Απόψεις μη Μελών

19/4/2016. Η χώρα έχει μεταβληθεί σε ένα απέραντο φρενοκομείο

on Τρίτη, 19 Απριλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, δημοδιδασκάλου

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πρεσβύτερος, κάνει στις 11.1.1989 την ιστορική δήλωση, σύμφωνα με την οποία... «η χώρα έχει μεταβληθεί σε απέραντο φρενοκομείο».
Αθήνα, 18.4.2016

Ασφαλώς ο περί ου ο λόγος είχε ως υπόδειγμα προς αποφυγήν την τότε πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, με τον απύθμενο λαϊκισμό και ευτελισμό των πάντων που δεν είχε όρια οποιασδήποτε λογικής.
Το ερώτημα είναι: Ισχύει ή δεν ισχύει αυτή η ρήση του Καραμανλή και για την σημερινή κατάσταση και ό,τι προηγήθηκε;
Δεν θέλω να κάνω τον σοφό, ή έναν άνθρωπο που είναι πεπεισμένος ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια και είναι ο διαχειριστής της, όπως πράττουν οι σταλινικοί, ούτε με διακατέχει κάποια οίηση ή αλαζονεία, που θα αποτελούσε «ύβριν» και θα προκαλούσε αναγκαστικά την τιμωρία.
Ούτε θεωρώ ότι αυτά που θα διατυπώσω αποτελούν πανάκεια. Όμως αρχίζω να συνειδητοποιώ σε μια διαχρονική διαγνωστική πορεία, που κράτησε δεκαετίες, βασικά από την μεταπολίτευση έως σήμερα, ότι η Ελλάδα μεταβλήθηκε σταδιακά σε ένα απέραντο φρενοκομείο, του οποίου τα συμπτώματα από χρόνο σε χρόνο αυξάνονται άκρως ανησυχητικά και δυστυχώς δεν έχουν τελειωμό. Ήδη η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει το στάδιο των «αποχρωσών ενδείξεων» στο συγκεκριμένο θέμα. Τα παραδείγματα πάμπολλα.
Με αυτήν την έννοια και γι’ αυτόν τον λόγο, δεν έχει νόημα πλέον να αναλύουμε τα πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα με όρους πολιτικούς ή κοινωνικούς, αλλά κατά το μάλλον ή ήττον με όρους ψυχολογίας και ψυχοπαθολογίας. Χάθηκε η ηθική, ψυχική και πνευματική ισορροπία στις σχέσεις πολιτικής, πολιτικών και πολιτών (κατά βάση ψηφοφόρων και όχι πολιτών). Αυτό που τόνισε τόσο εύστοχα ο Αριστοτέλης για την έννοια του πολίτη έχει εξαφανιστεί από την ελληνική πραγματικότητα: «Πολίτης δ’ απλώς ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής».
Πώς να εξηγήσει κανείς όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και μας προκαλούν φρίκη, πανικό και παραλυτικά φαινόμενα; Μου θυμίζουν την εικόνα του λαγού, που μόλις συνειδητοποιεί την παρουσία από ψηλά του γερακιού, παραλύει από τον φόβο του και περιμένει μετά τρόμου την μοίρα του.
Κάτι ανάλογο έχει πάθει και η ελληνική κοινωνία, με την στάση των πολιτικών μας, που κατευθύνουν την «μοίρα» αυτού του πολύπαθου λαού, για να ικανοποιούν την απληστία και την αρχομανία τους, επιπίπτοντας πάνω σε μια ήδη ρημαγμένη και διαλυμένη χώρα, όπως την κατάντησαν οι «ταγοί της» και η διεφθαρμένη και ξεπουλημένη πολιτική και πνευματική της ηγεσία. Γιατί ας μην γελιόμαστε: Δεν υπάρχει πνευματική ηγεσία, η οποία θα δημιουργούσε προϋποθέσεις δημιουργικής ιδεολογικής ηγεμονίας, που θα αποτελούσε σημείο αναφοράς και ελπίδας.
Μιλάμε για τον κανόνα. Οι εξαιρέσεις είναι αυτονόητες!
Ασφαλώς και υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της καταστροφής και αυτός φέρει το όνομα πατριωτισμός, που πρέπει να εμπνέει και να αποτελεί τον οδηγό μας. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε. Το βρίσκουμε στο ακροτελεύτιο άρθρο του συντάγματος, που μας δείχνει και την σωτήρια στενωπό:
 «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».

