν στο «Μακεδονική» με παραπομπές σε υποπαραγράφους άρθρων; Προφανώς αυτό αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι τους ενδιαφέρει το σκέτο «Μακεδονική», όπως και οι «μακεδονικές» εγγραφές στα ταξιδιωτικά έγγραφα. Συνεπώς είναι σαφές, ότι η συμφωνία δεν συντάχθηκε με καλή πίστη, αλλά οι γείτονες επιμένουν στα κλεμμένα και υποβόσκουν επεκτατικές προθέσεις τους εκτός των συμφωνούμενων «βορειομακεδονικών» συνόρων.

Επίσης, στο άρθρο 7 (3) αναφέρεται:

«Αναφορικά με το Δεύτερο Μέρος, με αυτούς τους όρους νοούνται η επικράτεια, η γλώσσα, ο πληθυσμός και τα χαρακτηριστικά τους, με τη δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά, διακριτώς διαφορετικά από αυτά που αναφέρονται στο άρθρο 7 (2)». (που αναφέρεται στη βόρεια περιοχή του Πρώτου Μέρους, δηλ. της Ελλάδος).

Ο όρος «διακριτώς διαφορετικά» είναι γενικός και αόριστος και οι ερμηνείες που θα δίδονται δεν είναι βέβαιο ότι δεν θα περιλαμβάνουν αιχμές σε βάρος της Ελληνικής Μακεδονίας. Επί πλέον, με τη λέξη «γλώσσα» ισχυροποιείται η αναγνωριζόμενη από το Πρώτο Μέρος και καθιερούμενη «Μακεδονική» και όχι «Βορειομακεδονική» ή «Σλαβομακεδονική» γλώσσα. Αντιθέτως, στο άρθρο 7 (2), το οποίο αναφέρεται στο Πρώτο Μέρος (Ελλάδα) δεν αναφέρεται η λέξη «γλώσσα» και ως προς το σημείο αυτό δεν υπάρχει ισορροπία στην περιγραφή των εκατέρωθεν αντιλήψεων για τους όρους «Μακεδονία» και «Μακεδόνας», ενώ οι λέξεις «ιστορία», «πολιτισμός» και «κληρονομιά» υπάρχουν και στο 7 (2) και στο 7 (3).

Το άρθρο 1, παράγραφος 3ε εξαιρείται επίσης από το «erga omnes» δεδομένου ότι εναρμονίζονται μόνον οι κωδικοί της χώρας για τις πινακίδες αυτοκινήτων, ενώ για όλους τους άλλους σκοπούς οι κωδικοί της χώρας παραμένουν ως έχουν αποδοθεί από τον Διεθνή Οργανισμό Τυποποίησης, ο οποίος σημειωτέον αυτοορίζεται ως μη κυβερνητική οργάνωση.

Το άρθρο 1, παράγραφος 10, που «αφορά την εγκυρότητα των υφισταμένων εγγράφων και υλικού, που εκδόθηκαν από τις Αρχές του Δεύτερου Μέρους, τα Μέρη συμφωνούν ότι θα υπάρξουν δυο μεταβατικές περίοδοι, μία «τεχνική» και μία «πολιτική».

Με το άρθρο αυτό εξασφαλίζεται μια πέραν μιας εύλογης προθεσμίας χρονική άνεση, ώστε η ΠΓΔΤΜ να συνεχίζει να εμφανίζεται ως «Μακεδονία» και όχι με το συμφωνημένο όνομα «Βόρεια Μακεδονία», ώστε να εμπεδώνεται στους τρίτους, κράτη και πολίτες, ότι πρόκειται για τη «Μακεδονία» και να βοηθήσουν έτσι στο να ατονήσει αργότερα η καθιέρωση της «Βόρειας Μακεδονίας».

Συγκεκριμένα, σε ότι αφορά την «τεχνική» μεταβατική διάταξη, θα αφορά όλα τα επίσημα έγγραφα και υλικό της Δημόσιας Διοίκησης του Δεύτερου Μέρους για διεθνή χρήση και εκείνα για εσωτερική χρήση που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο εξωτερικό (π.χ. διαβατήρια, έγγραφα πρεσβειών και προξενείων με εθνόσημα και τίτλους καθώς και πινακίδες πρεσβειών και προξενείων) και θα έχει διάρκεια πέντε ετών από την έναρξη ισχύος της παρούσας συμφωνίας.

Ερωτάται: Γιατί επιθυμούν μια πενταετία για μια προσαρμογή που μπορεί να γίνει σε λίγους μήνες;

Σε ότι αφορά την «πολιτική» μεταβατική περίοδο (αφορά το εσωτερικό της χώρας), στο άρθρο 1 παράγραφος 10β αναφέρεται:

«Η «πολιτική» μεταβατική περίοδος θα αφορά όλα τα έγγραφα και υλικό αποκλειστικά για εσωτερική χρήση στο Δεύτερο Μέρος. Η έκδοση των εγγράφων και υλικού που εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία σύμφωνα με το Άρθρο 1(3) θα ξεκινά στο άνοιγμα κάθε διαπραγματευτικού κεφαλαίου της ΕΕ στο συναφές πεδίο, και θα ολοκληρωθεί εντός πέντε ετών από τότε».

Πέραν του γεγονότος ότι το «ξετύλιγμα» αυτή της ιδιόρρυθμης διαδικασίας θυμίζει έντονα αναλογίες στα περιλαμβανόμενα στο διαβόητο Σχέδιο Αννάν, όπως και άλλα σημεία της παρούσας συμφωνίας (γεγονός που «δένει» με τα περιλαμβανόμενα σε ανάλυση της Αμάντας Σλοτ, βοηθού υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα, για το Ινστιτούτο Brookings της Ουάσινγκτων, ότι: «η κυβέρνηση Τραμπ αξίζει να επαινεθεί για την αθόρυβη εμπλοκή της που βοήθησε στο να καλυφθεί η τελική ευθεία...Οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν σε μια αθόρυβη διπλωματία τους τελευταίους μήνες, με επικεφαλής τον υφυπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Γουές Μίτσελ και με την υποστήριξη των πρεσβευτών στην Αθήνα και τα Σκόπια…»), παρατηρείται ότι η συγκεκριμένη παράγραφος προβλέπεται να εξαιρεί για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα το «erga omnes» στο εσωτερικό της χώρας. Δηλαδή, όσο η «Βόρεια Μακεδονία» θα βρίσκεται εκτός ΕΕ και όσο τα σχετικά κεφάλαια π.χ. της Δικαιοσύνης δεν θα έχουν ανοίξει, συν πέντε χρόνια, όλα τα σχετικά επίσημα έγγραφα και υλικά (από την πινακίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης μέχρι όλα το έντυπα αρμοδιότητας του Υπουργείου Δικαιοσύνης) θα είναι τα σημερινά ισχύοντα της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» και αν εν τω μεταξύ η Ευρωπαϊκή Ένωση καταργηθεί ή αποφασίσει να μην εντάξει στους κόλπους της τη «Βόρεια Μακεδονία», στο εσωτερικό της η χώρα θα λειτουργεί ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

 Αυτό σημαίνει, ότι η γειτονική χώρα θα έχει δικαίωμα που θα απορρέει από τη συμφωνία αυτή να είναι στο εσωτερικό της, ίσως και για δεκαετίες, η «Δημοκρατία της Μακεδονίας» με τη συμφωνία περί Βόρειας Μακεδονίας να είναι σε ισχύ. Αυτό όμως αντιστρατεύεται άλλα άρθρα της συμφωνίας που απαγορεύουν συμπεριφορές που θίγουν το πρώτο Μέρος (την Ελλάδα).

Τουλάχιστον περίεργη είναι η διατύπωση του άρθρου 6, παράγραφος 2, που αναφέρει, ότι «Έκαστο μέρος θα λάβει αμελλητί αποτελεσματικά μέτρα για να αποθαρρύνει και να αποτρέψει την εκδήλωση πράξεων από ιδιωτικούς φορείς που πιθανόν υποδαυλίζουν τη βία, το μίσος ή την εχθρότητα εναντίον του άλλου Μέρους…».

Επίσης, στην παράγραφο 3 του άρθρου 6 υπάρχει ανάλογη γενική απειλή για ιδιωτικούς φορείς που πιθανόν υποδαυλίζουν τη βία, το μίσος ή την εχθρότητα..».

Και οι δύο πιο πάνω παράγραφοι δείχνουν τουλάχιστον προχειρότητα.

Στο άρθρο 8, παράγραφο 5, προβλέπεται η συγκρότηση Επιτροπής «για να εξετάσει την αντικειμενική, επιστημονική ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων βασισμένη σε αυθεντικές, στοιχειοθετημένες και επιστημονικά στέρεες ιστορικές πηγές και αρχαιολογικά ευρήματα….και εφόσον θεωρήσει κατάλληλο, θα αναθεωρήσει οιαδήποτε σχολικά εγχειρίδια και βοηθητικό σχολικό υλικό όπως χάρτες, ιστορικούς άτλαντες, οδηγούς διδασκαλίας που χρησιμοποιούνται σε έκαστο από τα Μέρη, σύμφωνα με τους σκοπούς της ΟΥΝΕΣΚΟ και του Συμβουλίου της Ευρώπης».

Η παράγραφος αυτή προκαλεί μειδιάματα αλλά και οργή λαμβανομένου υπόψη ότι είναι τοις πάσι γνωστόν, ότι έχουμε να κάνουμε με ένα κράτος το οποίο είναι τεχνητό κατασκεύασμα και στηρίζεται στο ψεύδος και στην πλαστογράφηση της Ιστορίας από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα, τόσο έναντι της Ελλάδος όσο έναντι και της Βουλγαρίας κατά ένα μέρος. Περαιτέρω σχόλια επ’ αυτού κρίνονται περιττά.

Επίσης, συμφωνήθηκε να συγκροτηθεί το 2019 επιτροπή, η οποία θα εξετάσει τη χρήση εμπορικών σημάτων εντός μιας τριετίας. Αφού η ΠΓΔΤΜ θα έχει μεταμορφωθεί σε κράτος με επίσημο όνομα Βόρεια Μακεδονία, η ελληνική διαπραγματευτική θέση για τη χρήση εμπορικών σημάτων προϊόντων της ελληνικής Μακεδονίας θα υστερεί διότι η θέση θα είναι πιασμένη από άλλον και θα μας λένε, ότι τα προϊόντα σας είναι ελληνικά και συνεπώς δεν χρειάζεται να τα λέτε και μακεδονικά, εφόσον ένα θα είναι το μακεδονικό κράτος: αυτό με πρωτεύουσα τα Σκόπια.

Συμπερασματικά και εν ολίγοις, ο κ. Κοτζιάς φαίνεται να κόμισε χάντρες και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς, ενώ οι γείτονες έλαβαν γλώσσα και ταυτότητα. Τα Σκόπια αποκτούν επισήμως (και με την άδεια της αστυνομίας) μακεδονική γλώσσα, ενώ οι βουλγαρικής καταγωγής και μέχρι πρόσφατα Νοτιοσλάβοι (=Γιουγκοσλάβοι) αποκτούν τη χρυσή βίζα που γράφει: Μακεδονική Εθνότητα!

