Απόψεις μη Μελών

Χρήστος Σαρτζετάκης: Ο συμμοριτοπόλεμος 1946-1949

on Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Χρήστος Σαρτζετάκης: Ο συμμοριτοπόλεμος 1946-1949

Η ενασχόληση με την περίοδο του λεγόμενου “εμφυλίου”, θεωρείται σήμερα “ξύσιμο παλιών πληγών”, και “ξεσκόνισμα σκελετών”, όμως θα θυμίσω τη ρήση: “Λαός που ξεχνά την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει”.

Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξιστορεί τα γεγονότα της εποχής του “εμφυλίου” (από τη δική του σκοπιά), που τόσο προσεκτικά αποσιωπήθηκαν από την Ελληνική ιστορία, μέσα από μια επιστολή του προς την εφημερίδα Αυγή τον Φεβρουάριο του 1999.

Περιττεύει κάθε σχόλιο και συμπέρασμα δικό μας.

Νέα Πεντέλη, 24η Φεβρουαρίου 1999.
Πρὸς τὴν ἐφημερίδα
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ»,
῾Αγίου Κωνσταντίνου 12,
104 31 ᾽Αθήνας.

Κατεβάστε ΕΔΩ! την επιστολή!

 

06/09/2016. Η νεοταξική παγκοσμιοποίηση και η θεωρία του «Σοκ και Δέος»

on Τρίτη, 06 Σεπτεμβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, δημοδιδασκάλου, συγγραφέα

Ο ανηλεής ανταγωνισμός για την κατάκτηση και τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών φυσικών και κυρίως ενεργειακών πόρων, ως παγκόσμιο στρατηγικό όπλο, έχει ως υπόστρωμα μια κοινωνιολογική θεωρία, η οποία καθορίζει τη στρατηγική της νεοταξικής παγκοσμιοποίησης στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού.
Προϋποθέτει αναγκαστικά μια κοσμοθεωρία, η οποία διαμορφώνει αυτή τη στρατηγική «μέθοδο» του «Σοκ» και «Δέος» και την οποία εφαρμόζουν σχεδιασμένα στην πράξη, την εποχή που διανύουμε, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους και όχι μόνο.
Δεν γίνεται τίποτε ευκαιριακά και στην τύχη.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

05/09/2016. Τι να πει πια κανείς και τι να λαλήσει…

on Δευτέρα, 05 Σεπτεμβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Λίνα Αλεξίου, δημοσιογράφος - νομικός, αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης

Εδώ και έναν χρόνο παριστάμεθα μάρτυρες μιας απίστευτης μεθόδευσης της κυβέρνησης για τις τηλεοπτικές άδειες, η οποία ξεπερνά τα σενάρια των πιο χοντροκομμένων ταινιών θρίλερ.

Ταινιών που, όπως θυμάμαι από τα μικράτα μου, το κοινό με αγανάκτηση φώναζε κατά την προβολή τους στα υπαίθρια σινεμά «εεε, τα λεφτά μας πίσω»!

Φτάσαμε στον τραγέλαφο της «εντοιχισμένης διαφάνειας» (!), μιας δημοπρασίας τεσσάρων αδειών για κανάλια εθνικής εμβέλειας και υψηλής ευκρίνειας, της οποίας προηγήθηκε πρωτοφανής σε αυθαιρεσία μεθόδευση.
Αυτή η μεθόδευση ξεκίνησε με πρώτη πράξη τον αντισυνταγματικό εξοβελισμό του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, δηλαδή της συνταγματικά κατοχυρωμένης και αποκλειστικά αρμόδιας για τις τηλεοπτικές άδειες Ανεξάρτητης Αρχής.

Είναι προφανές ότι τόσο η αντισυνταγματική αχρήστευση του ΕΣΡ όσο και ο περιορισμός των τηλεοπτικών καναλιών στοχεύουν στον απόλυτο έλεγχο του τηλεοπτικού τοπίου από την κυβέρνηση. Το ολιγοπώλιο στην τηλεόραση διευκολύνει αυτόν τον έλεγχο που έρχεται σε κραυγαλέα αντίθεση τόσο προς τις αρχές του πλουραλισμού στην πληροφόρηση όσο και προς τις κοινοτικές οδηγίες που αποτελούν εθνικό δίκαιο.

Η Ανεξάρτητη Αρχή (το ΕΣΡ) γνωρίζει πως το τηλεοπτικό φάσμα, όπως έχει αυτή τη στιγμή, «χωρά» δεκαέξι (16) τηλεοπτικά κανάλια υψηλής ευκρίνειας και εθνικής εμβέλειας - στο μέλλον και περισσότερα.

Η επίκληση μιας δήθεν μελέτης ενός Ινστιτούτου της Φλωρεντίας για τον περιορισμό σε τέσσερα κανάλια εθνικής εμβέλειας μόνον καταγέλαστη μπορεί να χαρακτηρισθεί. Και εν τούτοις πληρώθηκε από την κυβέρνηση, αφού έλαβε αυτό που εξ αρχής εκείνη ήθελε.

Αναγκαία αναδρομή: Για να περάσουν όλα αυτά τα εξωφρενικά και πρωτίστως για να τεθεί εκτός της διαδικασίας αδειοδότησης το ΕΣΡ, ο υπουργός Επικρατείας διατείνετο επιμόνως και ψευδώς ότι δεν υπάρχει νόμιμη σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΣΡ.

Η αλήθεια είναι ότι το ΔΣ, αν και ελλιπές ως προς τον αριθμό των μελών του, λειτουργούσε απολύτως νόμιμα εν απαρτία (Ν. 4325/11.05.2015) και με υπογραφή Κατρούγκαλου! Ο υπουργός Επικρατείας και η κυβέρνηση τάχα το αγνοούσαν; Ή μήπως αγνοούσαν ότι το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής στο οποίο απευθύνθηκαν τους απάντησε ομοφώνως και εγγράφως (17.08.2015) ότι το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΣΡ λειτουργεί νόμιμα και διότι τα υφιστάμενα μέλη του με προγενέστερο νόμο (Ν. 4055/2012), που κρίνεται συνταγματικός, η θητεία τους έχει παραταθεί μέχρι τη συμπλήρωση οκταετίας;

Λόγω της σπουδαιότητας του ρόλου του, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης έχει συνταγματική θωράκιση και πουθενά στη νομοθεσία δεν υπάρχει πρόβλεψη παύσης εν ενεργεία μελών του, παρά μόνο για σοβαρό ποινικό αδίκημα. Συνεπώς, τα τέσσερα εν ενεργεία και εν απαρτία μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου δεν μπορεί να παυθούν. Αυτό που βεβαίως μπορούσε να γίνει για να είναι πλήρης η σύνθεσή του είναι να επιλεγούν από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής άλλα τρία μέλη.

Αντ' αυτού, ο ακάθεκτος κατά του ΕΣΡ υπουργός Επικρατείας και η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή παύουν αιφνιδιαστικά και αντισυνταγματικά τα τρία από τα τέσσερα εν ενεργεία μέλη του! Ο δρόμος ανοίγει; Πώς θ' ανοίξει όταν μεθοδεύονται άλλα κι άλλα για την επιλογή του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΣΡ, όπου, ξεφεύγοντας εντελώς από την αρχή της ανεξαρτησίας των υποψηφίων μελών, προτείνεται ως νέος Πρόεδρος σύμβουλος του Πρωθυπουργού και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και μέλη άλλα γνωστά ονόματα του ιδίου κόμματος. Καθώς προσέκρουσε στην αντίδραση της αντιπολίτευσης, ο υπουργός Επικρατείας πήρε αυτός ενδόξως (!) την αρμοδιότητα για τις άδειες, που ανήκει αποκλειστικά στο ΕΣΡ. Ισως δεν χάνει την επικαιρότητά του το γνωστό ανέκδοτο με τον πατροκτόνο. Αφού σκότωσε τον πατέρα του (εν προκειμένω το ΕΣΡ), υποστήριξε στη συνέχεια ότι είναι... ορφανός!

Ως προς το μέλλον: Εκκρεμεί η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας επί της αιτήσεως ακυρώσεως του νόμου του υπουργού Επικρατείας για τις τηλεοπτικές άδειες, ενώπιον του οποίου πλείστοι όσοι έγκριτοι συνταγματολόγοι ανέπτυξαν τα επιχειρήματά τους για την αντισυνταγματικότητά του. Την κυβέρνηση στη συζήτηση εκπροσώπησε ο Ι. Μαντζουράνης. Μπορεί τάχα το Συμβούλιο της Επικρατείας να κρίνει ότι καλώς έγινε ό,τι έγινε; Είναι ερώτημα το οποίο, βεβαίως, δεν μπορεί να απαντηθεί.

Αυτό που μπορεί να εικάσει κανείς είναι ότι η «δημοπρασία» που έγινε - όπως έγινε - προδιαγράφει και το τι πρόκειται να γίνει με τις άδειες περιφερειακής εμβέλειας και τις θεματικές. Το «πατρόν» είναι ήδη η διαδικασία για τις τέσσερις άδειες εθνικής εμβέλειας υψηλής ευκρίνειας. Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το κατά το Σύνταγμα αρμόδιο για την αδειοδότηση, θα παραμείνει αχρηστευμένο, και έτσι ο έχων «πεπόνι και μαχαίρι» υπουργός θα προχωρήσει... συνεπέστατος «κατά της διαπλοκής» (!) για να γελάει και ο κάθε πικραμένος. Αλλωστε, για όπερα μπούφα πρόκειται.

Κωμικότερο όλων είναι ότι οι κρατούντες «θυμήθηκαν» μόλις προχθές το ΕΣΡ και μιλούν ξανά για «νέα συγκρότησή του», ελπίζοντας ότι αφού «νομοθέτησαν» δύο ακόμη θέσεις στο ΔΣ τής πάλαι ποτέ Ανεξάρτητης Αρχής, θα δελεάσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης να προτείνουν «δικούς τους». Να υπάρξει, δηλαδή, συναίνεση στην όλη ανομία. Και το Σύνταγμα να ανεμίζει ως «σημαία από νάιλον, σημαία πλαστική». Μόνη λύση στο πρόβλημα που δημιούργησαν είναι η αυτονόητη επιστροφή στη νομιμότητα με κατάργηση όλων των αντισυνταγματικών νόμων, που ξεκινούν από την παύση των εν ενεργεία μελών του ΕΣΡ.

Αναδημοσίευση από το Βήμα της Κυριακής 5/9/2016

05/09/2016. Ο λαϊκισμός, βαθύτερος λόγος αποτυχίας των μνημονιακών πολιτικών

on Δευτέρα, 05 Σεπτεμβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Ηλίας Παπαϊωάννου, καθηγητής Οικονομικών, London Business School.

05/09/2016. Ο λαϊκισμός, βαθύτερος λόγος αποτυχίας των μνημονιακών πολιτικών

Tο μνημόνιο συνεργασίας της Ελλάδας με τους θεσμούς υπήρξε στην ουσία το πρώτο ολοκληρωμένο πρόγραμμα αναδιάρθρωσης της οικονομίας κατά τη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Ωστόσο, τα αποτελέσματα είναι μάλλον απογοητευτικά. Τι έφταιξε;

Ας ξεκινήσουμε με τα σφάλματα στον σχεδιασμό.

Πρώτον, καθώς η απομείωση του δημοσίου χρέους αποκλείστηκε εξαρχής από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η βιωσιμότητά του μπορούσε να επιτευχθεί μόνο σε ένα ιδιαιτέρως αισιόδοξο σενάριο, με βραχύβια και περιορισμένη ύφεση. Η καθυστερημένη αναδιάρθρωση του χρέους μετρίασε τις θετικές της συνέπειες και επέτεινε τις αρνητικές, κυρίως με την παράταση της αβεβαιότητας και τη μετάσταση του προβλήματος στις τράπεζες.

Δεύτερον, αν και ο στόχος των μνημονίων ήταν τόσο η δημοσιονομική προσαρμογή όσο και η ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας, η τρόικα και οι ελληνικές κυβερνήσεις (2009-2014) επικεντρώθηκαν μόνο στο πρώτο. Αναγκαίες μεταρρυθμίσεις όπως η απελευθέρωση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας από ένα δυσλειτουργικό και διεφθαρμένο κράτος, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, η επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης και η προστασία των επενδυτών ατόνησαν.

Τρίτον, η τρόικα υποεκτίμησε τα αρνητικά αποτελέσματα της αύξησης της φορολογίας και της περικοπής μισθών και συντάξεων. Οι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές ήταν μεγάλοι, καθώς η ελληνική οικονομία, παραδόξως για το μικρό μέγεθός της, είναι κλειστή και εσωστρεφής.

Τέταρτον, οι συντάκτες του μνημονίου υπέθεσαν λανθασμένα ότι η Ελλάδα, μια ανεπτυγμένη χώρα της Ευρωζώνης, είχε τη δυνατότητα εφαρμογής των μνημονικών υποχρεώσεων. Οπως αποκαλύφθηκε, οι κρατικοί θεσμοί είχαν διαβρωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε η διοίκηση δεν μπορούσε να εφαρμόσει ψηφισμένους νόμους.

Πέμπτον, δεν υπήρξαν προβλέψεις για τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα. Το κράτος πρόνοιας κατέρρευσε, φανερώνοντας τις τραγικές ανισότητες του ελληνικού υποδείγματος κρατικοδίαιτης ανάπτυξης των ημετέρων.

