Απόψεις μη Μελών

Ευάγγελος Γεωργούσης*: Ο Στρατιωτικός Ηγέτης Στις Ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις

on Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

Δεν ξέρω γιατί, αλλά νοιώθω την ανάγκη να ασχοληθώ με ένα θέμα που δεν το ‘’ακουμπάμε’’ αρκετά. Τα δεδομένα του γεωπολιτικού περιβάλλοντος της χώρας μας, αναγκαστικά φέρνουν στο προσκήνιο , με μεγαλύτερη και ιδιαίτερη ένταση, την Στρατιωτική Ισχύ της και τους φορείς που την διαχειρίζονται και έχουν την ευθύνη των Ε.Δ. μας. Την Πολιτική, αλλά ιδιαίτερα την Στρατιωτική Ηγεσία.


Σύμφωνα με τον σχετικό νόμο, τα όργανα του ΥΠΕΘΑ δια των οποίων ασκείται η Εθνική Στρατιωτική Στρατηγική, η οποία απορρέει από την Πολιτική Εθνικής Άμυνας(Π.Ε.Α.) είναι:

Ο ΥΕΘΑ, Ο ΥΦΕΘΑ, Το Σ.ΑΜ, Το Σ.Α.Γ.Ε., Ο Α/ΓΕΕΘΑ, Τα Ανώτατα Συμβούλια των Κλάδων(ΑΣΣ,ΑΝΣ,ΑΑΣ) και οι Αρχηγοί των Γ.Ε. Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι, στα περισσότερα από αυτά τα όργανα συμμετέχει η Στρατιωτική Ηγεσία των Ελληνικών Ε.Δ. Κατ’αναλογία, επομένως, είναι και το μερίδιο εμπλοκής, δηλαδή ευθύνης, για την αποτελεσματική άμυνα της χώρας και των Εθνικών συμφερόντων αυτής. Το στοιχείο αυτό, νομίζω, πως έχει την αξία του γιατί σε αρκετές περιπτώσεις και για αρκετά χρόνια, οι Στρατιωτικές Ηγεσίες δεν είχαν δική τους άποψη ή είχαν την άποψη του εκάστοτε ΥΕΘΑ, την οποία φρόντιζαν να γνωρίζουν.

Στρατιωτικές Ηγεσίες με αυτή την συμπεριφορά, δεν έχουν σχέση με την έννοια της Ηγεσίας και ό,τι αυτό σημαίνει και όπως οι φορείς επιμόρφωσης των Ε.Δ. την διδάσκουν στα στελέχη των. Ηγεσία είναι η Τέχνη δια της οποίας ο Ηγέτης καθοδηγεί την ομάδα του, το προσωπικό του,στον κοινό σκοπό, εδώ στην αποστολή των Ε.Δ. Ως τέχνη έχει δύο χαρακτηριστικά. Την φυσική κλήση και την εκπαίδευση για την εφαρμογή αυτής. Την Ηγεσία και τον Ηγέτη τον χαρακτηρίζει η ανάληψη της ευθύνης, το όραμα και οι στόχοι, ενώ εμπνέει εμπιστοσύνη στους υφισταμένους με τις ικανότητες και το παράδειγμα του. Αρκετοί Στρατιωτικοί μπερδεύουν την Ηγεσία με την Διοίκηση. Καλό είναι να μη ξεχνάμε ότι:

‘’ΗΓΕΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ’’,

ενώ , ‘’ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΟΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΑΣΣΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ’’

Θα ρωτήσει, ίσως, κάποιος αν μπορεί να ασκηθεί Ηγεσία στα πλαίσια των Ελληνικών Ε.Δ. ή μόνο Διοίκηση;. Κατ’αρχήν, ιστορικά ποτέ και πουθενά η Στρατιωτική Διοίκηση, από μόνο της, δεν πέτυχε το κάλλιστο αποτέλεσμα ή το μέγιστο. Αν από την περίοδο της ειρήνης το προσωπικό των Ε.Δ. δεν ακολουθεί τον Διοικητή-Ηγέτη και απλώς εφαρμόζει τις διαταγές του, όταν θα έρθει η ανάγκη, το αποτέλεσμα δεν θα είναι το αναμενόμενο. Ένας Στρατιωτικός Διοικητής, σε ανώτατο επίπεδο, αν θέλει να πετύχει στην αποστολή του θα πρέπει, ενώ βασίζεται και σέβεται τους νόμους, τις αρχές Διοίκησης και την δοτή εξουσία, να ΠΕΙΘΕΙ το προσωπικό του με την τέχνη της Ηγεσίας ότι η αποστολή των Ε.Δ. είναι ΚΟΙΝΗ και ότι όλοι, είναι ανάγκη, να καταβάλουν το μέγιστο των ικανοτήτων και δυνατοτήτων τους.

Η θέση του Διοικητού-Ηγέτου όλων των επιπέδων & αυτής των Αρχηγών συμπεριλαμβανομένης , δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι δικαίωμα για όλους που θα έχουν όμως τα προσόντα και των δύο. Και της Διοίκησης και της Ηγεσίας. Η Διοίκηση είναι ευθύνη και στην επιτυχημένη της άσκηση οι Ε.Δ. βασίζουν την αποτελεσματικότητα τους,την ετοιμότητα τους και την επιχειρησιακή τους ικανότητα. Όποιος την αναλαμβάνει,επειδή του προτείνεται, αναλαμβάνει και όλες τις συνεπαγόμενες ευθύνες. Αυτές ,σύμφωνα με τα θεσμικά κείμενα, ΔΕΝ μεταβιβάζονται. Αυτό που μπορεί ο Διοικητής-Ηγέτης να μεταβιβάσει στους υφισταμένους του έιναι ΜΟΝΟ αρμοδιότητες.

Έχω την εντύπωση πως στις Ελληνικές Ε.Δ., όλα τα πάρα πάνω περί ηγετικής τέχνης και εφαρμογής της, παράλληλα με την Διοίκηση, στα Ανώτατα Στρατιωτικά κλιμάκια, υπάρχουν μόνο ως εξαιρέσεις και σε πολύ λίγες περιπτώσεις , ενώ θα έπρεπε να είναι ένα , σχεδόν , σταθερό δεδομένο. Στα πάρα κάτω κλιμάκια των Ε.Δ., αυτά των μεσαίων σχηματισμών και μονάδων, πιστεύω ότι τα πράγματα στον τομέα αυτόν, είναι αρκετά καλύτερα. Η Πολιτική Ηγεσία και η Στρατιωτική Ηγεσία, έχουν διαφορετικές εμπειρίες , αντιλήψεις και αφετηρίες. Αυτό σημαίνει κατ’αρχήν, διαφορά στην ατομική νοοτροπία και σε κάποιες περιπτώσεις, διαφορά προσέγγισης των εννοιών, καθήκον, αποστολή, αλλά μπορεί και στα όρια συνειδησιακής αντοχής. Όμως είναι αρκετές οι περιπτώσεις που η Στρατιωτική Ηγεσία για να κρατήσει τη θέση της, τείνει να προσαρμοστεί στα δεδομένα της εκάστοτε Πολιτικής Ηγεσίας. Η άκρατη φιλοδοξία αρκετών στρατιωτικών στελεχών, οδήγησαν σε πλήρη κομματικοποίηση των λειτουργιών των Ε.Δ της χώρας μας. Αυτό έδινε την εντύπωση ότι εξυπηρετούσε τα σχέδια και τους στόχους των πολιτικών κομμάτων όμως την ίδια στιγμή προκαλούσε τεράστιο εθνικό κακό, αφού το μόνο προσόν που μέτραγε ήταν η κομματική ταυτότητα. Η ανάγκη για άξιους Στρατιωτικούς Ηγέτες και ικανούς Διοικητάς εξέλειπε για αρκετά χρόνια από τις Ελληνικές Ε.Δ.

Στις Δημοκρατίες πάντα η εκλεγμένη από τον Λαό, Πολιτική Ηγεσία θα ασκεί τον έλεγχο των Ε.Δ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η Στρατιωτική Ηγεσία απαλλάσσεται των ευθυνών που ο νόμος της δίνει. Ο ΥΕΘΑ δέχεται εισηγήσεις από το Σ.ΑΜ. και το Σ.Α.Γ.Ε.(Άρθρο 5,παρ.3,Ν.2292/95) Το Σ.Α.Γ.Ε. εισηγείται ή γνωμοδοτεί προς τον Α/ΓΕΕΘΑ και τον ΥΕΘΑ για θέματα Εθνικής Στρατιωτικής Στρατηγικής, Στρατιωτικής Αξιολόγησης Κατάστασης, Δομής Δυνάμεων και για όλα τα θέματα μείζονος σημασίας για την Εθνική Άμυνα (Άρθρο10,παρ.6, Ν.2292/95). Φυσικά οι εισηγήσεις του δεν δεσμεύουν τον ΥΕΘΑ, αλλά τα πρακτικά μένουν. Μέσα από αυτές τις αρμοδιότητες και ευθύνες, η Στρατιωτική Ηγεσία έχει την νομική υποχρέωση, πέρα της ηθικής, να οργανώσει τις Ε.Δ. έτσι ώστε να επιτυγχάνονται οι αποστολές για την άμυνα της χώρας, που έχει αναλάβει. Τι σημαίνει, ΄΄να οργανώσει’’; Σημαίνει, Δομές Διοίκησης, Αριθμό Δυνάμεων, Ποιότητα, Ηθικό, Κατάλληλα οπλικά συστήματα και μέσα, εκπαίδευση προσωπικού και φυσικά τρόπο ή τρόπους εμπλοκής των Ε.Δ., δηλαδή το Δόγμα Επιχειρήσεων αυτών.

Όμως , κανένας Στρατός στον κόσμο δεν διαθέτει όλα όσα έχει ανάγκη ή όσα θα ήθελε. Αυτό είναι το λεγόμενο λογικό ρίσκο που από κοινού αναλαμβάνουν Στρατιωτική και Πολιτική Ηγεσία. Αυτό το ρίσκο δεν γίνεται αποδεκτό όταν θέτει σε μεγάλη αμφιβολία την δυνατότητα υπεράσπισης της Εθνικής Κυριαρχίας και των ζωτικών Εθνικών συμφερόντων. Δεν είναι αποδεκτό διότι τότε θα είναι ενσυνείδητη έκθεση σε κίνδυνο της Εθνικής Ασφάλειας. Όταν λοιπόν, η Στρατιωτική Ισχύ της χώρας υπολοίπεται της αντίστοιχης της απειλής σε βαθμό μη αποδεκτό, η ευθύνη και το νομικό καθήκον της Στρατιωτικής Ηγεσίας είναι να ενημερώσει , μέσα από την νομικά προβλεπόμενη διαδικασία, την Πολιτική για το μέγεθος του ρίσκου και τις συνέπειες του. Η ευθύνη της Πολιτικής Ηγεσίας είναι η επαναφορά της Στρατιωτικής Ισχύος στο επίπεδο της ικανής για αποτροπή, εφόσον το ΚΥΣΕΑ ,διά της Π.Ε.Α., δεν μεταβάλλει την Δομή Δυνάμεων και τις αποστολές των Ε.Δ. Έχουμε ακούσει από πολλά πολιτικά χείλη ότι, οι συμμαχίες της χώρας της επιτρέπουν μειωμένη Στρατιωτική Ισχύ(αυτό υποννοείται,δεν λέγεται καθαρά) για κάποιο χρονικό διάστημα και φυσικά με την ελπίδα ότι δεν θα συμβεί το γεγονός που θα διαπιστώσουμε το σωστό ή το λάθος της επιλογής αυτής. Την ίδια στιγμή, επισήμως και λίαν αρμοδίως ,τονίστηκε η βεβαιότητα της ‘’μοναξιάς’’ μας όταν θα έρθει η στιγμή της ‘’θερμής’’ υπεράσπισης των Εθνικών μας συμφερόντων έναντι της τουρκικής απειλής.

Είναι αλήθεια ότι οι Πολιτικές Ηγεσίες, αρκετές φορές, με διάφορες δικαιολογίες, υποβαθμίζουν το μέγεθος του ρίσκου και αναβάλλουν ή αδρανούν στην λήψη των καταλλήλων και αναγκαίων αποφάσεων για την αποκατάσταση της Στρατιωτικής Ισχύος. Στις περιπτώσεις αυτές ο μόνος δρόμος της Στρατιωτικής Ηγεσίας, αν έχει ηγετικά προσόντα, είναι η παραίτηση με ταυτόχρονη ενημέρωση της κοινής γνώμης και του Λαού για τους λόγους της πράξης της αυτής. Η αποδοχή της κατάστασης υψηλού, μη αποδεκτού, ρίσκου εκ μέρους της, την καθιστά πλήρως συνυπεύθυνη. Στις Αμερικανικές Ε.Δ. οι υποψήφιοι Διοικητές υποβάλονται σε ένα ερωτηματολόγιο πολλών ρωτήσεων, δύο εκ των οποίων είναι οι εξής:

‘’ Έχεις το θάρρος να πάρεις δύσκολες, σκληρές αποφάσεις και να τις στηρίξεις;’’. Και ,’’Είσαι σε θέση να ρισκάρεις την εισήγηση για εφαρμογή νέων ιδεών;’’.

Το παράδειγμα του Γάλλου Αρχηγού των Ε.Δ. Στρατηγού Βιλιέ, είναι χαρακτηριστικό. Κανένα ζωτικό εθνικό συμφέρον της Γαλλίας δεν ετίθετο σε άμεσο κίνδυνο με τις οικονομικές περικοπές που του ζητούσε η Πολιτική Ηγεσία. Όμως δεν θα ήταν σε θέση να φέρει σε πέρας τις αποστολές και τα έργα που του είχαν ανατεθεί με οιαδήποτε αλλαγή στην Στρατηγική και Επιχειρησιακή προσέγγιση. Κανένα υψηλό ηθικό, καμία άριστη εκπαίδευση του προσωπικού, δεν είναι σε θέση να υποκαταστήσει σοβαρές και βασικές ελλείψεις σε οπλικά συστήματα και σύγχρονες στρατιωτικές υποδομές. Οι ειδικοί λένε ότι η επιτυχία σε μία ή δύο περιορισμένης εμβέλειας μάχες και ο με ανδραγαθία θάνατος καλά εκπαιδευμένων μαχητών, δεν μπορούν να κρίνουν την τελική έκβαση του πολέμου.

Τα ερωτήματα λοιπόν που με μεγάλη συχνότητα και από πολλούς τίθενται, είναι πού βρισκόμαστε εμείς; Σε τι κατάσταση και ισχύ βρίσκονται οι Ε.Δ. μας, έναντι της ξεκάθαρης πλέον τουρκικής απειλής; Είμαστε εντός ενός αποδεκτού ρίσκου ; ή ήδη βρισκόμαστε στην περιοχή του μή αποδεκτού; Τι έχει κάνει η Στρατιωτική Ηγεσία τα τελευταία χρόνια; Ηγείται των Ε.Δ κάνοντας τις σωστές και αναγκαίες εισηγήσεις προς τις Πολιτικές Ηγεσίες; Μήπως ασκεί μόνο την δοτή εξουσία της Διοίκησης; Ακούμε συχνά από Πολιτική και Στρατιωτική Ηγεσία ότι διαθέτουμε Στρατιωτική Ισχύ ικανή για αποτροπή , αλλά και διαφύλαξη της Εθνικής μας Κυριαρχίας. Ελπίζουμε η πραγματικότητα να ταυτίζεται με την τυπική υποχρέωση σχετικών δηλώσεων, λόγω θέσεως. Την ίδια στιγμή όμως αρκετοί ειδικοί, κτυπούν τον κώδωνα του κινδύνου βλέποντας τους τουρκικούς εξοπλισμούς και τις επεμβάσεις τους στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά κυρίως τον εφησυχασμό Ελλάδος και Κύπρου που υπερτονίζουν τις πολύ καλές σχέσεις με χώρες της περιοχής. Την 6η Απριλίου 2019 , στην εφημερίδα ‘’Καθημερινή’’, Επίτιμοι Αρχηγοί ΓΕΣ, ΓΕΝ, ΓΕΑ και άλλοι δύο Ναύαρχοι, υπέγραφαν ένα πολύ σοβαρό κείμενο, καταγγελία σχετικό με την συνεχιζόμενη μείωση της Στρατιωτικής μας Ισχύος. Πρόσφατα ένας άλλος Ναύαρχος,πρώην Αρχηγός Στόλου, γράφει και υπογράφει ότι ,’’...η Εθνική Άμυνα πνέει τα λοίσθια’’ και ότι ‘’...οι Ηγεσίες ψεύδονται’’. Αρκετοί άλλοι έχουμε , αρκετές φορές , επισημάνει τις ελλείψεις που έχουν δημιουργηθεί σε Αεροπορία και Ναυτικό , κυρίως. Που είναι τελικά η αλήθεια; Παραίτηση Στρατιωτικής Ηγεσίας δεν είχαμε και επομένως όλοι αυτοί/εμείς κάνουμε λάθος. Μακάρι έτσι να είναι. Ο τουρκικός στόλος όμως έχει κυκλώσει την Κύπρο και καμαρώνει για την ισχύ του, δημιουργώντας σοβαρές ανησυχίες στην ελληνική και κυπριακή κοινή γνώμη. Μία άσκηση με πραγματικά πυρά και συγκεκριμένα βολή ενός Exocet από ένα Μ-2000 κάπου ανοικτά του Καστελλορίζου, θα ήταν μία πολύ σοβαρή επίδειξη ισχύος, δυνατοτήτων και πολιτικής βούλησης. Αλήθεια υπάρχουν αυτά τα όπλα και τα αεροσκάφη; Το επίπεδο που ασκεί πλήρη Διοίκηση όλων των Κλάδων των Ε.Δ. έχει και την ευθύνη για την προτεραιότητα των εξοπλιστικών προγραμμάτων και των συμβάσεων συντήρησης των οπλικών συστημάτων. Δεν μου επιτρέπεται να αποκαλύψω αποφάσεις και πράξεις άλλων, αλλά υπήρξαν Στρατιωτικές Ηγεσίες που πήραν αποφάσεις και έκαναν ενέργειες, με προσωπική τους ευθύνη, για να πετύχουν στην αποστολή που είχαν αναλάβει. Αποφάσεις που είχαν στόχο την προβολή ισχύος και θέλησης της χώρας, την αναβάθμιση του αισθήματος ασφάλειας του Ελληνικού Λαού και του ηθικού του προσωπικού των. Δηλαδή πλήρη εφαρμογή της Ηγετικής Τέχνης στην εκπλήρωση της αποστολής.

Ο Σοφοκλής μας διδάσκει: ‘’Κάκιστος είναι εκείνος που διοικεί την πόλη χωρίς να παίρνει τις άριστες αποφάσεις και ο οποίος από φόβο κρατεί το στόμα του κλειστό.’’

Αντιπτέραρχος(Ι)ε,α Ευάγγελος ΓεωργούσηςΕπίτιμος Δκτης Δ.Α.Ε.

Πρόεδρος Συνδέσμου Αποφοίτων Σ.Ι.

ΣΗΜ. Αλήθεια η πρόβλεψη του άρθρου 9Α του Ν.2292/95 περί ‘’Μονάδος Διαχείρησης Κρίσεων,υπό τον ΥΕΘΑ’’ έχει συσταθεί; Λειτουργεί; Ή έχει καταργηθεί το άρθρο αυτό;

*Ευάγγελος Γεωργούσης: Απχος (Ι) ε.α., Επίτιμος Δ/Δ.Α.Ε., Πρόεδρος Σ.Α.Σ.Ι. ο Ικαρος, Μέλος ΔΣ ΣΕΕΘΑ 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΑΡΔΑΚΗΣ*: Aπειλές κατά της ασφάλειας χωρίς την ύπαρξη πρόθεσης (ανθρώπινου) παράγοντα: Η κλιματική αλλαγή και το μεταναστευτικό ζήτημα

on Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

Παραδοσιακά στις μελέτες ασφάλειας οι απειλές μετριούνται με βάση την ύπαρξη πρόθεσης των επιτιθέμενων αλλά και των δυνατοτήτωνικανοτήτωντους. Από μόνη της η ικανότητα κάποιου παράγοντα να πλήξει κάποιον άλλον παράγοντα δεν αποτελεί κίνδυνο. Το παράδειγμα των δυο ευρωπαϊκών πυρηνικών δυνάμεων, της Αγγλίας και της Γαλλίας, είναι χαρακτηριστικό για να γίνει κατανοητό ότι η δυνατότητα για ένα πυρηνικό πλήγμα της μιας χώρας προς την άλλη, δεν αποτελεί το σημαντικότερο στοιχείο, αλλά οι προθέσεις. Σύμφωνα με το λεξικό της Οξφόρδης, λοιπόν, η λέξη ‘’απειλή’’ αναφέρεται ως μια δηλωμένη πρόθεση για να προκαλέσει κάποιος τραυματισμό, πόνο ή καταστροφή ή ως ένα άτομο ή πράγμα που μπορεί να προκαλέσει κίνδυνο.Με βάση τα προαναφερθέντα, όπως η ακαδημαϊκός RitaFloyd ορίζει, θα ήταν χρήσιμο να χωρίσουμε τις απειλές σε δυο κατηγορίες, σ ’αυτές που υπάρχει έλλειψη πρόθεσης (intent-lacking) από κάποιο δρώνταπαράγοντα και σ ‘αυτές που υπάρχει πρόθεση (agent-intended) όπως για παράδειγμα η απειλή της τρομοκρατίας. Η πρώτη κατηγορία είναι και αυτή με την οποία θα πραγματευτεί το κείμενο και μπορεί να διαιρεθεί σε δυο ακόμη υποκατηγορίες, στις απειλές που δεν προκαλούνται από κάποιον παράγοντα (agent-lacking) (φυσικές καταστροφές) αλλά και σ’αυτές οι οποίες προκαλούνται κυρίως από τον άνθρωπο αλλά μη σκόπιμα(agent-causedbutnotintended).

PDF

 

Νικόλαος Ζαρκάδας*: IΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΠΕΤΕΙΟΙ - “ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ”

on Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

Νικόλαος Ζαρκάδας*: IΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΠΕΤΕΙΟΙ  - “ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ”ΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΠΕΤΕΙΟΙ “ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ”Αύγουστος 2019. Συμπληρώθηκαν εβδομήντα χρόνια από την ενδοξότερη ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, την 29ην Αυγούστου 1949. Την ημέρα, κατά την οποίαν, ο Ελληνικός Στρατός κατέλαβε και τα τελευταία οχυρωμένα υψώματα του όρους Γράμμου, νίκησε και απέτρεψε τις πεγνωσμένες προσπάθειες των ξενοκίνητων ανταρτικών δυνάμεων να υποδηλώσουν την Πατρίδα μας στο ανελεύθερο κομμουνιστικό καθεστώς.

Περισσότερα από τρία χρόνια, Απρίλιος 1946 – Αύγουστος 1949, διήρκησε ο αδελφοκτόνος σπαραγμός με εκατόμβες Έλληνες νεκρούς και αγνοούμενους και από τις δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές. Η ύπαιθρος ερήμωσε και η αγροτικοκτηνοτροφική παραγωγή καταστράφηκε ολοσχερώς. Χωριά πυρπολήθηκαν και βιοτεχνικές επιχειρήσεις εξοντώθηκαν.

Η ιστορία μας διδάσκει ότι στην Ελλάδα υπήρξαν πάντοτε διαιρέσεις και διχασμοί, οι οποίοι στην ιστορούμενη εποχή κατέληξαν σ’ ένα εμφύλιο αδελφοκτόνο πόλεμο, που είχε τα περισσότερα θύματα από οποιονδήποτε άλλον πόλεμο που έκανε η Πατρίδα μας.

Σήμερα, εβδομήντα χρόνια μετά δεν επιδιώκουμε, ούτε επιθυμούμε να ξύσουμε πληγές ή να ανασκαλέψουμε τα φρικτά γεγονότα της εποχής, αλλά να υπενθυμίσουμε την ιστορική πορεία, τα κίνητρα και τα αίτια του εμφυλίου πολέμου και να τονίσουμε την τραγική διάσταση μιας μεγάλης ανθρώπινης και εθνικής καταστροφής. Δεν πρέπει να παραποιούμε ή να απλοποιούμε την πραγματικότητα και να την μετατρέπουμε σε μισαλλοδοξία και φανατική πολιτική συναισθηματολογία και προπαγάνδα.

Η γενιά που έζησε τον εμφύλιο και έκτισε την ειρηνική, την ελεύθερη και δημοκρατική Ελλάδα σιγά – σιγά φεύγει από τη ζωή και δεν ακούγεται πλέον η φωνή της. Αντ’ αυτής ακούγονται οι φωνές που θέλουν την συντήρηση ενός χάσματος για ιδιοτελείς σκοπούς και ως μέσον ανασύρουν μνήμες και το μίσος.