Παναγιώτης Δράκος: Εμείς το χρέος, το ΔΝΤ και οι Γερμανοί!

on Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Παρακολουθώ την ανεπιτυχή προσπάθεια των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών να πετύχουν κάποια ρύθμιση του χρέους παρά τη σχετική υποστήριξη που μας παρέχει η εμμονή του ΔΝΤ. Εμείς με ρύθμιση εννοούμε και επιθυμούμε «κούρεμα». Το ΔΝΤ, διάβαζε ΗΠΑ, επιμένει αόριστα σε ρύθμιση που εξυπακούει κούρεμα. Εύλογο γιατί ούτε το ΔΝΤ ή οι ΗΠΑ έχουν να πληρώσουν τίποτα. Οι πιστωτές της Ευρωζώνης, όμως με πρώτη την Γερμανία, πρωτοστατούντος του κ. Σόιμπλε, αντιδρούν γιατί πρέπει να περάσουν από τα κοινοβούλιά τους νόμους μειωτικούς των απαιτήσεών τους. Εξάλλου τα χρήματα αυτά και τα δανεισθήκαμε, και τα σπαταλήσαμε.


Αντιπροτείνουν (από ό,τι ξέρουμε) επιμήκυνση του χρέους και/ή μείωση ή μηδενισμό των επιτοκίων. Τέτοιες λύσεις δεν φανερώνονται στα κοινοβούλια και στους ψηφοφόρους χάρις στα ανεπαρκή λογιστικά πρότυπα των ευρωπαϊκών κρατών (για τα οποία σε άλλη ευκαιρία).

Ακόμα και σε τέτοιες προτάσεις όμως οι Γερμανοί προετοιμάζονται να αντιτάξουν όσες αρνήσεις μπορούν, διεκδικώντας περαιτέρω ανταλλάγματα από την ασθενή Ελλάδα, όπως την κατάντησαν οι αποτυχημένες κυβερνήσεις της τελευταίας τεσσαρακονταπενταετίας. Έχουμε λοιπόν εναντίον μας όλους τους πιστωτές μας, πράγμα που βοηθάει αφάνταστα τους Γερμανούς.

Διερωτώμαι γιατί να μην περιορίσουμε την αντιπαλότητα στη Γερμανία και στον εκάστοτε κ. Σόιμπλε αντί να έχουμε εναντίον μας όλες τις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης. Να δηλώσουμε δηλαδή ότι συνδέουμε τη μείωση του χρέους με την καταβολή από τη Γερμανία των οφειλών της, τόσο από το κατοχικό δάνειο όσο και από τις αποζημιώσεις για τις τεράστιες καταστροφές που μας προξένησε. Όλα τα ποσά αυτά θα πάνε στους άλλους πιστωτές από τα γεμάτα ταμεία της Γερμανίας.

Ειρήσθω εν παρόδω ότι τα Γερμανικά πλεονάσματα έχουν αποκτηθεί χάρη στα ελλείμματα των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης. Και ως εκ τούτου καμία από τις δανείστριές μας δεν θα στεναχωρηθεί να εισπράξει από τη Γερμανία. Επιπλέον θα υποστηρίξουν και τις, ενδεχομένως ασθενείς νομικά, απαιτήσεις μας! Ούτως ή άλλως τη φιλία των Γερμανών και του κ. Σόιμπλε δεν θα την αποκτήσουμε ποτέ, αλλά μπορεί να συμμαχήσουν μαζί μας όλοι οι πιστωτές της Ευρωζώνης προς μεγάλη ανακούφισή τους.

Τα χρόνια περνάνε, μυαλό δεν βάζουμε. Κάποιος είπε ότι το διάβασμα είναι ο προγραμματισμός του εμφυτευμένου υπολογιστού μας [δηλαδή του μυαλού]. Οι κυβερνήσεις όμως όχι μόνο δεν διαβάζουν, αλλά ούτε ακούν...

Παναγιώτης Δράκος
Πρόεδρος
Ένωση Εισηγμένων Εταιρειών

Μελέτης Η. Μελετόπουλος: Η συμφωνία είναι λάθος

on Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Στις μεγάλες αποφάσεις της εξωτερικής πολιτικής δεν χωρούν εθνικιστικές ή ψευδοπροοδευτικές ιδεοληψίες. Στην παγκόσμια σκακιέρα οι αποφάσεις λαμβάνονται με αποκλειστικό κριτήριο τον γεωπολιτικό ρεαλισμό.
1. Η κυοφορούμενη συμφωνία δεν είναι βιώσιμη. Το πολιτικό σύστημα των Σκοπίων και οι πολίτες είναι διχασμένοι. Ο πρόεδρος Ιβάνοφ, το κόμμα του Γκρούεφσκι και ο αλβανικός πληθυσμός αντιτίθενται σφόδρα. Μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης θεωρεί την αλλαγή ονομασίας προδοσία.
2. Στην Ελλάδα συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Τα συλλαλητήρια έδειξαν πάνδημη και διαχρονική αντίθεση του ελληνικού λαού. Δεν αντισταθμίζονται από μια ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Επίσης, εάν στα Σκόπια διεξαχθεί δημοψήφισμα, η ελληνική κυβέρνηση θα αναγκασθεί να πράξει το ίδιο, και η όποια συμφωνία θα καταπέσει.
3. Τα Σκόπια κερδίζουν την είσοδό τους στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ. Προβάλλεται από ελληνικής πλευράς ως επιχείρημα η σταθεροποίησή τους. Αλλά αυτή μπορεί να εξασφαλιστεί με ειδική συμφωνία με το ΝΑΤΟ χωρίς δικαίωμα ψήφου και σύνδεση με την ΕΕ όπως η Ελλάδα πριν το 1981.



4. Η Ελλάδα θα χάσει αυτό που τα Σκόπια θα κερδίσουν: την κατοχύρωση της ονομασίας. Γιατί κόπτονται τα Σκόπια, αφού πολλά κράτη έχουν αναγνωρίσει το κρατίδιο ως «Μακεδονία»; Μα γιατί η Μακεδονία είναι μέρος της ελληνικής γεωγραφίας και ιστορίας. Η αναγνώριση από την Ελλάδα και μόνον αυτή νομιμοποιεί τη χρήση του ονόματος.
5. Την επομένη της συμφωνίας θα αμφισβητηθεί η ελληνικότητα της Μακεδονίας. Θα ζητηθεί νομικά η απαγόρευση της χρήσης του όρου Μακεδονία σε ελληνικές περιοχές, προϊόντα κ.λπ. Σε πιο ακραία εκδοχή, θα δρομολογηθεί ψευδοαλυτρωτικό κλίμα, με το επιχείρημα της ενοποίησης του όλου «μακεδονικού έθνους». Ο σκοπιανός ψευδοαλυτρωτισμός θα επανέλθει με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Η δε Ελλάδα την επόμενη μέρα θα είναι μια βαθιά διχασμένη και αποδυναμωμένη χώρα.

Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

 

Χρήστος Ζιώγας*: Ντόναλντ Τραμπ: προεδρική αδυναμία και οι απαιτήσεις μίας ηγεμονίας

on Τετάρτη, 06 Ιουνίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

  JIM WATSON via Getty Images

Το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ανέδειξε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως το ισχυρότερο κράτος του διεθνούς συστήματος και αδιαμφισβήτητο ηγεμόνα του φιλελεύθερου κόσμου, στην αντιπαράθεση με την Σοβιετική Ένωση και τις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Η επικράτηση του δυτικού συνασπισμού, στον τεσσαρακονταπενταετή ανταγωνισμό με τα σοσιαλιστικά κράτη, προήγαγαν τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τον ηγεμόνα του διεθνούς συστήματος. Η διαχείριση της αμερικανικής ηγεμονίας αποτέλεσε βασικό μέλημα και των τριών μεταψυχροπολεμικών προεδριών: των δημοκρατικών Μπιλ Κλίντον (1993-2000) και Μπάρακ Ομπάμα (2009-2016) και του ρεπουμπλικάνου Τζορτ Μπους (George W. Bush) (2001- 2008). Βέβαια, οι προσπάθειές τους δεν στέφθηκαν με τον ίδιο βαθμό επιτυχίας.

 Αναμφίβολα και η διακυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ, αποσκοπεί στην διαιώνιση της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας. Κάθε επιτυχημένη ηγεμονική δομή στο διεθνές σύστημα προϋποθέτει μία ισχυρή υλική βάση για να μπορεί να το διαχειριστεί, μία κατευθυντήρια ιδέα συγκρότησής του, έναν συνδυασμό συναίνεσης και επιβολής προς τα συμμαχικά και τα ηγεμονευόμενα κράτη, το μοίρασμα οφελών κι έναν αποδεκτό επιμερισμό του κόστους των ζημιών που προκύπτουν, ως αντίδωρο για την παροχή σταθερότητας στο διεθνές σύστημα. Διαχρονικά έχει αποδειχθεί ότι η συγκεκριμένη «συνταγή» μόνο εύκολή δεν είναι, έχοντας πολλά ιστορικά παραδείγματα απώλειας της ηγεμονικής θέσης μεγάλων δυνάμεων με ειρηνικό και, συνηθέστερα, μη τρόπο.
 Στην παρούσα συγκυρία οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν να αντιμετωπίσουν μία δυνάμει ηγεμονική χώρα, την Κίνα, και αρκετούς διαφορετικών δυνατοτήτων περιφερειακούς δρώντες, Ρωσσία , Ινδία , Ιαπωνία , Γερμανία . Η διαχείριση της συγκεκριμένης κατάστασης θα είναι ευκολότερη εφ’ όσον η Ουάσιγκτον εξακολουθήσει να θεωρείται από τις περισσότερες χώρες, συμμαχικές και όχι μόνο, ως ο εγγυητής της σταθερότητας στο διεθνές σύστημα. Διαχρονικά ο εκάστοτε ηγεμόνας, για να διατηρήσει ευκολότερα την θέση του στο διεθνές σύστημα, οφείλει να αποτρέψει τις εναντίον του αντι-συσπειρώσεις από τις υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις.
 
Μετά από ενάμιση χρόνο στην προεδρία ο Ντόναλντ Τραμπ με τις ενέργειές του φαίνεται να υποσκάπτει το αμερικανικό ηγεμονικό status. Στον οικονομικό και εμπορικό τομέα επιδιώκει να επανακαθορίσει τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου, προς όφελος της χώρας του, χρησιμοποιώντας την δεσπόζουσα θέση της Ουάσιγκτον σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο, για να καλύψει το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της αμερικανικής οικονομίας σε ορισμένους τομείς. Με όρους εσωτερικής πολιτικής, ο νυν Πρόεδρος εισακούει τα κελεύσματα των πιο συντηρητικών και θιγόμενων από την «παγκοσμιοποίηση» τμημάτων της αμερικανικής κοινωνίας, τα οποία άλλωστε τον ψήφισαν. Με όρους διεθνοπολιτικής πρακτικής των μεγάλων δυνάμεων, ο ηγεμόνας θέλει να αλλάξει τους κανόνες κατά το δοκούν. Η εφαρμογή δασμών εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών προς τρίτες χώρες για ορισμένα προϊόντα, δημιουργεί συνθήκες αντιστροφής της όλης διαδικασίας απελευθέρωσης του εμπορίου, όπου η Ουάσιγκτον διαχρονικά πρωτοστατούσε. Πιθανά αντίμετρα από τα θιγόμενα κράτη, όπως η Κίνα, θα διασαλεύσουν την οικονομική πτυχή της διεθνούς τάξης.

Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και κυρίως στην περιοχή της Μέσης Ανατολής η αμερικανική κυβέρνηση έχει λειτουργήσει εξόχως αποσταθεροποιητικά. Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, συνιστά ενέργεια που δυσκολεύει τους αναλυτές να κατανοήσουν: με ποιόν τρόπο εξυπηρετούνται τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή; Βέβαια, το State Department διατείνεται ότι η συγκεκριμένη απόφαση είναι ορθολογική, διότι θα επανεκκινήσει την ειρηνευτική διαδικασία επίλυσης του Παλαιστινιακού και ενισχύει τον σημαντικότερο σύμμαχό τους στην περιοχή, το Ισραήλ. Από τα μέχρι στιγμής πεπραγμένα δεν επαληθεύεται η πρώτη υπόθεση, ούτε τεκμαίρεται εύκολα η δεύτερη, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες απώλεσαν τον ρόλο του εντίμου διαμεσολαβητή. Ακολούθως, η απόσυρση των Ηνωμένων Πολιτειών από της συμφωνία της διεθνούς κοινότητας με το Ιράν, ώστε να διασφαλιστεί η χρήση της πυρηνικής ενέργειας μόνο για ειρηνικούς σκοπούς, δημιουργεί συναφείς και εύλογους προβληματισμούς. Η αποχώρηση της Ουάσιγκτον και οι πιθανές κυρώσεις θα επιδεινώσουν τις τεταμένες σινοαμερικανικές και αμερικανορωσσικές σχέσεις καθώς και θα διαταράξουν την ευρωατλαντική συμμαχία, ιδιαίτερα αν τα υπόλοιπα μέρη παραμείνουν στην συμφωνία. Η αντιπαράθεση της Ουάσιγκτον με τους ευρωπαίους συμμάχους της, την Κίνα και την Ρωσσία, για την τύχη της συμφωνίας με το Ιράν, δεν συνιστά ορθολογική επιλογή και πλήττει τα αμερικανικά συμφέροντα.

Τα εκκρεμή ζητήματα του Προέδρου Τραμπ, απότοκα του προτέρου βίου του και των προεκλογικών πρακτικών του , σε συνδυασμό με τους ισχυρούς θεσμούς του αμερικανικού πολιτικού και δικαστικού συστήματος, δυσχεραίνουν την προεδρική του θητεία και θέτουν εν αμφιβόλω την πολιτική του σταδιοδρομία. Ίσως λοιπόν, τα πολλά εσωτερικά μέτωπα του Προέδρου Τραμπ να τον ώθησαν στην αναζήτηση πολιτικών ερεισμάτων, χρησιμοποιώντας το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Ο εφελκυσμός των συντηρητικών και φιλο-ισραηλινών κύκλων σε θεσμικό και εξωθεσμικό επίπεδο, ίσως να είναι αναγκαίος στην τωρινή συγκυρία για την πολιτική ενίσχυση ή και επιβίωση του Αμερικανού Προέδρου.

Το ερώτημα που αναφύεται συνίσταται στο: ποιές θα είναι οι συνέπειες των ενεργειών του Ντόναλντ Τραμπ, όσον αφορά την πορεία της αμερικανικής ηγεμονίας; Αντλώντας από την ιστορική παρακαταθήκη του σύγχρονου διακρατικού συστήματος, σχετικά με τον τρόπο διατήρησης των ηγεμονικών δομών, σε συνδυασμό και τις τωρινές συνθήκες και τάσεις οι Ηνωμένες Πολιτείες θα διατηρήσουν ευκολότερα την θέση τους, εφ’ όσον θεωρούνται από τους τρίτους δρώντες παράγων σταθερότητας και όχι αστάθειας στο διεθνές σύστημα˙ βασικό στοιχείο για την νομιμοποίηση του εκάστοτε ηγεμόνα. Επίσης οφείλουν να παρεμποδίσουν -και όχι να δρομολογούν- κάθε σύμπραξη μεταξύ των άλλων μεγάλων δυνάμεων, αναδεικνύοντας και εκμεταλλευόμενες παράλληλα τις μεταξύ τους διαφορές.

Ποιά είναι όμως τα όρια επιβολής των Ηνωμένων Πολιτειών προς τις μεγάλες δυνάμεις για όλα τα ανοικτά ζητήματα, στην παρούσα συγκυρία; Σε σχέση με δύο δεκαετίες πριν, η ικανότητα «χειραγώγησης» έχει περιοριστεί, κάνοντας αναγκαιότερο έναν ορθολογισμό, ο οποίος θα συνυπολογίζει αυστηρότερα, τα πιθανά κόστη και οφέλη. Ενέργειες που εξυπηρετούν κυρίως εσωτερικές πολιτικές θα πρέπει να αποφεύγονται, διότι υποσκάπτουν μεσοπρόθεσμα τα αμερικανικά συμφέροντα˙ η εμμονή σχετικά το Ιράν συνιστά διπλωματική «σπατάλη» για την Ουάσιγκτον.

Η δυνατότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να επιβάλουν τις θέσεις τους σε συμμάχους και ανταγωνιστές εξακολουθεί να υφίσταται, φθίνουσα κι έχοντας αυξανόμενο οριακό κόστος. Τα ηγεμονικά σχήματα μακροημερεύουν ευκολότερα όταν βασίζονται περισσότερο στην συναίνεση παρά στην επιβολή, παραδοχή που αγνοεί από ιδιοσυγκρασία ο νυν Πρόεδρος, και απεχθάνεται επειδή την ακολούθησε ο προκάτοχός του.

  Χρήστος Ζιώγας Μεταδιδακτορικός Ερευνητής και Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

 Source: https://www.huffingtonpost.gr/entry/ntonalnt-tramp-proedrike-adenamia-kai-oi-apaiteseis-mias-eyemonias_gr_5b0e7d39e4b021e3a19fbd0c

Αλεξάνδρα Τόμπρα: Η συσπείρωση της Ασίας και οι «ήττες» Trump

on Δευτέρα, 07 Μαΐου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ο κορυφαίος εμπορικός εταίρος του Ιράν είναι η Κίνα, ενώ η Τεχεράνη και η Μόσχα έχουν βελτιώσει τους δεσμούς. Οι τρεις χώρες κινούνται προς στην εδραίωση μιας συμπαγούς συμμαχίας ...

Μπορεί το 2018 να μην άρχισε με θετικούς οιωνούς για την παγκόσμια οικονομία, αλλά τις εβδομάδες που προηγήθηκαν συνέβησαν κοσμοϊστορικά γεγονότα.
Γεγονότα που αν μη τι άλλο εμπεριέχουν σημαντικά μηνύματα για τις κινήσεις των ηγετών που σήμερα ορίζουν την πορεία ολόκληρου του κόσμου.

Δύο σύνοδοι κορυφής - η διασυνοριακή χειραψία που συγκλόνισε τον κόσμο μεταξύ Kim και Moon στην Panmunjom και η εγκάρδια βόλτα του Xi και Modi στη λίμνη του Wuhan - μπορεί να έχουν δώσει την εντύπωση ότι η ενσωμάτωση στην Ευρασία εισέρχεται σε μια ομαλότερη πορεία.
Είναι αυτό όμως η πραγματικότητα;
Η αλήθεια είναι ότι όλες αυτές οι συναντήσεις, αλλά και οι διεργασίες γύρω από αυτές, έχουν ένα κοινό παρανομαστή, ο οποίος είναι το ακρωνύμιο JCPOA.
Είναι η πραγματική πυρηνική συμφωνία του Ιράν.
Και η Ρωσία και η Κίνα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή υποστήριξης του Ιράν.
Η Κίνα είναι ο κορυφαίος εμπορικός εταίρος του Ιράν - κυρίως λόγω των εισαγωγών ενέργειας.
Το Ιράν από την πλευρά του είναι σημαντικός εισαγωγέας τροφίμων.
Η Ρωσία σκοπεύει να καλύψει τα κενά.
Οι κινεζικές εταιρείες αναπτύσσονται μαζικά στην εκμετάλλευση των πετρελαϊκών πεδίων σε Yadavaran και North Azadegan.
Η εταιρεία China National Petroleum Corporation (CNPC) ανέλαβε σημαντικό μερίδιο, της τάξεως του 30%, σε ένα έργο ανάπτυξης στο South Pars - του μεγαλύτερου πεδίου φυσικού αερίου στον κόσμο.
Η συμφωνία, ύψους 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στοχεύει στην αναβάθμιση των διυλιστηρίων πετρελαίου του Ιράν, συμπεριλαμβανομένης σύμβασης μεταξύ της Sinopec και της Εθνικής Ιρανικής Εταιρείας Πετρελαίου (NIOC) για την επέκταση του διυλιστηρίου πετρελαίου Abadan.
Στο περιβόητο ταξίδι στο Ιράν, αμέσως μετά την υπογραφή της JCPOA το 2015, ο Πρόεδρος Xi Jinping υποστήριξε ένα φιλόδοξο σχέδιο για την αύξηση του διμερούς εμπορίου κατά δέκα φορές, στα 600 δισ. δολάρια την επόμενη δεκαετία.
Για το Πεκίνο, το Ιράν είναι ένα απόλυτα βασικό κέντρο των Νέων δρόμων του Μεταξιού, ή την πρωτοβουλία Belt and Road (BRI).
Ένα βασικό έργο BRI είναι η σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας μήκους 926 χιλιομέτρων, από την Τεχεράνη έως το Mashhad.
Την ίδια ώρα, στις Βρυξέλλες είναι διάχυτες οι ανησυχίες σχετικά με την αδυναμία των ευρωπαϊκών τραπεζών να χρηματοδοτήσουν τα έργα στο Ιράν - λόγω της εμμονής της κυβέρνησης της Ουάσιγκτον κατά της χώρας.
Αυτό άνοιξε το δρόμο για την CITIC της Κίνας (China International Trust Investment Corporation) να αναπτύξει πιστωτικές γραμμές στη χώρα έως και 15 δισ. δολάρια.
Η Τράπεζα Εξαγωγών-Εισαγωγών της Κίνας έχει μέχρι στιγμής χρηματοδοτήσει 26 έργα στο Ιράν - από την κατασκευή οδών και την εξόρυξη μέχρι και την παραγωγή χάλυβα - συνολικού ύψους περίπου 8,5 δισ. δολαρίων.
Η China Export and Credit Insurance Corp – ή αλλιώς Sinosure – υπέγραψε μνημόνιο για να βοηθήσει τις κινεζικές εταιρείες να επενδύσουν σε ιρανικά έργα.
Η εθνική βιομηχανία μηχανημάτων της China Corp υπέγραψε σύμβαση ύψους 845 εκατομμυρίων δολαρίων για την κατασκευή σιδηροδρόμου μήκους 410 χλμ. στο δυτικό Ιράν, που συνδέει την Τεχεράνη, τη Hamedan και την Sanandaj.
Την ίδια ώρα, υπάρχουν φήμες ότι η Κίνα μακροπρόθεσμα μπορεί να παρακάμψει ακόμη και την Ινδία, αναπτύσσοντας το στρατηγικό λιμάνι της Chabahar στην Αραβική Θάλασσα - το προτεινόμενο σημείο εκκίνησης του μίνι-δρόμου του μεταξιού της Ινδίας στο Αφγανιστάν, παρακάμπτοντας και το Πακιστάν.
Μέσα σε αυτό το επιχειρηματικό μαραθώνιο, το Πεκίνο έχει ακολουθήσει σκληρή ρητορική κόντρα στο αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης που επιβάλει δασμούς στην Huawei, κυρίως λόγω των αυξημένων πωλήσεων smart phones στην ιρανική αγορά.
Από την πλευρά της, η Ρωσία προσπαθεί να καλύψει τα κενά της "κινεζικής επίθεσης" επενδύσεων.
Στο πλαίσιο αυτό, η Aseman Airlines αποφάσισε να αγοράσει 20 Sukhoi SuperJet 100 ενώ η Iran Air Tours - θυγατρική της Iran Air - παράγγειλε επίσης άλλα 20.
Οι συμφωνίες αξίας άνω των 2 δισ. δολαρίων, παρουσιάστηκαν στο Eurasia Airshow στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Αττάλειας στην Τουρκία την περασμένη εβδομάδα, υπό την επίβλεψη του αναπληρωτή Υπουργού Βιομηχανίας και Εμπορίου της Ρωσίας, Oleg Bocharov.
Και οι δύο χώρες, τόσο το Ιράν όσο και η Ρωσία καταπολεμούν τις κυρώσεις των ΗΠΑ.
Παρά τις ιστορικές τριβές, το Ιράν και η Ρωσία έρχονται όλο και πιο κοντά.
Η Τεχεράνη προσφέρει καθοριστικό στρατηγικό βάθος στην παρουσία της Μόσχας στη Νοτιοδυτική Ασία, ενώ η Μόσχα υποστηρίζει ανεπιφύλακτα την JCPOA.
Η Ρωσία και το Ιράν συντονίζουν στενά την ενεργειακή τους πολιτική.
Έχουν υπογράψει έξι συμφωνίες ύψους έως και 30 δισ. δολαρίων, ενώ σύμφωνα με τους αξιωματούχους τους οι ρωσικές επενδύσεις στην ανάπτυξη του πετρελαίου και του φυσικού αερίου του Ιράν θα μπορούσαν να φθάσουν και τα 50 δισ. δολάρια.
Το Ιράν θα γίνει επίσημο μέλος της Οικονομικής Ένωσης της Ευρασίας (EAEU) υπό την ηγεσία της Ρωσίας πριν από το τέλος του έτους.
Και με την ισχυρή ρωσική υποστήριξη, το Ιράν θα γίνει αποδεκτό ως πλήρες μέλος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) μέχρι το 2019.
Μόσχα-Τεχεράνη κατευθύνονται στον ίδιο δρόμο της στρατηγικής εταιρικής σχέσης, παρακάμπτοντας μάλιστα και το δολάριο στις συναλλαγές τους.