Πέραν αυτών, οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας δεν εκτιμήθηκαν ορθά. Οι δημόσιοι φορείς, αντί να συμβάλουν στην ανάπτυξη και να αμβλύνουν τις ανισότητες, έκαναν το ακριβώς αντίθετο. Είχε δημιουργηθεί ένα σοβιετικού τύπου κράτος, με δαιδαλώδη γραφειοκρατία, διάχυτη διαφθορά και μνημειώδη αναποτελεσματικότητα. Αντανακλώντας τη διολίσθηση αυτή, το δημόσιο χρέος αυξανόταν με γοργούς ρυθμούς, παραμένοντας βιώσιμο μόνο χάρη στους υψηλούς δείκτες ανάπτυξης και τη χαμηλού κόστους αναχρηματοδότηση, που επιτεύχθηκε με την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη.

Οι υποχρεώσεις όμως του κράτους μεγάλωναν, καθώς οι κυβερνήσεις (με τη βοήθεια των λαϊκίστικων αντιπολιτεύσεων) ανέβαλλαν αναγκαίες παρεμβάσεις, για να οδηγήσουν το 2009 στον πλήρη εκτροχιασμό.

Παράλληλα, οι επιδόσεις της χώρας σε κρίσιμα μέτωπα, όπως η Δικαιοσύνη και η συλλογή φόρων, απείχαν πολύ από αυτές ανεπτυγμένων κρατών, ενώ ο ιδιωτικός τομέας χαρακτηριζόταν από πλήθος (πολύ) μικρών και εσωστρεφών επιχειρήσεων.

Ο αριθμός των μεσαίου και μεγάλου μεγέθους ελληνικών εταιρειών με εξαγωγικό προσανατολισμό ήταν (και είναι) εξαιρετικά μικρός. Τέλος, η ελληνική κοινωνία φάνηκε ανέτοιμη για ένα τόσο μεγάλο και σύνθετο εγχείρημα. Η ανοιχτή Ελλάδα, με καινοτόμες επιχειρήσεις που μπορούν να ανταγωνιστούν στο διεθνές περιβάλλον, είναι δύσκολα συμβατή με τη φοβία στο ξένο, τη συνωμοσιολογία, την έλλειψη εμπιστοσύνης και την αποποίηση ευθυνών.

Διάχυτος λαϊκισμός

Σε επίπεδο εφαρμογής, έγινε λάθος ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Θα έπρεπε να είχαν προηγηθεί οι παρεμβάσεις στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, ώστε να υπάρξει ένταση του ανταγωνισμού, πτώση τιμών και αύξηση της απασχόλησης και να ακολουθήσουν οι παρεμβάσεις στα εργασιακά.

Επιπλέον, πολλές παρεμβάσεις, π.χ. στο ασφαλιστικό, έπρεπε να ήταν εξαρχής πιο βαθιές, ενώ οι ελληνικές κυβερνήσεις έπρεπε να αναλάβουν τις ευθύνες τους, αντί να κατηγορούν τους πιστωτές για τα προγράμματα προσαρμογής. Καταλυτικής σημασίας ήταν η απουσία συναίνεσης, τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία.

Ο βαθύτερος λόγος αποτυχίας των μνημονιακών πολιτικών υπήρξε ο διάχυτος λαϊκισμός που διακατέχει τη χώρα. Ο λαϊκισμός εμπόδισε τη συνεργασία, δηλητηρίασε τον διάλογο και οδήγησε την ελληνική κοινωνία σε έναν ιδιότυπο διχασμό. Από το 2010 μέχρι το 2014, η εκάστοτε αντιπολίτευση διαφωνούσε ακόμα και για τα πλέον στοιχειώδη.

Η χώρα μας χρειάζεται άμεσα μια πολύπλευρη και ρηξικέλευθη μεταρρυθμιστική ατζέντα. Προϋπόθεση είναι να μάθουμε όλοι από τα λάθη μας και να αντισταθούμε στις Σειρήνες του λαϊκισμού, των εύκολων λύσεων και των απλοϊκών πολιτικών. Ας μην καθυστερούμε άλλο.

Αναδημοσίευση από την Καθημερινή της Κυριακής, 14/8/2016

12/7/2016. Ευρωσκεπτικιστές, μην παρασύρεστε! Η Βρετανία αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση

on Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Βασίλης Κοψαχείλης, διεθνολόγος, σύμβουλος εκτίμησης γεωπολιτικών κινδύνων.

12/7/2016. Ευρωσκεπτικιστές, μην παρασύρεστε! Η Βρετανία αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση

Δεν ξέρω τι πρέπει να με τρομάζει περισσότερο! Η συμπεριφορά των Βρυξελλών μετά το Brexit, συμπεριφορά που παραπέμπει στην ψυχολογική κατάσταση απατημένου συζύγου, ή οι αντιδράσεις της πλειονότητας των ευρωσκεπτικιστών πολιτικών, που ετοιμάζουν χωρίς σχέδιο τη δική τους φιέστα εναντίον της προβληματικής Ευρωπαϊκής Ένωσης; Και τα λέει αυτά ένας ευρωσκεπτικιστής!

Το Brexit πιέζει τη Βρετανία στα όρια
Η αλήθεια είναι ότι, δυο εβδομάδες μετά το Brexit, η Βρετανία πιέζεται. Μαζί της πιέζονται και οι Βρυξέλλες, πιέζεται και η Γερμανία περισσότερο από όλους. Όμως ο στόχος δεν ήταν ποτέ η αμοιβαία καταστροφή! Στόχος των Βρετανών ήταν και είναι η πίεση για μια συμφωνία με τις Βρυξέλλες που θα κρατά στο τέλος τα καλά της Ένωσης και θα απομακρύνει τα βαρίδια της μακριά απο τα Στενά της Μάγχης. Ως μέλη της Ε.Ε., οι Βρετανοί δεν θα μπορούσαν να το πετύχουν αυτό. Γι’ αυτό επέλεξαν την έξοδο.
Για να το πετύχουν αυτό, φαίνεται πως η βρετανική στρατηγική αποσκοπεί στο να οδηγήσει την Ε.Ε. σε ένα πόλεμο ελεγχόμενης φθοράς. Οι Βρετανοί γνωρίζουν πως ο χρόνος μετρά υπέρ τους. Όσο η αβεβαιότητα θα παραμένει, τόσο θα φθείρεται η Γερμανία ως ηγεμονική δύναμη της Ευρώπης και τόσο πιο εύκολη θα είναι η επίτευξη μιας συμφωνίας μεταξύ Βρετανίας - Ε.Ε. στο μέλλον.
Όμως βραχυπρόθεσμα, και μέχρι να αποδώσει καρπούς η στρατηγική της, φθορά θα έχει και η Βρετανία! Τα προηγούμενα χρόνια της κατήφειας στην ηπειρωτική Ε.Ε., η Βρετανία ξεχώριζε. Όλοι σχεδόν οι οικονομικοί και κοινωνικοί της δείκτες έδειχναν ότι τα πηγαίνει καλά, τουλάχιστον πολύ καλύτερα από τους άλλους εταίρους της. Αυτή η δυναμική είναι που την κρατάει σήμερα όρθια και της δίνει τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει τις πιέσεις στο εσωτερικό και στις διεθνείς αγορές. Άλλωστε έχει το δικό της ισχυρό νόμισμα και ίσως τον ισχυρότερο στον κόσμο χρηματοπιστωτικό τομέα! Και παρά την ισχυρή δυναμική της, η Βρετανία βλέπουμε ότι πιέζεται στα όρια των αντοχών της, και θα πιέζεται για αρκετό διάστημα, μέχρι να δούμε τα πρώτα θετικά σημάδια της στρατηγικής της.
Σε αυτήν την κατάσταση βέβαια συνέβαλλαν και εσωτερικοί παράγοντες. Το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα βρέθηκε απροετοίμαστο –δεν πίστευαν ότι η κάλπη θα βγάλει Brexit! Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός, ο υπουργός Οικονομικών και ο κεντρικός τραπεζίτης της χώρας, πριν το δημοψήφισμα, προειδοποιούσαν ότι ο ουρανός θα πέσει στα κεφάλια των Βρετανών, αν ψηφίσουν υπέρ του Brexit! Σήμερα λένε άλλα, και πολύ καλά κάνουν και λένε άλλα, διότι πάνω από όλους και όλα είναι τα συμφέροντα της Βρετανίας! Πάντα είχαν προτεραιότητα τα συμφέροντα της Βρετανίας! Υπάρχει ανάλογη κουλτούρα και ιστορία που το επιβεβαιώνουν. Γι’ αυτό και είχαν έτοιμους και κάποιους σχεδιασμούς. Σχεδιασμούς αντίδρασης στο ενδεχόμενο ενός Brexit σε κρατικό, κυβερνητικό και επιχειρηματικό επίπεδο. Δεν θα πρέπει να θεωρήσουμε τυχαία τη σχεδόν ταυτόχρονη ανακοίνωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος με την ανακοίνωση που εξέδωσε το Ναυτιλιακό Επιμελητήριο του Λονδίνου, που χαιρέτισε το αποτέλεσμα και στοιχειοθετούσε επαρκώς τη λογική της τοποθέτησής του.

Η αντίδραση των Βρυξελλών δικαιώνει το Brexit
Δυστυχώς η αντίδραση των Βρυξελλών ήταν ιστορικά και πολιτικά απαράδεκτη. Η εξωθεσμική συνάθροιση των «έξι» στο Βερολίνο δικαίωσε σημειολογικά και ουσιαστικά την κριτική των ευρωσκεπτικιστών. Και ενώ οι Γερμανοί πολιτικοί κατάλαβαν γρήγορα ότι θα πρέπει να κρατήσουν χαμηλούς τόνους, στις Βρυξέλλες αντίθετα οι τόνοι δεν πέφτουν, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο το σκηνικό!
 
Ευτυχώς, τουλάχιστον, είχαν την εξυπνάδα να κόψουν τα φτερά στην «πρωθυπουργό» της Σκωτίας, Nicola Sturgeon, που φανταζόταν ότι η έξοδος της Βρετανίας θα σημάνει την ανεξαρτησία της Σκωτίας παράλληλα με την παραμονή της στην Ε.Ε. Η απάντηση των Βρυξελλών στους Σκωτσέζους έφερε ανακούφιση στη Μαδρίτη, που από τη μια έτρεχε να διεκδικήσει το Γιβραλτάρ, κινδυνεύοντας, από την άλλη, να χάσει τον έλεγχο της Καταλονίας, της πλουσιότερης επαρχίας της χώρας. Προφανώς ο βρετανικός μηχανισμός είχε λειτουργήσει, στέλνοντας σχετικά μηνύματα τόσο στις Βρυξέλλες, όσο και στη Μαδρίτη.

Το Brexit δεν είναι παράδειγμα για όλους
Οι Βρετανοί με τη δυναμική που έχουν, τους μηχανισμούς που διαθέτουν, την παγκόσμια ισχύ τους, την πολιτική κουλτούρα και την ιστορία τους θα καταφέρουν γρήγορα να κατευθύνουν τις εξελίξεις εκεί που τα συμφέροντά τους υπαγορεύουν.
Το ερώτημα είναι γιατί χαίρονται οι ευρωσκεπτικιστές στην υπόλοιπη ηπειρωτική Ευρώπη. Υπάρχει κάποια άλλη χώρα στην Ε.Ε. που συνδυαστικά να έχει τα πλεονεκτήματα και τα δεδομένα της Βρετανίας, ώστε να τους δημιουργείται η αισιοδοξία πως ένα ανάλογο δημοψήφισμα στη χώρα τους θα τους δώσει προοπτική που τώρα υπό την Ε.Ε. δεν έχουν; Ή μήπως υπάρχει ευρωσκεπτικιστικό κόμμα, σε κάποια άλλη χώρα στην υπόλοιπη Ευρώπη, που να έχει το σχέδιο και τον μηχανισμό να οδηγήσει τον τόπο του με ασφάλεια σε ένα καλύτερο μέλλον από αυτό που έχει σήμερα υπό την Ε.Ε.; Και αν υπάρχει το σχέδιο, ποιο είναι εκείνο το κράτος στη σημερινή Ευρώπη που έχει έστω μερικών μηνών αντοχές να κρατηθεί μόνο του, μέχρι η στρατηγική του να αποδώσει;
Θέτω τα παραπάνω ερωτήματα, για να προβληματιστούμε. Δεν τα θέτω για να απαξιώσω κράτη και απόψεις. Αν σήμερα πιέζεται η Βρετανία, τι να πει τότε η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία ή πολύ περισσότερο η Ελλάδα.
Η σημαντική διαφορά των Βρετανών από την υπόλοιπη Ευρώπη είναι ότι, έχοντας αίσθηση της Ιστορίας, δεν άφησαν το κράτος τους έρμαιο, έτσι η κρίση τους βρήκε σχετικά δυνατούς και με ισχυρές άμυνες. Η σημαντική διαφορά των Βρετανών σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη είναι ότι έγιναν ολόκληρη υπερδύναμη με εθιμικό δίκαιο. Δεν περιμένουν να διαβάσουν το γράμμα και το πνεύμα του νομοθέτη για να πάνε ένα βήμα πιο πέρα. Η σημαντική διαφορά των Βρετανών σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη είναι ότι δεν βρέθηκαν τυχαία στο επίκεντρο της Ιστορίας, αλλά διεκδίκησαν τον ρόλο συγγραφέα της Ιστορίας.
Για τους παραπάνω λόγους, και για χιλιάδες άλλους ακόμη, το παράδειγμα του Brexit δεν είναι για όλους. Και κυρίως δεν είναι για τους σημερινούς ευρωσκεπτικιστές πολιτικούς της ηπειρωτικής Ευρώπης.

