Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: Προβληματισμοί στο Θέμα των Σκοπίων

on Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Το θέμα που έχει ανακύψει από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 μεταξύ της Ελλάδος και της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) είναι σύνθετο, περιέχει αρκετά άλλα εμπλεκόμενα μέρη, διαθέτει ένα σχετικά μακροχρόνιο ιστορικό υπόβαθρο, έχει μετατραπεί σε κομβικό σημείο αδιέξοδης πολιτικής και διπλωματικής αναμέτρησης Αθηνών-Σκοπίων με κομματικές προεκτάσεις σε αμφότερες τις πλευρές και δηλητηριάζει τις σχέσεις των δύο γειτονικών λαών που ενδεχομένως να είχαν προχωρήσει προ πολλού σε μια πιο εποικοδομητική συνεργασία και σύσφιξη των σχέσεων.
Η αντιπαράθεση των δύο πλευρών δεν αφορά μόνο την ονομασία του κράτους των Σκοπίων όπως λανθασμένα γίνεται αντιληπτό από αρκετούς εξωτερικούς παρατηρητές. Η διαμάχη περιστρέφεται σε θέματα εθνικής ταυτότητας, χρήσεως συμβόλων, πολιτιστικής κληρονομίας που συνδυαστικά και με την ονομασία, ενδέχεται να υποδαυλίσουν μελλοντικές τριβές ή και συγκρούσεις μεταξύ των δύο πλευρών, κυρίως στο πλαίσιο της επιδίωξης αλυτρωτικών στόχων από τη μια ή και τις δύο χώρες. Οι κίνδυνοι αυτοί ελλοχεύουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, σε όλες τις περιπτώσεις: είτε δηλαδή οδηγηθούμε σε ναυάγιο των διαπραγματεύσεων, είτε επιτευχτεί μια προβληματική και θνησιγενή λύση είτε ακόμη και στην περίπτωση επιτυχούς κατάληξης, εφόσον η μια εκ των δύο πλευρών επιδείξει κακή πρόθεση και απομάκρυνση εκ των συμφωνηθέντων. Η ελληνική πλευρά έχει κάθε λόγο να ανησυχεί από την μέχρι σήμερα συμπεριφορά της ηγεσίας των Σκοπίων, τη συνεχή προσπάθεια καπήλευσης της ιστορίας μας και κυρίως από τις αλυτρωτικές διαθέσεις που επιδεικνύει σημαντικό μέρος των πολιτικών προσώπων της σλαβομακεδονικής εθνότητας.
Δυστυχώς, η πλειονότητα των χωρών, υποκινούμενη από την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων, επιλέγοντας πολλάκις την ανώδυνη ή καιροσκοπική σύμπλευση με τις μεγάλες δυνάμεις και αδυνατώντας να κατανοήσει τις ελληνικές θέσεις μας, τάσσεται σε μεγάλο βαθμό υπέρ της απόψεων των Σκοπίων. Ενίοτε, η διεθνής κοινή γνώμη, καλοπροαίρετα, αδυνατεί να κατανοήσει τις ελληνικές ανησυχίες αποδεικνύοντας ότι ως χώρα δεν κατορθώσαμε να διεξαγάγουμε με την επιθυμητή επιτυχία την εκστρατεία πληροφόρησης για τις θέσεις μας. Τρανή απόδειξη η αναγνώριση των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», τουλάχιστον στις διμερείς σχέσεις, από την πλειονότητα των κρατών-μελών του ΟΗΕ, συμπεριλαμβανομένων και των 4 από τα 5 μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ενδεχομένως οι τάσεις αναγνωρίσεως του ονόματος του κράτους αυτού από τη διεθνή κοινότητα να είναι μη αναστρέψιμες και η Ελλάδα να κινδυνεύει να βρεθεί πλήρως απομονωμένη στην επιμονή της για την ονομασία (όπως εσφαλμένα γίνεται αντιληπτή η διαμάχη).
Διεθνείς προσπάθειες διαμεσολάβησης δεν έχουν επιφέρει μέχρι στιγμής αποτελέσματα καθώς ειδικά στα θέματα της ονομασίας και εθνικής ταυτότητας, οι θέσεις των δύο χωρών απέχουν σημαντικά και η κοινή γνώμη σε αμφότερες δεν είναι έτοιμη για έναν επώδυνο συμβιβασμό. Επιπλέον, τα Σκόπια στην προσπάθεια οικοδόμησης μιας εθνικής ταυτότητας δεν διστάζουν, κυρίως έμμεσα, να προβάλλουν ναρκωμένους  αλυτρωτικούς στόχους που στοιχειώνουν την περιοχή, δυναμιτίζοντας τις προσπάθειες εξεύρεσης λύσης. Ενδεχομένως, τμήματα του πληθυσμού αυτής της χώρας να αισθάνονται, μέχρι ενός σημείου δικαιολογημένα, τα διλήμματα ανασφάλειας που ταλανίζουν μια νέα, εύθραυστη, εθνοτικά και θρησκευτικά διχασμένη χώρα, περικυκλωμένη συνάμα από ισχυρότερους γείτονες που διαθέτουν «υποθήκες» διεκδικήσεων.
Στο κείμενο αποφεύγω να χρησιμοποιήσω τον όρο «ελληνικών δικαίων» καθόσον τον θεωρώ αδόκιμο ως μη επιδεχόμενο διεθνούς αναγνώρισης (πλην ελαχίστων περιπτώσεων) και η επίκληση του δεν παράγει αποτελέσματα παρά μόνο στην περίπτωση που συνοδεύεται από την χρήση ή πειστική απειλή χρήσεως ισχύος και υπό προϋποθέσεις ευνοϊκού διεθνούς περιβάλλοντος. Παρά όμως τη συντριπτική ισχύ της Ελλάδος έναντι των Σκοπίων, αυτή δεν επαρκεί για να αναγκάσει τα δεύτερα να υποχωρήσουν έναντι των ελληνικών θέσεων. Είναι πλέον αδιαμφισβήτητο σήμερα ότι, οι όποιες προσπάθειες ευρέσεως μιας συμβιβαστικής λύσεως προϋποθέτουν τις αμοιβαίες και επώδυνες υποχωρήσεις Αθηνών και Σκοπίων. Ο διεθνής παράγοντας θεωρεί σημαντική τη διευθέτηση του χρονίζοντος προβλήματος και επιβαλλόμενες τις αμοιβαίες υποχωρήσεις. Στην κατεύθυνση αυτή θα συνεχίσει να ενασκεί πιέσεις, λιγότερο ή περισσότερο ισορροπημένες, προς αμφότερες τις πρωτεύουσες. Αυτή είναι η πραγματικότητα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα, χωρίς συναισθηματισμούς, αναποτελεσματικές επικλήσεις ιστορικών δικαίων και εθνικές εξάρσεις. Οι ενδεχόμενες λύσεις κινούνται μεταξύ της αποδοχής μιας αμοιβαίας αποδεκτής και επώδυνης συμβιβαστικής λύσεως ή της τήρησης άκαμπτης θέσεως από μία ή και τις δύο χώρες (άρα μη λύση του θέματος επί του παρόντος).
Κρίνεται σκόπιμο να διευκρινίσουμε ότι η επιλογή οποιασδήποτε εκ των δύο θέσεων δεν θεμελιώνει τον χαρακτηρισμό του «αδιάλλακτου», «εθνοπροδότη», «ακραίου εθνικιστή» ή «πειθήνιου οργάνου των ξένων δυνάμεων». Βαρύτατες κατηγορίες μπορεί να εκτοξευθούν μόνο κατά των πολιτικών προσώπων, όταν για λόγους κομματικού και προσωπικού συμφέροντος ή ακόμη και αποφυγής πολιτικού κόστους, επιλέγουν θέσεις και ενέργειες καταφανώς, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα, επιζήμιες των εθνικών στόχων. Η διαφορά αντιλήψεων είναι αναπόφευκτη, ενίοτε και θεμιτή αλλά η αποφυγή χάραξης εθνικής γραμμής και η χρήση του προβλήματος ως ευκαιρίας να πληγούν οι πολιτικοί αντίπαλοι κινούνται μεταξύ ανευθυνότητας και αντεθνικής ενέργειας.
Στην ελληνική πραγματικότητα, η πλευρά της τήρησης άκαμπτης θέσεως, δεν αποδέχεται τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία» (με ή χωρίς γεωγραφικούς προσδιορισμούς) ή ανάλογων επιθετικών προσδιορισμών. Θεωρεί ότι ο χρόνος εργάζεται υπέρ των ελληνικών θέσεων και το αδύναμο αυτό κρατίδιο θα περιέρχεται συνεχώς σε δυσμενέστερη κατάσταση κυρίως λόγω των εθνοτικών και οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Υπό τις πιεστικές αυτές συνθήκες, τα Σκόπια θα αναγκαστούν, αργά ή γρήγορα, να προβούν στις επιζητούμενες υποχωρήσεις έναντι των Αθηνών (άρνηση «μακεδονικού» ονόματος και αντίστοιχης εθνικής ταυτότητας, αποφυγή καπήλευσης συμβόλων, καταδίκη αλυτρωτικών θέσεων) ή ακόμη και να καταρρεύσουν χωρίς σημαντικές επιπτώσεις για τη χώρα μας. Κανείς δεν μπορεί, μετά βεβαιότητας, να αποκλείσει μια παρόμοια ευνοϊκή εξέλιξη. Ουδείς όμως μπορεί να βεβαιώσει ότι ακόμη και σε περίπτωση διάσπασης, σε σλαβικό και αλβανικό τμήμα, το πρώτο δεν θα εξακολουθεί να εμμένει στις απόψεις περί της ονομασίας και εξ ανάγκης ύπαρξης να καταστεί ένα πλήρες προτεκτοράτο της Άγκυρας. Ακόμη και μια πλήρης εξαφάνιση του εκ του χάρτη δε σημαίνει ότι θα ήταν ευνοϊκή για τη χώρα μας καθώς το δημιουργούμενο κενό μάλλον θα καλυφθεί από τις υπόλοιπες γειτονικές χώρες με συνεπακόλουθες αναζωπυρώσεις εδαφικών διεκδικήσεων, αλυτρωτικών στόχων και μεταναστευτικών ρευμάτων. Αναμφίβολα οι υποστηρικτές της άκαμπτης θέσεως, ευαγγελίζονται την υποχώρηση των Σκοπίων -προτού το κράτος αυτό επέλθει σε κατάσταση αποσύνθεσης- στα θέματα ονόματος και ταυτότητας και την εν συνεχεία φυσική του προσέγγιση προς τη φιλική (αλλά μέχρι τότε άκαμπτη και μη έχουσα διεκδικήσεις επί αυτού) Ελλάδα. 
Στο σενάριο αυτό συχνά λησμονείται το κόστος μιας τέτοιας άκαμπτης πολιτικής για την Αθήνα. Η επί 25 και πλέον χρόνια διαμάχη με τα Σκόπια αναμφισβήτητα εξήντλησε σημαντικό διπλωματικό «κεφάλαιο» της χώρας και περιόρισε τις  δυνατότητες να διαδραματίσουμε ένα πιο σημαντικό ρόλο στα Βαλκάνια. Σίγουρα το κόστος αυτό δεν ήταν τόσο δυσβάστακτο, όπως οι οπαδοί της συμβιβαστικής λύσεως μάλλον υπερβολικά επισημαίνουν, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί «βαρίδιο» και να μειώνει αισθητά την ελληνική «ήπια ισχύ» στην περιοχή προς όφελος άλλων, βαλκανικών και μη, χωρών. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ειδικά την παρούσα περίοδο και υπό συνθήκες οικονομικής  αδυναμίας, προέχει η εστίαση όλων των προσπαθειών μας έναντι του μοναδικού ζωτικού αντιπάλου μας, την Τουρκία. Για να είμαστε όμως  αντικειμενικοί, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε ότι οι βάσεις του δυσεπίλυτου προβλήματος ετέθησαν το 1949-1952, από την κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Την εποχή εκείνη, η Δύση (ΗΠΑ) επέβαλε στην και τότε, στρατιωτικά και οικονομικά εξαρτημένη Αθήνα, την τήρηση χαμηλών τόνων, προτάσσοντας τη ζωτική απειλή που προέρχονταν από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και τα οφέλη της προσέλκυσης του Βελιγραδίου.
Σήμερα η Δύση, πιέζει για επίτευξη λύσεως προβάλλοντας την αναγκαιότητα της αποφυγής ενδεχόμενης αποσταθεροποίησης της πραγματικά προβληματικής περιοχής και επιζητώντας την ενίσχυση της νατοϊκής παρουσίας. Συγχρόνως, η Ουάσιγκτον φαίνεται ότι ανησυχεί και για μια ενδεχόμενη επιστροφή της Ρωσίας στην περιοχή και επιθυμεί να κλείσει και τα τελευταία «παράθυρα ευκαιρίας» με την ένταξη και των Σκοπίων στη Συμμαχία. Παρά τις δραματικές προειδοποιήσεις, εκτιμώ ότι η παρούσα κατάσταση μπορεί να διατηρηθεί ως έχει για ορισμένο ακόμη χρονικό διάστημα χωρίς σοβαρό κίνδυνο αποσταθεροποίησης της περιοχής με κατάλληλες ενέργειες των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκτιμώ επίσης ότι δεν θα πρέπει να θεωρείται πιθανή η ενάσκηση υπέρμετρων πιέσεων κατά της χώρας μας καθώς το θέμα δεν ενέχει υψηλή προτεραιότητα ούτε για την Ουάσιγκτον ούτε για τις Βρυξέλλες. Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες μάλλον ανατριχιάζουν στη σκέψη της μελλοντικής διεύρυνσης με χώρες των δυτικών Βαλκανίων. Ακόμη όμως και στο θέμα της εισδοχής στην Ατλαντική Συμμαχία και ως ένδειξη καλής θελήσεως της χώρας μας, υπάρχει πληθώρα ενδεχόμενων ελιγμών που μπορούν να εξασφαλίσουν την παροχή ικανοποιητικών εγγυήσεων ασφαλείας προς τα Σκόπια. Βέβαια οποιοδήποτε χειρονομία καλής θελήσεως, ενδεχομένως να αδυνατίζει την αποτελεσματικότητα της άκαμπτης πολιτικής μας και να οδηγεί την ΠΓΔΜ στην εμμονή της ασυμβίβαστης στάσης. Συνοψίζοντας, η άκαμπτη θέση μας δεν εγγυάται την τελική επίτευξη των στόχων μας αλλά μάλλον δημιουργεί ένα «εχθρικό» κρατίδιο (ανεξαρτήτως ονομασίας) στα βόρεια σύνορα μας ενώ δαπανά πολύτιμο «διπλωματικό κεφάλαιο» και δημιουργεί προβλήματα στην ελληνική πολύμορφη διείσδυση στην ευρύτερη περιοχή. Παράλληλα όμως μάλλον δεν φαίνεται ότι επί του παρόντος θα επιφέρει δυσβάστακτο κόστος στη χώρα μας.
Ούτε όμως η συμβιβαστική προσέγγιση εγγυάται την αγαστή συνεργασία με την οντότητα, υπό τη νέα ονομασία της που θα εμπεριέχει τη λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγα της. Σε μια ιδανική εξέλιξη, η συμβιβαστική λύση συνδυαζόμενη με την επίδειξη καλής θελήσεως θα οδηγήσουν σταδιακά στην απάλειψη των τριβών του παρελθόντος ενώ η γειτνίαση και οι μακροχρόνιες επαφές θα ενισχύσουν τις σχέσεις των δύο λαών. Πιθανόν όμως και το ενδεχόμενο της ενδυνάμωσης των εθνικιστικών στοιχείων που έχοντας εκπληρώσει μέρος των στόχων τους και καθοδηγούμενα από λαϊκιστές πολιτικούς θα εγείρουν νέες διεκδικήσεις και θα εφευρίσκουν σημεία τριβής με την Ελλάδα. Η επίτευξη ενός «έντιμου» συμβιβασμού επιβάλει την επίλυση του συνόλου των εκκρεμών ζητημάτων κατά τρόπο που δεν θα επιδέχεται αμφιβολίες και άκαιρες διεκδικήσεις. Από μέρος των επικριτών της συμβιβαστικής λύσης επισημαίνεται το ενδεχόμενο της συνέχισης της παραποίησης της ελληνικής ιστορίας και της προσπάθειας κλοπής εθνικών και πολιτιστικών συμβόλων με αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου, το κρατίδιο αυτό να εμφανίζεται ως ο συνεχιστής της μακεδονικής ιστορίας. Καίτοι μια συμβιβαστική λύση θα πρέπει να εμπεριέχει ξεκάθαρες και επίσημες τοποθετήσεις επί των θεμάτων αυτών εκ μέρους των Σκοπίων, η υποστήριξη της εθνικής κληρονομιάς και πολιτισμού είναι ένας αέναος αγώνας που η χώρα μας θα πρέπει να διεξάγει στο διηνεκές εφόσον δεν επιθυμεί να δει άλλους (και δεν είναι μόνο τα Σκόπια) να σφετερίζονται την ιστορία της ή ακόμη χειρότερο να απολέσει την ταυτότητα της στον ύπουλο «μύλο» της παγκοσμιοποιήσεως. Αναγκαία λοιπόν η επιλογή ενός ονόματος έναντι όλων, η άνευ υποσημειώσεων επίσημη διευκρίνιση της εθνικής ταυτότητας του γειτονικού λαού και η πλήρης καταδίκη και αποκήρυξη αλυτρωτικών βλέψεων με παράλληλο σεβασμό της ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού.
Καίτοι προσωπικά δεν θα ήθελα να δω στα βόρεια σύνορα μας ένα κρατίδιο με την ονομασία «Χ Μακεδονία/Μακεδονική Ψ», θεωρώ υπερβολική έως και φοβική, την επίκληση απειλής κατά της χώρας μας όπως αυτή προβάλλεται  από τους υποστηρικτές της άκαμπτης θέσεως. Εκτιμώ ότι σε τελευταία ανάλυση, ανησυχία πρέπει να διακατέχει τους σφετεριζόμενους την ξένη ονομασία καθώς ουδείς μακροπρόθεσμα μπορεί να εγγυηθεί την μη, εκ μέρους του ισχυροτέρου (Ελλάδος), επιδίωξη επανένταξης -με οποιονδήποτε τρόπο- ιστορικών εδαφών. Καθόσον μάλιστα, ο ένας εκ των δύο λαών που κατοικεί τα συγκεκριμένα εδάφη σήμερα (Σλάβοι), επιθυμεί -κατά μια ανάγνωση- να εμφανίζεται ως υποσύνολο (έστω και διακριτό) του γειτονικού πανάρχαιου έθνους (ελληνικό) που στην πλειονότητα των ιστορικών χρόνων κατείχε την ευρύτερη περιοχή. Δηλαδή, το νεοσύστατο αυτό κρατίδιο, υπό την ονομασία που θα περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγα της, θα είναι πάντα υποκείμενο (λόγω θέσεως, μεγέθους αλλά και ιστορίας) στην ελληνική «ήπια ισχύ» τουλάχιστον. Η μακροπρόθεσμη επιτυχία της Ελλάδος θα είναι αυτή ακριβώς η ειρηνική επιβολή και συστράτευση αυτού του κρατιδίου -ανεξαρτήτως ονόματος- στην ελληνική ζώνη επιρροής. Εκτιμώ ότι υπάρχουν αρκετοί λόγοι που καθιστούν αυτή την προοπτική εφικτή, υπό την προϋπόθεση της εφαρμογής μιας πολύπλευρης σταθερής πολιτικής και συμβιβαστικής επίλυσης των εκκρεμοτήτων πριν αυτά δρομολογήσουν μια δυναμική μακροχρόνιας αντιπαλότητας. Το ζητούμενο δεν είναι η δημιουργία στα βόρεια σύνορα μας μιας εχθρικής οντότητας, έστω και κατακερματισμένης, ούτε ενός νέου Κοσόβου αλλά ενός μικρού κράτους που θα θεωρεί την Ελλάδα ως τον φυσικό σύμμαχο, προστάτη και υπόδειγμα ανάπτυξης, θεσμών και πολιτισμού.
Φυσικά καμία από τις δύο προσεγγίσεις δεν εγγυάται την επιτυχία του στόχου αυτού. Απλά η άκαμπτη θέση και η αποφυγή της λύσεως φαίνεται -σήμερα- ότι απομακρύνει ακόμη περισσότερο τον επιζητούμενο στόχο της ειρηνικής και σταδιακής συνεργατικής πρωτοκαθεδρίας μας στην περιοχή. Στον αντίλογο ότι το αλβανικό στοιχείο δεν θα επιτρέψει ποτέ μια τέτοια εξέλιξη (πρωτοκαθεδρία της Ελλάδος), θα αντιπροτείνω ότι η ελληνική μακροχρόνια πολιτική, ασχέτως των αντιδράσεων, πρέπει να αποβλέπει στην πολιτική, οικονομική και πολιτιστική επικυριαρχία επί όλων των γειτόνων μας στη βαλκανική χερσόνησο ως υποκατάστατο της «Μεγάλης Ιδέας». Η ιστορία έχει αποδείξει ότι ακόμη και υπό δυσμενέστερες συνθήκες είχαμε σημαντικές επιτυχίες στο χώρο αυτό που προσδίδει και το «στρατηγικό βάθος» του Ελληνισμού. Σίγουρα, η εμφάνιση του εθνικισμού των βαλκανικών χωρών του 19ου αιώνα αποτελεί εμπόδιο στους σχεδιασμούς αυτούς, αλλά νέες μορφές διείσδυσης εμφανίζονται συνεχώς και η Ελλάδα διαθέτει τεράστια «κεφάλαια» που μπορεί και πρέπει να αξιοποιήσει.
Συνοπτικά παρουσιάστηκαν οι δύο πόλοι των αντικρουόμενων προσεγγίσεων για το πρόβλημα με τα ενδεχόμενα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα εκάστης. Η τελική επιλογή της ελληνικής θέσεως φυσικά και παρουσιάζει ενδιάμεσες τοποθετήσεις μεταξύ των δύο άκρων που περιγράφηκαν. Βασική προϋπόθεση η χάραξη, στήριξη και εφαρμογή μιας εθνικής γραμμής από την πλειονότητα των πολιτικών κομμάτων. Φυσικά στην εθνική αυτή προσπάθεια, ακόμη και για διαπραγματευτικούς λόγους, η εμφάνιση ανυποχώρητων θέσεων κρίνεται εποικοδομητική και ενισχυτική όταν όμως πίσω της υποκρύπτεται μια ειλικρινής διακομματική προσέγγιση ίσως και «διανομή ρόλων». Πάντοτε παραμένει και η ακραία -όσο και επικίνδυνη- επιλογή της υπονόμευσης της ύπαρξης αυτού του κράτους, σε συνεργασία με λοιπές γειτονικές δυνάμεις. Εκτιμώ ότι μια τέτοια επιλογή πρέπει να αποκλειστεί καθόσον μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες συνέπειες καίτοι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων όλες οι επιλογές είθισται να τοποθετούνται -φανερά ή σιωπηλά- στην τράπεζα των συνομιλιών. 
Ενδεχομένως στην προσπάθεια της εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσεως, η Αθήνα να πρέπει κατάλληλα να εγείρει και γενικότερες επιδιώξεις προς τις μεγάλες δυνάμεις. Παραδείγματος χάρη, σε περίπτωση συμφωνίας, οι δηλώσεις Σκοπίων και Αθηνών, περί μη εδαφικών και λοιπών διεκδικήσεων και του απαραβίαστου των συνόρων, θα μπορούσαν να τύχουν της επιβεβαίωσης όλων των βαλκανικών χωρών και για το σύνολο της ευρύτερης περιοχής υπό την εγγύηση των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ με αντίστοιχη αναφορά στο σύνολο των Συνθηκών (Λωζάννης, Ρώμης κλπ) που διέπουν την ειρηνική συνύπαρξη των τελευταίων δεκαετιών. Ακόμη και η πολυαναμενόμενη -από αρκετούς- είσοδος των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ θα αποτελούσε μια άριστη ευκαιρία για παρόμοιες ξεκάθαρες, σταθεροποιητικές δηλώσεις (ακόμη και στην περίπτωση που αυτή λάβει χώρα άνευ επιλύσεως του προβλήματος και υπό προσωρινή ονομασία), μη τρέφοντας όμως ψευδαισθήσεις περί των ορίων όλων αυτών των δηλώσεων και μη λησμονώντας την κεφαλαιώδη σημασία της «αυτοβοήθειας». Σε κάθε περίπτωση, τυχόν ελληνικές αναπόφευκτες υποχωρήσεις, στο θέμα της ονομασίας, θα πρέπει να συνοδεύονται όχι μόνο από ξεκάθαρες σκοπιανές ικανοποιητικές τοποθετήσεις επί των υπολοίπων σημείων τριβής αλλά και από έμπρακτες και σε διάφορους τομείς, θετικές υπέρ της Ελλάδος θέσεις των λοιπών συμμάχων χωρών. Η κυβέρνηση, έχουσα τη συμπαράσταση της αντιπολίτευσης, θα πρέπει με ιδιαίτερη προσοχή και λεπτότητα να διαπραγματευθεί τα «αντισταθμιστικά οφέλη».
Παράλληλα η κυβέρνηση πρέπει να εντείνει τις ενέργειες προσέγγισης του λαού των Σκοπίων σε όλους τους τομείς διευκρινίζοντας ότι ανεξαρτήτως αποτελέσματος των προσπαθειών, η Ελλάδα θα εξακολουθήσει να ενδιαφέρεται και υποστηρίζει τη χώρα αυτή ενώ θα εξαντλήσει τις δυνατότητες αγαστής συνεργασίας σε όλους τους τομείς εκτιμώντας ότι η εξεύρεσης λύσεως, παρά τα δυσεπίλυτα προβλήματα, αποτελεί θέμα χρόνου καθώς αμφότερες διακατέχονται από φιλικά αισθήματα.  Σε αυτήν την κατεύθυνση προηγούμενες αλλά και πρόσφατες συνεργασίες σε θέματα ενέργειας, συγκοινωνιών, εμπορίου, τουρισμού, στρατιωτικής διπλωματίας και γενικότερων διμερών επαφών κινούνται στη σωστή κατεύθυνση και πρέπει να ενταθούν. Παράλληλα όμως προσπάθεια ενημέρωσης για τις εθνικές θέσεις, συνοδευόμενη με επίθεση «αγάπης και στήριξης» προς τα Σκόπια πρέπει να εντατικοποιηθεί προς όλες τις χώρες και οργανισμούς.
Συχνά γίνεται αναφορά και στην ανάγκη διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την έγκριση οποιασδήποτε λύσεως. Η καταφυγή σε δημοψήφισμα, παρά τη θελκτικότητα και την έκφραση της άμεσης δημοκρατίας δεν αποτελεί πάντα την βέλτιστη επιλογή.  Όμως η μονόπλευρη δήλωση καταφυγής στη λύση αυτή (προβάλλεται από τα Σκόπια) χρησιμοποιείται ως μέσο έμμεσης δήλωσης αδυναμίας περαιτέρω υποχωρήσεων καθώς αυτές θα απορριφθούν από τη λαϊκή βούληση. Παρόμοιες επιλογές αναγκαστικά συμπαρασύρουν και την άλλη πλευρά σε παρόμοια στάση και οι ευκαιρίες συμβιβασμού ελαττώνονται σημαντικά.
Συγχρόνως δεν πρέπει να ξεφεύγει της προσοχής μας ότι οι αθροιστικές και σε βάθος χρόνου υποχωρήσεις της ελληνικής πλευράς, χωρίς δυστυχώς την εξασφάλιση ανταλλαγμάτων, επιδρούν αρνητικά στο γόητρο της χώρας καθώς προσδίδουν την εντύπωση της αδυναμίας εμμονής στους στόχους μας. Πράγματι η ελληνική θέση έχει αποδεχθεί μια αξιοσημείωτη υποχώρηση (σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη «Μακεδονία» που θα ισχύει έναντι όλων-erga omnes, για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή συζήτηση) χωρίς να έχουμε αντίστοιχη ανταπόκριση από την άλλη πλευρά ή την αναμενόμενη αναγνώριση από τη διεθνή κοινότητα. Η ελληνική αυτή θέση (αναγράφεται στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου  Εξωτερικών) αποτελεί μάλλον το μέγιστο των παραχωρήσεων στο θέμα της ονομασίας χωρίς βέβαια να επιλύονται και τα υπόλοιπα, εξίσου σημαντικά, προβλήματα. 
Σε κάθε περίπτωση ο πολιτικός μας κόσμος πρέπει να δει το πρόβλημα των Σκοπίων ως μια εθνική υπόθεση που δεν επιδέχεται κομματικούς χειρισμούς, με οφέλη και κόστη που θα πρέπει να αναληφθούν  ισομερώς από τα κόμματα που θα συμπορευθούν σε μια ελάχιστη κοινή γραμμή. Η πολυπλοκότητα του θέματος πρέπει να γίνει κατανοητή από τον ελληνικό λαό και να αποφευχθεί πάση θυσία η χρήση ανέφικτης συνθηματολογίας, λαϊκίστικων επιχειρημάτων και κυρίως διχαστικών πρακτικών σε «ενδοτικούς» και «πατριώτες». Ήδη η ελληνική πλευρά έχει αποδεχθεί ένα αρκετά ρεαλιστικό συμβιβασμό στο θέμα της ονομασίας (που εκφράζει μάλλον την πλειονότητα του πολιτικού κόσμου) επί του οποίου και θα πρέπει να επιμείνει εστιάζοντας στην επίτευξη μόνιμης και ξεκάθαρης λύσης σε όλα τα επιμέρους εξίσου σημαντικά ζητήματα.
Σίγουρα ουδεμία προσέγγιση δεν εγγυάται την επιζητούμενη επιτυχία στο συγκεκριμένο θέμα αλλά τουλάχιστον πρέπει να υπάρξει σύμπλευση ως προς τον τελικό εθνικό στόχο. Ο τελικός εθνικός αντικειμενικός στόχος στη περιοχή των Βαλκανίων πρέπει να είναι η πολιτική, διπλωματική, οικονομική και πολιτιστική πρωτοκαθεδρία μας. Εστιάζοντας στην πραγμάτωση του στόχου αυτού μπορεί να αποδεχθούμε τακτικές υποχωρήσεις ακόμη και σε βασικά ζητήματα όπως αυτό της ονομασίας. Προϋπόθεση ότι η οποιαδήποτε συμβιβαστική λύση που θα αποδεχθούμε να επιλύει όλα τα υπάρχοντα διμερή προβλήματα (εξυπακούεται ότι θα απαιτηθούν αμοιβαίοι συμβιβασμοί), να μηδενίζει τις πιθανότητες μελλοντικών τριβών με το γειτονικό κράτος και να δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις και γόνιμο έδαφος της ελληνικής διείσδυσης. Επίσης, καίτοι αναγνωρίζω τη σκοπιμότητα εκμετάλλευσης «παραθύρων ευκαιρίας» είμαι επιφυλακτικός προς τις επιβαλλόμενες λύσεις μέσω εξωτερικών πιέσεων, εκβιασμών, ανέφικτων χρονοδιαγραμμάτων και διαδικαστικών μεθοδεύσεων (ή παγιδεύσεων) τύπου «σχεδίου Ανάν».
Ελπίζουμε ότι ο ελληνικός πολιτικός κόσμος θα επιδείξει την επιβαλλόμενη (πρωτόγνωρη) ωριμότητα και υπευθυνότητα στην επίλυση αυτού του πραγματικά δύσκολου προβλήματος καίτοι η μέχρι τώρα συμπεριφορά του δεν μας καθιστούν αισιόδοξους. Ολοκληρώνω επαναλαμβάνοντας την εκτίμηση μου ότι καίτοι η πολυπλοκότητα του προβλήματος δεν επιτρέπει τον μετά βεβαιότητας προσδιορισμό της βέλτιστης λύσεως και η ορθότητα της επιλογής θα κριθεί μόνο σε βάθος χρόνου, η επίτευξη μιας πλήρους αμοιβαίας αποδεκτής λύσης που θα αντιμετωπίζει όλες τις εκκρεμότητες, έστω και με τη χρήση σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό, αποτελεί το καλύτερο δρόμο που προωθεί τα εθνικά μας συμφέροντα στη σφαίρα του εφικτού και του ρεαλισμού.