Στη Δύση... τι;

Μόλις πραγματοποιηθεί το πρώτο ταξίδι του νέου υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, του Mike Pompeo, στη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ, θα γίνει πράξη και η ενημέρωση των δύο συμμάχων για την επικείμενη απόσυρση των ΗΠΑ από την JCPOA στις 12 Μαΐου.
Αυτό θα συνεπάγεται μια νέα παρτίδα αμερικανικών κυρώσεων, με το Ριάντ και τον πρίγκιπα Mohammad bin Salman, να εντάσσονται στο αντι-Ιρανικό μέτωπο.
Παράλληλα, η διοίκηση Trump μπορεί να απαιτήσει, αλλά ο Mohammad bin Salman δεν θα το δεχτεί, να σταματήσει ο αποτυχημένος αποκλεισμός του Κατάρ ή η ανθρωπιστική καταστροφή του πολέμου στην Υεμένη.
Στο ευρωπαϊκό μέτωπο, ο γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron έχει αναχθεί ως ανεπίσημος βασιλιάς της Ευρώπης, προωθώντας τον εαυτό του στον Trump ως τον πιθανό επιθεωρητή των περιορισμών στο πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν, καθώς και υπαγορεύοντας στο Ιράν να παραμείνει έξω από τη Συρία, το Ιράκ και την Υέμενη.
Η Macron έχει κάνει μια άμεση - και προφανώς παράλογη - σύνδεση μεταξύ της Τεχεράνης, που εγκατέλειψε το πρόγραμμα πυρηνικού εμπλουτισμού της, συμπεριλαμβανομένης της καταστροφής των αποθεμάτων ουρανίου, βοηθώντας στην ουσία τη Βαγδάτη και τη Δαμασκό να καταπνίξουν τις δυνάμεις Daesh και άλλους "πολεμιστές" Salafi.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Τεχεράνη - όπως και η Μόσχα και το Πεκίνο - συνδέει τις πρόσφατες μαζικές αμερικανικές συμφωνίες όπλων με το Ριάντ καθώς και τις σημαντικές επενδύσεις του Mohammad bin Salman στη Δύση στην προσπάθεια Ουάσινγκτον-Παρισιού να επαναδιαπραγματευτεί την JCPOA.
Αλλά η εταιρική σχέση Ρωσίας-Κίνας δεν θα επιτρέψει την επαναδιαπραγμάτευση της JCPOA, για διάφορους σοβαρούς λόγους.
Ρωσία-Κίνα θα μπορούσαν ενδεχομένως να συμφωνήσουν με την παράταση της δεκαετούς ισχύος της JCPOA, χωρίς να αναγκάσουν την Τεχεράνη να την αποδεχθεί.
Αλλά και σε αυτήν την περίπτωση, η κυβέρνηση Trump θα μετρά μία ακόμη ήττα στον αγώνα ενάντια της ενσωμάτωσης της Ευρασίας.

www.bankingnews.gr

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: Η κράτηση των Ελλήνων στρατιωτικών και η μεγαλοθυμία του Σουλτάνου- πραγματική διάσταση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων

on Δευτέρα, 07 Μαΐου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Caption Anadolu Agency via Getty Images

Η αδικαιολόγητη κράτηση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών έχει εισέλθει στο τρίτο μήνα και οι περισσότερες εκτιμήσεις συμπίπτουν στην παράταση της, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας στη γειτονική χώρα. Παράλληλα συνεχίζονται οι εμπρηστικές δηλώσεις σύσσωμου του πολιτικού κόσμου της Τουρκίας και οι έμπρακτες αμφισβητήσεις των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων με μια ανησυχητική κλιμάκωση προκλητικών ενεργειών και προβοκατόρικων επεισοδίων.

 

Στη δική μας πλευρά, εκ θέσεως σχετικής αδυναμίας και αμηχανίας, κυριαρχεί - και ορθά - η στρατηγική της «αυτοσυγκράτησης και ψυχραιμίας», χωρίς να έχουμε και εμείς αποφύγει αχρείαστες «κορώνες» όξυνσης. Δυστυχώς, η αντίδραση της χώρας, φαίνεται ότι εστιάζεται σε μεμονωμένες ενέργειες εξασφάλισης διπλωματικής υποστήριξης και εν μέσω επικοινωνιακών τυμπανοκρουσιών, σε αλλοπρόσαλλες εξαγγελίες μερικής αναβάθμισης της αναγκαίας στρατιωτικής ισχύος μας. Για άλλη μια φορά διακρίνουμε την έλλειψη ενός συγκροτημένου και ρεαλιστικού σχεδίου αντιμετώπισης της τουρκικής επεκτατικότητας σε βάθος χρόνου.

Μόνο εάν αντιληφθούμε την πραγματικότητα και τη φύση της τουρκικής προκλητικότητας θα μπορέσουμε να αρθρώσουμε μια αξιόπιστη εθνική στρατηγική για την ερχόμενη εικοσαετία

Στην πλειονότητα των κομματικών επιτελείων, οι ελπίδες εστιάζονται στην άνετη επικράτηση του Ερντογάν και την επιστροφή των ελληνοτουρκικών σχέσεων στην «κανονικότητα» των σχέσεων που μερικώς επικράτησαν τις πρώτες ημέρες της εξουσίας του τη προηγούμενη δεκαετία. Οι εκτιμήσεις αυτές, κοινές και στο πρόσφατο παρελθόν, αποδίδουν λανθασμένα την τουρκική αναθεωρητική και προκλητική πολιτική σε ενδογενή εσωτερικά πολιτικά προβλήματα της χώρας. Αδυνατούν να διακρίνουν ότι η τουρκική επεκτατική και αναθεωρητική πολιτική αποτελεί το φυσικό επιστέγασμα της γιγάντωσης των συντελεστών ισχύος ενός νεανικού έθνους που ενισχύεται και από μια περίεργη μίξη ιστορικού παρελθόντος και θρησκευτικού φανατισμού σε καταπιεσμένες μάζες που εμφανίζουν στοιχεία αστικοποίησης και οικονομικής και κοινωνικής ανάτασης. Η πορεία αυτή, νομοτελειακά έχει οδηγήσει παρόμοια έθνη, σε σύγκρουση με τους γείτονες τους. Η σταθεροποίηση του τοπικού συστήματος προήλθε μόνο μέσα από τη δημιουργία νέων συνθηκών και ισορροπιών ή όταν έγινε κατανοητό στην αναθεωρητική δύναμη, το κόστος διακινδύνευσης της οποιαδήποτε αλλαγής. Όλες οι υπόλοιπες εκτιμήσεις περί μετεκλογικής επιστροφής στην «κανονικότητα» όπως και της ευρωπαϊκής «εξημέρωσης του θηρίου» και της «δημοκρατικής ειρήνης» αποδεικνύονται φρούδες και ιστορικά αβάσιμες και επικίνδυνες ελπίδες.

Δεν αντιλέγω ότι οι προεκλογικές και κομματικές σκοπιμότητες δεν επηρεάζουν τη διεθνή συμπεριφορά της γείτονος χώρας. Οι τυχόν όμως διαφοροποιήσεις αφορούν προσωρινές, θετικές ή αρνητικές, εξάρσεις που δεν επηρεάζουν τη γενικότερη στρατηγική της «φίλης και συμμάχου» χώρας. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την επίδραση της προσωπικότητας των εκάστοτε ηγετών της που ενώ δίδουν το «χρώμα» της αντιπαράθεσης εντούτοις δεν επηρεάζουν το εύρος, συνέχεια και συνέπεια των αμφισβητήσεων και κυρίως την οικοδόμηση του αναγκαίου στρατιωτικού μηχανισμού. Μόνο εάν αντιληφθούμε την πραγματικότητα και τη φύση της τουρκικής προκλητικότητας θα μπορέσουμε, αποδεχόμενοι το αναγκαίο κόστος, σε εθνικό και ατομικό επίπεδο, να αρθρώσουμε μια αξιόπιστη εθνική στρατηγική για την ερχόμενη εικοσαετία.

