Απόψεις μη Μελών

12/3/2017. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΩΡΟΔΟΚΗΣΕΙΣ ΤΟΝ Η/Υ

on Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

του Ανδρέα Δρυμιώτη*, Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

12/3/2017. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΩΡΟΔΟΚΗΣΕΙΣ ΤΟΝ Η/Υ



«Υου cannot bribe a computer!»
Πράγματι, «δεν μπορείς να δωροδοκήσεις έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή». Η «ατάκα» αυτή είναι η αγαπημένη φράση του απερχόμενου Προέδρου της Εσθονίαs, Τοomas Hendrίk Ilves, ο οποίος συμπληρώνει δέκα χρόνια (2 Θητείες) στην Προεδρία της Χώρας. Με αυτό το αξίωμα, έχουν ουσιαστικά καταργήσει την προσωπική επαφή του πολίτη με τουs δημοσίους υπαλλήλους και κατά συνέπεια τη δυνατότητα «συναλλαγήs». Κατά τη διάρκεια του 10ετούς Θητείας του, υπήρξε ραγδαία εξάπλωση όλων των ηλεκτρονικών υπηρεσιών προς τουs πολίτες. Έτσι, η Εσθονία πέτυχε τη σχεδόν απόλυτη ψηφιακή εξυπηρέτηση του πολίτη. Μόνο σε τρεις περιπτώσειs  απαιτείται η φυσική σου παρουσία: Για να παντρευτείς, για να πάρειs  διαζύγιο και στην αγοραπωλησία ακίνητης περιουσίας. Όλες οι υπόλοιπεs δραστηριότητες γίνονται από το σπίτι ή τη δουλειά μέσω ίnternet.
 
 Θα σας δώσω μερικά χαρακτηριστικά στοιχεία για να δείτε πώς μια μικρή χώρα (μόλις 1,3 εκατ. κατοίκουs), χωρίς φυσικούs πόρους, έγινε ΤΟ υπόδειγμα στην ψηφιακή εποχή. Στον χώρο ΤΠΕ (Τεχνολογίας Πληροφορικής και Επικοινωνιών) δραστηριοποιούνται 3.193 εταιρείες οι οποίες απασχολούν 48.970 υπαλλήλουs, δηλαδή το 9,3% της απασχόλησης. Ο συνολικός τζίρος των εταιρειών είναι 3,689 δισεκατομμύρια ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 6,8% του ΑΕΠ και στο 14,2% των συνολικών εξαγωγών της χώρας. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι υπηρεσίες και τα προϊόντα τους στον χώρο των ΤΠΕ εξάγονται σε 123 χώρεs!
 
  Αυτές όλες οι εταιρείες είναι η κινητήριος δύναμη για την ανάπτυξη της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. Το κράτος σχεδιάζει και ο ιδιωτικός τομέας υλοποιεί (ουtsourcίng the developement). Σε ορισμένες περιπτώσεις ο ιδιωτικός τομέας λειτουργεί και τις εφαρμογές (outsourcίng the operations). Για να μη σας κουράζω με πολλούς αριθμούs θα κάνω μια παρένθεση, προκειμένου να σας περιγράψω πώς βρέθηκα να ασχολούμαι με την Εσθονία. Στις 29 Δεκεμβρίου 2013, σε τούτη τη στήλη έγραψα ένα άρθρο με τίτλο «Δυστυχώς, δεν έχουμε γίνει, ακόμα, Εσθονία», όπου περιέγραφα το πόσο ανεπτυγμένη ήταν η ηλεκτρονική διακυβέρνηση στη χώρα αυτή. Δεν είχα ποτέ επισκεφθεί την Εσθονία και η γνώση μου προερχόταν μόνο από δημοσιεύματα και από την ιστοσελίδα της χώραs.
 
 Στις αρχές του 2014, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον Πρέσβη της Εσθονίαs κ. Margus Rava, ο οποίος ζήτησε να συναντηθούμε. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Rava είναι ταυτόχρονα Πρέσβης στην Κύπρο, στην Αλβανία και στην Ιορδανία. Αυτό δείχνει τιs οικονομίες που κάνει μια μικρή χώρα. Από τότε συναντηθήκαμε αρκετές φορές και μου έδωσε πολλές πληροφορίες για την πρόοδο της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης που γίνεται στη χώρα του. Έτσι, έγραψα και δεύτερο άρθρο στις 8 Φεβρουαρίου 2015, με τίτλο «Μήπως η Εσθονία ζει σε άλλον αιώνα;». Εκεί περιέγραφα μια νέα υπηρεσία που παρέχεται σε ξένουs υπηκόουs που έχουν δραστηριότητα στην Εσθονία. Η υπηρεσία ονομάζεται e-Resίdency και ουσιαστικά επιτρέπει σε ξένους υπηκόους να κάνουν τις περισσότερες δουλειές τουs από τον τόπο διαμονής τους, χωρίς να χρειάζεται να ταξιδεύουν στην Εσθονία. Είναι αξιοσημείωτο ότι μέσα στο 2015 έχουν αποκτήσει την ιδιότητα του e-Resίdent περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και 150 Έλληνες. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης στο ίδιο διάστημα γεννήθηκαν 14.000 παιδιά και πέθαναν 17.000 άνθρωποι. Όμως, ο στόχος του προγράμματος αυτού είναι να φτάσουν τα 10 εκατομμύρια μέχρι το 2025! Προσέξετε τη σημασία του e-Resίdency. Ουσιαστικά όταν και αν επιτύχουν τον στόχο τους, θα έχουν αυξήσει τον πληθυσμό της χώραs τους κατά 870%, έστω και αν όλοι αυτοί δεν θα κατοικούν στην Εσθονία! Κάπως έτσι ξεκίνησε η σχέση μου με αυτή τη χώρα, η οποία έμελλε να επεκταθεί.
 
 
 Στις 23 Δεκεμβρίου 2015 έλαβα πρόσκληση από τον Πρόεδρο της Εσθονίαs για να συμμετάσχω στην 7η ετήσια Διεθνή Συνάντηση των Φίλων τηγς Εσθονίαs από τις 30 Ιουνίου 2016 μέχρι τις 2 Ιουλίου 2016. Φυσικά την αποδέχτηκα και έτσι βρέθηκα στο Τallinn. Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η συνάντηση δεν γίνεται απλά «υπό την αιγίδα τον Προέδρου», αλλά με την ενεργή συμμετοχή του Προέδρου Ilves, αλλά και του Πρωθυπουργού του χώρας, Taavi Roivas. Όταν άκουσα τον Πρόεδρο να μιλά σε ένα panel για την τεχνολογία, εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ από την εμπεριστατωμένη γνώση του στην πληροφορική, ώστε υπέθεσα ότι είχε κάνει σπουδές σε πληροφορική. Αναζητώντας το βιογραφικό του στο Google, διαπίστωσα ότι είχε σπουδάσει ψυχολογία και είχε κάνει μεταπτυχιακό (masters) στο ίδιο αντικείμενο. Αλλά και ο ίδιος ο Πρωθυπουργόs είναι μεγάλος υπέρμαχος της τεχνολογίας. Μάλιστα, πέρασε μαζί μας ένα γεμάτο 10ωρο και όταν χρειάστηκε να υπογράψει κάτι, το έκανε με την ψηφιακή υπογραφή του, μέσω του κινητού τηλεφώνου του!
 
 Η καθολική χρήση της ψηφιακής υπογραφήs έχει εξοικονομήσει στο κράτος το 2% του ΑΕΠ! Δηλαδή, έναν ΕΝΦΙΑ και κάτι ρέστα! Η συνάντηση αυτή που συγκεντρώνει επενδυτές και επιχειρηματίες οι οποίοι αναζητούν νεοφυείς επιχειρήσεις (όπως π.χ. το Skype το οποίο δημιουργήθηκε από Εσθονούς), δημοσιογράφους και διαμορφωτές της κοινής γνώμηs, πανεπιστημιακούς κ.ά., διοργανώνεται με τη συνεργασία του Δημόσιου και του Ιδιωτικού τομέα και στοχεύει στην προβολή των υπηρεσιών και των προϊόντων της Εσθονίας. Στα 7 χρόνια λειτουργίας του θεσμού αυτού, έχουν περάσει περισσότεροι από 1.700 «φίλοι τηs Εσθονίας» από τις εκδηλώσεις, οι οποίοι φεύγουν με την εντύπωση ότι βιώσανε μια εμπειρία από το μέλλον.
 
 Θα σας δώσω δύο παραδείγματα από την καθημερινότητά μας, για να δείτε πως λειτουργεί η ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Δίπλωμα Οδήγησηs: Το δίπλωμα οδήγησης εκδίδεται από το κράτος. Κατά συνέπεια το κράτος γνωρίζει πότε λήγει ένα δίπλωμα. Τρεις μήνες πριν από τη λήξη του διπλώματος, ο Εσθονός ειδοποιείται μέσω e-mail (όλοι οι Εσθονοί που έχουν ταυτότητα έχουν και ένα e-mail με τον μοναδικό αριθμό του ταυτότητάς τους• η ταυτότητα είναι υποχρεωτική για όσους συμπληρώνουν το 15ο έτος και προαιρετική για τους λοιπούς), ότι το δίπλωμά του λήγει την τάδε ημερομηνία και αν θέλει να ανανεωθεί πρέπει να κάνει τις συνηθισμένεs ενέργειες, μεταξύ των οποίων και η βεβαίωση από γιατρό. Πάει στον γιατρό, τον εξετάζει και ο γιατρός ενημερώνει ηλεκτρονικά την υπηρεσία για τη δυvατότητα του πολίτη να οδηγεί. Δεν τυπώνεται κανένα χαρτί. Όταν λοιπόν ολοκληρωθούν οι διατυπώσειs, όλες ηλεκτρονικά, ακόμα και η πληρωμή του αντιτίμου, τότε εκδίδεται το δίπλωμα και αποστέλλεται στον πολίτη στο σπίτι του. Δεν τυπώθηκε κανένα χαρτί, κανένας πολίτηs δεν πήγε σε καμία κρατική υπηρεσία. Ηλεκτρονική Συνταγογράφηση: Ο πολίτηs επισκέπτεται τον γιατρό. Μετά την εξέταση και εφ' όσον απαιτείται συνταγή, ο γιατρόs με μοναδικό στοιχείο την ηλεκτρονική ταυτότητα του ασθενούς, συντάσσει στον υπολογιστή τη συνταγή, χωρίς να τυπωθεί κανένα χαρτί. Ο ασθενής μπορεί να πάει σε οποιοδήποτε φαρμακείο της Εσθονίας και με την ταυτότητά του θα πάρει τα φάρμακά του χωρίς να τυπωθεί και πάλι κανένα χαρτί.
 
 Συγκρίνετέ το με τη δική μας «ηλεκτρονική συνταγογράφηση» και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι έναs ηγέτης μιαs δυτικήs χώραs δήλωσε: «Ι should haνe called the Estonίans when we were settίng ουr health care websίte». Τα λόγια αυτά αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα όταν προέρχονται από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Barak Obama! Το δυστύχημα με την Ελλάδα είναι ότι είχαμε διμερή συμφωνία (για τέσσερα χρόνια) για να μας βοηθήσουν στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση, αλλά εμείς, σαν ο εξυπνότερος λαός του κόσμου, την απεμπολήσαμε, όπως έχουμε κάνει και για πολλά άλλα. Είμαστε λοιπόν άξιοι του μοίρας μαs. Ξέρετε ποιο είναι το πρακτικό αποτέλεσμα αυτής της μοναδικής ηλεκτρονικής διακυβέρνησης; Η φορολογία είναι ένα flat rate 20%, ανεξάρτητα από το ύψους των εισοδημάτων! Είναι τόσο μεγάλη η άγνοιά μας, ώστε ένας Έλληνας πολιτικόs αποφάνθηκε τον Μάρτιο του 2013 στην τηλεόραση ότι: «Ευτυχώς, δεν έχουμε γίνει ακόμα Εσθονία. Η Εσθονία είναι πολύ πιο πίσω από εμάς»! Δεν ήξερε, τουλάχιστον ας ρώταγε...
 
* Ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι Σύμβουλος Επιχειρήσεων.
 

17/2/2017. Απόψεις: Συζητώντας στο καφενείο για τη δραχμή

on Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Γιώργος Στρατόπουλος, Δρ. - Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

17/2/2017. Απόψεις: Συζητώντας στο καφενείο για τη δραχμή

Φανταστείτε πώς είστε σε ένα καφενείο στην Κρήτη, μαζί με τον αγρότη, τον ξενοδόχο, τον έμπορο και τον εφοριακό. Ανοίγει η συζήτηση περί δραχμής και εσείς ακούτε -και απορρίπτετε- τα επιχειρήματά τους. Ενα προς ένα, με στοιχεία...
Απόβραδο στη νότια Κρήτη. Στο καφενείο, γύρω από μια ξυλόσομπα, πολυπληθής παρέα και σκεφτική. Μπήκα μαζί με το Χριστόφορο, γιο αγρότη που σπούδασε πληροφορική και εργάζεται στο Λονδίνο τα τελευταία 5 χρόνια. Μπαίνοντας, προλάβαμε το τέλος της κουβέντας του δασκάλου: «Έτσι είναι, δεν πάει άλλο. Ας τρώμε μόνο ελιές και παξιμάδι κάμποσα χρόνια, αν είναι να δούμε μετά «άσπρη μέρα». Να σηκωθούμε να φύγομε από το ευρώ, να σηκώσομε κεφάλι, να ‘χουνε μέλλον τουλάχιστον τα κοπέλια μας.»
Σαν το δάσκαλο σκέφτονται σήμερα πολλοί καλοί άνθρωποι. Βέβαιοι ότι έξοδος από το Ευρώ σημαίνει πρώτα μερικά δύσκολα χρόνια και μετά ανάπτυξη, δουλειές, ευμάρεια. Δεν είναι ανοησίες, ούτε αυταπάτες ούτε ιδιοτέλεια. Είναι άγνοια, μια ρομαντική ευπείθεια και η ανάγκη, επιτέλους, ενός κάποιου ορίζοντα.
Ας παρακολουθήσουμε τη συνέχεια της κουβέντας στο καφενείο –ήταν διδακτική.