Κάθε χρόνο στην κορυφή του όρους Βίτσι και στο χωριό Βούρμπιανη του Γράμμου με πρωτοβουλία, μέριμνα και την ευγενική φροντίδα της Ε.Α.Α.Σ. τελείται μια απλή και απέριττη θρησκευτική επιμνημόσυνη δέηση και κατατίθεται δάφνινο στεφάνι μνήμης, τιμής και ευγνωμοσύνης προς τους πεσόντες και αγνοουμένους του εμφυλίου Δυστυχώς όμως, οι πολιτειακές και πολιτικές αρχές απουσιάζουν και μόνον η Εκκλησία παρίσταται και συμπροσεύχεται για την ανάπαυση των ψυχών αυτών. Για όλους τους αγωνιστές του εμφυλίου, που πότισαν με το αίμα
τους το χώμα της Πατρίδας μας, και πολλών τα οστά είναι διασκορπισμένα στις βουνοπλαγιές και τις χαράδρες της Ηπείρου και της Μακεδονίας “ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος”, είναι υποχρέωση και καθήκον όλων μας να ενθυμούμεθα, να μνημονεύσουμε και να τιμούμε για τον ηρωισμό και τον πόνο τους.

Σήμερα, σ’ ένα κόσμο, που διαρκώς εμπλουτίζεται με νέα στοιχεία, σε μια κοινωνία, που συνεχώς μεταλλάσσεται και μάλιστα με ταχύτατους ρυθμούς, ένας τρόπος υπάρχει να κρατήσουμε την ιστορία μας ζωντανή, τις ρίζες μας και τις παραδόσεις μας, να αντλήσουμε δυνάμεις από τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση των θυσιασθέντων και να προχωρήσουμε με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση προς το μέλλον.

Η 29η Αυγούστου δεν είναι μια κοινή ημερομηνία του έτους, είναι η ημέρα κατά την οποίαν αναβιώνουν οι μνήμες των ημερών του εμφυλίου πολέμου, μας δείχνει το δρόμο της σύμπνοιας και της ενότητας και μας προτρέπει να αφήσουμε πίσω μας και να εγκαταλείψουμε τις διαχωριστικές γραμμές του αίματος και του μίσους και τις αγκυλώσεις που μας οδηγούν σε στείρες αντιπαραθέσεις. Μας θυμίζει την υποχρέωση να τιμούμε, να διασώζουμε και να αποκαταστήσουμε την μνήμη των πεσόντων αξιωματικών και οπλιτών.

Καιρός είναι να επανασυνδεθεί το νήμα και να αποκατασταθεί η ιστορική πραγματικότητα του έθνους μας. Η ιστορία, η οποία γράφηκε με το αίμα των παιδιών της Ελλάδας δεν είναι δυνατόν να διαγραφεί και να αποσιωπάται με το να αφαιρούνται οι μαρμάρινες πλάκες “Βίτσι” και “Γράμμος” από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη ή να μετονομάζονται οι οδοί και οι πλατείες των πόλεων και κωμοπόλεων για την εξυπηρέτηση ιδεολογιών και λόγων πολιτικής σκοπιμότητας.

Η 29η Αυγούστου είναι και θα παραμείνει ιστορική επέτειος μνήμης και υπερηφάνειας. Η Πολιτεία θα πρέπει να την επανεντάξει στο ιστορικό και επετειακό ημερολόγιο της Πατρίδας μας. Αποτελεί την συσσώρευση της επιθυμίας όλων αυτών, οι οποίοι θυσίασαν την ζωή τους στα πεδία των μαχών του εμφυλίου πολέμου και αυτών, που σήμερα αγωνίζονται να εξαφανισθεί το φάντασμα του πολέμου.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
Με Τιμή
*ικόλαος Ζαρκάδας
Υποστράτηγος ε.α 

Δημήτρης Γ. Απόκης*: Πίσω από την κουρτίνα: Οι ΗΠΑ, η Huawei και η Κίνα!

on Τετάρτη, 22 Μαΐου 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

Αυτό που γίνεται τις τελευταίες εβδομάδες και ειδικά τα τελευταία εικοσιτετράωρα γύρω από τον επικοινωνιακό κολοσσό της Κίνας, Huawei, είναι πραγματικά μια μεγάλης κρισιμότητας σύγκρουση η οποία αποτελεί τρανταχτό παράδειγμα για το πώς παίζεται πλέον το παιχνίδι στη διεθνή σκακιέρα. Μπορεί να μην γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο των εξοπλισμών, αλλά είναι το ίδιο σκληρό και αδυσώπητο.

Πριν από λίγες ημέρες, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τράμπ, επικαλούμενος λόγους εθνικής ασφάλειας υπέγραψε προεδρικό διάταγμα με το οποίο απαγόρευσε στις αμερικανικές εταιρίες να συνεργάζονται με τον κινεζικό κολοσσό, στο χώρο των τηλεπικοινωνιών, του διαδικτύου και όχι μόνο, Huawei, χωρίς άδεια από την αμερικανική κυβέρνηση. Την ίδια στιγμή η Ουάσιγκτον έβαλε την Huawei, τα παρακλάδια της και τις εταιρίες που συνεργάζονται μαζί της σε μια μαύρη λίστα εξαγωγών, απαγορεύοντας σε αμερικανικές εταιρίες να τους πουλούν προϊόντα υψηλής τεχνολογίας.

Κατόπιν αυτών των κινήσεων από την Ουάσιγκτον ήλθε και η απόφαση της Google, να αποκλείσει τα κινητά τηλέφωνα της εταιρίας από τις αναβαθμίσεις του λειτουργικού συστήματος Android, καθώς και από κάποια βασικά apps της Google.

Πολλά έχουν ακουστεί το τελευταίο διάστημα για τη θέση και το ρόλο της Huawei, στις παγκόσμιες τηλεπικοινωνίες και τη συμμετοχή της στην παρακολούθηση από τις υπηρεσίες πληροφοριών της Κίνας, του υπόλοιπου πλανήτη. Οι πρόσφατές κινήσεις της κυβέρνησης Τράμπ στην ουσία βάζουν τέρμα σε αυτό το παιχνίδι.

Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η Ουάσιγκτον, άρχισε μια συνεργασία με το Λονδίνο, πάνω σε ένα παγκόσμιο σύστημα παρακολούθησης το οποίο είναι γνωστό ως Echelon. Το σύστημα αυτό αποτελείται από μια σειρά δορυφόρους, πύργους, κοριούς σε οπτικές ίνες, σταθμούς με servers, και backdoors σε προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, σε όλο το μήκος του πλανήτη. Πολύ σύντομα το σύστημα αυτό επεκτάθηκε και συμμετέχουν, ο Καναδάς, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία. Αυτή η ομάδα χωρών είναι γνωστή στο χώρο των διεθνών σχέσεων, λόγω του συστήματος αυτού, με το κωδικό όνομα, Five Eyes, τα Πέντε Μάτια. Το Echelon, δημιουργήθηκε για να αντιμετωπίσει τη Σοβιετική Ένωση, αλλά πέρασε και στην υπηρεσία της καταπολέμησης της τρομοκρατίας.

Παρόλα αυτά λόγω της τεράστιας προόδου στις τεχνολογίες, ιδιαίτερα των τηλεπικοινωνιών, έχουν πλέον καταστήσει το εν λόγω σύστημα ένα εργαλείο του παρελθόντος. Συνεχίζει όμως να είναι ένα βασικό εργαλείο παρακολούθησης.

Με δεδομένο ότι η Κίνα βρίσκονταν δεκαετίες πίσω από την Αμερική, στο χώρο αυτό, δημιούργησε το δικό της Echelon, και αυτό ακούει στο όνομα Huawei. Μια εταιρία που παράγει τα πάντα, από καλώδια οπτικών ινών, πύργους τηλεπικοινωνιών, κινητά τηλέφωνα και κομπιούτερ.

Σε αντίθεση με το παρελθόν σήμερα τα σύγχρονα δίκτυα τηλεπικοινωνιών και ιντερνέτ, έχουν κεντρικά σημεία ανταλλαγής όπου έρχονται οι πληροφορίες από όλο τον κόσμο και διαχέονται παντού. Αυτά τα κεντρικά συστήματα είναι που έχει βάλλει ως στόχο το Πεκίνο μέσω της Huawei. Όποιος ελέγχει τα κέντρα έχει στη διάθεσή του όλες τις πληροφορίες.

Η επιχειρησιακή στρατηγική των υπηρεσιών πληροφοριών της Κίνας – Huawei, είναι η προσφορά εγκατάστασης των λιγότερο κεντρικών συστημάτων σε τιμή ευκαιρίας, με αντάλλαγμα να είναι αυτή που θα εγκαταστήσει και θα συντηρεί τα κεντρικά συστήματα.

Το σχέδιο αυτό πέρα από το γεγονός ότι έχει γίνει αντιληπτό από τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτά τα θέματα, έχει και ένα πολιτικό μειονέκτημα. Όπως συμβαίνει με το σύνολο της τεχνολογικής βιομηχανίας της Κίνας, έτσι και η Huawei, δεν είναι αυτάρκης τεχνολογικά. Έχει απόλυτη ανάγκη εισαγωγών τεχνολογίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που δεν πρέπει να παίρνει κανείς σοβαρά τους λεονταρισμούς της Κίνας – Huawei. Στην ουσία οι Κινέζοι έχουν την απαίτηση ο υπόλοιπος κόσμος να τους πληρώσει για να τον παρακολουθούν και η Αμερική να είναι αυτή που θα τους βοηθήσει τεχνολογικά να το επιτύχουν.

Αρχικά η Ουάσιγκτον και ειδικά η τραγελαφική κυβέρνηση Ομπάμα, δεν πήρε σοβαρά τα σχέδια του Πεκίνου, θεωρώντας τα ανόητα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η Huawei, με γενναία χρηματοδότηση από την κυβέρνηση της Κίνας, να πείσει κάποιες χώρες να εγκαταστήσει τα συστήματα τους. Αυτό κτύπησε καμπανάκια στην Ουάσιγκτον και τώρα στο Λευκό Οίκο, βρίσκονταν ο Τράμπ. Η Ουάσιγκτον άρχισε να προειδοποιεί για τους ξεκάθαρους κινδύνους από τέτοιες αποφάσεις, προχωρώντας και ένα βήμα πιο πέρα, δηλώνοντας απερίφραστα ότι όποιες χώρες συνεργαστούν με την Huawei, μπορούν να θεωρούν παρελθόν οποιαδήποτε συνεργασία στην ανταλλαγή πληροφοριών με τις ΗΠΑ.
Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, έκοψαν άμεσα τη Huawei. Η τραγελαφική Τερέζα Μέϊ στη Μεγάλη Βρετανία, έκανε κουνήματα αποδεχόμενη τεχνολογία της Huawei, για τα περιφερειακά συστήματα.

Στο διάστημα αυτό υπήρξαν κάποιες εξελίξεις που ανέβασαν την ένταση της αμερικανικής αντίδρασης. Πρώτον, άρχισε να έρχεται στο προσκήνιο η Πέμπτη γενιά στο χώρο της κινητής τηλεφωνίας, το αποκαλούμενο 5G, το οποίο εξαφανίζει το διαχωρισμό μεταξύ περιφερειακών και κεντρικών συστημάτων. Οπότε οποιαδήποτε συμμετοχή της Huawei, εγκυμονεί σοβαρότατους κινδύνους. Δεύτερον, πέρα από τους κινδύνους στο χώρο των επικοινωνιών, πολλές χώρες αποφάσισαν να προχωρήσουν με κινεζικά συστήματα και η Ουάσιγκτον δεν είναι δυνατό να επιτρέψει κάτι τέτοιο. Ειδικά όταν η Huawei πήγε να βάλλει πόδι στον Καναδά, το ποτήρι ξεχείλισε. Τρίτον, μετά από επτά δεκαετίες όπου η Ουάσιγκτον, εφάρμοζε μια εξωτερική πολιτική όπου ξεχώριζε τα οικονομικά από τα στρατηγικά θέματα, αυτό με Πρόεδρο τον Τράμπ έχει αλλάξει, και τώρα οτιδήποτε κινεζικό μπαίνεις στο ραντάρ της Ουάσιγκτον.

Οι εμπορικές συνομιλίες μεταξύ της Ουάσιγκτον και του Πεκίνου έχουν σχεδόν καταρρεύσει και αυτό δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν. Από την έναρξη των συνομιλιών η κυβέρνηση Τράμπ, έθεσε μια σειρά από μη διαπραγματεύσιμες απαιτήσεις μεταξύ των οποίων των τερματισμό στη διαδικτυακή κλοπή, τον τερματισμό στην αναγκαστική μεταφορά τεχνολογίας, τον τερματισμό στην κυβερνητική υπέρ – επιδότηση της κινεζικής βιομηχανίας, τον τερματισμό των λειτουργικών περιορισμών στην πρόσβαση των αμερικανικών εταιριών στην κινεζική αγορά, παροχή δικαιώματος στην Αμερική να επιβάλλει οποιαδήποτε έρευνα σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή, για οποιοδήποτε θέμα, χωρίς διαπραγμάτευση, και με δικαίωμα οποιαδήποτε επιθυμητή τιμωρία, σε οποιοδήποτε τομέα της κινεζικής οικονομίας.
Και μόνο το γεγονός ότι η Κίνα κάθισε στο τραπέζι με αυτές τις απαιτήσεις από την πλευρά της Ουάσιγκτον, δείχνει το πόσο αδύναμο είναι το Πεκίνο σε αυτή τη διαπραγμάτευση. Οι εξαγωγές της Κίνας, στην αμερικανική αγορά, είναι τέσσερις φορές περισσότερες σε προϊόντα, από ότι οι αμερικανικές. Επίσης η Κίνα είναι απολύτως εξαρτημένη στο παγκόσμιο σύστημα ασφάλειας των ΗΠΑ, για την πρόσβαση σε πρώτες ύλες, ενέργεια και αγορές. Δεν υπάρχει δηλαδή μοντέρνα Κίνα, χωρίς αμερικανική ανάμιξη.

Ο άνθρωπος κλειδί σε αυτό το οικονομικό σκληρό ροκ των ΗΠΑ, ακούει στο όνομα Ρόμπερτ Λάιτχάϊζερ. Πρόκειται για τον Εμπορικό Εκπρόσωπο των ΗΠΑ (U.S. Trade Representative), και καλό θα είναι όλος ο πλανήτης να τοποθετήσει καλά στο μυαλό του το όνομα αυτό.

Ο κ. Λάιτχαϊζερ, αντιλήφθηκε πρόσφατα ότι οι Κινέζοι έκαναν πίσω σε αυτά που τους είχε πείσει κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων να αποδεχθούν και εισηγήθηκε στον Πρόεδρο Τράμπ, τον υπερδιπλασιασμό των δασμών σε κινεζικά προϊόντα και ετοίμασε ακόμα μια νέα δέσμη δασμών για να επιβληθούν τις επόμενες εβδομάδες.
Η απόφαση Τράμπ για τη Huawei, δείχνει ξεκάθαρα τον κ. Λάιτχαϊζερ. Του αρέσει να παίζει άγρια και έχει και ένα Πρόεδρο, που λατρεύει, σε αντίθεση με το όργανο της παγκοσμιοποίησης τον Ομπάμα, να παίζει το ίδιο σκληρά.
Μπορεί οι ΗΠΑ να είναι στην πορεία του να αποποιηθούν το ρόλο του διαχειριστή του διεθνούς συστήματος, αλλά αυτό δε σημαίνει αυτόματα ότι θα επιτρέψουν σε κάποιον άλλο να το κάνει, και μάλιστα κάποιον ο οποίος δεν έχει καμία πιθανότητα να το πετύχει χωρίς τη βασική και δραστήρια στήριξη της Ουάσιγκτον. Γιαυτό και το Πεκίνο θα αντιληφθεί σύντομα μέχρι που φτάνει το ύψος του. Βέβαια οι Κινέζοι, δεν είναι διατεθειμένοι να αποδεχθούν με χαρά το μήνυμα αυτό.

Οπότε η κυβέρνηση Τράμπ, αποφάσισε να τελειώσει τις φιλοδοξίες, μέσω Huawei, του Πεκίνου για παγκόσμιο έλεγχο των πληροφοριών, μια και καλή. Και επειδή. Όπως όλα δείχνουν οι Κινέζοι δεν είναι ακόμη έτοιμοι να καταπιούν το δύσκολο χάπι, είναι να αναρωτιέται κανείς τι ετοιμάζει για αυτούς ο κ. Λάιτχαϊζερ και ο Πρόεδρος Τράμπ. Είναι σίγουρο ότι έχουν πολλές ιδέες στη φαρέτρα τους.

*Ο Δημήτρης Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, μέλος του The International Institute of Strategic Studies, και διετέλεσε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, το Στέητ Ντιπάρτμεντ, και το Πεντάγωνο, στην Ουάσιγκτον. 

Ιωάννης Αναστασάκης*: Οι Βρετανικές Βάσεις και τα Ελληνο-Κυπριακά συμφέροντα

on Τετάρτη, 08 Μαΐου 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

Από 03 έως 06 Σεπτεμβρίου έλαβε χώρα στην Χάγη, ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου η ακροαματική διαδικασία για την υπόθεση του Μαυρικίου κατά των Βρετανικών Βάσεων στο έδαφός του.

Παρά το γεγονός ότι στην συγκεκριμένη νομική αντιπαράθεση δεν συμμετείχε η Κύπρος ως αντίδικος, ο εισαγγελέας της Λευκωσίας κος Κληρίδης κατέθεσε ως μάρτυρας. Η Απόφαση αναμένεται να εκδοθεί εντός μηνών και εκτιμάτε ότι θα έχει βαρύνουσα σημασία και για το μέλλον των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο.


Η περίπτωση διατήρησης της Βρετανικής αποικίας στην Κύπρο, είναι μία εξειδικευμένη περίπτωση τόσο όσον αφορά τις Διεθνείς Σχέσεις, όσο και σχετικά με την εφαρμογή της Διεθνούς νομοθεσίας περί αποικιοκρατίας. Ειδικότερα επισημαίνεται η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (European Convention on Human Rights) που μεταξύ άλλων προβλέπει το δικαίωμα ιδιοκτησίας και ειρηνικής εκμετάλλευσης των περιουσιακών στοιχείων (property and peaceful enjoyment of possessions).

Ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι Βρετανικές Βάσεις

Το 1914 οι Βρετανικές δυνάμεις, εκμεταλλευόμενες την διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, κατέλαβαν την νήσο Κύπρο και την κατέστησαν Βρετανική αποικία στην Μεσόγειο. Μετά περίπου 45 χρόνια και μετά από απελευθερωτικούς αγώνες των Κυπρίων, η Βρετανία απελευθέρωσε το 97% της νησιωτικής χώρας για να ιδρυθεί ένα ενιαίο και ανεξάρτητο κράτος η Δημοκρατία της Κύπρου (Republic of Cyprus – RoC). Η ανεξαρτησία αποδόθηκε με την διεθνή Σύμβαση Εγκαθίδρυσης του 1960. Το 3% από το έδαφος του νησιού, με δεκαπέντε (15) χιλιόμετρα ακτογραμμή και τρία (3) μίλια αιγιαλίτιδα Ζώνη, διατηρήθηκε υπό Βρετανική κατοχή και ιδρύθηκαν δύο περιοχές, αυτές της Δεκέλεια και του Ακρωτηρίου που ονομάστηκαν Κυρίαρχες Περιοχές Βρετανικών Βάσεων (British Sovereign Base Areas – SBA). Στις δύο αυτές περιοχές οι αμιγώς στρατιωτικές εγκαταστάσεις καταλαμβάνουν ένα μικρό μόνο μέρος του εδάφους, είναι περιφραγμένες με συρματόπλεγμα και φρουρούνται όπως κάθε άλλη στρατιωτική Βάση στον κόσμο. Το υπόλοιπο τμήμα σε μεγάλο βαθμό είναι ιδιόκτητο από Κυπρίους, αφού σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, δεν δόθηκαν στους ιδιοκτήτες οι προβλεπόμενες αποζημιώσεις για να περιέλθουν σε Βρετανική ιδιοκτησία.

Λόγω των γεγονότων στην Μέση Ανατολή αλλά και τον έλεγχο των θαλάσσιων οδών από το Σουέζ και την Ανατολική Μεσόγειο, οι Βάσεις απέκτησαν βαρύνουσα σημασία για την Βρετανία. Ο εντοπισμός υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο αναβάθμισε ακόμα περισσότερο την στρατηγική αξία τους. Επιπλέον των ανωτέρω, επειδή στην περιοχή γίνεται το Γκέλ (το βήμα) των αντανακλάσεων στην ιονόσφαιρα των ασύρματων εκπομπών από την Μέση Ανατολή, στην περιοχή Άγιος Νικόλαος κοντά στην Αμμόχωστο έχουν εγκατασταθεί εγκαταστάσεις του διεθνούς συστήματος Echelon, συλλογής και παρακολούθησης ασύρματων επικοινωνιών.

Για την χρήση των Βάσεων η Βρετανία είχε δεσμευτεί να καταβάλει αποζημίωση στην Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες αυτές καταβλήθηκαν μόνο για το διάστημα 1960 – 1965. Το έτος 1995 οι Βρετανοί αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν το χωριό Ακρωτήρι, δεδομένου ότι οι κάτοικοί του δεν το εγκατέλειψαν αφού δεν αποζημιώθηκαν όπως προέβλεπε η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960. Σήμερα στις Βρετανικές περιοχές υπολογίζεται ότι κατοικούν περίπου 10.000 Κύπριοι και 3.800 στρατιωτικοί που υπηρετούν στις Βάσεις.

Όταν η Βρετανία προσχώρησε το 1973 στην ΕΟΚ, κατόπιν αιτήματος της Βρετανικής Κυβέρνησης, συμπεριλήφθηκε στο Ευρω-σύνταγμα το Άρθρο IV-440 σύμφωνα με το οποίο η Συνθήκη προσχώρησης της Βρετανίας στην ΕΟΚ δεν συμπεριλαμβάνει τις κυρίαρχες Βάσεις στις περιοχές Δεκέλεια και Ακρωτήρι στην Κύπρο. Επισημαίνεται ότι οι περιοχές των Βάσεων δεν έχουν πολιτικό Κυβερνήτη αλλά διοικούνται από τον εκάστοτε Βρετανό Στρατιωτικό Διοικητή.

Το έτος 2003, στα πλαίσια προετοιμασίας της Κύπρου για την ένταξη στην ΕΕ, η Συμφωνία εγκαθίδρυσης του 1960 επικυρώθηκε και πάλι από την κυπριακή Βουλή.

Μετά το BREXIT η κατάσταση σε σχέση με τις Βρετανικές Βάσεις, ήλθε και πάλι στο προσκήνιο. Σε κάθε περίπτωση, η Βρετανία είναι ακόμα και στις μέρες μας μία από τις τρεις εγγυήτριες Δυνάμεις για την στήριξη της Δημοκρατίας της Κύπρου, με ότι αυτό συνεπάγεται για την μεσολάβησή της στην αντιμετώπιση θεμάτων σχετικών με το Κυπριακό...

Το Σχέδιο Ανάν και οι Βρετανικές Βάσεις

Ο περιγραφικός όρος «Σχέδιο Ανάν» αναφέρεται στην πρόταση του ΟΗΕ για την επίλυση του κυπριακού ζητήματος. Στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει όχι μόνο ένα αλλά μία σειρά αναθεωρημένων προτάσεων επίλυσης (DRAFT Documents) του Κυπριακού που κατά καιρούς ήλθαν στην επικαιρότητα. Αυτά συζητήθηκαν χωρίς μέχρι σήμερα να υπάρχει επιτυχής και κοινά αποδεκτή Συμφωνία και επίλυση των θεμάτων που πρέπει να αντιμετωπιστούν.

Συγκεκριμένα και όσον αφορά το μέλλον των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο, όπως αυτό προκύπτει μέσα από τις αναθεωρήσεις του Σχεδίου Ανάν, σύμφωνα με τις αποδεσμευόμενες κατά καιρούς πληροφορίες, ισχύουν τα ακόλουθα:

Στα τρία (3) πρώτα Σχέδια, δηλαδή τα Σχέδια Ανάν 1, 2 και 3, δεν υπήρχε αναφορά στις Βρετανικές Βάσεις στην Κύπρο.

Στα Σχέδια Ανάν 4 και 5, επαναλαμβάνεται η ίδια ακριβώς διατύπωση που περιλαμβάνεται στην Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας της Κύπρου του 1960, περιορίζοντας όμως την έκταση των Βάσεων, τόσο στο έδαφος όσο και στην αιγιαλίτιδα Ζώνη. Δηλαδή το Καθεστώς διοίκησης και λειτουργίας των Βρετανικών Βάσεων παρέμενε αμετάβλητο, κατέχοντας όμως λιγότερη εδαφική έκταση. Το Σχέδιο Ανάν 4 το είχε διαπραγματευτεί ο αείμνηστος Πρόεδρος Παπαδόπουλος. Ειδικότερα στο Σχέδιο Ανάν 5, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, υπήρχε μία παράγραφος που καθόριζε τη διαδικασία μέσα από την οποία στην συνέχεια, δηλαδή σε μελλοντικό χρόνο, θα γινόταν η ακριβής αναπροσαρμογή των ορίων των Βάσεων.