Ολοκληρώνοντας θα επανέλθω στο θέμα της παρατεταμένης κράτησης των δύο στρατιωτικών μας που θεωρώ ότι πλέον δεν προσφέρει πλεονεκτήματα στον Ερντογάν. Ο τελευταίος, έχοντας μάλιστα μια έφεση στους τακτικούς αιφνιδιασμούς, δεν θεωρώ απίθανο να χειραγωγήσει μια προεκλογική δρομολόγηση από την τουρκική δικαιοσύνη της δικαστικής διαδικασίας επίλυσης του θέματος. Μια ανάλογη πρωτοβουλία της «ανεξάρτητης» τουρκικής δικαιοσύνης, εκτιμώ ότι δεν θα επιφέρει προβλήματα στη συσπείρωση της εκλογικής βάσης του Ερντογάν ή ακόμη και στη συνεργασία του με τους εθνικιστές. Ενδεχομένως δε, συνοδευόμενη από δηλώσεις μεγαλοθυμίας και φιλικών προθέσεων του Σουλτάνου (με την προϋπόθεση φυσικά της «συμμόρφωσης» μας) θα προσδώσει μια θετική εικόνα, σε εσωτερικά και εξωτερικά ακροατήρια. Ταυτόχρονα θα αποτελέσει την αφορμή της επαναφοράς - στην Ελλάδα - των συζητήσεων για μια νέα εποχή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις όπου ο ειλικρινής διάλογος θα μπορέσει να δώσει λύση στα προβλήματα, περιθωριοποιώντας όλους εκείνους που αγνοώντας την οικονομία, μιλούν για προσεκτική οικοδόμηση της αποτροπής. Όλα αυτά μέχρι την επόμενη κρίση!

 

Κώστας Ζάγκαλης*: ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΜΜΕΝΑ ΟΡΕΙΝΑ ΧΩΡΙΑ – ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ

on Τρίτη, 10 Απριλίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Υπάρχει μια κατηγορία αγροτικής γης που αδικαιολόγητα είναι εγκαταλειμμένη. Είναι η γη των ορεινών χωριών που εγκαταλείφθηκαν από τους κατοίκους τους μετά τον πόλεμο (και ιδιαίτερα μετά τον Εμφύλιο). Οι πόλεμοι ηταν απλώς η αφορμή και όχι η βασική αιτία της εγκατάλειψης. Στα πέτρινα αυτά χωριά μέχρι το ’50 κυριαρχούσαν βυζαντινές αγροτικές τεχνικές. Τα νοικοκυριά έπρεπε να παράγουν όλα τα αναγκαία προϊόντα μόνοι τους (δεν αγόραζαν και δεν πουλούσαν τίποτε).


Ετσι συνέβαινε το παράδοξο να καλλιεργούν όλα τα αναγκαία δημητριακά και κηπευτικά μόνοι τους πανω στιην πέτρινη γη. Η ζωή ηταν μαρτύριο, από παλιότερα πολλοί άντρες ξενιτεύονταν, αλλα επέστρεφαν στο χωριό. Μετα το ΄50 πήραν και την φαμίλια μαζί τους και έφυγαν για πάντα. Πήγαν στις πόλεις (εντος κι εκτός Ελλάδας).
Η αγροτική παραγωγή εγκαταλείφθηκε εντελώς, τα χωριά ρήμαξαν. Στα 70 χρόνια που πέρασαν δεν υπήρξε ΚΑΝΕΝΑΣ σοβαρός προβληματισμός για τα παρατημένα αυτά χωράφια, ούτε στο επίπεδο της Πολιτείας, ούτε στο επίπεδο των ιδίων των ιδιοκτητών. Μια παράλογη σιωπή κάλυψε αυτό το πρόβλημα όλα τα χρόνια.
Κατάγομαι από ένα τέτοιο χωριό της ορεινής Ηπείρου (Δρυμάδες Πωγωνίου). Ξέρω την πραγματικότητα «από πρώτο χέρι». Είμαι 84 ετών, ο μόνος «όρθιος» ακόμη από την πρώτη γενεά των χωριανών μου. Ανησυχώ πάρα πολύ για την κατάσταση που επικρατεί εκεί.
Το χωριό πεθαίνει μπροστα στα μάτια μας. Οι άνθρωποι της πρώτης γενεάς πήγαιναν στο χωριό από αίσθημα, φρόντισαν τα σπίτια τους και το χωριό ολόκληρο με αποτέλεσμα να υπάρχει σήμερα κουκλίστικος οικισμος εκεί, αλλά χωρίς ανθρώπους πλέον: οι γεροντες πέθαναν, οι νέοι δεν πάνε στο χωριό. Οικονομική δραστηριότητα καμία. Λεφτά δεν βγαίνουν εκεί πλέον (ούτε ένα ευρώ). Το καφενείο του χωριού έκλεισε πριν 3 χρόνια.
Η υπόθεση δυσχεραίνεται ιδιαίτερα από το γεγονός ότι εμεις είχαμε πολλά μικρα αγροτεμάχια και όχι ένα μεγάλο κομμάτι. Συγκεκριμένα η οικογένειά μας ειχε 14 στρέμματα σε 22 μεριές. Γενικά οι χωριανοί μου είχαν 10-20 σρέμματα σε 20-30 μεριες. Η κατακερματισμένη αυτή ιδιοκτησία δεν αποτελεί αξία. Τα χωράφια αυτά σήμερα κανείς δεν τα ξέρει. Οι γέροντες πέθαναν. Οι σημερινοί απόγονοι όχι μόνο δεν ξέρουν τα χωράφια, αλλά ούτε καν τις τοποθεσίες. Δεν έχουμε έγκυρα αποδεικτικά έγγραφα. Δεν υπάρχουν τοπογραφικά με συντεταγμένες, σύγχρονα συμβόλαια.
Η γραπτή πληροφόρηση που έχουμε για τα χωράφια μας (ένα αόριστο κτηματολόγιο) είναι άκυρη. Με τον χρόνο τα χωράφια δασώθηκαν, ξεπλύθηκα, έγιναν μη αναγνωρίσιμα. Αλλα και άνθρωποι δεν υπάρχουν για να τα καλλιεργήσουν. Λίγοι νέοι έρχονται για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα στο χωριό (και μόνο το καλοκαίρι). Ενας-δυο (συνταξιούχοι) μένουν εκεί και τον χειμώνα. Δεν υπάρχει κατάλληλη οργάνωση, συλλογικές δεσμεύσεις.
Όπως ξέρω παρόμοια είναι εικόνα σε όλα τα γύρω χωριά.
Εγω, προσωπικά, γράφω και μιλώ για το θέμα οπου μπορώ, απευθύνομαι σε αρμοδίους. Με την σημερινή γραφή θέλω να υπογραμμίσω ότι το ζήτημα αυτό εχει και μεγάλη εθνική σημασία. Τα περισσότερα από τα εν λόγω χωριά είναι παραμεθόρια. Καθώς εγκαταλείφθηκε η αγροτική δραστηριότητα και έφυγαν οι άνθρωποι, δημιουργήθηκε εθνικό κενό: δεν υπάρχει ελληνικός πληρυσμος εκει. Δεν γεννιούνται ελληνόπουλα εκει. Μικραίνει η πατριδα μας, το εθνος μας .
Το έθνος το κράτησε η αγροτιά, η γη. Η μόνη λύση του εκρηκτικού προβλήματος, που περιγραφω εδώ είναι να δώσουμε από τώρα την παρατημένη γη των ορεινών χωριών στους νόμιμους κληρονόμους. Να κρατάει την γη στα χέρια του ο ελληνας δικαιούχος. Μόνο τότε θα παραμείνει αυτή η γη ελληνική.
Για τον σκοπό αυτόν να γίνει ένανς ειδικός αναδασμός που να παρει ο κάθε δικαιούχος ένα κομμάτι γης σε μια μεριά αντί των 20-30 που κληρονόμησε από τον παππού. Το κομμάτι αυτό να εχει όλα τα συγχρονα πιστοποιητικά εφοδια (τοπογραφικό με συντεταγμενες), ώστε να μην μπορεί να του το πάρει κανείς στον αιώνα τον άπαντα.
Παράλληλα να υιοθετηθεί η δενδροκαλλιέργεια με είδη δέντρων της περιοχής ως η μοναδικά κατάλληλη (καρυδιές, φουντουκιές, κρανιές, καστανιές, αμυγδαλιες, βατομουριες, βελανιδιες κτλ), ώστε οι αστικοποιμενοι δευτερης, τρίτης .. γενεάς κληρονόμοι συνεχίσουν να ζουνε στην πόλη και να έχουν το χωριό για Δεύτερο Εισόδημα. Η δουλειά αυτή να γίνει πριν περάσει το Εθνικό Κτηματολόγιο από τα εν λόγω χωριά, διότι με τις σημερινές συνθήκες το Εθνικό Κτηματολόγιο θα μας αφήσει χωρίς χωράφια και θα το νομιμοποιήσει αυτό. Να βιαστούμε να μην γίνει αυτή η εθνική ζημιά.
 
Παρακαλώ το ΕΛΙΣΜΕ να εντάξει το παραπάνω θέμα στα προγράμματα του ως επείγον εθνικό θέμα και να το προωθήσει στις αρμόδιες αρχές για υλοποίηση.
Αθήνα, 9-3-2018,
Κώστας Ζάγκαλης, συνταξιούχος φυσικομαθηματικός-ερευνητής
τηλ.: 210-5059943, e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε..

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: ΑΝ ΖΟΥΣΕ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ…

on Παρασκευή, 09 Φεβρουαρίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Περιπλανώμενος πριν λίγες μέρες στη γενέτειρα μου Θεσσαλονίκη, αντίκρισα ένα τεράστιο πανό που έγραφε: «αν ζούσε σήμερα ο Μέγας Αλέξανδρος…» Εκτιμώ ότι η ερωτηματική φράση αναφέρονταν στους προβληματισμούς όλων μας, για το σημαντικό και ευαίσθητο θέμα του «Μακεδονικού» που οδήγησε χιλιάδες Έλληνες να συμμετάσχουν αυθόρμητα και μαζικά στα δύο πρόσφατα εντυπωσιακά συλλαλητήρια.


Συνεχίζοντας την περιπλάνηση μου δεκάδες ανακατεμένες σκέψεις και σενάρια στριφογύρισαν στη φαντασία μου. Αισθήματα ανάμεικτα, εθνικής έξαρσης και περηφάνιας για λαμπρές περιόδους ακμής και δημιουργίας αλλά συνάμα απογοήτευσης και οργής για τραγικά γεγονότα και καταστροφές. Ανάμεσα σε όλες αυτές τις νοερές αντιπαραθέσεις σεναρίων και υποθέσεων, ανέτρεξα στην ίδια την ιστορία του μεγάλου στρατηλάτη, αναζητώντας μια απάντηση στο φανταστικό ερώτημα. Νομίζω ότι η καλύτερη απάντηση δίδεται από τον τρόπο που ο Μέγας Αλέξανδρος αντιμετώπισε εχθρούς, ουδέτερους και φίλους.

Όταν λοιπόν ο στρατηλάτης θα πήγαινε στα Σκόπια, πρώτα-πρώτα θα θυσίαζε στους θεούς των κατοίκων. Εν συνεχεία θα διόριζε «σατράπη», μάλλον τον Γκρουέφσκι. Δίπλα του θα έβαζε έναν μακεδόνα αξιωματούχο ως «θησαυροφύλακα» (οικονομική εξάρτηση, έλεγχος, καθοδήγηση). Παραδίπλα θα εγκαθιστούσε μια συμβολική μακεδονική φρουρά να θυμίζει διακριτικά, σε καλόπιστους και μη, τη στρατιωτική του ισχύ. Θα άφηνε εκεί πλήθος από επιστήμονες και αξιωματούχους για να διαδώσουν τον ελληνικό πολιτισμό και να βοηθήσουν στη θεσμική συγκρότηση του νέου κράτους. Ταυτόχρονα θα πάντρευε Μακεδόνες νέους με ντόπιες κοπέλες των τοπικών ελίτ. Γόνους των τοπικών αρχόντων θα έπαιρνε στην «αυλή» του να τον συνοδεύουν στις εκστρατείες του. Πιθανόν να δημιουργούσε και ένα επίλεκτο στρατιωτικό σώμα (από Αλβανούς και Σλαβομακεδόνες) που θα μοιράζονταν τη δόξα και τις επιτυχίες του ελληνικού-μακεδονικού στρατού. Η ακατανόητη τότε, για πολλούς Μακεδόνες, συμπεριφορά του Αλέξανδρου εφαρμόστηκε από την Ιλλυρία μέχρι τον Ινδό ποταμό. Αποτέλεσμα, η ελληνιστική παρουσία να επιζήσει πολύ περισσότερο στις περιοχές αυτές από τα ελληνιστικά κράτη που διαδέχθηκαν τον στρατηλάτη και νομοτελειακά -και λόγω μεταξύ τους ανταγωνισμών- υπέκυψαν στις ρωμαϊκές λεγεώνες.