2015-02-19. ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

on Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών, Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Κώστας Ζάγκαλης, φυσικομαθηματικός-συνταξιούχος

Πριν λύσουμε ένα πρόβλημα, πρέπει να το ορίσουμε. Εγώ διακρίνω 4 ορισμούς για το Κυπριακό Πρόβλημα:
1. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι πρόβλημα εθνικής ολοκλήρωσης του ελληνισμού.
2. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι πρόβλημα επανένωσης της Κύπρου.
3. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι πρόβλημα επίτευξης κάποιων γεωστρατηγικών στόχων κάποιων μεγάλων κρατών.
4. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι ένα μίγμα των τριών παραπάνω προβλημάτων.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού και στο Σκοπιανό

on Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Η επίλυση των διαφορών Ελλάδος-Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας αναμφισβήτητα αποτελεί βασικό στόχο της υψηλής στρατηγικής των Αθηνών. Την παρούσα χρονική περίοδο, η κυβέρνηση των Σκοπίων, διακηρυκτικά και για πληθώρα λόγων, επιδεικνύει μια πιο διαλλακτική στάση από την προκάτοχο της.
Η κοινή λογική, ο ρεαλισμός και η ιστορία, διαχρονικά και σε ανάλογες περιπτώσεις, υποδεικνύουν την αναγκαιότητα αμοιβαίων υποχωρήσεων, αρκετά επώδυνων για αμφότερες τις πλευρές. Το εύρος των υποχωρήσεων εξαρτάται αφενός από την ισορροπία ισχύος, όπως αυτή αποτυπώνεται στην συγκεκριμένη διεθνή κατάσταση και αφετέρου από την επιτυχή στρατηγική της διαπραγματεύσεως της κάθε πλευράς με τον παράγοντα εθνικής ενότητας να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο.

Ο τελευταίος παράγοντας, λόγω της διμερούς εθνοτικής συγκρότησης της ΠΓΔΜ, αποτελεί και έναν από τους αδύναμους κρίκους του κρατικού οικοδομήματος και ταυτόχρονα βασικό λόγο εμμονής του σλαβομακεδονικού στοιχείου στην εμμονή δημιουργίας μιας ταυτότητας.
 
Η Ελλάδα, στην άλλη πλευρά, μη έχουσα ανάλογα προβλήματα, προσπαθεί με συνυπευθυνότητα σχεδόν του συνόλου του πολιτικού κόσμου να εξουδετερώσει το βασικό της αυτό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Δυστυχώς η επίλυση του σκοπιανού δεν αντιμετωπίζεται μέσα από το πρίσμα της αναγκαιότητας θετικής επίλυσης ενός εθνικού προβλήματος αλλά ως ένα μέσο για την εξουδετέρωση του πολιτικού μας αντιπάλου. Πρωταρχική βέβαια η ευθύνη της κυβερνήσεως που με τους χειρισμούς της δημιουργεί εύλογες ανησυχίες για τις προθέσεις και τους ερασιτεχνικούς χειρισμούς της. Δεν είναι όμως άμοιρη ευθυνών και η μείζονα αντιπολίτευση που αντί αξιόπιστης κριτικής εστιάζει να πλήξει τον «αφύσικο» κυβερνητικό συνασπισμό.
 
Εκτιμώ ότι η ανεύθυνη προσέγγιση του θέματος από την πλευρά των κομμάτων των Αθηνών και το πολιτικό κόστος, θα εξαλείψουν οποιοδήποτε ελπίδα εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσεως την παρούσα χρονική στιγμή. Μια παρόμοια εξέλιξη δεν είναι απαραιτήτως αρνητική με την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα έχει την ικανότητα να ελιχθεί κατάλληλα και να αποφύγει τη στοχοποίηση της για τυχόν αποτυχία των διαπραγματεύσεων. Ως εκ τούτου, πέραν των προσπαθειών επίλυσης, που επιβάλλεται να συνεχίσει η ελληνική κυβέρνηση (ευχής έργο θα ήταν να μπορούσε να το κάνει σε συνεργασία με το σύνολο του πολιτικού κόσμου), θα πρέπει να είναι σε ετοιμότητα αντιμετώπισης των συνεπειών ενός ναυαγίου.
 
Στην περίπτωση αυτή, αφού προβάλει πειστικά την άποψη της για τα αίτια της ενδεχόμενης αποτυχίας θα πρέπει να διαβεβαιώσει, Σκόπια και διεθνές περιβάλλον, για τις προθέσεις στήριξης της ΠΓΔΜ μέχρι την εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσεως. Καθώς μάλιστα, η ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ δεν θα είναι δυνατή, ίσως θα πρέπει να εξεταστεί η περίπτωση της ελληνικής πρωτοβουλίας για εγγύηση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας σε συνεργασία με τους δύο άλλους νατοϊκούς γείτονες (Αλβανία και Βουλγαρία). Η ανάληψη δεσμεύσεων και ρίσκου είναι αναπόφευκτη για οποιαδήποτε χώρα επιθυμεί να διαδραματίσει ρόλο στην περιοχή της. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι το κράτος των Σκοπίων δεν κινδυνεύει σήμερα από εξωτερικές απειλές, που καλύπτει το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, αλλά από εθνοτικές εσωτερικές αναταράξεις που μπορούν να υποθάλψουν εξωτερικοί παράγοντες αλλά κυρίως η εσωτερική πολιτική αστάθεια και η οικονομική στασιμότητα. Φυσικά το ΝΑΤΟ ανησυχεί για τις ρωσικές προσπάθειες επανάκαμψης στα Βαλκάνια (ειδικά σε Σερβία και ΠΓΔΜ) με πολιτικά, αμυντικά, οικονομικά και ενεργειακά projects αλλά μάλλον τα Σκόπια δύσκολα θα εγκαταλείψουν τη δυτική επιλογή που πριν από χρόνια πραγματοποίησαν.
 
Παρά τις δηλώσεις αξιωματούχων για την αναγκαιότητα ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ εκτιμώ ότι καίτοι αποτελεί επιθυμητή εξέλιξη, δεν αποτελεί αυτή τη στιγμή ζωτική προτεραιότητα ούτε για το ΝΑΤΟ, ούτε για την ΕΕ, ούτε για την Ουάσιγκτον καθώς διαβλέπουν ότι δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος κατάρρευσης ή αποσταθεροποίησης. Το αλβανικό στοιχείο, επί του παρόντος, ακολουθεί τις αμερικανικές προτροπές και έχοντας εστιάσει στο θέμα του Κοσσόβου δεν επιθυμεί να ανοίξει και ένα νέο μέτωπο, σε τομέα που εκτιμά ότι η δημογραφία ήδη κινείται σταθερά προς όφελος του. Οι παραπάνω εκτιμήσεις, εάν επαληθευτούν, προσφέρουν στη χώρα μας τη δυνατότητα εμμονής σε μια πλήρη λύση, με τη σύνθετη ονομασία να αποτελεί τη μέγιστη ελληνική υποχώρηση εφόσον όλα τα λοιπά (και πλέον ευαίσθητα) θέματα, ταυτότητος, αλυτρωτισμού, σχέσεων κλπ θα έχουν ειλικρινώς και δια παντώς διευθετηθεί.
 
Σε κάθε περίπτωση, αναγκαία και η συνέχιση και ενίσχυση κάθε είδους διμερούς ή πολυμερούς συνεργασίας μας με την ΠΓΔΜ σε τομείς της οικονομίας, ενέργειας, εκπαίδευσης, πολιτικής προστασίας, ασφάλειας και άμυνας. Για παράδειγμα, η προσφορά σημαντικού αριθμού θέσεων σε σκοπιανούς φοιτητές στα ελληνικά πανεπιστήμια αλλά και σε στρατιωτικές και αστυνομικές σχολές θα αποτελούσε όχι μόνο κίνηση καλής θελήσεως αλλά και προσπάθεια προσεταιρισμού των αυριανών ελίτ της χώρας αυτής.

Η επιφυλλίδα της Αλεξάνδρας: Η «βασανιστική» επανάληψη της ιστορίας και το 2018;

on Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Αλεξάνδρα Τόμπρα, Δημοσιογράφος, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

Το 2017 φεύγει αφήνοντας πίσω μια αίσθηση ανακούφισης. Με τι εκλογικές αναμετρήσεις σε Γαλλία και Γερμανία, οι περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές προειδοποιούσαν πέρσι τέτοια εποχή ότι θα δούμε «κοσμοϊστορικές» αλλαγές.
Τελικά δεν είδαμε…
Εάν το 2016 ήταν το έτος εκλογικών νικών των λαϊκιστών, το 2017 έφερε μια εξισορρόπηση στο πολιτικό στάτους. Η παραδοσιακή πολιτική ελίτ, κατάφερε να παραμείνει ζωντανή, δίνοντας κάποιες απαντήσεις, εκεί όπου εντοπίστηκε η «οργή» των ψηφοφόρων.

Βέβαια στην πράξη ελάχιστα έχουν αλλάξει. Το κλίμα βελτιώθηκε γιατί η παγκόσμια οικονομία επιταχύνθηκε με τον ισχυρότερο ρυθμό της από την αρχή της δεκαετίας. Οι χρηματιστηριακές αγορές βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα και η ανεργία υποχωρεί.

Πίσω όμως από τους τίτλους, ο κόσμος έχει αρχίσει να αλλάζει. Διότι ο λαϊκισμός αναθεώρησε πολλές όψεις του καπιταλισμού. Οι ιθύνοντες αναζητούν τις νέες ισορροπίες μεταξύ κράτους και αγοράς. Μια εξέλιξη που θα συνεχιστεί, ίσως και ενταθεί, το 2018.

Τι δείχνει η ιστορία!

Σύμφωνα με αρκετούς ιστορικούς, η εποχή μας θυμίζει τις αρχές του περασμένου αιώνα, όταν ο κόσμος βίωσε μια άλλη εποχή ταχείας παγκοσμιοποίησης και δραματικών τεχνολογικών αλλαγών. Το διαδίκτυο και η τεχνητή νοημοσύνη σήμερα, αναδιαμορφώνει τις οικονομίες, όπως έγινε με την ηλεκτρική ενέργεια και τους σιδηρόδρομους έναν αιώνα πριν.

Αλλά και η κλίμακα της δημιουργίας πλούτου και ο βαθμός ανισότητας είναι παρόμοιες στις δύο περιόδους. Η κατάσταση αυτή αύξησε πριν από έναν αιώνα το «θυμό» σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, τροφοδοτώντας τον λαϊκισμό.

Στα τέλη του 19ου αιώνα υπήρξε η Προοδευτική Εποχή. Η αλλαγή που υπήρξε μεταφράστηκε σε μια ριζική ανακατασκευή της ισορροπίας μεταξύ κράτους και αγοράς, με την εισαγωγή της προοδευτικής φορολογίας, της μεγαλύτερης κοινωνικής προστασίας και την αντιμονοπωλιακή νομοθεσία.

