Απόψεις μη Μελών

Μελέτης Η. Μελετόπουλος: Η στρατηγική και οι αντιφάσεις των Σκοπίων

on Σάββατο, 03 Φεβρουαρίου 2018. Posted in Απόψεις μη Μελών

Ο Ζάεφ δεν ελέγχει την Βουλή των Σκοπίων και δεν μπορεί να επιβάλει εύκολα μία λύση που θα προβλέπει την κατάργηση του ψευδο-αλυτρωτισμού. Δεν μπορεί κάν να επιβάλει σύνθετη ονομασία. Οι αντιδράσεις των κομμάτων και οι λαϊκές συγκεντρώσεις στα Σκόπια την περασμένη εβδομάδα έδειξαν του λόγου το ασφαλές. Η κυρίαρχη θέση της σκοπιανής κοινής γνώμης και των κομματικών μηχανισμών είναι ή «Μακεδονία» σκέτο ή τίποτα.

 


Ognen Teofilovski / Reuters

Στην πραγματικότητα, ο Ζάεφ προσπαθεί να δώσει στην Ελλάδα ασήμαντα και εύκολα αντιστρέψιμα ανταλλάγματα-καθρεφτάκια γιά ιθαγενείς, όπως ονομασίες δρόμων και αεροδρομίων, που αλλάζουν με μία απόφαση του τοπικού νομάρχη. Ούτε τις απαράδεκτες γιά τον ευρωπαϊκό πολιτικό πολιτισμό αλυτρωτικές διατάξεις σκοπεύει ή μπορεί να καταργήσει, ούτε γενικώτερα την κυρίαρχη ιδεολογία του κρατιδίου του να ακυρώσει.

Ο Ζάεφ βλέπει ότι η Ελλάδα πιέζεται από τους δυτικούς συμμάχους της να βρεθεί μία φόρμουλα, ώστε να ενταχθεί η FYROM στο ΝΑΤΟ, με σκοπό να εμποδισθεί η προσάρτησή της στην ρωσσική σφαίρα επιρροής. Έτσι διακατέχεται από την ψευδαίσθηση ότι η Ελλάδα είναι η αδύναμη πλευρά και άρα ο επισπεύδων.

Εξάλλου υπάρχουν και ευρύτερες αγκυλώσεις που δεν επιτρέπουν στον Ζάεφ να φανεί διαλλακτικός προς την Ελλάδα. Ο Ζάεφ δεν έχει αποσπάσει την ομοφωνία του πολιτικού συστήματος της χώρας του γιά την προσχώρηση στο ΝΑΤΟ, διότι και η φιλορωσσική μερίδα των Σκοπίων είναι ισχυρή αλλά και η αλβανική συνιστώσα δεν τάσσσεται ομόθυμα υπέρ μίας άμεσης λύσης. Οι Αλβανοί δεν βλέπουν ευνοϊκά το όνομα «Μακεδονία» που δεν τους εκφράζει. Επίσης θα προτιμούσαν την προσκόλλησή τους σε μία διηυρυμένη Αλβανία, παρά μία σταθεροποίηση των Σκοπίων υπό την σλαυομακεδονική κυριαρχία.

Ολα αυτά αποτελούν παράγοντες που βραχυκυκλώνουν την πιθανότητα εξεύρεσης λύσης. Αλλά μία «λύση» όπως την επιθυμούν οι σκοπιανοί, θα ήταν δυσλειτουργική και γιά το ΝΑΤΟ, εντός του οποίου θα ήταν εξαιρετικά δυσάρεστο να υπάρχουν δύο μέλη με σοβαρά ανοιχτά μεταξύ τους ζητήματα. Αρκεί το ελληνοτουρκικό προηγούμενο ως μόνιμη πληγή στην λειτουργία της νατοϊκής συμμαχίας. Υπάρχουν εναλλακτικές φόρμουλες στρατιωτικοπολιτικής σύνδεσης μεταξύ ΝΑΤΟ και FYROM που μπορούν να υποκαταστήσουν εν μέρει μία άμεση ένταξη.

Καλύτερα η ελληνική κυβέρνηση να αναβάλει την διαπραγμάτευση γιά το προσεχές μέλλον (και με άλλον διαμεσολαβητή). Αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως κακές διπλωματικές σχέσεις με την FYROM. Απεναντίας, η εν τω μεταξύ ανάπτυξη φιλικών διακρατικών σχέσεων ίσως αποδώσει ένα καλύτερο πλαίσιο συζήτησης σε μία άλλη στιγμή.

*Μελέτης Η. Μελετόπουλος
Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Παν/μιου της Γενεύης, εκπαιδευτικός και Λυκειάρχης της Ιονίου Σχολής

Δημήτρης Νεζερίτης *: Το άγνωστο παρασκήνιο της κρίσης στα Ιμια

on Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια: Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Η κρίση των Ιμίων, η σοβαρότερη από πολλών ετών που διετάραξε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, έχει μια ουσιώδη διαφορά από τις περιστασιακές αναφλέξεις της θερμοκρασίας στις διμερείς ελληνοτουρκικές σχέσεις, τις οποίες με ελαφρότητα χαρακτηρίζουμε κρίσεις, ενώ στην πραγματικότητα δεν πρόκειται παρά για τουρκικές δραστηριότητες που αποσκοπούν στην υπόμνηση και υπογράμμιση πάγιων θέσεων της Αγκυρας και δεν αποτελούν καμιά ιδιαίτερη εξέλιξη στις σχέσεις Αθηνών - Αγκυρας.
Η κρίση των Ιμίων (η οποία έφτασε στο αποκορύφωμά της στις 30 και 31 Ιανουαρίου του 1996) συνιστούσε μια ποιοτική μεταβολή στις κατά καιρούς επιδεινώσεις των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Από τη μια μεριά, αποτελούσε για πρώτη φορά μια ευθεία αμφισβήτηση της ελληνικής εδαφικής κυριαρχίας επί συγκεκριμένου νησιωτικού εδάφους. Αμφισβήτηση που έχει πολύ μεγαλύτερη πρακτική σημασία από εκείνη του εύρους τού - άυλου - εναέριου χώρου ή της μη υπό αξιοποίηση υφαλοκρηπίδος. Ακόμη και το θέμα του εύρους των χωρικών υδάτων έχει ήσσονα σημασία.

Διότι στην περίπτωση των χωρικών υδάτων η τουρκική προσπάθεια έγκειται στην προσπάθεια αποτροπής επεκτάσεως της ελληνικής κυριαρχίας επί θαλάσσιας περιοχής. Στην περίπτωση των Ιμίων η τουρκική επιδίωξη ήταν η μείωση του εύρους του ελληνικού εδάφους, αρχικά στην περιοχή των Ιμίων και μετά, ό,τι μπορέσουμε να αρπάξουμε. Και στο κάτω-κάτω στην περίπτωση των χωρικών υδάτων, παρά τις προπαγανδιστικές περιστασιακές κορόνες, η Τουρκία έχει, πιστεύω, καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Ελλάς δεν πρόκειται να προχωρήσει στη μονομερή επέκτασή τους, όσο και αν για προφανείς λόγους δεν πρόκειται να το παραδεχθεί δημόσια.

Από την άλλη μεριά, η κρίση των Ιμίων αποτέλεσε πλέον μονόδρομο για την τουρκική στάση. Η πολιτική που επεξεργάστηκε η Αγκυρα και προκάλεσε την κρίση - γιατί οι τουρκικοί ισχυρισμοί περί απροβλέπτου και μη επιδιωχθείσης κρίσεως δεν είναι παρά παραμύθια για πολύ μικρά παιδιά - αποτέλεσε πλέον και το πλαίσιο για την όλη περαιτέρω πολιτική της συμπεριφορά έναντι της Ελλάδας στον χώρο του Αιγαίου. Μπορεί η κρίση να μην είχε τα επιδιωχθέντα, τότε, από την Τουρκία αποτελέσματα. Η πολιτική όμως αυτή προδιέγραψε και την όλη μετέπειτα στάση της Τουρκίας. Περί αυτών, όμως, αργότερα.

Αξίζει τον κόπο να αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες που επικρατούσαν τόσο στην Τουρκία όσο και στην Ελλάδα όταν η κρίση στα Ιμια διαμορφώθηκε και ξέσπασε. Μια τέτοια μελέτη της καταστάσεως έρχεται απλώς να επιβεβαιώσει την πάγια αρχή ότι η Τουρκία σπανιότατα ενεργεί εν θερμώ και ότι περιμένει την κατάλληλη στιγμή για την εκδήλωση των πολιτικών - ή στρατιωτικών - πρωτοβουλιών της.

Την άνοιξη του 1995 η Ελλάς είχε άρει τις αντιρρήσεις της σε ό,τι αφορούσε τη σύναψη Συμφωνίας Τελωνειακής Ενώσεως μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και της Τουρκίας. Σε αντάλλαγμα εξασφάλισε από τους εταίρους την προώθηση της ενταξιακής διαδικασίας της Κύπρου. Η εκτίμηση που επικρατούσε στους κύκλους των επαϊόντων του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ήταν ότι μπορούσαμε να προσβλέπουμε σε μια μακρά περίοδο υφέσεως στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, μια και το πιο πρόσφατο σημείο τριβής - οι ελληνικές αντιρρήσεις - είχε εκλείψει. Η κατασκευή αυτή θα ήταν λογική αν η ετέρα πλευρά ήταν η Σουηδία. Για μία, όμως, χώρα σαν την Τουρκία, βασική αρχή της οποίας στις διεθνείς της σχέσεις είναι «τα δικά μου είναι δικά μου, τα δικά σου υπόκεινται σε διαπραγμάτευση», αυτή η θεωρία ήταν υπερβολικά, για μην πω επικίνδυνα, αισιόδοξη.
 
Υπήρξε όντως μια ύφεση μετά την άρση των ελληνικών αντιρρήσεων. Αυτή όμως αφορούσε περισσότερο τις σχέσεις μεταξύ των Αθηνών και διαφόρων κατ' ιδίαν κρατών της ΕΕ. Τα κράτη αυτά ήθελαν πάση θυσία να προωθηθεί η Συμφωνία της Τελωνειακής Ενώσεως, με την ελπίδα - η οποία ως γνωστόν πεθαίνει τελευταία, κυρίως μεταξύ των εθελοτυφλούντων - ότι η Αγκυρα θα ικανοποιείτο με όσα θα κέρδιζε μέσω της Συμφωνίας αυτής και θα εγκατέλειπε την επιδίωξή της να καταστεί πλήρες μέλος της ΕΕ. Συνεπώς, έβλεπαν με ιδιαίτερη ενόχληση την αρνητική ελληνική στάση, η οποία, νόμιζαν, αποστερούσε την Ευρώπη ενός σχετικά ανέξοδου μέσου ικανοποιήσεως της Αγκυρας. Το ότι τα ανωτέρω αποτελούσαν όνειρα φθινοπωρινής νυκτός προέκυψε σαφέστατα από τα λεχθέντα του τότε υφυπουργού Εξωτερικών κ. Οϊμέν. Σε δείπνο της ισπανικής προεδρίας επί τη ολοκληρώσει της διαδικασίας εγκρίσεως της Τελωνειακής Ενώσεως, ο ανωτέρω, απαντών στα συγχαρητήρια των παρισταμένων, αφού μας ευχαρίστησε, πρόσθεσε «και τώρα ξεκινάμε το επόμενο στάδιο, την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη». Η έκφραση στα πρόσωπα των παρισταμένων θα άξιζε να είχε απαθανατιστεί...
 
Οι καθαυτό ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν παρουσίασαν καμιά ουσιαστική μεταβολή κατά το μεσοδιάστημα μεταξύ της άρσεως των ελληνικών αντιρρήσεων για την προώθηση της Συμφωνίας Τελωνειακής Ενώσεως και την επικύρωση αυτής από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αν υπήρξε κάποια μεταβολή, αυτή ήταν για το χειρότερο, με την παρασχεθείσα εξουσιοδότηση από τη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση στην τουρκική κυβέρνηση να κάνει χρήση παντός μέσου σε περίπτωση επεκτάσεως των ελληνικών χωρικών υδάτων - το περίφημο casus belli. Ταύτα, επ' ευκαιρία της επικυρώσεως από την Ελληνική Βουλή της Συμβάσεως περί του Δικαίου της Θαλάσσης.
 
Το 1995 η Αθήνα δεν ήθελε να πολυασχολείται με τα ελληνοτουρκικά. Οι εξελίξεις στα Βαλκάνια και κυρίως οι σχέσεις με την πΓΔΜ απορροφούσαν όλο το ενδιαφέρον. Παράλληλα, η βαθμιαία επιδείνωση της υγείας του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και η αναπόφευκτη αποστασιοποίησή του από τα τρέχοντα θέματα είχαν ως αποτέλεσμα την προϊούσα ημιπαράλυση του κυβερνητικού μηχανισμού, λαμβανομένου μάλιστα υπ' όψιν του υφισταμένου συγκεντρωτικού πρωθυπουργοκεντρικού συστήματος διακυβερνήσεως του ελληνικού κράτους.
 
Θεωρητικώς, η Τουρκία θα έπρεπε να έχει αντίστοιχα κυβερνητικά προβλήματα. Οι τελευταίες εκλογές δεν είχαν δώσει την πλειοψηφία σε κανένα κόμμα και οι έδρες ήταν λίγο-πολύ ισάριθμα μοιρασμένες μεταξύ των κομμάτων της κυρίας Τσιλέρ (DYP), του Γιλμάζ (Anavatan) και του διαδόχου και εκφραστού του κεμαλικού κατεστημένου CHP, αρχηγός του οποίου τη στιγμή εκείνη ήταν ο Μπαϊκάλ. Το αβυσσαλέο μίσος που χώριζε Τσιλέρ - Γιλμάζ δυσχέραινε εξαιρετικά κάθε προσπάθεια συνεργασίας των δύο αυτών κομμάτων -που είχαν κοινές καταβολές - και συνεπώς ο Μπαϊκάλ ήταν ο λογικός σύμμαχος του ενός ή του άλλου. Εκείνη τη στιγμή πρωθυπουργός ήταν η κυρία Τσιλέρ και υπουργός Εξωτερικών ο Μπαϊκάλ. Συνασπισμός αβέβαιος και ασταθής, με την προοπτική των εκλογών να πλανάται πάνω από το τουρκικό πολιτικό στερέωμα.
 
Η Τουρκία όμως, όπως και πολλά άλλα κράτη - αλλά όχι η Ελλάς - έχει το προτέρημα να διαθέτει καλά οργανωμένη και εν πολλοίς ανεξάρτητη από την εκάστοτε κυβέρνηση δημόσια διοίκηση και συνεπώς ο κρατικός μηχανισμός λειτουργούσε αποτελεσματικά ακόμη και σε περιπτώσεις πολιτικής αστάθειας. Ακόμη δε περισσότερο σε θέματα εθνικής εξωτερικής πολιτικής, όπου, έν πάση περιπτώσει, η κατά περίπτωσιν κυβέρνηση δεν είναι παρά ο διεκπεραιωτής ειλημμένων ήδη από το σύνολο της πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας της χώρας αποφάσεων.
 
Η κρίση των Ιμίων άρχισε τελείως σαν υπόθεση ρουτίνας πριν από τις ημέρες των Χριστουγέννων. Ενα τηλεγράφημα από το υπουργείο μάς πληροφορούσε ότι ένα τουρκικό εμπορικό σκάφος είχε εξοκείλει στη νησίδα Ιμια και είχε αρνηθεί τη βοήθεια ελληνικού σκάφους να το ρυμουλκήσει, επικαλούμενο ότι η νησίδα όπου είχε εξοκείλει ήταν τουρκικό εθνικό έδαφος. Το υπουργείο ζητούσε να φέρουμε τη δύστροπη συμπεριφορά του κυβερνήτη εις γνώσιν των τουρκικών Αρχών και να τους ζητήσουμε να δώσουν οδηγίες στο τουρκικό σκάφος να δεχθεί τη βοήθειά μας για να μη διαλυθεί από την εποχική κακοκαιρία και έχουμε θύματα.

Διερωτώμαι τι θα είχε γίνει αν αφήναμε το σκάφος έρμαιο στα κύματα του Νοτίου Αιγαίου χειμωνιάτικα. Πιθανότατα θα έστελνε η Τουρκία πλέον ένα ρυμουλκό, για να προκαλέσει δική μας αντίδραση, στην οποία θα απαντούσε επικαλούμενη δική της κυριότητα. Το σχέδιο ήταν πολύ καλά στημένο.
 
Αυτά όμως είναι θέματα που τα σκέπτεται κανείς κατόπιν εορτής. Τη στιγμή εκείνη θέλαμε απλώς να ξεμπερδεύουμε με μια υπόθεση ρουτίνας - όπως τη βλέπαμε. Πρώτα απ' όλα όμως είχαμε την ανθρώπινη περιέργεια να δούμε πού είναι η νησίδα αυτή. Ο ναυτικός ακόλουθος δήλωσε άγνοια, κατέβασε τους χάρτες του και με αρκετή δυσκολία εντόπισε τις δύο κουκκίδες που αποτελούσαν το σύμπλεγμα των Ιμίων.
 
Εξοπλισμένος με τις γεωγραφικές αυτές γνώσεις, ο σύμβουλος πρεσβείας κ. Κουγιού πήγε στο τμήμα αερο-ναυτιλιακών υποθέσεων του τουρκικού υπουργείου για να ζητήσει από τον τμηματάρχη να ειδοποιήσουν το σκάφος να δεχθεί τη βοήθειά μας. Ο κ. Banguoglu, άριστος γνώστης των θεμάτων του, με προϋπηρεσία στην Αθήνα, απήντησε ότι οι τουρκικές Αρχές ήταν εν γνώσει του θέματος, ότι θα ειδοποιούσαν τον κυβερνήτη να δεχθεί ελληνική βοήθεια και πρόσθεσε ότι, πάντως, οι νησίδες αποτελούσαν τουρκικό έδαφος. Ο κ. Κουγιού αντέταξε ότι ήταν ελληνικές, αλλά η συζήτηση δεν είχε συνέχεια μια και ο συνομιλητής μας δεν επέμεινε.
 
Το πράγμα θα μπορούσε να είχε μείνει εκεί αν από τουρκικής πλευράς η όλη ιστορία δεν ήταν προκατασκευασμένη. Η υπόθεση δεν μπορούσε και δεν έπρεπε να αφεθεί να παρέλθει χωρίς να ξεσπάσει κρίση. Συνεπώς, λίγες μέρες αργότερα, μας περιήλθε από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών μια ρηματική διακοίνωση που έλεγε λίγο-πολύ τα εξής - τέτοιες διατυπώσεις δεν ξεχνιούνται:
 
«Το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκικής Δημοκρατίας παρουσιάζει τις προσρήσεις του στην πρεσβεία της Ελληνικής Δημοκρατίας και αναφερόμενο στην πρόσφατη συζήτηση μεταξύ των κ.κ. Κουγιού και Banguoglu περί του σκάφους ...., επιθυμεί να επιβεβαιώσει ότι οι εν λόγω νησίδες αποτελούν τουρκικό έδαφος και είναι εγγεγραμμένες στο κτηματολόγιο (σ.σ. στην Τουρκία κτηματολόγιο υπάρχει από την οθωμανική εποχή) της επαρχίας Μαγνησίας υπ' αριθ. .... και ....».
 
Συναγερμός
Εάν η Τουρκία δεν είχε αποστείλει τη ρηματική αυτή διακοίνωση, το θέμα δεν θα είχε δημιουργηθεί. Ο προφορικά διατυπωμένος από τον τούρκο τμηματάρχη ισχυρισμός περί δήθεν τουρκικής κυριότητος επί των βραχονησίδων δεν θα είχε ληφθεί περισσότερο σοβαρά υπ' όψιν από ό,τι ο αντίστοιχος του κυβερνήτη τού σκάφους. Η αποστολή όμως ενός γραπτού κειμένου άλλαζε τελείως την κατάσταση. Διότι η ρηματική διακοίνωση αποτελεί τον πλέον επίσημο τρόπο επικοινωνίας μεταξύ κρατών, τα αναφερόμενα σε αυτήν είναι δεσμευτικά για την πλευρά που τη συντάσσει και η αντίδραση σε αυτήν πρέπει να πάρει τον ίδιο δεσμευτικό χαρακτήρα, δηλαδή μια απαντητική ρηματική διακοίνωση.
 
Οπως μπορούσε να κρίνει κανείς κατόπιν εορτής, η τουρκική αυτή κίνηση μόνο κέρδη μπορούσε να αποφέρει στην Αγκυρα. Αν η ρηματική διακοίνωση έμενε τυχόν αναπάντητη, τούτο θα αποτελούσε πλέον σιωπηρά αποδοχή εκ μέρους της Ελλάδος του τουρκικού ισχυρισμού περί κυριότητος επί των νησίδων. Αν πάλι - όπερ και το φυσιολογικό - εδίδετο απάντηση, τότε δυοίν θάτερον: είτε θα άνοιγε συζήτηση περί του καθεστώτος των βραχονησίδων η οποία, με τουρκική πρωτοβουλία, θα επεξετείνετο και θα μπορούσε να οδηγήσει σε συζήτηση περί του καθεστώτος μεγάλου τμήματος του Αιγαίου. Είτε, σε περίπτωση ελληνικής αρνήσεως να συζητήσει τα του εδάφους της, θα προχωρούσαμε σε θερμότερη κρίση.
 
Αυτά όμως ήταν συμπεράσματα που μπορούσε να εξαγάγει κανείς μόνο αργότερα, όταν είχε την πλήρη εικόνα.
Αποστείλαμε το κείμενο της τουρκικής ρηματικής διακοινώσεως στην Αθήνα, ζητώντας να μας δώσουν συγκεκριμένα στοιχεία που θεμελίωναν την ελληνική κυριαρχία στις νησίδες. Σε μια εσωτερική συζήτηση που είχαμε στην πρεσβεία, είχα παρατηρήσει ότι το θέμα δεν θα έπρεπε να είναι δύσκολο να ξεκαθαρίσει γιατί, όπως θυμόμουν από τις πανεπιστημιακές μου ημέρες, είχαμε διδαχθεί ότι τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδος στο Νότιο Αιγαίο ήταν οριοθετημένα, όπερ δεν συνέβαινε προκειμένου περί του Βορείου Αιγαίου.
 