2/4/2016. Άποψη: κύριε Ράμα, άκου τον λαό σου και δείξε μπέσα! Συνεργάσου με τους Έλληνες πρώτα…

on Σάββατο, 02 Απριλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Ευαγγελος Βενέτης, Δρ, Συνεργάτης μας

2/4/2016. Άποψη: κύριε Ράμα, άκου τον λαό σου και δείξε μπέσα! Συνεργάσου με τους Έλληνες πρώτα…

Τα Βαλκάνια, μία από τις πιο ευαίσθητες γεωπολιτικά περιοχές του κόσμου, αποτελούν σημείο αναφοράς για τις γεωπολιτικές εξελίξεις παγκοσμίως. Σήμερα τα Βαλκάνια δοκιμάζονται για άλλη μια φορά από κρίση, αυτή των προσφύγων. Ενώ η περιοχή εδώ και δύο δεκαετίες είχε μπει στην τροχιά της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της Σένγκεν, ξαφνικά το προσφυγικό φαίνεται να αλλάζει τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό των χωρών της βαλκανικής. Με την Τουρκία να ελέγχει πλημμελώς το δίκτυο λαθροδιακίνησης εντός των εδαφών της και λόγω της αυστριακής εξωτερικής πολιτικής καθώς και της ομάδας χωρών του Βίζεγκραντ περί κλειστών συνόρων η πλειονότητα των βαλκανικών χωρών έχουν κλείσει τα σύνορά τους, απομονώνοντας την Ελλάδα (η οποία διατηρεί ανοικτά τα σύνορά της) από την ηπειρωτικό κορμό της χερσονήσου και της Ευρώπης, αφήνοντας προς το παρόν ως μόνη οδό επικοινωνίας για την Αθήνα την θαλάσσια σύνδεση με την Ιταλία η οποία προς το παρόν παραμένει ανοιχτή. Η εν λόγω κατάσταση έχει φέρει την Ελλάδα στα πρόθυρα κατάστασης έκτατης ανάγκης με τον ελληνικό λαό να φέρεται πολιτισμένα στους πρόσφυγες, ενθυμούμενος την δική του προσφυγιά.
Η συλλογική μνήμη των εθνών είναι η βάση της ύπαρξης του πολιτισμού τους και καθοριστικός παράγοντας της συμπεριφοράς τους. Όσο πιο αρχαίο ένα έθνος, τόσο μεγαλύτερο το ιστορικό βάθος και η συλλογική του μνήμη. Η Ελλάδα και η Αλβανία είναι τα δύο αρχαιότερα έθνη της βαλκανικής και διαθέτουν ισχυρή συλλογική μνήμη. Σε αυτή την μνήμη είναι νωπή η ανάμνηση της προσφυγιάς και στις δύο χώρες. Οι Έλληνες σήμερα ενθυμούμενοι την μεγάλη προσφυγιά του 1922 αλλά και τα υπόλοιπα ελληνικά προσφυγικά ρεύματα του 19ου και του 20ου αι. δείχνουν κατανόηση στο προσφυγικό ζήτημα και περιβάλλουν τους πρόσφυγες με πνεύμα φιλοξενίας σήμερα παρά την οξύτατη οικονομική κρίση και την αντι-ευρωπαϊκή στάση της υπόλοιπης Ευρώπης.
Από την πλευρά τους οι Αλβανοί επίσης διατηρούν άσβεστη την μνήμη της πρόσφατης προσφυγιάς τους, κυρίως στην Ελλάδα και την Ιταλία μετά την πτώση του Κομμουνισμού πριν από 25 χρόνια. Ενθυμούνται τις σκληρές σκηνές της 7ης-8ης Αυγούστου 1991 στο λιμάνι του Δυρραχίου όπου συνωστίζονταν απελπισμένοι Αλβανοί σαν τσαμπιά από σταφύλια στα πλοία «Αώος» κλπ. για να περάσουν στην Ιταλία. Ενθυμούνται ακόμη καλύτερα πως τους υποδέχθηκαν οι Ιταλοί καραμπινιέρι στο Μπάρι, τους 12 νεκρούς Αλβανούς από τους ιταλικούς πυροβολισμούς αλλά και το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς έπεφταν στην θάλασσα από τα πλοία που τους μετέφεραν. Αντίθετα ενθυμούνται ότι η Ελλάδα άνοιξε τα σύνορα της με τους Έλληνες χωρικούς της Ηπείρου να τους υποδέχονται με πνεύμα φιλόξενο δίνοντας τροφή, νερό και στέγη στην Θεσπρωτία και τα Πωγωνοχώρια της νοτίου Ηπείρου, παρέχοντας τους στέγη και τα απαραίτητα για να προχωρήσουν νοτιότερα στα μεγάλα αστικά κέντρα. Η Ελλάδα τους έδωσε εργασία για να φτιάξουν την ζωή τους και εκείνοι βοήθησαν την ελληνική οικονομία να αναπτυχθεί περεταίρω. Σήμερα στην Ελλάδα της κρίσης διαβιούν εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανών οι οποίοι φέρουν στην Αλβανία το υπερπολύτιμο για την αλβανική οικονομία συνάλλαγμα. Οι Έλληνες έπραξαν τότε αυτό που πράττουν και σήμερα. Η αλβανική κυβέρνηση όμως τι κάνει;