Χριστόφορος: Δάσκαλε,  ότι τα πρώτα χρόνια θα’ ναι δύσκολα το καταλαβαίνουν όλοι. Μετά, όμως, όταν ισορροπήσουμε, εσύ γιατί πιστεύεις ότι η ζωή με τη δραχμή θα ‘ναι καλύτερη;

Παύλος (Ξενοδόχος): Χριστόφορε, εμείς εδώ ζούμε από τον τουρισμό και τις ελιές. Με τη δραχμή θα βελτιωθεί αμέσως η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, το τουριστικό μας προϊόν θα ‘ναι πιο ελκυστικό…

Χριστόφορος: Μα, καλά δεν πάει ο τουρισμός τα τελευταία χρόνια; Και πώς θα γίνει δηλαδή πιο ανταγωνιστικό το προϊόν με τη δραχμή; Υπηρεσίες προσφέρεις, τα μεροκάματα είναι το μεγάλο κομμάτι του κόστους. Είναι ακριβά σήμερα τα μεροκάματα; Θες να εισπράττεις ευρώ από τους τουρίστες και να πληρώνεις τα μεροκάματα σε δραχμές; Δε σου φτάνουν όσα βγάζεις;

Ξενοδόχος: Προς Θεού, τα μεροκάματα δεν είναι πρόβλημα, πέσανε πολύ. Αλλά με τη δραχμή θα φθηνύνουν κι όλα τα άλλα.
Χριστόφορος: Το ρεύμα για το air condition; Το πετρέλαιο; Οι τηλεοράσεις; Τα έπιπλα των δωματίων από το ΙΚΕΑ; Οι κουρτίνες και τα σεντόνια απ’ τη Τουρκία; Το μοσχαράκι, η μαγιονέζα, ο καφές και το ουίσκι;

Ξενοδόχος: Όχι, αυτά είναι εισαγόμενα, τα άλλα που παράγουμε εδώ, το λάδι, οι τομάτες, το τυρί…
Μανόλης (Αγρότης 1): Ναι, δε πάει άλλο. Μας τάραξε το ευρώ με την ακρίβεια. Μέρα νύχτα στα χωράφια και πράμα δεν απομένει. Αλλά να το κάνομε σωστά. Να φύγομε από το ευρώ,  αλλά να μη χάσομε τις επιδοτήσεις. Μ’ αυτές ζούμε. Το λάδι δεν έχει τιμή στην αγορά. Ό,τι βγάζομε πάει για φυτοφάρμακα, λιπάσματα και πετρέλαιο. Η επιδότηση είναι ό,τι μένει στη τσέπη, το μεροκάματό μας.

Χριστόφορος: Για να καταλάβω.. Μανόλη, θα πουλάς πιο φθηνά το λάδι στον ξενοδόχο, αν πάμε στη δραχμή; Τώρα εισπράττεις 80€, φεύγουν τα 50€ σε εισαγόμενα (φυτοφάρμακα, λιπάσματα, πετρέλαιο) και τα 30€ είναι το μεροκάματό σου. Όταν πάμε στη δραχμή, η τιμή που θα πουλάς σε ισοδύναμα ευρώ θα ‘ναι πιο φθηνή, για να βολεύει τον πελάτη του ξενοδόχου. Άρα, θα σου μένει μεροκάματο 20€  αντί για 30€. Σωστά; Θα μπορείς να πάρεις ίσως περισσότερο μαϊντανό αλλά θα ‘χεις λιγότερα στη τσέπη για να αγοράσεις τηλεόραση, κινητό, πετρέλαιο, βενζίνη, αυτοκίνητο και ό,τι άλλο εισάγουμε. Είσαι σίγουρος ότι σε συμφέρει; Μήπως τελικά, αν πουλάς φθηνότερα στον ξενοδόχο, θα γίνεις ακόμα πιο φτωχός; Στη Βουλγαρία δεν έχουν ακρίβεια, αγοράζουν πιο φτηνά την πατάτα, δε ζούνε όμως καλύτερα από εμάς, γιατί έχουν πολύ χαμηλότερα μεροκάματα. Βγάζουν 6300€ το χρόνο, ενώ εμείς 16.200€ (Κατά κεφαλήν ΑΕΠ – Eurostat, εδώ). Αυτός είναι ο στόχος, να γίνουμε Βουλγαρία με δραχμή;

Μιχάλης (Αγρότης 2): Όχι, δε θα πουλάμε πιο φθηνά. Πιο ακριβά θα πουλάμε τη τομάτα στον ξενοδόχο.
Χριστόφορος: Και γιατί ο ξενοδόχος να πάρει την ακριβή σου τομάτα; Τόσες και τόσες εισαγόμενες κυκλοφορούν στην αγορά από Ολλανδία, Βέλγιο κ.α. Αν ακριβύνεις το προϊόν σου, θα πήξουμε στην εισαγόμενη τομάτα.

Αγρότης 2: Όχι σύντεκνε, δεν το ‘πιασες. Θα βάλουμε δασμούς κι οι εισαγόμενες τομάτες θα είναι ακριβότερες. Όπως κάναμε παλιά – θυμάσαι;- με τις μπανάνες.

Χριστόφορος: Μα τότε ξέχνα την ΕΕ και τις επιδοτήσεις. Τέτοια κόλπα δεν επιτρέπονται στην ΕΕ. Ξέχνα και τους δρόμους και τα έργα υποδομής. Απ΄τη Χώρα μέχρι εδώ, για δες, γεμάτος είναι ο δρόμος με ταμπέλες «Το έργο συγχρηματοδοτήθηκε από την Ε.Ε.». Για ξανασκέψου το.

Δημήτρης (Αγρότης 3): Λάθος τα λέτε, πατριώτες. Ούτε φθηνότερα θα πουλάμε ούτε ακριβότερα. Το ίδιο θα πουλάμε αλλά με τη δραχμή θα ‘χουμε λιγότερους φόρους. Μας έπνιξαν οι φόροι με τα μνημόνια. Ασφυκτιούμε. Φόρος στα λιπάσματα, στα γεωργικά προϊόντα, στο πετρέλαιο…

Αγρότης 1: Τριπλασίασαν και τις ασφαλιστικές εισφορές, σε λίγο θα βάλουν φόρο και στην επιδότηση…

Ξενοδόχος: Ένα δεύτερο μεροκάματο δίνομε στο ΙΚΑ, αύξησαν τον ΦΠΑ, έβαλαν και τέλος διανυκτέρευσης, μέχρι και συμπληρωματικό ΕΝΦΙΑ στα ξενοδοχεία! Ναι, σίγουρα λιγότεροι φόροι θα κάνουν μεγάλη διαφορά. Και το τουριστικό προϊόν θα γίνει πιο ελκυστικό.

Χριστόφορος: Αυτό είναι το πρόβλημα, οι φόροι; Και γιατί δε τους μειώνουμε εδώ και τώρα, με το Ευρώ; Έχετε δει πού πάνε οι φόροι σας και οι εισφορές; Το 80% πάει για μισθούς και συντάξεις. Απλό είναι κι οι δανειστές μας θα συμφωνήσουν: μειώνουμε τις συντάξεις και κόβουμε τους φόρους. Αυτό θέλετε; Γι΄ αυτό πρέπει να βγούμε από το Ευρώ;

Αγρότης 1: Ε, όχι, δεν πεινούμε δα και τόσο που να κόψουμε τη σύνταξη του ΟΓΑ.

Χριστόφορος: Τότε; Μήτσο, θέλω να καταλάβω. Ίδια τιμή θα πουλάς το λάδι. Περισσότερα δε θα εισπράττεις, ούτε και λιγότερα. Θα δίνεις όμως λιγότερα για φόρους. Πού θα βρει το κράτος να πληρώσει συντάξεις στους γονείς και στη θεία σου;

Μύρων (Εφοριακός): Θα κόψουμε από τους τόκους – δεν θα πληρώνουμε πια τόκους για το χρέος!

Χριστόφορος: Σε γελάσανε, Μύρο, αν νομίζεις πως δε θα πληρώνομε φόρους για τους τόκους, άμα βγούμε από το ευρώ και χρεοκοπήσουμε. Η ιστορία λέει ότι θα πληρώνουμε ό,τι μπορούμε για τόκους. Σου θυμίζω ότι μέχρι και το 1978 πληρώναμε φόρους που πήγαιναν κατευθείαν στην αποπληρωμή δανείων που πήραμε την εποχή του Τρικούπη. Ναι, του Τρικούπη. Άμα πάμε στη δραχμή, μπορεί να πληρώνουμε για τόκους λιγότερα από τώρα γιατί θα είμαστε πιο φτωχοί. Στη τσέπη μας όμως θα φαίνονται πιο πολλά. Έχεις δει τι πληρώνουμε τώρα για τόκους; Κάτι λιγότερο από 8% των εσόδων του κράτους. Ισπανία, Κροατία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ιρλανδία πληρώνουν περισσότερα και κάπως λιγότερα η Βρετανία και το Βέλγιο (Διάγραμμα Ι).
Τι καταλαβαίνετε λοιπόν; Θα ‘χουμε φεσώσει όλη την υφήλιο και θα μας αφήσουν να τη σκαπουλάρουμε φθηνά επειδή είμαστε ωραίοι; Ξέρετε τι έγινε με τα δάνεια του Τρικούπη; Συνδέθηκαν με υποθήκες, όπως ο φόρος καπνού, τα τέλη χαρτόσημου, και με εισπράξεις τελωνείων. Και οι πιστωτές είχαν προτεραιότητα  έναντι των φορολογικών εσόδων του Δημοσίου εδώ.
 
Διάγραμμα Ι: Δαπάνη για τόκους ως % των συνολικών εσόδων της Γενικής Κυβέρνησης (2015). Πηγή Eurostat εδώ

Aγρότης 3: Δε ξέρω τι λες, Χριστόφορε- εσύ έφυγες και μακριά- αλλά εμείς εδώ παράγουμε, δίνουμε ένα σωρό φόρους στο κράτος των Αθηνών αλλά Εγνατίες και αεροδρόμια πολυτελείας φτιάχνουν στην απάνω Ελλάδα. Με τα λεφτά μας. Εμείς έχουμε δρόμους κι αεροδρόμια της πλάκας, ο δρόμος απ’ τα Χανιά στο Ρέθεμνος κι απ΄το Ηράκλειο στον Άγιο είναι σκοτώστρα.

Χριστόφορος: Και πώς θα το λύσει αυτό η έξοδος από το Ευρώ; Έχουμε πλούσιο τόπο, ευλογημένο, κι είστε εργατικοί. Καταλαβαίνω πως δεν θέλετε να μοιράζεστε τον πλούτο σας με τους Ηπειρώτες που είναι πιο φτωχοί. Αυτό όμως δε σημαίνει έξοδος απ΄ το ευρώ, εσείς θέτε να βγούμε από την Ελλάδα. Και ξέρεις, το θεωρώ μικρόνοη σκέψη, ίσως και αντεθνική, αλλά πράγματι, Κρήτη, Μύκονος και Σαντορίνη βραχυπρόθεσμα θα κέρδιζαν στο οικονομικό πεδίο αν «έβγαιναν» από την Ελλάδα. Λανθασμένη, σκέψη, παράουρη, αλλά έχει μια οικονομική λογική. Εκείνοι οι ταλαίπωροι οι Ηπειρώτες, τι λόγο έχουν να σηκωθούν να φύγουν από την Ελλάδα; Σας το ρωτώ, γιατί αν μπορείτε να μου το εξηγήσετε, τότε θα καταλάβω κι εγώ γιατί να θέλει η φτωχή Ελλάδα να ξεκόψει από τη πλούσια γειτονιά της ευρωζώνης ή ακόμα και της Ε.Ε..

Εφοριακός: Χριστόφορε, η μηχανή για να δουλέψει θέλει λάδι και η οικονομία ρευστό. Εμείς τώρα έχουμε τράπεζες ζόμπι. Ενώ με το δικό μας νόμισμα, θα τυπώνομε και θα ρίξομε χρήμα στην αγορά, να  αναθερμάνουμε την παγωμένη οικονομία.

Χριστόφορος: Μα, αν ήταν  έτσι τα πράγματα, δεν θα υπήρχε πείνα πουθενά στον κόσμο. Τα χαρτονομίσματα που τυπώνουμε στο νομισματοκοπείο έχουν τόση αξία από μόνα τους όση και το χαρτί για την εκτύπωσή τους. Άλλες αξίες, πραγματικές, δίνουν στο χαρτονόμισμα αγοραστική αξία. Για να μη σας μπλέξω όμως, δείτε τι γίνεται στον κόσμο… Η Αργεντινή π.χ., δικό της νόμισμα έχει αλλά τράπεζες δεν έχει. Είναι, ως φαίνεται, μπουνταλάδες, δεν έχουνε εκεί έναν Λαπαβιτάκη, να τους ανοίξει τα μάτια πώς να τονώσουνε την οικονομία μέσω τραπεζικού δανεισμού.
Ξέρετε, απ’ όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, η Αργεντινή έχει το χαμηλότερο δανεισμό της ιδιωτικής οικονομίας. Από τις 160 χώρες με διαθέσιμα στοιχεία στη Παγκόσμια Τράπεζα, ξέρετε ποιες έχουν λιγότερη πίστωση στον ιδιωτικό τομέα από την Αργεντινή; Το Αφγανιστάν, το Ιράκ και μια ντουζίνα εξαθλιωμένες χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Και δεν είναι χώρα καθυστερημένη η Αργεντινή. Ήταν και είναι από τις μεγάλες πλούσιες χώρες και εξελιγμένες κοινωνίες της Λατινικής Αμερικής. Κι αυτό σημαίνει πως, αν δεν ήταν η χρεοκοπία,  θα ήταν σήμερα από τις χώρες της Λ.Α. με τον πιο ανεπτυγμένο τραπεζικό τομέα. Είναι όμως τελευταία. Η αλήθεια, σύντεκνε Μύρο, είναι ότι συμβαίνουν πολλά άσχημα πράγματα μαζί, όταν χρεοκοπείς. Ένα απ’ αυτά είναι πως απομένεις χωρίς πίστωση για δεκαετίες. 17 χρόνια πριν χρεοκόπησε η Αργεντινή, κι ακόμα… Και μας νοιάζει η Αργεντινή, γιατί άμα αποχωρήσουμε από το ευρώ, θα χρεοκοπήσουμε και εμείς  όπως εκείνη, άτακτα.

Εφοριακός: Γιατί, κουμπάρε, έχομε τράπεζες σήμερα εμείς;

Χριστόφορος: Έχεις δίκιο! Στην Ελλάδα επί της ουσίας δεν έχουμε τράπεζες τα τελευταία 5-6 χρόνια και τώρα αντιμετωπίζουμε το εξής δίλημμα: ή α) παραμένουμε στο club της Ευρωζώνης, όπου ο δανεισμός της ιδιωτικής οικονομίας είναι βασικό συστατικό, περιμένοντας να φτιάξουν τα πράγματα και για τις δικές μας τράπεζες ή β) κάνουμε το άλμα στο κενό, τη μεταγραφή στο club  όχι των χωρών που έχουν δικό τους νόμισμα, όπως νομίζετε, αλλά στο club των χωρών που έχουν δικό τους νόμισμα και χρεοκόπησαν άτακτα.
Να τη σκέφτεστε, λοιπόν, τη δραχμή, πατριώτες, αλλά μην τρέφετε αυταπάτες για τον τραπεζικό δανεισμό. Γιατί δεν θα ‘χουμε τράπεζες για δεκαετίες, ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας.

 Διάγραμμα ΙΙ:
Το πόσο χρήμα δίνουν οι τράπεζες σε μια οικονομία φαίνεται από έναν δείκτη που υπολογίζει το σύνολο του δανεισμού του ιδιωτικού τομέα (επιχειρήσεις & νοικοκυριά) ως % του ΑΕΠ. Πηγή Παγκόσμια Τράπεζα εδώ. Ο δανεισμός είναι πιο εύκολος στις πλούσιες χώρες, πιο δύσκολος στις φτωχές. Είναι διπλάσιος ο δανεισμός στην Ευρώπη (95% του ΑΕΠ) από τη Λατινική Αμερική (50%). Ακόμα υψηλότερος είναι στη Βόρεια Αμερική και την Ιαπωνία. H Αργεντινή, αν και από τις πλουσιότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής είναι τελευταία στη σχετική κατάταξη.