Η απάντηση από το υπουργείο δεν άργησε να μας περιέλθει. Η αλληλουχία των γεγονότων βάσει επίσημων διακρατικών συμφωνιών ήταν ολοκληρωμένη και σε ό,τι μας αφορούσε δεν άφηνε περιθώρια αμφισβητήσεων ως προς την εγκυρότητα των τίτλων κυριότητος της Ελλάδος επί των βραχονησίδων! Εκχώρηση των Δωδεκανήσων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην Ιταλία - Ιταλοτουρκικό πρωτόκολλο που καθόριζε σαφώς την οροθετική γραμμή στη θάλασσα μεταξύ των δύο κρατών, από το οποίο προέκυπτε σαφώς ότι οι νησίδες Ιμια ήταν εντός της περιοχής ιταλικής κυριαρχίας - Συνθήκη των Παρισίων με την οποία τα Δωδεκάνησα παρεχωρούντο στην Ελλάδα. Από νομικής απόψεως η θέση της Ελλάδος ήταν άψογη.
 
Η απάντησή μας αυτή διαβιβάστηκε - γραπτώς και προφορικώς - στο τουρκικό υπουργείο από τον πρεσβευτή - σύμβουλο της πρεσβείας, τον μακαρίτη, αγαπητό και εκλεκτό συνάδελφο Παναγιώτη Βλασσόπουλο. Ο συνομιλητής του, αφού τον άκουσε, απήντησε ότι θα μετέφερε αυτά όπου έδει και, εν τω μεταξύ, «θα ήθελε να του δώσει τις πρώτες, εκ του προχείρου, αντιδράσεις της τουρκικής πλευράς». Και ακολούθησε μια ολόκληρη σειρά επιχειρημάτων - η οποία, όπως απεδείχθη, αποτελούσε και το σύνολο της τουρκικής επιχειρηματολογίας.
 
Η θερμοκρασία άρχισε σιγά-σιγά να ανεβαίνει, κυρίως μετά τη διαρροή στον ελληνικό Τύπο των συμβάντων και τη βαθμιαία εκατέρωθεν ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή. Η ανάρτηση της ελληνικής σημαίας, η αρπαγή της από «δημοσιογράφους» σε εντεταλμένη υπηρεσία, όλα ενίσχυαν την ατμόσφαιρα της αυξανομένης κρίσεως, η οποία ενισχύετο και από τη, μερικές φορές εμπρηστική, αρθρογραφία του Τύπου.
Θυμάμαι ότι οι ξένοι συνάδελφοι ήταν ελαφρώς αποσβολωμένοι από την εξέλιξη της υποθέσεως. Τους ήταν αδιανόητο πώς ήταν δυνατόν δύο κράτη να ευρίσκονται ουσιαστικά επί ποδός πολέμου - για τι;
 
Η ενημέρωση των ξένων συναδέλφων αποτελούσε πρωταρχικό έργο μας. Και η ουσία των ενημερώσεων ήταν διττή: αφενός μεν να εξηγήσουμε το νομικώς ορθόν της θέσεώς μας σε ό,τι αφορούσε τα Ιμια και επίσης να τονίσουμε πως το θέμα δεν ήταν τόσο αν η τουρκική διεκδίκηση αφορούσε μια-δυο «ασήμαντες» νησίδες, αλλά ότι η τουρκική αξίωση τοποθετείτο στο ευρύτερο πλαίσιο των αξιώσεών της κατά της Ελλάδος.
 
Ευτυχώς, η Ελλάς είχε αποκτήσει επιτέλους νέα κυβέρνηση και έτσι το συναίσθημα του καραβιού που έπλεε χωρίς κυβερνήτη είχε αρχίσει να εκλείπει. Η νέα όμως κυβέρνηση χρειαζόταν οπωσδήποτε λίγο χρόνο για να οργανωθεί και να αρχίσει να λειτουργεί με άνεση. Και η Τουρκία επείγετο...
 
Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη για το ότι η όλη υπόθεση ήταν καλώς προετοιμασμένη από τουρκικής πλευράς από το διάβημα που μου έγινε από τον υπουργό Εξωτερικών. Ο κ. Μπαϊκάλ με εκάλεσε και, περιστοιχιζόμενος από την υπηρεσιακή ηγεσία του υπουργείου «του», μου ανέπτυξε την τουρκική επιχειρηματολογία σε ό,τι αφορούσε τα Ιμια. Ηταν πανομοιότυπη με όσα είχε αναφέρει «εκ του προχείρου» ο συνομιλητής τού Βλασσόπουλου. Ούτε για τον τύπο δεν είχαν κρατήσει ένα τουλάχιστον επιχείρημα σαν εφεδρικό, για να δείξουν πως το έψαξαν το θέμα. Η καλά προετοιμασμένη θέση απλώς επαναλαμβάνετο.
 
Παρενθετικά σημειώνω ότι η τουρκική επιχειρηματολογία ήταν ασθενεστάτη. Σε σημείο που ένα από τα βασικά σημεία της ήταν η επίκληση των «ιδιαζουσών πολιτικών συνθηκών» (δηλαδή η ύπαρξη στην Ιταλία του επιθετικού φασιστικού καθεστώτος) όταν υπεγράφη το ιταλο-τουρκικό πρωτόκολλο χαράξεως των θαλάσσιων συνόρων.
 
Και μια φαιδρή νότα: Κατά τη διάρκεια του διαβήματος καθόμουν στον ίδιο καναπέ πλάι στον κ. Μπαϊκάλ. Ο ίδιος διάβαζε από το αντίγραφο της ρηματικής διακοινώσεως, της οποίας στη συνέχεια μου επέδωσε το πρωτότυπο. Πρόσεξα ότι πάνω στο αγγλικό κείμενο από το οποίο διάβαζε ο συνομιλητής μου, οι ξένες γλώσσες του οποίου ήταν περιορισμένης εμβελείας, υπήρχε σε διάφορα σημεία γραμμένη με μολύβι η μετάφραση στα τουρκικά ορισμένων λέξεων του αγγλικού κειμένου από το οποίο διάβαζε ο υπουργός. Ετσι, για να καταλαβαίνει τι έλεγε...
 
Η θερμοκρασία πάντως ανέβαινε συνεχώς, με αποκορύφωμα τη συγκέντρωση στην περιοχή ισχυρότατων ναυτικών δυνάμεων. Στη φάση αυτή μου ζητήθηκε και επισκέφθηκα τον μόνιμο υφυπουργό Εξωτερικών κ. Οϊμέν - για τους γνωρίζοντες την τουρκική πραγματικότητα, πραγματικό «αφεντικό» του υπουργείου και χαράζοντα την πολιτική του - με σκοπό να του υπογραμμίσω τους κινδύνους που ενείχε η συγκέντρωση σε τόσο μικρό χώρο τόσο ισχυρών δυνάμεων με σοβαρό ενδεχόμενο να προκληθεί ανάφλεξη εκ τυχαίου γεγονότος και να ζητήσω τη λήψη μέτρων που θα οδηγούσαν σε αποκλιμάκωση της εντάσεως και απομάκρυνση του άμεσου κινδύνου. Ο συνομιλητής μου απάντησε εκφράζοντας ενδιαφέρον για επιστροφή στην προγενεστέρα κατάσταση - στο περίφημο status quo ante.
Είναι χαρακτηριστικό πως μετά τη συνάντησή μας, ο κ. Οϊμέν εξηφανίσθη από το υπουργείο. Ηταν - εκ των υστέρων - προφανές πως ήθελε να αποφύγει οποιαδήποτε περαιτέρω επαφή που θα μπορούσε να υπονομεύσει τα τουρκικά σχέδια.
 
Και τη νύχτα τα σχέδια αυτά εκδηλώθηκαν με την απόβαση των τούρκων στρατιωτών στη μια νησίδα. Η πρώτη ενημέρωση μου έγινε από τον διευθυντή του Γραφείου Τύπου κ. Σταθουλόπουλο και αφού ξυπνήσαμε το προσωπικό της πρεσβείας παρακολουθήσαμε την εξέλιξη της κρίσεως, ενημερώνοντας στο μέτρο του δυνατού την Αθήνα και βλέποντας με ανακούφιση την εκτόνωσή της.
 
H κρίση βέβαια δεν έληξε με την εκτόνωση αυτή, απλώς μετεφέρθη σε άλλα επίπεδα. Η Τουρκία εξέφρασε την έντονη δυσφορία της με την εκφρασθείσα εκ μέρους τής Ευρωπαϊκής Ενώσεως αλληλεγγύη προς την Ελλάδα, διεμαρτυρήθη επειδή η Ρώμη υποστήριξε την ελληνική ερμηνεία του ιταλο-τουρκικού πρωτοκόλλου, επαναλαμβάνοντας την αιωνίαν επωδόν «τι ανακατεύονται οι τρίτοι σε ελληνοτουρκικά θέματα», και συνέχισε τις πιέσεις. Θυμάμαι διάβημα του διευθυντού ελληνοτουρκικών θεμάτων κ. Gokce επειδή έλληνας βοσκός είχε επιστρέψει στα Ιμια με τις κατσίκες του. Σε παρατήρησή μου ότι κάτι τέτοιο συνέβαινε και παλαιότερα και συνεπώς αντεπεκρίνετο στο συμφωνηθέν status quo ante, μου απήντησε πως κατ' αυτούς το status quo ante ανεφερόταν στη χρονικά αμέσως προ της εντατικοποιήσεως της κρίσεως στιγμή και όχι παλαιότερα, ότε όντως επεσκέπτετο ο βοσκός τα Ιμια.
 
Ορισμένες ερωτήσεις:
Πού αποσκοπούσε η Τουρκία με την πρόκληση της κρίσεως;
Κατά τη γνώμη μου, ο στόχος ήταν απλός: επιθυμούσε να προκληθεί μια περιορισμένη σύρραξη με έναν σχετικό αριθμό θυμάτων και από τις δύο πλευρές, αποτέλεσμα της οποίας θα ήταν να πέσουν κυριολεκτικά οι πάντες πάνω στην Ελλάδα και στην Τουρκία για να αποτρέψουν ευρύτερη σύρραξη και να τις υποχρεώσουν να καθίσουν σε ένα δωμάτιο και να «τα βρουν», επιτέλους, για όλα τα θέματα του Αιγαίου, δίκην διαδικασίας εκλογής του Πάπα. Η συνολική αυτή διαπραγμάτευση σίγουρα δεν θα ήταν προς όφελος της Ελλάδος. Εφόσον η σκέψη αυτή είναι σωστή, είναι προφανές πως η Τουρκία δεν επέτυχε τον επιδιωκόμενο στόχο.
 
Τι προκάλεσε την Τουρκία να δημιουργήσει τη συγκεκριμένη αυτή στιγμή το θέμα των Ιμίων;
Πιστεύω πως το έναυσμα έδωσε μια απόφαση που υιοθετήθηκε στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1995, η οποία ανακοινώθηκε με τις συνήθεις στην Ελλάδα τυμπανοκρουσίες, περί εποικισμού διάφορων ακατοίκητων βραχονησίδων. Ο «εποικισμός» αυτός προέβλεπε, αν θυμάμαι καλά, ανέγερση εικονοστασίου, τοποθέτηση κάποιου λιμενικού υπαλλήλου και κάτι παρεμφερείς συμβολικές ενέργειες. Για την Τουρκία οι ενέργειες αυτές δεν μπορούσαν παρά να είναι τμήμα ευρύτερου σχεδίου υπογραμμίσεως της ελληνικής κυριαρχίας σε όλο το Αιγαίο. Εξ ου και έπρεπε να προκληθεί μια κρίση που θα απέτρεπε την επέκταση και την εδραίωση της ελληνικής αυτής κυριαρχίας.
 
Και αφού δεν επετεύχθη ο στόχος της περιορισμένης συρράξεως με τις ανωτέρω συνέπειες;
Τότε η Τουρκία έθεσε σε εφαρμογή το μακρυτέρας διαρκείας σχέδιο αμφισβητήσεως της ελληνικής νησιώτικης κυριαρχίας. Εφηύρε τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, αμφισβήτησε την ελληνικότητα της Γαύδου και άλλα πολλά γνωστά από την τωρινή καθημερινότητα. Εφόσον δεν μπόρεσε να γίνει το short cut για την επίτευξη της αρεστής από την Τουρκία διευθετήσεως, ακολουθήθηκε πλέον η μάχη φθοράς. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Τουρκία έχει τεράστια αποθέματα υπομονής.
 
Μήπως τα ανωτέρω αποτελούν υπερβολές;
Λίγο μετά την κρίση, όταν η Τουρκία είχε δημιουργήσει θέμα γκρίζων ζωνών, μίλαγα με τον εκπρόσωπο του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, πρεσβευτή Ακμπέλ (σε αντίθεση με εμάς οι Τούρκοι τοποθετούν στη θέση του εκπροσώπου Τύπου παλαιό και σοβαρό πρεσβευτή). Η Αγκυρα είχε αναφέρει ότι η Ελλάς έπρεπε να αποδείξει την κυριότητά της επί των μη ρητά κατονομαζόμενων σε διεθνή κείμενα νησίδων. Ακολούθησε ο εξής διάλογος
 
Εγώ: Τι θέλετε να πείτε; Οτι η Ελλάς πρέπει να σας αποδείξει τους τίτλους κυριότητός της;
Ακμπλεκ: Ακριβώς.
 
Εγώ: Γιατί; Τι είστε εσείς; Ποιοι είστε εσείς;
Ακμπέλ: Είμαστε μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη και έχουμε λέγειν στο τι γίνεται και τι υπάρχει στην περιοχή μας.
Παρακάμπτω την απάντησή μου που δεν διεκρίνετο για την ευγένειά της. Νομίζω όμως ότι η ανωτέρω στιχομυθία απαντά στο ερώτημα.
 
Και ο τελικός απολογισμός;
Είναι γνωστό ότι οι χειρισμοί της ελληνικής κυβερνήσεως στο θέμα των Ιμίων επεκρίθησαν από διαφόρους που θα προέκριναν τη λύση της δυναμικής αντιμετωπίσεως της κρίσεως. Πιστεύω ότι η γραμμή που ακολουθήθηκε, δηλαδή η εκτόνωση του προβλήματος με ειρηνικά μέσα, ήταν κατά πολύ η καλύτερη, για την ακρίβεια η μόνη ενδεδειγμένη. Μια δυναμική επιλογή, ανεξαρτήτως βραχυπρόθεσμου αποτελέσματος, ουσιαστικά έπαιζε το παιχνίδι των Τούρκων που την επεδίωκαν για να επακολουθήσει στη συνέχεια η «επίλυση» του όλου θέματος του Αιγαίου.
 
*Ο κ. Νεζερίτης ήταν πρεσβευτής στην Αγκυρα την επίμαχη περίοδο.

Ιωάννης Μάζης*: Οι χάρτες που όρισαν τη «γεωγραφική Μακεδονία».

on Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια: Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ


του Ιωάννη Μάζη  – Ας εξετάσουμε πρωτίστως κάποιες επιχειρηματολογικές αφηγήσεις του δημοσίου διαλόγου σχετικά με το «συνετόν» του συμβιβασμού των Αθηνών εις μίαν ονομασία σύνθετη εμπεριέχουσα τον όρον «Μακεδονία». Η υπόθεση της ονομασίας των Σκοπίων είναι πρωτίστως και ουσιαστικώς κρίσιμη, για τους εξής λόγους: Πρώτον, ο όρος «Μακεδονία» per se αποτελεί τον κατ’ εξοχήν φορέα του σκοπιανού δήθεν αλυτρωτισμού. Εξ αυτού και μόνον θα χαλκευθεί η νομιμοποίησις της ανυπάρκτου εθνικώς «μακεδονικής ταυτότητος», ανυπάρκτου γλωσσολογικώς «μακεδονικής γλώσσης» και φυσικά της ανυπάρκτου […]

Ας εξετάσουμε πρωτίστως κάποιες επιχειρηματολογικές αφηγήσεις του δημοσίου διαλόγου σχετικά με το «συνετόν» του συμβιβασμού των Αθηνών εις μίαν ονομασία σύνθετη εμπεριέχουσα τον όρον «Μακεδονία». Η υπόθεση της ονομασίας των Σκοπίων είναι πρωτίστως και ουσιαστικώς κρίσιμη, για τους εξής λόγους:

Πρώτον, ο όρος «Μακεδονία» per se αποτελεί τον κατ’ εξοχήν φορέα του σκοπιανού δήθεν αλυτρωτισμού. Εξ αυτού και μόνον θα χαλκευθεί η νομιμοποίησις της ανυπάρκτου εθνικώς «μακεδονικής ταυτότητος», ανυπάρκτου γλωσσολογικώς «μακεδονικής γλώσσης» και φυσικά της ανυπάρκτου νομοκανονολογικώς «ορθοδόξου μακεδονικής εκκλησίας».
Δεύτερον, σημειωτέον ότι η ιστορική Μακεδονία της αρχαιότητας αντιστοιχεί σχεδόν πλήρως στο τμήμα της ελληνικής επικράτειας στην βόρειο Ελλάδα. Η έννοια της «γεωγραφικής Μακεδονίας» αποτελεί σε μεγάλο βαθμό κατασκευή Ρώσων, Γερμανών και Βουλγάρων χαρτογράφων τον ύστερο 19ο αιώνα. Σε χάρτες των μέσων του 19ου αιώνος, όπως του Γάλλου χαρτογράφου Ami Boue (1847, Βλ. σχετ. Χάρτη), ο όρος Μακεδονία δεν περιλαμβάνει τα Σκόπια, αλλά μόνο το όριο Μοναστηρίου-Αχρίδας και φυσικά την γνωστή μας Μακεδονία στην ελληνική επικράτεια.


Χάρτης Εθνολογικός του Ami Boué (1847) . Αντιθέτως σε χάρτες του ύστερου 19ου αιώνος δημιουργείται η «γεωγραφική Μακεδονία», η οποία σύμφωνα με μία διαστρεβλωτική αντίληψη μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους μοιράστηκε μεταξύ Ελλάδος, Σερβίας και Βουλγαρίας. Όμως δεν υφίστατο «Μακεδονία» ως διοικητική ή γεωγραφική ενότητα κατά την οθωμανική περίοδο. Επίσης εθνογραφικοί χάρτες, όπως αυτός του Γερμανού γεωγράφου Heinrich Kiepert (βλ. σχετ. Χάρτη), οι οποίοι έδειχναν υψηλά ποσοστά σλαβοφώνων, αποτελούσαν παραγγελία του βουλγαρικού εξαρχάτου στην Κωνσταντινούπολη.


Χάρτης των Βαλκανίων του Γερμανού γεωγράφου Heinrich Kiepert, 1882.

Δεν εξασφαλίζεται η ελληνική πλευρά

Τρίτον, τα ζητήματα της απαλοιφής από το Σύνταγμα των Σκοπίων των δήθεν «αλυτρωτικών» επιταγών του, δια της απαλοιφής των αντιστοίχων άρθρων, δεν αποτελούν, κατά κανένα τρόπο, εξασφάλιση για την ελληνική πλευρά. Ασφαλώς ένα κράτος έχει το απόλυτον δικαίωμα να δημιουργεί, αλλά και να αναθεωρεί τον συνταγματικό του χάρτη κατά: i) τα εθνικά του συμφέροντα, ii) τα ιδεολογικά του ζητούμενα και iii) τα πολιτικά και iv) τα γεωστρατηγικά του προτάγματα, όπως αυτό τα αξιολογεί.
Εάν, συνεπώς, το σκοπιανό πολυεθνοτικό (αλβανο-σλαβο-ρομανικό) μόρφωμα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ με σύνθετη ονομασία εμπεριέχουσα τον όρο «Μακεδονία» δεν θα έχει κανένα λόγο να μην τροποποιήσει εκ νέου το Σύνταγμά του προς την προϋπάρξασα δήθεν «αλυτρωτική» κατεύθυνση. Είναι λοιπόν φενάκη η διατυμπανιζομένη, από τους υποστηρικτές της υπάρξεως του όρου «Μακεδονία» στην «λύση» του ονοματολογικού, «διασφάλιση του αποκλεισμού των αλυτρωτικών διατάξεων από το νέο Σύνταγμα των Σκοπίων».
Έχει εισέτι υποστηριχθεί ότι εάν δεν καταλήξομε σε «σύνθετη ονομασία» (…με τον όρο «-Μακεδονία» άραγε εννοούν οι υποστηρίζοντες «λυσιν»;) τότε δεν θα υπάρξει «λύσις». Μα, αυτό ποιόν απειλεί; Την Ελλάδα ή τα Σκόπια τα οποία επείγονται να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ; Ας λάβουμε επίσης υπόψη την προ εβδομάδος προειδοποίηση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ προς την Σκοπιανή κυβέρνηση, η οποία αποκλείει την εισδοχή του κρατιδίου εις το ΝΑΤΟ με την συνταγματική των ονομασία. Και αυτά συμβαίνουν ενώ τα Σκόπια απαιτούν τον σφετερισμό της εθνικής ελληνικής ταυτότητος, της ελληνικής αυτοσυνειδησίας και της ελληνικής ιστορίας και μάλιστα με την επίσημη συναίνεση της…Ελλάδος;

Προτείνουν «καθρεφτάκια»

Και μας προτείνουν…«καθρεφτάκια και χάντρες για ιθαγενείς» προσφέροντάς μας την αλλαγή της ονομασίας του αεροδρομίου των και κάποιων οδών της πρωτευούσης των; Ο κος Μητσοτάκης είχε απόλυτο δίκαιο όταν ανέφερε προχθές ότι : «δεν θα διακινδυνεύσω τον διχασμό των Ελλήνων για να διαφυλάξω την ενότητα των Σκοπιανών». Μόνο που θα πρέπει να προχωρήσει θαρραλέα και στην αποκήρυξη του όρου «Μακεδονία» από την προερχομένη εκ του, επικινδύνως συγχροτιζομένου μετά του κου Σόρος και παταγωδώς αποτυχόντος επί 25ετίαν, «διαμεσολαβητού» του ΟΗΕ και να απαιτήσει την άμεση απομάκρυνση και αντικατάστασή του.
Τότε θα ευεργετούσε πρωτίστως το έθνος μας και τα καλώς νοούμενα συμφέροντα του πολυεθνοτικού κρατιδίου των Σκοπίων και δευτερευόντως την μεγάλη παράταξη της οποίας επιδιώκει να ηγηθεί. Υπό το κράτος της εκφράσεως της λαϊκής βουλήσεως από το Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης αλλά και του επομένου των Αθηνών, εις το Σύνταγμα, στις 4 Φεβρουαρίου, είναι αδύνατον η «μυστική διπλωματία» των Αθηνών να επιτρέψει εις τα πολιτικά κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου να «αυτοκτονήσουν» πολιτικώς. Άρα «λύσις» του προαναφερθέντος τύπου δεν νομίζω ότι θα υπάρξει.