Συγκεκριμένα αποδίδονταν 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους των Βάσεων στην Δημοκρατία της Κύπρου, μετά φυσικά την ένωση του κατεχόμενου Βόρειου τμήματος με το ελεύθερο Νότιο τμήμα. Επίσης οι Βάσεις έχαναν ένα σημαντικό κομμάτι της ακτογραμμής μήκους χιλιομέτρων (περίπου το μισό μήκος) και εξ αυτού μειωνόταν η αιγιαλίτιδα Ζώνη των Βάσεων που αντιστοιχεί σε αυτό το μήκος της ακτογραμμής. Επί του θέματος των Βρετανικών Βάσεων, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, εκ μέρους της Βρετανικής κυβέρνησης και πριν από το BREXIT, ίσχυαν τα ακόλουθα:

Κατά δήλωση του τότε Υπουργού Ευρώπης κ. David Lidington, που πραγματοποιήθηκε στις 22-04-2013 και υπάρχει στα Πρακτικά της Βουλής: «Το δικαίωμα των κυρίαρχων περιοχών των Βάσεων για αιγιαλίτιδα περιοχή είναι ξεκάθαρο στη συνθήκη Εγκαθίδρυσης – ένα δικαίωμα που αναγνώρισε η Κυπριακή Δημοκρατία. Κανένα άλλο κράτος δεν έχει το νόμιμο δικαίωμα να κηρύξει ΑΟΖ εντός της Αιγιαλίτιδας περιοχής των κυρίαρχων περιοχών των Βάσεων του Ηνωμένου Βασιλείου, ούτε η Δημοκρατία της Κύπρου έχει προβάλει την επιθυμία να εξερευνήσει για ορυκτούς πόρους εντός της αιγιαλίτιδος περιοχής των κυρίαρχων περιοχών των Βάσεων. Η διακήρυξη της Κυβέρνησης το 1960 το κάνει ξεκάθαρο ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα αναπτύξει τις κυρίαρχες περιοχές των Βάσεων εκτός για στρατιωτικούς σκοπούς».

Επίσης σε έγγραφο του Βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών (Foreign office) με ημερομηνία 14-11-2014, αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Όπως γνωρίζεται, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει διεκδικήσει ΑΟΖ σε σχέση με τις Κυρίαρχες Περιοχές των Βάσεων».

Το γεγονός είναι ότι οι ανωτέρω αναφορές περιγράφουν το παρελθόν και δεν περιλαμβάνουν καμία σαφή δέσμευση της Βρετανικής κυβέρνησης ότι δεν θα επιδιωχθεί στο μέλλον απόκτηση Βρετανικής ΑΟΖ στο νησί της Κύπρου, δηλαδή μετά την επίλυση του Κυπριακού ζητήματος. Για πολλούς αναλυτές η «σοφή ασάφεια» (σοφόν το ασαφές), εκλαμβάνεται ότι ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας (Window of opportunity) για την Βρετανία. Το γεγονός ότι στο Σχέδιο Ανάν επιχειρήθηκε να προγραμματιστεί η συζήτηση για την επίλυση του θέματος των κυρίαρχων περιοχών των βάσεων σε μελλοντικό χρόνο, δημιούργησε την υποψία μίας υποκρυπτόμενης προσπάθειας της Βρετανικής διπλωματίας. Αυτή θα μπορούσε να στηρίζεται στον λογικό συνειρμό ότι εκχωρώντας γη και αιγιαλίτιδα Ζώνη των σημερινών κυρίαρχων περιοχών των Βρετανικών Βάσεων, θα μπορούσε να ζητήσει και να λάβει σε αντάλλαγμα ΑΟΖ ή δικαιώματα επί των υδρογονανθράκων, για την εναπομένουσα ακτογραμμή των Βάσεων. Με αυτό τον τρόπο παρακάμπτονται οι δεσμεύσεις που υπάρχουν στην Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960 και η Βρετανία δύναται να διεκδικήσει μερίδιο από τον θαλάσσιο ορυκτό πλούτο (υδρογονάνθρακες) της Κύπρου. Το θέμα θα μπορούσε να λήξει οριστικά με μία δεσμευτική Δήλωση της Βρετανικής κυβέρνησης ότι σε καμία περίπτωση η Βρετανία θα διεκδικήσει ΑΟΖ ή σχετικά δικαιώματα στην κυπριακή ΑΟΖ. Η Δεσμευτική αυτή Δήλωση δεν ζητήθηκε και δεν έγινε μέχρι σήμερα.

Άσχετα με το Σχέδιο Ανάν, είναι σε εξέλιξη συνομιλίες από τον Οκτώβριο, ώστε να υπάρξει σχετική πρόβλεψη για τους κυπρίους που κατοικούν στις κυρίαρχες περιοχές των Βρετανικών Βάσεων, η οποία θα συμπεριληφθεί στη Συνθήκη αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ (BREXIT).

Δικαστική Αναμόχλευση του θέματος των Βάσεων

Πέραν των ανωτέρω, ένα νέο ζήτημα προέκυψε και τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα σχετικά με το καθεστώς των κυρίαρχων περιοχών των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο. Συγκεκριμένα το 2015 - 2016, δηλαδή και πριν από το BREXIT, κάτοικοι που βρέθηκαν στις κυρίαρχες περιοχές των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο, θεωρώντας ότι βρίσκονται σε Ευρωπαϊκό έδαφος, διεκδίκησαν δικαιώματα και υπέβαλαν δικαστικές Αγωγές (cases: CO/879/2015, C4/2016/2334, C4/2016/2403). Με την εκδίκαση των υποθέσεων αυτών εκδόθηκαν δικαστικές Αποφάσεις των Ανωτάτων Βρετανικών Δικαστηρίων. Συγκεκριμένα εκδόθηκαν οι Αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου (High Court of Justice) με ημερομηνία έκδοσης 28 Απριλίου 2016 και σε συνέχεια εκδόθηκε Απόφαση του Ανώτατου Αστικού Δικαστηρίου (Court of Appeal Civilian Division on Appeal from The High Court of Justice) με ημερομηνία έκδοσης 23 Μαΐου 2017.

Άσχετα με την ουσία της δικαστικής αντιπαράθεσης, η αξία των Αποφάσεων αυτών σχετικά με τις κυρίαρχες περιοχές των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο, έγκειται στο γεγονός ότι μέσα στο αιτιολογικό τμήμα των Αποφάσεων, ανώτατοι Βρετανοί δικαστές, υποχρεώθηκαν να εξετάσουν διεξοδικά και να σχολιάσουν την Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας της Κύπρου (Republic of Cyprus – RoC). Υποχρεωτικά τάραξαν τα λιμνάζοντα ύδατα, φέρνοντας στο φως ξεχασμένες πτυχές της Συμφωνίας Εγκαθίδρυσης του 1960. Συγκεκριμένα, τόσο στο κυρίως σώμα της Συμφωνίας, όσο και στο Παράρτημα «Ο», καθίσταται σαφές ότι η Δημοκρατία της Κύπρου ιδρύθηκε στο τμήμα της νήσου που δεν περιλαμβάνει τις κυρίαρχες Βρετανικές περιοχές. Δηλαδή νομικά, δεν απελευθερώθηκε όλο το νησί της Κύπρου από τους Βρετανούς ώστε στη συνέχεια να υπογραφεί η Συμφωνία για τις κυρίαρχες περιοχές μεταξύ του κυρίαρχου Κυπριακού κράτους και των Βρετανών. Αντιθέτως, η περιοχή του νησιού που υπάρχουν οι δύο κυρίαρχες Βρετανικές περιοχές του Ακρωτηρίου και της Δεκέλειας, είναι συνέχεια της αποικιοκρατίας αφού ουδέποτε αυτή διακόπηκε, γεγονός που είναι αντίθετο στη διεθνή νομοθεσία για την εξάλειψη της αποικιοκρατίας και της Σύμβασης των ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Υπάρχουν σήμερα φωνές, ακόμα και Βρετανικές που υποστηρίζουν ότι πρέπει να εξαλειφθεί η αποικιοκρατία και μάλιστα σε Ευρωπαϊκό έδαφος, με άμεση απόδοση των εδαφών στην Δημοκρατία της Κύπρου. Στη συνέχεια είναι δυνατόν να υπάρξουν νέες διαβουλεύσεις με το κυρίαρχο Κυπριακό κράτος για πιθανή υπογραφή μίας νέας Συμφωνίας για Βρετανικές Βάσεις στο νησί. Η Βρετανία μέχρι σήμερα, υποστηρίζοντας σιωπηρά την φιλοσοφία των λιμναζόντων υδάτων, υποστηρίζει ότι όσο συνεχίζεται η τουρκική κατοχή στη βόρεια Κύπρο, το θέμα δεν μπορεί να προχωρήσει. Είναι η ίδια λογική βάση με την οποία όπως προαναφέρθηκε, σταμάτησε το 1965 την καταβολή των αποζημιώσεων που προβλέπονταν στην Συμφωνία του 1960. Όπως διαφαίνεται, υπάρχει μία σιωπηρή αποδοχή συμφερόντων μεταξύ Βρετανικών και τουρκικών θέσεων.

Τουρκική εκμετάλλευση των Τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα

Το μεγαλύτερο μέρος των τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα, ασφυκτιά υπό την πίεση της τουρκικής κατοχής. Αυτοί αντιλαμβάνονται ότι είναι πιόνια για την υλοποίηση των στρατηγικών σχεδίων της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο και στην προσπάθεια συμμετοχής της στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Επιλεκτικά, τουρκοκύπριοι ηγέτες παίζουν το παιχνίδι της Τουρκίας, υποστηρίζοντας ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των συμπολιτών τους τουρκοκυπρίων. (διαβάστε άρθρο)

Ένα εθνικά κυρίαρχο Κυπριακό Κράτος, εκπροσωπώντας τα δικαιώματα τόσο των Ελληνοκυπρίων όσο και των Τουρκοκυπρίων, δύσκολα θα παρέδιδε σε τρίτους εθνική Κυριαρχία ή εκχώρηση ποσοστών από την εκμετάλλευση του εθνικού πλούτου της χώρας. Αντίθετα η Τουρκία, ως εκμεταλλευτής των τουρκοκυπριακών δικαιωμάτων, δρώντας ως «κατακτητής» της Βόρειας Κύπρου και σύμφωνα με τις δικές της στρατηγικές επιλογές στην περιοχή, πολύ εύκολα θα μπορούσε να εκχωρήσει σε τρίτους Κυριαρχικά ή οικονομικά δικαιώματα των τουρκοκυπρίων, με αντάλλαγμα την διεθνή υποστήριξη των Τουρκικών θέσεων και επιδιώξεων.

Σύμφωνα με τις μέχρι σήμερα ενδείξεις, η Βρετανία, έχοντας εν τη πράξει απεμπολήσει ή λησμονήσει για δεκαετίες τις υποχρεώσεις της ως εγγυήτρια δύναμη, φαίνεται ότι κάνει διπλωματικό παιχνίδι με την Τουρκία, αδιαφορώντας για τα πραγματικά δικαιώματα των Κυπρίων. Τα παραδείγματα πολλά.

*Ο Ιωάννης Αναστασάκης είναι αντιπτέραρχος (Ι)ε.α. και ασχολείται με την «Περιφερειακή Ασφάλεια για την οικονομική Ανάπτυξη». Είναι συγγραφέας και στρατηγικός αναλυτής. (Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.) 

«Πολιτική ορθότητα» και αντιχριστιανική υστερία! Γράφει ο Θανάσης Κ, επιμέλεια Κ. Ζηκίδης

on Παρασκευή, 26 Απριλίου 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

        «Πολιτική ορθότητα» και αντιχριστιανική υστερία!, 

Ο Guardian είναι μια βρετανική κεντροαριστερή εφημερίδα.

Αρκετά «ανοικτή» στις απόψεις που φιλοξενεί, αλλά σταθερά προσηλωμένη στην αριστερόστροφη ατζέντα την διεθνούς «πολιτικής ορθότητας».

Χθες δημοσίευσε ένα άρθρο που αξίζει να προσεχθεί Τίτλος του:

«Όπως δείχνουν οι επιθέσεις στην Σρι Λάνκα, οι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν σοβαρούς διωγμούς διεθνώς!»

(As the Sri Lanka attacks show, Christians worldwide face serious persecution).

Το λέει και η αρθρογραφία του Guardian, πλέον…

Όχι τίποτε… «ακροδεξιοί»!

Αξίζει να αναφέρω τρία μικρά αποσπάσματα από το άρθρο αυτό:

Πρώτο:

«Ζούμε μια περίοδο όπου συμβαίνουν από τους πιο σοβαρούς διωγμούς των Χριστιανών στην Ιστορία! Και οι περισσότεροι αρνούνται να το παραδεχθούν. Ίσως κάποιοι δεν θέλουν να μιλάνε γι’ αυτό, φοβούμενοι ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εύκολο άλλοθι για Ισλαμοφοβία…»

Τώρα το παραδέχεται και ο Guardian.

Δεύτερο απόσπασμα:

«…Οι Ισραηλινοί ιστορικοί Benny Morris και Dror Ze’evi θα δημοσιεύσουν μια συνολική αποτίμηση των αρχών του 20ου αιώνα (για τις διώξεις χριστιανικών πληθυσμών στη Μέση Ανατολή). Τίτλος, του έργου τους «Η Τριαντάχρονη Γενοκτονία- η καταστροφή των Χριστιανικών μειονοτήτων από την Τουρκία». Στο έργο αυτό υποστηρίζεται ότι από το 1894 ως το 1924, οι Τουρκικές αρχές δολοφόνησαν συστηματικά περί τα 2,5 εκατομμύρια Χριστιανούς! Στις αρχές αυτής της περιόδου, σε περιοχές όπως η Ανατολία, οι Χριστιανοί έφταναν το 20% του συνολικού πληθυσμού. Στο τέλος της είχαν μείνει μόλις 2%! Σε όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα και στις αρχές του 21ου οι Χριστιανοί έχουν εκδιωχθεί από τη Μέση Ανατολή με σφαίρες και βόμβες – χωρίς να υπάρξει από την πλευρά της «κοσμικής Δύσης» έστω κι ένας μορφασμός διαμαρτυρίας. Γιατί, άραγε, δεν υπήρξε κατακραυγή;…» (οι υπογραμμίσεις δικές μου)

Ακόμα και Ισραηλινοί ιστορικοί μιλούν γι’ αυτά.

Ακόμα και ο Guardian γράφει γι’ αυτά.

Μόνο οι δικοί μας ιστορικοί… «ντρέπονται να μιλήσουν».

Κι όταν κάποιοι τολμούν να μιλήσουν, τους βγάζουν… «ακροδεξιούς»!

(Παρεμπιπτόντως ο αρθρογράφος και οι συγγραφείς δεν αναφέρονται μόνο στη Γενοκτονία των Αρμενίων που έγινε τότε. Αναφέρονται στην Γενοκτονία των Χριστιανικών πληθυσμων της Τουρκίας. Που περιλαμβάνουν και Έλληνες Ποντίους και Έλληνες Μικρασιάτες. Μπορεί ένα μέρος τους να υπέστη «εθνοκάθαρση» δηλαδή διωγμό. Αλλά ένα άλλο μέρος τους υπέστη αληθινή Γενοκτονία!

Τα στοιχεία υπάρχουν, οι μαρτυρίες υπάρχουν, η νομική θεμελίωση της Γενοκτονίας έχει γίνει – αλλά οι δικοί μας ιστορικοί φοβούνται να μιλήσουν γι’ αυτό. Μην τους «αποπάρουν» οι συνάδελφοί τους – μέσα στην Ελλάδα.

Κάτι δεν πάει καλά, έτσι;

Τρίτο απόσπασμα:

«Σύμφωνα με την ευρέως αποδεκτή και αξιόπιστη Pew Report, οι Χριστιανοί είναι σήμερα η πιο διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο! Κι ο μόνος λόγος που αυτό επισημαίνεται… είναι για να υπογραμμιστεί η δική μας «εκκωφαντική σιωπή» γι’ αυτό (the deafening silence of our response to it)!» (η υπογράμμιση του αρθρογράφου)

Δηλαδή εμείς εδώ στη Δύση, για όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα φωνάζουμε και διαμαρτυρόμαστε, εκτός από εκείνα των Χριστιανών που παραβιάζονται κατάφωρα σε όλο τον κόσμο!

Και την απερίγραπτη αυτή υποκρισία την αποκαλύπτουν έγκυρες διεθνείς έρευνες και την καταγγέλλουν – τώρα πια – και αρθρογράφοι του Guardian!

Ντρεπόμαστε να υπερασπιστούμε την πολιτιστική ταυτότητα της Χριστιανικής Δύσης!

Θεωρούμε «αυτονόητο» ότι ο μουσουλμανικός κόσμος θα στηρίξει τους ομοθρήσκους του διεθνώς, όπου αυτοί ενδεχομένως αντιμετωπίζουν διωγμούς.

Αλλά δεν θεωρούμε και δική μας υποχρέωση, να υπερασπιστούμε τους ομοθρήσκους μας – ακόμα και τους πολίτες μας – όταν διώκονται ή σκοτώνονται εκτός Ευρώπης, μόνο και μόνο επειδή είναι Χριστιανοί!

Αποσιωπούμε τους βανδαλισμούς των εκκλησιών μας μέσα στις χώρες μας, για να μην εξάψουμε την… ισλαμοφοβία!

Όταν καίγονται εμβληματικοί Χριστιανικοί ναοί μέσα στο Παρίσι, μιλάμε για την καταστροφή ενός «μνημείου», όχι για καταστροφή ενός συμβόλου της Χριστιανικής Πίστης.

Ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα, και η Δημοκρατική υποψηφία για την Προεδρία των ΗΠΑ και πρώην υπουργός Εξωτερικών Χίλαρυ Κλίντον, βγάζουν ανακοινώσεις αλληλεγγύης για το χτύπημα στη Σρι Λάνκα αναφερόμενοι στους… «προσκυνητές του Πάσχα» (Easter Worshipers) και όχι στους «Χριστιανούς» που σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν εκεί.

Σαν να ντρέπονται να αναφερθούν στην Χριστιανική θρησκευτική ταυτότητα…

Επί Προεδρίας Ομπάμα – και επί απόλυτης κυριαρχίας της «πολιτικής ορθότητας» στις ΗΠΑ – σε πολλές μεγαλουπόλεις της χώρας είχε περίπου «απαγορευθεί» να λένε «Καλά Χριστούγεννα» (Μerry Christmas) και είχε υιοθετηθεί το πιο ουδέτερο «Καλές Γιορτές» (Season’s Greetings).

Για να μη… προσβληθούν λέει οι αλλόθρησκοι ή οι άθεοι!

Ταυτόχρονα όμως, στις αντίστοιχες εβραϊκές εορτές, οι ευχές Happy Hanukka ή στις αντίστοιχες μουσουλμανικές εορτές οι ευχές Ramadan Mubarak, όχι μόνο δεν «απαγορεύονται», αλλά προβάλλονται δημόσια.

Προφανώς όλες οι θρησκευτικές εορτές πρέπει να προβάλλονται και να τιμώνται. Και οι άνθρωποι πρέπει να ανταλλάσουν ευχές μεταξύ τους – ανεξαρτήτως της θρησκευτικής πίστης τους.

Γιατί άραγε, μόνο για τις εορτές της Χριστιανικής πλειονότητας να υπάρχει η «απαγόρευση» ή η δημόσια αποθάρρυνση;

–Οι «καθωσπρέπει πολιτικώς ορθές» μαμάδες, δεν μιλάνε στα παιδιά τους για τον Άγιο Βασίλη που θα τους φέρει δώρα τα Χριστούγεννα. Τα δώρα θα τα φέρει την Πρωτοχρονιά ο …. Καλικάτζαρος!

Το Πάσχα οι «καθώς πρέπει πολιτικώς ορθές νονές», δεν πάνε στα βαπτιστίρια τους τη αναστάσιμη «λαμπάδα». Απλώς θα τους φέρει δώρα το Easter bunny, το «Πασχαλινό λαγουδάκι».

(Και οι εντελώς καθώς πρέπει πολιτικώς ορθές νονές, δεν έχουν βαπτίσει τα …βαπτιστίρια τους – απλώς έχουν αναλάβει τη ληξιαρχική «ονοματοδοσία» τους).

Ο,τιδήποτε, φτάνει να ξεχαστεί κάθε χριστιανικό έθιμο και κάθε χριστιανική παράδοση!

Όχι σε μια έξαρση αντιθρησκευτικού-κοσμικού μένους. Αλλά σε μια μονοσήμαντη αντί-χριστιανική υστερία!

Γιατί τα αντίστοιχα έθιμα των Εβραίων ή των Μουσουλμάνων δεν τολμούν να τα αποδομήσουν. Το αντίθετο…

Ανήμερα την Μεγάλη Παρασκευή, βγαίνουν και τρώνε προκλητικά κρέας– όταν υποτίθεται οι Ορθόδοξοι νηστεύουν!

Ανήμερα το Χριστιανικό Πάσχα βγαίνουν και κάνουν διαμαρτυρία οι «βέγκαν» για τα… αρνάκια που ψήνονται στους οβελίες (από πιστούς και λιγότερο πιστούς).

Αλλά στην αντίστοιχη εορτή των μουσουλμάνων που σφάζονται βόδια, δεν τολμούν να διαμαρτυρηθούν!

Όλοι αυτοί οι «πολιτικώς ορθοί», θεωρούν υποχρέωσή τους να προσβάλουν τα ήθη αποκλειστικά των Χριστιανών – και μόνο! (Η ιδέα να σέβονται εξ ίσου τις θρησκευτικές συνήθειες όλων, δεν τους περνάει από το μυαλό).

Η Δύση χάνει την ταυτότητά της – και λίγο-λίγο… αυτοκτονεί!

Στις ΗΠΑ υπήρξε ήδη αντίδραση.

Θα υπάρξει και στην Ευρώπη!

Η αντί-Χριστιανική βία αφυπνίζει μιαν Ευρώπη, που ως τώρα θεωρούσε «δεδομένα» τα πάντα, γιατί μετά από τρεις γενιές Ειρήνης, δεν χρειάστηκε να αγωνιστεί πραγματικά για τίποτε.

Όλη η Ευρώπη; Όχι!

Οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίοι μέχρι πρόσφατα ζούσαν σε αυταρχικά καθεστώτα υπαρκτού σοσιαλισμού, δεν χρειάζεται να «αφυπνιστούν»!

Αυτοί έζησαν την… αθεΐα στην εξουσία. Και κατάλαβαν ότι οδηγεί στην Τυραννία– όχι στην Ελευθερία!

Το πρόβλημα το έχουν κυρίως στην δυτική Ευρώπη

Για προφανείς λόγους, οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης, επειδή μέχρι πρόσφατα στερήθηκαν τη Δημοκρατία, την περιφρουρούν πολύ αποφασιστικά. Ούτε πρόβλημα ανεξέλεγκτης λαθρομετανάστευσης έχουν ούτε πρόβλημα από-χριστιανοποίησης.

Η αρρώστια της «πολιτικής ορθότητας» χτυπάει λαούς που δεν έχουν δημοκρατικά αντισώματα – γιατί εκλαμβάνουν τη «δημοκρατία» ως «δεδομένη»!

  • –Γιατί η «πολιτική ορθότητα» δεν χτυπάει τη θρησκευτικότητα γενικά, χτυπάει τον Χριστιανισμό – και μόνο!
  • –Δεν αναδεικνύει τις επί μέρους «ταυτότητες» – χτυπάει τη συλλογική ταυτότητα της Δύσης.
  • –Δεν υπερασπίζεται τις «μειοψηφίες» – πολεμάει και προσπαθεί να αποδομήσει τις πλειοψηφίες των δυτικών κοινωνιών!
  • –Δεν υπερασπίζεται τα «ανθρώπινα δικαιώματα» – πολεμάει την «δυτική ταυτότητα» και αδιαφορεί πλήρως για τα δικαιώματα όσων θέλουν να την υπερασπιστούν.
  • –Δεν οραματίζεται μια «καλύτερη διαφορετική κοινωνία» – θέλει να αποδομήσει πλήρως τη Δυτική κοινωνία, κι ό,τι τη στηρίζει, κι ό,τι συμβολίζει κι ό,τι την συγκρότησε κι όταν την κρατάει όρθια.

ΥΓ. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Χριστιανός για να εξοργίζεται με όλα αυτά.

Όπως δεν χρειάζεται να «πιστεύει» κανείς, για να ανατριχιάζει

με το «Τη Υπερμάχω» στους Χαιρετισμούς,

ή με το «η Ζωή εν Τάφω» ή το «Άξιον Εστί» της Μεγάλης Παρασκευής.

Ή με την εικόνα της Αγίας Σοφίας στην Πόλη.

Ακόμα και άθεοι και αγνωστικιστές συγκινούνται με τα σύμβολα της πολιτιστικής τους παράδοσης και με τα σημάδια που άφησε η Ιστορία πάνω στην Ψυχή και στο συλλογικό υποσυνείδητο του λαού τους.

Όταν οι αριστεροί τραγουδούσαν επί χούντας το «Άξιον Εστί» του Ελύτη που μελοποίησε ο Θοδωράκης, το τελευταίο πράγμα που τους απασχολούσε ήταν ότι πηγή έμπνευσής του υπήρξε ένας Εκκλησιαστικός ύμνος της Ορθοδοξίας.

Δεν χρειάζεται να είναι θρησκευόμενος κανείς για να σέβεται την Πίστη του λαού του. Αρκεί να έχει διαβάσει το «μετά τα Φυσικά» του Αριστοτέλη, ή έστω τα «Ηθικά Νικομάχεια»…

Δεν χρειάζεται να είναι θρησκευόμενος κανείς για να σέβεται την Πίστη κάθε λαού – πολλώ μάλλον του δικού του λαού.