Στη σημερινή εποχή διαβλέπεται νέα μετατόπιση της ισορροπίας μεταξύ πολιτείας και αγοράς. Η πρώτη αλλαγή είναι το επονομαζόμενο "techlash". Να μειωθεί δηλαδή η δύναμη των τεχνολογικών γιγάντων - όπως το Facebook, η Google και η Amazon – με πολλές χώρες να «μοιράζουν» πρόστιμα, να αυστηροποιούν το νομοθετικό πλαίσιο και να αναθεωρούν τους κανόνες ανταγωνισμού.

Η δεύτερη δύναμη της αλλαγής θα είναι ο Macron, ο οποίος θεωρείται ότι θα είναι ο «διάδοχος» του Teddy Roosevelt, του αμερικανικού προέδρου που συνδέεται περισσότερο με την Προοδευτική Εποχή. Όπως ο Roosevelt, ο Macron πιέζει για ένα νέο είδος κοινωνικής σύμβασης, που ενισχύει τον ανταγωνισμό και την επιχειρηματικότητα προστατεύοντας ταυτόχρονα τους εργαζόμενους.

Η τρίτη δύναμη είναι η στάση απέναντι στην Κίνα, την αυξανόμενη δύναμη του 21ου αιώνα. Όσο ο φόβος μιας ανερχόμενης Γερμανίας διαμόρφωσε τις ευρωπαϊκές πολιτικές στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, τόσο ανησυχίες για την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας, όσο και τις προθέσεις της, αποτελούν το μεγάλο πρόβλημα σήμερα.

Πόσο μπορεί η Κίνα να επηρεάσει τις πολιτικές της Δύσης; Μέχρι στιγμής επικρατεί μια «παράξενη ηρεμία», καθώς ο Xi Jinping δεν δείχνει ότι μπορεί να αποδειχθεί ένας τολμηρός οικονομικός μεταρρυθμιστής.

Σε ένα χρόνο από τώρα πολλά μέτωπα θα ξεκαθαρίσουν. Στη χειρότερη περίπτωση, ο κόσμος θα επιστρέψει σε ένα πιο ρυθμισμένο, αμυντικό και προστατευτικό είδος καπιταλισμού. Στην καλύτερη περίπτωση θα επανεξεταστεί ο ρόλος του κράτους.

Δαμιανός Βασιλειάδης*: Η Ελλάδα και η Κύπρος στα πλαίσια της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής. Μια συνοπτική κωδικοποίηση του προβλήματος

on Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Δαμιανός Βασιλειάδης*: Η Ελλάδα και η Κύπρος στα πλαίσια της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής. Μια συνοπτική κωδικοποίηση του προβλήματος

Ι. Η Νοτιοανατολική Μεσόγειος και η Μέση Ανατολή
1. Στον προαναφερόμενο χώρο, όπως και στον χώρο που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή, η κύρια αντίθεση είναι η σύγκρουση Αμερικής - Ρωσίας και των εκατέρωθεν συμμάχων τους.
2. Η σύγκρουση αυτή αφορά τον στρατηγικό έλεγχο των πηγών και των αγωγών του πετρελαίου και φυσικού Αερίου, οι οποίες καθορίζουν και εξασφαλίζουν, στην παρούσα φάση, τις παγκοσμιοποιημένες αγορές.
3. Διαρκής στόχος της σύγκρουσης είναι η κατάκτηση, διατήρηση και εκμετάλλευση του μεγαλύτερου δυνατού μέρους της παγκοσμιοποιημένης αγοράς για την συσσώρευση πλούτου.


4. Ο κουρδικός παράγοντας, με την αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Κούρδων, παίζει καθοριστικό ρόλο στις διενέξεις της Μέσης Ανατολής και αποτελεί τον καταλύτη.
5. Ο στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ, των ΗΠΑ, του εβραϊκού λόμπυ με μια φράση, είναι οι Κούρδοι, οι οποίοι απειλούν με τους αγώνες τους για την δημιουργία κουρδικού κράτους σε βάθος χρόνου, έμμεσα ή άμεσα, τέσσερα κράτη της περιοχής: Τουρκία, Ιράν, Ιράκ, Συρία, όλα εχθρικά διακείμενα προς το Ισραήλ, γιατί έχουν όλα δυναμικές κουρδικές μειονότητες.
6. Και τα τέσσερα αυτά κράτη είναι υποχρεωμένα να συνασπιστούν απέναντι στον συγκεκριμένο κίνδυνο από μέρους των Κούρδων και των στρατηγικών συμμάχων τους, Ισραηλινών και Αμερικανών.
7. Το Ισραήλ δεν έχει καμία άλλη δυνατότητα να αντιμετωπίσει τα αραβικά κράτη που την περιβάλλουν, παρά με την συμμαχία των Κούρδων και την στήριξη της Δύσης. Το ίδιο ισχύει και για τους Κούρδους, οι οποίοι χρειάζονται την στήριξή τους από το Ισραήλ και την Δύση, κυρίως τις ΗΠΑ και φυσικά το εβραϊκό λόμπυ.
8. Η μόνη διέξοδος του Ισραήλ προς την Δύση και την αποφυγή αποκλεισμού του από ισλαμικά κράτη της περιοχής, από την οποία εξαρτάται η ύπαρξή του, είναι η Κύπρος και η Ελλάδα.
9. Από την άλλη μεριά η Τουρκία συγκεκριμένα για να επιβιώσει και αποφύγει τον διαμελισμό της από τους Κούρδους έχει ως μόνη πιθανή δυνατότητα να αναπτυχθεί σε μεγάλη περιφερειακή πυρηνική δύναμη, ανεξάρτητη από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να μην διαλυθεί.
10. Η Τουρκία για να πετύχει αυτήν την δυνατότητα ανεξαρτησίας την μόνη διέξοδο που της απομένει είναι να στραφεί προς τις δύο άλλες παγκόσμιες δυνάμεις του πολυπολικού κόσμου, Ρωσία πρωταρχικά και Κίνα κατά δεύτερο λόγο και φυσικά τους συμμάχους των ανωτέρω δύο παγκόσμιων δυνάμεων, για να διαφυλάξει, ει δυνατόν, την εδαφική της ακεραιότητα.
11. Ο Ερντογάν για να πετύχει τον στόχο του αυτόν επέλεξε να αναγορεύσει τον εαυτό του σε απόλυτο δικτάτορα στο εσωτερικό, κατά τα πρότυπα του Στάλιν και του Χίτλερ και άλλων δικτατόρων, εξαφανίζοντας στο εσωτερικό μέτωπο, κάθε πιθανή αντίσταση με κάθε κόστος στην στρατηγική του αυτή. Η στρατηγική αυτή απέναντι στον κίνδυνο διαμελισμού της Τουρκίας είναι μονόδρομος.

ΙΙ. Ο ρόλος της Ελλάδας και της Κύπρου στο γεωστρατηγικό περιβάλλον της περιοχής
1. «Οι άσπονδοι φίλοι και σύμμαχοί μας» στην Δύση και κυρίως πέραν του Ατλαντικού, επέλεξαν με την συμπαράσταση των συμμάχων τους και κυρίως της Γερμανίας να αποδυναμώσουν οικονομικά την Ελλάδα κατά τέτοιον τρόπο και σε τέτοιο βαθμό, ώστε ποτέ να μην είναι σε θέση η Ελλάδα να προσεγγίσει την Ρωσία, που αποτελεί τον θανάσιμο αντίπαλο της Δύσης, αλλά να εξαρτάται άμεσα από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους στο ΝΑΤΟ, ως προτεκτοράτο τους. Οι αποδείξεις περί αυτού είναι πέραν από οφθαλμοφανείς.
2. Για τον ρόλο αυτόν ανέδειξαν κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης, για να μην πάμε και στο απώτερο παρελθόν, κυβερνήσεις υποτακτικές στα σχέδιά τους, συμμαχώντας με την ντόπια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία. Τον ρόλο αυτόν έπαιξαν απαξάπαντες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και φυσικά και η σημερινή, διαπλεκόμενες για να μείνουν στην εξουσία με το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο.
3. Κάτω από τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά δεδομένα της περιοχής, όπως εξετέθησαν ανωτέρω, η Ελλάδα για την Δύση αποτελεί αποφασιστικό γεωστρατηγικό παράγοντα, κυρίως όσον αφορά την σύνδεση Ισραήλ προς την Δύση σε όλα τα επίπεδα.
4. Το Ισραήλ και το εβραϊκό λόμπυ, λόγω εξάρτησης της Ελλάδας από τα κέντρα της Δύσης, θα επιβάλουν την συμμαχία τους με την Ελλάδα και την Κύπρο, ανεξάρτητα από την θέληση των ελληνικών κυβερνήσεων, τις οποίες ούτως ή άλλως ανέδειξαν και ελέγχουν.
5. Εφόσον η Τουρκία ακολουθήσει την προαναφερόμενη εξωτερική πολιτική που χαράσσει ο Ερντογάν, το χάσμα ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία θα βαθαίνει συνεχώς, γεγονός που δημιουργεί για την Ελλάδα τελείως διαφορετικά γεωστρατηγικά δεδομένα από παλιά, όταν το Ισραήλ και η Τουρκία συμμαχούσαν κατά της Ελλάδας.
6. Αν η Ελλάδα και η Κύπρος είχε την δυνατότητα να ακολουθήσει μιαν ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική που θα εξυπηρετούσε τα δικά της πρωταρχικά εθνικά συμφέροντα, τότε οι δυνατότητες λόγω της συγκυρίας και πολύ μεγάλες θα ήταν και πολύ ευνοϊκές. Στα πλαίσια αυτά απαραίτητες θα ήταν ισότιμες και αμοιβαίες συμμαχίες.
7. Εξαρτάται φυσικά από τις ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις να εκμεταλλευτούν τις ευνοϊκές γεωστρατηγικές συνθήκες της περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Όμως οι κυβερνήσεις της Ελλάδας ήταν πάντοτε, εκτός από την περίπτωση της κυβέρνησης του Ιωάννη Καποδίστρια και ορισμένων μικρών εξαιρέσεων ετεροκαθοριζόμενη και ετεροπροσδιοριζόμενη. Οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα ελληνικά κόμματα αλληθώριζαν άλλα προς την Δύση και άλλα την Ανατολήν. Ποτέ δεν ήταν αυτοπροσδιοριζόμενα και αυτόφωτα.
8. Το θέμα της Ελλάδας και της Κύπρου συνεπώς είναι πρωταρχικά και κυρίαρχα θέμα εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας και όχι πρωταρχικά οικονομικό. Απ’ αυτές τις δύο προϋποθέσεις εξαρτώνται οι πάντες και τα πάντα.
9. Συνεπώς η δημιουργία ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, για την ανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας είναι εκ των ων ου άνευ προϋποθέσεων. Απ’ αυτές τις προϋποθέσεις εξαρτώνται όλοι οι άλλοι παράγοντες δυνατότητας διεξόδου από τα αδιέξοδα για την επιβίωση και την σωτηρία της πατρίδας μας.

*εκπαιδευτικός, συγγραφέας

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: Καλό σας ταξίδι κύριε Πρόεδρε

on Σάββατο, 09 Δεκεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: Καλό σας ταξίδι κύριε Πρόεδρε

Επειδή δεν ανήκω στην κατηγορία των Ελλήνων που πίσω από κάθε ενέργεια της οποιοδήποτε ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, βλέπουν συνομωσίες, δολοπλοκίες, ηττοπάθειες και εθνικές προδοσίες, προσπαθώ ειλικρινά να εντοπίσω τους λόγους της διοργάνωσης της πρόσφατης επίσκεψης του Τούρκου Προέδρου.

Αν πίσω από την πρόσκληση κρύβονταν μια επιθυμία ισχυρών δυτικών κύκλων και ανάλογα παρότρυναν την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει, παρέχοντας εγγυήσεις και καλύψεις, ορθώς η Αθήνα έπραξε. Αν πάλι μόνη της απεφάσισε ότι είχε την άνεση να διακινδυνεύσει την επίδειξη θράσους και όξυνσης που ενδεχομένως (όπερ και εγένετο) θα προκαλούσε ο Ερντογκάν, τότε ο χρόνος και μόνο θα δείξει την επιτυχία ή αποτυχία της πολιτικής των Αθηνών.

Ενίοτε στο παρελθόν, αρκετές ελληνικές ηγεσίες καλοπροαίρετα πίστεψαν ότι με τη χρήση μιας πειστικής διπλωματίας, την επίκληση του διεθνούς δικαίου και τον ειλικρινή διάλογο θα επετύγχαναν μια ανάλογη θετική ανταπόκριση της Άγκυρας και μια δρομολόγηση της επώδυνης πορείας ορισμένων αμοιβαίων συμβιβαστικών υποχωρήσεων. Ουδέποτε όμως αυτές οι προσδοκίες επαληθεύτηκαν και συνήθως οδήγησαν σε μια οδυνηρή διολίσθηση από τις πάγιες ελληνικές θέσεις άνευ ουδενός θετικού ανταλλάγματος.

Ο Τούρκος λοιπόν Πρόεδρος την πρώτη ημέρα της επίσκεψης, μετά την ολομέτωπη αρχική παράθεση όλων σχεδόν των τουρκικών αιτιάσεων, έχοντας εκπληρώσει τους στόχους του και έχοντας ικανοποιήσει το πολιτικό του εσωτερικό ακροατήριο, χαμήλωσε τους τόνους. Μάλιστα ανακοινώθηκε η επανέναρξη συνομιλιών για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, για τις διερευνητικές επαφές για θέματα της υφαλοκρηπίδος (και ελπίζουμε μόνο για αυτά) και για την επίλυση ζητημάτων που σχετίζονται με το μεταναστευτικό-προσφυγικό πρόβλημα. Η διεξαγωγή συνομιλιών και επαφών, από μόνη της, δεν είναι απορριπτέα.

Το απόγευμα της Παρασκευής ο Ερντογκάν αναχώρησε επιστρέφοντας για τη χώρα του προφανώς μειδιώντας όχι τόσο για την απρόκλητη και εκτός των διπλωματικών κανόνων παράθεση των τουρκικών αξιώσεων, όσο για την ανούσια πολιτική αντιπαράθεση που έχει ήδη ξεκινήσει στο ελληνικό πολιτικό πεδίο. Χρήσιμη οπωσδήποτε η κριτική κατά των κυβερνητικών ενεργειών αλλά επί του προκειμένου θέματος και προ της αναχώρησης του Τούρκου Προέδρου έπρεπε να είχε υπάρξει μια κοινή θέση απόρριψης όλων των τουρκικών αιτιάσεων και καταδίκης της τουρκικής προκλητικότητας με κοινή δήλωση όλων των κομμάτων (κυβέρνησης και αντιπολίτευσης).

Ίσως και η ματαίωση της παρουσίας ορισμένων μη πολιτειακών παραγόντων στο επίσημο δείπνο να αποτελούσε ένα έμπρακτο ισχυρό μήνυμα της ενόχλησης. Σε τελευταία δε ανάλυση, η χάραξη μιας κοινής και σταθερής πορείας εκ μέρους όλων των κομμάτων είναι το ζητούμενο καθώς πράγματι τα θέματα των ελληνοτουρκικών τριβών είναι πολύπλοκα, υπόκεινται σε εξωτερικές πιέσεις, ο αντίπαλος είναι συνήθως καλύτερα προετοιμασμένος, πιο ευφάνταστος και διαθέτει την πρωτοβουλία.

Η επίσκεψη όμως ολοκληρώθηκε και η Ελλάδα -επί τη ουσίας- δεν υπέστη καμία απώλεια. Τα προβλήματα φυσικά δεν επιλύθηκαν και οι καθημερινές τριβές δεν πρόκειται να σταματήσουν. Ούτε όμως οι αιτιάσεις της Τουρκίας ενισχύθηκαν από το γεγονός ότι ετέθησαν από τα πλέον επίσημα χείλη και υπό το φως των τηλεοπτικών προβολέων. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η τουρκική προκλητικότητα και η αδυναμία μιας συμβατικής συμπεριφοράς καταδείχθηκε σε διεθνές κλίμακα όπως μαρτυρούν και οι ανταποκρίσεις των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ορθά, αλλά το μέγεθος και η σημασία της Τουρκίας επαρκούν ώστε σε κλάσματα δευτερολέπτων να ξεχαστούν ανάλογες συμπεριφορές που σε τελευταία ανάλυση χαρακτηρίζουν αρκετές φορές και ορισμένες αλαζονικές δυτικές ηγεσίες. Αυτό κατέδειξε και η ασθενική υποστήριξη της Συνθήκης της Λωζάννης, ιδιαίτερα από την σφόδρα ενοχλημένη από την Άγκυρα, Ουάσιγκτον.

Έλληνες έγκριτες αναλυτές, συνήθως εκατέρωθεν στρατευμένοι, θα αρχίσουν από αύριο να καταμετρούν τις εκφράσεις που χρησιμοποίησε ο Ερντογκάν στις διάφορες δηλώσεις τους για ομοεθνείς, μουσουλμάνους, μειονοτικούς  με βασικό στόχο να υποστηρίξουν την κυβερνητική ή αντικυβερνητική ανάγνωση των γεγονότων. Ανεξάρτητα λοιπόν του λεξιλογίου που κατά περίπτωση χρησιμοποίησε ο Τούρκος Πρόεδρος, η ουσία και οι επιδιώξεις της πολιτικής της Άγκυρας, κεμαλικής, μετακεμαλικής, οθωμανικής, νεοθωμανικής, παραμένουν οι ίδιες. Και παραμένουν οι ίδιες λόγω όχι κάποιας γενετικής ανωμαλίας του τουρκικού λαού αλλά ως αποτέλεσμα της αναπόφευκτης πορείας και συμπεριφοράς ενός ταχέως αναπτυσσόμενου έθνους που βλέπει τους συντελεστές ισχύος τους να βρίσκονται σε ανοδική πορεία. 

Με αυτές τις σκέψεις δεν έχω παρά να ευχαριστήσω και να κατευοδώσω τον Τούρκο Πρόεδρο που φρόντισε να μας θυμίσει την «ωμή και ψυχρή» πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων, των διαχρονικών προθέσεων της Άγκυρας και του ρόλου της ισχύος. Είμαι βέβαιος ότι η αλαζονική του συμπεριφορά ενόχλησε τον ψυχισμό του μέσου Έλληνα και ευελπιστώ ότι έθεσε σε αμφιβολίες τις σκέψεις καλοπροαίρετων οπαδών μιας επιθυμητής αλλά μη ρεαλιστικής ειρηνικής συνύπαρξης που δεν θα βασίζεται στις αρχές της ισορροπίας ισχύος και της αξιόπιστης αμυντικής αποτροπής με ότι αυτά συνεπάγονται. Και πάλι καλό σας ταξίδι κύριε Πρόεδρε.

ΥΓ: Παρεμπιπτόντως κύριε Πρόεδρε να προσέχετε επιστρέφοντας γιατί ο μακρινός σας προκάτοχος στο αξίωμα του Προέδρου της Τουρκικής  Δημοκρατίας, Τζελάλ Μπαγιάρ, που μας επισκέφθηκε πριν 65 χρόνια, ανατράπηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο το 1961 (πήρε όμως χάρη από τους στρατιωτικούς πραξικοπηματίες και έζησε μέχρι τα βαθιά του γεράματα πεθαίνοντας 103 ετών).

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

on Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Ιπποκράτης Δασκαλάκης: ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Δεν σκοπεύω να εμπλέκω στις ατέρμονες, μετά «εορτής» και συνήθως γρήγορα λησμονημένων και άνευ χειροπιαστού αποτελέσματος, συζητήσεις περί των αιτίων, ευθυνών και μέτρων αντιμετώπισης των τραγικών πλημμυρικών φαινομένων. Θα αντιπαρέλθω τη δικαιολογία της καθυστέρησης εκτέλεσης προληπτικών έργων λόγω σημαντικού κόστους, των υπαρκτών νομικών προβλημάτων και πολύπλοκων γραφειοκρατικών διαδικασιών αλλά και των εμποδίων και αντιδράσεων μικρών και μεγάλων τοπικών συμφερόντων και κατοίκων (οι οποίοι και συνήθως αποτελούν τα θύματα της αναπόφευκτης επόμενης καταστροφής).


Θλίβομαι βέβαια βαθύτατα όταν οι επικαλούμενοι την ανεπάρκεια κονδυλίων ξοδεύουν απερίσκεπτα ποσά για τα επικαλούμενα «έργα βιτρίνας» και προσωπικής προβολής. Επιπλέον, αηδιάζω με το συλλογικό χορό απόρριψης των ευθυνών σε σημείο που να σκέφτομαι στις επόμενες εκλογές να ψηφίσω τον υποψήφιο εκείνο, ανεξαρτήτως πολιτικού κόμματος ή προγράμματος, που θα έχει παραιτηθεί έντιμα και αξιοπρεπώς, αποδεχόμενος τις ευθύνες του (φοβάμαι μάλλον ότι θα ψηφίσω «κανένας»).