Γιατί «Κεντροβαλκανική Δημοκρατία»

Επιμένω εδώ και πολύ καιρό, στην σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και erga omnes, «Κεντροβαλκανική Δημοκρατία», διότι όλες οι άλλες δεν ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα, πράγμα που θα καταλήξει προϊόντος του χρόνου, όχι μόνον εις βάρος των ελληνικών εθνικών συμφερόντων, αλλά και εις βάρος των κρατικών συμφερόντων και του ιδίου του κρατιδίου των Σκοπίων.
Και αυτό διότι οι ισορροπίες στην Βαλκανική, από τούδε και εις το εξής, θα είναι άκρως επισφαλείς με πρώτα θύματα, εκείνα τα πολυεθνικά μορφώματα τα οποία δεν έχουν και δεν μπορούν να αποδείξουν βαθύτατες εθνικές ταυτότητες οι οποίες να αποτελούν κοινή εθνική συνείδηση και πεποίθηση του μωσαϊκού των λαών που τα συνιστούν. Επίσης η ονομασία «Κεντροβαλκανική Δημοκρατία» δεν διαγράφει ούτε καταπνίγει κάποια εθνοπολιτισμική ή γλωσσική ταυτότητα των συνιστωσών εθνοτήτων του κρατιδίου.
Εις τα ταξιδιωτικά έγγραφα των κεντροβαλκανίων πολιτών, η κάθε εθνότης θα μπορεί να αναφέρει την ταυτότητά της: Π.χ. ο εθνοτικώς αλβανογενής, θα μπορεί να αναφέρει:«Εθνικότης αλβανική», ο εθνοτικώς Σλάβος αντιστοίχως: «Εθνικότης σλαβική», ο εθνοτικώς Έλλην: «Εθνικότης ελληνική», κ.τ.λ. Επίσης το ίδιο το ΝΑΤΟ θα ήταν απολύτως ικανοποιημένο όταν στον κατάλογο των μελών του εγένετο εμφανές δια της ονομασίας αυτής, ότι ασκεί επιρροήν εις την κεντρική βαλκανική! Άρα, όλοι θα ήσαν ικανοποιημένοι.
 
* Καθηγητής, Πρόεδρος του Τμήματος Τουρκικών Σπουδών & Σύγχρονων
Ασιατικών Σπουδών, Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Γνωστικό αντικείμενο: Οικονομική Γεωγραφία και Γεωπολιτική Θεωρία

Μελέτης Η. Μελετόπουλος*: Η ΑΔΙΑΛΛΑΞΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΟΡΘΗ

on Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018. Posted in Απόψεις μη Μελών

Η σπουδή γιά επίλυση της διαφοράς με τα Σκόπια με βάση μία σύνθετη ονομασία που θα συμπεριλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία», εκτός από αντίθετη με το κυρίαρχο λαϊκό αίσθημα, αποτελεί ταυτόχρονα μέγα διπλωματικό σφάλμα. Στην πραγματικότητα, η αδιαλλαξία της ελληνικής πλευράς αποκόμισε ωφέλη που παραγνωρίζουν όσοι επιθυμούν λύση πάση θυσία.

Στην εικοσιπενταετία που πέρασε από την ομόθυμη άρνηση του τότε πολιτικού συστήματος να αναγνωρίσει την FYROM ως Μακεδονία, το κρατίδιο των Σκοπίων αποδυναμώθηκε δραματικά. Παρέμεινε εκτός ΕΕ και ΝΑΤΟ, αιωρούμενο σε διπλωματικό κενό μεταξύ των διασταυρούμενων επιρροών των ισχυρών της περιοχής και εγκλωβισμένο στην υπανάπτυξη. Το καθεστώς Γκρούεφσκι επέβαλε μία γελοία αισθητική με υποτίθεται αρχαιοελληνικά πρότυπα, γιά να τεκμηριώσει την «καταγωγή» των συγχρόνων κατοίκων του κρατιδίου από τους αρχαίους Έλληνες της Μακεδονίας, ταυτόχρονα όμως διολίσθησε σε αυταρχικές και μονοκομματικές λογικές. Η δε αλβανική κοινότητα του Τετόβου διεκδίκησε την πολιτιστική, γλωσσική και αυτοδιοικητική της αυτονομία, σε βαθμό πού σήμερα το δυτικό τμήμα της FYROM είναι de facto ανεξάρτητο από τον κρατικό μηχανισμό που ελέγχουν οι Σλαύοι. Οι οποίοι στρέφονται προς την ομόγλωσση Βουλγαρία, προκειμένου να έχουν σανίδα σωτηρίας σε περίπτωση διαμελισμού του κρατιδίου.


Το γεγονός ότι πολλά κράτη αναγνώρισαν το κρατίδιο της FUROM με την συνταγματική του ονομασία δεν σημαίνει απολύτως τίποτα γιά την βιωσιμότητα και την οικονομική του ανάπτυξη. Η ισχύς ενός κράτους δεν προκύπτει από την αποδεκτή ή μη αποδεκτή ονομασία του αλλά από την οικονομική και αμυντική του ευρωστία, την κοινωνική συνοχή του, τις συμμαχίες του και την συμμετοχή του σε διεθνείς οργανισμούς. Αυτά όλα είναι ανύπαρκτα στην περίπτωση των Σκοπίων. Δεν αντιλαμβάνεται κανείς γιατί πρέπει η ελληνική πλευρά να σπεύσει να του τα προσφέρει.

Πολύ περισσότερο που το κρατίδιο τρέφει επισήμως αλυτρωτικές βλέψεις έναντι της Βόρειας Ελλάδας, που ασφαλώς δεν πρόκειται να εξαερωθούν επειδή θα απαλειφθούν τυπικά από το σύνταγμα της χώρας. Ο αλυτρωτισμός είναι κεντρικό στοιχείο της εθνικής ιδεολογίας και της διάχυτης κουλτούρας των Σλαύων κατοίκων του κρατιδίου, οι οποίοι κοινωνικοποιήθηκαν με άξονα ακριβώς αυτό το «παμμακεδονικό» ψευδοαλυτρωτικό ιδεολόγημα, που θα παραμείνει ζωντανό ακόμα και αν υποχρεωθούν να το αποκηρύξουν επίσημα.

Πέραν αυτού, η αποδοχή ονόματος όπως «Νέα Μακεδονία» ή «Άνω Μακεδονία» κλπ. θα οδηγήσει σε νέο κύκλο διεκδικήσεων από τα Σκόπια, που θα αρχίζουν από την απαίτηση να μην χρησιμοποιεί η Ελλάδα τον όρο Μακεδονία και τα συνθετικά της και θα τελειώνει στην απαίτηση απαγόρευσης του branding γιά τα ελληνικά μακεδονικά προϊόντα.

Την στιγμή που ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ στηρίζει απολύτως την ελληνική πλευρά αποκλείοντας την ένταξη των Σκοπίων χωρίς συμφωνία, δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος η Ελλάδα να είναι ο επισπεύδων.

*Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Γενεύης

Μαρία Ευθυμίου: Έχουμε εθιστεί να είμαστε μωρά

on Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018. Posted in Απόψεις μη Μελών

Συνέντευξη: ΝΟΤΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Συναντηθήκαμε σε ένα συμπαθητικό εστιατόριο στο Κουκάκι, στα μέσα Δεκεμβρίου. Στα δελτία ειδήσεων έπαιζαν «ψηλά» το ενδεχόμενο εκλογής μουφτή στη Θράκη, τo συνέδριο της Ν.Δ. και η πρωτοφανής κακοκαιρία στις ΗΠΑ. Ποια κακοκαιρία; Στην Αθήνα είχε λαμπρό ήλιο και θερμοκρασίες φθινοπώρου. Η ανάλαφρη διάθεσή μου γρήγορα βάρυνε όταν αρχίσαμε να συζητούμε για το μέλλον της χώρας. Η Μαρία Ευθυμίου ήταν ξεκάθαρη και με συγκεκριμένο σκεπτικό: η βαθιά και παρατεταμένη κρίση που περνάμε δεν μας έδωσε κανένα ουσιαστικό μάθημα. Η πλειονότητα του ελληνικού λαού δεν θέλει να αλλάξει, άρα οποιαδήποτε βελτίωση υπάρξει θα είναι προσωρινή. Δεν θα επιτρέψει να κάνουμε το άλμα που χρειάζεται. Εάν η δυσλειτουργία, η σήψη και η διάλυση παραταθούν, κάποιοι από τους γείτονές μας που εποφθαλμιούν θα μας διαμελίσουν και θα μας απορροφήσουν. Το να ακούς μια τέτοια μαύρη εκτίμηση από έναν άνθρωπο σοβαρό που σπάνια μιλάει στα Μέσα, αλλά έχει αφιερώσει τη ζωή του στη μελέτη της Ιστορίας, σου προκαλεί σύγκρυο.


– Μα δεν πιστεύετε ότι σιγά σιγά τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, ιδιαίτερα αν υπάρξει μια πολιτική ηγεσία στον τόπο που θα ενισχύσει την ανάπτυξη;
– Με τα μυαλά και τη νοοτροπία που έχουμε σήμερα, δεν σωζόμαστε. Μπορεί για ένα χρονικό διάστημα λίγων ετών να έρθουν περισσότερα κεφάλαια στην Ελλάδα και να υπάρξει ανάκαμψη. Θα είναι, όμως, πρόσκαιρη. Και θα ξαναβυθιστούμε – εάν πράττουμε τα ίδια. Μεγάλη ευκαιρία μας έδωσε, προ τριακονταπενταετίας, η είσοδός μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Εμείς, όμως, αντί να ταιριάξουμε με τα προηγμένα κράτη και να αλλάξουμε τα δυσλειτουργούντα σημεία μας, ενδιαφερθήκαμε μόνο για τα χρήματα. Οι πλούσιες και καλοδιοικούμενες χώρες, όμως, δεν έγιναν πλούσιες και καλοδιοικούμενες επειδή βρήκαν ξαφνικά χρήματα. Αμα ήταν έτσι, η Νιγηρία –που έχει πάμπλουτο υπέδαφος– θα ήταν μία από τις πιο πλούσιες και καλοδιοικούμενες χώρες του κόσμου. Δεν είναι θέμα πλούτου. Είναι πώς προσλαμβάνεις τον εαυτό σου και τη λειτουργία σου μέσα στην κοινωνία που ανήκεις. Είναι θέμα βαθύτατα πολιτικό, δηλαδή. Και αφορά όλη την κοινωνία, έναν έναν τον πολίτη.

– Ναι αλλά έχουμε προχωρήσει αρκετά τα τελευταία 30 χρόνια...
– Ασφαλώς. Αν δεις την Ελλάδα του ’49, όταν τελείωσε ο Εμφύλιος, ήταν μια χώρα καψαλισμένη από πάνω μέχρι κάτω. Η διαφορά εικόνας με σήμερα είναι τεράστια. Από τη δεκαετία του ’60 κιόλας είχε βελτιωθεί πολύ η χώρα. Και, βέβαια, μετά το ’80 ήρθαν πολλά χρήματα από την Ε.Ε. Aκοπα χρήματα. Τα οποία μας δίνονταν για να κάνουμε υποδομές, ώστε να μπορέσουμε να εκτοξεύσουμε την οικονομία μας και να συγκλίνουμε προς το ευρωπαϊκό επίπεδο. Εμείς διαχειριστήκαμε το πράγμα όπως το διαχειριστήκαμε. Χωρίς σοβαρότητα και αναμέτρηση με το μέλλον. Eτσι, ήρθε η κρίση. Και βλέπω γύρω μας χώρες που βρίσκονταν κάτω να ανεβαίνουν προς τα πάνω, ενώ εμείς που ήμασταν ψηλότερα να πέφτουμε συνεχώς. Σε όλους τους τομείς. Και πώς να μην κατρακυλάμε, όταν δεν θέλουμε να δούμε τον εαυτό μας και να αλλάξουμε. Eχουμε εθιστεί να είμαστε μωρά. Για όσα παθαίνουμε φταίνε πάντα οι άλλοι και ουδέποτε εμείς. Eτσι ανατρεφόμαστε και στις οικογένειές μας, όπου περιμένουμε οι γονείς μας να μας συντηρούν μέχρι τα γεράματά μας. Το ίδιο κάνουμε και με τις χώρες με τις οποίες μετέχουμε σε ευρύτερους συνασπισμούς. Περιμένουμε να μας νταντεύουν επίσης. Αενάως. Και να είμαστε, βέβαια, πάντοτε εν αγανακτήσει. Το να είμαστε «αγανακτισμένοι» είναι σταθερό σημείο μας. Eχουμε έφεση σ’ αυτό.

– Πώς θα ενηλικιωθούμε και θα γίνουμε πιο ισχυροί;
– Για να γίνουμε πιο ισχυροί, θα πρέπει να συνομιλήσουμε με τον εαυτό μας και να πορευτούμε στη ζωή μας με εντιμότητα. Και όχι να καταφεύγουμε στη θρασυδειλία που δείχνουμε, δηλαδή να κοιτάμε πόσα θα αρπάξουμε, βρίζοντας κι από πάνω, κατηγορώντας τους άλλους για τα δικά μας λάθη κι ανεπάρκειες. Δεν γίνεται με τέτοια αναξιοπρέπεια να πορευθεί μια κοινωνία. Πρέπει να γίνουμε γενναίοι. Γενναίος είναι αυτός που αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του και αποφασίζει να βασιστεί στις δυνάμεις του για να προχωρήσει. Να τηρήσει μιαν αντρίκια συμπεριφορά, όπως λέγαμε παλιά. Αλλά δεν νομίζω ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Πολύ φοβάμαι ότι η μακρόσυρτη αδυναμία μας θα δώσει χώρο να απορροφηθούμε από άλλες δυνάμεις.

– Με βίαιο τρόπο εννοείτε;
– Eνα τμήμα της εξέλιξης αυτής αναπόφευκτα θα είναι βίαιο. Και θα μας οδηγήσει, σταδιακά, να χάσουμε την πολιτιστική μας ταυτότητα – την οποία, εξάλλου, οι ίδιοι αποποιούμεθα και για την οποία αδιαφορούμε. Oπως, π.χ., για τη γλώσσα μας.

– Θεωρείτε ότι η Τουρκία μπορεί να διαδραματίσει αυτό τον ρόλο;
– Η Τουρκία είναι μεγάλος παίκτης. Και εξ αυτού, εξαιρετικά επικίνδυνη. Πάντως, δεν θα είναι η Γερμανία αυτή που θα μας απορροφήσει, όπως λένε κάποιοι.

– Ναι, αλλά δεν βλέπω πολλούς να βγαίνουν και να τονίζουν ότι πρέπει να αλλάξουμε και να σοβαρευτούμε.Eχει λεχθεί σε όλους τους τόνους, από πολλούς και επί μακρόν. Εμείς, ωστόσο, δεν το ακούμε αυτό. Μας αρέσει να ζούμε μέσα στη συνωμοσιολογία: ότι όλοι μάς επιβουλεύονται, ότι μας ζηλεύουν για το ωραίο μας κλίμα, τη χαλαρή ζωή μας, τα ορυκτά μας κ.λπ. Μέχρι και σήμερα το ένα τρίτο του ελληνικού λαού πιστεύει ότι το ψεκάζουν. Οπότε τι συζητούμε; Από ποια βάση ξεκινάμε;

Αν βάλεις ταμπέλα «αριστερού», ό,τι και να κάνεις γίνεται ανεκτό.Η Μαρία Ευθυμίου θεωρεί ότι η χώρα συνεχίζει σήμερα να ταλανίζεται και να μην μπορεί να ξεπεράσει τον διχασμό και τις πληγές του Εμφυλίου. Μπορεί, λέει, ο Εμφύλιος να τελείωσε το ’49, πολιτικά, όμως, ο διχασμός μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς παρατείνεται, με μεταλλάξεις, μέχρι σήμερα. Μάλιστα, στη διάρκεια των δεκαετιών που κύλησαν, συνέβη μία ανατροπή: οι ηττημένοι του Εμφυλίου αναδείχθηκαν, μέσα από το λαϊκό αφήγημα, στους ηθικούς νικητές του. Μέσα στο υποσυνείδητο σημαντικού μέρους του ελληνικού λαού οι ηττημένοι του Εμφυλίου κατετάγησαν στα «παλικάρια», στους «κοινωνικά ευαίσθητους», στους «προοδευτικούς». Eτσι, στη Μεταπολίτευση, το οικοδόμημα της κοινωνίας περιστράφηκε υποδορίως γύρω από αυτό το αφήγημα. Ο καθένας παρουσίαζε τον εαυτό του ως «αριστερό», άρα ως «θύμα» της εκάστοτε «κακής κυβέρνησης» (που ο ίδιος πάντως εξέλεγε και παρωθούσε στα άθλια), ώστε να απαιτεί, υπό ιδεολογική κάλυψη, και άλλες παροχές και άλλες ασυδοσίες που δεν δικαιούνταν ούτε του αναλογούσαν.

Oπως αναφέρει στο τελευταίο βιβλίο της («Μόνο λίγα χιλιόμετρα. Ιστορίες για την Ιστορία», που γράφηκε σε συνεργασία με τον Μάκη Προβατά και κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο από τις εκδόσεις Πατάκη), με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, αντί ν’ αδράξουμε την ευκαιρία να επανεκκινήσουμε την κοινωνία μας σε μια νέα βάση, υγιή, βυθιστήκαμε στις αρρώστιες του παρελθόντος και είδαμε τον εαυτό μας σε αντιπαράθεση με τις προηγούμενες εποχές. Και καθώς αυτές οι προηγούμενες εποχές εμπεριείχαν πολύ και πολλές φορές υποκριτικό «πατριωτικό» λόγο, αποφασίσαμε ότι ο πατριωτισμός –το να πονάς δηλαδή και να φροντίζεις τη χώρα σου, να προστατεύεις την κοινωνία σου και το δημόσιο αγαθό– είναι «αντιδραστικό» και «φασιστικό», ενώ το να καταστρέφεις και να βανδαλίζεις τη δημόσια περιουσία της είναι «προοδευτικό».

Σημειώνει, στη συζήτησή μας, ότι, όπως λέει και ο Ζοζέ Σαραμάγκου, ο αριστερός λόγος σήμερα, αντί να υπερασπίζεται την αλήθεια, έχει γίνει η κολυμβήθρα του Σιλωάμ για την κάλυψη κάθε αθλιότητας. Αν προλάβεις και βάλεις την ταμπέλα του «αριστερού», ό,τι και να κάνεις γίνεται ανεκτό από μια κοινωνία που φοβάται να καταγγείλει το κακό μην τύχει και τη χαρακτηρίσουν, οι με την ταμπέλα «αριστερός» φασίστες, «φασιστική» και «αντιδραστική».

Και φέρνει σαν παράδειγμα την τραγωδία της Marfin. Τους τρεις νεκρούς –μια γυναίκα από τους οποίους ήταν, μάλιστα, έγκυος– που κάηκαν στο κέντρο της Αθήνας από ομάδες «αγανακτισμένων αριστερών», οι οποίοι φώναζαν ηρωικά «να καείτε, να καείτε, να πάτε να γ...τε». Επειδή εργάζονταν, ενώ θα έπρεπε, κατά τη γνώμη των «αριστερών» διαδηλωτών, να απεργούν. Λες κι η απεργία είναι υποχρεωτική. Και γι’ αυτούς τους τρεις ανθρώπους δεν μιλάμε καθόλου επειδή κάηκαν από «αριστερούς». Δεν υπάρχει καμία μνεία. Πουθενά. Ούτε καν μία πλακέτα έξω από το κτίριο όπου κάηκαν ζωντανοί. Αντίθετα, τον τραγουδιστή Παύλο Φύσσα που μαχαιρώθηκε στον Πειραιά από κάποιες εγκληματικές φασιστικές ομάδες τον θυμόμαστε και τον τιμούμε – και σωστά πράττουμε. Τον θυμόμαστε, όμως, και τον τιμούμε επειδή οι δολοφόνοι ήσαν φασίστες και όχι αριστεροί. Αυτή, όμως, η ηθική δεν μπορεί, ως κοινωνία, να μας πάει πουθενά.

Χαμηλές απαιτήσεις

Από το 2006 η Μαρία Ευθυμίου έχει δώσει χιλιάδες διαλέξεις σε όλη την Ελλάδα διδάσκοντας Παγκόσμια και Ελληνική Ιστορία. Δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων έχουν προσέλθει στα μαθήματα αυτά για να μπορούν να ερμηνεύουν καλύτερα όσα συμβαίνουν γύρω τους.