Δεν σας απήντησα στο ερώτημα πως ο Μέγας Αλέξανδρος θα επέλυε το φλέγον θέμα του ονόματος αυτού του κράτους. Έχετε δίκαιο, δυστυχώς η μικρότητα μου δεν μπορεί να δώσει μια πειστική απάντηση. Απλά ανατρέχοντας στην ιστορία, προσπάθησα να ιχνηλατήσω τον τρόπο με τον οποίο θα προσέγγιζε το πρόβλημα ως «Μέγας», στρατηλάτης, πολιτικός και διπλωμάτης. Η προσέγγιση μου αυτή δε συνδέεται με καμία συγκεκριμένη γραμμή ή θέση επίλυσης αυτού του πολυσύνθετου προβλήματος. Δεν αποσκοπεί στην παρουσίαση συγκεκριμένου τρόπου ενεργείας. Απλά, με αφορμή ένα απλοϊκό και αγωνιώδες ερώτημα, προσπάθησα να φωτίσω τη μεγάλη εικόνα και να εστιάσω στον τελικό αντικειμενικό μας στόχο (υψηλή στρατηγική) που δεν πρέπει να χάνουμε από τα μάτια μας στην προσπάθεια διαμόρφωσης της τακτικής μας. Βασικό σημείο, πάντα μακριά και έξω από κάθε μορφή κομματικών και προσωπικών σκοπιμοτήτων και επιδιώξεων.

Γεώργιος Ε. Δουδούμης: Περί οριστικού ονόματος της πΓΔΤΜ

on Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Όσον αφορά το οριστικό όνομα, η θέση μας είναι να μην υπάρχει καθόλου ο όρος «Μακεδονία» ή ο επιθετικός προσδιορισμός «μακεδονικός, -ή, -ό».

Η άποψη μας στηρίζεται στο γεγονός, ότι οι διοικούντες τη διπλανή μας χώρας έχουν εγείρει αξιώσεις για κάτι που δεν δικαιούνται (ο Τίτο τους βάφτισε «Μακεδόνες» για λόγους εσωτερικής ισορροπίας της τέως Γιουγκοσλαβίας) και επιθυμούν τώρα λόγω των πολυετών διαπραγματεύσεων, που εμποδίζουν την ένταξή τους  στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, να φύγουν με κάποιο «μακεδονικό» κέρδος δίνοντας στην κουρασμένη Ελλάδα με την άνευρη πολιτική ηγεσία ένα ψευδοκίνητρο για να γλιτώσει από το ενοχλητικό μπέρδεμα, στο οποίο έχει οδηγηθεί εξ αιτίας της διεθνούς αναγνώρισης που έχουν μέχρι σήμερα πετύχει.

Η διεθνής αναγνώριση δεν δόθηκε διότι οι τρίτοι τους θεωρούν Μακεδόνες, αλλά λόγω διεθνών πολιτικών συμφερόντων και μετά από πιέσεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας σε φιλικά-υποτακτικά τους κράτη.

Όποιο κέρδος αποκομίσει η ΠΓΔΤΜ θα είναι ζημιά ελληνική.

Οι διοικούντες Σλάβοι της ΠΓΔΤΜ, έχοντας προσπαθήσει, ανεπιτυχώς, να κλέψουν ελληνικό πλούτο (ό, τι κρύβει το όνομα Μακεδονία σε ιστορία και πολιτισμό) αποσκοπούν τώρα να πάρουν με τη συγκατάθεσή μας μέρος της ιστορικής μας κληρονομιάς και να γίνουν συγκάτοχοι αυτής περιμένοντας με κάποια μελλοντική ευκαιρία να πετύχουν την αποκλειστικότητα σε κάθε τι μακεδονικό. Προφανώς, οι Αλβανοί της ΠΓΔΤΜ δεν ενδιαφέρονται για το όνομα Μακεδονία διότι ως Αλβανοί κρίνουν ότι δεν τους αφορά η διαμάχη, επιθυμούν όμως την ταχύτερη δυνατή ένταξή τους στην ΕΕ.

Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση δεν δικαιούται να αποφασίσει μόνη της για το συγκεκριμένο θέμα.

Καταρχάς δεν είχε στο προεκλογικό της πρόγραμμα τον συμβιβασμό με παραχώρηση του ονόματος Μακεδονία.

Μετά τη σύσκεψη των αρχηγών κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Απρίλιο του 1992, έγινε η ακόλουθη δήλωση από τον τότε Γεν. Γραμματέα της Προεδρίας της Δημοκρατίας, τον πρώην υπουργό Π. Μολυβιάτη:
«Σχετικά με το θέμα των Σκοπίων, η πολιτική ηγεσία της χώρας, με εξαίρεση το ΚΚΕ, συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνον αν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ, στις 16 Δεκεμβρίου 1991, με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη «Μακεδονία».

Η απόφαση της σύσκεψης αυτής δεν έχει καταργηθεί και συνεπώς,
η όποια απόφαση πρέπει να ληφθεί σήμερα, εναλλακτικά,
α)με βάση την απόφαση εκείνης της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών
β)με βάση απόφαση αντίστοιχης σύσκεψης των σημερινών πολιτικών αρχηγών
γ)με βάση το αποτέλεσμα δημοψηφίσματος, στο οποίο να ερωτηθούν οι Έλληνες πολίτες αν θέλουν (ναι ή όχι) να υπάρχει το όνομα Μακεδονία στο οριστικό όνομα της ΠΓΔΤΜ.

Η εκφρασθείσα άποψη του υπουργού Εξωτερικών, κ. Ν. Κοτζιά, ότι αρκεί η κυβερνητική πλειοψηφία, προκαλεί το δημόσιο αίσθημα και ομοιάζει με το αλαζονικό και αυταρχικό ύφος, το οποίο χαρακτηρίζει τα ανελεύθερα και κακόφημα καθεστώτα που κυβερνούν σήμερα την Τουρκία, την Αλβανία, το Μαυροβούνιο και μέχρι προ τινος την ΠΓΔΤΜ.
Η εκφρασθείσα άποψη του υπουργού Εξωτερικών, κ. Κοτζιά, ότι δεν πρέπει να υπάρξουν νικητές και ηττημένοι σημαίνει, ότι η Ελλάς δεν πρέπει να είναι νικητής, άρα σημαίνει αποδοχή εκ των προτέρων ενός ανέντιμου συμβιβασμού σε βάρος των εθνικών συμφερόντων της Ελλάδος, η οποία έχει το δίκαιο με το μέρος της.

Yπογραμμίζεται η συνεχιζόμενη προκλητική θέση της ΠΓΔΤΜ, όπως αυτή εκφράστηκε με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού της ΠΓΔΤΜ, κ. Ζ. Ζάεφ (23 Δεκεμβρίου 2017), ο οποίος επιμένει στο «μακεδονικό» μύθο της χώρας του: «Εγώ εκ μέρους της κυβέρνησης παραιτούμαι από το να θεωρώ τη Μακεδονία τον μοναδικό κληρονόμο του Μ. Αλεξάνδρου», δηλαδή απλά δέχεται ότι κάτι δικαιούμεθα και εμείς οι Έλληνες και δεν τα θέλει όλα δικά του, εφόσον δεν θέλει να είναι ο μοναδικός κληρονόμος…

Η θέση μας για τη μη ύπαρξη της λέξης Μακεδονία στηρίζεται επιπλέον στο ότι το οριστικό όνομα τα χώρας δεν πρέπει να δικαιολογεί την ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας, μακεδονικής υπηκοότητας, μακεδονικών διαβατηρίων, δηλαδή μακεδονικής εθνικής ταυτότητας και ακόμη Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Επιπλέον υπάρχει το θέμα των εμπορικών ονομασιών (ονομασίες προέλευσης), π.χ. μακεδονικός οίνος, μακεδονικός χαλβάς κ.ά.

Υπογραμμίζεται, ότι ενώ ο πρωθυπουργός Ζάεφ εμφανίζεται μειλίχιος και δήθεν υποχωρητικός, φρόντισε με δήθεν πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Στρώμνιτσας, Ναούμ, να ζητήσει  η Ιερά Σύνοδος της (μη αναγνωρισμένης από καμία αυτοκέφαλη ορθόδοξη εκκλησία) Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, με επιστολή της προς το Πατριαρχείο Σόφιας, να γίνει η Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία μητέρα-εκκλησία της και να της παραχωρήσει αμέσως το αυτοκέφαλο, το οποίο δεν της παραχωρεί η βάσει των ισχυόντων εκκλησιαστικών κανόνων σημερινή μητέρα-εκκλησία της, που είναι η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ως εκ τούτου, η «υποχωρητικότητα» του κ. Ζάεφ εξαντλείται στην απομάκρυνση κάποιων κακόγουστων αγαλμάτων και στις αλλαγές ονομάτων του αεροδρομίου των Σκοπίων και του εθνικού αυτοκινητόδρομου που συνδέει την Ελλάδα με τη Σερβία.
Συμπερασματικά, ο κ. Ζάεφ ισχυρίζεται, ότι συμφωνεί να μην είναι αυτοί οι μοναδικοί κληρονόμοι του Μ. Αλεξάνδρου, επιμένει όμως ότι είναι Μακεδόνες, με μακεδονική γλώσσα και μακεδονική εθνική ταυτότητα, που δικαιούνται να έχουν και αυτοκέφαλη Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ως ελληνική πρόταση για οριστικό όνομα της ΠΓΔΤΜ κρίνουμε ως πιο κατάλληλα, που δένουν με τη γεωγραφία της περιοχής, ένα από τα ονόματα Παιονία, Δαρδανία και Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία. Με ένα από τα δυο πρώτα θα μπορούσε να λυθεί αυτομάτως και το ζήτημα της γλώσσας και της εθνικής ταυτότητας των κατοίκων της περιοχής.

Κρίνεται σκόπιμο, στη συμφωνία για το οριστικό όνομα να περιλαμβάνεται ρήτρα ασφαλείας σχετικά με τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, στην ΕE και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς, για την περίπτωση που η χώρα αποφασίσει στο μέλλον να αλλάξει το όνομα της και να συμπεριλάβει τη λέξη «Μακεδονία» δεδομένου ότι ο Γκρούεφσκι πριν παραιτηθεί από αρχηγός κόμματος δήλωσε ότι θα ξαναστήσουν τα αγάλματα και σαν τον Γκρούεφσκι υπάρχουν πολλοί στην ΠΓΔΤΜ.
Γεώργιος Ε. Δουδούμης

Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ: Θέσεις-Προτάσεις για το Σκοπιανό Ζήτημα ,

on Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Το ζήτημα του ονόματος των Σκοπίων είναι ένα πρόβλημα με περιφερειακή και διεθνή διάσταση, το οποίο συνίσταται στην προώθηση αλυτρωτικών και εδαφικών βλέψεων εκ μέρους της πΓΔΜ, με όχημα την πλαστογράφηση και υποκλοπή της ιστορίας, καθώς, και  οικειοποίηση της εθνικής, ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας.