Σήμερα όμως θα ήθελα να επισημάνω ότι υπάρχουν και ενέργειες χαμηλού κόστους που σε βάθος χρόνου (έννοια δύσκολα κατανοητή από το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κόσμου) για την αποφυγή παρόμοιων καταστάσεων στο μέλλον. Αναφέρομαι στην κατάλληλη προετοιμασία των Ελλήνων, υπό την αιγίδα της Πολιτικής Προστασίας και από τα σχολικά χρόνια, στην αντιμετώπιση εκτάκτων καταστάσεων. Σίγουρα υπάρχουν ανάλογες αξιόλογες προσπάθειες, ειδικά για την αντισεισμική προστασία. Όμως εκτιμώ ότι τα αντικείμενα της πολιτικής προστασίας πρέπει να ενταχθεί ως υποχρεωτικό μάθημα, σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης με έμφαση στην πρακτική εφαρμογή. Μιλάω δηλαδή για μάθημα εκπαίδευσης, όχι ενημέρωση, με υποχρεωτική πρακτική εξάσκηση και γιατί όχι εξέταση (αντικείμενα πρώτων βοηθειών κλπ), που θα ξεκινάει από το δημοτικό σχολείο καταλήγοντας στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Έχει αποδειχθεί ότι αρκετοί συμπολίτες μας θα ήταν σήμερα δίπλα μας αν, τις δύσκολες εκείνες ώρες είχαν αντιδράσει πιο ψύχραιμα και κυρίως αν είχαν λάβει εγκαίρως απλά μέτρα προστασίας. Τα αντικείμενα αυτά, θα διεξάγεται από το έμπειρο προσωπικό μας που ευτυχώς διαθέτουμε στον κρατικό μηχανισμό. Επίσης, αυξανόμενης της ηλικίας των μαθητών, θα εστιάζεται σε πιο σύνθετα αντικείμενα και καταστάσεις που μπορεί να προκύψουν από τις λεγόμενες «ασύμμετρες» απειλές (έννοια που όλοι μας «αναμασάμε» αλλά ελάχιστα κάνουμε για την προετοιμασία μας). Τα αντικείμενα θα πρέπει να επεκτείνονται σε θέματα αλτρουισμού καθώς τα περισσότερα θύματα, σε αυτές τις καταστάσεις, είναι συνήθως ηλικιωμένοι και ανήμποροι απόκληροι της ζωής. Κάποιοι από αυτούς θα είχαν σωθεί, αν έγκαιρα, τους είχαμε κτυπήσει την πόρτα και τους είχαμε οδηγήσει σε ένα πιο ασφαλές περιβάλλον. Ναι, η κοινωνική ευαισθητοποίηση διδάσκεται και με μαθήματα και με το παράδειγμα ζωής. Στον τομέα αυτό και οι τοπικές αρχές έχουν πολλαπλές ευθύνες αλλά και άπλετο χώρο ενεργοποίησης.


Συνοψίζοντας, ο λαός μας -εκ ιδιοσυγκρασίας- έχει σοβαρό έλλειμμα στην κατάλληλη προετοιμασία για αντιμετώπιση κρισίμων καταστάσεων, στον εθελοντισμό και τον αλτρουισμό. Όλα αυτά τα αντικείμενα μπορούν και πρέπει να διδάσκονται προοδευτικά στα σχολεία μας. Είναι μια ελάχιστη υποχρέωση, χαμηλού κόστους, που το κράτος οφείλει στους ταλαιπωρημένους πολίτες του.

Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος: Επισημάνσεις, επί της ενημέρωσης του κ. Α/ΓΕΑ (30 Οκτωβρίου 2017) για τα πεπραγμένα της Πολεμικής Αεροπορίας, εφ’ όλης της ύλης, έτους 2017 ενόψει του εορτασμού του Προστάτη της Αρχαγγέλου Μιχαήλ

on Τετάρτη, 08 Νοεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Αντιπτέραρχος ε.α (Μ) Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος ΕΔ Γ’ Κλάδου ΓΕΑ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ, Αντιπρόεδρος ΣΑΣΙ

Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος: Επισημάνσεις, επί της ενημέρωσης  του κ. Α/ΓΕΑ (30 Οκτωβρίου 2017) για τα πεπραγμένα της Πολεμικής Αεροπορίας, εφ’ όλης της ύλης, έτους 2017 ενόψει του εορτασμού του Προστάτη της Αρχαγγέλου Μιχαήλ

Ακούσαμε με προσοχή την ενημέρωση που έκανε ο κ. Α/ΓΕΑ στις 30 Οκτωβρίου 2017, εφ' όλης της ύλης, για τα πεπραγμένα του έτους 2017, ενόψει του εορτασμού του Προστάτη της Πολεμικής Αεροπορίας και σχετικά με τα επόμενα βήματα της ΠΑ (1) .Πληροφορηθήκαμε για τις εξελίξεις στα μαχητικά, μεταγωγικά και εκπαιδευτικά Α/Φ της ΠΑ, καθώς και για την αναδιοργάνωση Μονάδων της ΠΑ.


Επικεντρώνοντας στο πρόσφατα εξαγγελθέν πρόγραμμα αναβάθμισης των Α/Φ F-16, ο κ. Α/ΓΕΑ διευκρίνισε ότι τα F-16 Block52+ και Adv. θα αναβαθμιστούν στο επίπεδο Viper, ενώ τα Block50 σε επίπεδο Block52+ Adv., αξιοποιώντας εξαρτήματα - συστήματα, που θα προκύψουν από την αναβάθμιση των Block52+/Adv. Όσον αφορά στα Block30, ορισμένα πρόκειται να πωληθούν ενώ τα υπόλοιπα θα αξιοποιηθούν για την εκπαίδευση των νέων πιλότων. Επί του θέματος της σύγκρισης του F-16 Viper με το F-35, ο κ. Α/ΓΕΑ είπε: «Πολύ φιλολογία γύρω από τη σύγκριση του F-35 της Τουρκίας με το ελληνικό F-16 VIPER. Δεν με προβληματίζουν τα 20 F35 που θα τα έχει, αν τα έχει, μετά από 10 χρόνια η Τουρκία. Η διαφορά είναι ανάμεσα στα VIPER και τα 230 τουρκικά F-16 και σας το υπογράφω η διαφορά θα είναι γεωμετρική».

Από πρώτη ανάγνωση, οι κινήσεις που έγιναν και πρόκειται να γίνουν στην ΠΑ χαρακτηρίζονται επί της αρχής ως θετικές καθώς δείχνουν ότι επιτέλους κάτι κινείται μετά από χρόνια απραξίας ένεκα της οικονομικής κρίσης. Επίσης, ορθώς ο Αρχηγός διέκοψε την “F-35ολογία”, θέτοντας το θέμα ΝΜΑ σε πιο ορθολογιστικό αλλά και μέσο/μακροπρόθεσμο πλαίσιο (2). Τέλος, καλώς έδωσε μία αίσθηση αισιοδοξίας και υπεροχής, που θα επιτευχθεί έναντι των F – 16 της Τουρκίας.

Επιπλέον στα θετικά σημειώνονται η επικείμενη υπογραφή της σύμβασης εν συνεχεία υποστήριξης ( Follow On Support – FOS ) των Μ2000/-5 (επιτέλους!), η εξέλιξη του ανάλογου προγράμματος για τα C-27, καθώς και οι κινήσεις για την αξιοποίηση του (πολύ μεγάλου) στόλου των Τ-6Α Texan II, που θα συμβάλλουν τόσο στην αύξηση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητας των υπόψη αεροσκαφών, από τα πολύ χαμηλά επίπεδα που βρίσκονται σήμερα, όσο και στην αύξηση των εσόδων του προϋπολογισμού της ΠΑ.

Από μία όμως πιο προσεκτική ανάγνωση, διαπιστώνεται ότι στον σχεδιασμό της ΠΑ υπάρχουν σοβαρότατες ελλείψεις, οι οποίες υπάρχει κίνδυνος να ακυρώσουν τις όποιες επενδύσεις ή στην καλύτερη περίπτωση να μην επιτρέψουν τη βέλτιστη αξιοποίηση των πόρων, που θα διατεθούν από το υστέρημα του Ελληνικού Λαού, μεταξύ των οποίων επισημαίνω τις ακόλουθες:

Την αρνητική απάντηση που έδωσε ο κ. ΑΓΕΑ σε σχετική ερώτηση όσον αφορά στο αν υπάρχει κάποιος σχεδιασμός για την αναβάθμιση του ΣΑΕ, επισημαίνοντας ότι δεν σχεδιάζεται καμία αναβάθμιση με τους απαιτούμενους αισθητήρες για αποκάλυψη της απειλής όπως αυτή βελτιώνεται δραματικά, πέρα από κάποια αναδιοργάνωση, στοιχεία της οποίας παρουσίασε κατά την ενημέρωση.
•Τη δήλωση, που επιβεβαιώνουν και υψηλόβαθμες πηγές του ΓΕΑ , σε ό,τι αφορά στην χρηματοδότηση του προγράμματος, πως μπορεί να καλυφθεί από τις εγγεγραμμένες πιστώσεις της ΠΑ στο Τριετές Κυλιόμενο Πρόγραμμα Προμηθειών Αμυντικού Υλικού, που ουσιαστικά έχουν προϋπολογισθεί για την κάλυψη απαιτήσεων προμήθειας υλικών και υπηρεσιών για την συντήρηση του στόλου των F – 16, χωρίς περαιτέρω επιβάρυνση του προϋπολογισμού, επισημαίνοντας επιπλέον ότι θα αξιοποιηθούν και αδιάθετα κονδύλια από παλαιές συμβάσεις «Δεν θα πάρουμε ούτε ευρώ παραπάνω από το Υπουργείο Οικονομικών», τονίζουν εμφατικά. Αντιλαμβάνεσθε απόλυτα τι σημαίνει αυτό για κάλυψη των τρεχουσών ετησίων αναγκών συντήρησης του στόλου των F - 16 και ιδιαίτερα ποιες σοβαρές επιπτώσεις θα επιφέρει, στις ήδη πολύ χαμηλές επιχειρησιακές διαθεσιμότητας που έχουμε τα τελευταία χρόνια, ένεκα των περικοπών και των χαμηλών πιστώσεων του ετήσιου λειτουργικού προϋπολογισμού της ΠΑ.
•Την απάντησή του σε σχετική ερώτηση ότι δεν θα ενταχθεί στο πακέτο των συστημάτων αναβάθμισης σύστημα Infra Red Search & Track (IRST ), για την ανίχνευση και εντοπισμό των F– 35, έστω και ως θερμή πηγή, όπως επεσήμανα σε σχετική μου μελέτη, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα (3) και ενημερώθηκε σχετικά η Ηγεσία του ΥΕΘΑ και ο κ. Α/ΓΕΑ.
•Την ανακοίνωση – δήλωση, που αναφέρεται σε σχετική έκθεση της Αμερικανικής Κυβέρνησης και αφορά στα σοβαρότατα προβλήματα διαλειτουργικότητας - διασύνδεσης, που διαβλέπουν ότι θα υπάρξουν μεταξύ του συστήματος αυτοπροστασίας ASPIS II και του RADAR AESA.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι για την ανάπτυξη των απαιτήσεων διαλειτουργικότητας μεταξύ των δύο αυτών συστημάτων κατά δήλωσή τους, το πρόγραμμα θα επιβαρυνθεί με το πολύ υψηλό κόστος των $100 εκ., ενώ ταυτόχρονα δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη της επιτυχούς επίλυσής τους, αφήνοντας το όλο ρίσκο ( τεχνικό και χρονικό ) στην ΠΑ !!!! Σημειώνω ότι όλο το πρόγραμμα του ASPIS II κόστισε $250 εκ. και φαίνεται ότι θα απαιτηθεί από την LM περί το 40 % του όλου κόστους προμήθειας του ASPIS II, για ανάπτυξη του πακέτου διασύνδεσης – διαλειτουργικότητάς του με το RADAR AESA.

Προκειμένου να αντιληφθούμε τη σοβαρότητα της κατάστασης, θα επιχειρήσω να αποτυπώσω και προσδιορίσω την απειλή, όπως αυτή μετεξελίσσεται δραματικά βελτιούμενη .

Σαφώς ο πρώτος κίνδυνος είναι τα 200 F-16 Block 50+ και CCIP (4), τα οποία υποβοηθούνται από τα F-16 Block 30, τα F-4 Terminator 2020, αλλά και από Α/Φ εναέριας επιτήρησης και ελέγχου, υποκλοπών/ηλεκτρονικού πολέμου και εναέριου ανεφοδιασμού. Η αναβάθμιση των F-16 της ΠΑ αποσκοπεί κυρίως στην αντιμετώπιση των 200 F-16 Block 50+/CCIP. Να σημειωθεί βέβαια ότι, αν και το επίπεδο Viper θα είναι όντως ανώτερο των υφιστάμενων F-16 της Τ/ΠΑ, η τελευταία υπερτερεί αριθμητικά, ακόμα κι αν λάβουμε υπόψη τα Μ2000-5.
Όμως δυστυχώς η απειλή δεν περιορίζεται στα 200 F-16 Block 50+/CCIP. Επισημαίνω τις ακόλουθες επιθετικές δυνατότητες της γείτονα:
 Πύραυλοι cruise τύπου SOM, εγχώριας ανάπτυξης και κατασκευής, οι οποίοι φέρονται από F-4 και F-16, με εμβέλεια στην παρούσα φάση άνω των 180 χλμ και επισήμως εκπεφρασμένο στόχο αυτή να φτάσει τα 2.400 χλμ. Αν και στην παρούσα φάση υπολείπονται των SCALP EG, που διαθέτει η ΠΑ (διαθέτοντας μικρότερη πολεμική κεφαλή και εμβέλεια), εκτιμώ ότι είναι θέμα χρόνου να τους ξεπεράσουν στο εγγύς μέλλον.
 Βαλλιστικοί πύραυλοι εγχώριας κατασκευής J-600Τ Yildirim II και BORA (πέραν των ATACMS και TR-300 Kasirga), με βεληνεκή της τάξης των 300 χλμ (5). Πιθανότατα το μέγιστο βεληνεκές τους είναι ήδη μεγαλύτερο, αν και υποεκτιμάται λόγω περιορισμών MTCR (Missile Technology Control Regime), ενώ θεωρείται σίγουρο ότι αναπτύσσουν εξελιγμένες εκδόσεις, με μεγαλύτερες εμβέλειες, έως και 2.500 χλμ (6).
 Πολύ μεγάλη οικογένεια Μη Επανδρωμένων Αεροχημάτων (UAV), πολλά εκ των οποίων είναι οπλισμένα (UCAV), με όπλα που συμπεριλαμβάνουν πυραύλους εγχώριας ανάπτυξης. Τα UAV μπορούν να πετούν πολύ χαμηλά, εκμεταλλευόμενα το ανάγλυφο του εδάφους, δυσκολεύοντας την ανίχνευσή τους από το Σύστημα Αεροπορικού Ελέγχου (ΣΑΕ). Ειδικότερα με τα ισραηλινά Harpy που διαθέτει η Τουρκία μπορεί να πλήξει ραντάρ σε πολύ μεγάλη απόσταση. Επίσης, τα UAV μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως “δόλωμα” (decoy), δημιουργώντας σύγχυση και κορεσμό στην ελληνική αεράμυνα. Όποιος παρακολουθεί στοιχειωδώς τις εξελίξεις, γνωρίζει ότι η γείτων έχει ρίξει μεγάλο βάρος στα UAV/UCAV, αναπτύσσοντας νέα συστήματα και εξοπλίζοντας τα υπάρχοντα (7).
 Ως γνωστόν, η Τουρκία πρόκειται να παραλάβει Α/Φ stealth F-35A λίαν συντόμως, στο πλαίσιο ευρύτερου προγράμματος, που έχει ξεκινήσει προ δεκαπενταετίας. Πιο συγκεκριμένα, έχει ήδη παραγγείλει 30 Α/Φ, τα πρώτα εκ των οποίων αναμένονται εντός του 2018, ενώ έχει εξαγγείλει την προμήθεια 100 Α/Φ (και έχει λάβει βιομηχανικές επιστροφές ανάλογου ύψους). Από πολλούς αναφέρεται το ενδεχόμενο οι ΗΠΑ να μην προχωρήσουν στην πώληση F-35 στην Τουρκία. Πιστεύω όμως ότι, υπό το δόγμα Τραμπ, ο οποίος είναι αν μη τι άλλο πραγματιστής, είναι αδύνατο να μην ολοκληρωθεί το πρόγραμμα των Α/Φ F-35 της Τουρκίας, παρά τα προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ (και όχι μόνο) και της Τουρκίας. Πρόσφατα μάλιστα, η Τουρκία υπέβαλε ερώτημα στις ΗΠΑ για προμήθεια F-35B STOVL (ταχείας απογείωσης – κάθετης προσγείωσης), τα οποία θέλει να αξιοποιήσει στο αεροπλανοφόρο TCG Anadolu (L-408), που πρόκειται να παραδοθεί στο Τουρκικό Ναυτικό τον Απρίλιο του 2022 (8). Κατά πάσα πιθανότητα, εκτιμώ ότι θα γίνει και αυτό. Το σενάριο τουρκικού αεροπλανοφόρου και F-35B STOVL αφήνει το ενδεχόμενο απειλής από δυτικά (λαμβάνοντας υπόψη και τη συμφωνία ελλιμενισμού τουρκικών πολεμικών πλοίων στην Αλβανία), όπου η κάλυψη του ΣΑΕ δεν είναι η βέλτιστη (9). Πιο συγκεκριμένα, υπό τις παρούσες συνθήκες και λαμβάνοντας υπόψη το χαμηλό ίχνος ραντάρ του F-35, μία επίθεση από δυτικά – νοτιοδυτικά θα απειλούσε ευθέως ακόμα και την περιοχή των Αθηνών.
 Πέραν των ανωτέρω, η Τουρκία έχει προχωρήσει σε συμφωνία με τη Μεγάλη Βρετανία για την ανάπτυξη του επόμενου stealth μαχητικού της, του TF-X. Αν και πολλοί θεωρούν ότι η εν λόγω προσπάθεια αποτελεί μία κίνηση εντυπωσιασμού χωρίς βάση, διαπιστώνεται ότι το πρόγραμμα αυτό κινείται “πρόσω ολοταχώς”. Επισημαίνεται η συνεργασία της Kale Group με την Rolls Royce για την εξέλιξη κινητήρα (10), καθώς και του πανεπιστημίου Μπιλκέντ με την Aselsan για την ανάπτυξη στοιχείων GaN για τη νέα γενιά ραντάρ AESA (11). Και οι δύο χώρες έχουν επενδύσει δεόντως στο πρόγραμμα, η κάθε μία για τους δικούς της λόγους: η Τουρκία για να αποκτήσει μακροπρόθεσμα ένα δικό της μαχητικό υψηλών επιδόσεων, ενώ η Μ. Βρετανία για να επιστρέψει μετά από καιρό στην ανάπτυξη μαχητικών. Επίσης, και οι δύο χώρες επιθυμούν την εμπορική προώθηση του TF-X σε χώρες της επιρροής τους.

Τί μπορούν να κάνουν τα αναβαθμισμένα F-16 της ΠΑ από μόνα τους απέναντι στις ανωτέρω απειλές, πέραν των τουρκικών F-16;
Χωρίς να θέλω να σας απογοητεύσω, θα πω δυστυχώς όχι και πολλά...

Με άλλα λόγια, η μεγαλύτερη επένδυση της τελευταίας δεκαετίας, η οποία θα απορροφήσει ένα μεγάλο μέρος των κονδυλίων των ΕΔ, με ένα εξαιρετικά αισιόδοξο χρονοδιάγραμμα (λαμβάνοντας υπόψη τις συνήθεις καθυστερήσεις στην ανάπτυξη και πιστοποίηση νέων προτύπων καθώς επίσης και της ανάγκης επίλυσης του σοβαρού προβλήματος διαλειτουργικότητας του συστήματος ASPIS II με το RADAR AESA ), θα αποδώσει για επιχειρησιακή αξιοποίηση αναβαθμισμένα αεροσκάφη F – 16, που το 2025 θα είναι απλά λίγο καλύτερα από τα σημερινά F-16 Block 50+/CCIP της γείτονα, αγνοώντας όλες τις υπόλοιπες σημερινές απειλές και ιδίως τις αναμενόμενες ή μάλλον προδιαγεγραμμένες εξελίξεις. Ακόμα περισσότερο, η ΠΑ θα είναι εκτεθειμένη έναντι των υπολοίπων Κλάδων των ΕΔ, καθώς ούσα υπεύθυνη για την αεράμυνα της χώρας, δεν θα είναι σε θέση να παρέχει έγκαιρη προειδοποίηση στον ΣΞ και το ΠΝ.

Διαβλέποντας τις σχετικές εξελίξεις, δημοσίευσα προ μερικών μηνών μελέτη με θέμα “Η έγκαιρη προειδοποίηση ως βάση για την αμυντική αντίδραση έναντι απειλών stealth” (12), η οποία δημοσιεύθηκε σε αρκετές ιστοσελίδες του χώρου. Στην εν λόγω μελέτη, επισήμαινα τη σημασία του Συστήματος Αεροπορικού Ελέγχου ( ΣΑΕ ) στην ανίχνευση απειλών stealth – βαλλιστικών – cruise – UAV, ενώ πρότεινα συγκεκριμένες κατευθύνσεις με σκοπό την αναβάθμισή του. Πέραν του ΣΑΕ ως σύστημα αισθητήρων, είχα επισημάνει και τη σημασία των αντιαεροπορικών συστημάτων και ιδίως του συστήματος Patriot, το οποίο διασυνδέεται πλήρως με το ΣΑΕ, παρέχοντας προστασία ακόμα και σε περιοχές πέραν της κάλυψης του ραντάρ του.

Επίσης, είχα προτείνει συγκεκριμένες αναβαθμίσεις του ευρύτερου συστήματος αεράμυνας (SAMOC – Surface to Air Missile Operational Center, GBADOC – Ground Base Air Defense Operating Center), με σκοπό την αποτελεσματική αντιμετώπιση της απειλής. Τέλος, η προαναφερθείσα μελέτη περιελάμβανε και προτάσεις σχετικά με τη διασύνδεση των Α/Φ με το ΣΑΕ, καθώς και τον εξοπλισμό των Α/Φ με συστήματα IRST – Infra Red Search & Track, συνδυασμός ο οποίος θα επιτρέψει την ανάπτυξη εξελιγμένων τακτικών εναντίον της απειλής.