Ως προς το θέμα της παιδείας, λέει πως στην κοινωνία έχει δημιουργηθεί ένα κλίμα χαμηλής απαιτητικότητας. Στα σχολεία όλοι οι μαθητές, έτσι κι αλλιώς, παίρνουν Α στο δημοτικό και 19 ή 20 στο γυμνάσιο, δουλέψουν δεν δουλέψουν, μάθουν δεν μάθουν. Εχουμε ένα απίθανο ποσοστό αριστούχων παγκοσμίως. Καμία σύγκριση με παλαιότερα. Ο απόφοιτος δημοτικού του σχολείου της γειτονιάς πριν από 40 χρόνια ήξερε πολύ περισσότερα από πολλούς αποφοίτους λυκείου σήμερα. Μετά το 1980 αποφασίσθηκε το κλίμα αυτό προκειμένου «να μην επιβαρυνθεί η ψυχή των παιδιών». Είναι κι αυτό άλλη μία έκφανση της δήθεν «αριστερής» πλευράς μας. Δηλαδή, του τίποτα.

Η συνάντηση
Το εστιατόριο «Η φάμπρικα του Ευφρόσυνου», το διάλεξε η Μαρία Ευθυμίου – της αρέσει και είναι κοντά στο σπίτι της, στο Κουκάκι. Ξεκινήσαμε το γεύμα με μια υπέροχη κολοκυθόσουπα βελουτέ και μοιραστήκαμε μια γευστική μερίδα ιτσλί πολίτικο (πλιγούρι γεμιστό με κιμά, κουκουνάρι και μπαχαρικά) και μια πολύχρωμη καροτοσαλάτα με μαϊντανό, φουντούκι, αμύγδαλο, λεμόνι, μηλόξιδο και λουκούμι φασκόμηλο. Ηπιαμε νερό και όχι αλκοόλ, γιατί και οι δύο θα πηγαίναμε απευθείας για δουλειά. Μας κέρασαν μια ζεστή μηλόπιτα. Ο λογαριασμός ήταν 35,90 ευρώ.

Oι σταθμοί της
1955
Γεννήθηκε στη Λάρισα.
1962
Εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Αθήνα.
1977
Πήρε πτυχίο από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
1981
Ξεκίνησε να διδάσκει Ιστορία στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
1982
Γεννήθηκε ο πρώτος γιος της.
1984
Ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στη Σορβόννη. Γεννήθηκε ο δεύτερος γιος της.
2013
Ελαβε το Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας στη μνήμη Β. Ξανθόπουλου - Στ. Πνευματικού.

Σάββας Ιακωβίδης: Ξεκάθαρα μηνύματα του Λαβρόφ προς τους διζωνικούς τυμπανιστές

on Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια: Γ. Δουδούμης, ΔΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

Να πούμε ξανά και ωμά τα πράγματα με το όνομά τους: Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία είναι τουρκικής και αγγλικής έμπνευσης. Στοχεύει πρώτιστα στην εξυπηρέτηση των βρετανικών και τουρκικών συμφερόντων αναλώμασι των νόμιμων κατοίκων της Κύπρου. Η διζωνική τερατουργία δεν υπάρχει στην διεθνή νομολογία. Επιχειρήθηκε εφαρμογή της στο ρατσιστικό καθεστώς της Ν. Αφρικής και ο Ν. Μαντέλα ορθά την απέρριψε. Η διζωνική, καθ’ ομολογίαν ακόμα και του διαπρύσιου προαγωγού της, Ν. Αναστασιάδη, θα δώσει στην κατοχική Τουρκία ισχυρό βήμα για να εκβιάζει την Ευρώπη. Και θα οδηγήσει στην προτεκτορατοποίηση και ισλαμοποίηση της νήσου.

Η διζωνική, την οποία οι Αγγλοαμερικανοί με τη συνέργεια δικών μας ηγετών επιχειρείται να επιβληθεί στους νόμιμους κατοίκους της Κύπρου, δεν μπορεί να αγνοεί τις ευαισθησίες όπως και την πολιτική των γειτονικών χωρών και δη της Αιγύπτου και του Ισραήλ, χώρια η Ελλάδα, της οποίας ο στρατηγικός χώρος πρέπει να εκτείνεται και να φθάνει μέχρι τις ακτές της Αν. Μεσογείου. Με απλά λόγια: Η διζωνική, με τις ολέθριες υποχωρήσεις τουλάχιστον δύο Προέδρων, του Δ. Χριστόφια και του Ν. Αναστασιάδη, επιτρέπει στην Τουρκία να έχει ενεργό και αποφασιστικό ρόλο όχι μόνο στην Κύπρο και στην ΕΕ αλλά και στις εξελίξεις της Μέσης Ανατολής.

Επικίνδυνος Ερντογάν

Ο πρόεδρος Ερντογάν θεωρείται από τους Αμερικανούς και τους Δυτικούς ως ο πλέον αναξιόπιστος, απρόβλεπτος, αλαζόνας και επικίνδυνος σύμμαχος για το ΝΑΤΟ. Η επιτήδεια προσέγγιση του με τη Ρωσία, η αγορά των S-400 και η ενορχηστρωμένη από τον ίδιο αντίδραση των αραβικών και άλλων χωρών - περιλαμβανομένης, δυστυχώς, της Ελλάδος και της Κύπρου -  κατά της απόφασης του Αμερικανού προέδρου Τραμπ, να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, τον κατέστησαν αποδιοπομπαίο τράγο του διακρατικού και διεθνούς συστήματος. Άρα, «λύση» του Κυπριακού με τουρκικές προδιαγραφές επηρεάζει και παραβλάπτει ζωτικά εθνικά συμφέροντα πολλών και ειδικά μεγάλων χωρών, όπως π.χ., η Ρωσία, οι οποίες εμπλέκονται και διαδραματίζουν σοβαρό ρόλο στα πράγματα της Μέσης Ανατολής.
 
Η Μόσχα ανέκαθεν επιδιώκει να έχει σημαντικό ρόλο στις υποθέσεις των μεσογειακών χωρών. Βεβαίως, δεν παραγνωρίζει τις σφαίρες επιρροής ούτε την ισορροπία δυνάμεων και συμφερόντων στην περιοχή. Γνωρίζει ότι μετά την κρίση του Σουέζ και την δραστήρια εμπλοκή των ΗΠΑ στην περιοχή μας, η Κύπρος, είτε αρέσει είτε όχι, ανήκει στην σφαίρα επιρροής των αγγλοαμερικανικών συμφερόντων. Γι’ αυτό και η Μόσχα δεν επιδιώκει στρατιωτικές βάσεις στο νησί, παρά τις αφελείς εκκλήσεις διαφόρων αμαθών Κυπρίων πολιτικών, ιδιαίτερα μετά την κατάρριψη ρωσικού μαχητικού από τους Τούρκους ή την δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Τουρκία. Η Μόσχα γνωρίζει τα όριά της αλλά ξέρει ταυτόχρονα την ισχύ της, η οποία καθορίζει και την πολιτική της στην περιοχή.
 
Σταθερή, βιώσιμη λύση
 
Η Ρωσία εδώ και δεκαετίες παραμένει σταθερή στις διακηρυγμένες περί Κύπρου θέσεις της, οι οποίες, βεβαίως, δεν αφίστανται της πολιτικής της να αποδυναμώσει την επιρροή των Αγγλοαμερικανών και του ΝΑΤΟ στην Μ. Ανατολή. Η λυκοφιλία της με τον σουλτάνο, η πώληση των S-400 στους Τούρκους, η υποστήριξη του δικτάτορα Άσαντ και οι βάσεις της στην Συρία είναι αποδείξεις του αυξημένου ρόλου τον οποίο ο πρόεδρος Πούτιν επιδιώκει να διαδραματίσει. Καθ’ ομολογίαν Αμερικανών αναλυτών, ο Ρώσος Πρόεδρος έκοψε ουσιαστικά το χορτάρι κάτω από τα πόδια ενός Τραμπ που, με την απόφασή του να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, έστρεψε σχεδόν όλο τον κόσμο εναντίον του. Η Μόσχα επιδιώκει να πληρώσει το κενό ισχύος που οι ΗΠΑ άφησαν εξαιτίας της στόχευσης του ενδιαφέροντός τους προς την Άπω Ανατολή και δη προς την Κίνα.
 
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο του ανανεωμένου και έντονου ρωσικού ενδιαφέροντος πρέπει να τοποθετηθούν και οι θέσεις, τις οποίες ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, διατύπωσε σε αποκλειστική συνέντευξή του την περ. Κυριακή (24.12.2017), στην «Σημερινή». Ερωτηθείς μετά το ναυάγιο των συνομιλιών για το Κυπριακό, στο Crans-Montana, ο Λαβρόφ υπογράμμισε ότι η Μόσχα στηρίζει την συνέχιση του διαλόγου και πρόσθεσε:
 
«Η δική μας θέση αρχών είναι καλά γνωστή και εξακολουθεί να παραμένει αναλλοίωτη. Η αποκατάσταση της Κύπρου υπό την μορφήν ανεξάρτητου, κυρίαρχου, εδαφικά ακέραιου και ενωμένου κράτους ανταποκρίνεται στα συμφέροντα τόσο των ιδίων των Κυπρίων, όσο και στον στόχο διασφάλισης της ειρήνης και της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Η οδός για την επίτευξη αυτού του στόχου περνάει μέσα από μια συνολική, δίκαιη, σταθερή και βιώσιμη λύση του Κυπριακού Προβλήματος».

Διεθνής με τους «πέντε»
 
«Εμείς θεωρούμε», προσθέτει ο Λαβρόφ, «ότι οι εσωτερικές πτυχές της διευθέτησης αποτελούν αποκλειστικό προνόμιο των ιδίων των πλευρών. Θα υποστηρίξουμε εκείνη την απόφαση, στην οποία θα καταλήξουν οι Κύπριοι μεταξύ τους, έχοντας υπόψη τα νόμιμα συμφέροντα και των δύο κυπριακών κοινοτήτων. Πιστεύουμε ότι είναι απαράδεκτες οιεσδήποτε προσπάθειες έξωθεν επιβολής έτοιμων αποφάσεων, όπως και η επιβολή τεχνητών χρονοδιαγραμμάτων.
 
»Κεντρική θέση στη διαδικασία διευθέτησης αποδίδουμε στον ΟΗΕ, επειδή ολόκληρη η διαδικασία των συνομιλιών πραγματοποιείται στη βάση των Αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Για τον λόγο αυτό, μας φαίνεται λογική η πρότασή μας για τη συμμετοχή όλων των Μονίμων Μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, συμπεριλαμβανομένης, εννοείται, και της Ρωσίας, στη συζήτηση των διεθνών πτυχών της διευθέτησης, καθώς και σε μια Διεθνή Διάσκεψη για την Κύπρο».
Τι υπογραμμίζει η Μόσχα διά του Λαβρόφ; Υποστηρίζει «αποκατάσταση της Κύπρου υπό την μορφήν ανεξάρτητου, κυρίαρχου, εδαφικά ακέραιου και ενωμένου κράτους (το οποίο να) ανταποκρίνεται στα συμφέροντα τόσο των ιδίων των Κυπρίων, όσο και στον στόχο διασφάλισης της ειρήνης και της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Η οδός για την επίτευξη αυτού του στόχου περνάει μέσα από μια συνολική, δίκαιη, σταθερή και βιώσιμη λύση του κυπριακού προβλήματος».
 
Προλείανση τουρκοποίησης
 
Οι ξεκάθαρες ρωσικές θέσεις όπως και η επιμονή της Μόσχας για συμμετοχή των πέντε μόνιμων μελών του ΣΑ σε διεθνή διάσκεψη για το Κυπριακό, συγκρούονται ευθέως με όσα ολέθρια ο Ν. Αναστασιάδης έχει αποδεχτεί στις συνομιλίες: Διζωνικό, δικοινοτικό κράτος ρατσιστικής και αντιδημοκρατικής σύνθεσης και υφής. Πενταμερής διάσκεψη με απουσία της νόμιμης και διεθνώς αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκ περιτροπής προεδρία. Παραμονή όλων των εποίκων ως προλείανση της τουρκοποίησης της νήσου. Παραμονή τουρκικών στρατευμάτων και μετά από πιθανή λύση. Αριθμητική ισότητα και βέτο των Τ/κ σε όλες σχεδόν τις πτυχές του ομόσπονδου κράτους. Αναγνώριση «συναισθηματικής σύνδεσης» του κλέφτη ε/κ περιουσιών, κτλ. Γνωστού όντος ότι οι Τ/κύπριοι είναι ασφυκτικά ελεγχόμενοι από την Τουρκία, πρακτικά και ουσιαστικά η Τουρκία θα ελέγχει την Κύπρο – διά της υπογραφής μας.
 
Αυτή η κατάσταση πραγμάτων επηρεάζει αμεσότατα και τα ρωσικά συμφέροντα στο νησί καθώς και εκείνα του Ισραήλ, της Αιγύπτου και Ευρωπαίων εταίρων μας. Ο Λαβρόφ προβαίνει και σε μια νέα, σαφέστατη προειδοποίηση: «Πιστεύουμε», είπε, «ότι είναι απαράδεκτες οιεσδήποτε προσπάθειες έξωθεν επιβολής έτοιμων αποφάσεων, όπως και η επιβολή τεχνητών χρονοδιαγραμμάτων». Πρόκειται για ευθεία προειδοποίηση προς την Τουρκία όπως και προς όλους όσοι υποστηρίζουν τις τουρκικές θέσεις, εκτός αλλά και εντός Κύπρου και δεν αναφερόμαστε μόνο σε όσα ο πράκτορας της κατοχής και φίλος του Ν. Αναστασιάδη, Ακιντζί, δηλώνει σε ώτα ΔΗΣΑΚΕΛικά και Αναστασιαδικά επιτηδείως μη ακούοντα.
 
Οι δύο ίπποι του νέου Προέδρου
 
Οι δηλώσεις Λαβρόφ πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη στο πλαίσιο των διακρατικών σχέσεων Κύπρου-Ρωσίας αλλά και της περιφερειακής και διεθνούς συγκυρίας, η οποία εμφανίζει μιαν αυξημένη αντιπαλότητα μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον στην περιοχή μας. Οι πιο πάνω θέσεις διατυπώνονται από μία χώρα η οποία και για τα δικά της συμφέροντα τηρεί μία διαχρονική στάση στο Κυπριακό, η οποία εξυπηρετεί και τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο Κυπριακό όπως και σε πολλούς άλλους τομείς της διμερούς συνεργασίας.
 
Ουδείς πρέπει να παραβλέπει ή να υποτιμά ότι η Κύπρος ανήκει στην αγγλοαμερικανική σφαίρα επιρροής. Οι τυμπανιστές και κράχτες της διζωνικής εμφανίζονται να μη καταλαβαίνουν όσα δήλωσε ο Λαβρόφ. Ο νέος Πρόεδρος, ο οποίος θα εκλεγεί σε ένα μήνα, καλείται να ιππεύει επιτηδείως και ταυτόχρονα δύο ίππους, τον μεν ένα Αγγλοαμερικανό τον δε άλλον, Ρώσο. Απαιτείται τέχνη άριστου πολιτικού ακροβάτη, αξιόπιστου στην άσκηση πολιτικής, ικανού να εκτιμήσει σωστά εξελίξεις και συγκυρίες, να κτίσει στρατιωτικές συμμαχίες, να χρησιμοποιήσει τον ενεργειακό παράγοντα και να θωρακίσει την Κύπρο έναντι της τουρκικής αρπακτικότητας.  
Σημερινή

Θεόδωρος Καρυώτης*: «Ακόμη μια χαμένη ευκαιρία για την ΑΟΖ: Τα σενάρια μυστικής διπλωματίας μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.»

on Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Θεόδωρος Καρυώτης*: «Ακόμη μια χαμένη ευκαιρία για την ΑΟΖ: Τα σενάρια μυστικής διπλωματίας μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.»

Ο Αλέξης Παπαχελάς με την συνέντευξη που πήρε στο παλάτι του Ταγίπ Ερντογάν έδωσε την μεγαλύτερη βοήθεια στην ελληνική κυβέρνηση αποκαλύπτοντας με μεγάλη καθαρότητα το σύνολο της τουρκικής ατζέντας στις σχέσεις με την Ελλάδα.


Στην σημαντική όμως ερώτησή του για το Αιγαίο, ο Παπαχελάς είχε την δυνατότητα να αναφερθεί και στην ΑΟΖ, αλλά δεν το έπραξε. Είπε: «Εάν είχατε εσείς μια ιδεατή λύση για το Αιγαίο πως θα έμοιαζε, με τι θα έμοιαζε;», και ο Ερντογάν απάντησε:
«Στο Αιγαίο υπάρχουν αποστάσεις μεταξύ των νησιών που είναι αρκετά προβληματικές και θεωρώ ότι αυτά τα προβλήματα μπορούν εύκολα να ξεπεραστούν, Έχουμε θέματα στην οριοθέτηση του εναερίου χώρου και των θαλάσσιων συνόρων και στον καθορισμό της υφαλοκρηπίδας και νομίζω ότι υπάρχουν τα συγκεκριμένα θέματα που μπορούν εύκολα να ξεπεραστούν……… Το θέμα της οριοθέτησης των χωρικών υδάτων είναι πολύ σημαντικό σε αυτή τη φάση και εάν μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τις προκλήσεις, νομίζω ότι θα έχουμε αντιμετωπίσει την διαδικασία για πάντα.»

Πάντως, εάν κάποιος που άκουγε τον Ερντογάν για πρώτη φορά, παρακολουθώντας την συνέντευξή του θα έφευγε με την εντύπωση ότι ήταν ένας ηγέτης υψηλού επιπέδου, με σημαντικά προσόντα και άριστα προετοιμασμένος. Η ελληνική πολιτική ηγεσία, που παρακολούθησε την μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία του Αλέξη Παπαχελά, κατάλαβε ότι έπρεπε να παρουσιαστεί ακόμα καλύτερα και φαίνεται ότι τα κατάφερε. Βέβαια, έπαιξε από την αρχή στο γήπεδο του Ερντογάν γνωρίζοντας ότι η Συνθήκη της Λωζάνης έπρεπε να προφυλαχτεί σαν κόρη οφθαλμού και η παρέμβαση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας ήταν καθοριστική. Αξίζει να αναφέρουμε εδώ το σχόλιο της αυστριακής Der Standard:
«Ο Τούρκος Πρόεδρος καταλαμβάνει από μόνος του το μεγαλύτερο μέρος του λευκού καναπέ στην έδρα του Έλληνα οικοδεσπότη. Ο Προκόπης Παυλόπουλος κάθεται στη δεξιά γωνία του καναπέ. Ωστόσο η γλώσσα του σώματος απατά. Ο 67χρονος Έλληνας με τα άσπρα μαλλιά λογομαχεί απροσδόκητα έντονα με τον καλεσμένο από την Τουρκία.»
Ο ελληνικός λαός πρέπει να αισθάνεται υπερήφανος για τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όταν είπε στον Ερντογάν: «Το θεμέλιο της φιλίας μας δεν είναι άλλο από τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία καθορίζει τα σύνορα και την κυριαρχία της Ελλάδας και της ΕΕ και είναι για εμάς αδιαπραγμάτευτη. Δε χρειάζεται αναθεώρηση ούτε επικαιροποίηση. Καλύπτει απολύτως τα ζητήματα και δεν αφήνει περιθώριο για γκρίζες ζώνες, όπως για τις μειονότητες, στη θρησκευτική μουσουλμανική μειονότητα»
Ο δημοσιογράφος Μιχάλης Ιγνατίου με αυτό το σχόλιο συνόψισε, με ακρίβεια, το διήμερο της επίσκεψης του Τούρκου προέδρου στην πατρίδα μας:
«Η ελληνική ηγεσία έδωσε την ευκαιρία στον Ερντογάν να παίξει το ισλαμικό παιγνίδι του επί ελληνικού εδάφους. Δεν έπρεπε… Την ίδια στιγμή, και πέραν κάθε αμφιβολίας, αναγνωρίζω ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Πρωθυπουργός στάθηκαν άξια προστατεύοντας και προβάλλοντας τις ελληνικές εθνικές θέσεις. Είναι θέσεις ορθές αυτές που εξέφρασαν, εθνικές και πατριωτικές, όχι εθνικιστικές. Η Ελλάδα δεν απειλεί κανένα, και δεν ζητά τίποτα από αυτά που χάθηκαν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Δεν δέχεται την αλλαγή συνόρων, κάτι όμως που επιδιώκει η Τουρκία.»

Αλλά ξαφνικά, out of the blue, όπως θα έλεγε και ο ίδιος, πετάχτηκε ο γιός του Ανδρέα Παπανδρέου και με ύφος μεγάλου διπλωμάτη άσκησε κριτική στους χειρισμούς του Προκόπη Παυλόπουλου κατά την συνάντησή του με τον Ρετζέπ Ερντογάν λέγοντας:
«Οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις, απαιτούν στρατηγική, σοβαρούς χειρισμούς και κυρίως, όχι αυτοσχεδιασμούς που μπορούν να βλάψουν τα εθνικά μας θέματα».

Ξεχνά ο γιός του μεγάλου Ανδρέα ότι πολέμησε την ΑΟΖ του άλλου μεγάλου Τάσσου Παπαδόπουλου και ζήτησε από την Κύπρο να μη κάνει την σωστή οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο για να μη ενοχλήσει την Τουρκία.