Αρκεί να μην είναι «βάρβαρος» – με την πιο σύγχρονη έννοια του όρου.

Δηλαδή: άξεστος, αγροίκος, φαύλος και… «πολιτικώς ορθώς»!

Παρέμβαση 10 επίτιμων: Εθνική Άμυνα & Ασφάλεια – Υπογράφουν δέκα επίτιμοι αρχηγοί άρθρο στην Καθημερινή

on Δευτέρα, 08 Απριλίου 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

«Ισχυρές Ενοπλες Δυνάμεις κάνουν τη χώρα ευυπόληπτη στους φίλους και σεβαστή στους αντιπάλους» γράφουν δέκα απόστρατοι ανώτατοι αξιωματικοί κρούοντας κώδωνα κινδύνου. Η παρέμβασή τους για την Εθνική Άμυνα έρχεται με χρονοκαθυστέρηση, σχολιάζουν απόστρατοι αξιωματικοί.

Γράφουν οι:
Επίτιμοι Αρχηγοί ΓΕΣ:
Κωνσταντίνος Ζιαζιάς Στρατηγός (ε.α., Α/ΓΕΣ 2011-2012)
Κωνσταντίνος Γκίνης Στρατηγός (ε.α., Α/ΓΕΣ 2012-2013)
Αθανάσιος Τσέλιος Στρατηγός (ε.α., Α/ΓΕΣ 2013-2014)
Βασίλειος Τελλίδης Στρατηγός (ε.α., Α/ΓΕΣ 2015-2017)

 

   

Επίτιµοι Αρχηγοί ΓΕΝ:
Κοσµάς Χρηστίδης Ναύαρχος (ε.α., Π.Ν., Α/ΓΕΝ 2011-2013)
Γεώργιος Γιακουµάκης Ναύαρχος (ε.α., Π.Ν., Α/ΓΕΝ 2015-2017)

Επίτιµοι Αρχηγοί ΓΕΑ:
Βασίλειος Κλόκοζας Πτέραρχος (ε.α., Α/ΓΕΑ 2009-2011)
Αντώνιος Τσαντηράκης Πτέραρχος (ε.α., Α/ΓΕΑ 2011-2013)



Επίτιµος Αρχηγός Στόλου:
Κωνσταντίνος Μαζαράκης-Αινιάν Αντιναύαρχος (ε.α., Π.Ν., Α.Σ. 2011-2013)
Επίτιµος Υπαρχηγός Στόλου:
Σπυρίδων Κονιδάρης Αντιναύαρχος (ε.α., Π.Ν., Υ.Σ. 2013-2014)

Εθνική Άμυνα & Ασφάλεια
Το αγαθό της εθνικής άμυνας και της ασφάλειας είναι βασική προϋπόθεση για την ευημερία της χώρας, ωστόσο σπανίως μας απασχολεί ως κοινωνία.

Θεωρείται βασικό κεκτημένο, χωρίς να αξιολογείται η ποιότητα αλλά και η επάρκειά του.
Πάντοτε απασχολεί τις κοινωνίες αν οι επενδύσεις στον παράγοντα εθνική άμυνα και ασφάλεια και ειδικότερα η σχέση κόστους – οφέλους,
είναι παραγωγικές και προσφέρουν το ανάλογο ανταποδοτικό όφελος.
Λογικό και επιβεβλημένο είναι να απασχολεί και την ελληνική κοινωνία και ειδικά τη δεκαετή αυτή περίοδο της οικονομικής κρίσεως.
Αν για άλλες κοινωνίες αυτό αποτελεί θέμα προβληματισμού, για την ελληνική συνιστά υπαρξιακό ζήτημα και αυτό γιατί έχει να αντιμετωπίσει την αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας.
Η τουρκική επεκτατικότητα δεν είναι ένα θεωρητικό ή ιδεολογικό κατασκεύασμα, αλλά εδράζεται στην πρακτική της γείτονος και σε απτά γεγονότα.

Δεν επέτρεψε στην Κύπρο να προσδιορίσει μόνη της τη μετά-αποικιακή πορεία της, εκδίωξε το σύνολο των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης από τις πατρογονικές εστίες τους, κατέλαβε το 37% του κυπριακού εδάφους, άλλαξε την πληθυσμιακή σύνθεση της Κύπρου
και αμφισβητεί το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αξιοποιήσει τους πλουτοπαραγωγικούς της πόρους. Παρεμποδίζει συστηματικά την Ελλάδα να ενασκήσει τα δικαιώματά της που απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο, ακόμη και με την απειλή πολέμου από τη δεκαετία του 1970 και ιδίως μετά τα Iμια αμφισβητεί κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο και έχει θέσει επί τάπητος με τον πλέον εμφατικό τρόπο, από τον ίδιο τον πρόεδρο Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα τον Δεκέμβριο 2017, την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Σε αυτή την αντιπαράθεση η επίκληση από ελληνικής πλευράς διαρκώς του διεθνούς δικαίου δεν είναι επαρκής για την αντιμετώπιση της επιθετικότητας της Τουρκίας, η οποία με τη στάση και τη συμπεριφορά της στην ευρύτερη περιοχή δείχνει να αντιλαμβάνεται μόνο τη γλώσσα της ισχύος.

«Δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν». (Θουκυδίδης, Ε΄ 89)

Ο Θουκυδίδης, στον περίφημο διάλογο Αθηναίων – Μηλίων διατυπώνει μια μεγάλη αλήθεια: «Το επιχείρημα της δικαιοσύνης έχει αξία μόνο μεταξύ ίσων.

Αλλιώς, ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του».

Δυστυχώς οι δυνατότητες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων την τελευταία δεκαπενταετία βρίσκονται σε συνεχή διολίσθηση, η οποία διαρκώς επιταχύνεται κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσεως.

Αποτέλεσμα αυτού είναι η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας να μεταβάλλεται σταθερά υπέρ της δεύτερης.

Η υποχώρηση της σχετικής μαχητικής ικανότητας των Ενόπλων Δυνάμεων μπορεί να οδηγήσει σε εθνικές απώλειες που μπορεί να φθάσουν μέχρι και το επίπεδο της εθνικής καταστροφής με τον πιο άμεσο και απόλυτο τρόπο, όπως έγινε το 1897.

Αποτελεί ευτύχημα ότι αντίθετα από το 1897, παρά τις αναλογίες σε ό,τι αφορά τη χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας, οι διεθνείς συγκυρίες συνδυαζόμενες και με κατάλληλες πολιτικές των ελληνικών κυβερνήσεων τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, έχουν δημιουργήσει συνθήκες σύγκλισης των εθνικών συμφερόντων με εκείνα αρκετών χωρών της ευρύτερης περιοχής, καθώς και με ζωτικά συμφέροντα ισχυρών διεθνών παραγόντων.

Αυτό όμως δυστυχώς από μόνο του δεν αρκεί, καθώς δεν υπάρχουν ακόμη αμυντικές συμμαχίες με συγκεκριμένες δεσμεύσεις και αμοιβαίες υποχρεώσεις. Κανείς δεν εξασφαλίζει απόλυτα την άμυνά του μέσα από διεθνείς συμμαχίες που συνάπτονται στη βάση κυρίως ή αποκλειστικά οικονομικών συμφερόντων. Επίσης, οι εταίροι μας είναι αμφίβολο κατά πόσον μπορούν να συμπήξουν σταθερή και μακροχρόνια εταιρική και κυρίως αμυντική σχέση με μια χώρα που δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί να συνεισφέρει θετικά στην κοινή υπόθεση. Πρέπει να είμαστε στρατιωτικά ισχυροί.

Απαιτείται ιδιαίτερα υψηλή ετοιμότητα και αποτελεσματικότητα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς η πρωτοβουλία της πρώτης ενέργειας αφήνεται στον αντίπαλο. Για την επιτυχία της αποτροπής, πρέπει εκείνος να έχει πεισθεί είτε ότι η όποια επιθετική του ενέργεια δεν έχει τύχη ή ότι ακόμη και σε περίπτωση που την αποτολμήσει, θα πληρώσει βαρύ τίμημα και θα τον οδηγήσει στην αποτυχία του τελικού του στόχου.

Η παρατεταμένη οικονομική κρίση, το δημογραφικό πρόβλημα, μα πάνω από όλα οι πολιτικές αποφάσεις που έχουν ληφθεί από διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν οδηγήσει τις Ενοπλες Δυνάμεις σε υποστελέχωση, γήρανση του προσωπικού, υποχρηματοδότηση και μείωση του επιπέδου κρίσιμων εφοδίων και υλικών.

Αποτέλεσμα αυτών είναι ο περιορισμός της λειτουργικότητας των μονάδων, της διαθεσιμότητας των μέσων, της επιχειρησιακής εκπαιδεύσεως,
της προωθημένης εθνικής παρουσίας και της υποστηρίξεως των δυνάμεων και δραστηριοτήτων.

Η άμυνα χρηματοδοτείται για το 2019 μόλις με το 1,7% του ΑΕΠ έναντι του προβλεπομένου 2%.

Τα αναφερόμενα για 2% του ΑΕΠ και πλέον, προβαλλόμενα ενίοτε με στόμφο και με υπερηφάνεια, είναι πλασματικά και γίνονται για να καλυφθεί η υποχρέωση προς το ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβάνοντας τις συντάξεις των αποστράτων στελεχών και συνταξιούχων πολιτικών υπαλλήλων των Ενόπλων Δυνάμεων.

Το δραματικότερο όμως είναι ότι και αυτό το ποσοστό είναι κατανεμημένο λόγω της οικονομικής κρίσεως με τρόπο ανορθολογικό. Το 70% περίπου καλύπτει αποδοχές του προσωπικού και μόλις από 15% καλύπτουν λειτουργικές και αναπτυξιακές ανάγκες.

Η συνέχιση αυτού του μοντέλου χρηματοδότησης οδηγεί τις Ενοπλες Δυνάμεις επιταχυνόμενα στο χείλος του γκρεμού και στην ελεύθερη πτώση με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την άμυνα της χώρας.

Πρέπει κατ’ ελάχιστο το επόμενο οικονομικό έτος η χρηματοδότηση να ανέλθει στο 2% του ΑΕΠ σε πραγματικούς αριθμούς και να εκπονηθεί ένα βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα που θα οδηγήσει τη χρηματοδότηση σε 50% αποδοχές και από 25% σε λειτουργικό και αναπτυξιακό προϋπολογισμό.

Επειδή οι αρνητικές επιπτώσεις της οικονομικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια στην άμυνα είναι μεγάλες, καλό θα ήταν την προσεχή τετραετία να διατεθεί εκτός του προϋπολογισμού των Ε.Δ. ένα σημαντικό ποσό ετησίως από τα πρωτογενή πλεονάσματα, αποκλειστικά για τη συντήρηση των οπλικών συστημάτων και τη συμπλήρωση εφοδίων και υλικών υπό αυστηρό διακομματικό έλεγχο και προτεραιότητα και με ταχείες διαδικασίες προμηθειών.

Εκείνο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι δεν υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω περικοπής των αποδοχών του προσωπικού, το οποίο έχει πληρώσει βαρύτατο τίμημα, και έχει οδηγήσει σημαντικό μέρος αυτού στα όρια της επιβίωσης με τις όποιες συνέπειες στην προσήλωση στο επιχειρησιακό του έργο.

Σε ό,τι αφορά τη στελέχωση των Ενόπλων Δυνάμεων και τα θέματα που σχετίζονται με αυτήν, αποτελεί ευθύνη των κυβερνήσεων όπως και η άμυνα συνολικά, οι οποίες έχουν αναλάβει την υποχρέωση να διαθέσουν στις Ενοπλες Δυνάμεις συγκεκριμένο αριθμό προσωπικού, με την έγκριση από το ΚΥΣΕΑ της δομής δυνάμεων σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο.

Δυστυχώς στο πλέγμα των πελατειακών σχέσεων λαμβάνονται από τις κυβερνήσεις αποφάσεις μειώσεως του προσωπικού, χωρίς αυτές να αντισταθμίζονται ή να αναπροσαρμόζονται τα έργα, οι αποστολές και η δομή των Ενόπλων Δυνάμεων.

Βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια των Ε.Δ. αποτελούν σειρά διοικητικών αποφάσεων που ελήφθησαν ειδικά στην περίοδο της οικονομικής κρίσεως,
οι οποίες αποδυναμώνουν τη λειτουργικότητα και δημιουργούν κλίμα και αίσθημα αδικίας, ανισότητας αλλά και αντίληψης στελεχών πολλαπλών ταχυτήτων.

Πέραν αυτών πρέπει να τεθούν επί τάπητος θέματα εθνικής στρατηγικής, οργάνων (Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας) και διαδικασιών διαχειρίσεως αυτής, δόγματος, δομής και καταλληλότητας των δυνάμεων, διαδικασιών προμηθειών, διαχειρίσεως του δημοσίου χρήματος, διαφάνειας και λογοδοσίας και να γίνουν ευρείες μεταρρυθμίσεις.

Θεμελιώδης παράγοντας για την άμυνα είναι η λειτουργία της αμυντικής βιομηχανικής και ερευνητικής βάσεως της χώρας.

Χρειάζεται χάραξη στρατηγικής με όραμα για την ανάπτυξη σε βάθος χρόνου τεχνογνωσίας με τη συνεπή υποστήριξη των πανεπιστημίων, της εγχώριας βιομηχανικής, ναυπηγικής και αεροναυπηγικής, ιδιωτικής και δημόσιας επιχειρηματικότητας, με όρους πραγματικής και όχι πλασματικής βιωσιμότητας, με διεθνείς συνεργασίες στη βάση διακρατικών συμφωνιών και με τη συνδρομή μη κρατικών φορέων όπως η εμπορική ναυτιλία και η βιομηχανική καινοτομία που αποτελούν αδιαμφισβήτητους πολλαπλασιαστές ισχύος.

Μέχρι σήμερα, δυστυχώς, δεν έχει γίνει ποτέ τέτοια ευρεία προσπάθεια.

Οι αποφάσεις σχετίζονται με όρους μυωπικής κομματικής και μικροπολιτικής σκοπιμότητας και όχι με όρους στρατηγικής ανάπτυξης, βιωσιμότητας και ανταγωνιστικού αποτελέσματος.

Τα θέματα αυτά λόγω έλλειψης θάρρους ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν σε μια ενιαία στρατηγική μετεξέλιξης, με στόχο τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας σε σχέση με το κόστος στην εθνική άμυνα.

Επείγουν θαρραλέες αποφάσεις.

Τα θέματα εθνικής άμυνας και ασφάλειας απαιτούν ευρύτατη κοινωνική αποδοχή και συνεκτική – συλλογική προσπάθεια όλων των κρατικών φορέων και κοινωνικών δυνάμεων.

Η εμπειρία έχει δείξει ότι οι κυβερνήσεις χωρίς ευρεία συναίνεση από την εκάστοτε αντιπολίτευση δεν είναι ικανές να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά το ζήτημα.

Κατανοούμε ότι η παρούσα χρονική συγκυρία δεν επιτρέπει συγκλίσεις και συναινέσεις για αντιμετώπιση μεγάλων θεμάτων,

όμως όποια κυβέρνηση προκύψει από τις επόμενες εθνικές εκλογές απαιτείται να θέσει ως εθνικό ζήτημα άμεσης προτεραιότητας την άμυνα και την ασφάλεια της πατρίδας και να εφαρμόσει άμεσες λύσεις με εποικοδομητική συμβολή και ευθύνη από το σύνολο του πολιτικού συστήματος, της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, της ακαδημαϊκής κοινότητας και της κοινωνίας ευρύτερα.

Η ελληνική κοινωνία και εν προκειμένω η μεταπολιτευτική, πρέπει να αποφασίσει αν θα προχωρήσει προς ένα καλύτερο μέλλον με ορμητικότητα και ζωντάνια ή θα περιέλθει στην ύφεση, τη συρρίκνωση και την παρακμή.

Αν θέλουμε μια Ελλάδα η οποία να εξασφαλίζει ειρήνη και συνθήκες σταθερότητας, ασφάλειας, οικονομικής προκοπής και ευημερίας στους πολίτες της, πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της άμυνας της χώρας. Ισχυρές Ενοπλες Δυνάμεις κάνουν τη χώρα ευυπόληπτη στους φίλους και σεβαστή στους αντιπάλους.

Η συνειδητή επιμονή στην αντιμετώπιση του ζητήματος της εθνικής άμυνας και ασφάλειας με τους σημερινούς όρους, σημαίνει ένα εκ των δύο: είτε έχουμε αποφασίσει υποχώρηση σε αυτά που αποκαλούνται «ζωτικά συμφέροντα» της χώρας, ή παίζουμε με τη φωτιά, ελπίζοντας ότι όπως άλλα προβλήματα και αυτό θα «σκάσει» στα χέρια των επομένων.

«Αἴσχιον δὲ ἔχοντας ἀφαιρεθῆναι ἢ κτωμένους ἀτυχῆσαι» (Θουκυδίδης Β΄ 62)

«Είναι πολύ μεγαλύτερη ντροπή να χάσει κανείς κάτι που έχει στην κατοχή του παρά ν’ ατυχήσει ενώ αγωνίζεται να το κατακτήσει». 

Γράφει ο Τζωρτζ Μενεσιάν, Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ: Η Στρατηγική Σχέση Ιράν και Αρμενίας

on Πέμπτη, 04 Απριλίου 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, μετά την απομόνωσή της από την Δύση έχει απομείνει με έναν μικρό αριθμό συμμάχων, με τους οποίους έχει αναπτύξει σημαντικές εταιρικές αλλά και στρατηγικές σχέσεις. Η εξωτερική πολιτική του Ιράν επικεντρώνεται στις όμορες περιοχές της χώρας, στις οποίες υπάρχουν σημαντικές πολιτικές και γεωστρατηγικές εξελίξεις. Μία από τι περιοχές αυτές είναι και ο Καύκασος και εκεί το Ιράν διαθέτει έναν μικρό αλλά σημαντικό σύμμαχο, την Αρμενία.

Το Ιράν έχει χτίσει μια στρατηγική σχέση με την Αρμενία, ήδη από την ανεξαρτητοποίησή της το 1991. Κατά την διάρκεια του πολέμου του Ναγκόρνο Καραμπάχ το Ιράν στήριξε έμμεσα την Αρμενία και μέχρι σήμερα υποστηρίζει την επιβίωση της[1]. Το Ιράν παρά το γεγονός ότι είναι υπέρ της διατήρησης του status quo στην περιοχή, καθώς διαθέτει διάφορες εθνικές μειονότητες με αλυτρωτικές τάσεις στις ακριτικές του περιοχές, δεν στήριξε ενεργά το σιιτικό Αζερμπαϊτζάν. Αυτό οφείλεται σε τρεις βασικούς λόγους: Πρώτον, Τεχεράνη και Μπακού έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα στην Κασπία Θάλασσα, αναφορικά με την παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου. Δεύτερον, στο βόρειο κομμάτι του Ιράν κατοικεί μια πολυπληθής αζερική μειονότητα[2] κάτι που ανησυχεί την ιρανική ηγεσία λόγω της εθνικιστικής πολιτικής που χρησιμοποιεί το καθεστώς του Αζερμπαϊτζάν στο εσωτερικό της χώρας. Τρίτον και σημαντικότερο, το Αζερμπαϊτζάν έχει αναπτύξει σχέσεις με τους δύο από τους σημαντικότερους στρατηγικούς αντιπάλους του Ιράν, με τις ΗΠΑ[3] και το Ισραήλ[4].

Επομένως, το Ιράν προτιμά να ενισχύσει τον αντίπαλο του Αζερμπαϊτζάν, με τον οποίο έχει ούτως ή άλλως ιστορικά καλές σχέσεις και κοινά στρατηγικά συμφέροντα, παρά να υποστηρίζει ένα κράτος στο οποίο έχουν έμμεση ή άμεση παρουσία οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Με αφορμή την σύρραξη του Ναγκόρνο Καραμπάχ, η Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν έχουν κλείσει τα σύνορά τους με την Αρμενία , επομένως η σχέση με το Ιράν είναι ζωτική. Η συνεργασία που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στις δύο χώρες αφορά το εμπόριο, την ενεργειακή ασφάλεια και τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς[5]. Παρά την απομόνωση του Ιράν από την Δύση μέσω των νέων κυρώσεων, η Αρμενία ως ο μικρότερος και πιο εξαρτημένος εταίρος, επιδιώκει την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των δύο κρατών[6] κυρίως στον ενεργειακό τομέα [7].

Εξάλλου, πέρα από τα κοινά συμφέροντα η Αρμενία αποτελεί τον καταλληλότερο μεσολαβητή για την περαιτέρω προσέγγιση του Ιράν με την Ρωσία. Αυτή είναι, άλλωστε, η επιδίωξη της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης Πασινιάν στην Αρμενία, που συνεχίζει την εξωτερική πολιτική της προηγούμενης ηγεσίας, παρά τις μεταξύ τους διαφορές σε θέματα νομιμοποίησης, δημοκρατίας και πολιτικής εξουσίας. Έτσι, εδραιώνεται και η πάγια θέση της αρμενικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία, ρεαλιστικά, αποδέχεται την αδυναμία του μικρού κράτους να ενεργεί αυτοτελώς σε περιφερειακό επίπεδο και κατανοεί την ανάγκη της σύμπλευσης με το Ιράν, αλλά και με την Ρωσία, για την επιβίωσή του, καθώς και την συνέχιση της καλής σχέσης μεταξύ των δύο κύριων παικτών στον Καύκασο. Για αυτό η Αρμενία είχε αναλάβει δράσεις για την συνεργασία μεταξύ της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης και του Ιράν[8] που εντέλει οδήγησε σε μια συμφωνία για την δημιουργία της ελεύθερης εμπορικής ζώνης[9].

Συμπερασματικά, είναι σκόπιμη μια γενικότερη αποτίμηση της στρατηγικής σημασίας που έχει ο Καύκασος για το Ιράν, ώστε να κατανοηθεί και η πολιτική που ακολουθεί η Τεχεράνη στην περιοχής. Το Ιράν, λόγω της γεωγραφικής του εγγύτητας, δραστηριοποιείται στην περιοχή από αρχαιοτάτων χρόνων. Στην σύγχρονη εποχή, ιδιαίτερα μετά το 1979, ο Καύκασος και συγκεκριμένα η Υπερκαυκασία αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι για την ενεργειακή ασφάλεια του Ιράν, ενώ ταυτόχρονα η περιοχή ενισχύει την εξαγωγή ιρανικών προϊόντων και επενδύσεων. Ακόμη, η ύπαρξη της πολυπληθούς αζερικής μειονότητας στα σύνορα με την Υπερκαυκασία, όπου υπάρχει το Αζερμπαϊτζάν, προσθέτει έναν επιπλέον λόγο για την δραστηριοποίηση του Ιράν στην περιοχή[10].

Βιβλιογραφία:
Claude Moniquet & William Racimora, “The Armenian-Iran Relationship, Strategic implication for security in the South Caucasus Region”, European Strategic Intelligence & Security Center, January 17 2013. [Online at: http://www.esisc.org/upload/publications/analyses/the-armenian-iran-relationship/Armenian-Iran%20relationship.pdf ]
Ali M. Koknar, “Iranian Azeris: A Giant Minority”, The Washington Institute, June 6 2006. [ Online at: https://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/view/iranian-azeris-a-giant-minority ]
Samuel Ramani, “Three reasons the S. won’t break with Azerbaijan over its violations of human rights and democratic freedoms”, The Washington Post, January 20 2016. [Online at: https://www.washingtonpost.com/news/monkey-cage/wp/2016/01/20/3-reasons-the-u-s-wont-break-with-azerbaijan-over-its-violations-of-human-rights-and-democratic-freedoms/?noredirect=on&utm_term=.8ac5a111c9ae ]
Maayan Hoffman, “DRIVING A WEDGE BETWEEN ISRAEL AND AZERBAIJAN”, The Jerusalem Post, June 30 2018. [Online at: https://www.jpost.com/Opinion/Driving-a-wedge-between-Israel-and-Azerbaijan-561226 ]
Pashinian Says He Made “Clear” To S. That Armenia Will Maintain Ties With Iran”, Radio Free Europe/Radio Liberty, November 2 2018. [Online at: https://www.rferl.org/a/pashinian-says-made-clear-to-us-bolton-armenia-will-maintain-ties-with-iran/29578365.html ]
“Armenia set to import more gasfrom Iran”, PanArmenian Net, December 19 2018.[Online at: http://www.panarmenian.net/eng/news/263692/ ]
Armenia Ready to Act as Platform for Closer EEU – Iran Economic Relations”, Financial Tribune, October 22 2018. [Online at: https://financialtribune.com/articles/economy-domestic-economy/94637/armenia-ready-to-act-as-platform-for-closer-eeu-iran ]
“Eurasian Economic Union Finalizes FTZ Agreement With Iran”, Financial Tribune, December 7 2018. [Online at: https://financialtribune.com/articles/domestic-economy/95464/eurasian-economic-union-finalizes-ftz-agreement-with-iran ]
Shaffer, Brenda. “Iran’s Role in the South Caucasus and Caspian Region: Diverging Views of the S. and Europe.” In Iran and Its Neighbors: Diverging Views on a Strategic Region, SWP Berlin, July 2003. [Online at: https://www.belfercenter.org/sites/default/files/files/publication/shaffer.pdf] 

Γρηγόρης Νούσιας: Πρωταπριλιάτικο . . . Από το Forum των Δελφών . . . στον Homo Deus!

on Τρίτη, 02 Απριλίου 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

Το αρίφνητο κοπάδι, με προπομπούς τα γκεσέμια με τους κύπρους τους σε ευφρόσυνη μουσική αρμονία, πήρε τις ρούγες τις επιστροφής από τη βοσκή, με τις ιαχές του μπιστικού να αντιλαλούν στις υπώρειες και τα φαράγγια, στα νότιο-δυτικά του Παρνασσού, αγνάντια στην Κίρρα και τα νερά του Κορινθιακού, με το δειλινό να ολοκληρώνει την πορφυρή του μεταμόρφωση. Αλλά η μικρή κατσίκα μοιάζει ξεκομμένη και δεν εννοεί να ακολουθήσει. Πάνω σ’ ένα στουρναρένιο ξέφωτο, οσμίζεται και ξεφαντώνει. Τα επιτόπια χοροπηδήματα δεν έχουν σταματημό, μόνον για να βάλει τη μουσούδα της στη σχισμή, να πάρει νέα τζούρα και να ανανεωθεί ο εκστασιασμός. Θα την αποζητήσει ο αφέντης της, θα την εντοπίσει, θα την πλησιάσει και με περίσσεια περιέργειας θα θελήσει και αυτός να δοκιμάσει το ‘‘πράμα’’ της σχισμής. Σε λίγο και ο ίδιος θα νοιώθει ‘‘φευγάτος’’ . . .