Ενώ αυτή την μνήμη την διατηρούν αναμφίβολα ο μέσος Αλβανός, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα φαίνεται να το έχει λησμονήσει και προχωρεί στο γραφειοκρατικό κλείσιμο των συνόρων με την Ελλάδα αρνούμενος θεωρητικά να δεχθεί τους πρόσφυγες που συνωστίζονται στο ελληνικό έδαφος. Φαίνεται ότι ο κ. Ράμα δεν ακούει τους βουλευτές του Σοσιαλιστικού Κόμματός του, μόνο μη σοσιαλιστικά φερόμενος και δίνοντας επιχειρήματα στους εσωκομματικούς αντιπάλους να τον αμφισβητούν, επειδή ξέρουν ότι ο αλβανικός λαός σκέφτεται διαφορετικά από τον ίδιο. Το κυριότερο είναι ότι ο κ. Ράμα αντί να συνεργαστεί πρώτα με την γειτονική Ελλάδα επί ίσοις όροις προτιμά να συνεργάζεται με την Ιταλία και να δέχεται στο αλβανικό έδαφος αυτούς που κάποτε πυροβολούσαν τους Αλβανούς στο Μπάρι, ξεχνώντας τα γεγονότα του 1991 και αναγνωρίζοντας ουσιαστικά την ανεπάρκεια της Αλβανίας να διαχειρισθεί την ασφάλεια της από μόνη της.
Οι δύο λαοί έχουν στείλει το μήνυμα στον κ. Ράμα. Οι κάτοικοι της Κόνιτσας και του Πωγωνίου συνόψισαν το μήνυμα της ηθικής υποχρέωσης της Αλβανίας να φερθεί αμοιβαία στην Ελλάδα και να ανοίξει τα σύνορα. Είναι αλήθεια ότι η αμοιβαιότητα αυτή δεν είναι πλήρης σε αναλογία με το τότε, διότι σήμερα οι πρόσφυγες προς την Αλβανία δεν είναι Έλληνες. Ωστόσο η αμοιβαιότητα υπάρχει σε επίπεδο κρίσης κοινωνικής ειρήνης και κρατικής ασφάλειας της Ελλάδας.
Αντί να κλείνει λοιπόν τα σύνορα ο κ. Ράμα θα πρέπει να κατανοήσει ότι η άνοιξη έφτασε, τα χιόνια λιώνουν και τα ορεινά περάσματα ανοίγουν. Μαζί με τους χειμάρρους από τα βουνά θα ξεχυθούν στην Αλβανία και οι πρόσφυγες που κινούνται προς βορρά. Και δεν μπορεί να κάνει τίποτε για να τους σταματήσει στα ψηλά βουνά της Ηπείρου. Αντί να στηρίζεται σε Ιταλούς αστυνομικούς καλύτερα είναι δεχθεί την τεχνογνωσία της Ελλάδας σε επίπεδο διαχείρισης κέντρων υποδοχής προσφύγων. Μαζί με την Αθήνα θα είναι σε θέση να ελέγξουν τις προσφυγικές ροές καλύτερα.
Σήμερα με την Ελλάδα πλήρως απομονωμένη, χωρίς να το αξίζει σε καμία περίπτωση, οι εξελίξεις καλούν την αλβανική κυβέρνηση να πράξουν επί ηθικής βάσης στην συνεργασία με την Αθήνα για το προσφυγικό και να ανταποκριθούν στο ανθρωπιστικό κάλεσμα προστασίας των προσφύγων. Το επίπεδο ενός πολιτισμού δεν μετριέται ούτε με την τεχνολογία ούτε με το υψηλό βιοτικό επίπεδο αλλά με τον υψηλό βαθμό φιλοξενίας. Τα οφέλη για την Αλβανία θα είναι περισσότερα και μακροπρόθεσμα αν συνταχθεί με την Ελλάδα παρά αν δεχθεί τα πρόσκαιρα ανταλλάγματα που της έχουν τάξει οι βόρειοι. Από την γενναιόδωρη στάση της Ελλάδας και της Αλβανίας στους μετανάστες εκπορεύονται οι όποιες ελπίδες για την διατήρηση της Ενωμένης Ευρώπης.
Στους σημερινούς πρόσφυγες καθρεφτίζονται οι προσφυγικές μνήμες Ελλήνων και Αλβανών. Και οι δύο λαοί έχουν μπέσα. Τώρα στο πρόσωπο του κ. Ράμα η Αλβανία καλείται να δώσει μπέσα στην Ελλάδα. Αν ο κ. Ράμα αρνηθεί να θυμηθεί, τότε θα ξεχαστεί από τον ίδιο το λαό του.