Η επιστροφή της Υφαλοκρηπίδας
Φαίνεται, δυστυχώς, ότι επανέρχονται τα σενάρια μυστικής διπλωματίας μεταξύ Αθήνας- Άγκυρας, που μας ταλαιπώρησαν τρεις δεκαετίες τώρα, για την υφαλοκρηπίδα. Έχουμε κάνει διερευνητικές επαφές από το 2002, δηλαδή για πάνω από 15 χρόνια και παραπάνω από 60 γύρους. Δηλαδή πόσους άλλους γύρους να κάνουμε;
Αυτή η ελληνική διαπραγματευτική ομάδα θα αρχίσει πάλι το τροπάριο της υφαλοκρηπίδας αντί να επιμείνει ότι ήρθε η ώρα η Ελλάδα να ανακηρύξει την ΑΟΖ και να την οριοθετήσει με την Κύπρο και την Αίγυπτο.
Δεν γνωρίζω τι διημείφθη στην κλειστή συνάντηση του Ερντογάν με τον Τσίπρα, αλλά χάσαμε άλλη μία ευκαιρία να θέσουμε δημόσια το θέμα της ΑΟΖ. Θα ήταν όντως πολύ τραγικό, εάν δεν συζητήθηκαν τα δυο μεγάλα θέματα για μας που καλύπτονται πλήρως από το UNCLOS, δηλαδή τα χωρικά ύδατα 12 ν.μ. (είμαστε το μόνο κράτος που διαθέτει 6 ν.μ.) και η ΑΟΖ.
Βέβαια πρέπει να λάβουμε υπόψη και την δημιουργική ασάφεια της πρώτης φοράς αριστεράς, διότι συνέβη κάτι πολύ παράξενο τρεις ημέρες πριν την άφιξη του τούρκου προέδρου στην Αθήνα. Ο Υπουργός Ενέργειας Γιώργος Σταθάκης σε ερώτηση, πού βρίσκεται το ζήτημα της οριοθέτησης της ΑΟΖ της Ελλάδας με την Κύπρο και την Αίγυπτο, απάντησε:
«Η οριστική και τελική οριοθέτηση των ΑΟΖ είναι επιβεβλημένη και νομίζω θα προχωρήσουμε πολύ σύντομα. Είναι μικρές κατά τη γνώμη μου οι διαφορές και σίγουρα μπορούμε να ολοκληρώσουμε την οριοθέτηση πολύ σύντομα».
Αλλά η κυβέρνηση φαίνεται να λέει άλλα πράγματα. Με ένα non paper που διακινεί το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί να οριοθετήσει τις σχέσεις με την Τουρκία μετά τα όσα «καταιγιστικά» καταγράφηκαν την πρώτη ημέρα επίσκεψης του Ερντογάν στην Αθήνα.
Στο πλαίσιο αυτό μια παράγραφος του non paper αναφέρει:
Συμφωνήθηκε η – υπό την υψηλή εποπτεία των δύο ηγετών – επανέναρξη των συνομιλιών ΜΟΕΑ (με ενεργή συμμετοχή της στρατιωτικής ηγεσίας και της υπηρεσιακής ηγεσίας του ΥΠΕΞ) και η επανέναρξη των διερευνητικών συνομιλιών για την υφαλοκρηπίδα.
Η μας δουλεύουν ή δεν γνωρίζουν τι κάνουν.

Επίλογος
Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για 43 χρόνια (όσο και η ηλικία του Πρωθυπουργού) μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο και τα τελευταία χρόνια και στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς διεκδικήσεις, χωρίς να βασίζεται σε διεθνείς συνθήκες και παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Όπως αναφέρει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Οικονομίδης, που υπήρξε Διευθυντής της Ειδικής Νομικής Υπηρεσίας του ΥΠΕΞ:
«Η επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία εμφανώς δεν συνάδει με την σύγχρονη εποχή, στηρίζεται κυρίως σε τρεις παράγοντες:
– στην ισχύ έναντι της χώρας μας,
– στην αδυναμία του διεθνούς συστήματος να επιβάλει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων και
– στην αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν πάντοτε να τοποθετούν το ατομικό τους συμφέρον υπεράνω του γενικού συμφέροντος της διεθνούς κοινότητας ως συνόλου.
Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί αμυντική πολιτική, πολλές φορές πυροσβεστικού χαρακτήρα. Μόνιμο χαρακτηριστικό της είναι η ατολμία με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές και η υποχωρητικότητα.»
Οι αυξανόμενες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο Πέλαγος, τα σενάρια μυστικής διπλωματίας μεταξύ Αθήνας- Άγκυρας, που φαίνεται ότι τώρα επανέρχονται, και η εγκληματική αμέλεια των ελληνικών κυβερνήσεων να ανακηρύξουν μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) θέτουν σε κίνδυνο τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα σε μια περίοδο που η Ελλάδα εμφανίζεται τρωτή απέναντι σε διεθνείς πιέσεις.
http://mignatiou.com/2017/12/akomi-mia-chameni-efkeria-gia-tin-aoz-ta-senaria-mistikis-diplomatias-metaxi-athinas-ke-agkiras/

*Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστημιακό Σύστημα Maryland των ΗΠΑ και ειδικός σε θέματα ΑΟΖ, δεδομένου ότι θεωρείται και ο πατέρας της ελληνικής ΑΟΖ. Διδάσκει Μακροοικονομία, Τραπεζική και Διεθνή Οικονομία. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπίας στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Maria Demertzis: The EU and the US: a relationship in motion

on Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Maria Demertzis: The EU and the US: a relationship in motion

Europe’s post-crisis recovery has been disappointing in comparison with the USA. But lower rates of inequality are staving off populism and bolstering support for globalisation. With the USA an increasingly unpredictable partner, the EU must address internal imbalances and build alliances to defend the multilateral order.


The legacy of the financial crisis has left a different trail in the EU economy by comparison to that of the US. Almost a decade after the start of what was undoubtedly the worst financial crisis in the last 50 years, the US has managed to restore financial stability and deliver a convincing path back to growth. The EU, by contrast, has not achieved a credible return to economic vigour. It is true that Europe has seen some renewed growth recently, but it remains weak and precarious. This is in part due to the EU’s weaker institutional resilience. High unemployment, particularly for the young, an excess of non-performing loans on banks’ balance sheets, and an incomplete banking union, all help explain the precarious nature of the stability and growth that we observe.
Despite these major economic challenges, Europe does have one important strength. Most European countries have always maintained relatively low levels of income inequality, certainly in comparison with the US. As the benefits of opening up their economies were shared more evenly, citizens found it easier to accept and endorse the benefits of globalisation. As a result, there has on the whole been support in Europe for closer cooperation between nations. In contrast, in the US and to some extent also the UK, the benefits of globalisation accrued only to a few. These societies became distinctively more polarised, giving rise to deep discontent. And this is, in my view, an important reason behind the electoral outcomes that we saw since 2016.
Nevertheless, there is no doubt that on both sides of the Atlantic the political trail of this last 10 years has been a rise in populism, inwardness and ultimately even protectionism. However, the way the two sides have dealt with such tendencies has been quite different.
In the US, the unexpected election of Trump has accelerated an earlier US trend, bringing its role as an anchor of the global system into question. And it is not just about withdrawing from a leadership position. Trump’s ‘America first’ rhetoric openly challenges a core tenet of multilateralism. This new philosophy was manifested in the recent withdrawal from the Paris agreement and the TPP, and also inspires the threat to impose indiscriminately high tariffs.
There are parallels in the UK, which voted in July 2016 to withdraw from the EU in order to craft its own trade agreements and find different ways of engaging with the rest of the world. The rhetoric of ‘taking back control’ is in line with this tendency to look inwards, protect one’s turf and adopt an antagonistic rather than cooperative position with others. Naturally, there are many difference with the US, but the UK’s decision to pursue Brexit fits this tendency to simply ‘withdraw’, as a way of doing better.
From the European perspective, the US election outcome and Brexit have changed geopolitical dynamics and challenged what the European Union considers its ‘natural alliances’. At the same time, however, the latest electoral outcomes in the Netherlands and France, along with the expected result in Germany, have shown an ability to contain populism. This has in turn brought new impetus to the debate on Europe’s need to unite. As a result, Europeans are now engaging in wide-ranging policy discussions on how to promote integration and improve the European Union’s world standing.
What should be the reinvigorated EU’s response to a more protectionist US? While economic and cultural ties with the US are very close, the EU also has strong relationships with the rest of the world. It has therefore a clear economic and political interest in preserving the multilateral trade system that has allowed all countries, big and small, to benefit from common rules and standards ensuring a level playing field.
However, though the EU is the largest trading bloc in the world, it cannot sustain a multilateral system on its own. In order to protect its interests, it will have to do more both inside and outside its borders. Externally, it needs to collaborate with partners around the world in defence of World Trade Organisation rules and fight to ensure international compliance. At the same time, the EU needs to foster relations with China and others, increasing diversity in its partnerships. Internally the EU also needs to do more. Implementing important reforms at both the national and EU level will be necessary to redress destabilising imbalances. And it is paramount to build up institutional resilience the lack of which has prevented the EU from taking quick and decisive action during the crisis.
Last, while the US position at the world stage remains uncertain and possibly antagonistic, the EU needs to be prepared for all possible outcomes. On the one hand, Europe must be capable of retaliating with tools that could be deployed bilaterally if the US imposes WTO-incompatible measures; on the other hand, Europe should also try to nurture a trans-Atlantic alliance that has always been the most natural of partnerships.

Βασίλειος Βάσιλας: ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ, ΤΟ ΥΨΙΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

on Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Εισηγητής : Βασίλειος Βάσιλας, Ταξίαρχος ε.α. (ΤΘ)

Βασίλειος Βάσιλας: ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ, ΤΟ ΥΨΙΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Προ ημερών παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή και έντονο ενδιαφέρον την από τηλεοράσεως μεταδοθείσα συζήτηση, από την συγκροτηθείσα  ΝΕΑ Δ.Κ.Ε. για την μελέτη του Δημογραφικού προβλήματος (Δ.Π) και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν θεωρούσα αναγκαία την συγκρότηση της, αφ' ενός μεν διότι προϋπήρχε Δ.Κ.Ε επί του ιδίου θέματος, της οποίας το Ομόφωνο Πόρισμα υπεβλήθη στη Βουλή στις 10 Φεβρουαρίου του 1993 , από τις προτάσεις του οποίου ελάχιστες πραγματοποιήθηκαν , αφ' ετέρου δε διότι κατά τη συζήτηση της ΝΕΑΣ Δ.Κ.Ε δεν έγινε όπως και κατά την παλαιάν , ούτε στοιχειώδης αναφορά στις ΑΝΑΞΙΟΠΟΗΤΕΣ ΔΕΞΑΜΕΝΕΣ του ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ οι οποίες είναι:

1.Η των ΠΑΛΙΝΝΟΣΤΟΥΝΤΩΝ ΟΜΟΓΕΝΩΝ .
2.Η των ΑΜΒΛΩΣΕΩΝ που είναι τριπλάσιες των γεννήσεων .
3.Η των ΑΤΕΚΝΩΝ ΖΕΥΓΑΡ|ΩΝ.

Από την επί τριάντα και πλέον χρόνια ενασχολήσεως μου με το ΥΨΙΣΊἩΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ έχω την εντύπωση , ότι εάν η Ελληνική Πολιτεία ασχοληθεί σοβαρά με το πρόβλημα και ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕΙ τις προαναφερθείσες ΑΝΑΞIΟΠΟΙΗΤΕΣ μέχρι τώρα ΔΕΞΑΜΕΝΕΣ του ΕΘΝ|ΚΟΥ μας  ΔΗΜΟΓΡΑΦ|ΚΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ, θα ΑΝΑΣΤΡΕΨΕΙ την ΥΠΟΓΕΝΝΗἩΚΟΤΗΤΑ.

Στο πόνημα το οποίο έχω γράψει και το οποίο είναι καταχωρημένο στο ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ με τα στοιχεία www.elisme.gr  (Κατεβάστε την εισήγηση (με κλειδάριθμο) «Επιπτώσεις του δημογραφικού ζητήματος στην άμυνα και την ασφάλεια της Ελλάδος» ΕΔΩ! Κατεβάστε, επίσης, με τον ίδιο κλειδάριθμο το πόνημα «ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑΣ» ΕΔΩ! κλειδἀριθμος νas.vas.32), προτείνω τρόπους αξιοποιήσεως των προαναφερθεισών Δεξαμενών που αν δεν είναι οι καλύτεροι , είναι οι καλύτεροι έναντι μη υπαρχόντων άλλων και εις πάσαν περίπτωση επειδή δεν παριστάνω  ούτε τον παντογνώστη ούτε τον αλάνθαστο, εάν υπάρξουν απόψεις-προτάσεις  ή τρόποι καλύτερης λύσης του προβλήματος, ευχαρίστως να τους αποδεχτώ  και να τους υποστηρίξω μετά φανατισμού.

Ειδικότερα , έχω αναφερθεί στο ρόλο τον οποίον μπορεί να διαδραματίσει ή Αγία Εκκλησία της Ελλάδος στους τομείς:

1.Της από Iερού Άμβωνος  Διαῷωτίσεως του Χριστεπὡνυμου πληρώματος ότι  «η Άμβλωση δεν αποτελεί θέμα του οικογενειακού προγραμματισμού ,αλλά ιδιαζόντως ειδεχθές κακούργημα εκ προθέσεως»

2.Της επεκτάσεως του θεσμού των ΣΤΕΓΩΝ για τις ΑΓΑΜΕΣ κυοφορούσες  σε όλες τις Iερές Μητροπόλεις της χώρας και

3.Της μεταφοράς των αρμοδιοτήτων Υιοθεσίας και Αναδοχής  (Ι.Υ.Α.) από το κράτος στις κατά τόπους Εκκλησιαστικές Ενορίες .

Σε ότι αφορά τα άτεκνα ζευγάρια τα οποία αγωνίζονται να αποκτήσουν παιδιά προτείνω όπως δημιουργηθούν τα ακόλουθα κέντρα Ι.Υ.Α στις πόλεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ , ΘΕΣΣΑΛΟΝ|ΚΗ  ΙΩΑΝΝΙΝΑ , ΑΘΗΝΑ και ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ, στα Νοσοκομεία των πόλεων αυτών να δημιουργηθούν Μαιευτικές Κλινικές ΙΑΤΡΙΚΩΣ  υποβοηθούμενης ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ (κοινώς ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗΣ) ΔΩΡΕΑΝ για όλες τις Ελληνίδες ό οποίες επιδιώκουν διακαώς να αποκτήσουν παιδιά.

Οίκοθεν νοείται , ότι για να είναι πλήρης και αποτελεσματική η όλη προσπάθεια θα πρέπει εκτός από τις καθαρό ΔΩΡΕΑΝ Παροχές Νοσοκομειακών θεραπειών  να υπάρξουν και ΕΝΔΙΑΙΤΗΜΑΤΑ ΔΩΡΕΑΝ για τις επαρχιώτισσες , οι οποίες θα πρέπει να μετακινούνται προς τις προαναφερθείσες κλινικές και τα οποία θα μπορεί να είναι μέρος και εν ανάγκη το σύνολο των κατά τόπους Κέντρων Αποκαταστάσεως Απωλειών Υγείας ( Κ.Α.Α.Υ ) των Ε.Δ,  τα οποία χρησιμοποιούνται και ως θέρετρα για τις οικογένειες των ε. ε και  ε. α Αξιωματικών  στον καιρό της Ειρήνης .

Οπωσδήποτε θα υπάρξουν αντιδράσεις , αλλά θα πρέπει να πρυτανεύσει ο ΥΨΙΣΤΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡ|ΑΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ των Ελλήνων και να παραμεριστούν ελάχιστες ΑΝΕΣΕΙΣ ορισμένης τάξεως Ελλήνων στη οποία έχω την τιμή να ανήκω . Μέσα στις ΔΩΡΕΑΝ παροχές πρέπει να συνυπολογίζονται και τα έξοδα μετακινήσεων.
Υπενθυμίζουμε , ότι η ίδρυση του Υπουργείου Δημογραφίας . την οποία προτείνει το ομόφωνο πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της 19-2-1993, θα συμβάλει ουσιαστικά  στην πραγματοποίηση των προτάσεών μας, διότι θα συντονίζει τις ενέργειες όλων των Φορέων, όπως είναι τα αρμόδια Υπουργεία , η Εκκλησία της Ελλάδος, η Ακαδημία Αθηνών, η Τοπική Αυτοδιοίκηση , οι Ένοπλες Δυνάμεις και άλλοι.

Προς επίρρωση των όσων αναφέραμε επικαλούμεθα  τον  αναμφισβήτητο Πατριωτισμό όλων των Ελλήνων και προ πάντων όλων των πολιτικών των εντός και εκτός Βουλής και των διανοουμένων και τους καλούμε να θέσουν  κατά μέρος  τις όποιες διαφορές και να ομονοήσουν για το συμφέρον του ΛΑΟΥ και του ΕΘΝΟΥΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΙ και ΛΙΓΟΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΩΣΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ . Φθάνουν πλέον οι ΔΙΧΛΣΜΟΙ που τόσες συμφορές έχουν συσσωρεύσει στον ευλογημένο αυτόν τόπο.

Καιρός να σωφρονιστούμε επί τέλους και να διδαχτούμε από τα τόσα μας ΔΕΙΝΟΠΑΘΗΜΑΤΑ , διότι αυτά που μας ΕΝΩΝΟΥΝ είναι πολύ περισσότερα και πολύ σπουδαιότερα από αυτά που μας χωρίζουν . Και η ΟΜΟΦΩΝΙΑ πρέπει να είναι ειλικρινής και γνήσια , ώστε να μη παραποιεί την αλήθεια και να στηρίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και πρέπει να αρχίσει από τα μεγάλα ΕΘΝΙΚΑ μας προβλήματα, όπως είναι το ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ, η ΠΑΙΔΕΙΑ, η ΥΓΕΙΑ η ΕΘΝΙΚΗ μας
ΑΜΥΝΑ και άλλα, τα οποία δεν προσφέρονται για μικροκομματικές αντιπαραθέσεις, αντεγκλήσεις και ανταλλαγή προκλητικών προσωπικών λογομαχιών εντυπωσιασμού , καθόν χρόνον ο ΛΑΟΣ υποφέρει και η ΠΑΤΡΙΔΑ ΛΝΤΙΜΕΓΩΠΙΖΕΙ τον ΕΣΧΑΤΟ ΚΙΝΔΥΝΟ του ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ του ΓΕΝΟΥΣ από του προσώπου της ΓΗΣ μέσα στο ορατό μέλλον.

Ειδικότερα σε ότι αφορά το Δ.Π επικαλοὐμεθα τα σοφά και συνετά λόγια του ομογενούς δόκτορος κυρίου Μιχαήλ Γκιόκα , τα οποία είναι πάντα επίκαιρα και έχουν ως εξής:
«Ολόκληρη η Ελλάδα πρέπει να τεθεί επί ποδός πολέμου. Πρέπει να σημάνει πολεμική έγερση και να αναληφθεί εκστρατεία ενημερώσεως και δραστηριοτήτων με θερμές και πειστικές εκδηλώσεις προς τον ανά την Υφήλιον Ελληνισμό, από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, τη Κυβέρνηση, τα κόμματα, την Εκκλησία, την Πνευματική Ηγεσία, τις Ένοπλες Δυνάμεις, για την ΣΩΤΗΡΪΑ του ΓΕΝΟΥΣ.                                   
Και τελειώνει με την επίκληση:

               
ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ
ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΦΑΔΑΖΕΙ
ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΨΥΧΟΡΡΑΓΕΙ
ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ
ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ»

Μετά από όλες αυτές τις θλιβερές δυσμενέστατες εξελίξεις οι οποίες καθιστούν το ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ως το ΜΕΓΙΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ μας ΠΡΟΒΛΗΜΑ, για την επίλυση του .

ΠΡΟΤΕΙΝΩ

"Όπως ο Ανώτατος Άρχων συγκαλέσει_ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ στο οποίο να συμμετέχουν
Ο Πρωθυπουργός , οι Αρχηγοί των εν τη Βουλή Κομμάτων , ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος , ο Υπουργός Εσωτερικών ως εκπρόσωπος της Τοπικής Αυτοδιοικήσεως  και ο Υπουργός ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΗΣ , οι οποίοι αφού εκτιμήσουν την Κατάσταση του Δημογραφικού Προβλήματος  να  καταλήξουν το ταχύτερο δυνατό σε ΓΕΝΝΑΙΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ και να λάβουν όλα τα ΔΥΝΑΤΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ και ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ για την ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ.

Το ΕΘΝΙΚΟ αυτό Συμβούλιο μετά την ανάθεση των προς εκτέλεση αποστολών στα θεσμικό όργανα θα παρακολουθεί τις εξελίξεις και θα επεμβαίνει όπου και όταν το θεωρεί αναγκαίο.

Τελειώνοντας τονίζουμε ότι οι ΕΥΘΥΝΕΣ των εκπροσώπων της Πολιτειακής και Πολιτικής Ηγεσίας είναι όχι μόνο τεράστιες  αλλά και ιστορικές . «Και Φημί κι' από Φημί και ουκ έχω τι Φω".
Βασίλειος Βάσιλας , Ταξίαρχος ε. α

Δημήτρης Παπακωνσταντίνου: Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας...

on Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Δημήτρης Παπακωνσταντίνου: Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας...

Δεν σας έχει κάνει καμία εντύπωση αυτή η κλιμακούμενη αγάπη των ξένων – όλων μα όλων...- για την Ελλάδα; Η χώρα από αποδιοπομπαίος τράγος, έγινε αγαπημένο παιδί των απανταχού τεχνοκρατών...


Αλλά και των απανταχού γραφειοκρατών θα συμπλήρωνα... Γιατί ιδιαίτερα εκεί στην Κομισιόν, ο έρωτας για την Ελλάδα του Αλέξη – όχι των άλλων... – κοντεύει να ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Μάλλον δεν έπεσαν θύματα κάποιας... σοσιαλμανίας οι αξιωματούχοι της σύγχρονης "Ρώμης". Αλλού είναι το κλειδί. Στο αποτέλεσμα της χρησιμότητας του Έλληνα πρωθυπουργού και την πολιτικής του "ναι σε όλα" που ακολουθεί συνεπώς τα τελευταία δύο χρόνια. Από τότε που πήρε το μάθημά του εκείνη την φοβερή ημέρα του Ιουλίου του 2015. Τότε που από... επαναστάτης που ήθελε να αποτινάξει τον ζυγό των Ευρωπαίων εταίρων μεταμορφώθηκε στο πλέον πειθήνιο πρωθυπουργό της Ευρωζώνης.