Στο υπόψη πεδίο του ΣΑΕ είναι σημαντικό να αναφέρω σχετική παρέμβασή μου, που έκανα σε σχετικό άρθρο του ON ALERT, στις 20 Οκτωβρίου 2015 με τίτλο "Εθνικά όπλα" σχεδιασμένα από Έλληνες! Πόσο εφικτό είναι και τι είπε ο κ. ΥΕΘΑ (13), επισημαίνοντας τις τεράστιες δυνατότητες των νέων επιστημόνων μας, της πανεπιστημιακής κοινότητας, των ΑΣΕΙ και των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων και των τριών Κλάδων αλλά και του συνόλου της Αμυντικής μας Βιομηχανίας, τόσο σε τεχνογνωσία και καινοτόμες ιδέες όσο και σε προτάσεις ανάπτυξης νέων συστημάτων. Είναι βέβαιο ότι με τα συστήματα αυτά θα επιτευχθεί αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της απειλής, όπως αυτή ραγδαία μετεξελίσσεται βελτιούμενη, καλύτερης διαχείρισης των οπλικών μας συστημάτων προς μεγιστοποίηση της επιχειρησιακής τους αξιοποίησης και αποτελεσματικότερης υποστήριξής τους.

Είναι γνωστό ότι πολλές από τις προτάσεις αυτές έχουν κατατεθεί στη ΓΔΑΕΕ / ΔΑΕΤΕ για να εγκριθούν ως αναπτυξιακά προγράμματα προ πολλού και ακόμα περιμένουν τις αποφάσεις της Πολιτικής Ηγεσίας. Τεράστιο τα οφέλη από όλες τις πλευρές, αν αυτά υλοποιηθούν, τόσο από επιχειρησιακής πλευράς, δρώντας με την εφαρμογή τους ως πολλαπλασιαστές ισχύος, όσο και από οικονομικής, συμβάλλοντας σημαντικά στη δύσκολη οικονομική κατάσταση που βιώνει τα τελευταία 8 χρόνια η Ελλάδα μας, ως χώρα και ως Λαός.

Καλώ λοιπόν για άλλη μία φορά τους ΥΕΘΑ – Α/ΓΕΑ και την Ηγεσία των Ενόπλων μας Δυνάμεων, να διερευνήσουν ΑΜΕΣΑ σε ποιά κατάσταση βρίσκονται πολύ σημαντικά αναπτυξιακά προγράμματα και μελέτες, που άρχισαν πολύ φιλόδοξα αλλά σταμάτησαν τόσο από την ΕΑΒ Α.Ε. όσο και από το Ερευνητικό Κέντρο της Πολεμικής μας Αεροπορίας ( ΕΤΗΜ ) καθώς επίσης και έτοιμων προτάσεων της Αμυντικής Βιομηχανίας μας ως προϊόν συνεργασίας με την αξιόλογη Πανεπιστημιακή μας κοινότητα, που έχουν κατατεθεί στη ΓΔΑΕΕ / ΔΑΕΤΕ, για να εγκριθούν ως αναπτυξιακά προγράμματα και εκκρεμούν επί μακρόν αραχνιάζοντας στο ράφι.

Είμαι βέβαιος ότι θα εκπλαγούν πολύ ΘΕΤΙΚΑ για τις δυνατότητες των συγκεκριμένων προγραμμάτων – μελετών, αλλά και ΑΡΝΗΤΙΚΑ με αυτά, που θα διαπιστώσου αλλά κυρίως για τους λόγους, για τους οποίους κάποιοι διέκοψαν ή και συνεχίζουν να αρνούνται την ολοκλήρωσή τους ή/και την έγκρισή τους. Κάποια από τα προγράμματα – μελέτες αυτές είναι και τα ακόλουθα:
α. Αναπτυξιακά Προγράμματα κατατεθειμένα στη ΓΔΑΕΕ/ΔΑΕΤΕ προ πολλού, σχετικά με την ανάπτυξη σύγχρονων οπλικών συστημάτων - RADAR αντιμετώπισης – αποκάλυψης της επερχόμενης απειλής, των αεροσκαφών F 35 και ευρύτερα απειλών “ stealth ” της Τουρκικής Αεροπορίας.
β. Μελέτη της Διοίκησης Αεροπορικής Υποστήριξης, εξέτασης της δυνατότητας ανάπτυξης επισκευαστικής δυνατότητας εργοστασιακού επιπέδου (Depot Level Maintenance) στην Αμυντική Βιομηχανία της Χώρας, για την συντήρηση όλων των Ηλεκτρονικών Συστημάτων των Αφών F-16 και λοιπών οπλικών συστημάτων της ΠΑ, μέρος της οποίας έχει αναπτυχθεί με επιτυχία στη ΕΑΒ Α.Ε..

Επιπρόσθετα θα ήθελα να επισημάνω, πέραν των προαναφερομένων πολύ σημαντικών επιχειρησιακών και οικονομικών οφελών, τις πολύ σημαντικές και θετικές επιπτώσεις στην εξύψωση του ηθικού του επιστημονικού προσωπικού τόσο των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων – ΑΣΕΙ και της Επιστημονικής κοινότητας, όσο και των στελεχών της Αμυντικής Βιομηχανίας της χώρας μας, που θα επιφέρει η έμπρακτη αναγνώριση εκ μέρους του ΥΕΘΑ και της Ηγεσίας των Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, με αποδοχή των προτάσεων - μελετών τους και θετικής απόφασης για την υλοποίησή τους

Τέλος σε επιστολή μου προς τη Βουλή των Ελλήνων ( ΒτΕ ), με αφορμή το εξαγγελθέν πρόγραμμα αναβάθμισης των F-16 της ΠΑ (14) πέραν της επισήμανσης της ανωτέρω μελέτης για την αναβάθμιση του ΣΑΕ και των συμπερασμάτων αυτής, σημείωνα τη σημασία που θα έχει η εμπλοκή της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, στην υλοποίηση του εν λόγω προγράμματος. Η συμμετοχή της εγχώριας βιομηχανίας θα μεγιστοποιήσει τα οφέλη από την επένδυση, ενώ θα διασφαλίσει την εν συνεχεία υποστήριξη των αεροσκαφών. Πέραν τούτων, θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας, ενώ η τεχνογνωσία που θα αποκτηθεί θα επιτρέψει την ανάπτυξη ανάλογων συστημάτων, πράγμα το οποίο θα μπορούσε να αποφέρει σημαντικά κέρδη για τη χώρα, εάν υπήρχε η ανάλογη βούληση και προώθηση.

Στο πλαίσιο αυτό και με δεδομένο ότι εντός ολίγων ημερών θα έχουμε την επίσημη απάντηση της Αμερικανικής Κυβέρνησης (Letter of Acceptance – LOA) στο Ελληνικό αίτημα για την αναβάθμιση των F-16 της ΠΑ, εκφράζονται τα ακόλουθα ερωτήματα:
•Μήπως οι κ. ΥΕΘΑ - ΑΓΕΑ μπορούν να μας πουν ποιές εταιρείες της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας θα εμπλακούν στην αναβάθμιση των F - 16 πέραν της ΕΑΒ Α.Ε και σε ποιά έκταση, προκειμένου να ενημερωθεί ο Ελληνικός Λαός ;
•Θα παραχωρηθεί από την Lockheed Martin η άδεια και πιστοποίηση για παραγωγή των συστημάτων, έστω και ως μέρος αυτών από τις Ελληνικές εταιρείες ;
•Θα αναπτυχθεί από τις Ελληνικές εταιρείες στη χώρα δυνατότητα εργοστασιακής υποστήριξης των συστημάτων αναβάθμισης, με ανάλογη δέσμευση από τη LM ότι η δυνατότητα αυτή θα αξιοποιείται τόσο για τη συντήρηση των F-16 της ΠΑ, για όλο το όριο ζωής τους, όσο και για αντίστοιχα συστήματα άλλων χωρών, που υπάρχουν ήδη ή θα υπάρξουν στο μέλλον;
Αξίζει να δούμε τι αναφέρει σχετική ανακοίνωση της κατασκευάστριας εταιρείας Lockheed Martin ( LM ), που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της, με την οποία ενημερώνει την διεθνή κοινή γνώμη ότι στο πλαίσιο συμμετοχής της Τουρκίας στο πρόγραμμα F – 35, η τουρκική βιομηχανία αναλαμβάνει:
•Το σύνολο της συντήρησης των κινητήρων του μαχητικών F-35, που θα παραδοθούν σε ευρωπαϊκά κράτη, δηλαδή στην Βρετανία, την Ιταλία, την Ολλανδία, τη Νορβηγία, την Δανία κλπ., επιπλέον βέβαια από αυτά της τουρκικής Αεροπορίας!
•Δεκάδες κατασκευαστικά υποπρογράμματα στο F-35, με αποτέλεσμα το συνολικό ύψος της βιομηχανικής συνεργασίας της Τουρκίας με την Lockheed Martin να ανέλθει στο ποσό των 12 δισ.$ ("In total for Lockheed Martin and Pratt & Whitney, F-35 Production Industrial Participation opportunities for Turkish companies are expected to reach more than $12 billion").
•Υπάρχουν τουλάχιστον 10 τουρκικές εταιρείες, οι οποίες συμμετέχουν ή/και αναπτύσσουν το πρόγραμμα τόσο του αεροσκάφους (άτρακτος, ηλεκτρονικά) όσο και του κινητήρα του (F-135).
•Τέλος η Τουρκία έχει αποκτήσει την άδεια να κατασκευάζει μόνη της τους δικούς της κινητήρες F-135, ενώ σύντομα θα έχει στο έδαφός της το πρώτο ολοκληρωμένο κέντρο επιθεώρησης των κινητήρων για όλη την Ευρώπη. Τόσο η παραγωγή των κινητήρων όσο και η γενική επιθεώρησή τους θα πραγματοποιείται στο Εσκισεχίρ.

Είμαι βέβαιος ότι έχουμε εκπλαγεί όλοι, με όλες αυτές τις συμμετοχές της Τουρκικής Αμυντικής Βιομηχανίας στο πρόγραμμα ανάπτυξης – παραγωγής των αεροσκαφών F – 35, με τη σύμφωνη γνώμη της Αμερικανικής Κυβέρνησης.

Έχοντας ως δεδομένο πλέον και ως πρόκριμα, αυτές τις σημαντικές παραχωρήσεις προς την Τουρκική Αμυντική Βιομηχανία, θεωρώ δεδομένο ότι το ΥΠΕΘΑ και η Ελληνική Κυβέρνηση οφείλει να το πράξει και συνολικά να απαιτήσει και να διεκδικήσει αντίστοιχες εμπλοκές της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας και μεταφορά Τεχνογνωσίας, στο πλαίσιο των προβλέψεων της Εθνικής Αμυντικής Βιομηχανικής Στρατηγικής ( ΕΑΒΣ ) και του προγράμματος αναβάθμισης των αεροσκαφών F – 16, ανάλογες των οικονομικών στοιχείων και της Τεχνολογίας του προγράμματος, όχι μόνο με συμμετοχή της στην υλοποίησή του, αλλά και στην συμπαραγωγή και συντήρηση των συστημάτων, για όλο το όριο ζωής τους, τόσο για την Πολεμική μας Αεροπορία όσο και για πιθανούς μελλοντικούς χρήστες άλλων Χωρών.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ – ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Για την μεγιστοποίηση του οφέλους της σημαντικής επένδυσης που θα κάνει η χώρα με την αναβάθμιση των Α/Φ F-16, απαιτούνται και ορισμένες επιπρόσθετες ενέργειες σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Το κόστος των ενεργειών αυτών θα είναι ένα κλάσμα του κόστους της αναβάθμισης, αλλά στην ουσία θα αποτελέσουν πολλαπλασιαστές ισχύος. Οι κατευθύνσεις, στις οποίες θα πρέπει να δοθεί επιπρόσθετο βάρος είναι συνοπτικά οι ακόλουθες, ενώ αναλυτικές εισηγήσεις παρατίθενται στις προαναφερθείσες μελέτες που έχω υποβάλει:
•Αναβάθμιση του Συστήματος Αεροπορικού Ελέγχου με κατάλληλους αισθητήρες.
•Ενσωμάτωση συστημάτων IRST (InfraRed Search & Track) στα F-16.
•Δικτυοκεντρική προσέγγιση σε διακλαδικό επίπεδο, με διασύνδεση – συνδυασμό όλων των διατιθέμενων αισθητήρων (sensor fusion), με σκοπό την βέλτιστη παρακολούθηση του στόχου και την καθοδήγηση όπλων σε αυτόν.

Πέραν τούτων θα πρέπει να ληφθούν υπόψη και τα ακόλουθα:
•Θα πρέπει να αξιοποιηθούν οι σημαντικές και σοβαρές προτάσεις, που έχουν κατατεθεί στη ΓΔΑΕΕ / ΔΑΕΤΕ και να εγκριθούν ως αναπτυξιακά προγράμματα. Τεράστια θα είναι τα οφέλη από όλες τις πλευρές, αν αυτά υλοποιηθούν, τόσο από επιχειρησιακής πλευράς, μια και η ανάπτυξή τους θα συμβάλλει τα μέγιστα στην αποκάλυψη της απειλής, δρώντας με την εφαρμογή τους ως πολλαπλασιαστές ισχύος, όσο και από οικονομικής, συμβάλλοντας σημαντικά στη δύσκολη οικονομική κατάσταση που βιώνει τα τελευταία 8 χρόνια η Ελλάδα μας, ως χώρα και ως Λαός.
•Είναι σημαντικό στο πλαίσιο της Εθνικής Αμυντικής Βιομηχανικής Στρατηγικής, το ΥΠΕΘΑ να ΜΗΝ επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος και να διεκδικήσει και να επιτύχει την εμπλοκή στο μέγιστο βαθμό της Αμυντικής Βιομηχανίας της Χώρας μας στο επικείμενο πρόγραμμα αναβάθμισης των αεροσκαφών F-16 , τόσο στην υλοποίηση του προγράμματος όσο και στην παραγωγή των συστημάτων αναβάθμισης και της εξασφάλισης της υποστήριξής τους στη χώρα, για όλο το όριο ζωής τους, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα κάλυψης αντίστοιχων προγραμμάτων άλλων Χωρών.

Τα σοβαρά προβλήματα διασύνδεσης – διαλειτουργικότητας του συστήματος ASPIS II με το RADAR AESA, που επεσήμανε εμφατικά η Αμερικανική Κυβέρνηση με την εταιρεία Lockheed Martin προς την ΠΑ, επιβάλλουν την πολύ σοβαρή αξιολόγηση όλων των δεδομένων της τελικής διαμόρφωσης του προγράμματος και την ρεαλιστική εκτίμηση ρίσκου όλων των στοιχείων του προγράμματος ( Τεχνικών - επίλυσης των όποιων προβλημάτων, Χρονικών - επίτευξης του προδιαγεγραμμένου αποτελέσματος εντός του προβλεπόμενου χρόνου και Κόστους - εντός του τελικά αποδεκτού κόστους ). Ας εμπιστευτεί απόλυτα ο κ. ΑΓΕΑ τα πολύ αξιόλογα στελέχη της Πολεμικής Αεροπορίας όλων των ειδικοτήτων, και ας τα αφήσει να αξιολογήσουν σε βάθος και να εκφρασθούν ελεύθερα όλα τα στοιχεία του προγράμματος, χωρίς να επιτρέψει παρεμβάσεις κανενός από οποιοδήποτε επίπεδο, πριν την τελική τοποθέτησή του προς την Ηγεσία του ΥΠΕΘΑ. Ελπίζω να ΜΗ παρασυρθεί σε μια ακόμη ΑΚΡΑΙΑ προτροπή του κ. ΥΕΘΑ να « πάρει το VIP αεροσκάφος GF και να τρέξουν με τον κ. ΓΔΑΕΕ να υπογράψουν εσπευσμένα  τη σύμβαση σε άγνωστο τόπο και χρόνο», κάτι που συνηθίζει να απαιτεί και να προστάζει ο κ. ΥΕΘΑ, όπως τόλμησε να προστάξει και για τη σύμβαση Follow On Support ( FOS ) προς τον Διευθυντή Γ’ Κλάδου του ΓΕΑ προσφάτως, παρουσία του κ. ΑΓΕΑ.   

Συμπερασματικά και αξιολογώντας όλα τα ανωτέρω, διαπιστώνεται ότι απαιτείται επανακαθορισμός της πολιτικής, που θα πρέπει να ακολουθήσει η χώρα μας για τις ανάγκες των Ενόπλων της Δυνάμεων σε εξοπλιστικά προγράμματα, με κύριο κριτήριο στην απόφαση για υλοποίησή τους, την ικανότητά τους να αντιμετωπίζουν την απειλή όπως αυτή μετεξελίσσεται, σε γενικότερη, ολιστική και μακροπρόθεσμη βάση, με ταυτόχρονη βελτιστοποίηση αξιοποίησης των επενδύσεων στα προγράμματα αυτά, τόσο από επιχειρησιακής όσο και από οικονομικής πλευράς, με την ενεργή συμμετοχή της Αμυντικής Βιομηχανίας της Χώρας μας.

Σημειώσεις:
(1)
(2)
(3)
(4)
(5)
(6)
(7)
(8)
(9)
(10)
(11)
(12)
(13)
(14)

Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος: Αποτίμηση της επικαιρότητας για το Πρόγραμμα Αναβάθμισης των Αεροσκαφών F–16 της Πολεμικής Αεροπορίας, μετά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Λευκό Οίκο, 19 Οκτωβρίου 2017)

on Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Αντιπτέραρχος ε.α (Μ) Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος ΕΔ Γ’ Κλάδου ΓΕΑ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ, Αντιπρόεδρος ΣΑΣΙ

Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος: Αποτίμηση της επικαιρότητας για το Πρόγραμμα Αναβάθμισης των Αεροσκαφών F–16  της Πολεμικής Αεροπορίας, μετά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Λευκό Οίκο, 19 Οκτωβρίου 2017)

Ακούσαμε πάρα πολλά και διαβάζουμε διάφορα για τις δηλώσεις της Αμερικανικής πλευράς και του Προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump, καθώς επίσης και τις ανακοινώσεις των αρμοδίων Αμερικανικών αρχών, δηλαδή της Υπηρεσίας Συνεργασίας Ασφαλείας του Υπουργείου Άμυνας (DSCA), σχετικά με το επικείμενο πρόγραμμα της αναβάθμισης των αεροσκαφών F 16 της Πολεμικής μας Αεροπορίας. Ουσιαστικά δηλαδή με το τι θα περιλαμβάνει και τι ΔΕΝ θα περιλαμβάνει η απάντηση της Αμερικανικής Κυβέρνησης στο ελληνικό αίτημα της ΓΔΑΕΕ ( Letter of Request – LOR ), που εκκρεμεί από τις 7 Φεβρουαρίου 2017.


Επιγραμματικά, εκμαιεύω από τις ανακοινώσεις και παραθέτω ως Τεχνικο-οικονομικά στοιχεία και Νομικό πλαίσιο, σχετικά με τι θα περιλαμβάνει το συγκεκριμένο πρόγραμμα αναβάθμισης:

α.Το επικείμενο πακέτο αναβάθμισης των αεροσκαφών F – 16 της Πολεμικής μας Αεροπορίας, που ζήτησε η ΓΔΑΕΕ ως αρμόδια υπηρεσία του ΥΠΕΘΑ, σύμφωνα με την τυποποιημένη ανακοίνωση της Υπηρεσίας Συνεργασίας Ασφαλείας του υπουργείου Άμυνας (DSCA), φαίνεται ότι περιλαμβάνει τα ακόλουθα συστήματα ως μέγιστες ποσότητες (έως … ως μέγιστο αριθμό):
• 125 συστήματα ραντάρ APG-83 Active Electronically Scanned Array (AESA), περιλαμβανομένων 2 εφεδρικών
• 123 υπολογιστές αποστολής (Modular Mission Computers: MMCs)
• 123 τερματικά ζεύξης δεδομένων Link-16
• 123 συστήματα ναυτιλίας LN260 Embedded Global Navigation Systems (EGI) /Inertial Navigation Systems (INS)
• 123 προηγμένες γεννήτριες παραγωγής συμβολογίας οθονών (iPDGs)
• 123 προηγμένα συστήματα Αναγνώρισης Φίλου ή Εχθρού (AIFF) APX-126
• Έναν εξομοιωτή πτήσεων F-16V και αναβάθμιση των δύο υφισταμένων
• Αναβάθμιση και ολοκλήρωση Συστήματος Αυτοπροστασίας Advanced Self-Protection Integrated Suite (ASPIS) I σε ASPIS II για 26 αεροσκάφη F-16
• Συστήματα ασφάλειας και κρυπτογράφησης επικοινωνιών, εξοπλισμός ναυτιλίας, σταθμός δοκιμών ηλεκτρονικών AVIONICS, Σύστημα Επίγειας Υποστήριξης (GBS), συστήματα ολοκλήρωσης και δοκιμών, ανταλλακτικά, εξοπλισμός υποστήριξης, παροχή εκπαίδευσης προσωπικού και σχετικός εξοπλισμός, βιβλιογραφία, υπηρεσίες τεχνικής και εφοδιαστικής υποστήριξης καθώς και λοιπά συναφή στοιχεία.

β.Σύμφωνα με δήλωση του Αμερικανού Προέδρου Donald Trump με τη συμφωνία αναβάθμισης « θα δημιουργηθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας για τους Αμερικανούς πολίτες στις ΗΠΑ ».

γ.Το εκτιμώμενο κόστος αναβάθμισης θα ανέλθει στα $2.404 εκατ. (€2,04 δισ. με την τρέχουσα ισοτιμία) κατά δήλωση του Αμερικανού Προέδρου Donald Trump. Ο ΥΕΘΑ Πάνος Καμμένος μίλησε για οροφή 1,1 δις δολαρίων για τον εκσυγχρονισμό, ενώ έκανε λόγο για Αντισταθμιστικά Ωφελήματα (ΑΩ) και προγράμματα βοήθειας ύψους σχεδόν €1,1 δις, προκειμένου να καλύψει τη διαφορά και να πέσει η τιμή από τα 2,4 δις του Trump στο 1,1 δις . Επιπλέον στην ανακοίνωση, στον ιστότοπο της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Υπουργείου Άμυνας ( DSCA ) των ΗΠΑ, αναφέρεται ότι ακόμα δεν έχουν συμφωνηθεί τα αντισταθμιστικά ωφελήματα (ΑΩ) μεταξύ της χώρας και της κατασκευάστριας εταιρείας και πως η Ελλάδα, όπως συνηθίζει, θέτει θέμα αντισταθμιστικών ωφελημάτων.