Κωστής έμπορος : Έχει, πάντως, κι ένα καλό να μην έχουμε τράπεζες. Θα γλυτώσομε απ΄τα δάνεια! Μας επνίξανε! Ανοιχτήκαμε στις καλές εποχές και καταστραφήκαμε μετά, με τη κρίση. Απειλούν να μας τα πάρουν όλα, δεν μπορούμε να σηκώσομε κεφάλι.

Χριστόφορος: Καταλαβαίνω, Κωστή, τις δυσκολίες σου αλλά κάνεις λάθος λογαριασμούς. Αν πάμε στη δραχμή, όλες οι τράπεζες θα ανήκουν στο δημόσιο. Δε θα χρωστάς πια στις τράπεζες αλλά στο κράτος. Και ξέρεις, το κράτος είναι ο χειρότερος πιστωτής. Η νομοθεσία σε προστατεύει από τους άλλους πιστωτές (π.χ. 1η κατοικία) αλλά, αν χρωστάς στο κράτος, έχεις μικρότερη προστασία. Θυμάστε τι λέγατε όταν μπήκα; Τα πρώτα χρόνια της δραχμής θα πέσει μεγάλη φτώχια, το κράτος θα ‘χει μεγάλες ανάγκες, θα παίρνει απ’ όπου μπορεί και βρίσκει. Δεν θα χαριστεί σ΄εκείνους που του χρωστούν κι έχουν περιουσία.  Αν πάλι δεν έχεις περιουσία, ουδείς λόγος ανησυχίας. Ευρώ, δραχμή ή λίρα, καμιά τράπεζα  δεν μπορεί να πειράξει όποιον δεν έχει περιουσία.

Αγρότης 1: Εγώ πάλι λέω, πως με το δικό μας νόμισμα η ανάπτυξη θα ‘ναι πιο γρήγορη. Δες πώς προκόβουν οι Ρουμάνοι, οι Βούλγαροι κι άλλοι που δεν έχουν Ευρώ. Έρχονταν εδώ να μαζεύουνε ελιές και σε λίγο θα είναι καλύτεροί μας.

Χριστόφορος: Δεν είναι οι ευρωπαϊκές χώρες με δικό τους νόμισμα που σημειώνουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά, θα δεις πως είναι οι φτωχές χώρες, οι πεινασμένες. Οι πλούσιες (Δανία, ΗΒ, Σουηδία) έχουν χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, όπως οι χώρες του Ευρώ. Και η Ισπανία, αν και χώρα του Νότου με προβλήματα, τα κατάφερε καλά τα τελευταία 15 χρόνια, καλύτερα από πολλούς βόρειους (Πίνακας 1).  Πρόσεξε όμως! Πιστεύεις πως θα αναπτυχθούμε γρηγορότερα με το δικό μας νόμισμα αλλά πιστεύεις, επίσης, πως θα φτωχύνουμε πολύ τα πρώτα χρόνια. Τι φαντάζεσαι λοιπόν, θα είμαστε καλύτερα μετά από δέκα χρόνια λόγω δραχμής ή απλώς θα έχουμε ανάπτυξη που ίσα-ίσα θα ρεφάρει την καταστροφή των πρώτων χρόνων;
Και ακόμα δεν κατάλαβα πώς θα σας βοηθήσει η δραχμή να βγάζετε περισσότερα από το λάδι. Θα παράγετε περισσότερο λάδι ή θα το πουλάτε ακριβότερα; Τόσα χρόνια στο νησί παινεύεστε για το καλύτερο λάδι και βαρυγκομάτε που το παίρνουν οι Ιταλοί για κομμάτι ψωμί, το τυποποιούν και το μεταπουλούν χρυσάφι. Σε τι σας εμπόδισε τόσα χρόνια το Ευρώ να τυποποιήσετε το λάδι και να το μοσχοπουλάτε στις αγορές της Ευρώπης; Ο ξενοδόχος μπορεί να βγάλει περισσότερα άμα φτωχύνουν οι υπάλληλοί του, δηλαδή τα παιδιά σας. Στη θεωρία! Γιατί στην πράξη χαμένος θα ‘ναι κι αυτός. Θυμάστε το 2010 και το ’11; Η γειτονιά μας ήταν ανάστατη από την Αραβική Άνοιξη, αλλά ο τουρισμός δεν τσίμπησε. Ξέρετε γιατί; Επειδή με τις μούτζες και τις πορείες των αγανακτισμένων ο κόσμος έξω -ξέρεις τώρα πώς τα φουσκώνουν τα ΜΜΕ- νόμιζε πως και στην Ελλάδα υπάρχουν συγκρούσεις και ταραχές. Με αυτά που θα γίνουνε στη χώρα τα πρώτα χρόνια της δραχμής, ο τουρισμός θα μείνει, θαρρείς, ανεπηρέαστος;
 

Πίνακας Ι: Η αύξηση του βιοτικού επιπέδου στην ΕΕ την περίοδο 200-2015 όπως τεκμαίρεται από την αύξηση του κατά κεφαλήν ονομαστικού ΑΕΠ1 . Οι 10 χώρες με την υψηλότερη αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ την περίοδο 2000-2015 ήταν οι 10 χώρες που το 2000 είχαν το χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Οι πλουσιότερες χώρες με έτος αναφοράς το 2000 είχαν χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης (εξαιρείται η Ιρλανδία) είτε είχαν Ευρώ είτε δικό τους νόμισμα. Σε όρους βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου, δεν απέτυχαν όλες οι χώρες του Νότου στα χρόνια του ευρώ (2000-2015). Η Πορτογαλία είχε παρόμοια επίδοση με Γαλλία, Ολλανδία. Η Ισπανία τα πήγε καλύτερα από τα περισσότερα πλούσια μέλη της Ε.Ε. Δυστυχώς, Ελλάδα & Ιταλία είχαν απογοητευτικές επιδόσεις.
Πηγή Eurostat εδώ

Χριστόφορος: Πατριώτες, μου φανήκατε έτοιμοι να θυσιάσετε μια δεκαετία, όταν μπήκα στο καφενείο. Έτοιμοι να πιείτε το πικρό ποτήρι της μετάβασης στη δραχμή εσείς, για να ‘χουνε καλύτερη προοπτική τα παιδιά σας. Αλλά τόσην ώρα που κουβεντιάζουμε, δεν άκουσα ένα σοβαρό και πειστικό επιχείρημα, γιατί δηλαδή και πώς θα είναι καλύτερα τα πράγματα με τη δραχμή, μετά από 10, 20 ή και 30 χρόνια. Το λοιπόν, ξανασκεφτείτε το! Γιατί εσείς λέτε να το κάνετε για τα παιδιά σας, αλλά εκείνα θα σας μουτζώνουν μια ζωή.

Σημειώσεις
Για τη σύγκριση του βιοτικού επιπέδου μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. η Eurostat χρησιμοποιεί εναλλακτικά ως δείκτη το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε Μονάδες Αγοραστικής Δύναμης (PPS). Αυτός ο δείκτης λαμβάνει υπόψη τις διαφορές των τιμών καταναλωτή μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. Ακόμα και σε όρους PPS ισχύουν τα ίδια ποιοτικά συμπεράσματα.

Πηγή: www.protagon.gr/

'Σημειώνεται ότι με την ανάρτηση του άρθρου, δεν σημαίνει ότι το Ινστιτούτο συντάσσεται με τις απόψεις, την ανάλυση και την πρόταση του Συγγραφέα, αλλά ως υπεύθυνος φορέας, λειτουργεί και παρέχει ανέκαθεν το βήμα για ανοικτή συζήτηση επί όλων των ζητημάτων της επικαιρότητας που ενδιαφέρουν την Ελλάδα.'

30/1/2017. Αποψη: Ελλάδα - Τουρκία: Η πραγματικότητα στο Αιγαίο σήμερα

on Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Νικόλας Κατσίμπρας*

30/1/2017. Αποψη: Ελλάδα - Τουρκία: Η πραγματικότητα στο Αιγαίο σήμερα

Το ΓΕΕΘΑ έχει κάνει μία εξαιρετική δουλειά τα τελευταία χρόνια δημοσιοποιώντας τα αναλυτικά στοιχεία των προκλήσεων της Τουρκίας στο Αιγαίο. Η αξία αυτής της καταγραφής είναι ανεκτίμητη, καθώς μας επιτρέπει να αφουγκρασθούμε τον παλμό των επιδιώξεων της Τουρκίας και να αναρωτηθούμε για την επάρκεια της μέχρι τώρα αντίδρασής μας. Αρκεί να το θέλουμε.

Δεν μιλάμε για μία απλή καταγραφή στατιστικών, αλλά για μία λεπτομερή αναφορά θαλασσίων περιστατικών, παραβάσεων διεθνών κανόνων εναέριας κυκλοφορίας, παραβιάσεων εθνικού εναέριου χώρου (ΕΕΧ), είδους αεροσκαφών (μαχητικά, αεροναυτικής συνεργασίας (ΑΦΝΣ) ή ελικόπτερα), αριθμού οπλισμένων μαχητικών, εμπλοκών με ελληνικά αεροσκάφη και τέλος, υπερπτήσεων πάνω από ελληνικό έδαφος. Τα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ καλύπτουν ανά μήνα όλη την περίοδο της κρίσης. Μας «μιλάνε» και έχουμε υποχρέωση να ακούσουμε.

Ενώ υπάρχουν στρατηγικές διακυμάνσεις στην ακατάπαυστη προκλητικότητα της Τουρκίας κατά τα τελευταία 40 χρόνια, η τάση την τελευταία εξαετία είναι ξεκάθαρη. Οι υπερπτήσεις αεροσκαφών της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας (ΤΠΑ) πάνω από ελληνικά εδάφη παρουσιάζουν κατακόρυφη αύξηση. Για την περίοδο 2011-2016, οι υπερπτήσεις, για κάθε χρονιά αντίστοιχα, ήταν 4, 3, 11, 14, 36 και μέσα στον Δεκέμβριο αναμένεται να ξεπεράσουμε τις 60.  Δηλαδή, 60 φορές που ξένο μαχητικό αεροσκάφος, πολλές φορές οπλισμένο, πέταξε πάνω από ελληνικό έδαφος.

Το αποτέλεσμα κάθε μίας από τις 60 φορές ήταν η μηδενική αλλαγή της πολιτικής μας για την μελλοντική αποτροπή αυτού του φαινομένου. Ενώ αποδεδειγμένα η στάση με την οποία αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις της Τουρκίας δεν επιφέρει αποτελέσματα, η πολιτική μας δεν προσαρμόζεται, αφήνοντας μεγάλο περιθώριο κινήσεων στον γείτονα. Ουσιαστικά, επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη αναμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα. Αυτό δεν είναι ο ορισμός της παράνοιας κατά τον Αϊνστάιν, όπως πιστεύουν πολλοί, αλλά ο ορισμός του εθισμού σύμφωνα με τους «Ανώνυμους Ναρκομανείς». Η πολιτική μας ηγεσία είναι εθισμένη στο να είναι αναποτελεσματική.

Όμως, δεν αλλάζει μόνο η ποσότητα αλλά και η ποιότητα των τουρκικών προκλήσεων. Τελευταία, η κατανομή των περιστατικών δείχνει μια νέα τακτική της ΤΠΑ στην περιοχή της Χίου, των Οινουσσών και πιο συγκεκριμένα στη νήσο Παναγιά, όπου έχουν υπάρξει πρόσφατα περιστατικά πολύ χαμηλών πτήσεων ΑΦΝΣ. Φυσικά, δε μπορούμε να ξέρουμε με βεβαιότητα τι σημαίνει αυτή η νέα συμπεριφορά, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι σαν κράτος να προετοιμαστούμε για μια πληθώρα σεναρίων, κυρίως διότι έχουμε εδώ και δεκαετίες αφήσει το πλεονέκτημα των πρωτοβουλιών στον γείτονα. Οι ένοπλες δυνάμεις το κάνουν αυτό σύμφωνα με τις εντολές που έχουν και τον σχεδιασμό τους. Η πολιτική ηγεσία;

Τα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ δείχνουν επίσης μία άλλη εξαιρετικά ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, η οποία έχει «χαθεί» μέσα στους αριθμούς: οι εμπλοκές έχουν σχεδόν εκμηδενιστεί τα τελευταία χρόνια! Ειδικότερα:
• Το 2009 είχαμε 1678 παραβιάσεις του ΕΕΧ και 237 εμπλοκές. Δηλαδή, υπήρξε κλιμάκωση στην αναχαίτιση στο περίπου 14% των παραβιάσεων των εθνικών μας συνόρων στον αέρα. Το ποσοστό αυτό έχει να κάνει μόνο με τον αριθμό των αναχαιτίσεων που εξελίχθησαν σε αερομαχία.
• Μετά το 2009 παρατηρούμε μία απότομη πτώση στο ποσοστό εμπλοκών / παραβιάσεων. Από το 14% πέφτει στο 1% το 2010, 1,4% το 2011, 0% το 2013, 0,4% το 2014 και εμφανίζει μικρή άνοδο το 2015 και 2016, γύρω στο 4%. Δηλαδή μιλάμε για χρονιές με χιλιάδες παραβιάσεις του ΕΕΧ,  και με σχεδόν μηδενικές εμπλοκές.
Αυτά είναι τα δεδομένα. Το τι όμως σημαίνει αυτό, δεν είναι ίσως εύκολα αντιληπτό και απαιτεί κατανόηση του τι συμβαίνει καθημερινά πάνω από το Αιγαίο.

Κάθε περιστατικό ενεργοποιεί έναν εκτενή αμυντικό μηχανισμό για την ανάλογη αντιμετώπισή του, με τεράστιο κόστος. Από τη στιγμή της απογείωσης μαχητικών από συγκεκριμένα αεροδρόμια της Τουρκίας, γίνονται άμεσες ενέργειες για την αντιμετώπιση των πιθανών σεναρίων. Εξάλλου, το Εθνικό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων έχει πλέον τεράστια εμπειρία και μπορεί και αξιοποιεί κατάλληλα τα αεροσκάφη αναχαίτισης ανάλογα με την αναμενόμενη συμπεριφορά των Τούρκων. Όλο το παιχνίδι παίζεται στη μεγιστοποίηση παραμονής των μαχητικών μας στο πεδίο επιχειρήσεων. Το πρόβλημα είναι ότι εκεί έχουν το πλεονέκτημα και πάλι οι Τούρκοι, καθώς διατηρούν την πρωτοβουλία και μπορούν να πετάνε για αρκετό χρόνο πάνω από το Αιγαίο, με ένα σύντομο διάλειμμα για εναέριο ανεφοδιασμό και επιστροφή. Αυτό σημαίνει ότι η αναχαίτιση του ίδιου ζεύγους αεροσκαφών της ΤΠΑ μπορεί να απαιτήσει δυσανάλογο αριθμό δικών μας, με τεράστιο κόστος.