11/7/2016. Εκλογικός νόμος: πρόβα «μεγάλου συνασπισμού», ενόψει «καταιγίδας»;

on Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Ceteris Paribus, Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς

11/7/2016. Εκλογικός νόμος: πρόβα «μεγάλου συνασπισμού», ενόψει «καταιγίδας»;

Η αμεριμνησία με την οποία το πολιτικό σύστημα βαδίζει σαν υπνωτισμένο προς μια μείζονα κρίση, βυθισμένο μέσα στις «μικροσκοπικές σκοτούρες» της μάχης για μιντιακά, τραπεζικά και λοιπά ερείσματα στο σύστημα εξουσίας, είναι παροιμιώδης. Αναρωτιέται κανείς: δεν αναγνωρίζουν τα «σημάδια» ή πιστεύουν ότι την τελευταία στιγμή, όπως στην αρχαία τραγωδία, θα παρέμβει σωτήρια ο «από μηχανής θεός»;
Κι όμως, ιδιαίτερα ύστερα και από το Brexit, ποτέ άλλοτε οι παράμετροι του προβλήματος δεν ήταν τόσο καθαρές και δεδομένες. Ας δούμε εντελώς συνοπτικά τα 5 σημάδια της «καταιγίδας» που έρχεται:
1. Το Brexit είναι ένα καταλυτικό για τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας γεγονός: Πρώτο, όλα τα ρίσκα που συμπυκνώνονται στο country risk και λειτουργούν απαγορευτικά για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, τώρα μεγεθύνονται σε απόλυτο βαθμό. Ποιος θα επενδύσει στην Ελλάδα, σε οποιαδήποτε αξία, όταν υποβαθμίζεται η πιστοληπτική ικανότητα της Βρετανίας και της ίδιας της ΕΕ, όταν οι ευρωπαϊκές εγγυήσεις «τρίζουν», όταν οι ιταλικές τράπεζες «τρίζουν», όταν διαπιστώνεται φυγή επενδυτών από το City του Λονδίνου; Δεύτερο, αν η Γερμανία και οι Βρυξέλλες κάνουν «ζοριλίκια» στην Ιταλία στο θέμα της στήριξης των ιταλικών τραπεζών και απειλούν με κυρώσεις την Ισπανία και την Πορτογαλία, από την Ελλάδα θα ζητήσουν μόνο «αίμα και δάκρυα» – και ήδη αυτό ακριβώς συμβαίνει, με τις απαιτήσεις να κλείσει με συνοπτικές διαδικασίες και με «ναι σε όλα» μέσα στο καλοκαίρι η επόμενη αξιολόγηση. Οι καιροί αλλάζουν δίχως να κοιτάζουν την κυβερνητική «μελαγχολία»…
2. Η ύφεση της ελληνικής οικονομίας θα συνεχιστεί όχι μόνο για το 2016 (διαψεύδοντας τις προβλέψεις για ανάπτυξη από το δεύτερο εξάμηνο) αλλά και το 2017, με ρυθμούς 1% και 0,3% αντίστοιχα σύμφωνα με το ΙΟΒΕ! Θα πρόκειται για ιστορικό αρνητικό ρεκόρ δέκα συναπτών ετών ύφεσης σε καιρό ειρήνης! Ποια οικονομία και ποια κοινωνία μπορεί να σταθεί όρθια σε τέτοιες συνθήκες;
3. Τα συνεχή μνημόνια για τη διαχείριση μιας συντελεσμένης κρατικής χρεοκοπίας και η εξ αυτών συνεχής ύφεση έχουν δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις για να εκραγεί το άλλο χρέος, το ιδιωτικό, των νοικοκυριών αλλά κυρίως των επιχειρήσεων. Τα σημάδια ότι πλησιάζουμε προς το σημείο της έκρηξης είναι τυπικά και συνοψίζονται στο εξής: όλοι χρωστούν σε όλους και κανείς πλέον δεν μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη του στον άλλον. Το Δημόσιο χρωστά στους ιδιώτες: τα ληξιπρόθεσμα χρέη του προς τον ιδιωτικό τομέα αυξάνονται αντί να μειώνονται και πλέον ξεπερνούν τα 7 δισ. ευρώ, ξαναπιάνοντας τα ιστορικά υψηλά του 2012. Οι ιδιώτες χρωστούν στο Δημόσιο: οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των ιδιωτών, που πριν δύο χρόνια αυξάνονταν με ρυθμό περίπου 600 εκατ. ευρώ το μήνα και πέρυσι με ρυθμό 1 δισ. ευρώ το μήνα, πλέον αυξάνονται με ρυθμό 1,5 δισ. ευρώ το μήνα! Οι ιδιώτες χρωστούν στις τράπεζες: πάνω από 110 δισ. ευρώ είναι τα «κόκκινα» δάνεια! Οι ιδιώτες χρωστούν μεταξύ τους: οι μεταχρονολογημένες επιταγές έχουν γίνει «φάμπρικα» εξαιτίας του χαμηλού τζίρου και των προβλημάτων ρευστότητας που γιγαντώνονται. Σε αυτή την αλυσίδα όπου όλοι χρωστούν σε όλους όλο και περισσότερα, άρχισαν ήδη να πέφτουν ηχηρά «κανόνια» (Mega, Μαρινόπουλος, Μαμιδάκης και έπεται συνέχεια), απειλώντας να ενεργοποιήσουν το μηχανισμό έκρηξης του ιδιωτικού χρέους.
4. Η συγκυρία των αλλαγών στις ελληνικές τράπεζες (δέσμευση για άμεση διαχείριση των «κόκκινων» δανείων και ιδιαίτερα των επιχειρηματικών, νέες διοικήσεις υπό τον έλεγχο των ξένων funds και των δανειστών) περισσότερο απειλεί την έκρηξη του μηχανισμού του ιδιωτικού χρέους παρά την απομακρύνει. Το «πάρτι» με τις αναχρηματοδοτήσεις παλιών δανείων τελειώνει, τα προβλήματα ρευστότητας των επιχειρήσεων επιδεινώνονται, η μαζική εκκαθάριση «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων ξεκινά, φέρνοντας νέα «κανόνια»: εκκαθάριση εν λειτουργία ή και σκέτη εκκαθάριση.
5. Το τεχνικό μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση με τους δανειστές έχει σκληρές δεσμεύσεις για την αποπληρωμή των χρεών του Δημοσίου προς τους ιδιώτες, καταστρέφοντας το «μηχανισμό» μέσω του οποίου η κυβέρνηση σώζει τα προσχήματα για το πρωτογενές πλεόνασμα. Αυτό σημαίνει ότι η επίτευξη του στόχου για το πρωτογενές πλεόνασμα πρέπει να στηριχτεί στην επίτευξη των στόχων για τα έσοδα. Έρχεται λοιπόν η ώρα να καταρρεύσει η φόρμουλα που η κυβέρνηση επέλεξε στο πλαίσιο του τρίτου μνημονίου: η στήριξη των στόχων του στην τρομακτική αύξηση των φόρων – παρά το πρωτοφανές κύμα μέτρων αναγκαστικής είσπραξης με κατασχέσεις καταθέσεων, ακινήτων κ.λπ.
6. Η επόμενη αξιολόγηση με βασικό μενού τα εργασιακά (μαζικές απολύσεις, συνδικαλιστικός νόμος κ.λπ., πιθανότατα νέα μείωση του κατώτατου μισθού, κατάργηση επιδομάτων, τριετιών κ.λπ.) θα ανοίξει ένα νέο «μέτωπο» με την κοινωνία αλλά και με τα συνδικάτα, ακριβώς σε μια περίοδο που το κλίμα στην κοινωνία θα αρχίσει να βαραίνει: μας περιμένει λοιπόν ένα «καυτό» φθινόπωρο και ένας βαρύς χειμώνας.
Μπορεί κανείς βεβαίως να πιστεύει στα θαύματα, και να ελπίζει ότι, παρ’ όλα αυτά, ο τυχερός Αλέξης Τσίπρας ή και το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, θα ξαναπέσουν από την Ακρόπολη και θα σταθούν όρθιοι, βρίσκοντας μάλιστα και πορτοφόλι – μια νέα στήριξη ή χρηματοδότηση. Όσοι πιστεύουν στα θαύματα, ας ανάψουν μια λαμπάδα ίσαμε το μπόι του Αλέξη στην Παναγιά της Τήνου. Οι υπόλοιποι όμως οφείλουμε να σκεφτούμε με βάση τη λογική. Και η λογική λέει ότι μια νέα υποτροπή με νέα επεισόδια κρίσης μας περιμένουν – οσονούπω! Και στις συνθήκες που η ΕΕ κλυδωνίζεται, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί τι θα σημαίνει μια νέα υποτροπή της ελληνικής κρίσης και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει να επανέλθουν όχι σαν φόβητρο αλλά σαν ωμός ρεαλισμός τα σενάρια για συμφωνημένο – «προσωρινό» Grexit.
Πάμε λοιπόν πλησίστιοι για μια νέα σύγκρουση με το «παγόβουνο». Και μόνο υπ’ αυτό το πρίσμα έχει κάποιο νόημα να εξεταστούν και ερμηνευτούν όσα γίνονται τελευταία στην πολιτική σκηνή και γενικότερα το σύστημα εξουσίας. Στην πραγματικότητα, όλοι προετοιμάζονται για τη σύγκρουση με το «παγόβουνο». Αλλά -φευ!- όλοι προετοιμάζονται όχι με κριτήριο να σωθεί το «καράβι», αλλά με κριτήριο ποιος θα διαφεντεύει τα ενδιαιτήματα, τα μπαρ και τις πισίνες της πρώτης θέσης. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη γι’ αυτό, από τις περιπέτειες της υπόθεσης του εκλογικού νόμου: η προσπάθεια της κυβέρνησης να βρει τους 200 βουλευτές για να ισχύσουν από τις επόμενες εκλογές η κατάργηση του μπόνους και το αναλογικότερο εκλογικό σύστημα δεν «κολλάει» παρά μόνο σε μία εκτίμηση: ότι σύντομα θα συγκρουστούμε με το «παγόβουνο», ότι αυτή η κυβέρνηση δεν θα μακροημερεύσει, ότι πιθανότατα θα πάμε σε εκλογές που η συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα χάσει και ότι θα πρέπει να αποτραπεί ο σχηματισμός κυβέρνησης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Όλα αυτά όμως για ποιο σκοπό; Για να υπάρξει ακυβερνησία; Όχι ασφαλώς. Ο στόχος είναι διαφανής: ο «μεγάλος συνασπισμός», με τους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να μένουν στο παιχνίδι της εξουσίας, διατηρώντας τα ερείσματα και το ρόλο τους.
Όταν όμως πάμε για σύγκρουση με το «παγόβουνο» και όλοι έχουν στο μυαλό τους τη νομή και ανακατανομή της πολιτικής και επιχειρηματικής εξουσίας και όχι τη σωτηρία του «καραβιού», τότε το «ναυάγιο» είναι προδιαγεγραμμένο…

11 Ιουλίου, 2016 Δημοσιεύθηκε από Ceteris Paribus

6/7/2016. Μια σύντομη ιστορία (της Τουρκίας) των τελευταίων 14 ετών!..

on Τετάρτη, 06 Ιουλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του δημοσιογράφου Ραχμί Τουράν.

Δημοσίευμα της εφημερίδος «Σοζτζιού» της 9 Απρ. 2016 , του δημοσιογράφου Ραχμί Τουράν.
Μετάφραση-Απόδοση στα Ελληνικά ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΟΥΔΗΣΗ

Πηγή: Η Φωνή της Άσκρης – Φύλλο 8,  Σελίδα 10

Η Δυτική κουλτούρα εμάς δεν μας αρέσει! Ούτε όμως έχουμε δεσμευτεί και στο πνεύμα της Μέσης Ανατολής… Παρά το γεγονός ότι ο μισός πληθυσμός σκέπτεται σαν τους Δυτικούς, το άλλο μισό είναι ακόμη μέσα σε πρωτόγονη κατάσταση…

Το καράβι της Τουρκίας δεν είναι προς την Ευρώπη, αλλά το πηδάλιο είναι σε κατάσταση που έχει στρίψει προς τη Μέση Ανατολή, η οποία βρίσκεται μέσα στο αίμα.

Κλοπή, διαφθορά, δωροδοκία και ληστεία, είναι μια νοοτροπία που είναι αρκετά νόμιμη, η χώρα μας έχει πιάσει την οροφή της ανηθικότητας και εμείς φυσικά δεν μπορούμε να φθάσουμε το δυτικό πολιτισμό.

Σε μας εφαρμόζεται η θρησκευτική πολιτική, σε μας η δωροδοκία, σε μας η διαφθορά, σε μας ο βιασμός των παιδιών, σε μας η απαγωγή των κοριτσιών, σε μας η βία κατά των γυναικών…

Μ’ αυτή την κατάστασή μας, ακόμη αναρωτιέστε «γιατί δεν μας δέχονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση;» 

Κοιτάξτε αυτή την εικόνα:
•Το έτος 2002 στις φυλακές υπήρχαν 49.512 φυλακισμένοι και κρατούμενοι και μέσα σε 14 χρόνια, έγινε η έκρηξη και ο αριθμός τους ανήλθε στις 156.195 και μάλιστα για κάποιο διάστημα δεν υπήρχε θέση ακόμα και στις νεόκτιστες φυλακές!. Μεταξύ 180 χωρών, βρισκόμαστε στην 3η θέση στον κόσμο, στο θέμα του τζόγου και της παιδικής πορνογραφίας!.
•Είμαστε στις τελευταίες θέσεις της ελευθερίας του τύπου. Στον κόσμο βρισκόμαστε στην 159η θέση.
•Επίσης και στο κράτος δικαίου βρισκόμαστε προς τις τελευταίες θέσεις. Βρισκόμαστε στη 80η σειρά μεταξύ 102 χωρών.
•Τα τελευταία 14 χρόνια, η πορνεία και τα ναρκωτικά 17πλασιάστηκαν (1.700%), ενώ 28πλασιάστηκαν (2.800%) τα
διαζύγια.
•Τα περισσότερα εγκλήματα που διαπράττονται είναι: Δωροδοκία, διαφθορά, λεηλασία των δημόσιων αγαθών, δολοφονίες γυναικών, λαθρεμπόριο, τρομοκρατία, κλοπές, εκβιασμοί, και βιασμοί γυναικών- κοριτσιών αλλά και αγοριών.
•Στη χώρα δεν υπάρχει ασφάλεια ζωής και περιουσίας. Η δικαιοσύνη και η δημοκρατία είναι σαν την κουτσή πάπια (ανήμπορη). Δεν υπάρχει ελευθερία έκφρασης, πίστης και ιδεών.