Δεν ξέρουμε, αν κατσίκα και τσομπάνος, προφέροντας ακατάληπτες συλλαβές, πιάστηκαν χέρι-χέρι για να επιστρέψουν στο κονάκι. Εκείνο που ξέρουμε είναι, ότι το περιστατικό προκάλεσε την καθολική περιέργεια, η οποία, προϊόντος του χρόνου, μετουσιώθηκε σε λατρεία, και, προεξάρχοντος του ιερατείου, στη στουρναρένια τοποθεσία υψώθηκε ένας κάποιος ναός αφιερωμένος στον θεό Απόλλωνα, τον γιό της Λητούς, της θεάς της έναστρης νύχτας. Προηγουμένως, ο Απόλλωνας είχε σκοτώσει τον πελώριο Πύθωνα, τον φύλακα της Κασταλίας πηγής, εκεί πλησίον, και, ίσως, το όνομα του φιδιού αυτού δόθηκε στην Πυθία, η οποία τελικά θα πάρει τη θέση της κατσίκας, πάνω στον τρίποδα, μασώντας φύλλα δάφνης, πάνω από το χάσμα το αναδίδον τον ‘‘ένθεον ατμόν’’, για να εκφέρει τους διφορούμενους χρησμούς. Αυτούς, που, για αιώνες, θα σημαδεύσουν τις αποφάσεις των ιθυνόντων των Ελληνικών πόλεων και τη μοίρα των πολιτών τους. Γιατί εκεί, στον χώρο αυτόν, είχαν συναντηθεί, λέει, οι αετοί του Διός. Γιατί εκεί ήταν ο Ομφαλός της Γής. Γιατί εκεί ήταν οι Δελφοί.

Από αυτόν τον εκστασιακό πρόλογο θα με συνεφέρει η παρουσία του Αλέξανδρου, που, χωρίς περιστροφές, υψώνει φωνή διαμαρτυρίας, «Ο κόσμος πάει μπροστά και στους Δελφούς ατενίζουν το παρελθόν». Αμάν, μοιάζει με χρησμό της Πυθίας! Ναι, οι Δελφοί, εδώ και κάποια χρόνια έχουν καταστεί Forum ανταλλαγής σκέψεων.

Η φετινή συνάντηση ήταν σε εξέλιξη. Στον εναρκτήριο λόγο του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε τονίσει, «Η σχέση του σύγχρονου Ανθρώπου με την Τεχνολογία και τα επιτεύγματά της, είναι γεμάτη αντιφάσεις, που τις δημιουργούν, αφ’ ενός η καθ' όλα δικαιολογημένη "υπερηφάνεια" του δημιουργού απέναντι στα δημιουργήματά του, και αφ’ ετέρου ο συνακόλουθος ‘‘φόβος και δέος’’ του δημιουργού απέναντι στα ίδια του τα δημιουργήματα». Η δε Άρβελερ, στα 92 της, επίσης θα επισημάνει, «Να θυμηθούμε, ότι δεν υπάρχουν εμπειρογνώμονες του μέλλοντος, οπότε, το σύνθημα της Σίλικον Βάλεϊ, ότι ‘‘αν θέλεις να δαμάσεις το μέλλον, πρέπει να το δημιουργήσεις εσύ ο ίδιος’’, είναι η ευθύνη όλων μας σήμερα. Να δημιουργήσουμε δηλαδή το μέλλον».

Και ποιό είναι το ‘‘μέλλον’’, θα τολμήσω να ρωτήσω τον Αλέξανδρο, τον διάκονο των πνευματικών δικαιωμάτων, της ατομικότητος, των προσωπικών δεδομένων και της διαχείρισης της ‘‘ροής της πληροφορίας’’. Θα με παραπέμψει διαρρήδην στο βιβλίο που μου είχε χαρίσει πρόσφατα: ‘‘Homo Deus’’ . . .
Ναι, μοιάζει με ιστορία του μέλλοντος, όπου ο συγγραφέας, Yuval Noah Harari, μεταξύ των άλλων διαλογίζεται, «Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει ο σοσιαλισμός την εμφάνιση της μη εργαζόμενης τάξης;», «Πώς μπορεί να συμβιβαστεί ο φιλελευθερισμός με την εμφάνιση ενός μεγάλου αδερφού, που θα αντλεί τη δύναμή του από τα Μεγάλα Δεδομένα;». «Θα φτάσει, άραγε, η Σίλικον Βάλεϊ να παράγει και νέες θρησκείες, εκτός από νέες τεχνολογίες;». Τέτοια! Και καλά ξεμπερδέματα . . .

Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε τέτοιο σημείο της ιστορίας, που μπορεί να στρέψει το βλέμμα της ψηλά και να αναζητήσει νέους ορίζοντες. Ας το δεχθούμε. Αλλά, το ερώτημα προβάλλει αμείλικτο, τι θα την κάνουμε όλη αυτή τη δύναμη που μας προσφέρουν η βιοτεχνολογία και η πληροφορική; Είναι πρώτη φορά στην ιστορία, που ο πόλεμος δεν συνυπολογίζεται ως ενδεχόμενο γεγονός όταν κυβερνήσεις, εταιρίες, ακόμη και ιδιώτες σχεδιάζουν το άμεσο μέλλον. Η ειρήνη έχει αποκτήσει ένα διαφορετικό νόημα, και παρουσιάζεται ως ‘‘μη δυνατότητα πολέμου’’. Οι παραδοσιακές αιτίες συμφορών εκλείπουν. Όμως, αν οι άνθρωποι συνεχίσουν να υποφέρουν από πείνα, επιδημίες και πολέμους, χαρακτηριστικά του παρελθόντος, δεν θα μπορούμε εφ’ εξής να κατηγορούμε τη φύση ή τον Θεό.

Αλλά, η ιστορία δεν ανέχεται το κενό. Αν, λοιπόν, τα περιστατικά λιμού, επιδημιών και πολέμου μειώνονται, μέχρι να εκλείψουν, κάτι άλλο θα πάρει τη θέση τους στην ανθρώπινη ημερήσια διάταξη, καθ’ ότι οι άνθρωποι σπάνια είναι ικανοποιημένοι με αυτά που είδη έχουν. Και επειδή το δικαίωμα στη ζωή δεν έχει ημερομηνία λήξεως, οι επόμενοι στόχοι της ανθρωπότητας, πιθανότατα, θα σχετίζονται με την αθανασία, τη μακαριότητα και τη θεϊκότητα. Με τις παραδοχές, ότι αυτό που μας κάνει ευτυχισμένους δεν είναι ο στόχος, αλλά το ίδιο το ταξίδι, ότι η γνώση που δεν αλλάζει τη συμπεριφορά είναι άχρηστη, και ότι η μοναδική μεγάλη σταθερά της ιστορίας είναι, ότι όλα αλλάζουν. Αυτά σαν εισαγωγή . . .

Στις αρχές του 21ου αιώνα, το τρένο είναι έτοιμο να ξεκινήσει, και όσοι το χάσουν δεν θα έχουν άλλη ευκαιρία. Είναι ανάγκη να γίνει κατανοητή η τεχνολογία του αιώνα που διανύουμε, και συγκεκριμένα να εξοικειωθούμε με τις δυνάμεις της βιοτεχνολογίας και των αλγορίθμων. Όσοι ανέβουν με αξιώσεις στο τρένο της προόδου θα αποκτήσουν τις ‘‘θεϊκές’’ ιδιότητες της δημιουργίας. Οι άλλοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με την εξαφάνιση. Χμ! Πώς να την εμπεδώσεις αυτή την προοπτική; Για προσδοκία, πάντως, δεν το λες! Ας προσπαθήσουμε, όμως, να απομακρυνθούμε, όσο γίνεται, από αυτό που μοιάζει σαν το απόλυτα αφηρημένο και που ίσως τρομάζει.

Ο σοσιαλισμός ήταν πολύ προηγμένος πριν εκατό χρόνια, δεν μπόρεσε όμως να παρακολουθήσει τις νέες τεχνολογίες. Οι φιλελεύθεροι, αντιθέτως, προσαρμόστηκαν πολύ καλύτερα στην εποχή της πληροφορίας. Αν ο Μαρξ ξαναγυρνούσε σήμερα στη ζωή, μάλλον θα παρότρυνε τους λιγοστούς εναπομείναντες οπαδούς του να αφιερώνουν λιγότερο χρόνο στην ανάγνωση του ‘‘Κεφαλαίου’’ και περισσότερο στη μελέτη του διαδικτύου και του ανθρώπινου γονιδιώματος.

Τα νικηφόρα, κατά γενική παραδοχή, φιλελεύθερα ιδεώδη σπρώχνουν τώρα την ανθρωπότητα να κυνηγήσει τους τρεις στόχους που προαναφέραμε, έστω και κατά λεκτική υπερβολή. Σπρωγμένοι από τις, υποτίθεται, αλάνθαστες επιθυμίες πελατών και ψηφοφόρων, οι επιστήμονες και οι μηχανικοί αφιερώνουν όλο και μεγαλύτερες προσπάθειες σε αυτά τα εγχειρήματα. Δεν είναι καθόλου παράδοξο, που ένας ανθρωπιστικός πολιτισμός θα θελήσει να μεγιστοποιήσει τη διάρκεια ζωής, την ευτυχία και τη δύναμη των ανθρώπων, για να χρησιμοποιήσουμε πιο συμβατούς όρους. Ναι, οι άνθρωποι, εν κατακλείδι, έχουν ελεύθερη βούληση, χωρίς βέβαια να αγνοούμε και τις όποιες αμφισβητήσεις της.

Στον 21ο αιώνα, λοιπόν, ένα καινοφανές ερώτημα μετατρέπεται σε επείγον πολιτικό και οικονομικό ζήτημα. Ποιό, δηλαδή, από τα δύο είναι πραγματικά σημαντικό, η συνείδηση ή η νοημοσύνη; Η απάντηση παρουσιάζεται, οσημέραι, έως ξεκάθαρη, ότι δηλαδή η νοημοσύνη είναι υποχρεωτική . . . αλλά η συνείδηση προαιρετική. Χμ! Μοιάζει πολύ προχωρημένο, αλλά πρέπει να ενταχθούμε στην ‘‘παραδοχή’’ αυτή, αν δεν θέλουμε να χάσουμε το τρένο.

Αργά ή γρήγορα, οι μη αναβαθμισμένοι άνθρωποι θα είναι εντελώς άχρηστοι, προβλέπουν οι προχωρημένοι οικονομολόγοι. Robot και τρισδιάστατοι εκτυπωτές αντικαθιστούν ήδη τους εργάτες σε χειρωνακτικές εργασίες, και οι υψηλής νοημοσύνης αλγόριθμοι θα κάνουν το ίδιο στις δουλειές γραφείου. Ήδη, το βλέπουμε, τραπεζικοί υπάλληλοι και ταξιδιωτικοί πράκτορες έχουν γίνει είδη προς εξαφάνιση, όσο και αν διαμαρτύρονται οι συνταξιούχοι στις ουρές των ταμείων.

Είναι πραγματικότητα, ότι οι περισσότερες χρηματοπιστωτικές συναλλαγές σήμερα γίνονται από αλγόριθμους, που μέσα σε ένα δευτερόλεπτο μπορούν να επεξεργάζονται περισσότερα δεδομένα απ’ ότι ένας άνθρωπος σε έναν χρόνο. Και μπορούν να αντιδράσουν στα δεδομένα μέσα σε ένα ανοιγοκλείσιμο του ματιού.

Χρειάζεται, επομένως, να διερωτηθούμε για το ποιά θα είναι η μοίρα των δικηγόρων, όταν εξελιγμένοι αλγόριθμοι θα μπορούν, μέσα σε λίγες ώρες, να εντοπίζουν περισσότερα νομικά προηγούμενα και νομολογίες, από όσα ένας νομικός σε όλη του την καριέρα;

Και οι μαγνητικοί τομογράφοι, που θα μπορούν να λειτουργήσουν σαν αλάνθαστες, σχεδόν, μηχανές αλήθειας;

Και αυτοί οι ψηφιακοί δάσκαλοι, που ποτέ δεν θα χάνουν την υπομονή τους, δεν θα φωνάζουν και δεν θα απεργούν;

Και οι γιατροί, που μπορεί να πέφτουν θύματα των αλγόριθμων; Αλλά ας μη το συνεχίσουμε. Και βέβαια δεν θα εξαφανιστούν όλοι. Τα πράγματα που χρειάζονται ένα υψηλότερο επίπεδο δημιουργικότητας θα παραμείνουν σε ανθρώπινα χέρια, εικάζεται.

Ναι, χρειάζεται δύναμη για να ξεφύγεις από τα αμείλικτα ερωτήματα του 21ου αιώνα, με σημαντικότερο, ίσως, τι θα κάνουμε με όλους τους πλεονάζοντες ανθρώπους. Τι θα κάνουν οι άνθρωποι με συνείδηση, όταν θα έχουμε μη συνειδητούς αλγόριθμους αλλά υψηλής νοημοσύνης, που θα μπορούν να κάνουν σχεδόν τα πάντα καλλίτερα; Στις 10 Φεβρουαρίου 1996, ο Deep Blue της IBM νίκησε τον παγκόσμιο πρωταθλητή Κασπάρωφ στο σκάκι. Ήταν το περιστατικό αυτό αρκετό για να διαγραφεί για πάντα ο ισχυρισμός για ανωτερότητα του ανθρώπου; Μένει να αποδειχθεί.

Είναι γνωστή η περιπέτεια της Angelina Jolie, της οποίας το θάρρος και οι επιλογές της να δημοσιοποιήσει ένα εν δυνάμει πρόβλημα της υγείας της τής χάρισαν διεθνή αναγνώριση και θαυμασμό. Τη συγκεκριμένη στιγμή η διακεκριμένη ηθοποιός δεν ένοιωθε κάποιον πόνο ή έστω ενόχληση. Τα αισθήματά της τής έλεγαν, «Ηρέμησε, όλα είναι απολύτως υπό έλεγχο». Χμ! Αλλά οι αλγόριθμοι των υπολογιστών των γιατρών της έλεγαν κάτι διαφορετικό, «Και βέβαια, δεν αισθάνεσαι ότι συμβαίνει κάτι κακό στο σώμα σου, αλλά στο DNA σου υπάρχει μια ωρολογιακή βόμβα. Κάνε κάτι, τώρα!». Ναι, και έκανε προληπτική μαστεκτομή. Συγκινητικό, ε; Αργότερα θα έρθει και στις πηγές του Αχέροντα, τις οποίες θα περπατήσει ιππαστί.

Το σύμβολο {23 and Me} αναφέρεται στα είκοσι τρία ζεύγη χρωμοσωμάτων που κωδικοποιούν το ανθρώπινο γονιδίωμα και που έχουν μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τον εαυτόν μας, του κάθε ενός ξεχωριστά. Όποιος μπορεί να καταλάβει τι λένε τα χρωμοσώματά μας, μπορεί να μας πει πράγματα για τον εαυτόν μας, τα οποία ούτε καν υποπτευόμαστε. Σήμερα, κιόλας, ο αλγόριθμος του Facebook μπορεί να εκτιμήσει καλλίτερα την προσωπικότητα και τις διαθέσεις των ανθρώπων, απ’ ό,τι φίλοι, σύζυγοι και γονείς. Πολλοί ήδη το έχουν επιχειρήσει, όπως έχουμε παρατηρήσει. Λοιπόν, μετά την ανάρτηση αυτή σβήνουν όλα τα προσωπικά δεδομένα! Με τι καρδιά να πας παρακάτω!

Εφ’ όσον οι βιολόγοι, αυτοί οι επιστήμονες του μέλλοντος, κατέληξαν ήδη στο συμπέρασμα, ότι οι ανθρώπινοι οργανισμοί είναι αλγόριθμοι, αυτομάτως γκρεμίστηκε ο τοίχος ανάμεσα στο οργανικό και το ανόργανο. Και μετέτρεψαν την επανάσταση των υπολογιστών, από καθαρό μηχανολογικό ζήτημα, σε βιολογικό κατακλυσμό. Και μεταβίβασαν την αυθεντία από τους μεμονωμένους ανθρώπους στους δικτυωμένους αλγορίθμους. Βάζω στοίχημα, ότι ουδέποτε θα εκλείψουν οι αυθεντίες . . .

Είναι οφθαλμοφανές, οτι η μεταβίβαση, γενικότερα, της εξουσίας από τους ανθρώπους στους αλγόριθμους συμβαίνει ήδη γύρω μας, όχι σαν αποτέλεσμα κοσμοϊστορικών κυβερνητικών αποφάσεων, αλλά εξ αιτίας μιας πλημμύρας από πεζές προσωπικές επιλογές. Αν δεν προσέξουμε, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ένα Οργουελικό αστυνομικό κράτος, που θα καταγράφει και θα ελέγχει διαρκώς, όχι μόνον τις πράξεις μας, αλλά ακόμα και ό,τι συμβαίνει μέσα στο σώμα και στο μυαλό μας, όσο θα μας έχει απομείνει . . .

Στις ερχόμενες δεκαετίες, οι νέες τέχνο-θρησκείες θα κατακτήσουν τον κόσμο με την υπόσχεση της ‘‘σωτηρίας’’ μέσα από τους αλγόριθμους και τα γονίδια. Το πιό ενδιαφέρον μέρος του κόσμου, και από ‘‘θρησκευτική σκοπιά’’, θα είναι η Σίλικον Βάλεϋ, στην Καλιφόρνια. Πέρασα απ΄ έξω αλλά δεν μπήκα. Εκεί όπου οι γκουρού της υψηλής τεχνολογίας προετοιμάζουν τις νέες ‘‘θρησκείες’’, που θα έχουν μικρή σχέση με τον Θεό και πολύ μεγαλύτερη με την τεχνολογία.

Νέες τεχνο-επιστήμες εν όψει. Ο τεχνο-ανθρωπισμός και η ‘‘θρησκεία’’ των δεδομένων. Η πρώτη συμφωνεί, ότι ο Homo Sapiens έχει ολοκληρώσει την ιστορική του πορεία και πρέπει να δημιουργηθεί ο διάδοχός του, ο Homo Deus . . . Εδώ είμαστε. Δηλαδή, ένα πολύ ανώτερο μοντέλο ανθρώπου, που θα διατηρεί κάποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά, αλλά θα διαθέτει επίσης αναβαθμισμένες σωματικές και πνευματικές ικανότητες, που θα του επιτρέψουν να κρατήσει τη θέση του ακόμα και απέναντι στους πιο εξελιγμένους μη συνειδητούς αλγόριθμους. Με απλά λόγια, οι άνθρωποι πρέπει να αναβαθμίσουν το μυαλό τους, αν θέλουν να παραμείνουν στο παιχνίδι.

Η δεύτερη τεχνο-επιστήμη μας λέει, ότι πρέπει να μετατρέψουμε τα δεδομένα σε πληροφορία, την πληροφορία σε γνώση και τη γνώση σε σοφία. Ποιός θα τα κάνει αυτά; Χωρίς αντίρρηση, οι ηλεκτρονικοί αλγόριθμοι, οι οποίοι θα έχουν πρόσβαση ακόμη και στα Ακασσικά Αρχεία του Σύμπαντος, καθ’ υπερβολήν.

Έτσι, σύμφωνα με τη σύγχρονη αντίληψη, ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς και ο κρατικά ελεγχόμενος κομμουνισμός δεν είναι ιδεολογίες, ή ηθικά πιστεύω, ή πολιτικοί θεσμοί, που βρίσκονται σε διαρκή ανταγωνισμό. Είναι στην ουσία ανταγωνιστικά συστήματα επεξεργασίας δεδομένων. Οποία απλούστευσις! Και τόσο αίμα ανά τους αιώνες; Ναι, ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί κατανεμημένη επεξεργασία, ενώ ο κομμουνισμός βασίζεται στη συγκεντρωτική επεξεργασία. Η μέριμνα για την επεξεργασία δεδομένων εξηγεί ακόμη και το γιατί οι καπιταλιστές προτιμούν τη χαμηλή φορολογία, για να αναφερθούμε και σε μια προεκλογική εξαγγελία!

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε, ότι, καθώς οι συνθήκες επεξεργασίας δεδομένων αλλάζουν ραγδαία, η δημοκρατία μπορεί να μπει σε περιπέτειες. Καθ’ ότι, όχι μόνον ο όγκος των δεδομένων αλλά και η ταχύτητα επεξεργασίας αυτών καθώς αυξάνονται, σεβαστοί θεσμοί, όπως εκλογές, πολιτικά κόμματα και κοινοβούλια μπορεί να καταστούν παρωχημένοι, όχι επειδή είναι ανήθικοι (ούτε συζήτηση . . .) αλλά επειδή δεν θα είναι επαρκείς στην ανάλυση των δεδομένων. Η κρατική χελώνα δεν θα μπορεί να παρακολουθήσει τον τεχνολογικό λαγό. Θα την κατακλύζουν τα δεδομένα του.

Με τέτοια ‘‘ροή της πληροφορίας’’, σε λίγο, κανείς δεν θα ξέρει κατά πού πήγε η εξουσία, όσα γκεσέμια με ηχηρούς κύπρους και αν την οδηγούν. Κανείς ‘‘Αδελφός’’, όσο μεγάλος και αν είναι, όσες ιαχές και αν αντιλαλήσει, δεν θα μπορεί να την κονέψει. Στο τέλος θα εξαφανιστεί και αυτός, γιατί θα έχει αντικατασταθεί από τα ‘‘Μεγάλα Δεδομένα’’. Το παρήγορο είναι, ότι για όλα αυτά θα χρειαστεί χρόνος πλέον του αιώνος. Ευτυχώς . . .

Όμως, είμαστε, ήδη, στη διαχωριστική γραμμή που, ο ανθρωπισμός έλεγε, «Άκου τα συναισθήματά σου», ενώ η επιστήμη επεξεργασίας δεδομένων λέει (τώρα) , «Άκου τους αλγόριθμους». Αισθάνομαι μακάριος, που ακόμη δεν μπορώ να προσδιορίσω πότε θα γίνει δόγμα καθολικό το ότι, «Η ζωή είναι απλώς επεξεργασία δεδομένων». Πάντως, θα έρθει η στιγμή που και τα συναισθήματα θα είναι αλγοριθμικής τεχνοτροπίας. Ούφ . . . !

Όχι, δεν θα γίνει ο ‘‘Homo Deus’’ το νέο ευαγγέλιο, ούτε το καινούργιο προσκεφάλι μας. Χωρίς αυτό να σημαίνει, αν και υπάρχει χάσμα γενεών, ότι δεν μπορώ να συνεννοηθώ με τον Αλέξανδρο. Απλώς ο ίδιος να προσέχει τα δώρα που μου κάνει! Και προς το παρόν, αντί για το τρένο που οδηγεί στους αλγοριθμικούς λαβυρίνθους, προτιμούμε αυτό για τις στουρναρένιες υπώρειες του Ζαλόγγου, αγνάντια του Αμβρακικού και σε ασφαλή απόσταση από ‘‘χάσματα με ένθεον ατμόν’’, και μ’ αυτό σας αποχαιρετούμε.

1 Απριλίου 2019
Γρηγόριος Δημ. Νούσιας – Αεροπόρος. 