Η αναχαίτιση των τουρκικών αεροσκαφών που παραβιάζουν τον ΕΕΧ γίνεται με βάση τους διεθνώς αναγνωρισμένους κανόνες και απαιτεί την αναγνώριση του αριθμού και του τύπου των αεροσκαφών καθώς και των διακριτικών τους. Κάθε περιστατικό αναχαιτίζεται, είτε από απόσταση με εικονικό εγκλωβισμό ή με προσέγγιση και αναγνώριση, ανάλογα με τις οδηγίες. Σαν «εμπλοκή» καταγράφεται μόνο το περιστατικό στο οποίο θα υπάρξει ενεργή κλιμάκωση και αερομαχία. Από την μία, είναι ασφαλέστερο να μην έχουμε εμπλοκές, καθώς ενέχουν αυξημένο κίνδυνο ατυχήματος όπως του Σμηναγού Ηλιάκη το 2006 και του Υποσμηναγού Σιαλμά το 1992. Από την άλλη όμως, μήπως έχουμε φτάσει σε μία νέα πραγματικότητα στο Αιγαίο, όπου η μέχρι τώρα αντίδρασή μας απλά δεν αποδίδει πλέον; Η τυπική αντιμετώπιση συνίσταται ουσιαστικά σε μία αναχαίτιση κατά την οποία είμαστε παρατηρητές ή διατηρούμε κάποιο εικονικό εγκλωβισμό. Αυτή είναι η επίσημη γραμμή, η οποία όμως δεν έχει καταφέρει να κάμψει  την επιθετικότητα της Τουρκίας στο ελάχιστο.

Η μείωση των εμπλοκών κατά τα τελευταία χρόνια μπορεί να οφείλεται σε ένα συνδυασμό παραγόντων. Οι εμπλοκές καίνε πολύ περισσότερο καύσιμο, αυξάνοντας το ήδη βεβαρυμένο κόστος, με το αποτέλεσμα να παραμένει τοίδιο, ενώ ταυτόχρονα εκπαιδεύουμε τους πιλότους της ΤΠΑ στις μεθόδους αντίδρασής μας. Αφού δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για ενεργητική αντιμετώπιση της απειλής, δίνεται προτεραιότητα στην μέγιστη παραμονή των αεροσκαφών μας στην περιοχή, πιο πολύ ως συνοδευτικών αντί της αναχαίτισης. Επίσης, οι Τούρκοι, βέβαιοι πλέον ότι δεν θα καταρριφθούν, αγνοούν τους εικονικούς εγκλωβισμούς και την αναγνώρισή τους από τα ελληνικά μαχητικά, συνεχίζοντας την πτήση τους μέσα στον τον ΕΕΧ και πάνω από ελληνικά εδάφη. Τέλος ένας σημαντικός αριθμός των παραβιάσεων γίνεται από ΑΦΝΣ και ελικόπτερα, με τα οποία δεν υπάρχει δυνατότητα εμπλοκής, λόγω της φύσης του πτητικού μέσου.

Η  παραπάνω εικόνα είναι ιδιαίτερα ανησυχητική, καθώς τελικά όλα συνηγορούν στην de facto απεμπόληση του νομίμου δικαιώματός μας για άμυνα των συνόρων μας. Αν σε αγνοούν, τότε δεν υπάρχεις. Αν η κυβέρνηση δώσει εντολές στην αστυνομία απλά να αναγνωρίσει, καταγράψει και προειδοποιήσει τους κλέφτες, ενώ είναι μέσα στο σπίτι σου και το πιο δραστικό που μπορεί να κάνει είναι να… τους σημαδέψει με το πιστόλι του playstation, θα τους αποθάρρυνε αυτό από το να ξαναμπούν να κλέψουν; Το ίδιο ισχύει και με την Τουρκία, η οποία κλέβει λίγο από την εθνική μας κυριαρχία κάθε φορά με κάθε παραβίαση. Ουσιαστικά, λέμε στην ΠΑ να παίζει σύμφωνα με τους κανόνες, ενώ η Τουρκία τους αγνοεί επιδεικτικά προς όφελός της. Τα χέρια των Ενόπλων Δυνάμεων είναι δεμένα και είναι αναγκασμένοι να αντιμετωπίζουν με φειδώ την επιθετικότητα της Τουρκίας, επιτρέποντάς της να ενισχύει τα τετελεσμένα που έχει τόσο στρατηγικά εφαρμόσει στο Αιγαίο.

Όλα τα παραπάνω παγιώνουν τη στρατηγική νίκη της Τουρκίας. Όσο η πολιτική μας περιορίζεται σε μια παθητική, αντιδραστική αντιμετώπιση της επιθετικότητας της, τόσο το status quo εδραιώνεται. Μπορεί η Χίος να φαντάζει μακριά από την Αθήνα, αλλά αν η έλλειψη ιδιαίτερης  προσοχής στα εθνικά θέματα την περίοδο της κρίσης δημιουργήσει περαιτέρω τετελεσμένα, τότε αυτά θα παραμείνουν πολύ παραπάνω από τα μνημόνια. Θα δώσουμε στα παιδιά μας λιγότερη εθνική περιουσία από αυτή που βρήκαμε, ας μη τους δώσουμε  όμως και λιγότερη εθνική κυριαρχία.

Δυστυχώς, αντί να αφουγκραστούμε συλλογικά και υπερκομματικά τι λένε αυτά τα στοιχεία, αντιδρούμε ανάλογα με τον χώρο που ανήκει ο καθένας. Όλα τα παραπάνω δεδομένα έχουν ήδη «μεταφραστεί» από τον αναγνώστη ανάλογα με την ιδεολογία του, ώστε να με κατατάξουν στο αντίστοιχο πολιτικό κουτί και να ασκήσουν κριτική ανεξαρτήτως της ουσίας. Η αντιμετώπιση των εθνικών θεμάτων έχει πλέον μοιραστεί σε δύο πόλους: Αν είμαστε προς το αριστερό άκρο του πολιτικού φάσματος ζούμε σε μια παράλληλη πραγματικότητα αγγελικά πλασμένη, με πλήρη άρνηση της σημασίας των Τουρκικών διεκδικήσεων. Αν είμαστε στην αντίπερα όχθη, τα βλέπουμε όλα ως κομματική ευκαιρία, καπηλευόμενοι κάθε έννοια πατριωτισμού και αγνοώντας τόσο τα τραγικά λάθη του παρελθόντος όσο και την επιχειρησιακή και γεωπολιτική πραγματικότητα των συνθηκών του 2016. Οι μεν θέλουν να χορέψουν κουμπαγιά γύρω από την φωτιά, οι δε να πάρουμε την Πόλη.

Αυτή η πλήρης αποσύνδεση από την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας είναι η απτή απόδειξη του στρουθοκαμηλισμού μας. Έτσι δε θα μπορέσουμε ποτέ να βρούμε τη χρυσή τομή ενεργητικής αποτρεπτικής στάσης ώστε να στερήσουμε από τον γείτονα την πρωτοβουλία και να αρχίσουμε να αναπτύσσουμε την βέλτιστη τακτική για τα μακροχρόνια στρατηγικά μας συμφέροντα. Αν δεν σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε την αυξανόμενη πολυπλοκότητα των συνθηκών γύρω μας με ένα αμάλγαμα ερασιτεχνισμού, άκριτης πολιτικής ιδεολογίας και κομματικού οπορτουνισμού, το πλεονέκτημα θα το διατηρεί ο γείτονας που επενδύει στον στρατηγικό σχεδιασμό των πολιτικών του. Ο Ερντογάν μας μιλάει. Ακούει κανείς;

* Ο Νικόλας Κατσίμπρας διδάσκει στα πρόγραμματα επίλυσης συγκρούσεων του πανεπιστήμιου Columbia της Νέας Υόρκης και του City University of NY, είναι Senior Fellow του Hellenic American Leadership Council και πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.
 

4/12/2016. Τα Δεκεμβριανά Ανοίγουν τη Σκηνή της Τραγωδίας

on Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Νικος Μέρτζος

4/12/2016. Τα Δεκεμβριανά Ανοίγουν τη Σκηνή της Τραγωδίας

Χωρίς σχόλια.

Ετσι για να μη ξεχνάμε το χθες. Να διδασκόμεθα και να βλέπουμε το σήμερα.

ΕΔΩ, η συνέχεια.

14/12/2016. Το νέο Ανατολικό Ζήτημα με την χάραξη και επαναχάραξη συνόρων

on Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

14/12/2016. Το νέο Ανατολικό Ζήτημα με την χάραξη και επαναχάραξη συνόρων

Για να κατανοήσουμε τα γεγονότα και να έχουν οι απόψεις μας μια κάποια επιστημονική προσέγγιση της αλήθειας, πρέπει να καταγράψουμε τη στρατηγική των δυνάμεων που καθορίζουν αυτά τα γεγονότα. Αλλιώς μπλέκουμε σε έναν φαύλο κύκλο ερμηνειών που και σύγχυση δημιουργούν και περιπτωσιολογικές είναι. Δεν αντιμετωπίζουν δηλαδή τα γεγονότα σε μια δυναμική, την οποία καθορίζουν δυνάμεις, που πρέπει να ερευνήσουμε σε τι αποσκοπούν και πια στρατηγική επιλέγουν για να την εφαρμόσουν, υλοποιώντας το σενάριο ή τα σενάρια, που θα έχουν τι μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία.
ΕΔΩ! η συνέχεια.

6/12/2016. Open Letter to the President of the Republic of Turkey R. T. Erdogan

on Τρίτη, 06 Δεκεμβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Έπιμέλεια Κωνσταντίνος Βουτσινάς, Πλοίαρχος ε.α. ΠΝ, Οικονομολόγος, Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

6/12/2016. Open Letter to the President of the Republic of Turkey R. T. Erdogan

International Hellenic Association sends open letter to Turkey's President Erdogan
And
CC: Members of United Nations,
Members of European Parliament,
Media
Μετάφραση Αγγλικού κειμένου:
Ανοιχτή επιστολή προς τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Ρ. Τ.  Ερντογάν
 
Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,
Πρόσφατα έχετε καθιερώσει μια επαναλαμβανόμενη και συνεχή αναφορά  στα «σύνορα της καρδιάς των Τούρκων», όπως τα αντιλαμβάνεστε εσείς, τα οποία δεν ταυτίζονται με τα σημερινά φυσικά σύνορα της Τουρκίας προκειμένου να «χωρέσουν» σε αυτά και όλες οι νέο-οθωμανικές, επεκτατικές σας επιδιώξεις.  Συχνά μάλιστα, μας πληροφορείτε πως παραδίδετε σε όλους εμάς και «μαθήματα ιστορίας».
Εμείς όμως γνωρίζουμε πολύ καλά πως αυτά τα «μαθήματα ιστορίας» όπως τα αποκαλείτε, αποτελούν μαθήματα επικίνδυνου λαϊκισμού σε ανιστόρητους και αμόρφωτους ανθρώπους οι οποίοι είναι φυσικό να μην γνωρίζουν όσα θα έπρεπε να γνωρίζετε εσείς!
Γιατί κάθε μορφωμένος άνθρωπος, Τούρκος,  Έλληνας ή από οποιαδήποτε άλλη χώρα, ασφαλώς και χαμογελάει όταν σας ακούει να αναφέρεστε στα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου ισχυριζόμενος ότι «Σε αυτά τα νησιά έχουμε την ιστορία μας, τα μνημεία μας, τα τζαμιά μας!».
Όλοι οι στοιχειωδώς μορφωμένοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη,  γνωρίζουν πως το Αιγαίο πέλαγος, από την χαραυγή της ιστορίας ήταν και παραμένει Ελληνικό. Οι περιστασιακοί κατακτητές ποτέ δεν μπόρεσαν, ούτε πρόκειται να μπορέσουν ποτέ στο μέλλον, αυτό να το αλλάξουν.
Μήπως, μια και φαίνεται να σας ενδιαφέρει η ιστορία, πρέπει να σας υπενθυμίσουμε πως η λέξη Αιγαίο, σύμφωνα με την αθάνατη Ελληνική μυθολογία που μελετάει ολόκληρος ο πλανήτης εδώ και χιλιάδες χρόνια, προέρχεται από τον πατέρα του Θησέα και βασιλιά της Αθήνας Αιγέα ο οποίος έπεσε και πνίγηκε στα νερά του πελάγους από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο;
Να σας υπενθυμίσουμε πως εδώ και 3.000 τουλάχιστον χρόνια πρωτοελληνικοί λαοί όπως Ίωνες, Αχαιοί, Αιολείς και άλλοι, μετέτρεψαν την Μικρά Ασία σε χώρο πολιτικής και πολιτισμικής ανάπτυξης του Ελληνισμού; Πως τα τετελεσμένα βίας και γενοκτονίας στα οποία είναι συνηθισμένοι οι πρόγονοι σας και δυστυχώς αρκετοί σύγχρονοι σας, όπως εσείς προσωπικά, δεν αλλοιώνουν ούτε κατ΄ ελάχιστο την πραγματική ιστορία;
Αν εσείς στις μέρες μας ψάχνετε απεγνωσμένα «αποδείξεις» για τον απροκάλυπτο επεκτατισμό σας στα τζαμιά που έχτισαν πρόσκαιροι κατακτητές σε ελάχιστα από τα 6.000 νησιά και βραχονησίδες που βρίσκονται στον Ελλαδικό χώρο, τι θα πρέπει να πούμε εμείς για το μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, τον ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας που χτίστηκε στην Πόλη του Κωνσταντίνου δέκα ολόκληρους αιώνες πριν εμφανιστούν οι κατακτητές – πρόγονοί σας;
Τι θα πρέπει να πούμε για τον Βυζαντινό Ναό της Αγίας Σοφίας στην Νίκαια της Βιθυνίας όπου πραγματοποιήθηκαν η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος στις 20 Μαΐου του 325 και η όγδοη Οικουμενική Σύνοδος το έτος 787 ή για τον ναό της Αγίας Σοφίας της Τραπεζούντος, η οποία χτίστηκε μεταξύ 1238 και 1263 από τον Μανουήλ Α με ανεκτίμητη και μοναδική ψηφιδωτή και γλυπτή διακόσμηση;
Τι θα πρέπει να πούμε για την Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά, το σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού εδώ και δεκαεπτά σχεδόν αιώνες, την οποία ίδρυσαν το 386 οι Αθηναίοι μοναχοί Βαρνάβας και Σοφρώνιος σε απάτητες βουνοκορφές του Πόντου; Τι θα πρέπει να πούμε για το ιερό της Άρτεμις στην Έφεσο, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, τα ερείπια του οποίου θαυμάζουν σήμερα πλήθη που συρρέουν από ολόκληρο τον κόσμο ή για την Καππαδοκία η οποία από τον πρώτο αιώνα π.Χ. αποτελούσε κέντρο του Ελληνισμού;
Να θυμηθούμε μήπως την Νικομήδεια της αρχαίας Βιθυνίας, όπου καταγράφεται Ελληνική παρουσία από το 712 π.Χ.;  Ή μήπως την Σμύρνη, από τις αρχαιότερες πόλεις της Μεσογείου, η οποία κατοικήθηκε από Ελληνικούς πληθυσμούς εδώ και χιλιάδες χρόνια - μέχρι πρόσφατα;
Μήπως να θυμηθούμε την Αλικαρνασσό, την Προύσα, το Ικόνιο ή την Ανατολική Θράκη στην οποία ο Ελληνικός μύθος της Ηρώς και του Λέανδρου λαμβάνει χώρα στην αρχαία πόλη της Σηστού εδώ και χιλιάδες χρόνια;
Τι θα πρέπει άραγε να πούμε  για την μαρτυρική Κύπρο, το νησί της Αφροδίτης, καθαρά Ελληνικό από την εποχή του Τρωικού πολέμου; Τι θα πρέπει να πούμε για την Ίμβρο και την Τένεδο με Ελληνικό πληθυσμό που ξεπερνούσε το 90% όταν σας παραδόθηκαν σαν «δώρο» με την Συνθήκη της Λωζάνης που δεν σας αρέσει σήμερα;
 
Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,
Πρέπει επιτέλους να κατανοήσετε πως στα σπλάχνα ολόκληρης της σημερινής Τουρκίας βρίσκονται παντού σπαρμένα αδιάψευστα τεκμήρια Ελληνικού πολιτισμού που άνθησε χιλιάδες χρόνια πριν εμφανιστούν στην περιοχή οι κατακτητές – πρόγονοι σας.
Για ποια ιστορία λοιπόν μας μιλάτε Κύριε Πρόεδρε; Για την ιστορία των γενοκτονιών, των σφαγών, της βίας και της απληστίας για πλιάτσικο; Γιατί αυτή ακριβώς είναι η αυθεντική σας ιστορία!
Ίσως θα σας ήταν χρήσιμο να μάθετε και τα σύνορα της δικής μας καρδιάς.
Πρώτα όμως προσπαθήστε να αντιληφθείτε, όσο δύσκολο και αν σας φαίνεται,  πως τα σύνορα του διαχρονικού Ελληνισμού, από την εποχή της αρχαιότητας μέχρι σήμερα, δεν έχουν κανένα απολύτως γεωγραφικό όριο. Γιατί το Ελληνικό πνεύμα αγκάλιαζε, αγκαλιάζει και θα αγκαλιάζει πάντοτε κάθε μορφωμένο άνθρωπο, σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας.
Όσον αφορά τα γεωγραφικά σύνορα του σημερινού Ελληνισμού, αν σας δίνουν την εντύπωση μιας εύκολης λείας στον απροκάλυπτο επεκτατισμό που εκδηλώνετε, ξανασκεφτείτε το καλά.
Γιατί θα πρέπει να γνωρίζετε πως τα σύνορα της καρδιάς των Ελλήνων πάντοτε θα φθάνουν μέχρι την Κόκκινη Μηλιά, τον τόπο που θα ξαναβρεθείτε κάποτε, γιατί όπως λένε οι παραδόσεις μας, και πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θά ῾ναι!
Κείμενο: Λεωνίδας Κουμάκης, μέλος ΙΗΑ, Ελλάς. Απόδοση στην Αγγλική γλώσσα Prof. Ellene Phufas-Jousma, Μέλος IHA, USA

ΠΗΓΗ: International Hellenic Association (USA)

30/11/2016. Ένα «διαζύγιο με όρους» για την Κύπρο;

on Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Όμηρος Τσάπαλος, Μέλος του Δ.Σ. και Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ

30/11/2016.  Ένα «διαζύγιο με όρους» για την Κύπρο;

Το Κυπριακό ζήτημα εισέρχεται στην κρισιμότερη φάση του από την αρχή της δημιουργίας του και παρά το αδιέξοδο στα βουνά της Ελβετίας η προσπάθεια για επίλυση του δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί τουλάχιστον για τις επόμενες εβδομάδες, όπως διεφάνη και από το διάγγελμα του Προέδρου Αναστασιάδη. Ο ίδιος έχει προχωρήσει τους τελευταίους μήνες στην απαραίτητη «δραματοποίηση των εξελίξεων» ούτως ώστε ή όποια λύση ή το όποιο αδιέξοδο να κριθεί ως αποτέλεσμα εξάντλησης μέχρι και της τελευταίας πιθανότητας επίτευξης μιας «δίκαιης και βιώσιμης λύσης».

Η πραγματική διαπραγμάτευση όμως ξεκίνησε μόλις πριν από λίγα 24ωρα και αφορούσε την καταγραφή των προς επιστροφή στους ελληνοκυπρίους περιοχών που βρίσκονται μέχρι σήμερα υπό τουρκική κατοχή καθώς και του αριθμού των ελληνοκυπρίων που θα επέστρεφαν στις εστίες τους. Αυτή ακριβώς η διαπραγμάτευση κατέρρευσε προχθές στο Μον Πελερέν και αυτή η διαπραγμάτευση είναι το κομβικό σημείο επανεκκίνησης ή οριστικού τερματισμού των συζητήσεων.

Και εδώ είναι το σημείο όπου η πραγματικότητα θα πρέπει να ξεχωρίζει από την τεχνητή αισιοδοξία για επίτευξη λύσης. Με τα μέχρι τώρα δεδομένα της διαπραγμάτευσης, είναι σχεδόν απίθανο η λύση που θα βρεθεί να είναι μια λύση που θα δημιουργεί μια Ομοσπονδία με αυξημένη αυτονομία των κοινοτήτων της και με μια δίκαιη και αναλογική εκπροσώπηση των τουρκοκυπρίων στα διοικητικά και ομοσπονδιακά όργανα της. Το πιθανότερο είναι, αν υπάρξει μια λύση προς αυτή τη κατεύθυνση, να είναι μια λύση που θα παράσχει αυξημένη συμμετοχή των τουρκοκυπρίων στη διοίκηση του κράτους, δυσανάλογα μεγαλύτερη του πραγματικού αριθμού τους. Λύση που είναι σχεδόν βέβαιο πως θα απορριφθεί από την πλειοψηφία των ελληνοκυπρίων στο δημοψήφισμα που θα ακολουθήσει γιατί είναι και άδικη και άνιση αλλά και υποσκάπτει την ομαλή λειτουργία του ενιαίου κράτους που θα προκύψει. Θα φτάσουμε επομένως σε χειρότερο σημείο από αυτό που βρισκόμαστε σήμερα. Σε ένα ακόμη αδιέξοδο αλλά με ένα επιπλέον επιχείρημα των τουρκοκυπρίων πως «οι ελληνοκύπριοι δεν ήθελαν για δεύτερη φορά την επανένωση (η πρώτη ήταν στην απόρριψη του σχεδίου Ανάν)». Και είναι ένα πολύ ισχυρό επιχείρημα προς τη διεθνή κοινότητα το οποίο ούτε η Κύπρος ούτε η Ελλάδα μπορούν (χωρίς κόστος) να αντικρούσουν με το επίπεδο διπλωματικής ισχύος που διαθέτουν σήμερα. Ένα επιχείρημα-αφορμή σε όσες χώρες καραδοκούν στο να αναγνωρίζουν και επίσημα το ψευδοκράτος ως επίσημο τουρκοκυπριακό κράτος.

Ακόμα και αν οι ελληνοκύπριοι εγκρίνουν ένα ομοσπονδιακό μόρφωμα που θα τους αδικεί ως προς την αναλογική εκπροσώπηση τους και θα δίνει υπέρμετρες εξουσίες στους τουρκοκύπριους, αυτό δεν πρόκειται να λειτουργήσει στη πράξη για πολύ. Η βιωσιμότητα του εγχειρήματος δεν διασφαλίζεται μέσα από την ανισοκατανομή εξουσιών και την επακόλουθη ενίσχυση του αισθήματος της αδικίας στην πλειοψηφία των ελληνοκυπρίων. Η συσσώρευση δε τραγικών προσωπικών βιωμάτων και ιστορικών εμπειριών ολόκληρου του κυπριακού ελληνισμού τις τελευταίες δεκαετίες είναι τέτοια που θέτει επιπλέον προσκόμματα στο ενδεχόμενο μιας ειρηνικής συνύπαρξης υπό την σκέπη ενός ενιαίου κράτους. Όπως είναι πρόσκομμα και οι πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας που σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζονται με την ανάγκη ενός σταθερού και ενιαίου κράτους στο οποίο οι τουρκοκύπριοι θα είναι συνιστώσα πολιτεία και στο οποίο δεν θα έχει κανένα δικαίωμα παρέμβασης (αν το σύστημα των εγγυήσεων καταργηθεί).

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει μια μάζα πολιτών της Κύπρου που πιστεύει πως η μόνη λύση μιας ειρηνικής συνύπαρξης, όσο και αν ακούγεται παράξενο, είναι το διαζύγιο με όρους. Και είναι όντως μια λύση που θα πρέπει να την λάβουμε σοβαρά υπόψιν με βάση τα όσα προαναφέρθηκαν.

Η πραγματική διαπραγμάτευση, η αρχή και το τέλος της, είναι το εδαφικό. Μέχρι στιγμής γίνεται υπο το πρίσμα της επανένωσης του νησιού, κρατώντας όλες οι πλευρές του τύπους μιας διαπραγμάτευσης που επιθυμεί πάνω κάτω την επανόρθωση του παλαιού status quo. Υπάρχει όμως το ενδεχόμενο αυτό το πρίσμα να αντικατασταθεί από το πρίσμα της διχοτόμησης και των όρων με τους οποίους αυτή θα συνοδεύεται. Θα είναι πρόταση φυσικά της τουρκοκυπριακής πλευράς και όχι της ελληνοκυπριακής (θα ήταν πολιτικά και διπλωματικά καταστροφικό άλλωστε η κυπριακή κυβέρνηση να έπαιρνε μια τέτοια πρωτοβουλία). Προς το παρόν κανείς δεν μιλάει για αυτήν γιατί κανείς δεν θέλει να επωμιστεί την ευθύνη μιας τέτοιας επιλογής στο blame game που θα ξεκινούσε. Αν τεθεί όμως ως ζήτημα ποια θα είναι η απάντηση του Προέδρου Αναστασιάδη;

Η ελληνοκυπριακή πλευρά θα πρέπει να είναι έτοιμη να συζητήσει μια λύση που θα προτείνει η τουρκοκυπριακή πλευρά και που θα προβλέπει την οριστική διχοτόμηση του νησιού με επιστροφή εδαφών στη Κυπριακή Δημοκρατία και παράλληλη επιστροφή περιουσιών σε χιλιάδες ελληνοκυπρίους, με αντάλλαγμα την αναγνώριση ενός επίσημου τουρκοκυπριακού κράτους από την Κυπριακή Δημοκρατία. Μια λύση που θα μπορούσε να υπερψηφιστεί σε δημοψήφισμα από τους ελληνοκυπρίους μόνον εάν ο Πρόεδρος και οι κυριότερες πολιτικές δυνάμεις της χώρας το επιθυμούσαν και το παρουσίαζαν ως «τη μόνη, σκληρή μεν αλλά ρεαλιστική, λύση». Λύση που αποκαθιστά εν μέρει τα τραύματα της εισβολής μέσω της επιστροφής εδαφών και περιουσιών στους ελληνοκυπρίους και που παράλληλα όμως θα νομιμοποιούσε την κατάληψη εδαφών από την τουρκική πλευρά μέσω της αναγνώρισης ενός τουρκοκυπριακού κράτους. Μια λύση πραγματικά επίπονη για κάθε Κύπριο.

Είναι τώρα η στιγμή που πρέπει να αποφασίσουμε τι είναι αυτό που διασφαλίζει περισσότερο το εθνικό συμφέρον της Κύπρου και της Ελλάδος. Μια ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία με ενισχυμένη εδαφική επικράτεια ή μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με άδικη κατανομή εξουσιών εις βάρος των ελληνοκυπρίων που αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει με ενδεχόμενο κίνδυνο μια περαιτέρω κατάληψη εδαφών της Μεγαλονήσου από τα τουρκικά στρατεύματα; Μια ανεξάρτητη Κύπρο απαλλαγμένη από τον βραχνά του Κυπριακού, πλήρες μέλος της Ε.Ε. (αλλά και του ΝΑΤΟ) και με μια τουρκοκυπριακή κοινότητα δίπλα της που δεν θα καταφέρει ποτέ να φτάσει στο επίπεδο ανάπτυξης της ελληνοκυπριακής πλευράς ή ένα άνισο ομοσπονδιακό μόρφωμα υπό την συνεχή απειλή της εισβολής της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης; Ή μήπως υπάρχει κάποια άλλη επιλογή που δεν γνωρίζουμε;

Σε λίγες εβδομάδες θα ξέρουμε. Η στροφή όμως των διαπραγματεύσεων από την προοπτική ενός ενιαίου κράτους στην προοπτική δυο ανεξαρτήτων κρατών αλλά με επιστροφή σημαντικών εδαφών στην Κυπριακή Δημοκρατία είναι περισσότερο μια ευκαιρία παρά μια ήττα για το Έθνος. Είναι μια ευκαιρία να κλείσουμε επιτέλους ένα κεφάλαιο που σε μεγάλο βαθμό από τα δικά μας λάθη προκλήθηκε και γιγαντώθηκε και που συνεχίζει εδώ και πέντε δεκαετίες να εγκλωβίζει Ελλάδα και Κύπρο σε μια αέναη διαπραγμάτευση, που σε κάθε τέλος της βγαίνουμε πιο ζημιωμένοι από την αρχή της.

30/10/2016. Η Λύση ΔΔΟ, χειρότερη από τη παρούσα κατάσταση Διχοτόμησης

on Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Φοίβος Κλόκκαρης, Αντιστράτηγος ε.α., πρώην Υπουργός Άμυνας Κυπριακής Δημοκρατίας και πρώην Υπαρχηγός Εθνικής Φρουράς.

30/10/2016. Η Λύση ΔΔΟ, χειρότερη από τη παρούσα κατάσταση Διχοτόμησης

Η λύση ΔΔΟ τύπου σχεδίου Ανάν, που συζητείται στις διακοινοτικές συνομιλίες για το Κυπριακό, επιβλήθηκε από την Τουρκία και Βρετανία γιατί εξυπηρετεί την στρατηγική των χωρών αυτών για έλεγχο της Κύπρου. Την Τουρκική στρατηγική, γιατί διαλύεται η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ), νομιμοποιούνται τα τετελεσμένα της κατοχής, επεκτείνεται η Τουρκική κυριαρχία και στις ελεύθερες περιοχές και αποκτά η Τουρκία πρόσβαση στις αποφάσεις της Ε.Ε. Εξυπηρετεί και τη Βρετανική στρατηγική, προς διαιώνιση της παραμονής των Βρετανικών Βάσεων (ΒΒ) στη Κύπρο, αφού εγκαθιδρύεται καθεστώς, στο οποίο θα επικρατεί η ισορροπία του τρόμου μεταξύ των δύο κοινοτήτων με συνέπεια να μην προβάλλεται η απαίτηση απομάκρυνσης των ΒΒ.

Η ΚΔ αντικαθίστανται από δύο οιονεί κρατίδια υπό ένα ασαφές καθεστώς. Ένα πειραματικό συνεταιρισμό που θα είναι μίγμα ομοσπονδίας και συνομοσπονδίας. Ένα δυσλειτουργικό, δικέφαλο κράτος που θα τελεί υπό Τουρκική επικυριαρχία, γιατί θα παραβιάζει προς όφελος της Τουρκίας, τις αρχές συγκρότησης ενός σύγχρονου ανεξάρτητου κράτους και συγκεκριμένα:

1) Την ενότητα του κράτους. Διχοτομείται αφύσικα και βίαια το έδαφος, ο λαός και η εξουσία σε ένα μικρό χώρο.

2) Την δημοκρατία. Παραβιάζεται η αρχή της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων.