δ.Από τις μέχρι σήμερα ενημερώσεις είναι γνωστό ότι το αίτημα της ΓΔΑΕΕ προωθήθηκε για να υλοποιηθεί το πρόγραμμα ως προαίρεση « Option » της συμφωνίας για την τελευταία προμήθεια των αεροσκαφών F – 16 CD Block 52+ Advanced επί Κυβέρνησης Καραμανλή.

Δηλαδή μία απαίτηση αναβάθμισης θα υλοποιηθεί ως επέκταση μιας σύμβασης προμήθειας Κύριου Αμυντικού υλικού, που υλοποιήθηκε προ της θέσπισης και έγκρισης από τη Βουλή των Ελλήνων του Νόμου Βενιζέλου περί προμηθειών Αμυντικού Υλικού, με τον οποίο μεταξύ άλλων και ως πλέον σημαντικό καταργούνται τα ΑΩ και επιβάλλονται οι Βιομηχανικές Συνεργασίες, με κύριο επιχείρημα τις μέχρι τότε «αμαρτωλές ιστορίες» και υπέρογκες και ανεξέλεγκτες υπερκοστολογήσεις των ΑΩ, καθώς επίσης, και στη ΜΗ υλοποίηση πολλών από αυτά, όπως μπορεί να δει κάποιος και στην αιτιολογική έκθεση του Νόμου.

Επιπλέον από πρώτη εξέταση τις όλης διαδικασίας φαίνεται ότι συμβαίνει και το ακόλουθο «παράνομο», κατά τα ισχύοντα περί προμηθειών Νομικά πλαίσια, το κόστος της σύμβασης αναβάθμισης ως προαίρεση « option», να υπερβαίνει κατά πολύ το ύψος της κύριας σύμβασης ακόμη και κατά 100 %, ενώ όλοι οι γνώστες επί του αντικειμένου γνωρίζουν ότι ΔΕΝ μπορεί να υπερβαίνει το 30 %.

Σε ανοικτή Επιστολή – Ερώτηση που έστειλα στον Πρόεδρο της Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων της Βουλής των Ελλήνων –και κ. ΥΕΘΑ ως Αντιπτέραρχος (ΜΗ) ε.α., Επίτιμος Διευθυντής Γ' Κλάδου του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας και Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Αποφοίτων της Σχολής Ικάρων (ΣΑΣΙ), στο πλαίσιο ενημέρωσης της επιτροπής από τον κ. ΥΕΘΑ, ενημέρωσα για πολύ σημαντικά θέματα τόσο επιχειρησιακά, όσο και εξασφάλισης της εργοστασιακής υποστήριξης των Ηλεκτρονικών συστημάτων των υπόψη αεροσκαφών, όπως αυτά διαμορφωθούν μετά την αναβάθμισή τους, από την Αμυντική Βιομηχανία της Χώρας μας, προκειμένου να πράξουν τα δέοντα ως μέλη της υπόψη επιτροπής προτείνοντας, μεταξύ άλλων πολύ σημαντικών, μια ολιστική προσέγγιση του θέματος και όχι αποσπασματικά, τα ακόλουθα:

α.Ένταξη στο επικείμενο πακέτο αναβάθμισης των Α/Φ F-16 και της πλήρους ενσωμάτωσης (συνεργασία με ραντάρ – Link – όπλα) ενός συστήματος IRST και χρήση πυραύλων IR, όπου είναι δυνατόν, σύμφωνα με την ανάλυση που παρουσιάζεται στο άρθρο μου στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων (http://www.ikaros.net.gr/images/giakeimena/062017/Giannitsopoulos-F16-UPGRADE-IRST.pdf ).

β.Διασφάλιση της εργοστασιακής συντήρησης όλων των Ηλεκτρονικών συστημάτων του τελικού πακέτου αναβάθμισης των αεροσκαφών, για όλο το όριο ζωής τους, από την Αμυντική Βιομηχανία της Χώρας μας, σύμφωνα με πλήρη ανάλυση που παρουσιάζεται στο άρθρο μου που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Αποφοίτων της Σχολής Ικάρων (http://www.ikaros.net.gr/images/giakeimena/062017/ Giannitsopoulos-anavathmiseis-eklisi-pros-ypetha-pa.pdf ), με ότι αυτό συνεπάγεται για την διασφάλιση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητας των αεροσκαφών μας .

Από το σύνολο των προαναφερομένων στοιχείων, διαφαίνονται τα ακόλουθα:
α.Δεν γνωρίζουμε ακόμη το σύνολο και τους ακριβείς τύπους των αεροσκαφών F – 16, που θα αναβαθμισθούν αν και στην προαναφερόμενη ανακοίνωση, από τις ποσότητες των επί μέρους συστημάτων, εκλαμβάνεται ως μέγιστος αριθμός 123 αεροσκάφη. Αυτό δείχνει δυστυχώς ότι για τη συγκεκριμένη απαίτηση ΔΕΝ αποτελεί αποκλειστικό κριτήριο απόφασης η επιχειρησιακή ανάγκη, όπως αυτή καθορίζεται από τα αρμόδια όργανα της ΠΑ και του ΥΠΕΘΑ αλλά από άλλους άσχετους παράγοντες και συμφέροντα, που το μόνο που επιτυγχάνουν είναι η εξακόντιση του κόστους στο υπερδιπλάσιο ύψος από το ρεαλιστικό και μάλιστα χωρίς την αναβάθμιση όλων των επιχειρησιακά αναγκαιούντων αεροσκαφών, ένεκα αντικειμενικής Οικονομικής αδυναμίας της Χώρας μας.

β.Στο επικείμενο πακέτο αναβάθμισης των Α/Φ F-16 ΔΕΝ συμπεριλαμβάνεται και η πλήρης ενσωμάτωση (συνεργασία με ραντάρ – Link – όπλα) ενός συστήματος IRST, γεγονός που σημαίνει ότι τα αναβαθμισμένα F – 16 ΔΕΝ θα βλέπουν έστω και ως θερμή πηγή τα αεροσκάφη F – 35, σύμφωνα με την ανάλυσή μου στο προαναφερόμενο άρθρο. Επομένως ΔΕΝ περιλαμβάνεται ένα σύστημα που θα αιτιολογούσε σημαντικά την επιχειρησιακή ανάγκη αναβάθμισης των αεροσκαφών για αντιμετώπιση της απειλής των F–35.


Το σύστημα Skyward G-IRST (Infra-RedSearch&Track) του Α/Φ Gripen NG, ένα από τα πιο εξελιγμένα συστήματα σήμερα, της Finmeccanica – Selex ES (http://www.leonardocompany.com/en/-/skyward-g-irst)

Α/Φ F-16 εκτελεί πτήση δοκιμής με το σύστημα IRST LegionPod της LockheedMartin, ενώ πρόσφατα και η NorthropGrumman πρότεινε το ανάλογο σύστημα OpenPod (http://www.lockheedmartin.com/us/news/press-releases/2015/june/mfc-063015-lockheed-martin-legion-pod.html)

γ.Από τη δήλωση του Αμερικανού Προέδρου Donald Trump, φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι εργασίες αναβάθμισης των εργασιών θα υλοποιηθούν στις ΗΠΑ και ΟΧΙ στη Χώρα μας, δηλαδή ΟΧΙ στην ΕΑΒ Α.Ε με εμπλοκή και των υπολοίπων αξιόλογων Αμυντικών Βιομηχανιών, τόσο για την υλοποίηση της αναβάθμισης όσο και για την εξασφάλιση της εργοστασιακής υποστήριξης όλων των Ηλεκτρονικών Συστημάτων για όλο το όριο ζωής τους από εργοστασιακούς φορείς της Αμυντικής Βιομηχανίας της χώρας μας, με ότι αυτό συνεπάγεται τόσο για την Επιχειρησιακή διαθεσιμότητα των αεροσκαφών όσο και για την οικονομία. Επομένως με αποδοχή της Ελληνικής Κυβέρνησης και του ΥΠΕΘΑ εμπαίζεται το σύνολο της Αμυντικής μας Βιομηχανίας αλλά και ο Ελληνικός Λαός, που θα περίμενε τα αυτονόητα στη σημερινή εποχή της οικονομικής δυσπραγίας που μαστίζει τη Χώρα μας, δηλαδή εξασφάλιση θέσεων εργασίας αλλά και ουσιαστική συμβολή της Αμυντικής μας Βιομηχανίας στην Άμυνα της χώρας μας.

δ.Η υλοποίηση του προγράμματος σχεδιάζεται να γίνει ως προαίρεση « option» προηγούμενης σύμβασης FMS και μάλιστα με κόστος, που υπερβαίνει το επιτρεπόμενο από τη Νομοθεσία ποσοστό του 30 %, υπερβαίνοντας ακόμη και το 100 % της κύριας σύμβασης, αυτής της προμήθειας της τελευταίας παρτίδας αεροσκαφών F – 16 από την Κυβέρνηση κ. Καραμανλή. Είναι εμφανές λοιπόν ότι η πράξη – σύμβαση αυτή είναι παράνομη και φαίνεται ότι εξυπηρετεί άλλους σκοπούς και αυτοί ΔΕΝ είναι άλλοι από την ένταξη της αναβάθμισης στον προηγούμενο Νόμο, προ του Νόμου Βενιζέλου, για να δικαιολογήσουν έτσι την παροχή ΑΩ και μάλιστα με το τεράστιο κόστος του 1,1 δις Ευρώ, προκειμένου να «βολευθούν κάποιοι επιτήδειοι», επιτρέποντας ακόμη και σήμερα την υπογραφή αμαρτωλών συμβάσεων, που καμία σχέση ΔΕΝ θα έχουν με τις επιχειρησιακές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων και ιδιαίτερα της Πολεμικής Αεροπορίας μας και ιδιαίτερα αυτών της εξασφάλισης της επιχειρησιακής διαθεσιμότητας του στόλου των F – 16 με άμεση εμπλοκή της Αμυντικής Βιομηχανίας της Χώρας μας.

Ακόμη θέλω να προλάβω σκέψεις κάποιων και να πω ότι ακόμη και η δικαιολογία ότι αυτό το κάναμε για να απορροφήσουμε το υπόλοιπο των $300 εκατ. που υπάρχουν στη σύμβαση προμήθειας προκειμένου να ΜΗ χαθούν, φαντάζει ως ανεπαρκής δεδομένου ότι τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν κάλλιστα να καλύψουν άκρως επείγουσες απαιτήσεις σε ανταλλακτικά και υπηρεσίας συντήρησης του στόλου προκειμένου να βελτιώσουμε τα πολύ κακά ποσοστά της σημερινής επιχειρησιακής τους διαθεσιμότητας.

Επιπλέον, παρουσιάζεται το παράλογο, από τη μια να συμπιέζεται το κόστος του προγράμματος της πραγματικής αναβάθμισης στο 1,1 δις ευρώ, λόγω αντικειμενικής αδυναμίας εξεύρεσης των απαιτουμένων πιστώσεων για κάλυψη του συνόλου των αεροσκαφών, που χρήζουν επιχειρησιακής αναβάθμισης και εμφανίζεται από την Ηγεσία του ΥΕΘΑ, με περίσσεια θράσους, ως δικαιολογία ότι το άλλο 1,1 δις θα καλύψει ΑΩ, δηλαδή άσχετα πράγματα με αυτά της επιχειρησιακής απαίτησης, επαναλαμβάνοντας και δημιουργώντας τις προϋποθέσεις των «αμαρτωλών » συμβάσεων ΑΩ του παρελθόντος, διασπαθίζοντας ασύστολα τα χρήματα του Ελληνικού Λαού.

ε.Καταστρατηγείται τελείως η αρχή που διακηρύσσει χρόνια τώρα το ΥΕΠΑΘΑ και μάλιστα με Νόμο, αυτόν του Βενιζέλου για την προμήθεια Αμυντικού Υλικού, που ΔΕΝ προβλέπει ΑΩ αλλά Βιομηχανικές Συμμετοχές της Εγχώριας Αμυντικής Βιομηχανίας διασφαλίζοντας το “ Security of Supply and Information ”, δίδοντας έτσι το ίδιο το Κράτος το κακό παράδειγμα καταστρατήγησης των Νόμων, κατά το γνωστό « ο σκοπός αγιάζει τα μέσα » .

στ.Δεν διασφαλίζεται η εργοστασιακή συντήρηση όλων των Ηλεκτρονικών συστημάτων του τελικού πακέτου αναβάθμισης των αεροσκαφών, για όλο το όριο ζωής τους, με μεταφορά τεχνογνωσίας και άμεση εμπλοκή της Αμυντικής Βιομηχανίας της Χώρας μας, σύμφωνα με πλήρη ανάλυση που παρουσιάζεται στο άρθρο μου, που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Αποφοίτων της Σχολής Ικάρων (http://www.ikaros.net.gr/images/giakeimena/062017/ Giannitsopoulos -anavathmiseis- eklisi-pros-ypetha-pa.pdf ), με ότι αυτό συνεπάγεται για την διασφάλιση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητας των αεροσκαφών μας αλλά και της οικονομίας της χώρας μας ειδικότερα.

Αντιλαμβάνομαι ότι έχω γίνει δυσάρεστος με όλα τα προαναφερόμενα, που ΔΕΝ αποτελεί αυτοσκοπό μου στην παρούσα προσπάθειά μου για αποτίμηση της επικαιρότητας. Ωστόσο, σας διαβεβαιώνω, ότι ο μόνος σκοπός μου είναι να σας καταστήσω κοινωνούς των πολύ σημαντικών αποφάσεων και των επιπτώσεων, που θα επιφέρουν αυτές για το συγκεκριμένο πρόγραμμα, μήπως και την τελευταία στιγμή αντιληφθεί ο Πρωθυπουργός μας, ο ΥΕΘΑ, ο ΑΓΕΕΘΑ και ο ΑΓΕΑ, τις σοβαρότατες επιπτώσεις που θα επιφέρουν αν τυχόν υλοποιηθούν, τόσο στις επιχειρησιακές ετοιμότητες της Πολεμικής μας Αεροπορίας όσ, και στην Οικονομία και τους Επιχειρηματικούς φορείς της Χώρας μας, που τόσα πολλά έχουν επενδύσει στο πρόγραμμα αυτό.

Μετά τιμής
Αντιπτέραρχος (ΜΗ) ε.α. Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος

Επίτιμος Διευθυντής Γ’ Κλάδου του ΓΕΑ
Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων (ΣΑΣΙ)

25/9/2017. ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΚΗΛΙΔΕΣ, ΕΥΘΥΝΕΣ, ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΜΥΝΑ

on Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης, Υποστράτηγος ε.α., Διευθυντής Μελετών, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

25/9/2017. ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΚΗΛΙΔΕΣ, ΕΥΘΥΝΕΣ, ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΜΥΝΑ

Η πρόσφατη και σε εξέλιξη ευρισκόμενη μόλυνση του Σαρωνικού αποτελεί άραγε ατύχημα ή μήπως ευτύχημα ήταν η μη ύπαρξη ανάλογου περιστατικού τα τελευταία χρόνια; Ανεξάρτητα της οπτικής που θα δούμε το συγκεκριμένο συμβάν εκτιμώ ότι μπορούμε να αντλήσουμε χρήσιμα συμπεράσματα που δεν περιορίζονται στο χώρο της περιβαλλοντολογικής προστασίας αλλά ακουμπούν ακόμη και πτυχές της εθνικής άμυνας και ασφάλειας.
Χωρίς να διαθέτω ούτε εξειδικευμένες γνώσεις για το αντικείμενο ούτε και επαρκή στοιχεία για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα η μόλυνση, θα αρκεστώ σε κάποιες γενικότερες παρατηρήσεις αρχίζοντας από τις πολιτικές ευθύνες. Η αλήθεια είναι ότι αδυνατώ να καταλάβω την περιορισμένη πολιτική αντίληψη όλων αυτών των «καρεκλοκένταυρων» που μας κυβερνούν τις τελευταίες δεκαετίες και αρνούνται με «λεβεντιά» (λέξη που δυστυχώς εκλείπει από τον πολιτικό λεξιλόγιο και χώρο) να αναλάβουν το πολιτικό κόστος που τους αναλογεί. Τυφλωμένοι από την εξουσία αδυνατούν να κατανοήσουν το πολλαπλό πολιτικό κεφάλαιο που μελλοντικά θα αντλήσουν παραιτούμενοι και αναλαμβάνοντας τις μεγαλύτερες ή μικρότερες ευθύνες τους, καλύπτοντας μάλιστα ακόμη και τυχόν ατοπήματα των υφισταμένων τους.  Μια τέτοια στάση, εκτιμώ ότι όχι μόνο θα τους εξάγνιζε από τυχόν ανθρώπινα σφάλματα αλλά και υπό καλύτερους όρους θα επεδίωκαν την εξασφάλιση ψήφων στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Αφήνοντας στην άκρη τη συζήτηση περί πολιτικών ευθυνών ας εστιασθούμε και στην αποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού. Με δεδομένη την ανεπάρκεια των περισσοτέρων πολιτικών προσώπων να ενασκήσουν τα διοικητικά και υπουργικά τους καθήκοντα, μήπως πλησιάζει η ώρα της μεταβίβασης περισσοτέρων αρμοδιοτήτων στα θεσμικά όργανα της πολιτείας; Είναι άραγε ανάγκη τα κρατικά όργανα να αναμένουν κυβερνητικές οδηγίες για την αντιμετώπιση ενός μείζονος επεισοδίου θαλάσσιας μόλυνσης; Προς θεού, δεν επιδιώκω να επιρρίψω ευθύνες σε οποιοδήποτε όργανο του Λιμενικού Σώματος για καθυστερημένη αντίδραση ή λανθασμένους χειρισμούς καίτοι σε κάθε συμβάν καταγράφονται αδυναμίες και εντοπίζονται δυνατότητες βελτίωσης. Απλά νομίζω ότι πρέπει επιτέλους να αυξηθούν οι αρμοδιότητες και πρωτοβουλίες των θεσμικών οργάνων για την εκτέλεση της αποστολής τους. Οι άνθρωποι που επανδρώνουν όλες αυτές τις υπηρεσίες, κατά τεκμήριο είναι καλύτερα προετοιμασμένοι από τα πολιτικά πρόσωπα που κατέχουν υπουργικούς θώκους για την αντιμετώπιση κρισίμων καταστάσεων. Η πολιτεία απαιτείται να διαθέσει τα κατάλληλα μέσα, να εξασφαλίσει την επαρκή εκπαίδευση του προσωπικού, να επιλύσει έγκαιρα θέματα διαδικαστικά και συντονισμού και φυσικά να αξιολογήσει τη φυσική ηγεσία αυτών των θεσμών αξιοκρατικά και ανάλογα των επιδόσεων τους. Η εικόνα των  «άσχετων» κομματικών προσώπων που βλέπουμε να περιδιαβαίνουν τους τόπους καταστροφών και να δίδουν αντικρουόμενες οδηγίες δεν αρμόζει σε θεσμικά συγκροτημένα κράτη. Ασφαλώς και επιβάλλεται η παρουσία τους στους τόπους κρίσεων, με σκοπό τον αναγκαίο συντονισμό με άλλους φορείς αλλά και την έμπρακτη επίδειξη ενδιαφέροντος και συμπαράστασης της πολιτείας προς τους παθόντες και τα μαχόμενα όργανα του κράτους, όχι όμως για τον «τακτικό» ή «μικροκομματικό» χειρισμό του προβλήματος.
Το περιστατικό της Σαλαμίνος πρέπει σοβαρά να προβληματίσει την πολιτική ηγεσία και όλους τους κρατικούς θεσμούς και όργανα για τον τρόπο αντιμετώπισης μιας ανάλογης ή και μεγαλύτερης έκτασης οικολογικής καταστροφής, ιδίως στη θάλασσα. Η χώρα μας, όχι μόνο περιβάλλεται από το υγρό στοιχείο αλλά μέσω αυτού, πολλαπλώς εξασφαλίζει την επιβίωση της. Οι τομείς του τουρισμού, της αλιείας, των μεταφορών αλλά και της προστασίας της υγείας του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού πληθυσμού εξαρτώνται από την κατάσταση του υγρού στοιχείου που μας περιβάλει. Εκατοντάδες μικρά και μεγάλα δεξαμενόπλοια διασχίζουν τα ελληνικά πελάγη σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από τις πιο διάσημες -και παράλληλα επικερδείς για την χώρα μας- παραλίες και νησιά της Μεσογείου. Ο κίνδυνος ενός ναυτικού ατυχήματος με σοβαρές περιβαλλοντολογικές συνέπειες καθημερινά ελλοχεύει. Δεν είναι όμως μόνο ο κίνδυνος ατυχήματος. Οι ασύμμετρες απειλές έχουν επεκταθεί σε ένα τεράστιο φάσμα δραστηριοτήτων με απίστευτη ταχύτητα και φαντασία. Ο ορισμός της «οικολογικής τρομοκρατίας» ίσως γίνει περισσότερο γνωστός στο εγγύς μέλλον.  Ούτε μπορεί να αποκλειστεί ακόμη και το ενδεχόμενο του εκβιασμού για αποκόμιση λύτρων από εγκληματικές οργανώσεις επισείοντας  την απειλή μιας οικολογικής καταστροφής (πχ διαρροή καυσίμων από δεξαμενόπλοιο). Όλοι αυτοί οι κίνδυνοι πρέπει να μας προβληματίζουν και να επιδιώκουμε την εξασφάλιση της μέγιστης δυνατής πρόληψης με τα απαραίτητα κατασταλτικά-θεραπευτικά μέτρα και σε λογικό κόστος. Δυστυχώς η έννοια του κόστους θέτει περιορισμούς στην αντιμετώπιση ανάλογων καταστάσεων και πάντα επιζητείται η βέλτιστη λύση σε σχέση αποτελεσματικότητος-κόστους. Η επίτευξη αυτού του στόχου προϋποθέτει μεθοδική προετοιμασία, δημιουργική σκέψη, πρωτοτυπία από όλους τους εμπλεκομένους παράλληλα με  συνεχή αξιολόγηση της αντίδρασης και απαραίτητα διεθνή συνεργασία σε πολλά επίπεδα. Δεδομένης δε της ελληνικής πρωτοκαθεδρίας στην εμπορική ναυτιλία γιατί να μην υπάρξει και συντονισμένη, κρατική-ιδιωτική, ώθηση στους πολλά υποσχόμενους τομείς της αντιμετώπισης της θαλασσίας ρύπανσης;
 Το θέμα της πρόληψης και αντιμετώπισης περιβαλλοντολογικών απειλών σχετίζεται επίσης και με τα ζωτικά εθνικά μας συμφέροντα και αυτή η συσχέτιση μάλλον θα βαίνει αυξανόμενη στο μέλλον. Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί πριν από δεκαετίες ότι ο έγκαιρος εντοπισμός και διάσωση στο Αιγαίο θα αποτελούσαν ένδειξη άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων και μέσο προώθησης των εθνικών στόχων; Ίσως αύριο αυτός που ασκεί αποτελεσματικά την επιτήρηση και την πρόληψη της θαλάσσιας ρύπανσης και διαθέτει παράλληλα και τις δυνατότητες απορρύπανσης σε χρόνο και τόπο, να διεκδικεί με περισσότερες αξιώσεις τον έλεγχο του ζωτικού για τον Ελληνισμό χώρου.
Με αυτές τις σκέψεις, ας θεωρήσουμε το τραγικό συμβάν της Σαλαμίνος ως μιας πρώτης τάξεως προειδοποίηση, σχετικά χαμηλού κόστους, αλλά και ευκαιρία για τη λήψη βελτιωτικών μέτρων σε όλους τους τομείς που αφορούν την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος.

ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΗΓΕΣΙΑ ΥΕΘΑ - ΠΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΕΚΣΥΓΡΟΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ F – 16 ΠΡΟΣΟΧΗ – ΟΧΙ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΛΑΘΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ

on Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Αντιπτέραρχος ε.α (Μ) Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος ΕΔ Γ’ Κλάδου ΓΕΑ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΗΓΕΣΙΑ ΥΕΘΑ - ΠΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΕΚΣΥΓΡΟΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ F – 16 ΠΡΟΣΟΧΗ – ΟΧΙ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΛΑΘΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ

ΕΔΩ! η συνέχεια της ενδιαφέρουσας έκκλησης.

Παρατίθεται στη συνέχεια το e-mail του πτεράρχου ε.α.

-------- Original Message --------
Subject: Πρόγραμμα Αναβάθμισης Αεροσκαφών F 16 - Προτάσεις Αντιμετώπισης της Απειλής ( F 35 - S 400 )
Date: 2017-09-21 17:56
 From: GIANNITSOPOULOS THEODOROS <>
To: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Cc: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Reply-To:

Αξιότιμε κ. Πρόεδρε της Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων της Βουλής των Ελλήνων - κ. ΥΕΘΑ, είναι ο Αντιπτέραρχος (ΜΗ) ε.α. Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος, Επίτιμος Διευθυντής Γ' Κλάδου του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας και αισθάνομαι την Ηθική υποχρέωση ως ενεργό στέλεχος των ΕΔ και ως απλός φορολογούμενος Έλληνας πολίτης, με πλήρη και απόλυτη ανιδιοτέλεια, δράττοντας την ευκαιρία,  από την επικείμενη πρόσκληση που έχει απευθύνει ο κ. ΥΕΘΑ προς την  επιτροπή της Βουλής για ενημέρωσή της στις 29 Σεπτεμβρίου 2017,  να σας ενημερώσω για πολύ σημαντικά θέματα τόσο επιχειρησιακά όσο και εξασφάλισης της εργοστασιακής υποστήριξης των Ηλεκτρονικών συστημάτων των υπόψη αεροσκαφών όπως αυτά διαμορφωθούν μετά την αναβάθμισή τους, από την Αμυντική Βιομηχανία της Χώρας μας.

Πολλές και σημαντικές αποφάσεις από την Ηγεσία του ΥΠΕΘΑ έχουν δρομολογηθεί τελευταία, όπως η αναβάθμιση των αεροσκαφών Ναυτικής Συνεργασίας P 3, που ξεκίνησε ήδη στην ΕΑΒ Α.Ε., η αναβάθμιση των αεροσκαφών F -16, για τα οποία αναμένεται η απάντηση από την Αμερικανική Κυβέρνηση σε σχετική LOR που έχει σταλεί από το ΥΕΘΑ εδώ και αρκετούς μήνες καθώς επίσης δηλώσεις για αναβάθμιση των αεροσκαφών Μ 2000, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε την επερχόμενη απειλή των αεροσκαφών F –35 αλλά και το σύνολο της απειλής, όπως ραγδαία μετεξελίσσεται βελτιούμενη.

Αρκούν άραγε αυτά από μόνα τους για την επιτυχή αντιμετώπιση της απειλής, χωρίς την βοήθεια ενός Συστήματος Αεροπορικού Ελέγχου ( ΣΑΕ ) και συστήματος Αεράμυνας, ικανού να αποκαλύψει έγκαιρα την απειλή και να ενεργοποιήσει σύμφωνα με την επικρατούσα αμυντική αντίληψη όλα τα βήματα της « αλύσου κατάρριψης » ενός στόχου εισβολέα ( X-Ray ) ?

Η ανάλυση που παρουσιάζεται σε άρθρο μου στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων ( ΣΥΝΗΜΜΕΝΟ 1, http://www.ikaros.net.gr/.../gianitsopoulos-stealth.pdf ) δείχνει ότι ΔΕΝ αρκούν από μόνα τους .

Σε κάθε περίπτωση, για την επιτυχή αντιμετώπιση των νέων απειλών απαιτείται μία νέα, ολιστική προσέγγιση, η οποία θα λαμβάνει υπόψη όλα τα στάδια της αλύσου αντιμετώπισής τους. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να κάνουμε μία σημαντική επένδυση για την αναβάθμιση των Α/Φ F-16 με τους κόπους του ελληνικού λαού, η οποία όμως δεν θα αποδώσει, αν δεν υπάρχει η κατάλληλη υποδομή κατ' αρχάς για την αποκάλυψη και στοχοποίηση της απειλής. Χωρίς έγκαιρη προειδοποίηση, τα αναβαθμισμένα F-16 θα παραμείνουν στο έδαφος αναξιοποίητα και εκτεθειμένα.

Επιπλέον αν ΔΕΝ ληφθεί μέριμνα από τώρα για εμπλοκή του συνόλου της Αμυντικής Βιομηχανίας της χώρας μας όχι μόνο στην υλοποίηση του προγράμματος αναβάθμισης των αεροσκαφών F - 16 από την ΕΑΒ Α.Ε. αλλά και για την διασφάλιση της εργοστασιακής συντήρησης όλων των Ηλεκτρονικών συστημάτων του τελικού πακέτου αναβάθμισης των αεροσκαφών , για όλο το όριο ζωής τους, εκτιμώ ότι θα έχουμε μια ανάλογη κακή κατάσταση με τη σημερινή, όσον αφορά στην επιχειρησιακή διαθεσιμότητα των αεροσκαφών μας και μετά την αναβάθμιση, με σοβαρότατες επιπτώσεις στην κάλυψη των επιχειρησιακών αναγκών των ενόπλων μας δυνάμεων. Ας ΜΗ επαναλάβουμε και τούτη τη φορά δραματικά λάθη του παρελθόντος και ας προβληματισθούμε με ότι κάνει η Τουρκία.

Δυστυχώς από την μέχρι σήμερα πορεία του θέματος και το σύνολο των δράσεων που έχουν δρομολογηθεί από το ΥΠΕΘΑ, φαίνεται ότι γίνεται μία αποσπασματική προσέγγιση του όλου θέματος αντιμετώπισης της απειλής και επιπλέον στο πακέτο αναβάθμισης των F - 16 ΔΕΝ έχει συμπεριληφθεί κανένα σύστημα IRST, έτσι ώστε τα αναβαθμισμένα αεροσκάφη μας να είναι τουλάχιστο ικανά να εντοπίζουν τα F 35, έστω και ως θερμή πηγή, που ομολογουμένως αναμένεται πολύ μεγάλη.  Πέραν τούτου ΔΕΝ διαφαίνεται η πρόθεση από την εταιρεία και να μεταφερθεί η τεχνογνωσία στην εγχώρια Αμυντική Βιομηχανία για να αναπτυχθεί η ικανότητα εργοστασιακής συντήρησης όλων των Ηλεκτρονικών τους συστημάτων για όλο το όριο ζωής τους.

Τα προαναφερόμενα θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικά θέματα και θα πρέπει να   τεθούν στην επικείμενη ενημέρωση της επιτροπής σας από τον κ.ΥΕΘΑ.

Προς διευκόλυνσή σας παραθέτω τις πλέον σημαντικές προτάσεις - θέσεις που θα πρέπει να υλοποιηθούν έστω και σταδιακά προκειμένου να κάνουμε κάτι έστω και τώρα για αντιμετώπιση της απειλής, όπως αυτή μετεξελίσσεται επιδυνούμενη.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Συνοψίζοντας και λαμβάνοντας υπόψη :
     • Την απειλή εξ ανατολών, όπως αυτή μετεξελίσσεται με τα Α/Φ stealth F – 35 και το Πυραυλικό σύστημα S 400.
    • Τις δυνατότητες των συστημάτων IRST για μεγαλύτερες αποστάσεις αποκάλυψης και εμπλοκής στόχων stealth, σε σχέση με τα ραντάρ των Α/Φ (είτε τα υφιστάμενα, είτε AESA), με παθητική λειτουργία, χωρίς να “προδίδουν” το φέρον Α/Φ.
    • Τις μέχρι σήμερα επιτυχείς προσπάθειες εγκατάστασης και επιχειρησιακής αξιοποίησης των συστημάτων IRST στα Μαχητικά αεροσκάφη , συμπεριλαμβανομένων και των αεροσκαφών F – 16. για την αντιμετώπιση των νέων απειλών, συμπεριλαμβανομένου (και κυρίως) του Α/Φ F-35, προτείνονται τα ακόλουθα :
    α. Εγκατάσταση κατάλληλου δικτύου ραντάρ χαμηλών συχνοτήτων, τα οποία θα λειτουργούν στις μπάντες VHF/UHF/L (κατά προτίμηση σε V/UHF), με τη μέγιστη δυνατή εγχώρια συμμετοχή στην προμήθεια και εν συνεχεία υποστήριξη, τα οποία μπορούν να αντικαταστήσουν αντίστοιχα υφιστάμενα ραντάρ της ΠΑ.
    β. Ανάπτυξη και εγκατάσταση δικτύου παθητικών – πολυστατικών ραντάρ για κάλυψη χαμηλών και μεσαίων υψών, πράγμα το οποίο εκτιμάται ότι βρίσκεται εντός των δυνατοτήτων της εγχώριας βιομηχανίας, σε συνεργασία βέβαια με την ΠΑ και το ΥΠΕΘΑ.
   γ. Διασύνδεση στο ΣΑΕ όλων των αντιαεροπορικών πυραυλικών συστημάτων και εγκατάσταση συστήματος SAMOC - GBADOC (Ground Base Air Defense Operating Center), με σκοπό την αξιοποίηση των Α/Α συστημάτων με αυτόματο και αλληλοκαλυπτόμενο τρόπο, για τη μέγιστη επιχειρησιακή απόδοσή τους.
  δ. Επιχειρησιακή αξιολόγηση όλων των πρόσφατων αναβαθμίσεων του συστήματος PATRIOT, προκειμένου να ληφθούν σοβαρά υπόψη τόσο στο πλαίσιο αντικατάστασης των HAWK, όσο και στον έγκαιρο προγραμματισμό εξασφάλισης όλων των απαιτήσεων υποστήριξης καθώς και στην αξιολόγηση των δυνατοτήτων των εξελιγμένων συστημάτων και της συμβατότητάς τους με αυτά της ΠΑ.
   ε. Διασύνδεση όλων των Α/Φ (συμπεριλαμβανομένων των Μ2000) μέσω Tactical Data Link, με σκοπό την παροχή εικόνας και την εμπλοκή στόχων που θα παρέχεται από το ΣΑΕ, ακόμα και χωρίς “επιβεβαίωση” από το ραντάρ του Α/Φ.
   στ. Επιβάλλεται η ένταξη στο επικείμενο πακέτο αναβάθμισης των Α/Φ F-16 και η πλήρης ενσωμάτωση (συνεργασία με ραντάρ – Link – όπλα) ενός συστήματος IRST και χρήση πυραύλων IR, όπου είναι δυνατόν, σύμφωνα με την ανάλυση που παρουσιάζεται στο άρθρο μου στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων ( Συνημμένο 2, http://www.ikaros.net.gr/images/giakeimena/062017/Giannitsopoulos-F16-UPGRADE-IRST.pdf )
   ζ. Ανάπτυξη κατάλληλων τεχνικών για αντιμετώπιση του αντιπάλου, με σκοπό την βέλτιστη εκμετάλλευση των πλεονεκτημάτων των φίλιων Α/Φ (μεγαλύτερος αριθμός πυραύλων, σφαιρική εικόνα μέσω του Data Link κλπ) και ελαχιστοποίηση των δυνατοτήτων του αντιπάλου.
   η. Διασφάλιση της εργοστασιακής συντήρησης όλων των Ηλεκτρονικών συστημάτων του τελικού πακέτου αναβάθμισης των αεροσκαφών , για όλο το όριο ζωής τους, από την Αμυντική Βιομηχανία της Χώρας μας, σύμφωνα με πλήρη ανάλυση που παρουσιάζεται στο άρθρο μου που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Αποφοίτων της Σχολής Ικάρων ( Συνημμένο 3, http://www.ikaros.net.gr/images/giakeimena/062017/Giannitsopoulos-anavathmiseis-eklisi-pros-ypetha-pa.pdf
), με ότι αυτό συνεπάγεται για την διασφάλιση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητας των αεροσκαφών μας .

***Επισήμανση
Με σκοπό τη μεγιστοποίηση του επιχειρησιακού οφέλους του προγράμματος αναβάθμισης των F-16, θα πρέπει να επισημανθεί η σημασία του Συστήματος Αεροπορικού Ελέγχου και των ασύρματων τακτικών δικτύων, όπως το Link16.
Από όλες τις διαθέσιμες αναλύσεις, προκύπτει ότι κανένας αισθητήρας (ραντάρ, IR, σύστημα αυτοπροστασίας ή ο,τιδήποτε άλλο) δεν επιτρέπει σε ένα μαχητικό Α/Φ να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά από μόνο του μία απειλή stealth. Αντιθέτως, ο συνδυασμός κατάλληλου Συστήματος Αεροπορικού Ελέγχου, δικτυοκεντρικού περιβάλλοντος (για μετάδοση της ευρύτερης επιχειρησιακής εικόνας στα μαχητικά) και η χρήση IRST / ραντάρ (ιδανικά IRST + AESA), εννοείται με την εφαρμογή κατάλληλων τακτικών, παρέχει σημαντικές δυνατότητες αποτελεσματικής αντιμετώπισης της απειλής.

Τα μέλη των Κομμάτων της Επιτροπής, που λαμβάνουν ως κοινοποίηση το παρόν E mail, παρακαλούνται όπως απαιτήσουν την τοποθέτηση του κ ΥΕΘΑ επί του συνόλου των προαναφερομένων προτάσεων, ως μια ολιστική προσέγγιση αντιμετώπισης της απειλής.

Τέλος επισημαίνω ότι για το σύνολο των προτάσεων αυτών έχει ενημερωθεί ο κ. ΥΕΘΑ προ πολλού, χωρίς να λάβω δυστυχώς καμία ενημέρωσή από μέρους για την τύχη των προτάσεων αυτών.

Θέτω τον εαυτό μου στη διάθεση της Διαρκούς Επιτροπής της Βουλής για ότι επιπλέον απαιτηθεί από μέρους μου επί των προαναφερομένων.

Μετά τιμής
Αντιπτέραρχος (ΜΗ) ε.α. Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος
Επίτιμος Διευθυντής Γ’ Κλάδου του ΓΕΑ
Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων (ΣΑΣΙ)

ΣΥΝΗΜΜΕΝΑ :
"1"  :  Η ΕΓΚΑΙΡΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ENANTI  ΑΠΕΙΛΩΝ STEALTH
"2"  : Ένταξη Συστήματος  InfraRed Search & Track (IRST)  Στα Συστήματα
Επικείμενης Αναβάθμισης Αεροσκαφών F – 16
"3"  : ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΗΓΕΣΙΑ ΥΕΘΑ ΓΕΑ

Η ΕΓΚΑΙΡΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ENANTI ΑΠΕΙΛΩΝ STEALTH

on Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Αντιπτέραρχος ε.α (Μ) Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος ΕΔ Γ’ Κλάδου ΓΕΑ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

Η ΕΓΚΑΙΡΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ENANTI ΑΠΕΙΛΩΝ STEALTH

ΕΔΩ! η συνέχεια της ενδιαφέρουσας πρότασης!

Ένταξη Συστήματος InfraRed Search & Track (IRST) Στα Συστήματα Επικείμενης Αναβάθμισης Αεροσκαφών F – 16

on Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Αντιπτέραρχος ε.α (Μ) Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος ΕΔ Γ’ Κλάδου ΓΕΑ, Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

Ένταξη Συστήματος InfraRed Search & Track (IRST) Στα Συστήματα Επικείμενης Αναβάθμισης Αεροσκαφών  F – 16

Εδώ η συνέχεια της ενδιαφέρουσας πρότασης!

12/08/2017. Η ΘΕΣΜΙΚΗ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΕΝΟΣ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

on Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Ευάγγελος Γριβάκος, Αντιστράτηγος ε.α – Νομικός, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

12/08/2017. Η ΘΕΣΜΙΚΗ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΕΝΟΣ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Μείζον πολιτειακό θέμα και σπουδαιότατη πολιτική και θεσμική εμπλοκή θα προκύψει οπωσδήποτε σε περίπτωση κατά την οποία η σημερινή κυβέρνηση προχωρήσει στη σχεδιαζόμενη από αυτήν διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την – πάντοτε αμφιλεγόμενη – αναθεώρηση του ισχύοντος Συντάγματος
    Έγκριτοι συνταγματολόγοι συμφωνούν ότι μία τυχόν τέτοια διαδικασία νομοτελειακά θα προσέκρουε στις διατάξεις της παρ. 2 του άρθρου 44 καθώς και στο άρθρο 110 του Συντάγματος. Ειδικότερα :
Η παρ. 2 του άρθρου 44 προβλέπει ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ΠτΔ) με Διάταγμά του και τηρουμένων αυστηρά των προβλεπόμενων διαδικασιών, προκηρύσσει δημοψήφισμα αποκλειστικά σε δύο μόνο περιπτώσεις (numerus clausus) : όταν πρόκειται «για κρίσιμα εθνικά θέματα» και για «ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρά κοινωνικά ζητήματα, εκτός από τα δημοσιονομικά».
    Το 2011 ο τότε βουλευτής και νυν ΠτΔ κ. Προκόπης Παυλόπουλος, υπό την ιδιότητά του ως πανεπιστημιακού συνταγματολόγου και με αφορμή την πρόθεση του τότε Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου να διεξάγει δημοψήφισμα όμοιο με εκείνο το οποίον σχεδιάζει να επιχειρήσει ο σημερινός Πρωθυπουργός, είχε γράψει σε άρθρο του υπό η ημερομηνία 26.11.2011 στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ότι: «η δια δημοψηφίσματος αναθεώρηση του Συντάγματος έρχεται σε ευθεία και κραυγαλέα αντίθεση με τις διατάξεις του άρθρου 44 παρ. 2, οι οποίες καθιερώνουν δύο τύπους δημοψηφίσματος» (σ.σ. αυτές που αναφέρθηκαν παραπάνω). Κατά τον κ. Παυλόπουλο «θα συνιστούσε ευτελισμό του γράμματος και του πνεύματος του άρθρου 44, αν ένας εισηγητής του δημοψηφίσματος επικαλείτο κρίσιμο εθνικό θέμα», ενώ, για τη δεύτερη περίπτωση, αναρωτιέται στο άρθρο του «ποιος νοσηρός νομικός ή πολιτικός νους θα τολμούσε να ισχυριστεί πως θα ήταν εφικτή η αναθεώρηση μέσω ενός σχεδίου νόμου που θα είχε ψηφίσει η Βουλή».
    Από τις διατάξεις του άρθρου 110 συνάγονται : α) Η ανάγκη αναθεώρησης του Συντάγματος διαπιστώνεται με απόφαση της Βουλής που λαμβάνεται κατόπιν ειδικά οριζόμενης διαδικασίας και περιλαμβάνει τις διατάξεις που πρέπει να αναθεωρηθούν (παρ. 2). β) Αφού η αναθεώρηση αποφασιστεί από την Βουλή, η επόμενη Βουλή, κατά την πρώτη σύνοδό της αποφασίζει, με απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των μελών της, σχετικά με τις αναθεωρητέες διατάξεις (παρ. 3).
    Με βάση τα ανωτέρω, αβίαστα εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο Ελληνικός Λαός (εκλογικό σώμα) ενεργώς συμμετέχει στην αναθεωρητική διαδικασία αφού δι’ εκλογών και με την ελεύθερη βούλησή του αναδεικνύει την «επόμενη» Βουλή που θα αποφασίσει για τις αναθεωρητέες διατάξεις, ως προελέχθη. Την  ίδια άποψη έχει εκφράσει δημοσίως και ο βουλευτής κ. Ευάγγελος Βενιζέλος σε μία προσπάθειά του να εξηγήσει τους λόγους πρόσκρουσης του δημοψηφίσματος στο άρθρο 110. Εξάλλου και ο ΠτΔ στο αναφερθέν άρθρο του 2011, επισημαίνει ότι «η αναθεώρηση του Συντάγματος μέσω δημοψηφίσματος συνιστά  παραβίαση του άρθρου 110 διότι θ οδηγούσε στην – ούτως η άλλως εντελώς απηγορευμένη αναθεώρηση και των μη αναθεωρητέων διατάξεων του άρθρου αυτού» (σ.σ. : πρόκειται για τις διατάξεις που καθορίζουν την μορφή του πολιτεύματος και τις λοιπές που αναφέρονται στην παρ. 1 του εν λόγω άρθρου).
    Στο αυτό μήκος κύματος κινείται και ο ευρωβουλευτής κ. Κ. Χρυσογόνου, πανεπιστημιακός και αυτός, ο οποίος στο περί Συντάγματος σύγγραμμα του γράφει (περιφραστικά) ότι σε καμία περίπτωση δημοψήφισμα σχετικό με την θέσπιση, τροποποίηση ή κατάργηση συνταγματικών διατάξεων δεν μπορεί να εύρει έρεισμα στην παρ. 2 του άρθρου 44 και ότι τα όρια της αναθεωρητικής διαδικασίας προδιαγράφονται αποκλειστικά στο άρθρο 110. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε προσπάθεια παράκαμψής της με απευθείας επίκληση του λαού (δηλ. δημοψήφισμα) θα ισοδυναμούσε με απόπειρα κατάλυσης του Συντάγματος.