Είναι αμέτρητα τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί… Όλα αυτά συνέβησαν μετά το 2002, όταν ήρθε στην εξουσία η κυβέρνηση του ΑΚΡ. Κοιτάξτε όμως… να μην είμαστε άδικοι… Στο θέμα της κινητής τηλεφωνίας, σπάσαμε μεγάλα ρεκόρ !...

Υπάρχουν κάποιοι που λένε: «Μα καλά τίποτε καλό δεν έχει γίνει;» Ποιος ξέρει, ίσως να υπάρχει… όμως για να γίνει κάτι καλό, θα πρέπει να υπάρχει θητεία μιας κυβέρνησης… Καλή ή όχι θα συζητηθεί αλλά κατά την περίοδο του ΑΚΡ, σπάσαμε ρεκόρ στην κινητή τηλεφωνία. Εισάγαμε από το εξωτερικό 166 εκατομμύρια τηλέφωνα, για τα οποία πληρώσαμε 23,4 εκατομμύρια δολάρια …και στη συνέχεια τι έγινε; Η χώρα μετατράπηκε σε νεκροταφείο κινητών τηλεφώνων !.. Με το που βγήκαν τα έξυπνα τηλέφωνα, τα τηλέφωνα που είχαν εισαχθεί νωρίτερα, πετάχτηκαν στα σκουπίδια. Να αυτή είναι μια σύντομη ιστορία της Τουρκίας, των τελευταίων 14 ετών !.

10/6/2016. Πως χρηματοδότησε ο ΛΕΝΙΝ τη χώρα του, μετά την άρνηση πληρωμών;

on Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια Χρύσανθος Χατζηγεωργίου, Ταξίαρχος ε.α., Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

Του Νίκου Αναγνωστάτου
Μια ιστορική αλήθεια που είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε όλοι και ιδιαίτερα οι πολιτικοί. Διαβάστε τη και τα ξαναλέμε!!!
Με προσοχή άκουσα τον Γ.Γ. του ΚΚΕ να υποστηρίζει την μονομερή διαγραφή του χρέους. Κάτι αντίστοιχο ψελλίζουν διάφορες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο , βάζοντας στο ίδιο κάδρο και τον κ. Καμμένο και την Χρυσή Αυγή.
Στην ιστορία των χρεοκοπιών , μετράμε περίπου 40 χώρες. Και οι 40 μετά τη στάση πληρωμών αποκόπησαν από το διεθνές οικονομικό γίγνεσθαι εις βάρος των λαών τους..
Μα! λέει ο Γ.Γ. του ΚΚΕ, εμείς θα αρνηθούμε κάθε πληρωμή στο διεθνές κεφάλαιο, γιατί θα έχουμε Λαϊκή Συμμαχία.
Και αν έχουμε Λαϊκή Συμμαχία , νομιμοποιούμαστε να μην πληρώσουμε χρέη που έχουμε πάρει σαν δάνειο από την αποταμίευση άλλων λαών;
Βεβαίως, το έπραξε ο Λένιν.
Και εδώ αρχίζει το γέλιο. Θέλω να ξεπεράσω το γεγονός ότι ακόμα και η «Λαϊκή Επανάσταση» του Λένιν στηρίχτηκε, για όσους δεν το ξέρουν, σε κεφάλαια του διεθνών τοκογλύφων και του τελευταίου Αυτοκράτορα της Γερμανίας Κάιζερ. (υπολογίζεται γύρω στα 26 εκ μάρκα) Spiegel: THE GERMANS AND THE REVOLUTION, LENIN AND THE EMPEROR , From Wiegrefe, Klaus; Altenhöner, Florian; Boenisch, Ggeorg, Buschke, Heiko; Pylyov, Vladimir; Zeller, Anika
Αλήθεια είναι ότι ο Λένιν αρνήθηκε να πληρώσει κάθε σύναψη δανείου επί Τσαρικής εποχής. Αλλά τι έγινε μετά; πως χρηματοδότησε τη χώρα του ο Λένιν μετά την άρνηση πληρωμών;
Η αύξηση του πληθωρισμού ήταν τέτοια που κατέφαγε σχεδόν όλες τις μικροκαταθέσεις των πολιτών και εκμηδένισε την αγοραστική τους αξία. (Niall Ferguson, Η εξέλιξη του χρήματος εκδόσεις Αλεξάνδρεια)
Αυτά δεν μας τα ’πατε κ. Κουτσούμπα!
Όπως δεν μας είπατε ότι αυτή η άρνηση πληρωμών ήταν μια από τις αιτίες του μεγάλου λιμού 1920-21 με εκατομμύρια νεκρούς. Όπως δεν μας είπατε ότι ο Λενιν το 1922(Συνέδριο Γένουας) ξαναπήγε στο τραπέζι των Διεθνών τοκογλύφων ,ταπεινωμένος αυτή τη φορά, αναγνωρίζοντας τα τσαρικά χρέη και ζητώντας εν νέου βοήθεια , αφού η Δύση πρώτα του αποζημίωνε τις καταστροφές από τον εμφύλιο του 1918-1920.
Η Δύση φυσικά και του αρνήθηκε. (το ακούτε κ. Τσίπρα;)

Τι έκανε μετά;
Πήγε στους αιώνιους εχθρούς του , τους Αμερικανούς και εκχώρησε Ρωσική γη για να εξασφαλίσει πόρους για τον εξηλεκτρισμό της χώρας του.
Μετά πήγε στους Ιταλούς για σύναψη δανείου, μιας και οι Ιταλοί δανειοδοτούσαν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους παλαιότερες αρνήσεις πληρωμών.
Και βεβαίως απευθύνθηκε στους φίλους του από παλιά Γερμανούς, οι οποίοι κατασκεύαζαν όλη την πολεμική τους βιομηχανία στη Ρωσία, αφού τους είχε απαγορευτεί να την κατασκευάζουν στο έδαφος τους μετά την λήξη του Α’ παγκοσμίου πολέμου.
Το 1935 η γερμανική Dresntner Bank επιχορηγεί με 200.000.000 μάρκα την ΕΣΣΔ με την προϋπόθεση να χρησιμοποιηθούν για την αγορά γερμανικών προϊόντων.(το Άλμπουμ της σύγχρονης Ιστορίας, Οι μεγάλες δεκαετίες, τόμος δ’) .
Η μεγάλη όμως μπίζνα έγινε με την Σουηδία που την χρησιμοποίησε σαν το μεγαλύτερο πλυντήριο εξαγωγής χρυσού. . (Πηγή: ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ, ΤΡΟΤΣΚΙ.) Η ΕΣΣΔ είναι η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου σε εξόρυξη χρυσού. Στο βιβλίο μου «Ήταν ο κομμουνισμός, Ηλίθιε!» καταγράφω και τις συνθήκες καταναγκαστικής εργασίας εκατομμυρίων αμίσθων εργατών που εξόριζαν χρυσό για να κάνει μπίζνες η Σοβιετική πλουτοκρατία, κύριε Κουτσούμπα !!!)

Έτσι στο ερώτημα πως χρηματοδότησε ο Λένιν τη χώρα του μετά την άρνηση πληρωμών, έχουμε τις εξής πηγές:
1.Διεθνές κεφάλαιο
2.Διεθνείς εμπορικές συμφωνίες με τις «καταραμένες» καπιταλιστικές χώρες
3.Εμπόριο χρυσού
4.Πετρέλαιο- φυσικό αέριο
5.Καταναγκαστική εργασία, και να μην το ξεχάσουμε
6.Εμπόριο όπλων (σε οποιαδήποτε συμπλοκή ανά τον κόσμο η μια πλευρά χρησιμοποιούσε σοβιετικά πολεμικά συστήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι οι κύριοι προμηθευτές του Ισπανικού Εμφυλίου ήταν οι αιώνιοι συνεργάτες Γερμανοί και Σοβιετικοί.

Στην εποχή Γκορμπατσόφ άρχισε να αποκαλύπτεται όλη η μυθολογία περί δανειοδότησης της χώρας. Ο ίδιος πλήρωσε τσαρικό δάνειο το 1986 , ύψους 46 εκ. λίρες στους Βρετανούς.
Το 1991 ο ίδιος ζήτησε να γίνει διαγραφή των σοβιετικών δανείων και η απάντηση ήρθε καταπέλτης από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, « αν δεν πληρώσετε τα τσαρικά δάνεια δεν σας κουρεύουμε το χρέος» The dangers of sovereign debt default)
Κόκκαλο ο Γκορμπατσόφ, κ. Κουτσούμπα και κ. Τσίπρα που κοροϊδεύεται το κακόμοιρο ελληνικό λαό.
Γνωρίζετε άραγε ότι ο Μπρέζνιεφ το 1982 εξέδωσε ομόλογα ύψους 25 τρις ρούβλια και αναγκάζετε έως σήμερα να τα αποπληρώνει ο Πούτιν από τα έσοδα πώλησης του πετρελαίου;
Ξέρετε κύριοι και αγνοί ψηφοφόροι της Αριστεράς πόσο ήταν το χρέος που άφησε η Σοβιετική Ένωση το 1989 για το λαό της μετά την κατάρρευση της, στις καταραμένες διεθνείς χρηματαγορές του καπιταλιστικού συστήματος;
68 δις δολάρια.
Το ξέρετε ότι το 1997 ο Πούτιν ξεχρέωσε στη Γαλλία τσαρικό δάνειο ύψους 400 εκ. δολαρίων, μετά από 80 χρόνια;( πηγή: Osakovskiy της Bank of America)
Φυσικά και το ξέρετε ότι η Ρωσία το 1998 χρεοκόπησε. Ξέρετε όμως μετά από πόσο καιρό βγήκε στις αγορές ; μετά από 12 χρόνια. (Για όσους το παίζουν τσαμπουκάδες περί σκισίματος μνημονίων και άρνησης πληρωμών)

Κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και στις άλλες χώρες του Ανατολικού μπλοκ.
Οι πιστώσεις των καπιταλιστών στην ΚΟΜΕΚΟΝ (Οικονομικό Συμβούλιο Αμοιβαίας Βοήθειας, οργανισμός που ίδρυσαν η πρώην ΕΣΣΔ και οι σύμμαχοί της ) ανέρχονταν σε 50 δις δολάρια. Χρέος! (http://seisaxthia.wordpress.com
Τα χρέη των Ανατολικών κρατών στο Δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα το 1971 ήταν 6 δις δολάρια, το 1980 66δις και το 1988 96 δις. Με μεγαλυτερο αυτό της Ουγγαρίας με 25 δις δολάρια το 1980. .(Mark Mazower, Σκοτεινή Ήπειρος, εκδόσεις Αλεξάνδρεια)

Συμπέρασμα: Δεν αρκεί κύριοι της Αριστεράς να αρνηθείτε τα χρέη (που δεν θα μπορέσετε να το κάνετε), αλλά να βρείτε νέους τρόπους χρηματοδότησης της χώρας. Χρυσό δεν έχουμε , όπλα δεν έχουμε , τα πετρέλαια αν υπάρχουν(;) αργούν ακόμη, οι αγορές δεν μας δανείζουν , τι θα κάνετε λοιπόν; Μήπως θα εξαντλήσετε τη προσπάθεια σας στην πιστότερη εφαρμογή των συμφωνηθέντων; Λέω μήπως! Δε σας κρύβω όμως ότι με τρομάζει η ιδέα να σκέπτεστε την «καταναγκαστική» εργασία, υπό μορφή μισθών εξαθλίωσης σε περιβάλλον συλλογικής κατάρρευσης. Δεν σας έχω όμως για τόσο χαζούς. Αντιθέτως , για πολύ πονηρούς.