3) Την δικαιοσύνη. Παραβιάζονται οι αρχές της ισότητας, του εκλέγειν – εκλέγεσθαι, της περιουσίας, της διαμονής και της αρχής ένας άνθρωπος μια ψήφος, για να υλοποιηθεί η διζωνικότητα, η εφαρμογή της οποίας απαιτεί πλειοψηφία κατοίκων και περιουσιών των κρατιδίων σε κάθε ζώνη.

4) Την λειτουργικότητα. Πολύπλοκος και υπερμεγέθης κρατικός μηχανισμός με 3 Κυβερνήσεις, 3 Βουλές, 3 Αστυνομίες και εις διπλούν ημικρατικοί οργανισμοί. Διαρχία αξιωματούχων, δαιδαλώδεις διχοτομικές ρυθμίσεις , δομές που θα προκαλούν συγκρουσιακές σχέσεις, και μηχανισμοί επίλυσης αδιεξόδων, λόγω καταστρατήγησης της αρχής της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων. Υπέρογκο κόστος λειτουργίας του κράτους που θα είναι αβάστακτο..

5) Την ασφάλεια. Δεν θα υπάρχει πολιτική, στρατιωτική, οικονομική, δημογραφική, περιβαλλοντική, ενεργειακή ασφάλεια, καθώς και ασφάλεια φυσικών πόρων επειδή το Κυπριακό κράτος δεν θα έχει ένοπλες δυνάμεις και θα τελεί υπό τον πολιτικό έλεγχο της Τουρκίας. Η Τουρκία θα ασκεί τον πολιτικό έλεγχο της Κύπρου μέσω του Τουρκοκυπριακού κρατιδίου που θα είναι πλήρως εξαρτημένο από αυτήν (πλειοψηφία εποίκων, διμερείς συμφωνίες Τουρκίας – ΤΚ κρατιδίου που θα έχει και δικαίωμα σύναψης εμπορικών διεθνών εμπορικών συμφωνιών) και μέσω των ρυθμίσεων στο επίπεδο της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης, όπου στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης και της κατανομής των εξουσιών συμφωνήθηκε συναπόφαση των δύο κρατιδίων για όλα τα θέματα της εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας.

Με όσα έχουν ήδη συμφωνηθεί, η Τουρκία θα είναι ουσιαστικά παρούσα στη Κύπρο και θα επιβάλλει τις αποφάσεις στο Κυπριακό κράτος. Δεν θα χρειάζεται ούτε στρατεύματα, ούτε εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα. Βέβαια η Τουρκία επειδή τα θέλει ΟΛΑ, και αφού ήδη εξασφάλισε τις υποχωρήσεις μας στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης, θα επιδιώξει να έχει κέρδη και στα άλλα κεφάλαια. Εξαιρετικά σοβαρό και ανησυχητικό είναι το γεγονός, ότι οι πολίτες, σε μεγάλο βαθμό, δεν έχουν συνειδητοποιήσει τους κινδύνους, που εγκυμονούνται από τα συμφωνηθέντα στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης, προφανώς γιατί η κυβέρνηση μας εκπέμπει το αισιόδοξο μήνυμα ότι στο κεφάλαιο αυτό, υπάρχει πρόοδος, ενώ στην ουσία, είναι ο δούρειος ίππος άλωσης της Κύπρου εκ των ένδον, από την Τουρκία. Οι διαφωνούντες με την στρατηγική στο Κυπριακό, αλλά και οι πολίτες των δύο μεγάλων κομμάτων, οι ηγεσίες των οποίων την ακολουθούν, ας συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο και απαιτήσουν δυναμικά, αναθεώρηση των θέσεων μας, πριν οδηγηθούμε σε λύση.

Τα ήδη συμφωνηθέντα μόνο σοκ και τρόμο προκαλούν. Είναι απόρροια της επί 41 χρόνια λανθασμένης στρατηγικής των δήθεν διακοινοτικών συνομιλιών, αφού ουσιαστικά συζητούμε υπό την απειλή των κατοχικών στρατευμάτων με την υποτελή διοίκηση, που εγκατέστησε η Τουρκία παράνομα και βίαια στη Κύπρο, και η οποία στις συνομιλίες υποστηρίζει τα συμφέροντα της Τουρκίας σε βάρος εκείνων της Κύπρου. Όταν δεν υπάρχει κοινότητα συμφερόντων μεταξύ δύο μερών δεν μπορεί να συγκροτηθεί κοινό βιώσιμο κράτος. Είμαστε οι ηττημένοι του 1974, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχθούμε λύση, χειρότερη της παρούσας κατάστασης διχοτόμησης, όπως είναι η ΔΔΟ.

16/10/2016. Αποψη: Ο πήχυς για την ανάπτυξη και ο... ένας

on Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ - Γράφει ο Wolfgang Münchau

Γράφει ο ΧΑΡΗΣ ΜΑΚΡΥΝΙΩΤΗΣ*

Ας φανταστούμε ότι η Ελλάδα δεν έχει πληθυσμό 11 εκατομμυρίων, αλλά 100 ανθρώπων.
Σε αυτήν την Ελλάδα, οι 65 δεν εργάζονται, είτε λόγω ηλικίας (μικρής ή μεγάλης) είτε λόγω ανεργίας.
Από τους 35 που εργάζονται, οι 6 απασχολούνται στο Δημόσιο. Από τους εναπομείναντες 29 εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα, οι 20 απασχολούνται σε τομείς που δεν θεωρούνται υψηλής προστιθέμενης αξίας, δεν παράγουν διεθνώς εμπορεύσιμα αγαθά και υπηρεσίες ή δεν αξιοποιούν κάποιο στρατηγικό πλεονέκτημα της χώρας.
Απομένουν, λοιπόν, 9 άνθρωποι, εκ των οποίων οι 2 υποαπασχολούνται, οδηγώντας ουσιαστικά σε περίπου 8 ισοδύναμους ανθρώπους πλήρους απασχόλησης. Από αυτούς τους 8, οι μισοί περίπου είναι άνω των 50 ετών, άρα συγκριτικά λιγότερο ευέλικτοι να προσαρμοστούν στα διαρκώς μεταβαλλόμενα οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα.
Απομένουν 4 άνθρωποι στους 100, με ηλικία μικρότερη των 50 ετών, που απασχολούνται σε ιδιωτικές επιχειρήσεις που εστιάζουν σε κλάδους που έχουν νόημα για την Ελλάδα. Από αυτούς, οι τρεις εργάζονται για επιχειρηματίες με στρεβλή επιχειρηματική λογική είτε απασχολούνται σε εταιρείες που δεν έχουν την απαιτούμενη κλίμακα για διεθνή ανάπτυξη.
Τι μας μένει;
Ο ένας στους 100, που απασχολείται σε επιχείρηση με τις ελάχιστες βασικές δομές να παράγει προϊόντα και υπηρεσίες διεθνώς ανταγωνιστικά και που συνεργάζεται με επιχειρηματία που έχει τη διάθεση, τη νοοτροπία και την ωριμότητα να επενδύσει στο ανθρώπινο δυναμικό του.
Μέχρι σήμερα, οποτεδήποτε μιλούμε για ανάπτυξη, ουσιαστικά αναφερόμαστε στη δυνατότητα αυτού του ενός να δημιουργήσει νέο εισόδημα και να τραβήξει μια άμαξα που κουβαλάει 99 άτομα, το καθένα με τα δικά του ήδη βάρη.
Και για να το κάνουμε ακόμη πιο συναρπαστικό, προσθέτουμε επιπλέον βαρίδια στους 99, ώστε η άμαξα να είναι πιο δυσκίνητη, προσθέτουμε λάσπη για μεγαλύτερη δυσκολία, φορτώνουμε τον έναν με 2-3 βαλίτσες στον ώμο και του ζητούμε να τραβήξει την άμαξα με το ένα χέρι, ώστε με το άλλο να κάνει αέρα σε μερικούς από τους 99.
Η αναδιανομή των βαρών μεταξύ των επιβατών –από μόνη της– δεν αποτελεί βιώσιμη λύση. Χρειάζονται περισσότερες ευκαιρίες για όσους μπορούν και το επιθυμούν να βγουν μπροστά.
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά;
Σημαίνει περισσότερες επιχειρήσεις που να εστιάζουν σε τομείς με στρατηγικό νόημα, μια ελάχιστη κλίμακα που να επιτρέπει διεθνή δραστηριότητα, ένα προφίλ επιχειρηματία πολύ διαφορετικό από το μέχρι σήμερα κυρίαρχο και ένα σύστημα παιδείας που να υποστηρίζει την ομαδική σκέψη, τη δημιουργικότητα και την πρωτοβουλία. Η ικανότητα του κράτους –οποιουδήποτε κράτους, πόσο μάλλον του ελληνικού– να παρακολουθήσει την ταχύτητα της οικονομικής αλλαγής είναι μηδενική. Εχει ωστόσο πολύ σημαντικό ρόλο σε συγκεκριμένους τομείς (π.χ. παιδεία, κοινωνική προστασία) και στη θέσπιση των κανόνων και των ορίων του γηπέδου που ονομάζεται «επιχειρηματικότητα».
Ο πήχυς πρέπει να μπει ψηλά. Και τα αποτελέσματα της προσπάθειας της κάθε διακυβέρνησης πρέπει πάντοτε να αξιολογούνται όχι συγκριτικά με τους κάθε λογής προηγούμενους, αλλά έναντι του πήχυ που ο καθένας μας θέτει για τον εαυτό του και την κοινωνία συνολικά.
* Ο κ. Χάρης Μακρυνιώτης είναι διευθύνων σύμβουλος της Endeavor Greece.

30/9/2016. Οι ιστορίες τρόμου δε θα σταματήσουν τους λαϊκιστές

on Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ - Γράφει ο Wolfgang Münchau

30/9/2016. Οι ιστορίες τρόμου δε θα σταματήσουν τους λαϊκιστές

Τα λάθη του κατεστημένου στις εκλογικές μάχες έχουν στοιχίσει σε οικονομολόγους και θεσμούς την επιρροή τους. Οι ιστορίες τρόμου δεν επηρεάζουν τους ψηφοφόρους, οι οποίοι το μόνο που έχουν πια να χάσουν είναι η εμπιστοσύνη στην δυτική πολιτική.
Η ψήφος της Βρετανίας υπέρ της αποχώρησής της από την ΕΕ έχει σταθεί το πιο κατακλυσμιαίο παγκόσμιο πολιτικό γεγονός μέχρι στιγμής φέτος.
Μέσα στους επόμενους 12 μήνες, μπορεί να δούμε ένα ή περισσότερα από τα εξής: μια νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ, μια ήττα της ιταλικής κυβέρνησης στο δημοψήφισμα για τη συνταγματική μεταρρύθμιση, μια νίκη της Μαρίν Λεπέν στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, ένα δεξιό κόμμα κατά της μετανάστευσης και του ευρώ να γίνεται το μεγαλύτερο κόμμα της γερμανικής αντιπολίτευσης. Δε θα πραγματοποιηθούν όλες αυτές οι καταστροφές. Αλλά μία ή δύο από αυτές μπορεί να συμβούν.
Και σε αυτή τη λίστα θα μπορούσε κανείς να προσθέσει κάποιες μικρές αναποδιές, όπως η αποτυχία διμερών εμπορικών συμφωνιών της ΕΕ με τις ΗΠΑ ή τον Καναδά.
Η περίοδος πριν το δημοψήφισμα για το Brexit προσφέρει τέσσερα σημαντικά μαθήματα σε εκείνους που θα παλέψουν στις επικείμενες εκστρατείες από την πλευρά του κατεστημένου. Αυτά έχουν σημασία γιατί κάποια από τα λάθη που έκανε το φίλα προσκείμενο στην ΕΕ στρατόπεδο στη Βρετανία επαναλαμβάνονται με τον ίδιο ενθουσιασμό.
Το πρώτο είναι: μη βασίζεστε στις δημοσκοπήσεις ή άλλες μορφές πρόβλεψης του μέλλοντος. Η αδιακρισία και το θράσος του υπέρ του Brexit στρατοπέδου κινητοποίησε εκατομμύρια ψηφοφόρους που δεν εμφανίστηκαν σε προηγούμενες εκλογές. Μου έχουν πει ότι οι μέθοδοι των Αμερικανών δημοσκόπων είναι σε τεχνικό επίπεδο ανώτερες από τις βρετανικές. Μπορεί. Αλλά αν ο καθοριστικός παράγοντας σε μια εκλογική αναμέτρηση είναι η συμμετοχή, τότε ακόμη και οι καλύτερες δημοσκοπήσεις δεν είναι αξιόπιστες. Το ίδιο ισχύει και για τις αγορές στοιχημάτων. Αν υπάρχει πραγματική αβεβαιότητα, οι μηχανισμοί της αγοράς δεν παράγουν οποιαδήποτε πληροφορία. Αυτό απλά σημαίνει ότι περισσότερος κόσμος παραπλανάται.
Το δεύτερο μάθημα είναι: μη ρισκάρετε περισσότερα ελπίζοντας σε μεγαλύτερη νίκη. Μια κάποιας μορφής ανταρσία βρίσκεται σε εξέλιξη κατά της οικονομικής παγκοσμιοποίησης και των θεσμών της. Τα πραγματικά εισοδήματα των ψηφοφόρων έχουν παραμείνει στάσιμα στις ΗΠΑ και στη Βρετανία, όπως επίσης και σε κάποιες χώρες της ευρωζώνης.
Ο κόσμος μπορεί λανθασμένα να συνδέει την υποχώρηση των εισοδημάτων του με την αύξηση της μετανάστευσης ή με τη φιλελευθεροποίηση του εμπορίου. Αν θέλετε να διαλύσετε αυτές τις αντιλήψεις, χρειάζεται να κάνετε περισσότερα από το να επιδεικνύετε έρευνες φιλελεύθερων οικονομικών think tanks. Θα πρέπει να προσφέρετε αξιόπιστες πολιτικές ώστε να αντιμετωπίσετε την πτώση στα πραγματικά εισοδήματα. Η απουσία μιας τέτοιας δέσμευσης ήταν μεγάλο μείον για το υπέρ της ΕΕ στρατόπεδο στη Βρετανία.
Αυτό οδηγεί σε ένα τρίτο μάθημα: μην προσβάλετε ή προκαλείτε τους ψηφοφόρους. Μετά το δημοψήφισμα για το Brexit, η χαμένη πλευρά συνέχισε να επισημαίνει ότι οι υποστηρικτές του Brexit ήταν μεγαλύτεροι σε ηλικία και κατά μέσω όρο λιγότερο μορφωμένοι. Η διαβόητη απεικόνιση των μισών υποστηρικτών του κ. Τραμπ ως ανήθικους από την κ. Κλίντον, εντάσσεται στην ίδια κατηγορία. Όσο περισσότερο προσβάλλετε την αντίπαλη πλευρά, τόσο καταλήγετε να σπρώχνετε τους αναποφάσιστους στο στρατόπεδό της.
Επιπλέον, φροντίστε να μην προκαλείτε. Στην Ευρώπη, όπου τα εκλογικά σώματα επαναστατούν κατά της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, διασφαλίστε ότι οι πρώην πρόεδροι της Κομισιόν δεν θα προσφέρουν υπηρεσίες lobbying σε μεγάλες αμερικανικές επενδυτικές τράπεζες, όπως συνέβη με τον Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και την Goldman Sachs. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν πρέπει να αφήνουν αμφιβολίες σε καμία από τις δύο πλευρές, ότι αυτή η συμφωνία δε θα είναι προς όφελός τους.
Και, τέλος, μην τρομάζετε τους ψηφοφόρους. Το «Project Fear» ήταν καταστροφή στη Βρετανία. Αν το μέσο εισόδημα των ψηφοφόρων έχει μείνει στάσιμο εδώ και πάνω από μια δεκαετία, δεν πρόκειται να φοβηθούν στην απειλή μιας ύφεσης. Για ποιο λόγο ένας Βρετανός εργαζόμενος με χαμηλά εισοδήματα να ανησυχήσει επειδή το Σίτι θα χάσει την πρόσβαση στην κοινή αγορά; Το επιχείρημα είναι πολιτικά αστοιχείωτο και οικονομικά αμφιλεγόμενο.
Όταν είδα μια έρευνα που υποστήριζε ότι οι εμπορικές πολιτικές του κ. Τραμπ θα επέφεραν ύφεση στις Ηνωμένες Πολιτείες, η άμεση αντίδρασή μου ήταν: ωχ, όχι πάλι. Το πρόβλημα με τις ιστορίες τρόμου δεν είναι μόνο ότι δεν λειτουργούν πλέον με τα απρόβλεπτα εκλογικά σώματα. Πολύ συχνά είναι και αναληθείς ή σε τεράστιο βαθμό υπερβολικές. Αν και ο μακροπρόθεσμος αντίκτυπος του Brexit παραμένει αβέβαιος, η οικονομία της Βρετανίας έχει μέχρι στιγμής αψηφήσει τις προβλέψεις μιας βαθιάς ύφεσης. Υποπτεύομαι ότι το ίδιο θα ισχύσει και στην περίπτωση μιας νίκης Τραμπ ή ενός θριάμβου του λαϊκίστικου Κινήματος των Πέντε Αστέρων στην Ιταλία. Οι αγορές μπορεί να πανικοβληθούν την επόμενη ημέρα, αλλά οι οικονομικές συνέπειες θα εξαρτηθούν σε μεγάλο βαθμό από τις πολιτικές που θα ακολουθήσουν.
Αυτές οι ιστορίες τρόμου έχουν προσθέσει σε μια γενικευμένη απώλεια εμπιστοσύνης στο επάγγελμα του οικονομολόγου και τη φήμη του ως ανεξάρτητου κριτή. Με αυτή την απώλεια, χάνεται επίσης και ο σεβασμός σε διεθνείς θεσμούς όπως ο ΟΟΣΑ και το ΔΝΤ, όλοι πρόθυμοι συμμετέχοντες στον τρόμο του Brexit. Αυτό που προέκυψε από αυτή τη συλλογική υπερβολή, ήταν το επάγγελμα να χάσει την επιρροή του στο σημαντικό τωρινό debate για το ποια μορφή θα πρέπει να πάρει το Brexit. Είναι πλέον ένα debate μεταξύ δικηγόρων και πολιτικών από τους κόλπους του Συντηρητικού κόμματος.
Το Brexit είναι ένα παράδειγμα που ταιριάζει στη δυναμική των εξεγέρσεων των ψηφοφόρων στις βορειοατλαντικές δημοκρατίες. Μας δείχνει πόσο γρήγορα μπορούν να καταρρεύσουν καλά παγιωμένα καθεστώτα και πώς το απίθανο γίνεται αναπόφευκτο. Το δυτικό πολιτικό κατεστημένο πρέπει να φερθεί πιο έξυπνα.
Αναδημοσίευση από: http://bit.ly/2cS2Xhm 