Η περιοριστική πολιτική και η υπερφορολόγηση που επέβαλε στη συνέχεια στη χώρα, οδήγησαν στην έστω και με πολλές καθυστερήσεις και απώλειες κεφαλαίων ολοκλήρωση δύο αξιολογήσεων και στο κατώφλι μίας ακόμη επιτυχημένης που θα αποτελέσει και τον προπομπό της εξόδου από το "αριστερό Μνημόνιο". Το τρίτο και... καλύτερο. Για να πάμε βέβαια σε ένα 4ο, το οποίο καθένας θα το ονομάζει και διαφορετικά... Όχι 4ο Μνημόνιο, μην το λέτε έτσι, προσπαθούσε να πείσει τις προάλλες τους επικεφαλής των μέσων ενημέρωσης, υψηλόβαθμος αξιωματούχος...
Τι και αν η φορολαίλαπα ισοπέδωσε τη μεσαία τάξη, τι και αν δημιούργησε μία κοινωνία ενός μικρού ποσοστού προνομιούχων και μίας τεράστιας μάζας αναξιοπαθούντων, τι και αν όλο και περισσότεροι Έλληνες ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, τι και αν συνεχίζεται αμείωτο το brain drain, τι και αν σωρεύονται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές, τι και αν έχουμε φτάσει στο σημείο... τα περισσότερα νοικοκυριά που δικαιούνται το κοινωνικό μειωμένο τιμολόγιο του ρεύματος, να μην μπορούν να πληρώσουν ούτε καν αυτό... Τα νούμερα, έστω και με μπόλικη δόση δημιουργικής γκουρμέ κουζίνας, βγαίνουν μια χαρά.

Προς τέρψιν των "Θεσμών". Όλων εκείνων δηλαδή που υπέβαλαν την Ελλάδα εξαρχής ως πειραματόζωο σε αδιέξοδες και καταστροφικές για την ελληνική κοινωνία πολιτικές. Χωρίς βέβαια να τους ενδιαφέρει πόσοι θα επιβιώσουν, πόσοι θα καταστραφούν, πόσοι θα τα καταφέρουν... Σε συνέπεια και συνέχεια όσων είχε αναφέρει από το Καστελόριζο προ επταετίας ο Γιώργος Παπανδρέου, ότι "δεν θα περάσουν όλοι το ποτάμι...".

Έτσι και έγινε. Οι περισσότεροι "πνίγηκαν".

Πράγματι, επτά χρόνια μετά, είναι πάρα πολλοί εκείνοι που δεν πέρασαν το ποτάμι... Όμως, τα νούμερα, βγαίνουν. Και η Ελλάδα ετοιμάζεται να βγει, λέει, από το πρόγραμμα. Όχι βέβαια με "καθαρή έξοδο" - οι αγορές βλέπετε δεν μασάνε... - αλλά θα βγει. Αυτό το "δώρο" θα μας το κάνουν οι "Δαναοί". Θα έρθουν και θα μας φέρουν το δώρο της αναγωγής της Ελλάδας σε ένα ευρωπαϊκό "success story". Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε, θα αναγγείλουν θριαμβευτικά. Η χώρα που μάτωσε, ίδρωσε, αλλά τα κατάφερε. Τι κατάφερε επί της ουσίας; Τίποτα. Ή... πολλά αν δεν μας απασχολήσει το γεγονός ότι η... επιτυχία στήθηκε πάνω σε μία εκατόμβη οικονομικών θυμάτων. Βεβαίως, θα περιμένουμε να δούμε και τα στίφη των επενδυτών που θα έρθουν και σχεδόν δεν θα έχουμε τι να τους κάνουμε όπως προέβλεψε για την επόμενη χρονιά και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος...

Πόσο θα κοστίσει το "δώρο" της εξόδου από το Μνημόνιο; Πάρα πολύ. Θα κοστίσει υψηλά πλεονάσματα που εγγυώνται κάποια στιγμή και νέα μέτρα μια και η φοροδοτική δυνατότητα της κοινωνίας έχει ήδη σχεδόν εξαντληθεί, θα κοστίσει ξεπούλημα όσων "φιλέτων" της δημόσιας περιουσίας έχουν απομείνει, θα κοστίσει μία συνεχή και αέναη επιτήρηση που δεν υπάρχει καμία εγγύηση, κανένα εθνικό σχέδιο ανάπτυξης, καμία στρατηγική που να εγγυώνται ευημερία και ανάπτυξη. Το δώρο της ανακήρυξης του success story θα το έχει πληρώσει και θα συνεχίσει να το πληρώνει πολύ ακριβά η ελληνική κοινωνία. Όσα κοινωνικά επιδόματα και αν διανεμηθούν...

Βεβαίως, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, οι επιτελείς της κεντρικής τράπεζας, οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ, θα έχουν να λένε ότι οι ίδιοι πέτυχαν! Μα γι' αυτό μας το κάνουν το "δώρο". Και αυτό θα τους διασφαλίζει και μακροημέρευση, αλλά και τις θέσεις εργασίας τους... Και βέβαια θα είναι μία πολύ χρήσιμη προεκλογική καμπάνια για τις Ευρωεκλογές που κοντοζυγώνουν το 2019 και ουδείς επιθυμεί να ρισκάρει την ενίσχυση τυχόν ευρωσκεπτικιστικών τάσεων από μία αποτυχία της Ελλάδας και την ανάγκη νέας χρηματοδότησής της...

Αναδημοσίευση: http://www.capital.gr/o-dimitris-papakonstantinou-grafei/3252906/fobou-tous-danaous-kai-dora-ferontas

25/9/2017. ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ

on Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Γεωργίου Β. Κασσαβέτη Επισμηναγού (Ι) ε.α. – τ. Κυβερνήτου Ο.Α.

25/9/2017. ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ
Κατά το άρθρο 49 του Συντάγματος, «ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ευθύνεται οπωσδήποτε για πράξεις που έχει ενεργήσει κατά την άσκηση των καθηκόντων του, παρά μόνο για εσχάτη προδοσία, ή παραβίαση, με πρόθεση, του Συντάγματος». Ορθώς λοιπόν ο συνταγματικός νομοθέτης απήλλαξε της ευθύνης τον ανώτατο άρχοντα, ώστε να εξασφαλίσει τη λειτουργία του κράτους. Όλοι οι άλλοι πολιτικοί παράγοντες όμως, υποτίθεται, ότι είναι υπεύθυνοι και για τις πράξεις και για τις παραλείψεις τους. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Οι διαδικασίες που προβλέπει το άρθρο 86 του Συντάγματος και ο σχετικός νόμος 3126 « περί ευθύνης υπουργών», εξασφαλίζουν τη δίωξη των υπαιτίως παραβατών του νόμου , πρωθυπουργού και υπουργών; Μπορεί να ξεχάσει κανείς ότι για να παραπεμφθούν στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Αγαμέμνων Κουτσόγιωργας, ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης, ο Γεώργιος Πέτσος και ο Δημήτρης Τσοβόλας το 1989, ήλθαν τα πάνω κάτω και χρειάστηκε να γίνει η ετερόκλητη εκείνη συνεργασία Ν. Δημοκρατίας με το ιδεολογικά, διαμετρικά αντίθετό και εγκληματικό ΚΚΕ; Ας έλθουμε όμως στα σημερινά.

Τα ξημερώματα της Κυριακής 10 Σεπτεμβρίου βούλιαξε ένα μικρό tanker, ελλιμενισμένο στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ Πειραιώς και Σαλαμίνας, με εξαιρετικές καιρικές συνθήκες, το οποίο σύμφωνα με τις δημοσιευθείσες πληροφορίες, περιείχε 2200 μετρικούς τόνους fuel oil και 370 μετρικούς τόνους gas oil, με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος του φορτίου να χυθεί στη θάλασσα, να καταστρέψει όλο το οικοσύστημα του Σαρωνικού Κόλπου και να μολύνει όλες τις ακτές της Αθηναϊκής Ριβιέρας, με ανυπολόγιστες ζημίες, τόσο στους ασχολούμενους με θαλάσσιες εργασίες, κυρίως ψαράδες, oσο και στον τουρισμό γενικότερα. Το αλαλούμ που ακολούθησε δεν έχει προηγούμενο. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Το πλοίο είχε ναυπηγηθεί το 1972 και είχε χωρητικότητα 3.205 μετρικούς τόνους. Επρόκειτο δηλαδή για ένα γερασμένο, ταλαιπωρημένο και χιλιομπαλωμένο σκαρί, του οποίου οι σωληνώσεις, κατά την άποψη επιθεωρητών, ήταν μπαλωμένες και γεμάτες τρύπες. Το Πιστοποιητικό Αξιοπλοΐας του συγκεκριμένου πλοίου, το οποίο είχε εκδοθεί από τις υπηρεσίες του Υπουργείου Ναυτιλίας είχε λήξει από τις 27 Ιουλίου και είχε πάρει παράταση για δύο μήνες, χωρίς να έχει ελεγχθεί, αν οι παρατηρήσεις που είχαν σημειωθεί κατά την προηγούμενη επιθεώρηση είχαν επιδιορθωθεί. Κατά τις δημοσιευθείσες πληροφορίες οι πλοιοκτήτες του είχαν εμπλακεί κατά το παρελθόν σε υποθέσεις λαθρεμπορίας καυσίμου. Παραδόξως για όλους εμάς τους αδαείς περί τα ναυτιλιακά, ενώ το πλοίο δεν ήταν ασφαλισμένο, το φορτίο του καυσίμου , το οποίο προοριζόταν για τον εφοδιασμό πλοίων, είχε ασφαλισθεί. Ίσως αυτό να σημαίνει κάτι για τους διερευνητές του καταστροφικού δυστυχήματος. Αυτά λοιπόν σχετικά με το αντικείμενο του εγκλήματος. Ας δούμε στη συνέχεια τις συνθήκες του ναυαγίου και τις ευθύνες των εμπλεκομένων στο ατύχημα.
Κατ’ αρχήν προκαλεί εύλογο ερώτημα σε επαΐοντες και μη, πως ένα πλοίο αγκυροβολημένο και με απόλυτη νηνεμία, πλημμυρίζει από νερά και βουλιάζει. Δεύτερο και σοβαρότερο ερώτημα είναι γιατί, ενώ το πλοίο είναι έμφορτο, που κατά τους σχετικούς κανονισμούς πρέπει να βρίσκεται on board το μεγαλύτερο μέρος του πληρώματος, την ώρα του ναυαγίου επέβαιναν του πλοίου μόνο δύο μέλη πληρώματος, ενώ απουσίαζε ο πλοίαρχος και ο μηχανικός, οι οποίοι και συνελήφθησαν την επομένη ημέρα. Τρίτο ερώτημα είναι ότι ενώ το ναυάγιο έλαβε χώρα στις 2:45 ώρα της Κυριακής, χρειάστηκαν πέντε ολόκληρες ημέρες για την πλήρη στεγανοποίηση του πλοίου, με αποτέλεσμα μεγάλη ποσότητα μαζούτ να ρυπαίνει τη θαλάσσια περιοχή του Σαρωνικού ακατάπαυστα επί όλο αυτό το διάστημα.
Κλείνοντας , χωρίς την παραμικρή δόση υπερβολής , πρέπει να λεχθεί ότι οι χειρισμοί του θέματος από τον καθ’ ύλην αρμόδιο Υπουργό κ. Παν. Κουρουμπλή υπήρξαν εντελώς άστοχοι και επέτειναν στην έκταση της καταστροφής. Κατ’ αρχήν κατά την ημέρα του ναυαγίου ο κ. Κουρουμπλής απουσίαζε στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να πλαισιώσει τον Πρωθυπουργό, ο οποίος στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του στην Έκθεση Θεσσαλονίκης, έδινε συνέντευξη τύπου.
Προφανώς ο Υπουργός Ναυτιλίας δεν φέρει ευθύνη, επειδή δεν προέβλεψε το ναυάγιο και δεν ήταν στην Αθήνα την ημέρα που αυτό συνέβη. Αναμφίβολα όμως φέρει βαρύτατες ευθύνες, επειδή υποβάθμισε τη σοβαρότητά του, καθυστέρησε αρκετά να ενημερωθεί και να συντονίσει τις ενέργειες των αρμοδίων υπηρεσιών για τον περιορισμό της ρύπανσης και το κυριότερο, διότι την Τρίτη 12 Σεπτεμβρίου, εγκαταλείποντας τα πάντα στο έλεος του Θεού, μετέβη στο Λονδίνο για υπόθεση ρουτίνας του Υπουργείου του. Χαρακτηριστικό της αδράνειας του κ. Κουρομπλή είναι και το ότι η αίτηση της Ελλάδος προς τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Θαλάσσιας Ασφάλειας (EMSA) υπεβλήθη αργά το βράδυ της 12ης Σεπτεμβρίου, ήτοι 75 περίπου ώρες αργότερα. Σύμφωνα δε με την εκπρόσωπό του κ. Ραντίνα Ρούσεβα, ο εν λόγω Μηχανισμός είχε 16 πλοία σε ετοιμότητα.
Πέραν όμως των αστόχων ενεργειών του, ατυχείς και άστοχες ήσαν και οι δηλώσεις του άσχετου με τα θαλάσσια πράγματα Αιτωλοακαρνάνα Υπουργού κ. Κουρουμπλή. Αναλυτικότερα, την 12 Σεπτεμβρίου μιλώντας στο ραδιόφωνο του Real FΜ, ο περί ου ο λόγος υπουργός ανέφερε, « ότι από το δεξαμενόπλοιο δεν υπάρχει κίνδυνος περαιτέρω διαρροής», ενώ ως γνωστόν, η πλήρης στεγανοποίηση του πλοίου έγινε δύο ημέρες αργότερα. Επίσης στις 14 Σεπτεμβρίου ο κ. Κουρουμπλής απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου του τηλεοπτικού σταθμού SKAΙ, αν ο κόσμος μπορεί να κάνει μπάνιο στη θαλάσσια περιοχή του ναυαγίου είπε χαρακτηριστικά. « Γιατί να μην κάνει μπάνιο ο κόσμος». Τρεις ημέρες αργότερα, όταν πλέον είχαν μαυρίσει οι ακτές του Πειραιά, του Φαλήρου, της Γλυφάδας και της Βούλας, ζήτησε συγγνώμη γι αυτή του τη δήλωση.
Τέλος και το θέμα της παραιτήσεώς του, το οποίο ετέθη από σύσσωμη την αντιπολίτευση, χειρίστηκε κατά άθλιο τρόπο τόσο ο κ. Κουρουμπλής, όσο και ο κακή τη μοίρα Πρωθυπουργός της χώρας. Όταν λοιπόν όλοι οι εκπρόσωποι των κομμάτων της αντιπολιτεύσεως έθεσαν το θέμα της παραιτήσεώς του, ο κ. Κουρουμπλής περιερχόμενος τα διάφορα ΜΜΕ δήλωνε « έχω θέσει την παραίτησή μου στη διάθεση του Πρωθυπουργού». Όταν όμως ο κ. Τσίπρας του διεμήνυσε εκ Θεσσαλονίκης να θέσει τέρμα σε αυτό το τροπάριο, ο κ. Κουρουμπλής ανέκρουσε πρύμνα. Προφανώς οι υπουργοί που έχουν αξιοπρέπεια και αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων και των παραλείψεών τους υποβάλλουν οι ίδιοι τις παραιτήσεις τους και δεν περιμένουν να τους παραιτήσει ο προϊστάμενός τους. Δυστυχώς στη χώρα μας η ανάληψη ευθύνης αποτελεί είδος υπό εξαφάνιση. Όσο δε η άσκηση της πολιτικής αποτελεί προσοδοφόρο επάγγελμα, ανάληψη ευθυνών και υποβολή παραιτήσεως από υπουργό της χώρας μας δεν πρόκειται να δούμε. Το παράδειγμα που ακολουθεί εν συνεχεία προσδιορίζει απλώς πόσο απέχει το διεφθαρμένο πολιτικό μας σύστημα από το αντίστοιχο των πολιτισμένων χωρών.
Πριν 25-30 χρόνια ένα αεροπλάνο Boeing – 747 (Jumbo) της Japan Airlines, λόγω αποκοπής ενός τμήματος του πηδαλίου ανόδου-καθόδου, κατέπεσε και συνετρίβει, με συνέπεια τον ακαριαίο θάνατο 229 επιβατών. Η διερεύνηση απέδειξε ότι η πτώση του αεροπλάνου οφείλετο σε αστοχία του υλικού και η ευθύνη βάρυνε αποκλειστικά την κατασκευάστρια Εταιρία BOEING. Συνεπώς ούτε κύρια, ούτε έμμεση ευθύνη έφερε ο Ιάπωνας Υπουργός Μεταφορών. Κι όμως ο Υπουργός αυτός δεν παραιτήθηκε απλώς, αλλά αυτοκτόνησε. Δεν περιμέναμε ασφαλώς να επιδείξει μια τόσο μεγάλη ευθιξία ο κ. Κουρουμπλής, αλλά να μας δουλεύει περιερχόμενος τα κανάλια και δηλώνοντας ότι έχει θέσει την παραίτησή του στον Πρωθυπουργό, εν γνώσει του ότι ο κ. Τσίπρας δεν πρόκειται να ικανοποιήσει το αίτημα της αντιπολιτεύσεως, πάει πολύ. Άλλωστε η ιστορία έχει δείξει, ότι σπανίως έχουν υπάρξει περιπτώσεις αναλήψεως ευθυνών από Έλληνες Υπουργούς.
Το συμπέρασμα λοιπόν που αβίαστα προκύπτει απ’ όλα τα παραπάνω είναι το εξής. Όσο το πολιτικό μας σύστημα παραμένει διεφθαρμένο, ματαίως θα αναζητούμε υπεύθυνο υπουργό, όσες παραβατικές πράξεις ή παραλείψεις κι αν διαπράξει κατά την άσκηση των καθηκόντων του, όσες καταστροφές κι αν προκαλέσει η άθλια διαχείρισή του. Ουδείς παραιτείται και ουδείς διώκεται.

12/08/2017. Ο Καραϊσκάκης και οι αρνητές στράτευσης

on Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Νατσιός Δημήτρης δάσκαλος-Κιλκίς

12/08/2017. Ο Καραϊσκάκης και οι αρνητές στράτευσης

Έλα, της θάλασσας θεριό
και του πελάγου μπόρα,
το φοβερό σκουπιδαριό,
να διώξεις απ’ τη Χώρα!
Ν. Γκάτσος
 
Ο κ. υπουργός της πάλαι ποτέ Εθνικής και νυν νεοταξικής Παιδείας, δεν υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία. Σύμφωνα με το "Πρώτο Θέμα", όταν ο Κώστας Γαβρόγλου έφτασε σε ηλικία 24 ετών, το 1971, και κλήθηκε να υπηρετήσει στον Ελληνικό Στρατό για μια θητεία μόλις οκτώ μηνών, προτίμησε να την εξαγοράσει ώστε να συνεχίσει τις σπουδές του στα καλύτερα πανεπιστήμια της Βρετανίας και των ΗΠΑ. (Λόγω  της εκ της Πόλης καταγωγής του). Τώρα  υπεραμύνεται της θητείας.... Ο Καραϊσκάκης, ο Αχιλλέας της Ρούμελης, και όλοι οι νέοι και αρχαίοι καπεταναίοι του Γένους, στους αρνητές στράτευσης, εφάρμοζαν κάτι περίεργες και "σκοταδιστκές πρακτικές", ως θα έλεγε μια προοδευτική συνιστώσα...Ας τις δούμε:

Στην αρχαία Αθήνα όσους αρνούνταν να στρατευτούν, τους ριψάσπιδες (= ρίπτω την ασπίδα) τους φορούσαν γυναικεία ρούχα, τους περιέφεραν στην πόλη και τους διαπόμπευαν μέχρι εσχάτης ξεφτίλας. Οι λιποτάκτες χαρακτηρίζονταν «άτιμοι» - και τα τέκνα τους κληρονομούσαν το στίγμα- δεν είχαν κανένα πολιτικό, δικαίωμα, ήταν ηθικά εκμηδενισμένοι, αξιοκαταφρόνητοι. Είναι γνωστός ο όρκος των Αθηναίων εφήβων: «Ου καταισχύνω τα όπλα…. αμυνώ δε και υπέρ ιερών και οσίων, και μόνος και μετά πολλών, και την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω…».

Για την Σπάρτη ήταν αδιανόητη η αποφυγή στράτευσης. Οι δειλοί ανασκολπίζονταν. Στα «αποφθέγματα Λακαινών» του Πλούταρχου διασώζεται το εξής:

«Η Δαμάτρια, ακούγοντας πως ο γιος της ήταν δειλός και ανάξιός της στην μάχη, όταν αυτός έφτασε στο σπίτι, τον σκότωσε. Το επίγραμμα στον τάφο της είναι το εξής: "τον παραβάντα νόμους Δαμάτριον έκτανε (=σκότωσε) μήτηρ, η Λακεδαιμονία τον Λακεδαιμόνιον". (εκδ. «Κάκτος», σελ. 227).

Αυτά στην αρχαία εποχή όπου η φιλοπατρία και η ανδρεία ήταν αρετές, τρανές και σπουδαίες. Για τους αρχαίους η αξία ενός άνδρα συμπυκνώνεται στην περίφημη ομηρική φράση: «εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης». Ενώ «της δειλίας αισχρά γίγνεται τέκνα», η δειλία, η λιποταξία, γεννοβολά αισχρά τέκνα.
Στην νεότερη εποχή εξόχως αποκαλυπτική και ξεκαρδιστική είναι η τακτική του στρατάρχη της Ρούμελης, του Καραϊσκάκη. Αυτός, όπως γράφει ο Δημήτρης Φωτιάδης στην βιογραφία του, «έσερνε ένα γυναικείο παλιόβρακο, γνωστό σ’ όλο το ασκέρι του με τ’ όνομα το βρακί της Κατερίνας, που το φόραγε στους φοβιτσιάρηδες». Όταν η πατρίδα κινδύνευε και ήθελε ο στρατηγός να στρατολογήσει πολεμιστές πήγαινε στα χωριά και τους μάζευε. Όσους κρύβονταν, τους κιοτήδες, «τις σαπιοκοιλιές», όπως τους ονόμαζε ο Καραϊσκάκης, τους ξετρύπωνε και τους ανάγκαζε να φορέσουν «το βρακί της Κατερίνας». (Η Κατερίνα ήταν περιβόητο για την ελευθεριότητά του γύναιο της περιοχής). Όσοι λαγόκαρδοι και κιοτήδες φορούσαν «το βρακί» ντροπιάζονταν διά βίου και συνήθως εξαφανίζονταν, για να γλιτώσουν τον περίγελω του κόσμου και κυρίως των οικείων τους, μανάδων,αδελφών και γυναικών τους. Εκείνα τα χρόνια «μιλούσαν οι καρδιές, τώρα μιλούν τα χρήματα» (Κανάρης). Οι λιποτάκτες ατιμάζονταν ως ανάξιοι της πατρίδας. Αναστήθηκε το Γένος από ανθρώπους «τρελούς» σαν τον Καραϊσκάκη, που με τις ηρωϊκές «αποκοτιές τους» έδιναν θάρρος. Χαρακτηριστικό το παρακάτω επεισόδιο, το οποίο αναφέρει ο Φωτιάδης (σελ. 111). Συνήθιζε στις μάχες ο στρατηγός να προκαλεί τους Τούρκους με βρισιές και χοντρά πειράγματα. «Μέσα στο ξάναμμα της μάχης», (στο Κομπότι, στις 8 Ιουνίου του 1821), τους φωνάζει.