Ευάγγελος Γεωργούσης*: Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΑΣ

on Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

Η Συμφωνία των Πρεσπών ενεκρίθη, όπως ενεκρίθη, από την πλειοψηφία των εκπροσώπων του Ελληνικού Λαού στο Κοινοβούλιο και ήδη είναι Νόμος της Ελληνικής Πολιτείας και παράγει αποτελέσματα. Πρώτο και ιδιαίτερα σημαντικό, για τα Σκόπια και από ότι φαίνεται για τα περισσότερα Κράτη της Δυτικής Συμμαχίας, η ένταξη τους σε αυτήν και στην συνέχεια στην Ε.Ε. Η πλειοψηφία των εκπροσώπων μας ενέκρινε και αυτό, αλλά όπως δείχνουν οι μετρήσεις, και οι δύο αυτές αποφάσεις τους δεν έχουν την ανάλογη έγκριση από τον Ελληνικό Λαό. Ποίος έχει δίκιο; Οι εκπρόσωποι μας ή ο Λαός; Το μέλλον και οι εξελίξεις στις σχέσεις των δύο χωρών, αλλά κυρίως τα οφέλη μας επί των Εθνικών μας συμφερόντων στα Βαλκάνια ή και ευρύτερα, θα καθορίσουν την ‘’κλίση της ζυγαριάς’’ στις επιλογές : Σωστό-Λάθος.


Το βέβαιο όμως είναι πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κατηγορεί την μερίδα εκείνη των Ελλήνων που διαφωνεί ή και όλων όσων έχουμε ισχυρές επιφυλάξεις, ότι η στάση αυτή σηματοδοτεί και την τοποθέτηση , αυτού του μεγάλου ποσοστού, στην δεξιά άκρη της ελληνική πολιτικής κλίμακας. Μπορεί στις δημόσιες μαζικές εκδηλώσεις αντίθεσης προς την συμφωνία, να μη γίνεται η καλύτερη τεκμηρίωση της θέσης και του συνθήματος ότι η ‘’Μακεδονία είναι Ελληνική’’, αλλά αυτό είναι αναμενόμενο. Το ίδιο συμβαίνει και με όλα τα συνθήματα στις διάφορες μαζικές συγκεντρώσεις. Εδώ δεν ζητήθηκαν εξηγήσεις από πολιτικούς άνδρες που από το μπαλκόνι διαβεβαίωναν τον Ελληνικό λαό ότι, ‘’θα γίνει επανίδρυση του Κράτους’’, ή ότι, ‘’λεφτά υπάρχουν’’ ή και πρόσφατα ότι, θα ‘’καταργήσουν τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο’’.
Η βάση της διαφωνίας της πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού είναι η ιστορία μας. Μία ιστορία πολλών αιώνων και αυτό δεν μπορεί παρά να γίνεται κατανοητό και σεβαστό, έστω και αν τροφοδοτεί με βαρύ ιστορικό συναίσθημα τα ψυχρά κρατικά συμφέροντα και τις διεθνείς σχέσεις. Είναι γεγονός πως τα βασικά στοιχεία της παγκοσμιοποίησης επιβάλλουν παραγνώριση των ιστορικών και γεωγραφικών δεδομένων. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως είμαστε αναγκασμένοι να αναγνωρίσουμε με την υπογραφή μας, ονομασία υπηκοότητας και εθνότητας, ‘’Μακεδόνας’’, έστω και αν αυτό η συμφωνία προσπαθεί να το διαχωρίσει από την δική μας ιστορική αρχαιότητα. Όμως είναι γεγονός ότι με ελληνική συγκατάθεση αναγνωρίστηκε μακεδονική εθνότητα και γλώσσα στα βόρεια σύνορα μας, κάτι που για πολλές δεκαετίες , καμία ελληνική πολιτική επί του θέματος δεν δεχόταν. Αυτός ήταν και ο λόγος που για πολλά χρόνια ο δικός μας στόχος ήταν να βρεθεί ένα έστω, μεικτό όνομα με το οποίο όμως θα χαρακτηριζόταν πέρα του Κράτους και ο Λαός που το κατοικεί , όπως και η γλώσσα που αυτός ομιλεί. Σε όλους είναι γνωστό ότι, από τους λαούς προκύπτουν τα ονόματα των χωρών και των γλωσσών και όχι το αντίθετο. Η Μακεδονική ιστορική κληρονομιά και οντότητα, ήταν μία και αδιαίρετη. Τώρα διασπάται σε ‘’βόρια’’, ή των ‘’βορείων’’ και κατά αντιδιαστολή σε ‘’νότια’’ ή των ‘’νοτίων’’. Οι πρώτοι θα είναι σε μορφή κρατικής οντότητας και οι δεύτεροι σε επαρχίας.
Έτσι έχει γεννηθεί ένα σοβαρό, κατά τη γνώμη μου, ερώτημα, αν η υπογραφείσα συμφωνία , με ότι καθορίζει και όπως θα εφαρμοστεί στην πράξη, θα συμβάλλει στην φιλική διαβίωση των δύο γειτονικών λαών. Αν η είσοδος στο ΝΑΤΟ της ‘’Βόρειας Μακεδονίας’’ θα δημιουργήσει σχέσεις συνεργασίας και ασφάλειας με την Ελλάδα, ή θα μας βάλλει από το ‘’νατοϊκό παράθυρο’’ μία νέα ‘’σύμμαχο’’ τύπου Τουρκίας;. Τα πρώτα στοιχεία αντίδρασης των Σκοπιανών , όπως και η με πολλές δικαιολογίες, φρασεολογία των πολιτικών τους για τις προβλέψεις της συμφωνίας, δεν πείθουν ότι αυτή θα λύσει τις μέχρι σήμερα διαφωνίες . Προσπαθώ δε να φαντασθώ ποία θα είναι η εξέλιξη των σχέσεων μας με μία μελλοντική ηγεσία στα Σκόπια, της πολιτικής γραμμής Γκρουέφσκυ;.
Μακάρι τα συμφέροντα των δύο λαών και τα καλά που θα προκύψουν από την εφαρμογή της συμφωνίας στην πράξη, όπως λένε, να είναι πολλαπλώς μεγαλύτερα και ισχυρότερα στο μέλλον, από τις δικαιολογημένες , σήμερα ευαισθησίες , ώστε να καταλαγιάσουν σταδιακά τις αντιδράσεις. Δεν θα είναι όμως ρόδινη και η εξέλιξη εφαρμογής της Συνταγματικής αναθεώρησης στα Σκόπια, όταν ήδη ο σημερινός Πρόεδρος τους αρνείται να υπογράψει και να επικυρώσει τις αποφάσεις της Βουλής της χώρας του. Αυτό , πέρα από νομικό θέμα που υποτίθεται ότι έχει εξετάσει και το έχει λάβει υπόψη της η ελληνική Κυβέρνηση, είναι και ένα ισχυρό στοιχείο, μία βάση, εσωτερικής μελλοντικής αντιπαράθεσης ή ακόμα και μελλοντικών ανατροπών. Εκτός και αν εξωτερικοί κρατικοί παράγοντες θα ελέγχουν στενά και διαρκώς τις καταστάσεις. Θα βοηθούσε αν οι επερχόμενες γενιές, στη γειτονική χώρα, πατήσουν στα όποια καλά έχει η συμφωνία αυτή και τα αναδείξουν, αντί να παραμείνουν στις μέχρι σήμερα ανιστόρητες θεωρίες και επιδιώξεις που οι ρίζες τους πάνε πίσω σε μέρες δύσκολες του παρελθόντος της περιοχής. Αν και πρόσφατα, τέως έλληνας βουλευτής του Νομού Φλωρίνης(Γ.Λιάνης) δήλωσε ότι,: ‘’…τις προκαταλήψεις τις δημιουργεί η χώρα μας μέσα από έναν εθνικισμό…’’ , και συνέχισε: ‘’…αυτή η συμφωνία δεν αφήνει μεγάλες πληγές στο σώμα της Ελλάδας.’’ Κάθε άποψη σεβαστή, αλλά αυτό που θα είναι κριτής θα είναι το μέλλον και οι εξελίξεις ,όπως ήδη είπαμε. Αν τα πράγματα πάνε καλά θα μειωθούν και οι πολιτικές ευθύνες όσων σήμερα αποφάσισαν πως η ευαισθησία των ελλήνων πολιτών για την ιστορική τους κληρονομιά , έπρεπε να παραγνωρισθεί, έναντι των Εθνικών συμφερόντων που φυσικά αυτοί πρέπει να γνωρίζουν καλύτερα.
Είναι γεγονός ότι η περιοχή των Βαλκανίων είναι και πάλι, ένα σοβαρό πεδίο σύγκρουσης γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων μεγάλων και μεσαίων δυνάμεων. Η Κίνα βλέπει το σύνολο των Βαλκανίων, ως εμπορικό διάδρομο προς την κεντρική Ευρώπη, αλλά και ως καταναλωτική αγορά των προϊόντων της. Αυτό ενεργοποιεί το οικονομικό και όχι μόνο, ενδιαφέρον της Ε.Ε. Η μεγαλύτερη οικονομία της , η Γερμανική, έχει σχεδιάσει και επανατοποθετείται στην περιοχή που είναι ένας παραδοσιακός χώρος επιρροής της. Ο Αμερικανικός παράγων μέσω της ένταξης στο ΝΑΤΟ της ‘’Βόρειας Μακεδονίας’’, θέλει να κλείσει ένα ακόμα ‘’παράθυρο’’ πιθανής Ρωσικής εμπλοκής και επιρροής στην περιοχή που έχει σχεδιαστεί να περάσουν δρόμοι ενέργειας. Το επόμενο πεδίο Ρωσοαμερικανικής αντιπαράθεσης φαίνεται ότι θα είναι η Σερβία. Τελευταίο ,ίσως εμπόδιο για τους αμερικανικούς σχεδιασμούς. Δεν είναι τυχαίο το έντονο ενδιαφέρον για την επίλυση των εδαφικών διαφορών Σερβίας –Κοσσόβου. Υπάρχει μία σχετική βιασύνη υλοποίησης των σχεδιασμών αυτών, απ’ ότι σχετικά δημοσιεύματα αναφέρουν. Στόχος την ένταξη και της Σερβίας στους Ευρωατλαντικούς θεσμούς. Αυτό θα επιτρέψει την έναρξη υλοποίησης , πέρα των άλλων και ενός τεράστιου , στρατηγικού επιπέδου , εμπορικού έργου, όπως οι δημοσιευμένες πληροφορίες λένε. Μία πλωτή διώρυγα που θα ξεκινά από τον Δούναβη και μέσω Μοράβα και Αξιού, θα καταλήγει σε τερματικό λιμάνι στον Θερμαϊκό κόλπο, κοντά στην Θεσσαλονίκη . Ένα τεράστιο έργο μεταφοράς αγαθών , που αν υλοποιηθεί θα μειώσει την απόσταση της κεντρικής Ευρώπης , Αιγαίου κατά 1200 χιλ. Η εμπορική ναυτιλία θα μειώσει τις διαδρομές της. Η αξία των στενών του Βοσπόρου θα μειωθεί, ενώ η προμήθεια της Ευρώπης με αμερικανικό LNG, από το Αιγαίο(Αλεξανδρούπολη) αποκτά πολύ καλύτερες προοπτικές.
Σε όλο αυτό το ρευστό γεωπολιτικό περιβάλλον της περιοχής μας ,όπου σχεδιασμοί μεγάλων δυνάμεων βρίσκονται σε εξέλιξη, είναι φανερό ότι η χώρα μας δεν μπορούσε να μη δεχθεί επιδράσεις και προκλήσεις για τα μελλοντικά της συμφέροντα. Ο ελληνικός άξονας Μακεδονία –Θράκη, με εμπορικό και διοικητικό κέντρο την Θεσσαλονίκη, φαίνεται ότι είναι ‘’πύλη’’, προς του θαλάσσιους δρόμους που οδηγούν στην Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή , όπου ο Ελληνισμός διά του Κυπριακού του βραχίονα και των κρατικών συνεργασιών , αυξάνει τον ρόλο του. Δεν είναι τυχαίο ότι τιμώμενη χώρα στην Δ.Ε.Θ. το 2017 ήταν η Κίνα, το 2018 οι Η.Π.Α., το 2019 θα είναι η Ινδία και το 2020 η Γερμανία. Θα ήταν δύσκολο να γίνει πιστευτό ότι, σε όλον αυτό τον γεωπολιτικό και οικονομικό Βαλκανικό επανασχεδιασμό, δεν παίζει σοβαρό ρόλο για τα συμφέροντα της Δύσης, η επίλυση της διαφοράς μας με τα Σκόπια , δια της συμφωνίας των Πρεσπών. Ελπίζω να αποδειχθεί ότι θα παίξει τον ίδιο θετικό ρόλο και για τα ελληνικά συμφέροντα.
Τέλος , επαναλαμβάνω ότι, το μέλλον θα δείξει αν αυτή η συμφωνία, άξιζε το κόστος παραγνώρισης της δικαιολογημένης ιστορικής ευαισθησίας της πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού.
*Αντιπτέραρχος(Ι) ε.α.
Ευάγγελος Γεωργούσης 

HELLENIC AEROSPACE INDUSTRY (HAI) S.A., Aithon Narlis*: HELLENIC ARMED FORCES MODERNIZATION CHALLENGE: MAKING THE IMPOSSIBLE POSSIBLE

on Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2019. Posted in Απόψεις μη Μελών

After 8 years of continuous austerity Hellenic Armed Forces need to face challenging decisions if they want to continue operating efficiently in order to preserve peace, stability and prosperity in the East Mediterranean. For these reasons the Hellenic Armed Forces and particularly the Hellenic Navy and the Hellenic Air Force must continue to preserve their deterrence capability before Turkey, a rogue state which started challenging the superiority of the Hellenic Armed Forces after more than 20 years of continuous armament acquisition program and massive local development and production of weapon system.

Basically what Turkey wants is to rebuild the Ottoman Empire by occupying progressively those territories which had lost during the XIXth and the beginning of the XXth century. That has become more imperative as the possibility of exploiting energy resources from the sea turned to be a realistic potential. That, beside any geopolitical influence, brings also wealth, something which has triggered the “looting DNA” of the Turkish / Neo Ottoman leadership, a tradition they seemingly carry until today from their Ottoman ancestors, from which all the nations who had lived under the Ottoman rule had suffered a lot. That is not a fantasy but a conclusion, which must awaken Greece’s leadership, Europe and the US, from the fact of the recently disclosed maps by the Turkish Ministry of Defense about the EEZs they are considering as rightfully theirs [1]. Moreover retired Colonel Ümit Yalım who was TMoD’s former Secretary General has recently published a paper with a map claiming that that 3/4 of the Crete Island and the surrounding rocks and islets and Gavdos Island belong to Turkey [2 - 4].

Undoubtedly wherever Turkey sees potential wealth she is ready to loot it by claiming the relevant territory or rights, by advancing whatever incredible and unbelievable argument, unless the balance of power does not weight in her favor, since the only language Turkey obviously understands is the language of power. To deter Turkey’s expansionism, adventurism and recklessly playing with the fire, Greece needs to undergo an extensive military modernization program which is seemingly unrealistic under the budgetary restrictions of today. However one shall not forget that at the end Greece’s territorial integrity and the freedom a part of Greek population is in stake, which must be of highest priority.

Greece and Turkey have pursued so far different acquisition policies. Greece continued to procure as recipient country while Turkey progressively converted from a recipient country to an almost a self-sustained in defense equipment manufacturing and supplier country with successful exports. Turkey has succeeded in that by following a very consistent long term policy in terms of acquiring technology and assuring local production and local development in critical building blocks, by binding the foreign suppliers with such contractual obligations in any international procurement. The most important structural reform in sustaining successfully that policy was the Turkish Government’s decision in conceding the majority of the shares of the state owned defense industries to the Turkish Armed Forces Foundation, and make their military staff to have financial interest in supporting and keeping wealthy their own industries. By this the Turkish government also reduced drastically the corruption cases usually referred to the famous “bahshish’.

Recently Fabrice Wolf, a former Pilot of the Aéronavale, has published a series of papers [5 - 7] in demonstrating the real possibilities in reducing the nominal cost for the acquisition of the Belhara frigates from the Hellenic Navy and similarly the cost for the acquisition of advance air systems by the Armee de l’ Air and l’ Aeronavale. In both cases the concept Wolf was proposing is that the French state can subsidize the acquisition cost since this subsidy will be paid back by the incomes to the treasury through taxes generated by jobs which will be created in the development and production phases. Following F. Wolf, such subsidy will bring a discount of almost 50% in the acquisition price. The same reasoning applies to the Greek case, if Greece participates in the European common development and co-production projects.

Greece had already participated in the development and production of the nEUROn UCAV. Greece’s only aerospace industry, the state owned Hellenic Aerospace Industry (HAI), has designed and manufactured nEUROn’s exhaust assembly, the surrounding aft fuselage assembly, and finally the vehicle monitoring system and the avionics test rig. Thru this activity the company has developed unique skills, knowhow and technology which will bring added value to Europe’s new aircraft projects, those which F. Wolf calls UCAV-1G (as the nEUROn’s operational offspring), SCAF-6G (alias FCAS, a piloted 6th generation aircraft along with the UCAV-1G, which are under discussions between Dassault Aviation and Airbus) and MALE-RPAS.

The case of the MALE – RPAS:

The MALE-RPAS is a medium altitude long endurance UAV project under study and France, Germany, Italy and Spain have already signed an agreement. Being the most mature project, it will be probably the first to enter in service, in 3034, if the negotiations result to a happy end and therefore it will be also the first to be considered as a case study in the analysis, in order to investigate what would be the acquisition cost for Greece for 10 aircraft.

F. Wolf in [7] estimates the value of the aircraft to 85M€. If Greece wants to buy 10 aircraft she will need to pay 850M€ between 2034 and 2044 during the aircraft’s production period, let’s say 85M€ per year.

However considering that France’s needs are for 50 aircraft (following F. Wolf, 40 for Armee de l’ Air and 10 for l’ Aeronavale) and assuming that Germany, Italy and Spain need 40 aircraft then the total production will raise to 100 aircraft, including those aircraft needed by Greece. Therefore in the case that Greece decides to participate to the project instead of a direct purchase, and accordingly to finance the 10% of the development cost, thus 500M€ (=10% of the estimated 5,000M€ R&D cost as given by F. Wolf), then the country would need to pay 1,350M€. It will be demonstrated in the following paragraphs that interestingly though the real cost for Greece will be only 686M€ for the period of design and production of the aircraft (2026 – 2044), significantly lower than the cost of a direct purchase, because Greece’s participation will create jobs and these jobs will bring a total estimated income of 664M€ to the Greek treasury thru taxes, imposts and savings of unemployment allowances.

The estimated costs and schedule for MALE – RPAS as given by F. Wolf are: 5,000M€ for development in a period of 9 years (2026 – 2034) and a 10 years long production period, 2034 – 2044, which will bring an income of 8.500M€ to the industry for a sale batch of 100 aircraft. Greece participating by 10% in the project she will need to pay:

55.5M€/year for the design and development of the aircraft for the first 9 years and 85M€/year for purchasing 10 aircraft for the next 10 years, a total amount of 1,350M€.
The Greek aerospace industry will get therefore contract of an amount of 55,5M€/year for the design and development for the first 9 years and contracts of an amount of 85M€/year for manufacturing the 10% of the 100 aircraft, during the next 10 years.
The investment to the defense industry will create 1667 jobs for the first 9 years and 2550 jobs for the last 10 years. Greek defense industry is not a large sector to have statistical data, however considering that being less competitive than the European average where every job generates an average income of 100.000€, it is fair to expect that each 1M€ of investment to the Greek aerospace and defense sector will create 12 jobs (direct employment positions to the aerospace industry with an income per employee in the order of 83,000€) and these 12 jobs will open 6 additional positions to the subcontractors (indirect employment). Finally these 18 positions will bring 12 additional positions to the auxiliary sectors of the economy, mainly consumption and services like transport. Therefore each 1M€ of investment will create 30 jobs, so 55,5M€ x 30 = 1665 jobs and 85M€ x 30 = 2550 jobs.
The average wage in Greece is 1,200€/month = 16,800€/y year (14 months) and each job creates an average income to the state of 11,000€ in terms of taxes, imposts, AVT and employer’s share. Therefore for the first 9 years the 1667 employees will return to the state treasury 1667 x 11,000€ = 18.3M€/y and for the second period of 10 years the 2550 employees will return 2550 x 11,000€ = 28M€/y. Additionally the industry will get 8% profit from yearly investment and contracts from which they will pay to the state the 15% as enterprise profit tax, thus 0.6M€/y and 1.020M€/y for the periods of 9 years and 10 years respectively. Finally and most important the jobs will remove from the unemployment pool equal number of people who receive actually unemployment allowances of 5,040€/y/person minimum for a period of one year. Therefore the state will save 5,000€/y for each job opening and by continuously keeping these people employed. Basically 1,000,000 of unemployed cost to the state 5,000N€/y. This equals a saving for the state of 8.4M€/y and 12.8M€/y for the periods of 9 years and 10 years respectively.
Following the above calculations the total income + savings for the state for the state is 9y x (18.3M€ + 0.6M€ + 8.4M€) + 10y x (28M€ + 1M€ + 12.8M€) = 9y x 27.3M€/y + 10y x 41.8M€/y ≈ 664M€. Therefore the real cost for Greek state to procure 10 aircraft is expected to be reduced to (500M€ of R&D investment + 850M€ acquisition payments) – 664M€ = 686M€ in a period of 19 years.
It has to be noted that the advantage for the Greek state is expected to be much higher for several other reasons which are difficult to be accounted in numbers:

The above calculation does not take into account the increased profit in the relevant sectors such as the consuming and transport which will bring additional profit tax to the national treasury from the companies of the supporting sector.
Greece loses every year young technicians and engineers and other professionals who immigrate seeking better jobs. Though the state and families have already invested for their education and training and the country does not profit from their productivity.
Other sectors which are initially considered to be independent to the defense industry will grow since everything is really interrelated. One of those is the construction sector which will push also the industry related to it (paints, cement, etc…). That will bring a raise in the land and housing values and will draw up the taxes.
The 10% of production of the total aircraft batch will be exported to the final integrator. The export among the other activities (consumption, private investment etc…) will have positive impact to the GDP.
Finally the geopolitical advantages are also difficult to account since increase of stability and security will draw up the overall economic activity.
The case of UCAV-1G

The UCAV-1G is the operational offspring of the nEUROn demonstrator project. Dassault Aviation and British Aerospace were under discussions some years ago to join the nEUROn and the British Taranis together into a common operational stealth UCAV. Though there are fog and doubts about the outcome regarding the Brexit and seemingly UK has decided to focus in partnership with Italy on its own future aircraft, the Tempest project, with a target to enter in service in 2035. In this regard it is fair to assume that the UK will invite also Turkey to participate in the project since UK is helping Turkey to develop her own stealth manned aircraft (the TAI TFX project). Therefore there is a real possibility that the Turkish aircraft project and the Tempest will probably join together at some point.

France at the other hand is working with Germany on another FCAS project where France brings the technology acquired throughout the nEUROn project and the Rafale and Germany brings the technology from the Eurofighter Typhoon. The Franco-German project will be a composition of manned aircraft and UCAVs and seemingly it will enter in service in the very late of the 2030s, perhaps in 2039.

Two things are worthy to be noted though: (a) The RAF has filled the gap between the Typhoon and the Tempest by acquiring the F-35 as BAe is a partner to the project. Equally if the US decides to allow the delivery of F-35s to Turkey, the Turkish Air Force will be equipped with F-35s while waiting for their new home built aircraft or what the Tempest will become. (b) France and Germany rely on the Rafale and Typhoon so far and they have no option to fill the gap since they have to wait 20 years for a new aircraft, and that if and only if everything goes as been planned. Under these circumstances the only option for Germany would be to acquire F-35s and fill the gap. So, questions will naturally arise what France will do about that.

The situation for Greece is similar to France’s. Hellenic Air Force is equipped with M2000 and F-16 aircraft. If Turkey persuades at the end the US to allow the F-35 aircraft to be delivered to TAF, despite the S-400 deal, then the HAF will face a very serious dilemma: Then HAF will need an aircraft which will counter and eventually outmatch the superiority that F-35 brings to TAF. Greece cannot wait for more than 20 years for the FCAS to enter in service. Therefore if she will not find a viable interim solution she will need to fill her needs with the F-35s to only gain some balance of power since F-35s cannot be countered by F-35s. Yet this decision will be a political suicide for the government, because the acquisition of the F-35 from Greece, with Turkey partnering in the project, it will be equivalent to funding the Turkish defense industry with the money of the Greek taxpayer and in turn to feed further the Turkish expansionism, aggressiveness and bellicosity, unless other countermeasures will be proposed from the US side. It will be also a geopolitical suicide for Greece because of obvious reasons.

The only alternative for Greece right now comes from the UCAV-1G project because despite being bonded right now to the Franco-German FCAS project it can be developed in a parallel path and generate an operational system in 2027. This could supply the HAF with an aircraft capable to deter Turkey against any hostile action or invasion they plan against Greece and Cyprus because it is a suitable vector for conducting powerful punitive actions.

If such an option comes to be true then Greece would like very much to participate, at least that would be a rational decision, because beyond the military and geopolitical advantages, she would like also to safeguard the intellectual property and to take profit of the added value generated from her participation in the demonstrator phase. The restraining force in this case is the budgetary constraints for one more time.