Κλειδί είναι το όνομα Μακεδονία. «Είναι το όχημα του αλυτρωτισμού σε βάρος της Ελλάδας», όπως, δήλωσε ο Α.Γ. Παπανδρέου πριν 25 χρόνια. Φαίνεται ότι η νέα κυβέρνηση Ζάεφ στα Σκόπια φέρεται διατεθειμένη να επιδιώξει, επί τέλους, μια έντιμη συμφωνία με την Ελλάδα αφού διαγράψει προηγουμένως τον Αλυτρωτισμό της. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο.

Το ζητούμενο πρέπει να είναι μια σύνθετη ονομασία που  αντανακλά  την πραγματικότητα της περιοχής, που ακυρώνει την προσπάθεια του Μέρους  να  σφετερισθεί  το Όλον. Το δικαίωμα  αυτοπροσδιορισμού της πΓΔΜ  δεν  συνεπάγεται την επιλογή ονόματος για το κράτος, την εθνότητα και τη γλώσσα χωρίς περιορισμούς.

Ο «Μακεδονισμός», που κυριαρχεί στο γειτονικό κράτος από την ίδρυσή του, καλυμμένος και ευέλικτος πρέπει να ακυρωθεί. Η πΓΔΜ είναι συνεταιρικό κράτος (Σλαβόφωνοι, Αλβανόφωνοι), η ονομασία, λοιπόν, πρέπει να είναι εθνικά ουδέτερη και να αντανακλά το Μέρος και όχι το Όλον. Ονόματα όπως ‘Gornamacedonia’ και ‘Vardarmakedonia’ αντανακλούν την πραγματικότητα, χωρίς να  θίγουν σοβαρά καμία  πλευρά.

Η Ελλάδα είναι σταθερή και ειλικρινής στην επιθυμία της για την επίτευξη μιας βιώσιμης συμφωνίας στο ζήτημα του ονόματος της πΓΔΜ. Η θέση μας είναι σαφής και έντιμη: σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη «Μακεδονία» που θα ισχύει έναντι όλων (ergaomnes), για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή, που θα διαγράφει, προηγουμένως, τον Αλυτρωτισμό της πΓΔΜ. Η θέση αυτή διαμορφώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2007. έλαβε  ψήφο εμπιστοσύνης, την υιοθέτησαν έκτοτε όλες οι κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης και την τελευταίας κυβέρνησης και έγινε σεβαστή από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.


Κωνσταντίνος Βουτσινάς: Η αποψή μου για το Σκοπιανό Ζήτημα

on Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ασφαλώς  οι  σκέψεις  που  ακολουθούν  είναι  προϊόν  δικής μου αποκλειστικά  αξιολογήσεως και εκφράζουν  την επιθυμία  να καταθέσω την δική μου εισφορά σε έναν ψύχραιμο όσο  και ουσιαστικό διάλογο  επί του Σκοπιανού  ζητήματος. Δεν εμφορούμαι  από την ανάγκη να  θεωρώ ότι  οι σκέψεις και οι ιδέες μου έχουν έστω και τα ελάχιστα στοιχεία αυθεντίας. Συνεπώς , έχω ανοιχτή την ψυχή και την  σκέψη   σε  οιαδήποτε άλλη αξιολόγηση, που θα κατατίθεται  στο πλαίσιο  ψύχραιμου και ουσιαστικού διαλόγου.

          Επί του θέματος, έχω  σχηματίσει την γνώμη ότι , εάν ως Ελληνισμός αποδεχθούμε την κατοχύρωση  εθνικού  ονόματος / σήματος (brand name)  περιέχοντος  με οιοδήποτε  τρόπο τον όρο  ''Μακεδονία'' , αυτό  ουδόλως θα σταθεί εμπόδιο  στο μέλλον  αντιθέτως θα συνδράμει , μέσα  στα πλαίσια  επικρατουσών ευνοϊκών  γεωπολιτικών  τάσεων και συσχετισμών δυνάμεων, στη  δημιουργία  την κατάλληλη στιγμή  Ενιαίου  Μακεδονικού  Κράτους συναποτελούμενου  από τους  ήδη υφιστάμενους   τρεις  γεωγραφικούς  χώρους , που  αντιστοιχούν στα όρια της Αρχαίας Μακεδονίας και η κατανομή των οποίων προέκυψε μετά  τους Βαλκανικούς  Πολέμους του  1912- 13 μεταξύ  Ελλάδος,  Βουλγαρίας και  Γιουγκοσλαβίας.  Η  προοπτική  αποκοπής  της  Μακεδονίας από τον Ελληνικό  κορμό  , θα κρέμεται  ως  ''Δαμόκλειος Σπάθη '' πάνω  από τα κεφάλια μας . Το  όνειρο των Σλάβων  γειτόνων    για την επίζηλη   Θεσσαλονίκη  και  ενιαία  δική τους Μακεδονία  δεν  έπαψε  να τρέφει  τις εθνικές  φιλοδοξίες τους μέσα στα  αιωνίως ταραγμένα Βαλκάνια. Εάν  οι  παρούσες  γεωπολιτικές τάσεις και συσχετισμοί δυνάμεων , σε συνδυασμό   με την δυσμενή  οικονομική και κοινωνική κατάσταση στην οποία  η χώρα μας  βρίσκεται τα τελευταία χρόνια, ωθήσουν τους έχοντες τις Κυβερνητικές ευθύνες να  ενδώσουν σε   ασκούμενες πιέσεις  και  να ''απαλλαγούμε/ ξεφορτωθούμε από έναν μπελά  που  ταλανίζει τις εξωτερικές σχέσεις μας  εδώ και  είκοσι πέντε χρόνια '',  τότε θα  έχουμε ''με δική μας υπογραφή ''  ενεργοποιήσει τις  ανωτέρω  μείζονες για την ασφάλεια της χώρας μας απειλές.          
         Όμως, πώς  δημιουργείται μείζων απειλή για την  ασφάλεια  της Ελλάδος από το μικρό κρατίδιο των Σκοπίων;  Πρόκειται ασφαλώς για τεχνητό δημιούργημα, που  η ύπαρξή του εξυπηρετεί στην  μετα- ψυχροπολεμική περίοδο  ευρύτερους γεωπολιτικά συσχετισμούς δυνάμεων και τάσεις, ώστε να  έχει θέση και  αυτό στο πολύμορφο πάζλ που δημιουργήθηκε στη Βαλκανική περιφέρεια της Ευρώπης μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας το 1991. Με εμφανή στοιχεία πολλαπλής εθνολογικής ανομοιογένειας, είναι στην ουσία διασπασμένο ανάμεσα στο ανατολικό γεωγραφικό τμήμα , όπου κατοικούν οι Σλαβικοί πληθυσμοί και το δυτικό  τμήμα του Τετόβου , όπου οι πληθυσμοί έχουν Αλβανική συνείδηση και προσανατολισμό. Το μεν πρώτο εκ των δύο τμημάτων ορέγεται να ενσωματώσει στην επικράτειά της η Βουλγαρία, ενώ το έτερον διακαώς επιθυμεί να υφαρπάξει η Αλβανία. Ο  κίνδυνος διαμελισμού  του κρατιδίου , ως  εκδήλωση του οράματος για ''Μεγάλη Αλβανία'', που διατρανώνουν με κάθε ευκαιρία τα Τίρανα όσο και του διαρκώς αναγεννόμενου  οράματος  της Σόφιας για τη ''Μεγάλη Βουλγαρία''  ανάλογη εκείνης της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου του 1878, προδιαγράφουν δυσοίωνο το μέλλον του. Συναφώς,  άξια αναφοράς είναι η ύπαρξη  και σημαντικής Ελληνικής πληθυσμιακής  κοινότητας στη νότια περιοχή του κρατιδίου. Η  Ελλάδα ωστόσο , δεν  έχει  εδαφικές βλέψεις έναντι των Σκοπίων. Αντιθέτως , είναι η γείτων  χώρα, η οποία  στηρίζει την  εδαφική του ακεραιότητα και ταυτόχρονα  αποτελεί μείζονα οικονομικό επενδυτή και αρωγό  στην οικονομική και κοινωνική ενδυνάμωσή του.

         Η απειλή για την Ελλάδα έχει ως ''όχημα'' το όνομα  ''Μακεδονία'' , αυτοτελώς ή και περιεχόμενο σε σύνθετη ονομασία του κρατιδίου, γεωγραφικού ή άλλου προσδιορισμού. Ωστόσο  είναι αξεδιάλυτα συνυφασμένη με  την από δεκαετιών εμμονή των Σκοπίων στα ''αλυτρωτικά '' τους οράματα. Ο  Μέγας Αλέξανδρος έζησε και  δοξάστηκε στο 4ο π.χ. αιώνα . Η Σλάβοι ήλθαν στην Μακεδονία χίλια χρόνια μετά, τον 7ο μ.Χ. αιώνα. Και όμως επιδιώκουν να πείσουν την διεθνή κοινότητα ότι είναι ''Μακεδόνες'',  ότι ομιλούν την ''Μακεδονική '' γλώσσα, ότι είναι απόγονοι των Μακεδόνων του Φιλίππου του Β' και του Μεγ. Αλεξάνδρου. Η  απροκάλυπτη προσπάθειά τους να  σφετεριστούν  ονόματα, σύμβολα, πολιτισμική κληρονομιά, που είναι ταυτισμένα για περισσότερο από τρεις χιλιάδες χρόνια με το Ελληνικό  φύλο των Μακεδόνων, δημιουργεί αυτονόητα μείζονα ερωτηματικά για το '' πού το πάνε ; ''

         '' Που το πάνε , λοιπόν'' , εμφανείς και  αφανείς  υποκινητές αυτού του σφετερισμού;

Εάν  το εγχείρημά τους δικαιωθεί και ''βάλουμε και εμείς, η Ελλάδα, την υπογραφή μας'', το πρώτο πολύ πιθανόν , αν όχι βέβαιον , είναι ότι θα μας εγκαλέσουν σε Διεθνείς Οργανισμούς απαιτούντες να  αποποιηθούμε της χρήσεως των όρων ''Μακεδονία'' και  ''Μακεδονικός'' στο Αεροδρόμιο ''Μακεδονία'', τον ''Μακεδονικό '' Χαλβά, τα ''Μακεδονικά '' Πλαστικά, τον Αθλητικό Σύλλογο ''Μακεδονικός'' και τόσα άλλα. Το επαπειλούμενο τελικό διακύβευμα είναι η  μεθόδευση ένταξης του μέρους ,δηλαδή του Ελληνικού εδαφικού διαμερίσματος ''Μακεδονία'', στο όλον δηλαδή το μόνο κράτος που η διεθνής κοινότητα θα αναγνωρίζει ως ''Μακεδονία''.