- Ουχά, κιοτήδες, σταθείτε ωρέ να πολεμήσετε!
- Ποιος είσαι εσύ ωρέ, που θα μας πεις κιοτήδες;
- Είμαι ο γιος της καλογριάς και σας χέζω!
- Εμάς, γκιαούρη, χέζεις;
- Εσάς μεμέτηδες!
- Περίμενε, μπάσταρδε, να σε πιάσουμε, να σε σουβλίσουμε και τότες βλέπεις τι θα κρένει ο πισινός σου!
- Εμένα, ωρέ, θα σουβλίσετε;
- Εσένα, ωρέ, Καραϊσκάκη!
- Αμ τότες σταθήτε ν’ ακούσετε από τώρα τι κρένει (=λέει) ο πισινός μου!
Πηδάει πάνω σ’ ένα βράχο, ξεβρακώνεται, τεντώνει γυμνό τον κώλο του στους οχτρούς και τους φωνάζει:
- να ωρέ Τούρκοι…!

Ήταν όμως κρυμμένος κοντά ένας Τούρκος, τον πυροβόλησε και είδε και τρόμαξε να γιατροπορευτεί από το βόλι που τον βρήκε «στα μεριά». Όταν όμως έγινε το βαυαροκρατούμενο κρατίδιο οι αγωνιστές παραμερίστηκαν και τα αξιώματα πήγαιναν στους απειροπόλεμους πολιτικάντηδες, στο ζυμάρι των Τούρκων. Και επιδαψίλευαν τους εαυτούς τους με γελοιωδέστατους τίτλους. «Έλεγε ο Κολοκοτρώνης καταγελών: και ευγενέστατον και πανευγενέστατον και ενδοξότατον και εκλαμπρότατον και εξοχότατον και μεγαλειότατον με ονόμασαν, μόνο τον τίτλο του παναγιότατου δε μ’ έδωκαν». (Σπηλιάδης, «Απομνημονεύματα», τομ. Γ΄, σελ. 38).

Από την αυγή του νεοελληνικού βίου διαφαίνεται ποιοι θα κυβερνούν: «οι εκλαμπρότατοι», οι οποίοι στους εθνικούς αγώνες προτιμούσαν «το βρακί» παρά το πεδίο της τιμής. Τώρα βέβαια επεκτάθηκε η τακτική του …«βρακοφορέματος» και εν καιρώ ειρήνης. Το 1940 κάτι παρόμοιο συμβαίνει. Οι γιοι των «εκλαμπρότατων» αναπαύονται «βοηθητικοί» στα μετόπισθεν, ενώ ο απλός λαός κατασκοτώνεται για την τιμή του έθνους στα βορειοηπειρώτικα βουνά, στις αετοράχες της Πίνδου. Στο βιβλίο του «Οπλίτης στο αλβανικό μέτωπο», ο σπουδαίος λαογράφος Δημ. Λουκάτος, γράφει: «Σήμερα, 25 Νοεμβρίου 1940, έκαμα μια βόλτα στα γραφεία των Εμπέδων. Ένα σωρό φαντάροι έχουν βολευτεί εκεί μέσα. Μ’ ένα μπιλιετάκι, μ’ έναν γνωστό, από δω και από κει, τα κατάφεραν. Τώρα είναι ήσυχοι. Είναι όλοι τους από αριστοκρατικές αθηναϊκές οικογένειες, και πολλοί έρχονται στο γραφείο τους με ιδιόκτητη κούρσα. Τους ξεχωρίζεις από τα καλοχτενισμένα μαλλιά, τα μεταξωτά πουκάμισα, τα καλοβαλμένα φανταρίστικα, και το ρολόι του χεριού. Τους ξεχωρίζεις ακόμα, από το ακατάδεχτο ύφος τους και την απροθυμία τους να σ’ εξυπηρετήσουν. Τα τσακίσματα και τις ευγένειες τα σπαταλάνε στους αξιωματικούς…». (εκδ. «Ποταμός», σελ. 25). Αυτοί οι κιοτήδες, οι γόνοι των «καλών» οικογενειών, διακρίθηκαν την περίοδο της Κατοχής, ως δοσίλογοι ή μαυραγορίτες. Όταν απελευθερωθήκαμε γλίτωσαν την κρεμάλα, γιατί εκμεταλλεύτηκαν τον εμφυλιοπολεμικό κυκεώνα, έγιναν φανατικοί του καθεστώτος, έκαναν τις βρωμοδουλειές του, και έλαβαν άφεσιν αμαρτιών. Οι έκγονοί τους, μαζί με τις αιματοβαμμένες περιουσίες τους, κληρονόμησαν και την αφιλοπατρία, την αποφυγή της στράτευσης, τον παρασιτισμό.

Ποιοι, τα τελευταία χρόνια του σαλταδορισμού, είναι φυγόστρατοι, απαλλάσσοντα από το χρέος της υπηρετήσεως της πατρίδας; Κάποιοι γόνοι πολιτικών, επώνυμοι αθλητές, καλλιτέχνες και λοιποί τζιτζιφιόγκοι και μοσχοαναθρεμμένοι γιοι και ανηψιοί των ισχυρών οικονομικά παραγόντων, αφιλόπατροι καριερίστες και οι... Ιεχωβάδες. Όλο το  "φοβερό σκουπιδαριό" που λυμαίνεται, δηλαδή, τον τόπο. Αν ήταν δυνατόν να αποκαλυφθούν, θα διαπιστώναμε πως είναι αυτοί που λεηλάτησαν την πατρίδα, που κατέχουν περίοπτες και χρυσοπλήρωτες θέσεις του Δημοσίου, που ροκανίζουν επιδοτήσεις, είναι όλοι τους «εκλαμπρότατοι» και «πανευγενέστατοι". ( Και ένιοι σεβασμιότατοι). Και αντί να μάθουμε ποιοι είναι «οι σαπιοκοιλιές», να τους φορέσει ο λαός το περιβόητο…εσώρουχο, μήπως και ξεκουμπιστούν από την ντροπή και γλιτώσει ο τόπος, επιβραβεύονται με αξιώματα και τιμές.

Και όμως η θητεία ενός νέου αποτελεί ύψιστο καθήκον. Παρ’ όλη την κατασυκοφάντηση του στρατού μας τις τελευταίες μεταπολιτευτικές δεκαετίες, η εμπιστοσύνη του λαού παραμένει ακλόνητη σ’ αυτόν. Ο στρατός για έναν νέο συνιστά σχολείο πατριδογνωσίας, πειθαρχίας, συναλληλίας, αλληλεγγύης.. πηγαίνεις παιδί, γυρίζεις άντρας, έλεγαν οι παλιοί. Όποιος για αστείο λόγο δεν υπηρετούσε, του έμενε κουσούρι μια ζωή, κορίτσι καλό για παντρειά κανείς δεν του εμπιστευόταν, εύκολα δουλειά δεν έβρισκε.
Όταν ήμασταν ακόμη Ρωμιοί, πριν γίνουμε Ευρωπαίοι, οι άντρες μιλούσαν με καμάρι για την στρατιωτική τους θητεία, αν και οι τότε κακουχίες και οι στερήσεις, είναι αδιανόητες για την σημερινή γενιά του κινητού, της κατάληψης και του χαβαλέ. Τώρα το εκσυχγρονιστικό – νεοεποχίτικο σαράκι της αρνησιπατρίας και της απέχθειας για την στράτευση, φωλιάζει στις καρδιές των νέων, με αποτέλεσμα η θητεία να θεωρείται χάσιμο χρόνου, κοροϊδία. Οι παρελάσεις, που τονώνουν το αίσθημα ασφάλειας του λαού μας και λειτουργούν ως αναλαμπές εθνικής υπερηφάνειας – τόσο απαραίτητες για την κρισιμότατη περιοχή και εποχή μας – μπήκαν στο στόχαστρο των χασομέρηδων της ειρηνοφιλίας. Και είναι σίγουρο ότι θα καταργηθούν, μόνο μια παρέλαση θα γίνεται: της παρδαλής υπερηφάνειας.
( Έφτασε, θυμάμαι, κάποτε και ένας πρόεδρος της ΟΛΜΕ να ζητήσει την κατάργησή των εθνικών παρελάσεων, διότι αποτελούν φασιστικό κατάλοιπο. Τέτοια παραδείγματα από τους «εκλαμπρότατους» και τους νεόπλουτους του χρήματος και πνεύματος παίρνει η λαϊκή ψυχή, οι νέοι, και αποβάλλουν κάθε ευγενική πνοή, κάθε εδραία αξία).

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όταν γεννιόταν αγόρι εύχονταν στην μάνα: να σου ζήσει, να γίνει καπετάνιος, να του γράψουν και τραγούδι. Τώρα γεμίσαμε «λιανοπαίδια», που, αντί για παντελόνια, φορούν του Καραϊσκάκη το ατιμωτικό -λέξη του  Μακρυγιάννη αυτή -κωλόπανο...

(Ζητώ συγγνώμη για τις ορολογίες, αλλά είναι της γενιάς του  '21, η οποία, ευτυχώς, δεν γνώριζε από την όλο κουδουνίσματα και κορδακισμούς γλώσσα της σήμερον).

Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκίς

1/8/2017: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Για τις Πιλοτικές Παρεμβατικές Δράσεις Υποστήριξης Μουσουλμανοπαίδων στα Νηπιαγωγεία της Θράκης

on Τρίτη, 01 Αυγούστου 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΞΑΝΘΗΣ

1/8/2017: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Για  τις Πιλοτικές Παρεμβατικές Δράσεις  Υποστήριξης  Μουσουλμανοπαίδων στα Νηπιαγωγεία της Θράκης

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΞΑΝΘΗΣ
Ξάνθη,  29  Ιουλίου 2017  Αριθμ. Πρωτ.: 163

ΠΡΟΣ :
1.Τον περ. Δ/ντή Α/θμιας & Β/μιας Εκπ/σης Α.Μ.Θ.  κ. Κεραμάρη Παναγιώτη
2.Τον Δ/ντή Π.Ε Ξάνθης κ. Μάρκου Αναστάσιο
3.Σχολικούς Συμβούλους  εκπ/κής περιφέρειας ν. Ξάνθης
4.Τη ΔΟΕ
5.Μέλη Συλλόγου
6.ΜΜΕ

Με μια 14σέλιδη πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος (20.07.2017/4726) και μάλιστα εν μέσω θέρους, προφανώς για το μετριασμό των αντιδράσεων  από την εκπαιδευτική κοινότητα, το Υπουργείο Παιδείας δια του Ι.Ε.Π. (ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ) προχωρά στην Υλοποίηση Παρεμβατικών Δράσεων και Υποστήριξης Μουσουλμανοπαίδων στα Νηπιαγωγεία της Θράκης, στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ με συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ελληνικού Δημοσίου, αγνοώντας μάλιστα  τις αντιδράσεις των εκπαιδευτικών συλλόγων της περιοχής καθώς  και τις αποφάσεις της 86ης Γενικής Συνέλευσης του Κλάδου.
Σύμφωνα με την πρόσκληση 1.ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ-ΠΑΡΑΔΟΤΕΑ:
«Οι Αντισυμβαλλόμενοι θα συνεργασθούν με τον/την εκπαιδευτικό της τάξης με στόχο την αποτελεσματική διαχείριση του μαθησιακού περιβάλλοντος μέσα από δραστηριότητες που στηρίζουν τη γνωστική, κοινωνική και γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών, αξιοποιώντας και τη μητρική τους γλώσσα.
Οι Αντισυμβαλλόμενοι θα έχουν την υποχρέωση καθ’ όλη τη διάρκεια της σύμβασής τους να συνεργάζονται με την/τον υπηρετούντα νηπιαγωγό, να παρακολουθούν τις καθορισμένες δια ζώσης και εξ αποστάσεως επιμορφώσεις και να συνεργάζονται με τους επιστημονικούς συνεργάτες της Πράξης για την υλοποίηση δράσεων, ενημέρωσης και εμπλοκής των οικογενειών των νηπίων και της τοπικής κοινότητας στην πιλοτική παρέμβαση.
Οι Αντισυμβαλλόμενοι θα παραδίδουν στην Επιστημονική Ομάδα Έργου μηνιαίες ατομικές εκθέσεις του παραχθέντος έργου τους. Οι Εκθέσεις αυτές θα βασίζονται στην εφαρμογή του Οδηγού εργαλείων καταγραφής, που θα τους έχει παραδοθεί από την ΕΟΕ και θα συνεισφέρουν στην ανατροφοδότηση του επιμορφωτικού υλικού και στην γενικότερη αποτίμηση της πιλοτικής παρέμβασης».

Συνεπώς, τα όποια ερωτήματα και προβληματισμούς είχαμε εκφράσει  ως Διοικητικό Συμβούλιο με την 14.03.2017/62 ανακοίνωσή  μας  σχετικά με το πρόγραμμα, συνεχίζουν να υφίστανται, αλλά επιπρόσθετα δημιουργούνται περισσότερα που έχουν να κάνουν τόσο με το ποια είναι η μητρική γλώσσα των παιδιών και πώς αυτό μπορεί να πιστοποιηθεί, όσο και ποιος μπορεί να είναι ο παρεμβατικός ρόλος των οικογενειών και της τοπικής κοινότητας στην πιλοτική αυτή παρέμβαση.
Επίσης, πέραν των διαφορετικών σχέσεων εργασίας των συνεργατών και του διαφορετικού τρόπου πρόσληψής τους,  εισάγεται η παράλληλη διδασκαλία, γεγονός που υποβαθμίζει και ακυρώνει το έργο και το ρόλο του/της νηπιαγωγού και επιρρίπτει άμεσα  τις όποιες  αδυναμίες και ευθύνες  της πολιτείας στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς.

Το κυρίαρχο όμως στοιχείο της πρόσκλησης εκδήλωσης ενδιαφέροντος είναι ο διαχωρισμός που επιβάλλει, αφού δικαίωμα υποβολής αίτησης έχουν μόνο απόφοιτοι Πτυχιούχοι Τμημάτων Προσχολικής Αγωγής,  μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης συγκεκριμένων Δήμων, των νομών Ξάνθης και Ροδόπης. Αποκλείονται έτσι όλοι οι άλλοι απόφοιτοι πτυχιούχοι των παραπάνω τμημάτων, μη μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας, και οι οποίοι μπορεί να  είναι κάτοχοι πιστοποίησης στη μητρική γλώσσα των παιδιών σε βαθμό επαρκή για την άσκηση του έργου. Επομένως τίθεται και θέμα αντισυνταγματικότητας με την πρόσκληση να αντίκειται στις αρχές του Συντάγματος, της ισότητας, της αξιοκρατίας και των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Επισημαίνουμε για μια ακόμη φορά ότι τα  επιχειρήματα της πιλοτικής αυτής παρέμβασης στα νηπιαγωγεία της Θράκης,  αποτελούν μια επικοινωνιακή προσπάθεια για την αποδοχή αυτής, προκειμένου κατόπιν άσκησης πίεσης να ικανοποιηθεί το αίτημα όλων αυτών που αυτόκλητα έχουν οριστεί ως προστάτες της μουσουλμανικής μειονότητας με ορατό τον κίνδυνο να αποτελέσει την «κερκόπορτα» για τη γενίκευση της τουρκικής γλώσσας και να οδηγήσει με την κατάλληλη μεθόδευση στη μετατροπή των νηπιαγωγείων από μονόγλωσσα σε δίγλωσσα, αφού όλοι γνωρίζουμε ότι  πάγιο αίτημα όλων αυτών είναι η δημιουργία δίγλωσσων νηπιαγωγείων στο πρότυπο του μειονοτικού Δημοτικού Σχολείου και όχι μόνο.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου μας:

Με πλήρη σεβασμό στη «διαφορά» -  θεωρώντας  ότι οι μειονότητες μπορούν και πρέπει να αποτελούν γέφυρες φιλίας ανάμεσα στους λαούς - και έχοντας επίγνωση του ιδιαίτερου ρόλου,  έργου και της προσφοράς των συναδέλφων μας νηπιαγωγών, ζητούμε να σταματήσει επιτέλους το νηπιαγωγείο να αποτελεί πεδίο πειραματισμού, αντιπαραθέσεων και εθνικιστικών επιδιώξεων με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων που αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της μειονότητας στο πλαίσιο πάντα των εκάστοτε συμφερόντων και των μικροπολιτικών τους επιδιώξεων.

Εκφράζουμε την πλήρη αντίθεσή μας με την πιλοτική παρέμβαση στα νηπιαγωγεία της Θράκης, υπερασπιζόμαστε την κάλυψη των μορφωτικών αναγκών όλων των νηπίων, την υπεράσπιση του δημόσιου νηπιαγωγείου και των λειτουργών του.

 Διεκδικούμε:
•Στα δημόσια νηπιαγωγεία της Θράκης, όπου φοιτούν νήπια της μουσουλμανικής μειονότητας, για τη στήριξη της χρήσης των μητρικών γλωσσών να υπάρξει περαιτέρω μειωμένη αναλογία μαθητών ανά νηπιαγωγό έτσι ώστε η αναλογία να είναι 2 νηπιαγωγοί ανά 25 νήπια – προνήπια. Αυτό σημαίνει αύξηση της οργανικότητας στα νηπιαγωγεία αυτά, η οποία θα στηρίζεται σε προσλήψεις νηπιαγωγών απόφοιτων Τμημάτων Επιστημών της Αγωγής Προσχολικής Ηλικίας που θα έχουν προσληφθεί κεντρικά από το Υπουργείο Παιδείας και με ενιαίο τρόπο (όπως όλοι/ες οι νηπιαγωγοί), για τη διευκόλυνση της παιδαγωγικής πράξης. Σημειώνουμε πως νηπιαγωγοί, απόφοιτοι ΑΕΙ Τμημάτων Επιστημών της Αγωγής Προσχολικής Ηλικίας φυσικοί ή μη ομιλητές των μητρικών γλωσσών της μειονότητας,  έχουν έτσι κι αλλιώς κάθε δικαίωμα τοποθέτησης σε όλα τα δημόσια νηπιαγωγεία (όπου φοιτούν ή όχι νήπια της μειονότητας) όπως κάθε άλλος/η νηπιαγωγός. 
•Μαζικούς διορισμούς νηπιαγωγών.
•Ολοήμερη λειτουργία του νηπιαγωγείου.
•Δημιουργία κατάλληλου υλικού προσχολικής ηλικίας με στόχο τη γνώση και την κατάκτηση της ελληνικής γλώσσας ώστε να βοηθηθούν σημαντικά τα παιδιά.
•Διαρκή επιμόρφωση και εκπαίδευση για τη διαχείριση γλωσσικής πολυμορφίας και πολυπολιτισμικότητας μέσα στην τάξη-οι εκπαιδευτικοί, στο πλαίσιο της επιμόρφωσής τους  να αποκτούν στοιχειώδη γνώση της μητρικής γλώσσας των νηπίων.
•Σύγχρονες υποδομές Προσχολικής Αγωγής, που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες και όλα τα παιδιά της μειονότητας.
•Δημιουργία των αναγκαίων δομών Ειδικής Αγωγής για την κάλυψη των αναγκών των παιδιών της μειονότητας που έχουν ειδικές ανάγκες.

Καλούμε:
Την αρμόδια  σχολική σύμβουλο να μην προβεί σε ορισμό νηπιαγωγείων ως πιλοτικά.
Τους/τις νηπιαγωγούς να μη συναινέσουν στον ορισμό των νηπιαγωγείων τους ως πιλοτικά παρέχοντας πλήρη συνδικαλιστική κάλυψη.
Τη ΔΟΕ να εξετάσει το θέμα, τον τρόπο αντίδρασης  των συναδέλφων μας, αλλά και περί  της συνταγματικότητας της πρόσκλησης, δια της νομικής συμβούλου της ΔΟΕ.
    
Έχουμε χρέος όλοι μας και οφείλουμε με υψηλό αίσθημα ευθύνης  να συμβάλλουμε στην εμπέδωση κλίματος αμοιβαίας κατανόησης και εμπιστοσύνης και μέσα απ’ αυτό να προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε και να συνεργαστούμε όλοι οι εμπλεκόμενοι στην εκπαιδευτική διαδικασία.
Η βελτίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, εξαρτάται τα μέγιστα από την ποιότητα της συνεργασίας όσων εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία, ιδιαίτερα όμως από την πολιτεία και κυρίως από το Υπουργείο Παιδείας που πρέπει να ενσκήψει με υπευθυνότητα και σοβαρότητα στα προβλήματα της εκπαίδευσης και να δρομολογήσει εξελίξεις που θα οδηγούν σε ένα σύγχρονο σχολείο.
Ο διάλογος μπορεί και πρέπει να αποτελέσει την κύρια παράμετρο αυτής της προσπάθειας.

Από το Δ.Σ

15/3/2017. Σύγχρονοι Δωσίλογοι . . .

on Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α. Γρηγόριος Νούσιας, Μέλος ΣΑΣΙ

15/3/2017.  Σύγχρονοι Δωσίλογοι . . .