The defense valorization doctrine as named by F. Wolf applies to this particular case as well. Not been aware of the needs from other potential recipient countries, only France’s and Greece’s needs will be taken into account for this purpose, thus 175 total aircraft, 40 for the Hellenic Air Force (2 squadrons) and 135 for France [7].

F. Wolf has predicted the schedule of the UCAV-1G program in two phases, R&D phase for a duration of 7 years (2020-2026) and production for a duration of 10 years (2026-2035). The estimated R&D cost is 7,000M€ and the cost of the aircraft 75M€. Therefore taking into account a procurement decision of 40 aircraft from Greece, that will cost to the state 3,000M€ for a period of 10 years or 300M€/y. At the other hand if Greece responds positively to an invitation from France to participate into the program by funding the 10% of the R&D cost then the total payments for Greece will raise to 3,700M€ for a period of 17 years. These costs are out of the reach for the nation’s economy as she is today. A more careful consideration though will show that things are not so desperate as they seem at first place since the participation to the program will bring money to the treasury and therefore lower the total program cost for Greece down to only 2,710M€. This is a “discount” of 27% over the total program and a cost 9% lower than the cost of a direct purchase.

If Greece participates in the UCAV-1G program for 10% she will need to pay 100M€/y for the first 7 years and 300M€ for the last 10 years for purchasing 40 aircraft, which result to the following calculations:

The Greek aerospace industry will get contracts of an amount of 100M€/year for the design and development for the first 7 years and contracts of an amount of 131M€/year for manufacturing the 10% of the batch of 175 aircraft, during the next 10 years.
The investment to the defense industry will create 3000 jobs for the first 7 years and 3930 jobs for the last 10 years, considering again that every 1M€ of investment to the Greek aerospace sector will create30 jobs, thus 12 jobs (direct employment positions to the aerospace industry) and these 12 jobs will open 6 additional positions to the subcontractors (indirect employment). Finally these 18 positions will bring 12 additional positions to the auxiliary sectors of the economy, mainly consumption and services like transport.
For the first 7 years the 3000 employees will return to the state treasury 3000 x 11,000€ = 33M€/y and for the second period of 10 years the 3930 employees will return 3930 x 11,000€ = 43.23M€/y. Additionally the industry will get 8% profit from yearly investment and contracts from which they will pay to the state the 15% as enterprise profit tax, thus 1.2M€/y and 1.6M€/y for the periods of 7 years and 10 years respectively. Finally and most important the jobs will remove from the unemployment pool equal number of people who receive unemployment allowances of 5,040€/y/person minimum for a period of one year and continuously keeping then employed. This equals a saving for the state of 15M€/y and 19.65M€/y for the periods of 7 years and 10 years respectively.
Following the above calculations the total income + savings for the state for the state is 7y x (33M€ + 1.2M€ + 15M€) + 10y x (43.23M€ + 1.6M€ + 19.65M€) = 7y x 49.2M€/y + 10y x 64.5M€/y ≈ 990M€. Therefore the real cost for Greek state to procure 40 UCAV-1G aircraft is expected to be reduced to (700M€ of R&D investment + 3,000M€ acquisition payments) – 990M€ = 2,710M€ in a period of 17 years.
It has to be noted that the above calculations didn’t take into account the aircraft which will probably be sold to Italy, Spain and Sweden if these countries decide to participate. A second scenario would be that the three countries purchase a total of 100 aircraft. Then the total aircraft to be produced would raise to 275. In this case the total income and savings for the Greek state will increase to 1,360M€ and lower the program cost for Greece down to (700M€ of R&D investment + 3,000M€ acquisition payments) – 1,360M€ = 2,340M€.
The FoS (Follow on Support) cost for Greece has not been taken into account. Yet, considering the involvement of the local industry for the maintenance, repairs and mid-life updates of the Greek aircraft and also at some percentage of the aircraft of our partners in the programs it is fair to consider that this cost will be covered by great extent by the incomes to the state this activity will generate.
The above calculations do not take into account the increased profits in the relevant sectors such as the consuming and transport which will bring additional profit tax from the companies of the supporting sector. Also other sectors which initially are considered independent to the defense industry will grow since everything is really interrelated. One of those is the construction sector which will push also the industry related to it (paints, cement, etc…). That will bring a raise in the land and housing values and will draw up the taxes. Moreover the 10% of the production of the total aircraft batch will be exported to the final integrator. The exports among the other activities (consumption, private investment etc…) will have positive impact to the GDP.

Greece loses every year young technicians and engineers and other professionals who immigrate seeking better jobs. Though the state and families have already invested for their education and training and the country does not profit from their productivity. That will progressively change, though it is difficult to calculate the positive impact. The medium and long term impacts of the technology to the Greek economy and competitiveness, although certainly positive after 8 years and beyond, have not been taken into account, neither the psychological impact to the economy overall.

Finally the geopolitical advantages are also difficult to account since increase of stability and security will draw up the overall economic activity.

Conclusions:

This article aims to show that the modernization of the Hellenic Air Force is a complex operational, political and economic puzzle involving the developments in Europe about the common development of production of aircraft, along with Greece’s participation itself in the EU. Certainly if Turkey wasn’t the regional bully and was behaving like any European country, then the situation would be much more different. Unfortunately though Greece has to live in this particular neighborhood and spend huge amount of money to defend herself from being territorially and geopolitically mutilated in the foreseen future. The participation in international projects which aim to the development and co-production of defense systems is the only way to significantly reduce the acquisition cost and convert the purchase of defense equipment to an investment which will bring economic growth and create important employment opportunities.

At the end what seems to be an impossible task at first place, the modernization of the Hellenic Air Force, can only be possible and affordable by substituting the policy of direct purchases of weapon systems with the systematic participation to the European common development and production of defense systems.

* Electronics Engineer - Avionics at Hellenic Aerospace Industry

References:

[1] https://www.yenisafak.com/gundem/libyada-bu-harita-acildi-3408025 

[2] https://www.sozcu.com.tr/2017/gundem/girit-adasinin-dortte-ucu-turkiyeye-aittir-2121425/ 

[3] http://www.mehmetciktv.com.tr/haber/22853/girit-adasinin-dortte-ucu-turkiyeye-aittir.html#.XBp17Vwza1s 

[4] https://odatv.com/girit-tartismasi-basladi-0712171200.html 

[5] https://www.linkedin.com/pulse/la-demande-grecque-concernant-les-fremm-pourrait-%C3%AAtre-fabrice-wolf/ 

[6] https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:6476850750969516032/?  

[7] https://www.linkedin.com/pulse/scaf-la-france-peut-elle-d%25C3%25A9velopper-le-syst%25C3%25A8me-de-combat-fabrice-wolf/   

Νεφέλη Λυγερού : O μετανάστης-προπαγανδιστής και οι «χρήσιμοι ηλίθιοι»

on Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018. Posted in Απόψεις μη Μελών

Νεφέλη ΛυγερούΣτο κόκκινο παραμένουν οι ελληνοαλβανικές σχέσεις μετά την εκτέλεση του Κωνσταντίνου Κατσίφα, παρά το γεγονός ότι παρασκηνιακά διεξάγονται διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο χωρών με σκοπό πάντα την υπογραφή του διμερούς Συμφώνου. Το σχετικό σχέδιο είναι από τις αρχές του καλοκαιριού σε φάση ολοκλήρωσης, αλλά οι υπογραφές δεν μπήκαν. Κυρίως, λόγω της άρνησης του προέδρου της Αλβανίας Ιλίρ Μέτα, ο οποίος επικαλέσθηκε το γεγονός ότι δεν υφίσταται Συνταγματικό Δικαστήριο για να άρει την απόφαση ακύρωσης της συμφωνίας για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών που είχε λάβει προ δεκαετίας.

Ο μετανάστης-προπαγανδιστής και οι

Σύμφωνα με πληροφορίες, εκτός από τη διαδικαστική ένσταση του προέδρου Μέτα, τα Τίρανα προσπάθησαν να παίξουν ένα παιχνίδι δυστοκίας, με σκοπό να αποσπάσουν ό,τι μπορούν πριν πέσουν οι υπογραφές. Τώρα, υποστηρίζουν πως με το Σύμφωνο πρέπει «να λυθεί το θέμα άπαξ διά παντός μεταξύ των δύο χωρών», αλλά δεν χαμηλώνουν τους τόνους. Εκτός του ότι Έλληνες πολίτες που πήγαν σε κηδεία συμπατριώτη τους συνελήφθησαν, κρατήθηκαν και δέχτηκαν ψυχολογική και σωματική βία από την αλβανική αστυνομία, το αλβανικό κράτος επί δύο εβδομάδες κατακρατούσε τη σορό του Κωνσταντίνου Κατσίφα, παραβιάζοντας κάθε ηθική αρχή.  

Υπενθυμίζεται πως την επομένη της κηδείας του 35χρονου ομογενούς εκδόθηκε ανακοίνωση του υφυπουργού Εσωτερικών Σάντερ Λέσι, με την οποία χαρακτήρισε αναπιθύμητους 52 Έλληνες που παρευρέθηκαν στην κηδεία. Στην ανακοίνωση δεν κατονομάστηκαν οι 52 Έλληνες. Ωστόσο, τους καταλογίστηκαν εχθρικές και οργανωμένες ενέργειες σε βάρος της Αλβανίας και δηλώσεις ενάντια στη συνταγματική τάξη, την εθνική ασφάλεια και τη δημόσια ειρήνη.

Πιο συγκεκριμένα, το αλβανικό υπουργείο Εξωτερικών, υπερασπιζόμενο την απόφαση αυτή, έκανε λόγο για «απαράδεκτη, χυδαία και επικίνδυνη πρόκληση». «Αυτοί οι 52 αλλά και άλλοι που ακόμη εξετάζονται από στις δυνάμεις ασφαλείας σχετικά με τις εξτρεμιστικές ενέργειες στο χωριό Βουλιαράτες, δεν θα μπορέσουν να εισέλθουν στην Αλβανία για το χρονικό διάστημα που προβλέπεται από το νόμο», ανέφερε η ανακοίνωση, η οποία καταλήγει: «Κανείς δεν πρέπει να εκλάβει τη σοφία για αδυναμία και κανένας ξένος δεν μπορεί να παραβαίνει τον νόμο, χωρίς να αντιμετωπίζει στις συνέπειες του νόμου, αλλά και να μην σέβεται τις παραδόσεις της χώρας».

Χλιαρή στάση

Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών επέλεξε να μην ρίξει λάδι στη φωτιά. Απάντησε με μία χλιαρή ανακοίνωση: «Στην ευαίσθητη αυτή συγκυρία αναμένουμε η Αλβανία να απέχει από δηλώσεις και ενέργειες που επιβαρύνουν το κλίμα των σχέσεων μας. Προσβλέπουμε σε ουσιαστικές διευκρινίσεις για τη σημερινή απόφαση των αλβανικών αρχών να κηρύξουν, μαζικά, ανεπιθύμητους 52 Έλληνες πολίτες. Παραμένουμε προσηλωμένοι στην οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης, αλλά περιμένουμε το ίδιο και από τους γείτονες», καταλήγει. 

Ως ανταπάντηση, ο Αλβανός υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ευθαρσώς πως τα Τίρανα θα ανακοινώσουν και νέο κατάλογο ανεπιθύμητων, καλώντας μάλιστα την Αθήνα να καταδικάσει όλα όσα έγιναν κατά τη διάρκεια της κηδείας του Κωνσταντίνου Κατσίφα. Εξάλλου, με συνεχείς παρεμβάσεις και προειδοποιήσεις προς την Ελλάδα, ο ίδιος ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα επιχείρησε να κρατήσει ζωντανή την εθνικιστική ατζέντα του. Μία ατζέντα που στρέφεται κυρίως εναντίον στις χώρας μας, τη στιγμή που η Αθήνα επιχειρεί να ρίξει τους τόνους και να προωθήσει τις διαπραγματεύσεις για το Σύμφωνο, πριν έρθει η ώρα η ΕΕ να αποφασίσει για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Αλβανία.

Όπως είναι γνωστό, μέσω των σόσιαλ μίντια, ο Αλβανός πρωθυπουργός είχε σπεύσει να χαρακτηρίσει γαϊδούρια, γουρούνια και ορεσίβιους όσους παραβρέθηκαν στην κηδεία του Κωνσταντίνου Κατσίφα. Το πιο αξιοπερίεργο στην όλη υπόθεση είναι ότι μερίδα των ελλαδικών ΜΜΕ έσπευσε να αντιστρέψει το νόημα των δηλώσεων και να αποδώσει στον Έντι Ράμα πρόθεση κατευνασμού μέσω «μαθημάτων αληθινού πατριωτισμού»(!), όπως γράφτηκε σε κάποια από αυτά.

Η παρέμβαση Καπλάνι

Αυτό τουλάχιστον προέκυψε μετά από μία αλλοιωμένη μετάφραση των δηλώσεων Ράμα από τον Αλβανό δημοσιογράφο Γκαζμέντ Καπλάνι, γνωστό και μη εξαιρετέο για τις δραστηριότητές του κατά τη διάρκεια της πολυετούς παραμονής του στην Ελλάδα. Ας σημειωθεί ότι παρενέβη από την Βοστώνη, που ζει και –σύμφωνα με τα λεγόμενά του– εργάζεται σαν καθηγητής.

Και επειδή ο συγκεκριμένος γνωρίζει άπταιστα την αλβανική, όσο και την ελληνική γλώσσα είναι πραγματικά απορίας άξιο η παράφραση ή ελεύθερη μετάφρασή του. Ενδεικτικά, τις βρωμερές υπάρξεις των Ελλήνων τις μεταφράζει μίζερες υπάρξεις, το φέρετρο σαν νεκρόφιλους, ενώ αυθαιρέτως ισχυρίζεται ότι οι χαρακτηρισμοί γαϊδούρια, γουρούνια κλπ αφορούν μόνο τα μέλη της Χρυσής Αυγής που ήταν στην κηδεία του Κατσίφα και όχι το σύνολο των παρευρισκομένων.

Αυτό δεν προκύπτει από την ανάρτηση του Αλβανού πρωθυπουργού, αλλά ο Γκαζμέντ Καπλάνι, ως άριστος προπαγανδιστής, φρόντισε να κάνει πιο εύπεπτο το εμπόρευμά του. Έφθασε, πάντως, στο σημείο να χαρακτηρίσει «αντιεθνικιστική» τη δήλωση Ράμα! Παρά την ομολογουμένως φιλότιμη προσπάθειά του, ο ίδιος ο Έντι Ράμα τον εξέθεσε. Το ίδιο βράδυ εμφανίστηκε σε τηλεοπτική εκπομπή όπου επανέλαβε την ίδια ακριβώς φρασεολογία.

Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος-συγγραφέας έχει πολλάκις εκφράσει την απέχθειά του για το ελληνικό κράτος, χαρακτηρίζοντάς το εκδικητικό, κυνικό και απεχθές. Ενδιαφέρον αν σκεφτεί κανείς ότι στο κράτος αυτό εισήλθε παράνομα, νομιμοποιήθηκε εκ των υστέρων, έκανε το διδακτορικό του στο Πάντειο, αρθρογραφούσε στα ΝΕΑ και κυρίως είχε δική του εκπομπή στο κρατικό ραδιόφωνο με παχυλό μισθό. 

Ο μονομερής αντιεθνικισμός και οι «χρήσιμοι ηλίθιοι»

Ενώ δείχνει απέχθεια σε οποιαδήποτε έκφραση πατριωτικού αισθήματος εκ μέρους των Ελλήνων, μεταφράζοντάς το σαν εθνικισμό, έσπευσε να υπερασπιστεί τους Αλβανούς μαθητές, οι οποίοι κατά τη διάρκεια της πενθήμερης μαθητικής εκδρομής τους στην Κέρκυρα, τραγούδησαν εθνικιστικό τραγούδι για τη «Μεγάλη Αλβανία», στο οποίο αναφέρεται ότι η Κέρκυρα είναι αλβανική!

Ιδού το σχόλιο του Γκαζμέντ Καπλάνι: «Φυσικά, αν ήταν Βρετανοί τουρίστες που θα τους κατουρούσαν τα σκαλιά του ξενοδοχείου, ή θα τους κούναγαν στα μούτρα τα γενετικά τους όργανα δεν θα τολμούσαν ποτέ να τους διώξουν. Ο ραγιάς Βαλκάνιος ενοχλείται μόνο από το τσακίρ κέφι του άλλου ραγιά Βαλκάνιου. Σε κάθε περίπτωση, σε αυτούς που έδιωξαν τα παιδιά εύχομαι να δουν στον ύπνο τους αετούς (προφανώς παραπέμπει στον αλβανικό αετό) να τους κλέβουν το ιμαμ μπαιλαντί από το στόμα…» .

Ο Καπλάνι ανήκει στην ομάδα εκείνη που υποστηρίζει ότι η εθνική ομοιογένεια των κρατών, όπως την γνωρίζαμε, πρέπει να πάψει να υπάρχει. Αυτό, βεβαίως, δεν ισχύει για την πατρίδα του την Αλβανία. Στο παρελθόν, άλλωστε, έχει υποστηρίξει ότι δεν υπάρχουν Έλληνες, αλλά απόγονοι Αλβανών και Σλάβων. Το αξιοσημείωτο είναι πως οι διάφοροι «χρήσιμοι ηλίθιοι» του εθνομηδενισμού τον έχουν βάλει κορώνα στο κεφάλι τους!

Μπορεί να πυροβολούν σε κάθε ευκαιρία όλα όσα θεωρούν ελληνικό εθνικισμό, αλλά είναι έτοιμοι να καταπιούν αμάσητα και να αναπαραγάγουν ακόμα και τον πιο χοντροκομμένο αλβανικό εθνικισμό-μεγαλοϊδεατισμό! Σύμφωνα με πληροφορίες, πάντως, οι ελληνικές αρχές είχαν αρνηθεί να του δώσουν την ελληνική υπηκοότητα, επειδή τον θεωρούσαν συνδεδεμένο με αλβανικές υπηρεσίες.

Το δώρο Κοτζιά στην Αλβανία

Όπως προαναφέραμε, οι διαπραγματεύσεις για την υπογραφή Συμφώνου συνεχίζονται και επί των ημερών του Αλέξη Τσίπρα στο υπουργείο Εξωτερικών. Χάρτες και πληροφορίες για τεχνικές λεπτομέρειες που αφορούν τη συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών μεταξύ Αλβανίας-Ελλάδας παρουσίασε τελευταία ο Αλβανός υπουργός Εξωτερικών Ντίτμιρ Μπουσάτι. «Η Ελλάδα συνειδητοποίησε πως έφτασε η ώρα για μια τέτοια συμφωνία», πρόσθεσε. Είναι η πρώτη φορά που Αλβανός αξιωματούχος μιλάει δημόσια τόσο καθαρά για συμφωνία. Σύμφωνα με πληροφορίες, τα Τίρανα δέχθηκαν υποδείξεις και από τις ΗΠΑ και από την ΕΕ.

Σύμφωνα με τους χάρτες του Αλβανού υπουργού, η νέα οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, που έχει υπάρχει στο σχέδιο συμφωνίας, διαφέρει ουσιαστικά από την οριοθέτηση που είχε συμφωνηθεί και υπογραφεί προ δεκαετίας. Για την ακρίβεια, τώρα η Ελλάδα παραχωρεί μία αρκετά μεγάλη θαλάσσια έκταση στην Αλβανία. Τότε, είχε παρέμβει παρασκηνιακά η Άγκυρα και με μερικά εκατομμύρια ευρώ είχε οδηγήσει το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας να ακυρώσει την υπογεγραμμένη από τις δύο κυβερνήσεις συμφωνία. Κεντρικό ρόλο στο να τορπιλιστεί η συμφωνία είχε παίξει ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Έντι Ράμα, ο οποίος είχε αναπτύξει προνομιακές σχέσεις με τον Ταγίπ Ερντογάν.

Η προ δεκαετίας συμφωνία οριοθέτησης στηρίχθηκε στην αρχή της μέσης γραμμής και βέβαια αναγνώρισε ότι τα κατοικημένα ελληνικά νησιά βορείως της Κέρκυρας έχουν πλήρη επήρεια, όπως προβλέπει η διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Δεδομένου ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν διέψευσε τον αλβανικό χάρτη, η προς υπογραφή νέα οριοθέτηση περιέχει σοβαρή έκπτωση εκ μέρους της Ελλάδας. Την έκπτωση είχε κάνει ο Νίκος Κοτζιάς και όλα δείχνουν πως θα συνεχίσει στον ίδιο δρόμο και ο Αλέξης Τσίπρας. Κι αυτό παρά την εκτέλεση του Κωνσταντίνου Κατσίφα και παρά τις προκλητικές δηλώσεις του Έντι Ράμα. 

FA-Ιωάννης Κωτούλας*: Το πρόβλημα με την «Βόρεια Μακεδονία» Νέο όνομα, ίδιες ψευδαισθήσεις

on Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018. Posted in Απόψεις μη Μελών

Περίληψη: 

Η απάντηση στο πρόσφατο άρθρο του Victor Friedman σχετικά με το όνομα της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, με τις διευκρινίσεις επί των προβληματικών ισχυρισμών του. Το άρθρο αυτό
δημοσιεύθηκε αρχικά στο foreignaffairs.com

Αυτό το καλοκαίρι, η Ελλάδα και η πΓΔΜ -που είναι γνωστή διεθνώς με τον όρο βάσει του οποίου έγινε αποδεκτή στον ΟΗΕ, ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας ή FYROM- μπήκαν στα πρωτοσέλιδα με μια ασυνήθιστη ανακοίνωση: Υπό μια προσωρινή συμφωνία γνωστή ως «Συμφωνία των Πρεσπών», η οποία συνομολογήθηκε από τις κυβερνήσεις της Ελλάδος και της πΓΔΜ, η πΓΔΜ θα αλλάξει το όνομά της σε «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας». Οι υποστηρικτές της συμφωνίας υποστήριξαν ότι η προσθήκη του προσδιοριστικού «Βόρεια» θα διαλύσει τους φόβους της Ελλάδας ότι η λέξη «Μακεδονία» συνεπάγεται εδαφική απαίτηση για την ομώνυμη περιοχή της Ελλάδας, διευθετώντας έτσι μια μακρόχρονη διαμάχη. Ωστόσο, η διαμάχη για την ταυτότητα μεταξύ των δύο χωρών απέχει πολύ από το να τελειώσει: Μετά από πρόσφατο δημοψήφισμα σχετικά με το θέμα στην πΓΔΜ, το οποίο απέτυχε λόγω της χαμηλής προσέλευσης ψηφοφόρων, οι ηγέτες της χώρας αγωνίζονται να μαζέψουν αρκετές ψήφους για να προωθήσουν την αλλαγή ονόματος μέσω του κοινοβουλίου. Τα πράγματα δεν φαίνονται πιο ευοίωνα για τους οπαδούς της συμφωνίας στην Ελλάδα, όπου το κοινοβούλιο δεν έχει ακόμη επικυρώσει την συμφωνία και το 72% των πολιτών την απορρίπτει. Είναι απίθανο ότι και οι δύο κυβερνήσεις θα επιβιώσουν και θα δουν την συμφωνία να περνά.

15102018-1.jpg

Ένα αγόρι μπροστά από χάρτη που δείχνει τμήματα της νοτιοανατολικής Ευρώπης, στην Ιδομένη, τον Μάιο του 2016. KOSTAS TSIRONIS/REUTERS
-----------------------------------------------------------------------------

Στο πρόσφατο άρθρο του στο Foreign Affairs [1] (Το όνομα είναι Μακεδονία. Βόρεια Μακεδονία), ο Victor Friedman υποστηρίζει ότι οι κυβερνήσεις της Ελλάδας και της πΓΔΜ πρέπει να προχωρήσουν σε μια συμφωνία, παρά την λαϊκή αντίθεση και στα δύο κράτη: Κατά τον Friedman η συμφωνία είναι το καλύτερο στοίχημα της περιοχής για σταθερότητα, παρέχοντας στην πΓΔΜ αναγνώριση και νομιμοποίηση χωρίς να παραβιάζει την αίσθηση της εδαφικής ενότητας της Ελλάδας, και θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για την ένταξη της ΠΓΔΜ στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Το πιο σημαντικό, γράφει ο Friedman, η συμφωνία «αναγνωρίζει ότι ο ίδιος όρος –Μακεδόνας- είναι δυνατόν να έχει διαφορετικές έννοιες και νοηματοδοτήσεις ανάλογα με τον χρόνο και τον τόπο. Υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι υπάρχουν περισσότερες από μια ερμηνείες της ιστορίας». Η ανάγνωση της ιστορίας, ωστόσο, δεν πρέπει να βασίζεται σε ανακρίβειες των ιστορικών και γεωγραφικών δεδομένων, και σε αυτό το πλαίσιο οι θέσεις του Friedman είναι προβληματικές σε αρκετές περιπτώσεις.