  Περαιτέρω, ο κύριος Χρυσόγονος φέρεται να έχει δηλώσει : «Δεν προβλέπεται και δεν νοείται διεξαγωγή δημοψηφίσματος στο πλαίσιο της αναθεωρητικής διαδικασίας. Προβλέπεται, όμως, η παρεμβολή βουλευτικών εκλογών μεταξύ της διαπίστωσης της ανάγκης για αναθεώρηση (από την παρούσα Βουλή) και της συντέλεσης της αναθεώρησης από την επόμενη. Οι εκλογές αυτές ενδέχεται να προσλάβουν έναν οιονεί δημοψηφισματικό χαρακτήρα, εάν το ζήτημα της αναθεώρησης κυριαρχήσει στα πολιτικά προγράμματα των κομμάτων και στις επιλογές των ψηφοφόρων».
    Δεδομένων των ανωτέρω τεκμηριωμένων στοιχείων, εύλογα οι Έλληνες πολίτες θα προβληματιστούν για τη χρησιμότητα και λειτουργικότητα ενός Συνταγματικού Δημοψηφίσματος και δικαιολογημένα θα υποψιαστούν ότι πίσω από αυτό δυνατόν να υποκρύπτονται ιταμές μικροπολιτικές απόπειρες διατηρήσεως και νομής της εξουσίας. Πικρές εμπειρίες του πρόσφατου και απώτερου παρελθόντος έχουν διδάξει στον Ελληνικό λαό ότι ποθούμενο δεν είναι τόσο οι αλλαγές στον συνταγματικό χάρτη της Χώρας αλλά η πιστή και απαρέγκλιτη εφαρμογή του από όλους ανεξαιρέτως και, κυρίως, από τους ασκούντες κρατική, δικαιϊκή και πολιτική εξουσία, χωρίς διακρίσεις και σκοπούμενες παρερμηνείες και αυθαιρεσίες. Τέλος, όσον αφορά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αναμένεται να μη μεταβάλει τις παλαιότερες θέσεις του και να μην υπογράψει το σχετικό διάταγμα για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, έστω και εάν αυτό παρουσιαστεί με συμβουλευτικό χαρακτήρα, μη δεσμευτικό για τη Βουλή.
  Το Σύνταγμα ουδόλως προβλέπει «συμβουλευτικό δημοψήφισμα» διότι ένας τέτοιος «θεσμός» θα έμοιαζε με απλή δημοσκόπηση την οποία, μάλιστα, ουδείς θα ήταν υποχρεωμένος να λάβει υπόψη.
    Εάν, όμως, παρ’ ελπίδα, ο Πρόεδρος υπογράψει το Διάταγμα, τότε δεν θα έχει παραβιάσει μόνο το Σύνταγμα αλλά και θα έχει εκθέσει διεθνώς τη Χώρα, ερχόμενος σε σύγκρουση με τον όρο του ρωμαϊκού δικαίου : «venire contra factum proprium».

28/7/2017. ΞΑΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ *

on Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ζάγκαλης, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

28/7/2017.  ΞΑΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ *

Το γνώρισμα της Καλής Λύσης στο Κυπριακό είναι αν αυτή η λύση θωρακίζει τον ελληνισμό από τον τουρκικό επεκτατισμό. Το Ιούλιο του 1974 συντελέστηκε μια (ακόμη) επεκτατική πράξη των τούρκων κατά του ελληνισμού. Οι τέτοιες πράξεις είναι αμέτρητες στην ιστορία, αρχής γενομένης στο Ματζικέρτ πριν 1000 περίπου χρόνια. Οι τούρκοι πολεμούσαν με έναν ξεχωριστό τρόπο: μπροστά στρατός – πίσω λαός. Όταν ο στρατός καταλάμβανε μια περιοχή, αμέσως μετά έρχονταν λαός και την εποίκιζε. Μετά καταπιάνονταν με τον εκτουρκισμό και εξισλαμισμό των γηγενών. Έτσι μεγάλωσε η Τουρκία. Τον Ιούλιο του 1974 έγιναν στην Κύπρο οι δύο πρώτες πράξεις. Αν η αιτία της Εισβολής ήταν αυτή που ισχυρίζονται οι τούρκοι (δηλαδή, η προστασία των ομοεθνών τους από εμάς του «κακούς» έλληνες), τότε θα έφτανε να στείλουν στην Κύπρο μόνον στρατό. Από την στιγμή που έφεραν και λαό, έδειξαν ότι πάνε για Επέκταση-Κατάκτηση, για αλλοίωση της εθνικής σύνθεσης του νησιού. Αυτό το απλό συμπέρασμα οι μόνοι που δεν το έβγαλαν ήταν οι ηγέτες της ελληνικής πλευράς. Δεν θυμήθηκαν την ιστορία, δεν «ψυλλιάστηκαν» καν που θα βγάλει η απόβαση εποίκων και δεν βιάστηκαν να αποτρέψουν τον εποικισμό.  Αντιθέτως χάρισαν 43 ολόκληρα χρόνια στους τούρκους για να ριζώσουν γερά στο νησί.
 
Είπαμε: θωράκιση του ελληνισμού από τον τουρκικό επεκτατισμό! Η ελληνική πλευρά εκλαμβάνει περιορισμένα αυτήν την θωράκιση. Βλέπει τον κίνδυνο να έρχεται μόνο από τα έξω. Προς αυτήν την κατεύθυνση εργάστηκε σοβαρά και προώθησε μια κατάλληλη  θωρακιστική πρόταση (κατάργηση επεμβατικών δικαιωμάτων, κατάργηση εγγυήσεων, αποχώρηση όλων των στρατευμάτων). Να, όμως, που υπάρχει και κίνδυνος από τα μέσα! Οι εκατοντάδες χιλιάδες εποίκων μαζί με τα άφθονα δικαιώματα που σπεύδει να τους δώσει ο Αναστασιάδης, συνθέτουν έναν εσωτερικό κίνδυνο, μεγαλύτερον από τον εξωτερικό. Οι τούρκοι δεν θα χρειαστούν να «φάνε» την Κύπρο από τα έξω, διότι θα μπορούν να την «φάνε» από τα μέσα (και μάλιστα «νόμιμα»). Σε μερικές δεκαετίες ο τουρκικός πληθυσμός στην Κύπρο θα γίνει περισσότερος από τον ελληνικό (από έλευση και άλλων εποίκων και από το γεγονός ότι οι τουρκάλες γεννούν περισσότερα παιδιά από τις ελληνίδες). Τα  κυριότερα αξιώματα του κράτους θα τα καταλάβουν «δημοκρατικά» οι τούρκοι. Για τον «από τα μέσα» κίνδυνο, όμως, δεν ακούμε τίποτε. 
 
Κάποιοι καθησυχάζουν τον εαυτό τους στηριζόμενοι στην δύναμη που έχει η καλοσύνη, η φιλία η δημοκρατία. Υποθέτουν, ότι αυτές οι αρετές θα αρέσουν και στους τούρκους και θα κυριαρχήσουν στο νησί και θα υπάρξει μια μεγάλη φιλία και δημοκρατία: κανείς δεν θα «φάει» τον άλλον. Μια τέτοια ιδανική κατάσταση θέλει πολύ χρόνο για να υπάρξει. Ασφαλώς θα υπάρξει κάποτε, είμαι αισιόδοξος ιστορικά. Μέχρι τότε, όμως, η ελληνική εθνότητα θα έχει εξαφανιστεί από την Κύπρο. Ας κοιτάξουμε τι γίνεται γύρω μας. Παντού πόλεμος. Ας διερωτηθούμε τι έγινε με τον ελληνισμό της Πόλης, της Ίμβρου, της Τενέδου, της Μικράς Ασίας γενικότερα. Οι τούρκοι αγαπάνε τους έλληνες ή όταν γίνονται ραγιάδες ή όταν γίνονται ασήμαντες μειονότητες. Και στην Κύπρο δεν  θα σταματήσουν την καταστροφή του ελληνισμού, ώσπου να τους φτάσουν στα μέτρα της ελληνικής μειονότητας της Πόλης. Ας κοιτάξουμε τι γίνεται με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις: καθόλου συνεννόηση. Στο Αιγαίο κάθε μέρα γευόμαστε την επεκτατική μανία της Τουρκίας. Ας κοιτάξουμε τι έγινε με τις περιβόητες διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό: πλήρης ασυμφωνία επί 43 χρόνια. Τέλος, ας κοιτάξουμε τι διαθέσεις υπάρχουν μέσα στον ίδιον τον πληθυσμό του νησιού.  Αν οι δύο πληθυσμοί θέλανε διακαώς την επανένωση του νησιού, αυτό θα το εξέφραζαν κάθε μέρα με διάφορες (κοινές!) εκδηλώσεις και διαδηλώσεις. Θα παίρνανε σημαίες, πλακάτ και θα χύνονταν στην Πράσινη Γραμμή, «θα την παίρνανε σβάρνα» και θα αγκαλιάζονταν και θα διατράνωναν την θέλησή τους για Επανένωση. Με τέτοιες εκδηλώσεις θα είχανε φέρει προ πολλού την επανένωση (χωρίς διαπραγματεύσεις, όπως έγινε η επανένωση της Γερμανίας).Τέτοιες εκδηλώσεις δεν είδαμε. Ούτε καν τελευταία με τις διαπραγματεύσεις στην Ελβετία. Είδαμε μόνο περιορισμένα επεισόδια φιλίας (Χριστόφιας- Ταλάτ, Αναστασιάδης-Ακιντζί, κάποιοι γέροντες έλληνες και τούρκοι συντοπίτες κτλ). Μαζικές εκδηλώσεις φιλίας δεν είδαμε. Ο σημερινός πληθυσμός του νησιού άλλαξε, δεν έχει επικοινωνίες και ψυχικούς δεσμούς με την άλλη εθνότητα (43 χρόνια διχοτόμησης γαρ!). 
 
Όλα τα παραπάνω, δεν προδιαγράφουν μια βιώσιμη ενιαία Κύπρο. Μάλλον, μια συνεισφορά στην γενικότερη αστάθεια της περιοχής θα είναι η δημιουργία έλληνο-τουρκικού κράτους στο νησί. Μερίδα στην αποτυχία έχει και η πλευρά μας και ιδιαίτερα οι ελληνοκύπριοι, οι οποίοι σκέφτονται «τοπικίστικα» και όχι ελληνικά. Όλες οι επαρχίες του ελληνισμού βάζαμε πρώτα το «ελληνικό» και μετά το «τοπικό». Δώσαμε την επαρχία μας στο ελληνικό κράτος για να μεγαλώσει και σε αντάλλαγμα πήραμε την ελευθερία μας.  Όπου χρειάστηκε συμβιβαστήκαμε με διχοτομήσεις (Ήπειρος, Θράκη, Μακεδονία). Άλλες ελληνικές επαρχίες «κουβαλήθηκαν» στην Ελλάδα (Πόντιοι, Καππαδόκες, Ίωνες). Δεχτήκαμε την ανταλλαγή πληθυσμών. Όλα αυτά έγιναν για να αποκαταστήσουμε (μεγαλώσουμε) την Ελλάδα. Κατάπιαμε τα λάθη των ηγεσιών μας (μικρασιατική καταστροφή, ξεριζωμός). Συμβιβαστήκαμε με την ήττα της μικρασιατικής εκστρατείας και δεν μπήκαμε σε διαπραγματεύσεις (παρακάλια) να μας επιστρέψουν οι τούρκοι την Σμύρνη και το Αϊβαλί, αλλά υπογράψαμε μια οδυνηρή, αλλά ρεαλιστική συμφωνία, η οποία σταθεροποίησε την κατάσταση στο Αιγαίο για περίπου 100 χρόνια (όταν παλιότερα κάθε 10 χρόνια είχαμε πόλεμο με την Τουρκία). Τίποτε το παρόμοιο δε βρίσκομε σήμερα στην Κύπρο. Οι ελληνοκύπριοι γυρεύουν μια «γλυκιά λύση», χωρίς θυσία, τέτοια που να ικανοποιεί αυτούς και μόνον. Η τελευταία πράξη ελληνικού πατριωτισμού στην Κύπρο παίχτηκε το 1950 (δημοψήφισμα). Μετά (ιδιαίτερα μετά το 74) οι κύπριοι αποφάσισαν να πορευτούν μόνοι τους. Στα χρόνια που πέρασαν διαμορφώθηκε ένα αποσχιστικό κλίμα («άλλο Κύπριος – άλλο έλληνας», «εμείς το κράτος μας – εσείς το κράτος σας», ο Γεωργιάδης το ξεκαθάρισε). Αν όλοι οι έλληνες κάναμε αυτό που πάνε να κάνουν τώρα οι κύπριοι, δεν θα υπήρχε Ελλάδα. Όμως η σοφή παροιμία λέει: το πρόβατο που ξεκόβεται από το κοπάδι, το τρώει ο λύκος. Με την Διζωνική-Δικοινοτική οι κύπριοι ξεκόβονται από τον ελληνισμό. Η ιδέα της Διζωνικής-Δικοινοτικής χρεοκόπησε! Αυτό έδειξε η Πράξη.  
 
Η λύση που ενδείκνυται είναι η διχοτόμηση, η χάραξη κρατικών συνόρων μεταξύ των δύο κομματιών του νησιού, συνόρων που να τα εγγυάται το διεθνές δίκαιο, ο ΟΗΕ και η Ε.Ε. Μόνον τα κρατικά σύνορα θα μας απαλλάξουν από την επεκτατική μανία της Τουρκίας. Την Κύπρο να την πάρουν οι γηγενείς, όχι οι μεγάλες δυνάμεις. Μόνον με διχοτόμηση θα πάρουν την Κύπρο οι γηγενείς. Το ενιαίο (ξεχωριστό) κράτος Κύπρου θα το πάρουν οι Μεγάλοι, όλο μαζί. Αυτοί είναι που δεν θέλουν την διχοτόμηση. Γι αυτό και δίδουν στο νησί  κατάλληλο όνομα (Κυπριακή Δημοκρατία) που να μην θυμίζει την ελληνική προέλευση. Το δίκιο της Ιστορίας, όμως, λέει ότι όλος ο κόσμος πρέπει να ξέρει, ότι εκεί, στην Ανατολική Μεσόγειο, υπάρχει ελληνικός χώρος. Αν γίνουν δύο ξεχωριστά κράτη, τότε το κράτος στον νότο  πρέπει να λέγεται Ελληνική Δημοκρατία της Κύπρου, να έχει ελληνική σημαία με κάποιο κυπριακό διακριτικό. Αν γίνει Διπλή Ένωση, τότε η σημαία θα είναι ελληνική. Αν την διχοτόμηση την είχαμε κάνει παλιότερα, όταν οι τούρκοι επέμεναν στα δύο κράτη (Κληρίδης-Ντενκτάς!), θα είχαμε σήμερα πλήρη ειρήνη στο νησί και θα είχαμε αποφύγει τον καυγά για τους υδρογονάνθρακες: όλη η προσοδοφόρα ΑΟΖ θα ανήκε στο ελληνο-κυπριακό κράτος. Τα δύο κομμάτια του νησιού να είναι αμιγώς μόνο-εθνικά. Να μην δεχθούμε μικτές περιοχές, διότι οι έλληνες με τον χρόνο θα φύγουν από αυτές και θα μείνει το έδαφος στους τούρκους. Η διχοτομική λύση θα γίνει αποδεκτή με ανακούφιση από τους έλληνες της Ελλάδας. Πιστεύω, στο βάθος της ψυχής του και οι ελληνικός λαός της Κύπρου θέλει ελληνική (όχι ξενική) λύση στο Κυπριακό. Ας θυμηθούμε το δημοψήφισμα του 1974.  Οι Κύπριοι τότε τάχθηκαν υπέρ μίας ελληνικής λύσης. Το ανησυχητικό είναι ότι σήμερα στην Κύπρο κυβερνούν άνθρωποι που τότε ήταν αντίθετοι με τον λαό.
 
Κακώς η διχοτόμηση εκλαμβάνεται ως υποταγή στην Εισβολή. Η ιδέα της διχοτόμησης είναι πρότερη της Εισβολής. Εκείνη η ιδέα που γεννήθηκε μετά την Εισβολή (και κατά συνέπεια της Εισβολής) είναι η ιδέα της  Διζωνικής-Δικοινοτικής. Σήμερα δεν ξέρουμε πόσα διδάγματα έβγαλε η πολιτική ηγεσία μας από το  παρελθόν. Όμως, εκτός από τους διαπραγματευτές, υπάρχουμε και εμείς οι απλοί έλληνες, που επί δεκαετίες βλέπουμε μόνο αποτυχίες στο Κυπριακό και θέλουμε μια ερμηνεία. Αν δεν αλλάξει στρατηγική η ηγεσία μας, στις επόμενες διαπραγματεύσεις η Τουρκία θα δεχθεί όλους τους όρους μας (και τα πλουσιοπάροχα ανταλλάγματά μας), διότι θα έχει καταλάβει ότι μπορεί να «φάει» την Κύπρο από τα μέσα (και μάλιστα «νόμιμα»). Και τότε θα έχει πραγματοποιηθεί (ανεπανόρθωτα) η μεγάλη Εθνική Ζημιά στην Κύπρο.          
Και ενώ οι Μεγάλοι φροντίζουν καλά το δικό τους συμφέρον, απορίας άξιον είναι η ενδοτική συμπεριφορά της ελληνικής πλευράς. Με την Διζωνική ενιαία Κύπρο ο ελληνισμός δεν παίρνει τίποτε. Αντιθέτως, χάνει και αυτά τα λίγα δικαιώματα έχουμε σήμερα. Στην Κύπρο θα έχουμε τόσα δικαιώματα, όσα και στην Μάλτα. Ότι θα συμβαίνει μέσα στο νησί, δεν θα μπορούμε να λέμε τίποτε, διότι η Κύπρος θα είναι ένα ξεχωριστό κράτος.  
 
Η ιστορία έδειξε, ότι το «τσιμέντο» ενός κράτους είναι η εθνική του ταυτότητα. Η ενωμένη Κύπρος δεν θα έχει ενιαία εθνική ταυτότητα και ή θα σπάσει ή θα γίνει αιτία αποσταθεροποιήσεων. Τα μητρικά έθνη θα την επηρεάζουν δυνατά και δεν θα την αφήνουν ήσυχη.  Πάνω στην Κύπρο θα ξεσπάνε όλες οι εντάσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Από κει θα αντλούν αφορμές σύγκρουσης κατά της Ελλάδας όλοι οι τούρκοι ρατσιστές ηγέτες (βλ. πογκρόμ Κωνσταντινούπολης 1955).
Η Κύπρος, η Ελλάδα, όλη η περιοχή, αλλά και η Τουρκία χρειάζονται σταθερότητα, ασφάλεια, ειρήνη. Ας δώσουμε στο κυπριακό μία τέτοια λύση. Η λύση να είναι απλή, σαν το  ζεστό ψωμί, να την καταλαβαίνουν όλοι οι απλοί άνθρωποι, να μην μπορεί να κρύβει τίποτε μέσα σε χιλιάδες σελίδες ιδρυτικών κειμένων.
………………………………………………..
*Την ιδέα της δημιουργίας δυο ξεχωριστών κρατών διακινώ (και δημοσιεύω όπου μπορώ) από το 2001. Πριν 1-2 χρόνια την έστειλα και στον Πρωθυπουργό και στον Υπουργό Εξωτερικών. Την ώθηση για το παρόν κείμενο την έδωσε η πρόσφατη διαπραγμάτευση στην Ελβετία.   

<<  1 2 3 4 5 [67 8 9 10  >>