‘‘Δεν είναι δική μου γνώμη, αλλά γνωμικό των σοφών, πως δεν υπάρχει τίποτα δυνατότερο από την ‘‘ανάγκη’’.  Αυτά από τον τραγικό ποιητή Ευριπίδη, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, γεννήθηκε την ημέρα της ναυμαχίας της Σαλαμίνας, στην οποία ο πρεσβύτερος Αισχύλος έλαβε μέρος ως πρόμαχος, και ο δεκαπενταετής Σοφοκλής συμμετείχε στα επινίκια. Κατά τον Αριστοτέλη, ανάγκη είναι ‘‘το μη ενδέχεσθαι άλλως’’, ήτο το αναπόφευκτο, το αναπόδραστο. Με άλλη διατύπωση, ‘‘ανάγκη λέγομεν την έξωθεν αρχήν, ή εμποδίζουσαν ή κινούσαν’’. Κλείνουμε την παρένθεση με την αποστροφή, ‘‘ανάγκα δ’ ουδέ θεοί μάχονται’’.
Η ‘‘ανάγκη’’, λοιπόν, σε κάθε νοητική διεργασία για τη λήψη αποφάσεων είναι παρούσα. Και όταν αυτές μετουσιώνονται σε πράξεις, τα αποτελέσματά τους μπορεί να έχουν είτε θετικό είτε αρνητικό πρόσημο. Και οι αποφάσεις των πολιτικών και στρατιωτικών, σε κρίσιμες στιγμές, μπορεί να έχουν τραγικές συνέπειες για τη χώρα , για το έθνος. Δεν λέμε κάτι σπουδαίο. ‘‘Ο αποφασίζων εν πολέμω είναι εις θέσιν όλως εξαιρετικήν και διάφορον άλλης περιστάσεως, η δε ηθική κατάστασις των μαχητών και οι διαθέσεις της κοινής γνώμης αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της αποφάσεως’’, λέγει ο στρατηγός Δούσμανης.
Η ιστορία γέμει παραδειγμάτων. Θα υπογραμμίσομε, ότι σε αποφάσεις και πράξεις με ύψιστο εθνικό περιεχόμενο, κατά κανόνα, η αλήθεια των πραγματικών περιστατικών θυσιάζεται στο βωμό των σκοπιμοτήτων και της στείρας κομματικής αντιπαράθεσης. Οι σύγχρονοι δε ‘‘διαμορφωτές’’ της κοινής γνώμης, τρομάρα τους, για να φέρουν εις πέρας την ‘‘ανατεθείσα αποστολή’’, ή για να διασκεδάσουν τις καιροσκοπικές τους ανησυχίες, ομοιώνουν τα τρέχοντα πολιτικά δρώμενα με τραγικές για τη χώρα και το έθνος περιστάσεις παρελθόντος χρόνου. Από τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά μετερίζια, με την αλαζονεία και την οίηση που τους προσδίδει το μικρόφωνο, και ως κύμβαλα αλαλάζοντα, επιδαψιλεύουν την όποια κυβέρνηση με δωσιλογισμό. Λόγω μνημονίου, τάχα. Και, εν τη ρύμη του λόγου τους (!), προβάλλουν τους σημερινούς κυβερνώντες πάνω στις τραγικές φιγούρες των υπευθύνων της Μικρασιατικής καταστροφής και τους κατοχικούς πρωθυπουργούς.
Πράγματι, ο ‘‘δωσιλογισμός’’ έγινε εθνικό και πολιτικό σύνθημα, με ολότελα εξειδικευμένη έννοια, σε δύο περιόδους μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922, και κατά την τριπλή κατοχή του 1941-44. Τον όρο τον πρώτο-μεταχειρίστηκε ο βουλευτής Δ. Λεονάρδος μιλώντας στις 29 Νοε. 1929 στην Εθνοσυνέλευση, κατηγορώντας την κυβέρνηση, ότι, τάχα, δεν προχωρούσε στη εκκαθάριση του στρατού από τους ‘‘δωσίλογους’’, εννοώντας τους αξιωματικούς που βαρύνονταν για την τραγωδία των Ελλήνων στο λίκνο της ελληνικής φιλοσοφίας, την Ιωνία. Βεβαίως, η δίκη και η εκτέλεση των ‘‘ Έξι’’ είχε προηγηθεί, καθώς και η αμνηστεία του 1923 για τους λοιπούς πολιτικούς υπεύθυνους. Τελικά, ουδείς άλλος καταδικάστηκε.
Στη δεύτερη περίπτωση, έχομε την υπ’ αρ. 1 Συντακτική Πράξη της 3ης Νοε. 1944, ‘‘Περί επιβολής ποινικών κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού’’. Ένα από τα πρώτα απελευθερωτικά νομοθετήματα. Προϋποθέσεις για την καταδίκη ήταν η εκ προθέσεως προδοτική συνεργασία με τον εχθρό, από την οποία να προέκυψε ωφέλεια για τον ίδιον ή ζημία στον εθνικό-συμμαχικό αγώνα. Εκτός δε από τις ποινές της ειρκτής και του θανάτου, το νομοθέτημα προέβλεπε και την ειδική ποινή της ‘‘Εθνικής Αναξιότητας’’. Ο όρος του δωσίλογου δεν αναφέρετο.
Διερωτώμεθα, επρόδωσαν συνειδητά την πατρίδα οι κατηγορηθέντες και καταδικασθέντες με συνοπτικές διαδικασίες από τα στρατοδικεία της εποχής; Ποια ‘‘ανάγκη’’ κατηύθυνε τις αποφάσεις τους και τις πράξεις τους, για τις οποίες πλήρωσαν με τη ζωή τους ή με πολυετή ειρκτή; Ποια ‘‘ανάγκη’’ υπαγόρευσε τις καταδίκες; Πάντως, και οι δύο περιπτώσεις έχουν ως πεμπτουσία τη συνέχιση ή μη του αγώνα. Και στις δύο περιπτώσεις, το καταβαραθρωμένο ηθικό του στρατεύματος και η σμπαραλιασμένη ψυχολογία της κοινής γνώμης, είναι κοινός τόπος. Χάνονται ελληνόπουλα. Μανάδες θρηνούν και συνάμα στέλνουν στο μέτωπο το δεύτερο και τρίτο παιδί τους. Πόσο να αντέξουν. Φαντάροι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για τρία και τέσσερα χρόνια. Πόσο να αντέξουν; Έπεσαν υπέρ πατρίδος , αναγράφεται στις μαρμάρινες στήλες, και του τελευταίου χωριού. Πώς να μη δακρύσεις!
Στο μέτωπο της Μικράς Ασίας, η μαχόμενη για τρία χρόνια ελληνική Στρατιά επεχείρησε κάτι που προφανώς ήταν εκτός του φακέλου των ορίων της. Πορεία προς Άγκυρα. Ίσως αυτό να ήταν και εκτός κανόνων Διεθνούς Δικαίου. Το βέβαιο είναι, ότι το εγχείρημα αυτό ξέφευγε κατά πολύ από τον αρχικό αντικειμενικό σκοπό, την αρχική αποστολή. Και η αποστολή της Μονάδος συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της απόφασης. Αυτόν τον αρχικό ΑΝΣΚ, καθ΄ότι δεν απεικονίζετο σε κανένα συμμαχικό γραπτό κείμενο, εγνώριζε μόνον ο Βενιζέλος. Αυτός έλαβε, στα πλαίσια της Διασκέψεως των Σεβρών, την εθνικά πολυπόθητη ‘‘εντολή’’ να σπεύσει να καταλάβει τη Σμύρνη και την ευρύτερη ενδοχώρα, για να προστατεύσει τον ελληνισμό της Ιωνίας από το λεπίδι της εθνοκάθαρσης του Κεμάλ. Είχε προηγηθεί η σφαγή των Αρμενίων.
Με ποιες προϋποθέσεις και ποια εχέγγυα, από συμμαχικής απόψεως, διαπεραιωθήκαμε στη απέναντι ακτή, μόνον ο τότε πρωθυπουργός εγνώριζε. Και αυτός στις κρίσιμες στιγμές δεν ήταν εκεί. Μη αντέχοντας τις αιτιάσεις της κοινής γνώμης προκήρυξε εκλογές. Η ‘‘ανάγκη’’ παρούσα. Αυτές οι εκλογές του 1920 μπορούν να θεωρηθούν η βασική αιτία και η απαρχή της συντριβής.  ‘‘Δεν αλλάζομε άλογα στη μέση του ποταμού’’, σύμφωνα με μια κινέζικη παροιμία. Μια συντριβή που χρεώθηκε ο Γούναρης που διαδέχθηκε τον Βενιζέλο, αφού είχε χάσει τις εκλογές. Η εκτέλεση, κι εδώ η ‘‘ανάγκη’’ παρούσα, του ιδίου, τεσσάρων υπουργών του και του αρχιστρατήγου, τρείς μήνες μόνον μετά την καταστροφή, έστρωσε ανατολίτικο χαλί στην πολιτική αστάθεια και τα διαδοχικά πραξικοπήματα. Πάντως, για να κλείσομε την ενότητα αυτή πρέπει να υπενθυμίσομε, ότι ο Άρειος Πάγος μετά από ογδόντα οκτώ χρόνια αθώωσε τους καταδικασθέντες. Η αναψηλάφηση της δίκης στηρίχθηκε σε επιστολή του Βενιζέλου προς τον αρχηγό των Λαϊκών, Παν. Τσαλδάρη, 3 Φεβ. 1929. ‘‘Δύναμαι να διαβεβαιώσω υμάς με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι ουδείς των πολιτικών αρχηγών της δημοκρατικής παρατάξεως θεωρεί ότι οι ηγέται της πολιτικής ήτις ηκολουθήθη  μετά το 1920 διέπραξαν προδοσίας κατά της πατρίδος, ή ότι εν γνώσει οδήγησαν τον τόπο στην Μικρασιατική Καταστροφή’’. Το κακό όμως είχε γίνει. Η επαναστατική κυβέρνηση του Ν. Πλαστήρα αποφάσισε και εκτέλεσε, έχοντας ως οίακα την έξωθεν κινούσα αρχή. Δηλαδή, την ‘‘ανάγκη’’ της στιγμής.
Οι δίκες των δωσιλόγων της κατοχής έγιναν και αυτές χωρίς καθυστέρηση. Το πρώτο νομοθέτημα αντικαταστάθηκε με πολύ αυστηρότερο της κυβερνήσεως Ν. Πλαστήρα (τυχαίο;), 23 Ιαν. 1945, που καθόριζε, ότι ‘‘μόνη . . . η ανάληψις της κυβερνήσεως αποτελεί τυπικόν αδίκημα χωρίς ουδεμία να απαιτείται απόδειξις δόλου’’.
Η δίκη των πρωθυπουργών της κατοχής άρχισε στις 21 Φεβ. 1945. Το κατηγορητήριο . . . ‘‘εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, διασπορά ηττοπάθειας στον ελληνικό λαό και συνεργασία με τον κατακτητή. Κατηγορίες που συνιστούσαν εθνική αναξιότητα’’. Η απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου εκδόθηκε στις 31 Μαΐου.
Ο πρώτος, Αντιστράτηγος Γ. Τσολάκογλου, καταδικάστηκε σε θάνατο. Η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια. Πέθανε στη φυλακή τον επόμενο χρόνο. Είχε μείνει στην πρωθυπουργία από 30 Απρ. 1941 έως 2 Δεκ. 1942, οπότε και υπέβαλε την παραίτησή του.
Τον διαδέχθηκε για τέσσερις μήνες ο Κ. Λογοθετόπουλος. Σπουδαγμένος στο Μόναχο, ήταν μορφή στο χώρο της ιατρικής. Είχε υπηρετήσει ως χειρουργός ιατρός στους Βαλκανικούς Πολέμους και στον Α’ΠΠ, επιστρατευθείς εκ νέου το 1922. Καταδικάστηκε ερήμην σε ισόβια κάθειρξη. Είχε διαφύγει στη Γερμανία.
Ο τρίτος κατοχικός πρωθυπουργός ήταν ο Ι. Ράλλης, δικηγόρος με σπουδές στη Γερμανία. Μακεδονομάχος, συνεργάτης του Παύλου Μελά. Οργάνωσε τα τάγματα ασφαλείας . . . ‘‘ για την προστασία της ελληνικής υπαίθρου από τους ΕΑΜοκομμουνιστάς’’. Καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά.
Από τους τρείς πρωθυπουργούς της ‘‘ναζιστικής ελληνικής πολιτείας’’, η περίπτωση του Τσολάκογλου είναι ξεχωριστή. Συμμετείχε στις κυριότερες μάχες των Βαλκανικών πολέμων, του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στην εκστρατεία της Ουκρανίας και ήταν παρών στις επιχειρήσεις της Μικράς Ασίας (δέος!). Κατά την εισβολή της Ιταλίας και της Γερμανίας ήταν Διοικητής του Γ’ Σώματος Στρατού, με συμμετοχή σε πολλές μάχες. Υπέγραψε στο Βοτονόσι της Ηπείρου, στις 20 Απρ. 1941, πρωτόκολλο ανακωχής με τον εισβολέα κατακτητή. Ο Παπάγος, βέβαια, από την ασφαλή ακόμη θέση των Αθηνών και κραδαίνοντας τη στραταρχική ράβδο θα διατάξει την αντικατάστασή του, και . . . ‘‘αγώνα μέχρι εσχάτου ορίου δυνατοτήτων’’.
Καμία δυνατότητα. Οι Γερμανοί είχαν φθάσει στη Θεσσαλονίκη. Και την επομένη, ‘‘υπό το κράτος βίας’’ υπέγραψε την παράδοση. Αργότερα θα γράψει, ‘‘Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος. Ή να αφήσω να συνεχιστεί ο αγών και να γίνει ολοκαύτωμα ή, υπείκων στις παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατού, να αναλάβω την πρωτοβουλία της συνθηκολογήσεως’’. Η εμποδίζουσα ανάγκη, και εδώ παρούσα. Παρούσα και η συναισθηματική φόρτιση της κοινής γνώμης. Ναι, στην εξίσωση και τα κομματικά πάθη. Θα επιτρέψουν μιά δίκαιη δίκη;
Αβέβαιο! Το μόνο βέβαιο είναι, ότι θέματα που σχετίζονται με εθνική αξιοπρέπεια θα αποτελούν πάντα ευχάριστο άθυρμα στους επιπόλαιους και τυχοδιωκτικούς σχολιασμούς των δημοσιογράφων, και των όποιων πολιτικών αντιπάλων και πάντα θα δημιουργούν ‘‘σύγχρονους δωσίλογους’’.
Οκτώβριος 2014.  Γρηγόριος Δημ. Νούσιας.

14/3/2017. Γιατί δεν αντιδρούν οι Ελληνες; Κι όμως, υπάρχει απάντηση…

on Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Αγγελος Κωβαίος

Το γεγονός ότι η οικονομική κρίση όχι μόνο δεν ξεπερνιέται, αλλά μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο, οφείλεται σε μία παράμετρο που αναδείχθηκε στο Φόρουμ των Δελφών. Κάποιες ενοχλητικές επισημάνσεις.

Στον όγδοο χρόνο της κρίσης και με το εγγενές οικονομικό πρόβλημα της χώρας να παραμένει στην ουσία άθικτο, μία άλλη αναζήτηση είναι φανερό ότι επιχειρείται – τουλάχιστον από κάποιους.

Είτε μιλούν για την εθνική μας υπνοβασία, είτε αναρωτιούνται γιατί δεν αντιδρούν οι Ελληνες σε όλα όσα τους συμβαίνουν, όσοι αγωνιούν φαίνεται πως καταλήγουν κάπου: τα ζητήματα δεν είναι μόνο οικονομικά. Δεν λύνονται μόνο πολιτικά. Ούτε ξεπερνιούνται με συνθήματα και πολιτικές αερολογίες.

Υπό την έννοια αυτή, το τετραήμερο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών που ολοκληρώθηκε την Κυριακή 5 Μαρτίου, έδωσε ευκαιρία σε όσους ήθελαν και μπορούσαν, να δουν μία άλλη διάσταση της κρίσης.

Παράλληλα με την αγωνία (τετριμμένη πλέον…) για το αν θα κλείσει η αξιολόγηση και ποιες ντρίμπλες θα επιχειρήσουν ο Τσακαλώτος και η Αχτσιόγλου, κάποιες στιγμές στο Φόρουμ έπεσε φως στην βαθύτερη αιτία της κρίσης. Που στην περίπτωση της Ελλάδας είναι μάλλον πολιτιστική. Ενδεχομένως δε να είναι κατά βάση τέτοια.

Το ανέδειξε η κυρία Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, το πρώτο βράδυ των συζητήσεων. «Η σημερινή παγκοσμιοποίηση δημιουργεί ένα αίσθημα ανασφάλειας, το απέραντο κάνει τον άνθρωπο να πέφτει στην αβεβαιότητα και να αναζητά ως λύση την συνωμοσιολογία. Επιτρέπει να καταλάβει αυτό που θέλει να καταλάβει και όχι αυτό που είναι η αλήθεια», είπε.

Το λέμε σήμερα post-truth politics.
Θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί;

Ισως, αν εγκαίρως είχαν αντιληφθεί εκείνοι που πρέπει, ότι η συζήτηση περί Παιδείας και Εκπαίδευσης είναι σημαντικότερη από το πόσο θα περικοπούν οι συντάξεις. «Σκοπός είναι τα παιδιά να μάθουν να μαθαίνουν», είπε με μία φράση η κυρία Αρβελέρ. Και είναι γνωστό ότι τα απλά είναι δύσκολα. Ανάμεσα σε αυτά, η κριτική σκέψη.

Μία συμπληρωματική προσέγγιση στο πρόβλημα επιχείρησε με ενοχλητική για κάποιους ευστοχία, ο καθηγητής Γιώργος Δερτιλής.
Σε μία διάλεξη με θέμα «Η τυραννία της αμάθειας», περιέγραψε πώς η διάβρωση του εκπαιδευτικού συστήματος σε όλα τα πεδία και σε όλες τις βαθμίδες, εν τέλει επιδρά αποσυνθετικά στην ίδια την δημοκρατία. Και το πικρό συμπέρασμα ίσως να είναι ότι με τις σημερινές συνθήκες, σωτηρία δεν υπάρχει…

Ο κ. Δερτιλής αναφέρθηκε διεξοδικά στην σταδιακή και μεθοδευμένη υποβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος κατά την 30ετία που ξεκίνησε το 1980. Ηδη από τότε οι αλλαγές στα σχολεία και τα πανεπιστήμια είχαν προκαλέσει την ανησυχία του, την οποία είχε καταγράψει σε ένα κείμενο με τίτλο «Δωρεάν Πτυχίο».

Εκεί ανέφερε ότι εφόσον σχεδόν όλοι όσοι εισάγονται στο ελληνικό πανεπιστήμιο και «έχουν το προνόμιο να εξετάζονται επ’ άπειρον», θα πάρουν πτυχίο αργά ή γρήγορα και αφού δεν υποχρεούνται να παρακολουθούν μαθήματα, προτιμότερο θα ήταν να το πάρουν προκαταβολικώς μόλις εισαχθούν και εν συνεχεία, όποιος θέλει, με το πτυχίο στην τσέπη, να παρακολουθεί μαθήματα, «με στόχο βέβαια να μάθει γράμματα».
Ηταν μία πρόταση που είχε υποβληθεί και στους αρμοδίους, με προφανή διάθεση επισήμανσης του προβλήματος, όμως απορρίφθηκε από το «Υπουργείο Απαιδευσίας», όπως είπε ο καθηγητής Δερτιλής.

«Η κατάσταση σήμερα είναι απλώς χειρότερη, αποφοιτούν ημιμαθείς σε ποσοστό περίπου 50%-75%», ανέφερε στην ίδια διάλεξη ο καθηγητής. Και προσέθεσε ότι με δεδομένο το διάστημα της υποβάθμισης «μπορεί να φανταστεί κανείς πόσες γενιές θα χρειαστούν για την αποκατάσταση της ζημιάς».
Πώς συνδέονται όλα αυτά με την κρίση;

«Αυτό το πλήθος είναι η μεγαλύτερη δεξαμενή εκλογέων. Αν προσθέσουμε τους αναπόφευκτους βλάκες, αυτό είναι το εκλογικό σώμα που επιβραβεύει τους δημαγωγούς», σημείωσε ο κ. Δερτιλής.

Και η ουσία ποια είναι;
Ότι «δίχως κριτική σκέψη ελάχιστα μπορεί να συνεισφέρει κάποιος στην δίκαιη και εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας και της Δημοκρατίας». Προφανώς επειδή μόνο με αυτήν «διακρίνουμε το σημαντικό από το ασήμαντο, το ωραίο από το άσχημο, το καλό από το κακό, το δίκαιο από το άδικο».

Το επόμενο στάδιο μοιάζει νομοτελειακό: «Ο αμαθής βλαξ είναι κοινός και γνώριμος τύπος ανθρώπου. Εύκολα θα δεχθεί να υπηρετήσει έναν δημαγωγό και θα υποδουλωθεί σε έναν ακόμη πιο μεγάλο δημαγωγό», ανέφερε ο κ. Δερτιλής.

Και προειδοποίησε: «Η δικτατορία των αμαθών πλησιάζει».
Μήπως όμως είναι ήδη εδώ; Αλλωστε, εδώ και δύο χρόνια υπάρχει καταγεγραμμένη μία κοινωνική μάζα (62% των πολιτών), που ψήφισε κάποτε «Όχι» σε ένα δημοψήφισμα, επειδή έτσι της υπαγορεύθηκε, χόρεψε τσάμικα στο Σύνταγμα, μετά επιβράβευσε εκλογικά το «Ναι» και σήμερα αναζητεί ακόμη πολιτικά άλλοθι για την δήθεν αριστεροσύνη της…
Αγγελος Κωβαίος
6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017,

[12 3 4 5  >>