Ας ξεκινήσουμε με το θέμα της γλώσσας. Ο Friedman ορθώς επισημαίνει ότι η γλώσσα της ΠΓΔΜ, γνωστή στην βιβλιογραφία ως Σύγχρονη Μακεδονική (Modern Macedonian), είναι εντελώς άσχετη με την Αρχαία Μακεδονική και ότι οποιοσδήποτε αντίθετος ισχυρισμός συνιστά «γλωσσικό παραλογισμό». Ωστόσο, ο Friedman θα μπορούσε να είχε προσδιορίσει με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια στο κείμενό του –ως γλωσσολόγος άλλωστε- τις επιστημονικώς διαπιστωμένες σχέσεις μεταξύ της αρχαίας μακεδονικής διαλέκτου και της γενικής αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Η αρχαία μακεδονική ήταν ελληνική διάλεκτος, η οποία παρουσιάζει μορφολογική συγγένεια με τις διαλέκτους της Θεσσαλίας και της βορειοδυτικής Ελλάδας [2]. Η ελληνική ταυτότητα των αρχαίων Μακεδόνων είναι αδιαμφισβήτητη στην ιστοριογραφία. Ο Friedman παρακάμπτει πλήρως το γεγονός αυτό, γράφοντας μόνο ότι «η σχέση μεταξύ Αρχαίων Μακεδονικών και Αρχαίων Ελληνικών είναι αβέβαιη».

Ο Friedman ισχυρίζεται επίσης ότι η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η Σερβία εποφθαλμιούσαν όλες τους την «γεωγραφική περιοχή που ονομάζεται Μακεδονία» κατά την διάρκεια της σταδιακής διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις αρχές του εικοστού αιώνα. Ωστόσο, η ιδέα μιας «γεωγραφικής Μακεδονίας» πέρα από τα σύνορα της σύγχρονης Ελλάδας ήταν τότε μια καινοτομία εκείνης της εποχής, η οποία εισήχθη από τους χαρτογράφους στα τέλη του 19ου αιώνα [3].

Υπό την οθωμανική κυριαρχία από τον 15ο αιώνα έως το 1912, δεν υπήρξε ποτέ διοικητική οντότητα με την ονομασία Μακεδονία. Σχεδόν όλοι οι ευρωπαϊκοί χάρτες, οι οποίοι δημοσιεύτηκαν μεταξύ του 13ου και του 19ου αιώνα, τοποθετούν τα βόρεια όρια της Μακεδονίας νοτίως της περιοχής των Σκοπίων, σημερινής πρωτεύουσας της πΓΔΜ. Πριν από τον δέκατο ένατο αιώνα, εν συντομία, η γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας ταυτιζόταν σε μεγάλο βαθμό με την σημερινή περιφέρεια της Μακεδονίας εντός της ελληνικής επικράτειας.

Σύμφωνα με τον Friedman, όταν τα σύνορα της Ελλάδας μετατοπίστηκαν προς τα βόρεια μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13, «το μεγαλύτερο μέρος του λαού της καταληφθείσας περιοχής μιλούσε Μακεδονικά, όχι Ελληνικά». Πρόκειται περί εντελώς αβάσιμου ισχυρισμού. Σύμφωνα με μια έκθεση της Επιτροπής Προσφυγικών Διευθετήσεων της Κοινωνίας των Εθνών (League of Nations’ Refugee Settlement Commission), η οποία δημοσιεύθηκε το 1926, ο πληθυσμός της περιοχής το 1913 συνίστατο στις εξής ομάδες: 42,6% Έλληνες, 39,4% Μουσουλμάνοι, 9,9% Βούλγαροι και 8,1% άλλοι (φυσικά, καθόλου «Μακεδόνες») [4]. Σύμφωνα με μια ελληνική στατιστική έρευνα, η οποία διεξήχθη τον Αύγουστο του 1915, ο συνολικός αριθμός των σλαβόφωνων στην περιοχή μόλις υπερέβαινε τα 200.000 άτομα. Με άλλα λόγια, η περιοχή διέθετε σαφή πληθυσμιακή πλειονότητα ελληνοφώνων πριν και κατά τα χρόνια αμέσως μετά την προσάρτησή της στην Ελλάδα.

 *Ο Δρ. Ιωάννης Κωτούλας είναι Ανώτερος Ερευνητής Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το τελευταίο του βιβλίο έχει τίτλο Ιστορική γεωπολιτική της νεώτερης Ελλάδος (Εκδόσεις Λειμών, θα κυκλοφορήσει εντός του 2018). 

Γιώργος Λυκοκάπης-SLpress: Τι είδα στην Αίγυπτο του στρατηγού Σίσι

on Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018. Posted in Απόψεις μη Μελών

 Τι είδα στην Αίγυπτο του στρατηγού Σίσι, Γιώργος Λυκοκάπης

Φτάνοντας στο αεροδρόμιο του Καΐρου, η αρχική μου εντύπωση μου ήταν πως θα έβλεπα Αιγύπτιους στρατιώτες, οπλισμένους σαν αστακούς. Προς μεγάλη μου έκπληξη, δεν αισθάνθηκα ότι βρισκόμουν σε μία στρατοκρατούμενη χώρα. Υπήρχε μόνο η παρουσία της ασφάλειας του αεροδρομίου, τα μέλη της οποίας ξεχώριζαν για την ευγένεια τους. Τελικός προορισμός μου το Σαρμ ελ Σέιχ της Αιγύπτου. Είναι ένα διάσημο τουριστικό θέρετρο, που θυμίζει το Λας Βέγκας. Πολυτελέστατα ξενοδοχεία και εμπορικά κέντρα, είναι χτισμένα ανάμεσα στην αχανέστατη έρημο.


Το 2005, το Σαρμ ελ Σέιχ είχε βρεθεί στο στόχαστρο μίας πολύνεκρης επίθεσης φανατικών ισλαμιστών. Όταν μεσουρανούσε το άστρο του ISIS, είχε μετατραπεί σε μία «πόλη φάντασμα». Το 2015 η πτώση στην τουριστική κίνηση άγγιξε το 50%, ένα βαρύ πλήγμα στην τουριστική βιομηχανία της Αιγύπτου.

 

Το 2018 όμως το Σαρμ ελ Σέιχ δεν θυμίζει πλέον «πόλη φάντασμα». Πλήθη τουριστών, από όλο τον κόσμο, συνέρρεαν στην πολυσύχναστη αγορά του Νάμα Μπέι. Σε πολλά μαγαζιά δυσκολευόσουν, στην κυριολεξία, να βρεις τραπέζι. Δεν αισθανθήκαμε την παραμικρή αίσθηση φόβου και ανασφάλειας. Υπήρχε φυσικά έντονη παρουσία της αστυνομίας, αλλά ήταν σε μεγάλο βαθμό διακριτική. 

Παρατηρώντας τις βιτρίνες των καταστημάτων, ξεχωρίσαμε την επιγραφή «Saint George» σε ένα κοσμηματοπωλείο. Μοιάζει ασυνήθιστο ένα κατάστημα σε μία αραβική χώρα, να φέρει τον τίτλο ενός Αγίου της χριστιανοσύνης. Η ευγενέστατη ιδιοκτήτρια που μας υποδέχτηκε, μας είπε πως είναι χριστιανή, με γιο μουσουλμάνο. Είναι ένα δείγμα της πολυπλοκότητας της αιγυπτιακής κοινωνίας.

«Εάν είχαμε Εβραίους, θα χτίζαμε και συναγωγές»

Μετά από παρότρυνση ενός προσωπικού μου φίλου, δήλωσα συμμετοχή για το World Youth Forum, που η κυβέρνηση της Αιγύπτου διοργάνωσε στο Σαρμ ελ Σέιχ. Είχα την τύχη η αίτηση συμμετοχής μου να εγκριθεί. Παρακολουθώντας τις εργασίες του Forum, εστίασα στο κεντρικό μήνυμά του. Το μήνυμα αυτό συγκεκριμένα επεσήμανε πως η Αίγυπτος αποτελεί ένα επιτυχημένο μοντέλο συνύπαρξης πολλών πολιτισμών, εν πολλοίς αντιφατικών μεταξύ τους.

Σύμφωνα με αυτό εφτά «κολώνες» πολιτισμού συγκροτούν την σημερινή αιγυπτιακή ταυτότητα. Η φαραωνική παράδοση, η αραβική, η ισλαμική, η αφρικανική, η μεσογειακή, η κοπτική και η ελληνορωμαϊκή παράδοση. Ο ισχυρός άνδρας της χώρας, ο στρατάρχης Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, εμφανίζεται ως ο εγγυητής της διατήρησης του πολυπολιτισμού στην Αίγυπτο. Η επιβλητική είσοδος του στους χώρους του συνεδρίου, ήταν αναμενόμενο να κλέψει την παράσταση.

Ο πρόεδρος Σίσι καταδίκασε, σε έντονο ύφος, την τρομοκρατική επίθεση που σημειώθηκε εις βάρος χριστιανών Κοπτών στο Σινά. Τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή στην μνήμη των θυμάτων. Ακούγοντας τον πρόεδρο Σίσι, πρέπει να σημειώσω πως είναι ιδιαίτερα χαρισματικός ομιλητής. Σε μία χαρακτηριστική αποστροφή του λόγου του, σημείωσε πως «δεν είμαστε Μουσουλμάνοι, δεν είμαστε Χριστιανοί, είμαστε όλοι Αιγύπτιοι». Όταν δήλωσε χαρακτηριστικά πως «αν είχαμε Εβραίους θα χτίζαμε και συναγωγές», καταχειροκροτήθηκε.

Ο Αιγύπτιος πρόεδρος μνημόνευσε στους λόγους του τον πρώην πρόεδρο Ανουάρ Σαντάτ. Ο Σαντάτ έστρεψε την Αίγυπτο προς της Δύση, μία πολιτική που ακολούθησε ο Χόσνι Μουμπάρακ και συνεχίζει ο στρατηγός Σίσι. Υπήρξε ο πρώτος Άραβας ηγέτης που υπέγραψε ειρήνη με το Ισραήλ, μία ενέργεια που ο Σαντάτ πλήρωσε με την ίδια του την ζωή. Οι σχέσεις Αιγύπτου και Ισραήλ είναι σε άριστο επίπεδο και επί προεδρίας Σίσι. Οι δύο χώρες έχουν συγκροτήσει μία συμμαχία μαζί με την Κύπρο και την Ελλάδα, ενώ συζητείται έντονα η συμμετοχή σε αυτή και της Ιορδανίας.

Η κληρονομία του Νάσερ

Η μνημόνευση του Σαντάτ δεν μου έκανε εντύπωση. Μου έκανε όμως εντύπωση μία συζήτηση που είχα με δημοσιογράφους του Egypt today. Συγκεκριμένα μου ανέφεραν πως ο πρόεδρος Σίσι σέβεται την μνήμη του συνταγματάρχη Νάσερ, του πιο χαρισματικού Άραβα ηγέτη της νεότερης ιστορίας. Ο Νάσερ ήταν εχθρός του Ισραήλ και στενός σύμμαχος της ΕΣΣΔ. Δεν μοιάζει να θυμίζει τον σημερινό Αιγύπτιο πρόεδρο. Με μία όμως πιο προσεκτική ματιά, εντοπίζουμε πολλές ομοιότητες στους δύο Άραβες ηγέτες. 

Η πιο χαρακτηριστική είναι η αντιμετώπιση του ισλαμικού κινήματος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η οποία είχε σχηματίσει την πρώτη εκλεγμένη κυβέρνηση μετά την Αραβική Άνοιξη. Ο Σαντάτ είχε ανοίξει διαύλους επικοινωνίας με την Αδελφότητα. Τη χρησιμοποίησε ως αντίβαρο στις δραστηριότητες της, τότε, πανίσχυρης αραβικής αριστεράς. Επί θητείας του Χόσνι Μουμπάρακ, η Μουσουλμανική Αδελφότητα ήταν τυπικά απαγορευμένη, αλλά η αιγυπτιακή κυβέρνηση ανέχονταν το κοινωφελές έργο της οργάνωσης.

Όλα άλλαξαν μετά την στρατιωτική επέμβαση του 2013 που έφερε στην εξουσία τον Σίσι. Ο σημερινός πρόεδρος καταδιώκει αμείλικτα την Μουσουλμανική Αδελφότητα, ακριβώς όπως ο πρώην πρόεδρος Νάσερ. Για πολλούς Αιγύπτιους η Μουσουλμανική Αδελφότητα σχεδίαζε την σταδιακή επιβολή ενός ισλαμικού, ολοκληρωτικού καθεστώτος. Με δεδομένη την σύνθεση της αιγυπτιακής κοινωνίας, η κατάληξη θα ήταν με βεβαιότητα ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος. Μία καθολική επιβολή του Ισλάμ, θα συναντούσε με ακρίβεια τις αντιδράσεις της πλειοψηφίας του αιγυπτιακού λαού.

Για αυτό και εκατομμύρια Αιγύπτιοι χαιρέτησαν την επέμβαση του στρατού το 2013. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται και το Αιγυπτιακό κομμουνιστικό κόμμα. Σε ανακοίνωση του το 2013, μιλούσε για «ισλαμοφασισμό» των Αδελφών Μουσουλμάνων, υποστηρίζοντας την καταστολή των διαδηλώσεων των οπαδών τους. Οι δίαυλοι επικοινωνίας του Σίσι με την αραβική αριστερά, είναι ένα άλλο κοινό στοιχείο που τον συνδέει με τον Νάσερ.

Πρέπει να σημειώσουμε πως η κυβέρνηση του Σίσι, δεν επιθυμεί την μονομερή εξάρτηση της από την Δύση. Για παράδειγμα η Αίγυπτος έχει σφυρηλατήσει μία συμμαχία με την Ρωσία, που έχει εξελιχθεί σε μία στενή προσωπική φιλία του Πούτιν με τον Αιγύπτιο ομόλογο του. Θυμίζει, σε κάποιον βαθμό, τις στενές σχέσεις του Νάσερ με την Μόσχα.

Ο φόβος της ισλαμικής δικτατορίας

Η στρατιωτική επέμβαση του 2013 είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός πραξικοπήματος. Όμως όλοι Αιγύπτιοι που μίλησα, το αποκαλούσαν «εθνική επανάσταση». Χαρακτηριστικά μου είπαν πως ο Σίσι εξέφρασε την «βούληση ενός έθνους». Είναι αλήθεια πως στη νεότερη αραβική ιστορία η διάκριση ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος και μίας επανάστασης είναι αρκετά συγκεχυμένη. Δεν πρέπει επίσης να παραβλέπουμε τον φόβο που ένιωθαν πολλοί Αιγύπτιοι από την κυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Θεωρούν πως πίσω από το «μετριοπαθές» της προφίλ, κρύβεται το απεχθές πρόσωπο του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Οι νεολαίοι της Αραβικής Άνοιξης, η αιγυπτιακή αριστερά, τα φιλελεύθερα κόμματα, οι Κόπτες Χριστιανοί, θεώρησαν την επέμβαση του αιγυπτιακού στρατού το 2013 ως «εθνική σωτηρία». Για αυτούς η Μουσουλμανική Αδελφότητα ήταν πολύ χειρότερη ακόμα και από την κυβέρνηση Μουμπάρακ. Ο στρατός είναι ένας θεσμός με καθολικό κύρος στην Αίγυπτο.

Όπως μου είπε χαρακτηριστικά ένας Αιγύπτιος φίλος τα παιδιά λένε «θέλω να γίνω στρατιώτης για να υπηρετώ την πατρίδα». Δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τις ανησυχίες των Αιγυπτίων για την δράση των Αδελφών Μουσουλμάνων υπερβολικές. Μην ξεχνάμε ότι ο πιο στενός σύμμαχος τους, στα πρώτα χρόνια της πρωθυπουργικής του θητείας είχε εμφανιστεί ως «μετριοπαθής», «δημοκράτης» και «φιλελεύθερος». Αναφερόμαστε φυσικά στον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, για τον οποίο ο πρόεδρος Σίσι δεν έχει την καλύτερη γνώμη, όπως εξάλλου και πολλοί Αιγύπτιοι.

Γιώργος Λυκοκάπης Γιώργος Λυκοκάπης* 

 

Δημήτρης Απόκης*: Ήρθε η ώρα για το νέο μεγάλο ΟΧΙ!

on Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018. Posted in Απόψεις μη Μελών

 

Η χθεσινή ήταν ημέρα εορτασμού μιας σημαντικής εθνικής εορτής για την Ελλάδα και το Ελληνικό Έθνος. Η επέτειος του ΟΧΙ, και αυτό που ακολούθησε στον πόλεμο εναντίον του Άξονα και της ναζιστικής Γερμανίας, είναι η στιγμή της πρόσφατης ιστορίας που οι Έλληνες τίμησαν πραγματικά, τις ένδοξες ιστορικές καταβολές και παραδόσεις τους. Δυστυχώς, στη σημερινή Ελλάδα είναι πιά λίγοι αυτοί που μπορούν πραγματικά να εκτιμήσουν την αξία και το νόημα αυτής της ένδοξης σελίδας του Ελληνικού Έθνους. Μια έρευνα στο κέντρο της Αθήνας με ερώτημα τη εορτάζουμε την ημερά του ΟΧΙ, θα αποδείξει, δυστυχώς, αυτή την τραγική αλήθεια.

Ο φετινός εορτασμός έγινε σε μια ιδιαίτερα δυσμενή συγκυρία για το Έθνος, τόσο στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στον ευρύτερο περίγυρό της. Μιας και τώρα τελευταία έχει γίνει της μόδας να μιλάμε για τυφώνες, ζούμε μια κρίσιμη περίοδο όπου συσσωρεύονται μαύρα σύννεφα που προοιωνίζουν το ερχομό ενός μεγάλου τυφώνα που απειλεί ευθέως την εθνική ακεραιότητα και το μέλλον της χώρας.

Την ίδια στιγμή, η πολιτική ηγεσία της χώρας είναι προσηλωμένη για τη διατήρηση της καρέκλας, και ενώ έχει αρχίσει η βροχή πριν την καταιγίδα, κάποιοι νομίζουν ότι ψιχαλίζει. Ευκαιρίες στο χώρο της εθνικής ασφάλειας και της εξωτερικής πολιτικής περνούν ανεκμετάλλευτές, ενώ η εφαρμογή μιας εξωτερικής πολιτικής κατευνασμού και υποτέλειας, αυξάνει προοδευτικά τους κινδύνους για τη χώρα.

Η πολύ καλά, για αυτούς που καταλαβαίνουν, σχεδιασμένη στρατηγική του Προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, όσο αφορά τη διεκδίκηση ζωτικού χώρου της Ελλάδας, όχι μόνο δεν έχει ουσιαστική αντιμετώπιση, αλλά με την πολιτική που εφαρμόζεται διευκολύνεται να επιτύχει, χωρίς μάλιστα κόστος, τους στόχους της, σε σημείο που να δημιουργούνται υποψίες για ύπαρξη συγκεκριμένης ατζέντας.

Διότι, πολύ απλά δεν αποτελούν σοβαρή ατζέντα εθνικής ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής, τα απειλητικά σλόγκαν για επικοινωνιακούς λόγους, και οι ανούσιες και άσφαιρες επικλήσεις περί διεθνούς δικαίου και συνόρων της Ευρώπης. Όσοι δεν έχουν κατανοήσει ότι τα περί συνόρων της Ευρώπης είναι, όπως θα έλεγαν οι παλιοί πραγματικοί Έλληνες, κουραφέξαλα, και τα περί διεθνούς δικαίου, εάν δεν συνοδεύονται από ουσιαστική στήριξη μεγάλων δυνάμεων, είναι κενά ουσίας και περιεχομένου, είτε ζουν σε παράλληλο κόσμο είτε είναι πραγματικά ανόητοι.

Τα περί ευρωπαϊκών συνόρων, κατέρρευσαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου προσήλθαν οι δυο μεγάλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Γαλλία και Γερμανία, εκπροσωπούμενες από τον Γάλλο Πρόεδρο, Εμμανουέλ Μακρόν, και τη Γερμανίδα Καγκελάριο, Άγκελα Μέρκελ, για να δέσουν τα χέρια τους με το μεγάλο προασπιστή της δημοκρατίας και με βάση την ίδια του την εξαγγελία πρόσφατα, συνείδηση της ανθρωπότητας, Ταγίπ Ερντογάν. Ο εναγκαλισμός συνοδεύτηκε από την ηχηρή παρουσίας του Τσάρου της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, καταρρίπτοντας τον μύθο του «Ξανθού Γένους», που θα επέμβει να σώσει την Ελλάδα.

Αν και είμαστε και πρέπει να είμαστε, ένας φιλόξενος και μεγαλόκαρδος λαός, κάθισε κανείς να σκεφτεί ότι στην εξέδρα της χθεσινής μεγάλης παρέλασης στη Θεσσαλονίκη, βρίσκονταν ο Ιταλός Πρόεδρος, Σέρτζιο Ματαρέλλα, ο πολιτικός αυτός που μόλις πριν λίγους μήνες στέρησε το δικαίωμα της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης της χώρας του να επιλέξει τον Υπουργό Οικονομικών της αρεσκείας της, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα και τα κελεύσματα, των Βρυξελλών και της σφύζουσας από πνοή δημοκρατίας γερμανικής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Άραγε αυτή είναι η ΕΕ που θα σταθεί δίπλα μας σε περίπτωση που υπάρξει σοβαρή απειλή από την Τουρκία;

Και για να είμαστε δίκαιοι όσο αφορά τα μέτωπα ας μιλήσουμε και λίγο για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τι ακριβώς σημαίνει επί της ουσίας αυτή η καραμέλα που ακούμε σε καθημερινή σχεδόν βάση ότι Ελλάδα και ΗΠΑ διανύουν την καλύτερη στιγμή στην ιστορία των σχέσεων τους; Πως μεταφράζεται αυτό σε πράξεις;

Όταν η Τουρκία, ευθέως απειλεί την Ελλάδα και είναι ηλίου φαεινότερο ότι έχει συγκεκριμένη στρατηγική με στόχο την εθνική ακεραιότητα της, ποια είναι η στήριξη της Ουάσιγκτον; Η πρόσφατη απάντηση στη χλιαρή ερώτηση στην ενημέρωση τύπου του Στέητ Ντιπάρτμεντ για το θέμα, περιορίστηκε στο να υπενθυμίσει ότι οι δύο χώρες Ελλάδα και Τουρκία, έχουν διαμορφωμένους διπλωματικούς μηχανισμούς για τη διευθέτηση διαφορών όπως αυτή των 12 μιλίων, βλέπε διάλογος.

Στο παρελθόν σε μια πιο σαφή και σκληρή ερώτηση, το Στέητ Ντιπάρτμεντ ήταν απόλυτα σαφές, τονίζοντας, ότι η πολιτική των ΗΠΑ στο θέμα αυτό είναι ξεκάθαρη, αναγνωρίζουν την ίδια έκταση σε αέρα και θάλασσα και αυτό πρέπει να επιλυθούν μέσω διαλόγου.

Μήπως λοιπόν αυτός είναι ο στόχος, ο διάλογος; Διότι όλοι όσοι σκεφτόμαστε αντιλαμβανόμαστε ποιος είναι ο χαμένος σε μια τέτοια περίπτωση. Ποιος είναι αυτός που απαιτεί απειλώντας και ποιος είναι αυτός που θα πρέπει να δώσει. Μήπως τελικά κάποιοι, ανοίγοντας από το πουθενά αυτά τα θέματα σε μια δυσμενή λόγω της οικονομικής δυσπραγίας στιγμή για την Ελλάδα, επιδιώκουν αυτόν τον εθνικά επιζήμιο διάλογο; Και εάν ναι γιατί άραγε;

Εάν λοιπόν αποτελεί γεγονός ότι σήμερα έχουμε την καλύτερη σχέση από ποτέ με την Ουάσιγκτον, μήπως είναι καιρός να απαιτήσουμε τα δέοντα για αυτό, δηλαδή την ουσιαστική ομπρέλα ασφάλειας των ΗΠΑ, γύρω από την Ελλάδα;

Την 28η Οκτωβρίου 1940, το Ελληνικό Έθνος, δια στόματος του Ιωάννη Μεταξά, είπε το μεγάλο ΟΧΙ, στην Ιταλία και της δυνάμεις του Άξονα.

Είναι γεγονός και μονόδρομος ότι οι σημερινοί Έλληνες και η πολιτική ηγεσία τους θα πρέπει να πουν το δικό τους ΟΧ. Αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι σε ποιους; Γιατί εάν μιλάμε για ένα ΟΧΙ σε δήθεν εχθρούς και όχι σε αυτούς που πραγματικά αποτελούν το πρόβλημα τότε το παιχνίδι έχει χαθεί από τα αποδυτήρια. Το ΟΧΙ πρέπει να απευθυνθεί στις αντιδημοκρατικές Βρυξέλλες και τις, γερμανικής σύλληψης, στρεβλές πολιτικές που δυναμιτίζουν το μέλλον της Ευρώπης.

Υπάρχει άραγε ηγέτης που μπορεί να το πει και λαός που έχει τη δύναμη και τα κότσια να τον στηρίξει, έτσι ώστε, όπως και στο έπος του 1940, η Ελλάδα να είναι αυτή που μαζί με άλλους λαούς της Ευρώπης θα ξεκινήσουν την εκστρατεία για την επαναφορά στον δρόμο της πραγματικά ενωμένης και δημοκρατικής Ευρώπης;

Εν αναμονή!

*Ο Δημήτρης Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, μέλος του The International Institute of Strategic Studies, και διετέλεσε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, το Στέητ Ντιπάρτμεντ, και το Πεντάγωνο, στην Ουάσιγκτον.

Source: https://www.thepresident.gr  

[12 3 4 5  >>