Κείμενο του Αντώνη Κρούστη στο Fileleftheros1966.blogspot.com

9/6/2016. Η ουτοπία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η πραγματικότητα

on Πέμπτη, 09 Ιουνίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει η Άννα Φαλτάιτς

Η δήλωση Τουσκ περί ευρωπαϊκής "ουτοπίας" αποτελεί υπενθύμιση ότι η Ευρώπη είναι θεμελιωδώς μια διχασμένη ήπειρος. Η διαφορά στις κουλτούρες Βορρά-Νότου, οι γεωπολιτικές εξελίξεις και γιατί ο καλύτερος τρόπος για να σωθεί η ΕΕ ίσως είναι η "αποσυναρμολόγησή" της.
Με την εμμονή τους στην ιδέα μιας ομόσπονδης Ευρώπης, οι Ευρωπαίοι ηγέτες χάνουν την επαφή τους με τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς και τροφοδοτούν το εθνικιστικό και ευρωσκεπτικιστικό αίσθημα σε όλη την ΕΕ. Κάπως έτσι συνόψισε ο πρόεδρος του Ευρ. Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, την κατάσταση στην Ευρώπη, κατά τη διάρκεια συνεδρίου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στις 30 Μαΐου. Σύμφωνα με τον Τουσκ, οι ευρωπαίοι ηγέτες δημιουργούν «διάφορες ουτοπίες –μια ουτοπία μιας Ευρώπης χωρίς κράτη-έθνη, μια ουτοπία μιας Ευρώπης χωρίς αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και φιλοδοξίες», αν και «οι πολίτες της Ευρώπης δεν μοιράζονται τον ευρω-ενθουσιασμό μας».
Ο Τουσκ δεν είναι ο πρώτος εκπρόσωπος της ΕΕ που αμφισβητεί το μέλλον της Ευρ, ενοποίησης (ο πρόεδρος της Ευρ. Επιτροπής Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ πρόσφατα έκανε παρόμοιες δηλώσεις). Όμως η επιλογή των λέξεων από τον Τουσκ είναι αξιοσημείωτη. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση συχνά χαρακτηρίζεται ως στόχος, ως φιλοδοξία ή ακόμα και ως όνειρο – έννοιες που ενέχουν κάποιον βαθμό ελπίδας για επίτευξη μιας πιθανότητας. Όμως εξ ορισμού, μια ουτοπία είναι ένας φανταστικός τόπος που υπάρχει μόνο ως ιδανικό. Ως εκ τούτου, ο Τουσκ παραδέχθηκε πως μια πλήρως ενοποιημένη Ευρώπη, όσο ιδανική και αν είναι, είναι αδύνατη.
Το γεγονός ότι η δήλωση αυτή έγινε από τον επικεφαλής του Ευρ. Συμβουλίου ίσως είναι σοκαριστικό. Άλλωστε, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί σχεδιάστηκαν προκειμένου να προπαγανδίσουν υπέρ της περισσότερης και βαθύτερης ευρωπαϊκής ενοποίησης, και ο Τουσκ είναι από την Πολωνία, μια χώρα που ενστερνίστηκε την συμμετοχή στην ΕΕ πριν από μόλις 12 χρόνια. Ωστόσο, το Ευρ. Συμβούλιο αποτελείται από τους επικεφαλής κυβερνήσεων κρατών-μελών της ΕΕ και σήμερα πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συμμερίζονται την άποψη του Τουσκ.
Η «χλεύη» της ιδέας μιας «Ευρώπης χωρίς κράτη-έθνη» αποτελεί κεντρικό σημείο στην δήλωση του Τουσκ, υπενθυμίζοντας στους ευρωπαίους ηγέτες πως η Ευρώπη είναι θεμελιωδώς μια διχασμένη ήπειρος. Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρωπαϊκής γης είναι όρη και χερσόνησοι, ενώ τα ποτάμια της χωρίζουν αντί να ενώνουν. Στα νότια της Ευρώπης, όπου η γεωγραφία από καιρό αποτρέπει την ανάδυση ισχυρών, ενοποιημένων οικονομιών, ο κατακερματισμός είναι ακόμα μεγαλύτερος. Το αποτέλεσμα είναι μια Ήπειρος όπου έχουν σχηματιστεί ισχυρές ταυτότητες, ξεχωριστές και πολλές φορές αντίθετες η μία από την άλλη. Υπάρχουν σαφείς κουλτούρες που εμποδίζουν την όποια προσπάθεια να ενοποιηθεί η Ευρώπη, είτε με τα στρατιωτικά μέσα του Ναπολέοντα ή του Χίτλερ, είτε με τα πολιτικά μέσα της Ευρ. Ένωσης.
Για μια ακόμα φορά, η Ευρ. Ένωση απέτυχε να ξεπεράσει τις διαφορές της Ευρώπης. Τα μέλη στον Νότο φαντάζονται πως είναι μια ένωση μεταφορών, όπου ο πλούτος ρέει από τον βορρά προς τον νότο. Οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης, από την άλλη, θέλουν να προστατέψουν τον εθνικό τους πλούτο και είναι καχύποπτοι έναντι μέτρων που θα οδηγούσαν σε επιμερισμό του κόστους και των κινδύνων μιας ευρωπαϊκής ενοποίησης. Οι χώρες της Ανατολής, όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία, στηρίζουν την Ευρ. Ένωση, όμως γίνονται όλο και πιο επιφυλακτικές λόγω της παρέμβασης της ΕΕ στις εσωτερικές τους υποθέσεις. Εν τω μεταξύ, σε όλη την ΕΕ, τα εθνικιστικά κόμματα κερδίζουν δυναμική με υποσχέσεις για προστασία των χωρών τους από τις ξένες απειλές όπως οι μετανάστες, το ελεύθερο εμπόριο ή το ευρώ.
Δεδομένων των σημαντικών αποφάσεων που βρίσκονται σε εκκρεμότητα για αρκετά κράτη-μέλη της ΕΕ, τα σχόλια του Τουσκ έχουν ιδιαίτερη σημασία. Στις 23 Ιουνίου η Βρετανία διενεργεί δημοψήφισμα προκειμένου να αποφασίσει αν θα παραμείνει ή όχι στην Ευρώπη. Από τον Μάρτιο μέχρι τον Οκτώβριο του 2017, διενεργούνται εκλογές σε χώρες του πυρήνα της ευρωζώνης –περιλαμβανομένης της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ολλανδίας- και τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα αναμένεται να έχουν καλές επιδόσεις. Η Ισπανία διενεργεί τις επόμενες εκλογές της στις 26 Ιουνίου ενώ η «ανυπότακτη» (αλλά φιλοευρωπαϊκή) κυβέρνηση της Ιταλίας θα αποφασίσει το πολιτικό της μέλλον σε δημοψήφισμα που θα διενεργηθεί τον Οκτώβριο με θέμα την συνταγματική μεταρρύθμιση. Η αναζωπύρωση της πολιτικής αβεβαιότητας σε Μαδρίτη και Ρώμη θα μπορούσε να υπονομεύσει την εύθραυστη ανάκαμψη της οικονομίας της ευρωζώνης.
Ως αντίδραση, η Γαλλία και η Γερμανία συζητούν τρόπους να αναβιώσουν τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Το πρόβλημα, όμως, είναι πως δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο πώς θα γίνει αυτό. Η επιπλέον δημοσιονομική ενοποίηση δεν θα έχει αποτέλεσμα. Τα μέλη το Νότου, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, θα πίεζαν για μεγαλύτερο επιμερισμό του ρίσκου στην ευρωζώνη, ενώ οι χώρες του Βορρά, με πρώτη τη Γερμανία, θα επέμεναν στην συγκέντρωση της δημοσιονομικής εξουσίας και στον περιορισμό των δαπανών και της δυνατότητας δανεισμού των νότιων εταίρων τους.
Πρόσφατο δημοσίευμα στους Financial Times αφήνει να εννοηθεί πως ο Φρανσουά Ολάντ και η Άνγκελα Μέρκελ θεωρούν πως η ασφάλεια και η άμυνα μπορεί να είναι η απάντηση. Η μεγαλύτερη ενοποίηση στους τομείς αυτούς, όπως υποστηρίζουν, θα μπορούσε να είναι αποδεκτή για τα περισσότερα κράτη-μέλη, δεδομένης της συνεχιζόμενης μεταναστευτικής κρίσης και των πρόσφατων τρομοκρατικών επιθέσεων σε Γαλλία και Βέλγιο. Όμως ακόμα και αυτή η πρόταση θα είναι αμφιλεγόμενη και ορισμένοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι έχουν ήδη προειδοποιήσει πως η εισαγωγή φεντεραλιστικών πρωτοβουλιών απλώς θα κάνει εντονότερα τα υφιστάμενα «ρήγματα» στην Ευρώπη. Άλλωστε, μέχρι τα τέλη του 2017, ο Ολάντ και η Μέρκελ μπορεί να μην βρίσκονται πια στην εξουσία.
Στην προσπάθειά της να ξεπεράσει το έθνος-κράτος, η Ευρ. Ένωση έχει καταφέρει μόνο ένα ημίμετρο. Οι χώρες εκχωρούν την εθνική τους κυριαρχία σε ορισμένα ζητήματα και την διατηρούν σε άλλα. Ως αποτέλεσμα, κανένας δεν είναι ικανοποιημένος. Η Γερμανία και η Γαλλία εξακολουθούν να εξετάζουν τρόπους προκειμένου να διατηρηθεί το Ευρωπαϊκό μπλοκ. Όμως, τα πολιτικά γεγονότα του επόμενου ενάμισι έτους μπορεί να αποδείξουν πως ο καλύτερος τρόπος για να σωθεί η Ευρ. Ένωση, είναι να αποσυναρμολογηθούν ορισμένα κομμάτια της.
Άννα Φαλτάιτς
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Δημοσιεύθηκε: 4 Ιουνίου 2016

20/5/2016. Η αυταπάτη ως τεκμήριο πολιτικής ανεπάρκειας

on Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

Προσπαθώντας να δικαιολογήσει, από το βήμα της βουλής, ο πρωθυπουργός της χώρας, την ασυνέπεια μεταξύ προεκλογικών δεσμεύσεων και κυβερνητικής πρακτικής, προέβη στην ακόλουθη δήλωση: «Μπορείτε να μας κατηγορήσετε για αυταπάτες, όχι ότι είπαμε ψέματα». Βασική του μέριμνα ήταν να πείσει τους πολίτες πως δεν πρέπει να τους ψέγουν ως ανειλικρινείς αλλά ως αιθεροβάμονες. Σύμφωνα με την ψυχιατρική η αυταπάτη, ως διαδικασία ή γεγονός, συνίσταται με την παραπλάνηση του εαυτού μας ώστε να δεχτεί ως αληθές ή έγκυρο κάτι το οποίο είναι ψευδές ή άκυρο. Εν ολίγοις, η αυταπάτη είναι ο τρόπος με τον οποίο δικαιολογούμε στον εαυτό μας τις ψευδείς πεποιθήσεις μας. Η συλλογική ψευδαίσθηση της παράταξής του, που επικαλέστηκε ο πρωθυπουργός, δεν θα προσεγγιστεί στην κυριολεκτική, δηλαδή ως ψυχικό νόσημα, αλλά στην πολιτική της διάσταση.
Αποφαίνεται, λοιπόν ο αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος, πως δεν είναι κοινωνικά μεμπτή η αδυναμία κατανόησης και δράσης στο πολιτικό γίγνεσθαι επί τη βάσει των αντικειμενικών κι όχι των υποθετικών ή υποκειμενικών εκτιμήσεων και επιθυμιών έκαστου. Σύμφωνα με τη συλλογιστική του, η παραδοχή μη ορθής πρόσληψης της πραγματικότητας συνιστά επαρκή δικαιολογία, προς την κοινωνία και πιθανόν να λογίζεται ως προσόν στον οικείο πολιτικό του χώρο. Αναμφίβολα η δήλωση εμπεριέχει προσωπικά και συλλογικά βιωματικά χαρακτηριστικά που αφορούν τον πολιτικό του χώρο εν γένει. 
Η αριστερά της μεταπολίτευσης πορεύθηκε επί 40 χρόνια εν μέσω ζωτικών ψευδών (Ιψενικός όρος) από τα οποία ούτε η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, δεν διαφοροποίησε, επί της ουσίας, τις βασικές της ερμηνευτικές υποθέσεις για το ιστορικό γίγνεσθαι και τις νομοτέλειες των ιδεολογικών του πεποιθήσεων. Η προνομιακή θέση που κατείχε η αριστερά, κατά την μεταπολίτευση, σε ορισμένους τομείς του συλλογικού μας βίου, όπως η τέχνη και η παιδεία και η απόσταση από την πολιτική εξουσία, δημιούργησε σταδιακά μια λανθάνουσα προσέγγιση της πραγματικότητας.        
Η δήλωση αντικειμενικό σκοπό είχε να δικαιολογηθεί ο πρωθυπουργός, προς το κοινωνικό σώμα, για την μη τήρηση των προεκλογικών του διακηρύξεων. Άθελά του ομολόγησε την προσωπική του και συλλογική τους αδυναμία να κατανοήσουν, να ερμηνεύσουν και να πράξουν στο πολιτικό γίγνεσθαι, εσωτερικό και διεθνές, επί των υπαρκτών και όχι των επιθυμητών καταστάσεων. Διαφαίνεται πως μετά την αμφισβήτηση του ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς, λόγω της τριβής της με την εξουσία, την βάσανο της ερμηνευτικής της σπουδαιότητας και ακρίβειας διέρχεται και η περιώνυμη ιδεολογική της «ευρωστία».
Στο βαθμό που ο πρωθυπουργός και το κόμμα του δεν ψεύδονται αλλά αυταπατήθηκαν, οφείλει να μας πληροφορήσει πώς προέκυψαν οι συγκεκριμένες αυταπάτες του και πώς πιστεύει ότι θα τις ξεπεράσει, ώστε να μην υποτροπιάσουν; Εν τέλει πόσο σοφότεροι έγιναν και κατά πόσο θεωρούν ότι χρήζουν αναθεώρησης μερικές έστω από τις κυρίαρχες πτυχές τις πολιτικής τους συγκρότησης. Σε αντίστοιχη κατάσταση, υπό άλλους αλλά και συναφείς λόγους βρίσκεται κι ο έτερος πόλος της συγκυβέρνησης. Φυσικά για ένα μεγάλο μέρος των κυβερνητικών στελεχών έχουν ενεργοποιηθεί ήδη οι ψυχικές διεργασίες της εκλογίκευσης, ως μέσου αυτασφάλισης του «εγώ», έτσι ώστε να αισθάνονται πως οι πράξεις τους είναι σύμφωνες με τις πεποιθήσεις τους.

3/5/2016. Ανασυνθέτοντας τους άξονες συλλογικής συνοχής και αναφοράς.

on Τρίτη, 03 Μαΐου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

3/5/2016. Ανασυνθέτοντας τους άξονες συλλογικής συνοχής και αναφοράς.