Στην κρίση  των Ελλήνων επαφίεται η αξιολόγηση  και η τοποθέτηση επί  όλων αυτών  των  κρίσιμων ερωτημάτων  , που σχετίζονται  με το μέλλον του Ελληνισμού. Η αφοσίωση και ο  πατριωτισμός όλων είναι δεδομένος και ισχυροποιεί τη διαπραγματευτική  θέση των  υπεύθυνων πολιτειακών οργάνων της χώρας μας, ώστε  να προβάλλουν με σαφήνεια  και αποφασιστικότητα στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης στον Ο.Η.Ε.  τις δίκαιες  εθνικές θέσεις μας .Να εξηγήσουμε και να πείσουμε ότι εφόσον επιβραβευτούν οι  σφετεριστές   ονόματος, συμβόλων , ιστορίας, πολιτισμού του Μακεδονικού Ελληνισμού,  τότε η θεωρούμενη ως επιτευχθείσα σταθερότητα   θα είναι προσωρινή. Αντιθέτως  , σύντομα θα ενεργοποιηθεί νέα ακολουθία αποσταθεροποιητικών εξελίξεων στην περιοχή των Βαλκανίων, που τόσο ευεπίφορη σ'αυτό   από  αιώνων  έχει συνηθίσει να είναι.  Όσον αφορά  τους ιθύνοντες , αλλά και τον πληθυσμό των Σκοπίων, πρέπει οι Ελληνικές διπλωματικές κινήσεις  να κατατείνουν στο να συνειδητοποιήσουν  ότι  η Ελλάδα είναι  μείζων σύμμαχος και αρωγός στην επιβίωσή τους, το   στέρεο κλαδί , που μπορούν να ακουμπήσουν . Γιατί με τόσο πάθος  και σπουδή περίσσεια το πριονίζουν;

           Σήμερα στα Βαλκάνια οι εθνικισμοί έχουν ανακάμψει και όλα δείχνουν ότι στο προβλέψιμο μέλλον θα είναι διαρκώς  εντονότεροι. Ο Ελληνισμός  , χωρίς να εποφθαλμιά  εθνικό χώρο  άλλων , αντιμετωπίζει  την εθνικιστική , αναθεωρητική πολιτική των γειτόνων του και καλείται να υπερασπιστεί με κάθε νόμιμο μέσον την ακεραιότητά του. Εάν επιδείξει ενδοτικότητα, θα ευνοήσει από μόνος του το ''άνοιγμα των ασκών του Αιόλου''. Η  αποφασιστική στάση μας και η ματαίωση της προσπάθειας να γίνει μέρος του Διεθνούς Δικαίου η  υφαρπαγή της ιστορίας, της ταυτότητας, της πολιτισμικής παράδοσης του Μακεδονικού  Ελληνισμού, θα  προασπίσει   αποφασιστικά όχι μόνον τον Βορειοελλαδικό  , αλλά και  του όλο Ελληνισμό. Αντιθέτως, η ενδοτικότητα έναντι ασκούμενων πιέσεων  και η  αποδοχή  με την προσυπογραφή τους των  αλυτρωτικών σχεδίων των Σκοπιανών, μόνον προσωρινή  ''ανακούφιση''  θα επιφέρει  από το επίμοχθο έργο της διπλωματικής υποστήριξης των δικαίων μας. Σύντομα οι άνεμοι από τους ορθάνοιχτους πλέον ασκούς του Αιόλου, θα πνέουν από κάθε κατεύθυνση του ορίζοντα και όχι μόνον από τον Βαρδάρη , εκφράζοντας  τα  εθνικιστικά / αναθεωρητικά οράματα των γειτόνων μας για υφαρπαγή  τμημάτων του εθνικού μας χώρου. Τότε θα διαπιστώσουμε ότι στην  επί πλαγιάς διολίσθηση (κατρακύλα), η βέβαιη  και αναπόδραστη κατάληξη είναι η θάλασσα.
Πρέπει λοιπόν να αποφασίσουμε ότι με κάθε  διπλωματικό μέσον , που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, αξίζει να αγωνιστούμε  και να αποτρέψουμε  την μοιραία διολίσθηση , μέσω αλλεπάλληλων υποχωρήσεων  στα εθνικά μας δίκαια, προς την θάλασσα. Ο πρόγονός μας Οδυσσέας έδειξε ότι πάντα υπάρχει τρόπος!!!

Αρκεί  να  είμαστε αποφασισμένοι να  τον αναζητούμε   και να αναλαμβάνουμε  τη διακινδύνευση , που η έμπρακτη  εφαρμογή του συνεπάγεται.              
              '' Τοις τολμώσιν  η τύχη  ξύμφορος '' ,
                              ΘΟΥΚΙΔΙΔΗΣ

Βασίλειος ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΣ, ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.: ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΣΚΟΠΙΑΝΟ

on Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ

•Η Δύση επείγεται να εντάξει στους ευρωατλαντικούς θεσμούς τα Σκόπια.
•Πλέον των 140 κρατών (μεταξύ αυτών το σύνολο των Μεγάλων Δυνάμεων) αποκαλούν διμερώς τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
•Η Ελλάς έχει υιοθετήσει κατά την τελευταία δεκαετία ως εθνική θέση την αποδοχή του όρου «Μακεδονία» με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων (έχει επιπλέον αναγνωρίσει τον όρο «Μακεδονία», ακόμη και στην προσωρινή ονομασία των Σκοπίων, «FYROΜ», από το 1993).
•Η Ελλάς επιθυμεί την ύπαρξη του κράτους των Σκοπίων.
•Τα Σκόπια δεν πείθουν ως προς την αλυτρωτική τους μεταμέλεια και εμμένουν στον «Μακεδονισμό» τους (πλην των Αλβανών κατοίκων).
•Τον γεωγραφικό χώρο της αρχαίας Μακεδονίας, νέμονται σήμερα η Ελλάς, τα Σκόπια και η Βουλγαρία.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ ΣΚΕΠΤΙΚΟ
Μία επιπλέον εθνική παλινδρόμηση, κατά τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις, προς την πλέον σκληρή γραμμή του 1992 (όχι η λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγα αυτής), θα καθιστούσε την χώρα αναξιόπιστη, υπόλογη και θα προκαλούσε έντονες δυσμενείς διεθνείς αντιδράσεις από την συντριπτική πλειοψηφία τόσο των κρατών (συμπεριλαμβανομένων των Μ. Δυνάμεων), όσο και των Διεθνών Οργανισμών και των Συμμαχιών μας, δίχως παράλληλα να διαφαίνεται κράτος ή Οργανισμός από  τον οποίο η χώρα μας θα είχε στήριξη. Οι αντιδράσεις αυτές δεν αποκλείεται να έχουν  απρόβλεπτα αποτελέσματα σε ολόκληρο το φάσμα των εθνικών μας θεμάτων.
Η Ελλάς έχει Εθνικό Συμφέρον να μην εμφανισθούν τα Σκόπια ως θύμα Ελληνικής αδιαλλαξίας και απρόβλεπτων ελληνικών παλινδρομήσεων σε βασικές θέσεις και απόψεις. Αντιθέτως θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα ώστε τυχόν ναυάγιο των διαπραγματεύσεων να χρεωθεί στα Σκόπια.
Κέντρο βάρους της όλης υποθέσεως αποτελεί η εμμονή των Σκοπίων να νομιμοποιήσουν τα ανύπαρκτα «Μακεδονικό Έθνος» και «Μακεδονική Γλώσσα», στοιχεία δηλαδή που καθορίζουν την εθνική ταυτότητα και κατά συνέπεια αποτελούν αφετηρία αλυτρωτικών διεκδικήσεων. Η Ελλάς θα πρέπει να εστιασθεί στο εν λόγω κέντρο βάρους το οποίο θα πρέπει να αποκλείσει.Στο πλαίσιο αυτό κρίνεται ότι υπό τα τρέχοντα δεδομένα, η βέλτιστηπροσέγγιση κατά τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις είναι η εξής:

ΠΡΟΤΑΣΗ
Η Ελλάς θα πρέπει να θέσει ως τελευταία και αδιαπραγμάτευτη γραμμή άμυνας («κόκκινη γραμμή»), τις ακόλουθες θέσεις «πακέτο», τις οποίες η άλλη πλευρά θα πρέπει να αποδεχθεί στο σύνολό τους. Οι θέσεις αυτές είναι οι ακόλουθες:
•Αποδοχή στην ονομασία του όρου «Μακεδονία» (ως υποδηλώνοντος γεωγραφικό προσδιορισμό).
•Το πρώτο και το δεύτερο συνθετικό της τελικής ονομασίας της ΠΓΔΜ θα αποτελέσουν μία αδιάσπαστη λέξη (π.χ. Δαρδανομακεδονία, Σλαβομακεδονια, Βαρδαρομακεδονία κ.λπ.).
•Η τελική ονομασία θα ισχύει έναντι όλων (ergaomnes).
•Η ΠΓΔΜ θα επιλέξει την εθνικότητα ή εθνικότητες για τους κατοίκους της πλην της «Μακεδονικής».
• Η ΠΓΔΜ θα επιλέξει την  ονομασία της γλώσσας ή των γλωσσών που ομιλούνται πλην της «Μακεδονικής».
•Αποδοχή της θέσεως ότι οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ δεν είναι κληρονόμοι του πολιτισμού της αρχαίας Μακεδονίας.
•Η ΠΓΔΜ θα αποποιηθεί και θα αποκηρύξει κάθε εδαφική διεκδίκηση και κάθε άλλη πράξη αλυτρωτισμού έναντι της Ελλάδος.
•Άπαντα τα ανωτέρω μετά την αποδοχή και την καταγραφή τους στην επίσημη  Συμφωνία, καθώςκαι την επικύρωση της τελευταίας, θα καταχωρηθούν και σε όσα θεσμικά κείμενα των δύο χωρών επιβάλλεται.

Εάν η ΠΓΔΜ κατά τις διαπραγματεύσεις θέσει ως όρο την εκ μέρους της διεξαγωγή δημοψηφίσματος προς τελική επικύρωση της Συμφωνίας από τον λαό, τότε και η ελληνική πλευρά οφείλει να πράξη το ίδιο (απόκτηση ισοδυναμίας σε διαπραγματευτικά όπλα).
Εάν η ΠΓΔΜ δεν είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί έστω και μία από τις θέσεις αυτές, τότε η ελληνική πλευρά θα πρέπει να αποσυρθεί από τις συνομιλίες επιρρίπτοντας ευθύνη αδιαλλαξίας, σφετερισμού και αλυτρωτισμού στην ΠΓΔΜ. Στην περίπτωση αυτή και σε τυχόν μελλοντική επανάληψη συνομιλιών, η Ελλάς θα πρέπει να προσέλθει σε αυτές διαμορφώνοντας θέσεις από μηδενική βάση και μάλιστα με την υιοθέτηση της αποφάσεως των πολιτικών αρχηγών του 1992 (στην ονομασία της ΠΓΔΜ, να μην υπάρχει ο όρος «Μακεδονία» ή παράγωγα αυτού), η οποία συνάδει και με την συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινής γνώμης.
Κρίνεται ότι κάθε άλλη μορφή ηπιότερης, από την ανωτέρω, θέσεως κατά τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις, βλάπτει Ζωτικά Εθνικά Συμφέροντα, για λόγους οι οποίοι δεν είναι δυνατόν να αναλυθούν στο παρόν κείμενο.

<<  1 2 3 4 [56 7 8 9  >>