2016-03-28. «Σήμανε η ώρα της αντίστασης! Σύμμαχοι μαζευτείτε!»

on Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Λόγος Πρωθυπουργού Ουγγαρίας

2016-03-28.  «Σήμανε η ώρα της αντίστασης! Σύμμαχοι μαζευτείτε!»

Συγκλονιστική ομιλία του Ούγγρου πρωθυπουργού:
    «Εχθρός μας είναι ο φανατικός διεθνισμός των Βρυξελλών. Δικό τους σχέδιο είναι η μεταναστευτική πλημμυρίδα. Θέλουν να μας αναμίξουν, να εξαλείψουν κάθε τι εθνικό, να φτιάξουν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και να μας κάνουν δούλους»
Ομιλία του Ούγγρου πρωθυπουργού ViktorOrbán στις 15 Μαρτίου 2016,
επ’ ευκαιρία του εορτασμού για τα 168 χρόνια από τον αγώνα για την Ανεξαρτησία εναντίον των Αψβούργων (1848–49):
    Η μοίρα των Ούγγρων έχει γίνει συνυφασμένη με εκείνη των εθνών της Ευρώπης και έχει εξελιχθεί να είναι τόσο πολύ μέρος της Ένωσης ώστε σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας λαός - συμπεριλαμβανομένου του ουγγρικού λαού – που να μπορεί να είναι ελεύθερος, αν η Ευρώπη δεν είναι ελεύθερη.
    Και σήμερα η Ευρώπη είναι τόσο εύθραυστη, αδύναμη και ασθενική σαν «ένα λουλούδι που κατατρώγεται από ένα κρυφό σκουλήκι».
    Σήμερα, 168 χρόνια μετά τους μεγάλους πολέμους της Ανεξαρτησίας των ευρωπαϊκών λαών, η Ευρώπη, το κοινό μας σπίτι δεν είναι ελεύθερη!
    Κυρίες και κύριοι, η Ευρώπη δεν είναι ελεύθερη. Επειδή η ελευθερία αρχίζει με το να λες την αλήθεια.  Σήμερα στην Ευρώπη, είναι απαγορευμένο να πεις την αλήθεια. Ακόμη και αν είναι κατασκευασμένο από μετάξι, ένα φίμωτρο είναι φίμωτρο.
Απαγορεύεται να πεις ότι αυτοί που φθάνουν δεν είναι πρόσφυγες, αλλά ότι η Ευρώπη απειλείται από τη μετανάστευση.
Απαγορεύεται να πεις ότι δεκάδες εκατομμύρια είναι έτοιμοι να έρθουν προς τα εδώ. Απαγορεύεται να πεις ότι η  μετανάστευση φέρνει έγκλημα και τρομοκρατία στις χώρες μας.
Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι οι μάζες που καταφθάνουν από άλλους πολιτισμούς θέτουν σε κίνδυνο τον τρόπο ζωής μας, τον πολιτισμό μας, τα έθιμά μας και τις χριστιανικές παραδόσεις μας.
Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι εκείνοι που έφτασαν νωρίτερα έχουν ήδη δημιουργήσει τον δικό τους νέο, ξεχωριστό κόσμο για του ίδιους, με τους δικούς του νόμους και τα ιδανικά του, ξεχωριστά από τις χιλιόχρονες δομές της Ευρώπης.
Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι αυτό δεν είναι μια τυχαία και ακούσια αλυσίδα συνεπειών, αλλά μια προσχεδιασμένη και ενορχηστρωμένη επιχείρηση. Μάζες ανθρώπων που κατευθύνονται προς εμάς.
Απαγορεύεται να πεις ότι στις Βρυξέλλες επινοούν συστήματα για να μεταφέρουν αλλοδαπούς εδώ όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να εγκατασταθούν εδώ ανάμεσά μας.
Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι ο σκοπός της εγκατάστασης ανθρώπων εδώ είναι η αναμόρφωση του θρησκευτικού και πολιτιστικού τοπίου της Ευρώπης, και η επανα-δημιουργία των εθνοτικών θεμελίων της - εξαλείφοντας έτσι το τελευταίο φράγμα για τον διεθνισμό: τα έθνη-κράτη.
Απαγορεύεται να πεις ότι οι Βρυξέλλες ύπουλα πλέον καταβροχθίζουν όλο και περισσότερες φέτες της εθνικής μας κυριαρχίας, και στις Βρυξέλλες πολλοί κάνουν τώρα σχέδια για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης – κάτι για το οποίο κανείς δεν τους έδωσε ποτέ άδεια.
    Κυρίες και κύριοι, οι σημερινοί εχθροί της ελευθερίας είναι διαφορετικής πάστας από τους βασιλικούς και τους αυτοκρατορικούς κυβερνήτες των παλαιών εποχών, ή εκείνους που κυβερνούσαν στο σοβιετικό σύστημα. Χρησιμοποιούν ένα διαφορετικό σύνολο εργαλείων για να μας αναγκάσουν να υποταχθούμε.