Χρήστος Σαρτζετάκης: Ο συμμοριτοπόλεμος 1946-1949

on Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

Χρήστος Σαρτζετάκης: Ο συμμοριτοπόλεμος 1946-1949

Η ενασχόληση με την περίοδο του λεγόμενου “εμφυλίου”, θεωρείται σήμερα “ξύσιμο παλιών πληγών”, και “ξεσκόνισμα σκελετών”, όμως θα θυμίσω τη ρήση: “Λαός που ξεχνά την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει”.

Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξιστορεί τα γεγονότα της εποχής του “εμφυλίου” (από τη δική του σκοπιά), που τόσο προσεκτικά αποσιωπήθηκαν από την Ελληνική ιστορία, μέσα από μια επιστολή του προς την εφημερίδα Αυγή τον Φεβρουάριο του 1999.

Περιττεύει κάθε σχόλιο και συμπέρασμα δικό μας.

Νέα Πεντέλη, 24η Φεβρουαρίου 1999.
Πρὸς τὴν ἐφημερίδα
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ»,
῾Αγίου Κωνσταντίνου 12,
104 31 ᾽Αθήνας.

Κατεβάστε ΕΔΩ! την επιστολή!

 

06/09/2016. Η νεοταξική παγκοσμιοποίηση και η θεωρία του «Σοκ και Δέος»

on Τρίτη, 06 Σεπτεμβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, δημοδιδασκάλου, συγγραφέα

Ο ανηλεής ανταγωνισμός για την κατάκτηση και τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών φυσικών και κυρίως ενεργειακών πόρων, ως παγκόσμιο στρατηγικό όπλο, έχει ως υπόστρωμα μια κοινωνιολογική θεωρία, η οποία καθορίζει τη στρατηγική της νεοταξικής παγκοσμιοποίησης στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού.
Προϋποθέτει αναγκαστικά μια κοσμοθεωρία, η οποία διαμορφώνει αυτή τη στρατηγική «μέθοδο» του «Σοκ» και «Δέος» και την οποία εφαρμόζουν σχεδιασμένα στην πράξη, την εποχή που διανύουμε, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους και όχι μόνο.
Δεν γίνεται τίποτε ευκαιριακά και στην τύχη.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

05/09/2016. Τι να πει πια κανείς και τι να λαλήσει…

on Δευτέρα, 05 Σεπτεμβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Λίνα Αλεξίου, δημοσιογράφος - νομικός, αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης

Εδώ και έναν χρόνο παριστάμεθα μάρτυρες μιας απίστευτης μεθόδευσης της κυβέρνησης για τις τηλεοπτικές άδειες, η οποία ξεπερνά τα σενάρια των πιο χοντροκομμένων ταινιών θρίλερ.

Ταινιών που, όπως θυμάμαι από τα μικράτα μου, το κοινό με αγανάκτηση φώναζε κατά την προβολή τους στα υπαίθρια σινεμά «εεε, τα λεφτά μας πίσω»!

Φτάσαμε στον τραγέλαφο της «εντοιχισμένης διαφάνειας» (!), μιας δημοπρασίας τεσσάρων αδειών για κανάλια εθνικής εμβέλειας και υψηλής ευκρίνειας, της οποίας προηγήθηκε πρωτοφανής σε αυθαιρεσία μεθόδευση.
Αυτή η μεθόδευση ξεκίνησε με πρώτη πράξη τον αντισυνταγματικό εξοβελισμό του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, δηλαδή της συνταγματικά κατοχυρωμένης και αποκλειστικά αρμόδιας για τις τηλεοπτικές άδειες Ανεξάρτητης Αρχής.

Είναι προφανές ότι τόσο η αντισυνταγματική αχρήστευση του ΕΣΡ όσο και ο περιορισμός των τηλεοπτικών καναλιών στοχεύουν στον απόλυτο έλεγχο του τηλεοπτικού τοπίου από την κυβέρνηση. Το ολιγοπώλιο στην τηλεόραση διευκολύνει αυτόν τον έλεγχο που έρχεται σε κραυγαλέα αντίθεση τόσο προς τις αρχές του πλουραλισμού στην πληροφόρηση όσο και προς τις κοινοτικές οδηγίες που αποτελούν εθνικό δίκαιο.

Η Ανεξάρτητη Αρχή (το ΕΣΡ) γνωρίζει πως το τηλεοπτικό φάσμα, όπως έχει αυτή τη στιγμή, «χωρά» δεκαέξι (16) τηλεοπτικά κανάλια υψηλής ευκρίνειας και εθνικής εμβέλειας - στο μέλλον και περισσότερα.

Η επίκληση μιας δήθεν μελέτης ενός Ινστιτούτου της Φλωρεντίας για τον περιορισμό σε τέσσερα κανάλια εθνικής εμβέλειας μόνον καταγέλαστη μπορεί να χαρακτηρισθεί. Και εν τούτοις πληρώθηκε από την κυβέρνηση, αφού έλαβε αυτό που εξ αρχής εκείνη ήθελε.

Αναγκαία αναδρομή: Για να περάσουν όλα αυτά τα εξωφρενικά και πρωτίστως για να τεθεί εκτός της διαδικασίας αδειοδότησης το ΕΣΡ, ο υπουργός Επικρατείας διατείνετο επιμόνως και ψευδώς ότι δεν υπάρχει νόμιμη σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΣΡ.

Η αλήθεια είναι ότι το ΔΣ, αν και ελλιπές ως προς τον αριθμό των μελών του, λειτουργούσε απολύτως νόμιμα εν απαρτία (Ν. 4325/11.05.2015) και με υπογραφή Κατρούγκαλου! Ο υπουργός Επικρατείας και η κυβέρνηση τάχα το αγνοούσαν; Ή μήπως αγνοούσαν ότι το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής στο οποίο απευθύνθηκαν τους απάντησε ομοφώνως και εγγράφως (17.08.2015) ότι το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΣΡ λειτουργεί νόμιμα και διότι τα υφιστάμενα μέλη του με προγενέστερο νόμο (Ν. 4055/2012), που κρίνεται συνταγματικός, η θητεία τους έχει παραταθεί μέχρι τη συμπλήρωση οκταετίας;

Λόγω της σπουδαιότητας του ρόλου του, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης έχει συνταγματική θωράκιση και πουθενά στη νομοθεσία δεν υπάρχει πρόβλεψη παύσης εν ενεργεία μελών του, παρά μόνο για σοβαρό ποινικό αδίκημα. Συνεπώς, τα τέσσερα εν ενεργεία και εν απαρτία μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου δεν μπορεί να παυθούν. Αυτό που βεβαίως μπορούσε να γίνει για να είναι πλήρης η σύνθεσή του είναι να επιλεγούν από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής άλλα τρία μέλη.

Αντ' αυτού, ο ακάθεκτος κατά του ΕΣΡ υπουργός Επικρατείας και η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή παύουν αιφνιδιαστικά και αντισυνταγματικά τα τρία από τα τέσσερα εν ενεργεία μέλη του! Ο δρόμος ανοίγει; Πώς θ' ανοίξει όταν μεθοδεύονται άλλα κι άλλα για την επιλογή του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΣΡ, όπου, ξεφεύγοντας εντελώς από την αρχή της ανεξαρτησίας των υποψηφίων μελών, προτείνεται ως νέος Πρόεδρος σύμβουλος του Πρωθυπουργού και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και μέλη άλλα γνωστά ονόματα του ιδίου κόμματος. Καθώς προσέκρουσε στην αντίδραση της αντιπολίτευσης, ο υπουργός Επικρατείας πήρε αυτός ενδόξως (!) την αρμοδιότητα για τις άδειες, που ανήκει αποκλειστικά στο ΕΣΡ. Ισως δεν χάνει την επικαιρότητά του το γνωστό ανέκδοτο με τον πατροκτόνο. Αφού σκότωσε τον πατέρα του (εν προκειμένω το ΕΣΡ), υποστήριξε στη συνέχεια ότι είναι... ορφανός!

Ως προς το μέλλον: Εκκρεμεί η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας επί της αιτήσεως ακυρώσεως του νόμου του υπουργού Επικρατείας για τις τηλεοπτικές άδειες, ενώπιον του οποίου πλείστοι όσοι έγκριτοι συνταγματολόγοι ανέπτυξαν τα επιχειρήματά τους για την αντισυνταγματικότητά του. Την κυβέρνηση στη συζήτηση εκπροσώπησε ο Ι. Μαντζουράνης. Μπορεί τάχα το Συμβούλιο της Επικρατείας να κρίνει ότι καλώς έγινε ό,τι έγινε; Είναι ερώτημα το οποίο, βεβαίως, δεν μπορεί να απαντηθεί.

Αυτό που μπορεί να εικάσει κανείς είναι ότι η «δημοπρασία» που έγινε - όπως έγινε - προδιαγράφει και το τι πρόκειται να γίνει με τις άδειες περιφερειακής εμβέλειας και τις θεματικές. Το «πατρόν» είναι ήδη η διαδικασία για τις τέσσερις άδειες εθνικής εμβέλειας υψηλής ευκρίνειας. Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το κατά το Σύνταγμα αρμόδιο για την αδειοδότηση, θα παραμείνει αχρηστευμένο, και έτσι ο έχων «πεπόνι και μαχαίρι» υπουργός θα προχωρήσει... συνεπέστατος «κατά της διαπλοκής» (!) για να γελάει και ο κάθε πικραμένος. Αλλωστε, για όπερα μπούφα πρόκειται.

Κωμικότερο όλων είναι ότι οι κρατούντες «θυμήθηκαν» μόλις προχθές το ΕΣΡ και μιλούν ξανά για «νέα συγκρότησή του», ελπίζοντας ότι αφού «νομοθέτησαν» δύο ακόμη θέσεις στο ΔΣ τής πάλαι ποτέ Ανεξάρτητης Αρχής, θα δελεάσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης να προτείνουν «δικούς τους». Να υπάρξει, δηλαδή, συναίνεση στην όλη ανομία. Και το Σύνταγμα να ανεμίζει ως «σημαία από νάιλον, σημαία πλαστική». Μόνη λύση στο πρόβλημα που δημιούργησαν είναι η αυτονόητη επιστροφή στη νομιμότητα με κατάργηση όλων των αντισυνταγματικών νόμων, που ξεκινούν από την παύση των εν ενεργεία μελών του ΕΣΡ.

Αναδημοσίευση από το Βήμα της Κυριακής 5/9/2016

05/09/2016. Ο λαϊκισμός, βαθύτερος λόγος αποτυχίας των μνημονιακών πολιτικών

on Δευτέρα, 05 Σεπτεμβρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Ηλίας Παπαϊωάννου, καθηγητής Οικονομικών, London Business School.

05/09/2016. Ο λαϊκισμός, βαθύτερος λόγος αποτυχίας των μνημονιακών πολιτικών

Tο μνημόνιο συνεργασίας της Ελλάδας με τους θεσμούς υπήρξε στην ουσία το πρώτο ολοκληρωμένο πρόγραμμα αναδιάρθρωσης της οικονομίας κατά τη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Ωστόσο, τα αποτελέσματα είναι μάλλον απογοητευτικά. Τι έφταιξε;

Ας ξεκινήσουμε με τα σφάλματα στον σχεδιασμό.

Πρώτον, καθώς η απομείωση του δημοσίου χρέους αποκλείστηκε εξαρχής από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η βιωσιμότητά του μπορούσε να επιτευχθεί μόνο σε ένα ιδιαιτέρως αισιόδοξο σενάριο, με βραχύβια και περιορισμένη ύφεση. Η καθυστερημένη αναδιάρθρωση του χρέους μετρίασε τις θετικές της συνέπειες και επέτεινε τις αρνητικές, κυρίως με την παράταση της αβεβαιότητας και τη μετάσταση του προβλήματος στις τράπεζες.