Το πώς διαβαθμίζει κάποιος την δυσμενή συγκυρία που διέρχεται η χώρα μας είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων και προϋποθέσεων, όπως των ιστορικών του αντιλήψεων, των ιδεολογικών του πεποιθήσεων και κυρίως των μελλοντικών προσδοκιών για το πώς θα προσδιορίζεται η συλλογικότητα στην οποία, καλώς ή κακώς, ενυπάρχει. Αναμφίβολα, ως ελληνισμός βρισκόμαστε σε μια δύσκολη καμπή της μακραίωνης πορείας μας. Ακόμη και με τα χαμηλής στάθμης «επιστημονικά»  και ιδεοληπτικά κριτήρια, που ταυτίζουν τον ελληνισμό με την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, η περίσταση προϋποθέτει διάγνωση και αντιμετώπιση των προβλημάτων. Η διάζευξη έγκειται στην ποιοτική διαβάθμιση των δύο προσεγγίσεων, που διαφοροποιούνται τόσο ως προς την οριοθέτηση του προβλήματος, όσο και ως προς τις πιθανές λύσεις του. Κοινό τόπο, βεβαία, συνιστά η συλλογική μας επιβίωση.  
Πρώτη προϋπόθεση αποτελεί η επιθυμία μας να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως διακριτή συλλογική οντότητα, προφανώς δεν αναφερόμαστε μόνο στην εδαφική ύπαρξη ελληνικού και κυπριακού κράτους. Αν ναι, εφ’ όσον συνεχίσουμε τοιουτοτρόπως η συγκεκριμένη μας στόχευση θα γίνεται όλο και πιο δυσεπίτευκτη. Αν όχι σε ποιό ευρύτερο πολιτικό σύνολο και υπό ποιες προϋποθέσεις θα ενταχτούμε; Η ενσωμάτωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση για ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας θεωρείται ως η θεραπαινίδα των παθογενειών μας και των ιστορικών προκλήσεων. Μια τέτοια προοπτική φαντάζει σήμερα λιγότερο πιθανή για ενδοευρωπαϊκούς λόγους. Για τους θιασώτες της, με κάθε κόστος και μέσο, πραγμάτωσης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος εξακολουθεί να υφίσταται η αναγκαιότητα υπέρβασης των «εθνικιστικών» αντιλήψεων στην Ελλάδα και αλλαχού. Παρόμοιες πεποιθήσεις αποδόμησης των κυρίαρχων πατριωτικών στάσεων της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, παρουσιάζονται και σε άλλους πολιτικούς χώρους, επιδιώκοντας να ενισχύσουν τις οικείες κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις.   
Η αναστροφή της ιστορικής μας παρακμής προϋποθέτει την διακρίβωση των παθογενειών σ’ όλη τους την έκταση. Η υπερκέραση των προβλημάτων χρήζει πρωτίστως την διατύπωσή τους. Εν έτει 2016, τί αληθεύει στην ελληνική κοινωνία; Πώς αρθρώνεται ο πολιτικός λόγος και συγκροτείται το κοινωνικό γεγονός, τί κυριαρχεί στη δημόσια σφαίρα κι θεωρείται ως σημαντικό ή ως ασήμαντο, με ποιόν τρόπο και βάσει ποιών ιεραρχήσεων ο νεοέλληνας καθορίζει τον ιδιωτικό του βίο; Στο βαθμό που επιθυμούμε η ελληνικότητα να συνιστά τρόπο πραγμάτωσης του ανθρώπινου βίου διακριτό, οφείλουμε να επανακαθορίσουμε τους άξονες αναφοράς μας, προσαρμοσμένους βεβαία στα δεδομένα της σύγχρονης εποχής. Επί παραδείγματι: πώς προσεγγίζουμε τη δημοκρατία; Ως υποχρέωσή μας να ψηφίσουμε μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια ή ως μία δυναμική διαδικασία που θα αξιώνουμε να τείνει διαρκώς προς αμεσότερες εκδοχές της, φορέας της οποίας θα είναι, όσο το δυνατόν πιο αδιαμεσολάβητα, ο πολίτης; Αντίστοιχα ερωτήματα ανακύπτουν και σε άλλους πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης όπως: την οικονομία, την τέχνη, την παιδεία, την θρησκεία. Ο ελληνισμός ως συλλογικό υποκείμενο πορεύεται, περισσότερο από τρεις χιλιετίες, λόγω ότι συγκρότησε άξονες αναφοράς, που σε ορισμένες περιπτώσεις αποτέλεσαν κορυφαίες εκφάνσεις του ανθρώπινου πολιτισμού.
Τα τεκμήρια της παρακμής είναι επισημασμένα πολύ πριν αποτυπωθούν στα δημοσιονομικά κιτάπια της χώρας. Δυστυχώς έχουν απονευρωθεί ορισμένα από τα διαχρονικά χαρακτηριστικά της ιδιοσυστασίας μας. Σίγουρα, ως ελληνισμός έχουμε εφεδρείες για να εξέλθουμε από την «στενωπό», αρκεί να υπάρξει πραγματική συλλογική βούληση που θα μετουσιώσει την επιθυμία σε δυνατότητα. Τέλος, ας αναλογιστεί και να πράξει έκαστος, επί τη βάσει της σοβαρότητας των προκλήσεων κι όχι των, με μακροϊστορικούς όρους, αδιάφορων προσωπικών του πεποιθήσεων. Ερειδόμενος στην μεταφυσική μας παράδοση εύχομαι σε όλους, Καλή Ανάσταση!

20/4/2016. Κομματική πλήθυνση. Πολιτική αναγκαιότητα ή προσωπική φιλοδοξία;

on Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

Στην τωρινή συγκυρία παρατηρείται εντονότερο το φαινόμενο ίδρυσης, ή δήλωση προθέσεων προς αυτή την κατεύθυνση, νέων κομμάτων, αναδιάταξης παλαιών σχηματισμών και κινητικότητας πολιτικών προσώπων. Εν μέρει αποτελεί αναμενόμενη επενέργεια της παρατεταμένης και πολυσχιδούς κρίσης που δημιουργεί προς το κοινωνικό σύνολο αναγκαιότητες ελπίδος, φορείς των οποίων αξιώνουν να γίνουν νέοι ή νεοφανείς κομματικοί οργανισμοί. Ο Αριστοτέλης διατύπωσε έναν από τους πληρέστερους ορισμούς της πολιτικής: «ως την δια της φρονήσεως ενασχόληση με τα κοινά». Από τις λέξεις της εν λόγω φράσης, αυτή που χρήζει ερμηνείας στο εκάστοτε ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο αναφοράς είναι η φρόνησις.
Στην σύγχρονη εποχή η πολιτική, ως φαινόμενο και ως επιστήμη, συνυφάνθηκε αιτιωδώς με το κράτος, τις δομές και λειτουργίες του. Περιοριστικά -κι ως συνέπεια αυτού του γεγονότος- το πολιτικό φαινόμενο συναρτήθηκε, ως επιστήμη και ως πρακτική, με την εξουσία και τα κόμματα αποτέλεσαν τις συλλογικότητες που επιδίωξαν την κυρίευσή της. Αναμφίβολα ο πολυκομματισμός συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση και ουσιώδες χαρακτηριστικό για τη λειτουργία των δυτικών αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών. Ταυτόχρονα, η ίδρυση νέων κομμάτων δεν συνεπάγεται ευθύγραμμα και την εμβάθυνση του δημοκρατικού χαρακτήρα του πολιτεύματος. Επίσης η συλλογικά επωφελής λειτουργία των θεσμών και όχι η ύπαρξή τους, αυτή καθ’ εαυτή, καθορίζει κατά πόσο κι αν συμβάλλουν προς την ίδια κατεύθυνση. Ο Πλάτων παρατηρούσε, πριν 2.500 χρόνια, πως τα κύρια χαρακτηριστικά της δημοκρατίας είναι ποιοτικά κι όχι ποσοτικά.
Το βασικότερο πρόβλημα του σύγχρονου ελληνικού κράτους, που παρακωλύει τη διεύρυνση της πολιτικής σφαίρας, την εμβάθυνση του δημοκρατικού της χαρακτήρα και την απρόσκοπτη οικονομική δραστηριότητα  είναι η αξίωση ελέγχου όλων των θεσμών από τον εκάστοτε φορέα εξουσίας, που διαχρονικά υποστασιώνεται από το κομματικό κράτος. Η καταφανής κοινωνική αναγκαιότητα για μεταρρυθμίσεις δεν είναι υποχρεωτικό πως καλύπτεται από την γέννηση νέων κομμάτων.
Η ανθρώπινη φιλοδοξία συνιστά μια ανθρωπολογική σταθερά που αδιαφορεί πολλές φορές για το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου επιδιώκεται η πραγμάτωση των «μεγαλεπήβολων» επιθυμιών της. Κατά την μεταπολιτευτική περίοδο του πλήρους δικομματισμού, όταν δηλαδή τα δύο κυρίαρχα κόμματα λάμβαναν αθροιστικά περίπου το 85% των ψήφων, η ανάδειξη ενός νέου κόμματος αποτελούσε μια αρκετά δύσκολη υπόθεση, με περιορισμένες πιθανότητες επιτυχούς εκλογικής κατάληξης. Η παρούσα συγκυρία γεννά ευκαιρίες για κομματικούς πειραματισμούς και πολυειδείς προσωπικές διαδρομές με σκοπό την πολιτική επιβίωση. Σήμερα, όμως, για να ανακοπούν και αναστραφούν οι άκρως αρνητικές προοπτικές για την χώρα και να τερματιστούν οι πασίδηλες παθογένειες, είναι εξαιρετικά αμφίβολο πως άξονες υπέρβασης της τωρινής νοσηρής κατάστασης δύναται να καταστούν πολιτικά πρόσωπα, που συνέβαλαν στην διαιώνισή της, μόνο και μόνο επειδή ιδρύουν ή συμμετέχουν σε «νέα» κόμματα.  
Η αδήριτη, ιστορικών διαστάσεων, αναγκαιότητα επιτάσσει επιστράτευση και στελέχωση των, όσων απαιτούνται, κομμάτων με κριτήρια ποιότητας, απαγορεύοντας τρίτες και τέταρτες ευκαιρίες σε αποδεδειγμένα μη ικανούς. Η βούληση ενασχόλησης με τα κοινά δεν απουσιάζει του πολιτικού προσωπικού και της κοινωνίας, η φρόνησις όμως  αναζητείται.

20/4/2016. ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.!! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!!

on Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια Ιωάννης Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.!! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!!
 
Υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όχι σε κίβδηλη, δήθεν λύση.
[Γ. Κασιμάτης. Β. Φίλιας, Π. Νεάρχου, Λ. Αξελός, Π. Ήφαιστος, Ι. Μάζης, Μ. Ευρυβιάδης, Δ. Αλευρομάγειρος,  Λ. Βάσσης, Θ. Στοφορόπουλος].