    Σήμερα δεν μας φυλακίζουν, δεν μας μεταφέρουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, και δεν στέλνουν τανκς για να καταλάβουν χώρες που είναι πιστές στην ελευθερία.
    Σήμερα οι βομβαρδισμοί των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης, οι καταγγελίες, οι απειλές και οι εκβιασμοί είναι αρκετοί.
    Οι λαοί της Ευρώπης σιγά-σιγά αφυπνίζονται, ανακατατάσσονται και θα ανακτήσουν σύντομα το έδαφος. Οι λαοί της Ευρώπης μπορεί να κατάλαβαν τελικά ότι το μέλλον τους βρίσκεται σε κίνδυνο: Τώρα όχι μόνο η ευημερία τους, η καλή ζωή τους, οι θέσεις εργασίας που διακυβεύονται, αλλά η ίδια η ασφάλειά μας και η ειρηνική τάξη της ζωής μας απειλούνται.
    Επιτέλους, οι λαοί της Ευρώπης, οι οποίοι κοιμήθηκαν μέσα στην αφθονία και την ευημερία, έχουν κατανοήσει ότι οι αρχές της ζωής πάνω στις οποίες έχει χτιστεί η Ευρώπη βρίσκονται σε θανάσιμο κίνδυνο.   Η Ευρώπη είναι η κοινότητα των χριστιανικών, ελεύθερων και ανεξάρτητων εθνών, της ισότητας ανδρών και γυναικών, του θεμιτού ανταγωνισμού και της αλληλεγγύης, της υπερηφάνειας και της ταπεινοφροσύνης, της δικαιοσύνης και του ελέους.
    Αυτή τη φορά ο κίνδυνος δεν μας επιτίθεται όπως γίνεται με τους πολέμους και τις φυσικές καταστροφές, ξαφνικά τραβώντας το χαλί κάτω από τα πόδια μας. Η μαζική μετανάστευση είναι μια αργή ροή νερού που επίμονα διαβρώνει τις ακτές. Είναι μεταμφιεσμένη ως ένας ανθρωπιστικός σκοπός, αλλά η αληθινή φύση της είναι η κατάληψη των εδαφών. Και το έδαφος που κερδίζεται γι’ αυτούς χάνεται από μας. Κοπάδια από εμμονικούς υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων κινούνται από έντονη επιθυμία να μας επιπλήξουν και να μας καταγγείλουν. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους είμαστε εχθρικοί ξενοφοβικοί, αλλά η αλήθεια είναι, ότι η ιστορία του έθνους μας είναι και ιστορία ένταξης και ιστορία σύζευξης πολιτισμών.
    Όσοι έχουν προσπαθήσει να έρθουν εδώ ως νέα μέλη της οικογένειας, ως σύμμαχοι, είτε ως εκτοπισθέντες φοβούμενοι για τη ζωή τους έχουν γίνει δεκτοί να κάνουν εδώ ένα νέο σπίτι. Αλλά εκείνοι που έχουν έρθει εδώ με την πρόθεση να αλλάξουν την χώρα μας, να διαμορφώσουν το έθνος μας σύμφωνα με την δική τους εικόνα, όσοι έχουν έρθει με τη βία και ενάντια στη θέλησή μας – βρίσκουν πάντα αντίσταση.
    Κυρίες και Κύριοι, στην αρχή μιλάνε για μόνο μερικές εκατοντάδες, χιλιάδες ή δύο χιλιάδες άτομα που θα μετεγκατασταθούν. Αλλά ούτε ένας υπεύθυνος Ευρωπαίος ηγέτης δεν θα τολμούσε να ορκιστεί ότι αυτές οι δυο χιλιάδες δεν θα γίνουν δέκα ή διακόσιες χιλιάδες. Αν θέλουμε να σταματήσει αυτή η μαζική μετανάστευση, πρώτα πρέπει να περιορίσει τις Βρυξέλλες. Ο κύριος κίνδυνος για το μέλλον της Ευρώπης δεν προέρχεται από εκείνους που θέλουν να έρθουν εδώ, αλλά από τον φανατικό διεθνισμό των Βρυξελλών.
    Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στις Βρυξέλλες να θέσουν τον εαυτό τους υπεράνω του νόμου.
    Δεν θα επιτρέψουμε να μας επιβάλλουν το πικρό καρπό της κοσμοπολίτικης μεταναστευτικής πολιτικής τους.
    Δεν πρέπει να εισάγουμε στην Ουγγαρία το έγκλημα, την τρομοκρατία, την ομοφοβία και τον αντισημιτισμό που καίει συναγωγές.
    Δεν πρέπει να υπάρχουν αστικές περιοχές που δεν θα τις αγγίζει ο νόμος, δεν πρέπει να υπάρχουν μαζικές ταραχές. Ούτε εξεγέρσεις μεταναστών.
    Και δεν πρέπει να υπάρχουν συμμορίες που θα κυνηγάνε τις γυναίκες και τις κόρες μας.