Δεύτερον, αν και ο στόχος των μνημονίων ήταν τόσο η δημοσιονομική προσαρμογή όσο και η ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας, η τρόικα και οι ελληνικές κυβερνήσεις (2009-2014) επικεντρώθηκαν μόνο στο πρώτο. Αναγκαίες μεταρρυθμίσεις όπως η απελευθέρωση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας από ένα δυσλειτουργικό και διεφθαρμένο κράτος, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, η επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης και η προστασία των επενδυτών ατόνησαν.

Τρίτον, η τρόικα υποεκτίμησε τα αρνητικά αποτελέσματα της αύξησης της φορολογίας και της περικοπής μισθών και συντάξεων. Οι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές ήταν μεγάλοι, καθώς η ελληνική οικονομία, παραδόξως για το μικρό μέγεθός της, είναι κλειστή και εσωστρεφής.

Τέταρτον, οι συντάκτες του μνημονίου υπέθεσαν λανθασμένα ότι η Ελλάδα, μια ανεπτυγμένη χώρα της Ευρωζώνης, είχε τη δυνατότητα εφαρμογής των μνημονικών υποχρεώσεων. Οπως αποκαλύφθηκε, οι κρατικοί θεσμοί είχαν διαβρωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε η διοίκηση δεν μπορούσε να εφαρμόσει ψηφισμένους νόμους.

Πέμπτον, δεν υπήρξαν προβλέψεις για τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα. Το κράτος πρόνοιας κατέρρευσε, φανερώνοντας τις τραγικές ανισότητες του ελληνικού υποδείγματος κρατικοδίαιτης ανάπτυξης των ημετέρων.

Πέραν αυτών, οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας δεν εκτιμήθηκαν ορθά. Οι δημόσιοι φορείς, αντί να συμβάλουν στην ανάπτυξη και να αμβλύνουν τις ανισότητες, έκαναν το ακριβώς αντίθετο. Είχε δημιουργηθεί ένα σοβιετικού τύπου κράτος, με δαιδαλώδη γραφειοκρατία, διάχυτη διαφθορά και μνημειώδη αναποτελεσματικότητα. Αντανακλώντας τη διολίσθηση αυτή, το δημόσιο χρέος αυξανόταν με γοργούς ρυθμούς, παραμένοντας βιώσιμο μόνο χάρη στους υψηλούς δείκτες ανάπτυξης και τη χαμηλού κόστους αναχρηματοδότηση, που επιτεύχθηκε με την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη.

Οι υποχρεώσεις όμως του κράτους μεγάλωναν, καθώς οι κυβερνήσεις (με τη βοήθεια των λαϊκίστικων αντιπολιτεύσεων) ανέβαλλαν αναγκαίες παρεμβάσεις, για να οδηγήσουν το 2009 στον πλήρη εκτροχιασμό.

Παράλληλα, οι επιδόσεις της χώρας σε κρίσιμα μέτωπα, όπως η Δικαιοσύνη και η συλλογή φόρων, απείχαν πολύ από αυτές ανεπτυγμένων κρατών, ενώ ο ιδιωτικός τομέας χαρακτηριζόταν από πλήθος (πολύ) μικρών και εσωστρεφών επιχειρήσεων.

Ο αριθμός των μεσαίου και μεγάλου μεγέθους ελληνικών εταιρειών με εξαγωγικό προσανατολισμό ήταν (και είναι) εξαιρετικά μικρός. Τέλος, η ελληνική κοινωνία φάνηκε ανέτοιμη για ένα τόσο μεγάλο και σύνθετο εγχείρημα. Η ανοιχτή Ελλάδα, με καινοτόμες επιχειρήσεις που μπορούν να ανταγωνιστούν στο διεθνές περιβάλλον, είναι δύσκολα συμβατή με τη φοβία στο ξένο, τη συνωμοσιολογία, την έλλειψη εμπιστοσύνης και την αποποίηση ευθυνών.

Διάχυτος λαϊκισμός

Σε επίπεδο εφαρμογής, έγινε λάθος ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Θα έπρεπε να είχαν προηγηθεί οι παρεμβάσεις στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, ώστε να υπάρξει ένταση του ανταγωνισμού, πτώση τιμών και αύξηση της απασχόλησης και να ακολουθήσουν οι παρεμβάσεις στα εργασιακά.

Επιπλέον, πολλές παρεμβάσεις, π.χ. στο ασφαλιστικό, έπρεπε να ήταν εξαρχής πιο βαθιές, ενώ οι ελληνικές κυβερνήσεις έπρεπε να αναλάβουν τις ευθύνες τους, αντί να κατηγορούν τους πιστωτές για τα προγράμματα προσαρμογής. Καταλυτικής σημασίας ήταν η απουσία συναίνεσης, τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία.

Ο βαθύτερος λόγος αποτυχίας των μνημονιακών πολιτικών υπήρξε ο διάχυτος λαϊκισμός που διακατέχει τη χώρα. Ο λαϊκισμός εμπόδισε τη συνεργασία, δηλητηρίασε τον διάλογο και οδήγησε την ελληνική κοινωνία σε έναν ιδιότυπο διχασμό. Από το 2010 μέχρι το 2014, η εκάστοτε αντιπολίτευση διαφωνούσε ακόμα και για τα πλέον στοιχειώδη.

Η χώρα μας χρειάζεται άμεσα μια πολύπλευρη και ρηξικέλευθη μεταρρυθμιστική ατζέντα. Προϋπόθεση είναι να μάθουμε όλοι από τα λάθη μας και να αντισταθούμε στις Σειρήνες του λαϊκισμού, των εύκολων λύσεων και των απλοϊκών πολιτικών. Ας μην καθυστερούμε άλλο.

Αναδημοσίευση από την Καθημερινή της Κυριακής, 14/8/2016

12/7/2016. Ευρωσκεπτικιστές, μην παρασύρεστε! Η Βρετανία αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση

on Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Βασίλης Κοψαχείλης, διεθνολόγος, σύμβουλος εκτίμησης γεωπολιτικών κινδύνων.

12/7/2016. Ευρωσκεπτικιστές, μην παρασύρεστε! Η Βρετανία αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση

Δεν ξέρω τι πρέπει να με τρομάζει περισσότερο! Η συμπεριφορά των Βρυξελλών μετά το Brexit, συμπεριφορά που παραπέμπει στην ψυχολογική κατάσταση απατημένου συζύγου, ή οι αντιδράσεις της πλειονότητας των ευρωσκεπτικιστών πολιτικών, που ετοιμάζουν χωρίς σχέδιο τη δική τους φιέστα εναντίον της προβληματικής Ευρωπαϊκής Ένωσης; Και τα λέει αυτά ένας ευρωσκεπτικιστής!

Το Brexit πιέζει τη Βρετανία στα όρια
Η αλήθεια είναι ότι, δυο εβδομάδες μετά το Brexit, η Βρετανία πιέζεται. Μαζί της πιέζονται και οι Βρυξέλλες, πιέζεται και η Γερμανία περισσότερο από όλους. Όμως ο στόχος δεν ήταν ποτέ η αμοιβαία καταστροφή! Στόχος των Βρετανών ήταν και είναι η πίεση για μια συμφωνία με τις Βρυξέλλες που θα κρατά στο τέλος τα καλά της Ένωσης και θα απομακρύνει τα βαρίδια της μακριά απο τα Στενά της Μάγχης. Ως μέλη της Ε.Ε., οι Βρετανοί δεν θα μπορούσαν να το πετύχουν αυτό. Γι’ αυτό επέλεξαν την έξοδο.
Για να το πετύχουν αυτό, φαίνεται πως η βρετανική στρατηγική αποσκοπεί στο να οδηγήσει την Ε.Ε. σε ένα πόλεμο ελεγχόμενης φθοράς. Οι Βρετανοί γνωρίζουν πως ο χρόνος μετρά υπέρ τους. Όσο η αβεβαιότητα θα παραμένει, τόσο θα φθείρεται η Γερμανία ως ηγεμονική δύναμη της Ευρώπης και τόσο πιο εύκολη θα είναι η επίτευξη μιας συμφωνίας μεταξύ Βρετανίας - Ε.Ε. στο μέλλον.
Όμως βραχυπρόθεσμα, και μέχρι να αποδώσει καρπούς η στρατηγική της, φθορά θα έχει και η Βρετανία! Τα προηγούμενα χρόνια της κατήφειας στην ηπειρωτική Ε.Ε., η Βρετανία ξεχώριζε. Όλοι σχεδόν οι οικονομικοί και κοινωνικοί της δείκτες έδειχναν ότι τα πηγαίνει καλά, τουλάχιστον πολύ καλύτερα από τους άλλους εταίρους της. Αυτή η δυναμική είναι που την κρατάει σήμερα όρθια και της δίνει τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει τις πιέσεις στο εσωτερικό και στις διεθνείς αγορές. Άλλωστε έχει το δικό της ισχυρό νόμισμα και ίσως τον ισχυρότερο στον κόσμο χρηματοπιστωτικό τομέα! Και παρά την ισχυρή δυναμική της, η Βρετανία βλέπουμε ότι πιέζεται στα όρια των αντοχών της, και θα πιέζεται για αρκετό διάστημα, μέχρι να δούμε τα πρώτα θετικά σημάδια της στρατηγικής της.
Σε αυτήν την κατάσταση βέβαια συνέβαλλαν και εσωτερικοί παράγοντες. Το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα βρέθηκε απροετοίμαστο –δεν πίστευαν ότι η κάλπη θα βγάλει Brexit! Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός, ο υπουργός Οικονομικών και ο κεντρικός τραπεζίτης της χώρας, πριν το δημοψήφισμα, προειδοποιούσαν ότι ο ουρανός θα πέσει στα κεφάλια των Βρετανών, αν ψηφίσουν υπέρ του Brexit! Σήμερα λένε άλλα, και πολύ καλά κάνουν και λένε άλλα, διότι πάνω από όλους και όλα είναι τα συμφέροντα της Βρετανίας! Πάντα είχαν προτεραιότητα τα συμφέροντα της Βρετανίας! Υπάρχει ανάλογη κουλτούρα και ιστορία που το επιβεβαιώνουν. Γι’ αυτό και είχαν έτοιμους και κάποιους σχεδιασμούς. Σχεδιασμούς αντίδρασης στο ενδεχόμενο ενός Brexit σε κρατικό, κυβερνητικό και επιχειρηματικό επίπεδο. Δεν θα πρέπει να θεωρήσουμε τυχαία τη σχεδόν ταυτόχρονη ανακοίνωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος με την ανακοίνωση που εξέδωσε το Ναυτιλιακό Επιμελητήριο του Λονδίνου, που χαιρέτισε το αποτέλεσμα και στοιχειοθετούσε επαρκώς τη λογική της τοποθέτησής του.

Η αντίδραση των Βρυξελλών δικαιώνει το Brexit
Δυστυχώς η αντίδραση των Βρυξελλών ήταν ιστορικά και πολιτικά απαράδεκτη. Η εξωθεσμική συνάθροιση των «έξι» στο Βερολίνο δικαίωσε σημειολογικά και ουσιαστικά την κριτική των ευρωσκεπτικιστών. Και ενώ οι Γερμανοί πολιτικοί κατάλαβαν γρήγορα ότι θα πρέπει να κρατήσουν χαμηλούς τόνους, στις Βρυξέλλες αντίθετα οι τόνοι δεν πέφτουν, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο το σκηνικό!
 
Ευτυχώς, τουλάχιστον, είχαν την εξυπνάδα να κόψουν τα φτερά στην «πρωθυπουργό» της Σκωτίας, Nicola Sturgeon, που φανταζόταν ότι η έξοδος της Βρετανίας θα σημάνει την ανεξαρτησία της Σκωτίας παράλληλα με την παραμονή της στην Ε.Ε. Η απάντηση των Βρυξελλών στους Σκωτσέζους έφερε ανακούφιση στη Μαδρίτη, που από τη μια έτρεχε να διεκδικήσει το Γιβραλτάρ, κινδυνεύοντας, από την άλλη, να χάσει τον έλεγχο της Καταλονίας, της πλουσιότερης επαρχίας της χώρας. Προφανώς ο βρετανικός μηχανισμός είχε λειτουργήσει, στέλνοντας σχετικά μηνύματα τόσο στις Βρυξέλλες, όσο και στη Μαδρίτη.

Το Brexit δεν είναι παράδειγμα για όλους
Οι Βρετανοί με τη δυναμική που έχουν, τους μηχανισμούς που διαθέτουν, την παγκόσμια ισχύ τους, την πολιτική κουλτούρα και την ιστορία τους θα καταφέρουν γρήγορα να κατευθύνουν τις εξελίξεις εκεί που τα συμφέροντά τους υπαγορεύουν.
Το ερώτημα είναι γιατί χαίρονται οι ευρωσκεπτικιστές στην υπόλοιπη ηπειρωτική Ευρώπη. Υπάρχει κάποια άλλη χώρα στην Ε.Ε. που συνδυαστικά να έχει τα πλεονεκτήματα και τα δεδομένα της Βρετανίας, ώστε να τους δημιουργείται η αισιοδοξία πως ένα ανάλογο δημοψήφισμα στη χώρα τους θα τους δώσει προοπτική που τώρα υπό την Ε.Ε. δεν έχουν; Ή μήπως υπάρχει ευρωσκεπτικιστικό κόμμα, σε κάποια άλλη χώρα στην υπόλοιπη Ευρώπη, που να έχει το σχέδιο και τον μηχανισμό να οδηγήσει τον τόπο του με ασφάλεια σε ένα καλύτερο μέλλον από αυτό που έχει σήμερα υπό την Ε.Ε.; Και αν υπάρχει το σχέδιο, ποιο είναι εκείνο το κράτος στη σημερινή Ευρώπη που έχει έστω μερικών μηνών αντοχές να κρατηθεί μόνο του, μέχρι η στρατηγική του να αποδώσει;
Θέτω τα παραπάνω ερωτήματα, για να προβληματιστούμε. Δεν τα θέτω για να απαξιώσω κράτη και απόψεις. Αν σήμερα πιέζεται η Βρετανία, τι να πει τότε η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία ή πολύ περισσότερο η Ελλάδα.
Η σημαντική διαφορά των Βρετανών από την υπόλοιπη Ευρώπη είναι ότι, έχοντας αίσθηση της Ιστορίας, δεν άφησαν το κράτος τους έρμαιο, έτσι η κρίση τους βρήκε σχετικά δυνατούς και με ισχυρές άμυνες. Η σημαντική διαφορά των Βρετανών σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη είναι ότι έγιναν ολόκληρη υπερδύναμη με εθιμικό δίκαιο. Δεν περιμένουν να διαβάσουν το γράμμα και το πνεύμα του νομοθέτη για να πάνε ένα βήμα πιο πέρα. Η σημαντική διαφορά των Βρετανών σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη είναι ότι δεν βρέθηκαν τυχαία στο επίκεντρο της Ιστορίας, αλλά διεκδίκησαν τον ρόλο συγγραφέα της Ιστορίας.
Για τους παραπάνω λόγους, και για χιλιάδες άλλους ακόμη, το παράδειγμα του Brexit δεν είναι για όλους. Και κυρίως δεν είναι για τους σημερινούς ευρωσκεπτικιστές πολιτικούς της ηπειρωτικής Ευρώπης.

<<  1 2 3 [45 6 7 8  >>