1. Παρακολουθούμε, με μεγάλη ανησυχία, την ενορχήστρωση μιας προπαγάνδας ότι έχει επιτευχθεί μεγάλη πρόοδος στις διεξαγόμενες διακοινοτικές συνομιλίες και ότι το Κυπριακό βαίνει προς τη λύση του και ότι αυτή ενδέχεται μάλιστα να επιτευχθεί μέσα στο 2016.
2. Ούτε τα μέχρι τώρα γνωστά αποτελέσματα των διακοινοτικών συνομιλιών ούτε η Τουρκική αδιαλλαξία δικαιολογούν μια τέτοια αισιοδοξία. Η Τουρκική αδιαλλαξία εκφράσθηκε επανειλημμένα και προσφάτως, στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, διά στόματος του Τούρκου Πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου και του Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν. Η σκόπιμη αυτή καλλιέργεια αισιοδοξίας πρέπει να προκαλεί, αντιθέτως, ανησυχία και κινητοποίηση για την αποτροπή ενός νέου σχεδίου καταστροφικής λύσεως.
3. Ο επιδιωκόμενος στόχος του παρασκηνίου, που υποκινεί την προπαγάνδα αυτή, είναι η προετοιμασία του εδάφους και η παραπλάνηση της κοινής γνώμης σχετικά με το πραγματικό περιεχόμενο του συζητούμενου σχεδίου λύσεως. Το τελευταίο έχει ως βάση αναφοράς το Σχέδιο Ανάν, που το απέρριψε, με συντριπτική πλειοψηφία 75,6%, ο Κυπριακός λαός, το 2004.
4. Η αρχή για τον σημερινό κύκλο των διακοινοτικών συνομιλιών, έγινε με την αποδοχή από την Ελληνική πλευρά, ως κοινής συμφωνημένης διαπραγματευτικής βάσεως, του κοινού ανακοινωθέντος Αναστασιάδη-Έρογλου της 11ης Φεβρουαρίου 2014. Ο Κύπριος Πρόεδρος ισχυρίζεται ότι διεσφάλισε σ’ αυτό τις τρεις βασικές αρχές, που αποτελούν κόκκινες γραμμές για την Ελληνική πλευρά. Τη μία δηλαδή διεθνή προσωπικότητα, τη μία κυριαρχία και τη μία ιθαγένεια. Εξετάζοντας όμως κανείς προσεκτικά το κοινό ανακοινωθέν, διαπιστώνει ότι η υποτιθέμενη διασφάλιση της ασκήσεως των τριών αρχών κάθε άλλο παρά είναι σαφής και δεδομένη.
Αποτελεί, στην πραγματικότητα, μνημείο «εποικοδομητικής ασάφειας», σε βάρος της Ελληνικής πλευράς. Τα προβλεπόμενα δύο «συνιστώντα κράτη», παραπέμπουν σε δύο ισοκυρίαρχα μέρη, σε τυπική συσκευασία ενός. Προφανώς, δεν αντιπροσωπεύουν μια διεθνή προσωπικότητα, μια κυριαρχία και μια ιθαγένεια. Αντιπροσωπεύουν ένα δικέφαλο κράτος, με διπλή κυριαρχία και τριπλή ιθαγένεια. Η διζωνική κοινοτική ομοσπονδία πάσχει αφετηριακά. Η ισοκυριαρχία συγκαλύπτει επιτηδείως τον ψευδώνυμο χαρακτήρα της ομοσπονδίας, που, στην πραγματικότητα, είναι κατά μείζονα λόγο συνομοσπονδία και μόνο κατά ελάσσονα λόγο ομοσπονδία. Συγκαλύπτει επίσης την κατάλυση της δημοκρατικής αρχής της πλειοψηφίας και την υποδούλωση της Ελληνο-κυπριακής πλειοψηφίας στην Τουρκοκυπριακή μειοψηφία και μέσω αυτής στην Άγκυρα. Η τελευταία ελέγχει τους Τουρκοκυπρίους πολιτικά, στρατιωτικά και δημογραφικά. Οι έποικοι είναι ήδη υπερδιπλάσιοι των Τουρκοκυπρίων.
Ποια πραγματική ανεξαρτησία και κυριαρχία θα είχε ένα τέτοιο πολιτικό μόρφωμα; Καμιά απόφαση δεν θα μπορούσε να λαμβάνεται, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Άγκυρας. Η Κύπρος, με την επίφαση μιας δήθεν «λύσεως» του Κυπριακού και  επανενώσεως» της Κύπρου, θα μετατρεπόταν σε προτεκτοράτο και θα περιερχόταν στο σύνολό της στον γεωπολιτικό έλεγχο της Άγκυρας.
5. Προβάλλεται το επιχείρημα ότι η συμμετοχή της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι επαρκής εγγύηση για την αντιστάθμιση των μειονεκτημάτων μιας κακής λύσεως και για την εφαρμογή σ’ ολόκληρη την Κύπρο των Ευρωπαϊκών αρχών και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου.
Ο ισχυρισμός αυτός είναι αβάσιμος, γιατί η Τουρκική πλευρά αξιώνει η συμφωνία για τη λύση ν’ αποτελέσει πρωτογενές Ευρωπαϊκό δίκαιο, ώστε να μη συγκρούεται με τις Ευρωπαϊκές αρχές και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Με απλά λόγια, να γίνει δηλαδή εξαίρεση των Ελλήνων της Κύπρου από τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες, που κατοχυρώνει το Ευρωπαϊκό κεκτημένο για όλους τους Ευρωπαίους, ώστε να μην υπονομευθούν οι «αρχές» του εθνικού και θρησκευτικού διαχωρισμού, που συνεπάγεται η διζωνική ομοσπονδία! Αντί δηλαδή οι Ευρωπαϊκές αρχές και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο ν’ αποτελέσουν το πλαίσιο και τη βάση για μια έντιμη, δίκαιη και δημοκρατική λύση του Κυπριακού, που να κατοχυρώνει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες όλων των Κυπρίων, χωρίς εθνικές και θρησκευτικές διακρίσεις, επιχειρείται το αντίστροφο.
6. Είναι πολύ ανησυχητικό και επικίνδυνο για την Κύπρο, ενώ, σε αυτή, τουλάχιστον, την περίοδο, δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για σωστή λύση του Κυπριακού, λόγω της Τουρκικής αδιαλλαξίας και συγκεκριμένων διεθνών συσχετισμών, η επίσημη Κυπριακή πλευρά να επισπεύδει για λύση, υποχωρώντας σε πιέσεις του ξένου παράγοντα, που εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα και τους δικούς του στρατηγικούς σκοπούς. Η πολιτική αυτή συνεπάγεται νέες συνεχώς υποχωρήσεις και διολισθήσεις της Ελληνικής πλευράς, που υπονομεύουν την ίδια την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
7. Διαχρονικός στόχος της Άγκυρας και των συμμάχων της ήταν και είναι η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επιχειρήθηκε το 1963-64, το 1974, το 2004, με το Σχέδιο Ανάν. Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι μόνο το έρεισμα του αγώνα για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της Κύπρου. Είναι επίσης το πλαίσιο και η βάση, πάνω στην οποία μπορεί να λυθεί δημοκρατικά η συνταγματική πτυχή του Κυπριακού για όλους τους πολίτες της, Ελληνοκυπρίους, Τουρκοκυπρίους και άλλους, έξω από τη διχοτομική ιδέα του χωριστού κράτους και των τετελεσμένων της Τουρκικής κατοχής. Η διαφύλαξή της έχει επομένως πρωταρχική σημασία. Είναι αδιανόητο να υπονομεύεται, με πολιτικές, διπλωματικές διαδικασίες και «Μέτρα Οικοδομήσεως Εμπιστοσύνης», που την υποσκάπτουν και την υποβαθμίζουν.
8. Η θέση της Κύπρου δεν είναι τόσο ανίσχυρη όσο ορισμένοι θέλουν να την παρουσιάζουν. Η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία ως τον αποκλειστικό νόμιμο φορέα συλλογικής εκφράσεως του Κυπριακού λαού. Πέραν αυτών, είναι ενταγμένη, στο σύνολο της επικράτειάς της, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με αναστολή του Ευρωπαϊκού κεκτημένου στα κατεχόμενα. Πέρα όμως από αυτά, αντιπροσωπεύει, πρωτ’ απ’ όλα, ένα δίκαιο αγώνα εναντίον μιας ξένης κατοχής. Οι Ευρωπαϊκές αρχές και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο συντρέχουν προς την
κατεύθυνση μιας σωστής και δημοκρατικής λύσεως, υπό την προϋπόθεση ότι η ίδια η Κύπρος δεν θα δεχθεί «αρχές» λύσεως, που την εξαιρούν από το Ευρωπαϊκό κεκτημένο και δεν θα δεχθεί επίσης τη μετατροπή ενός θέματος εισβολής και κατοχής σε διακοινοτικό. Η Κύπρος έχει αναβαθμισθεί γεωστρατηγικά, μετά την ανεύρεση σημαντικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη και γενικότερα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Έχει στρατηγική σύγκλιση συμφερόντων με χώρες της περιοχής, που δεν έχουν κανένα λόγο να επιθυμούν διολίσθηση της Κύπρου στον Τουρκικό γεωπολιτικό έλεγχο.
Η μεγάλη σύγκρουση που μαίνεται στη Συρία και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή αναδιατάσσει συσχετισμούς και δημιουργεί νέες ισορροπίες, που δεν είναι ευνοϊκές για την Άγκυρα. Η τελευταία έχει δεχθεί, αντιθέτως, δεινό πλήγμα στη Συρία και βρίσκεται σε ανοικτό πόλεμο με τους Κούρδους στη Συρία αλλά και με τους Κούρδους στο εσωτερικό της.
Γιατί η Κύπρος να σπεύσει να προσδεθεί στο άρμα της Ισλαμικής Άγκυρας, με μια λεόντεια δήθεν λύση, που θα νομιμοποιούσε την Τουρκική κατοχή, θα κατέλυε κάθε έννοια πραγματικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας και θα καθιστούσε την Κύπρο Τουρκική έπαλξη στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως φιλοδοξεί και διακηρύσσει απροκάλυπτα ο Τούρκος Πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου; Στο πνεύμα αυτό, η Άγκυρα διεκδικεί, άλλωστε, και τη συνέχιση των Τουρκικών εγγυήσεων, ως μέρος του πακέτου της λύσεως. Η συνταγματοποίηση της κατοχής και το δυαρχικό κράτος, που προεικονίζεται, στην περίπτωση της συζητούμενης καταστροφικής λύσεως, θα επαρκούσαν ουσιαστικά για την ποδηγέτηση και τον γεωπολιτικό έλεγχο της Κύπρου,
που επιδιώκει η Άγκυρα. Η τελευταία θέλει όμως επιπλέον και τις εγγυήσεις για να διατηρήσει, μέσω αυτών, άμεσα νομικά δικαιώματα ενδιαφέροντος και μόνιμη στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο. Το θέμα των εγγυήσεων έχει γι’ αυτό κεφαλαιώδη σημασία και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση ούτε η Ελλάδα ούτε η Κύπρος να προβούν σε οποιαδήποτε υποχώρηση. Η αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων και η απαλλαγή και των Τουρκοκυπρίων από τη ξένη κατοχή αποτελεί θέση-κλειδί στο όλο ζήτημα και χωρίς αυτήν κάθε λύση θα είναι νόθα. Το Κυπριακό είναι πάνω απ’ όλα πρόβλημα εισβολής, κατοχής και εποικισμού.
9. Η ακολουθούμενη ενδοτική πολιτική του Κυπρίου Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη, που υποστηρίζεται, εκτός από την ηγεσία του κόμματος του ΔΗΣΥ και από την ηγεσία του ΑΚΕΛ, δημιουργεί και ένα άλλο κίνδυνο, μέσα από τις συνεχείς υποχωρήσεις του. Να αναγνωρισθεί σταδιακά και να νομιμοποιηθεί το ψευδοκράτος, πριν ακόμη υπάρξει οποιαδήποτε κατάληξη σε συμφωνία, μέσα από τις διακοινοτικές συνομιλίες, ή διαπιστωθεί, για μια ακόμη φορά, το αδιέξοδο, λόγω της Τουρκικής αδιαλλαξίας.
10. Η Κύπρος έχει επειγόντως ανάγκη από μια άλλη πολιτική και στρατηγική για ν’ ανασχέσει τον μεγάλο κίνδυνο, που διαγράφεται στον ορίζοντα. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος γιατί εντάσσεται σ’ ένα σκηνικό, μέσα στο οποίο η θέση της Ελλάδος είναι σήμερα αποδυναμωμένη, λόγω της οικονομικής κρίσεως αλλά και της κρίσεως των προσφύγων και των μεταναστών και της αλληλουχίας με τα άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Η άλλη πολιτική και στρατηγική πρέπει να έχει ως βάση τα αυτονόητα και τις αρχές του Χάρτη του ΟΗΕ και το κεκτημένο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, στην οποία η Κύπρος συμμετέχει. Δεν έχει κανένα λόγο η Κύπρος να
επισπεύδει για να πάρει μια ολέθρια λύση, πολύ χειρότερη ακόμη και από το status quo και η οποία δεν θα έχει οδό επιστροφής και επανορθώσεως.
Ο Κυπριακός λαός και η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκονται σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο, υπαρξιακό σταυροδρόμι. Πρέπει, πέρα από κόμματα και κομματικές νομιμοφροσύνες και ενώπιον του άμεσου κινδύνου εθνικής καταστροφής, να βρουν την ανάταση και το ενωτικό πνεύμα, που ενέπνευσε το ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν. Πρέπει ο Κυπριακός λαός να προασπίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και τον αγώνα του για μια λύση, που να διασφαλίζει πραγματικά την εθνική του ύπαρξη, την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και τα αναφαίρετα δικαιώματά του. Επί σχεδόν 42 χρόνια, η Ελληνική πλευρά έκανε απίστευτες υποχωρήσεις, με το πιστόλι του Αττίλα στον κρόταφο, ελπίζοντας ότι θα ήταν έτσι δυνατή μια ανεκτή λύση. Συνεχείς μονομερείς υποχωρήσεις, επικίνδυνες και μάταιες παραχωρήσεις, οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο. Η Άγκυρα χρησιμοποιεί σήμερα απροκάλυπτα και το πρόβλημα των
προσφύγων και μεταναστών και ζητά, μεταξύ άλλων, ανταλλάγματα στο Κυπριακό αντί να εκπληρώσει τις Κυπρογενείς της υποχρεώσεις. Προβαίνει επίσης σε νέες αμφισβητήσεις της Κυπριακής ΑΟΖ και σε απροκάλυπτες απειλές για στρατιωτική δράση, αν η Κυπριακή Δημοκρατία προχωρήσει σε νέες έρευνες υδρογονανθράκων στην Κυπριακή ΑΟΖ. Το ψευδοκράτος στα κατεχόμενα έσπευσε να ταυτισθεί με τις Τουρκικές αμφισβητήσεις και απειλές. Ποιά είναι η δήθεν κοινή βάση, πάνω στην οποία διεξάγονται οι διακοινοτικές συνομιλίες;
Η συζητούμενη «λύση» δεν αποτελεί λύση. Είναι παρών ο κίνδυνος, η Τουρκία, αφού πήρε τη μισή σχεδόν Κύπρο, να ετοιμάζεται να πάρει και την άλλη μισή, με φενάκη τη δήθεν «λύση». Ο λαός της Κύπρου οφείλει να αντιληφθεί τί πραγματικά διακυβεύεται, να μη παραπλανηθεί και να το αποτρέψει, με την ίδια αποφασιστικότητα, όπως το απέτρεψε το 2004.

Γιώργος Κασιμάτης, Ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών
Βασίλης Φίλιας, Καθηγητής Κοινωνιολογίας, π. Πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου.
Περικλής Νεάρχου, Πρέσβυς ε.τ.
Λουκάς Αξελός, Συγγραφέας, Διευθυντής Εκδόσεων «Στοχαστής» – Περ. «Τετράδια»
Πανίκος Ήφαιστος, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων – Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς
Ιωάννης Μάζης, Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας, πρόεδρος Τμήματος Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών
Μάριος Ευρυβιάδης, Αν. Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικών Επιστημών Παντείου Πανεπιστημίου
Δημήτρης Αλευρομάγειρος, Αντιστράτηγος εν αποστρατεία, π. Γενικός Επιθεωρητής Ελληνικού Στρατού
Λαοκράτης Βάσσης, Φιλόλογος, Συγγραφέας
Θέμος Στοφορόπουλος, Πρέσβυς ε.τ.