    Εμείς δεν θα επιτρέψουμε σε άλλους να μας πουν ποιον θα αφήσουμε να μπει στο σπίτι και τη χώρα μας, με ποιον θα ζήσουμε και με ποιον θα μοιραστούμε τη χώρα μας. Γνωρίζουμε που πάει το πράγμα. Πρώτα τους επιτρέπουμε να μας πουν ποιον πρέπει να δεχτούμε, μετά θα μας αναγκάσουν να υπηρετήσουμε τους ξένους στη χώρα μας. Στο τέλος θα βρούμε τον εαυτό μας να μας λένε να τα μαζέψουμε και να φύγουμε από την δική μας χώρα. Γι’ αυτό απορρίπτουμε το αναγκαστικό πρόγραμμα επανεγκατάστασης, και δεν θα ανεχθούμε ούτε εκβιασμούς, ούτε απειλές.
Έχει έρθει η ώρα για να χτυπήσει ο κώδωνας της προειδοποίησης.
Έχει έρθει η ώρα για αντίθεση και αντίσταση.
Έχει έρθει η ώρα για να συναχθούν οι σύμμαχοί μας.
Έχει έρθει η ώρα να σηκώσουμε τη σημαία των περήφανων εθνών.
Έχει έρθει η ώρα για να αποτρέψουμε την καταστροφή της Ευρώπης, και να σώσουμε το μέλλον της Ευρώπης.
    Για το σκοπό αυτό, ανεξάρτητα από κομματικές ταυτότητες, καλούμε κάθε πολίτη της Ουγγαρίας να ενωθεί και καλούμε κάθε ευρωπαϊκό έθνος να ενωθεί. Οι ηγέτες και οι πολίτες της Ευρώπης δεν πρέπει πλέον να ζουν σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Πρέπει να αποκαταστήσουμε την ενότητα της Ευρώπης. Εμείς οι λαοί της Ευρώπης δεν μπορεί να είμαστε ελεύθεροι ατομικά αν δεν είμαστε ελεύθεροι μαζί. Αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, θα πετύχουμε. Αν τραβήξουμε σε διαφορετικές κατευθύνσεις, θα αποτύχουμε. Ενωμένοι είμαστε δύναμη, διχασμένοι είμαστε αδύναμοι. Ή μαζί, ή τίποτα - σήμερα αυτός είναι ο νόμος.
    Για τους Ούγγρους, το 1848 στο βιβλίο της μοίρας γραφόταν ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει εναντίον της  αυτοκρατορίας των Αψβούργων. Αν τα είχαμε τότε παρατήσει δεν θα υπήρχε αποτέλεσμα, η μοίρα μας θα είχε σφραγιστεί, και η γερμανική θάλασσα θα είχε καταπιεί τους Ούγγρους.
    Το 1956, στο βιβλίο της μοίρας έγραφε ότι επρόκειτο να παραμείνουμε μια κατεχόμενη και σοβιετοποιημένη χώρα, μέχρι ο πατριωτισμός να σβηστεί από τον τελευταίο Ούγγρο. Αν τότε τα είχαμε παρατήσει δεν θα υπήρχε αποτέλεσμα, και η μοίρα μας θα είχε σφραγιστεί, και η Σοβιετική θάλασσα θα είχε καταπιεί τους Ούγγρους.
    Σήμερα είναι γραμμένο στο βιβλίο της μοίρας, ότι κρυφές, απρόσωπες παγκόσμιες δυνάμεις θα εξαλείψουν κάθε τι που είναι μοναδικό, αυτόνομο, πανάρχαιο και εθνικό. Θέλουν να αναμίξουν πολιτισμούς, θρησκείες και πληθυσμούς, μέχρι που η πολύπλευρη και περήφανη Ευρώπη μας να γίνει τελικά αναιμική και υπάκουη. Και αν τα παρατήσουμε τώρα, η μοίρα μας θα σφραγιστεί, αλωθούμε και θα καταλήξουμε στην τεράστια κοιλιά των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Το έργο που περιμένει τον ουγγρικό λαό, τα έθνη της Κεντρικής Ευρώπης και τα άλλα ευρωπαϊκά έθνη που δεν έχουν ακόμη χάσει την κοινή λογική είναι να νικήσουμε, να ξαναγράψουμε και να αλλάξουμε την τύχη που προορίζεται για εμάς.
    Εμείς, οι Ούγγροι και οι Πολωνοί ξέρουμε πώς να το κάνουμε αυτό. Έχουμε διδαχθεί ότι μπορεί ένας μόνο να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο, αρκεί να είναι γενναίος. Ως εκ τούτου, πρέπει να ανασύρουμε την αρχαία αρετή του θάρρους μέσα από το βούρκο της λήθης. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να βάλουμε χάλυβα στη σπονδυλική στήλη μας, και πρέπει να απαντήσουμε με σαφήνεια, με μια φωνή αρκετά δυνατή για να ακουστεί όσο γίνεται πιο μακριά, το κύριο, το πιο σημαντικό ερώτημα που καθορίζει την μοίρα μας: Το ερώτημα από το οποίο εξαρτάται το μέλλον της Ευρώπης: «Θα είμαστε σκλάβοι ή ελεύθεροι - Αυτό είναι το ερώτημα. Δώστε εσείς την απάντηση!».

2016-03-28. Η «χημειοθεραπεία» της μαντήλας

on Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Θάνου Τζήμερου

2016-03-28.  Η «χημειοθεραπεία» της μαντήλας

Αν δεις το θέμα της μαντήλας από την οπτική γωνία των ατομικών δικαιωμάτων, δεν έχεις ούτε μισό επιχείρημα εναντίον της. «Είναι σύμβολο καταπίεσης της γυναίκας και υποταγής στην εξουσία του άντρα», λέει η απελευθερωμένη δυτική. «Εγώ δεν το βλέπω έτσι», απαντάει η μουσουλμάνα. «Μα, έχεις εσωτερικεύσει την καταπίεση, έχεις αποδεχθεί την υποδεέστερη θέση σου, δεν τολμάς να ντυθείς αλλιώς, γιατί φοβάσαι την κατακραυγή, τα αντίποινα από τον περίγυρο, είσαι τρομοκρατημένη, έχεις σύνδρομο Στοκχόλμης», ωρύεται η δυτική. «Και λοιπόν;», απαντάει η μουσουλμάνα. «Δικό μου θέμα. Στο φινάλε, έτσι μ΄ αρέσει.» «Εκπαιδεύεις το παιδί σου στην ανισότητα, το διδάσκεις πώς να μην είναι ελεύθερο», επιμένει η δυτική στρέφοντας τους προβολείς στην ευαίσθητη περιοχή των δικαιωμάτων των παιδιών. «Εγώ σε κατέκρινα ποτέ για το πώς εκπαιδεύεις το δικό σου παιδί; Για το πόσες ώρες τη μέρα αποβλακώνεται στην τηλεόραση, για τις ποπ σταρ που έχει ως πρότυπα, για το πόσα σκουπίδια τρώει στα φαστφουντάδικα; Με ποιο δικαίωμα ορίζεις εσύ πώς θα μεγαλώσω το δικό μου παιδί;», την αποστομώνει η μουσουλμάνα. Και η κουβέντα σταματάει εκεί.
Όμως η οπτική των ατομικών δικαιωμάτων δεν έχει καμιά σχέση με το θέμα μας. Όλα αυτά τα συζητάμε σε περίοδο ειρήνης. Σήμερα έχουμε πόλεμο. Διαφορετικό από όσους έχουμε γνωρίσει, αλλά πόλεμο! Με την ιστορική πρωτοτυπία, ο δεχόμενος την επίθεση να συντηρεί και να τροφοδοτεί τον στρατό του εισβολέα! Συχνά, εκ του υστερήματός του! Αλλά και με μια σειρά από άλλα πρωτοφανή: δεν ξέρεις ποιος είναι ο εχθρός, πότε και πώς θα επιτεθεί, δεν υπάρχει μέτωπο και μετόπισθεν, στρατιώτες και πολίτες, σειρήνες και καταφύγια, διπλωματικοί χειρισμοί, διαπραγματεύσεις, συμφωνίες, λευκές σημαίες, δίκαιο πολέμου. Τίποτε από όσα ίσχυαν μέχρι σήμερα. Το πλέον πρωτότυπο είναι ότι οι επιτιθέμενοι δεν έχουν τη μόνιμη επιδίωξη των επιτιθέμενων από καταβολής κόσμου: να