19/4/2016. Η χώρα έχει μεταβληθεί σε ένα απέραντο φρενοκομείο

on Τρίτη, 19 Απριλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, δημοδιδασκάλου

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πρεσβύτερος, κάνει στις 11.1.1989 την ιστορική δήλωση, σύμφωνα με την οποία... «η χώρα έχει μεταβληθεί σε απέραντο φρενοκομείο».
Αθήνα, 18.4.2016

Ασφαλώς ο περί ου ο λόγος είχε ως υπόδειγμα προς αποφυγήν την τότε πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, με τον απύθμενο λαϊκισμό και ευτελισμό των πάντων που δεν είχε όρια οποιασδήποτε λογικής.
Το ερώτημα είναι: Ισχύει ή δεν ισχύει αυτή η ρήση του Καραμανλή και για την σημερινή κατάσταση και ό,τι προηγήθηκε;
Δεν θέλω να κάνω τον σοφό, ή έναν άνθρωπο που είναι πεπεισμένος ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια και είναι ο διαχειριστής της, όπως πράττουν οι σταλινικοί, ούτε με διακατέχει κάποια οίηση ή αλαζονεία, που θα αποτελούσε «ύβριν» και θα προκαλούσε αναγκαστικά την τιμωρία.
Ούτε θεωρώ ότι αυτά που θα διατυπώσω αποτελούν πανάκεια. Όμως αρχίζω να συνειδητοποιώ σε μια διαχρονική διαγνωστική πορεία, που κράτησε δεκαετίες, βασικά από την μεταπολίτευση έως σήμερα, ότι η Ελλάδα μεταβλήθηκε σταδιακά σε ένα απέραντο φρενοκομείο, του οποίου τα συμπτώματα από χρόνο σε χρόνο αυξάνονται άκρως ανησυχητικά και δυστυχώς δεν έχουν τελειωμό. Ήδη η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει το στάδιο των «αποχρωσών ενδείξεων» στο συγκεκριμένο θέμα. Τα παραδείγματα πάμπολλα.
Με αυτήν την έννοια και γι’ αυτόν τον λόγο, δεν έχει νόημα πλέον να αναλύουμε τα πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα με όρους πολιτικούς ή κοινωνικούς, αλλά κατά το μάλλον ή ήττον με όρους ψυχολογίας και ψυχοπαθολογίας. Χάθηκε η ηθική, ψυχική και πνευματική ισορροπία στις σχέσεις πολιτικής, πολιτικών και πολιτών (κατά βάση ψηφοφόρων και όχι πολιτών). Αυτό που τόνισε τόσο εύστοχα ο Αριστοτέλης για την έννοια του πολίτη έχει εξαφανιστεί από την ελληνική πραγματικότητα: «Πολίτης δ’ απλώς ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής».
Πώς να εξηγήσει κανείς όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και μας προκαλούν φρίκη, πανικό και παραλυτικά φαινόμενα; Μου θυμίζουν την εικόνα του λαγού, που μόλις συνειδητοποιεί την παρουσία από ψηλά του γερακιού, παραλύει από τον φόβο του και περιμένει μετά τρόμου την μοίρα του.
Κάτι ανάλογο έχει πάθει και η ελληνική κοινωνία, με την στάση των πολιτικών μας, που κατευθύνουν την «μοίρα» αυτού του πολύπαθου λαού, για να ικανοποιούν την απληστία και την αρχομανία τους, επιπίπτοντας πάνω σε μια ήδη ρημαγμένη και διαλυμένη χώρα, όπως την κατάντησαν οι «ταγοί της» και η διεφθαρμένη και ξεπουλημένη πολιτική και πνευματική της ηγεσία. Γιατί ας μην γελιόμαστε: Δεν υπάρχει πνευματική ηγεσία, η οποία θα δημιουργούσε προϋποθέσεις δημιουργικής ιδεολογικής ηγεμονίας, που θα αποτελούσε σημείο αναφοράς και ελπίδας.
Μιλάμε για τον κανόνα. Οι εξαιρέσεις είναι αυτονόητες!
Ασφαλώς και υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της καταστροφής και αυτός φέρει το όνομα πατριωτισμός, που πρέπει να εμπνέει και να αποτελεί τον οδηγό μας. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε. Το βρίσκουμε στο ακροτελεύτιο άρθρο του συντάγματος, που μας δείχνει και την σωτήρια στενωπό:
 «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».

2/4/2016. Άποψη: κύριε Ράμα, άκου τον λαό σου και δείξε μπέσα! Συνεργάσου με τους Έλληνες πρώτα…

on Σάββατο, 02 Απριλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Ευαγγελος Βενέτης, Δρ, Συνεργάτης μας

2/4/2016. Άποψη: κύριε Ράμα, άκου τον λαό σου και δείξε μπέσα! Συνεργάσου με τους Έλληνες πρώτα…

Τα Βαλκάνια, μία από τις πιο ευαίσθητες γεωπολιτικά περιοχές του κόσμου, αποτελούν σημείο αναφοράς για τις γεωπολιτικές εξελίξεις παγκοσμίως. Σήμερα τα Βαλκάνια δοκιμάζονται για άλλη μια φορά από κρίση, αυτή των προσφύγων. Ενώ η περιοχή εδώ και δύο δεκαετίες είχε μπει στην τροχιά της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της Σένγκεν, ξαφνικά το προσφυγικό φαίνεται να αλλάζει τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό των χωρών της βαλκανικής. Με την Τουρκία να ελέγχει πλημμελώς το δίκτυο λαθροδιακίνησης εντός των εδαφών της και λόγω της αυστριακής εξωτερικής πολιτικής καθώς και της ομάδας χωρών του Βίζεγκραντ περί κλειστών συνόρων η πλειονότητα των βαλκανικών χωρών έχουν κλείσει τα σύνορά τους, απομονώνοντας την Ελλάδα (η οποία διατηρεί ανοικτά τα σύνορά της) από την ηπειρωτικό κορμό της χερσονήσου και της Ευρώπης, αφήνοντας προς το παρόν ως μόνη οδό επικοινωνίας για την Αθήνα την θαλάσσια σύνδεση με την Ιταλία η οποία προς το παρόν παραμένει ανοιχτή. Η εν λόγω κατάσταση έχει φέρει την Ελλάδα στα πρόθυρα κατάστασης έκτατης ανάγκης με τον ελληνικό λαό να φέρεται πολιτισμένα στους πρόσφυγες, ενθυμούμενος την δική του προσφυγιά.
Η συλλογική μνήμη των εθνών είναι η βάση της ύπαρξης του πολιτισμού τους και καθοριστικός παράγοντας της συμπεριφοράς τους. Όσο πιο αρχαίο ένα έθνος, τόσο μεγαλύτερο το ιστορικό βάθος και η συλλογική του μνήμη. Η Ελλάδα και η Αλβανία είναι τα δύο αρχαιότερα έθνη της βαλκανικής και διαθέτουν ισχυρή συλλογική μνήμη. Σε αυτή την μνήμη είναι νωπή η ανάμνηση της προσφυγιάς και στις δύο χώρες. Οι Έλληνες σήμερα ενθυμούμενοι την μεγάλη προσφυγιά του 1922 αλλά και τα υπόλοιπα ελληνικά προσφυγικά ρεύματα του 19ου και του 20ου αι. δείχνουν κατανόηση στο προσφυγικό ζήτημα και περιβάλλουν τους πρόσφυγες με πνεύμα φιλοξενίας σήμερα παρά την οξύτατη οικονομική κρίση και την αντι-ευρωπαϊκή στάση της υπόλοιπης Ευρώπης.
Από την πλευρά τους οι Αλβανοί επίσης διατηρούν άσβεστη την μνήμη της πρόσφατης προσφυγιάς τους, κυρίως στην Ελλάδα και την Ιταλία μετά την πτώση του Κομμουνισμού πριν από 25 χρόνια. Ενθυμούνται τις σκληρές σκηνές της 7ης-8ης Αυγούστου 1991 στο λιμάνι του Δυρραχίου όπου συνωστίζονταν απελπισμένοι Αλβανοί σαν τσαμπιά από σταφύλια στα πλοία «Αώος» κλπ. για να περάσουν στην Ιταλία. Ενθυμούνται ακόμη καλύτερα πως τους υποδέχθηκαν οι Ιταλοί καραμπινιέρι στο Μπάρι, τους 12 νεκρούς Αλβανούς από τους ιταλικούς πυροβολισμούς αλλά και το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς έπεφταν στην θάλασσα από τα πλοία που τους μετέφεραν. Αντίθετα ενθυμούνται ότι η Ελλάδα άνοιξε τα σύνορα της με τους Έλληνες χωρικούς της Ηπείρου να τους υποδέχονται με πνεύμα φιλόξενο δίνοντας τροφή, νερό και στέγη στην Θεσπρωτία και τα Πωγωνοχώρια της νοτίου Ηπείρου, παρέχοντας τους στέγη και τα απαραίτητα για να προχωρήσουν νοτιότερα στα μεγάλα αστικά κέντρα. Η Ελλάδα τους έδωσε εργασία για να φτιάξουν την ζωή τους και εκείνοι βοήθησαν την ελληνική οικονομία να αναπτυχθεί περεταίρω. Σήμερα στην Ελλάδα της κρίσης διαβιούν εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανών οι οποίοι φέρουν στην Αλβανία το υπερπολύτιμο για την αλβανική οικονομία συνάλλαγμα. Οι Έλληνες έπραξαν τότε αυτό που πράττουν και σήμερα. Η αλβανική κυβέρνηση όμως τι κάνει;
Ενώ αυτή την μνήμη την διατηρούν αναμφίβολα ο μέσος Αλβανός, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα φαίνεται να το έχει λησμονήσει και προχωρεί στο γραφειοκρατικό κλείσιμο των συνόρων με την Ελλάδα αρνούμενος θεωρητικά να δεχθεί τους πρόσφυγες που συνωστίζονται στο ελληνικό έδαφος. Φαίνεται ότι ο κ. Ράμα δεν ακούει τους βουλευτές του Σοσιαλιστικού Κόμματός του, μόνο μη σοσιαλιστικά φερόμενος και δίνοντας επιχειρήματα στους εσωκομματικούς αντιπάλους να τον αμφισβητούν, επειδή ξέρουν ότι ο αλβανικός λαός σκέφτεται διαφορετικά από τον ίδιο. Το κυριότερο είναι ότι ο κ. Ράμα αντί να συνεργαστεί πρώτα με την γειτονική Ελλάδα επί ίσοις όροις προτιμά να συνεργάζεται με την Ιταλία και να δέχεται στο αλβανικό έδαφος αυτούς που κάποτε πυροβολούσαν τους Αλβανούς στο Μπάρι, ξεχνώντας τα γεγονότα του 1991 και αναγνωρίζοντας ουσιαστικά την ανεπάρκεια της Αλβανίας να διαχειρισθεί την ασφάλεια της από μόνη της.
Οι δύο λαοί έχουν στείλει το μήνυμα στον κ. Ράμα. Οι κάτοικοι της Κόνιτσας και του Πωγωνίου συνόψισαν το μήνυμα της ηθικής υποχρέωσης της Αλβανίας να φερθεί αμοιβαία στην Ελλάδα και να ανοίξει τα σύνορα. Είναι αλήθεια ότι η αμοιβαιότητα αυτή δεν είναι πλήρης σε αναλογία με το τότε, διότι σήμερα οι πρόσφυγες προς την Αλβανία δεν είναι Έλληνες. Ωστόσο η αμοιβαιότητα υπάρχει σε επίπεδο κρίσης κοινωνικής ειρήνης και κρατικής ασφάλειας της Ελλάδας.
Αντί να κλείνει λοιπόν τα σύνορα ο κ. Ράμα θα πρέπει να κατανοήσει ότι η άνοιξη έφτασε, τα χιόνια λιώνουν και τα ορεινά περάσματα ανοίγουν. Μαζί με τους χειμάρρους από τα βουνά θα ξεχυθούν στην Αλβανία και οι πρόσφυγες που κινούνται προς βορρά. Και δεν μπορεί να κάνει τίποτε για να τους σταματήσει στα ψηλά βουνά της Ηπείρου. Αντί να στηρίζεται σε Ιταλούς αστυνομικούς καλύτερα είναι δεχθεί την τεχνογνωσία της Ελλάδας σε επίπεδο διαχείρισης κέντρων υποδοχής προσφύγων. Μαζί με την Αθήνα θα είναι σε θέση να ελέγξουν τις προσφυγικές ροές καλύτερα.
Σήμερα με την Ελλάδα πλήρως απομονωμένη, χωρίς να το αξίζει σε καμία περίπτωση, οι εξελίξεις καλούν την αλβανική κυβέρνηση να πράξουν επί ηθικής βάσης στην συνεργασία με την Αθήνα για το προσφυγικό και να ανταποκριθούν στο ανθρωπιστικό κάλεσμα προστασίας των προσφύγων. Το επίπεδο ενός πολιτισμού δεν μετριέται ούτε με την τεχνολογία ούτε με το υψηλό βιοτικό επίπεδο αλλά με τον υψηλό βαθμό φιλοξενίας. Τα οφέλη για την Αλβανία θα είναι περισσότερα και μακροπρόθεσμα αν συνταχθεί με την Ελλάδα παρά αν δεχθεί τα πρόσκαιρα ανταλλάγματα που της έχουν τάξει οι βόρειοι. Από την γενναιόδωρη στάση της Ελλάδας και της Αλβανίας στους μετανάστες εκπορεύονται οι όποιες ελπίδες για την διατήρηση της Ενωμένης Ευρώπης.
Στους σημερινούς πρόσφυγες καθρεφτίζονται οι προσφυγικές μνήμες Ελλήνων και Αλβανών. Και οι δύο λαοί έχουν μπέσα. Τώρα στο πρόσωπο του κ. Ράμα η Αλβανία καλείται να δώσει μπέσα στην Ελλάδα. Αν ο κ. Ράμα αρνηθεί να θυμηθεί, τότε θα ξεχαστεί από τον ίδιο το λαό του.

[12 3 4 5  >>