ζήσουν για να ωφεληθούν από τη νίκη τους. Προτιμούν να πεθάνουν! Ο κάθε «στρατιώτης του Αλλάχ» θα χτυπήσει μία φορά που θα είναι γι’ αυτόν η τελευταία. Όμως περιμένουν χιλιάδες στην ουρά για να κάνουν το ίδιο. Ο αμυνόμενος, πάλι, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τη δύναμή του. Δεν μπορεί, ας πούμε, το Βέλγιο να βομβαρδίσει το Μολενμπέκ. Ενώ σε χτυπάνε με γκασμά, πρέπει να αμύνεσαι με χειρουργική λαβίδα.
Άρα οφείλεις να δεις αυτόν τον πόλεμο σε ένα εντελώς καινούργιο πλαίσιο, ξεκινώντας από το μοναδικό δεδομένο: αυτοί που μας επιτίθενται είναι μουσουλμάνοι. Για να προφτάσω τους καθ’ έξιν αντιρρησίες: δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι επιτιθέμενοι, αλλά όλοι οι επιτιθέμενοι είναι μουσουλμάνοι. (Αναγκαία διευκρίνιση: αναφέρομαι σε οργανωμένη επίθεση. Υπήρξαν κι άλλοι τρομοκράτες εναντίον της Δύσης, αλλά ήταν μεμονωμένοι παρανοϊκοί χωρίς δίκτυο.)
Προφανώς, σε έναν πόλεμο θέλουμε να νικήσουμε. Τι σημαίνει, όμως, νίκη στην περίπτωσή μας; Όχι μόνο σύλληψη των συνεργατών των βομβιστών ή των επόμενων, στην επετηρίδα, «μαρτύρων του Αλλάχ». Νίκη είναι να επιστρέψει η ζωή μας στην καθημερινότητά της. Όχι μόνο να μην ανατινάζονται πια βομβιστές αυτοκτονίας, αλλά να μην φοβάσαι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βασίζεται στην εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών. Αν τη χάσει, χάθηκε. Αν η Δύση περάσει στον μεσαίωνα του φόβου, θα έχει ήδη ηττηθεί. Ούτε μπορούν οι χώρες μας να γίνουν στρατοκρατούμενα καθεστώτα επί μονίμου βάσεως με πάνοπλους αστυνομικούς και στρατιώτες σε κάθε γωνία, ελέγχους σε κάθε βήμα και παντοδύναμες, πολυπλόκαμες μυστικές υπηρεσίες.
Εδώ αρχίζουν τα πολύ δύσκολα. Είναι δυνατόν να ξαναγυρίσουμε στην ήρεμη καθημερινότητά μας, όταν το 60% των Ευρωπαίων μουσουλμάνων πιστεύει ότι «όλοι οι μουσουλμάνοι πρέπει να επανέλθουν στις ρίζες του Ισλάμ», το 75% ότι «υπάρχει μόνο μία ερμηνεία του Κορανίου την οποία όλοι οι πιστοί πρέπει να ακολουθούν» και το 60% ότι «οι θρησκευτικοί κανόνες είναι πιο σημαντικοί από τους κρατικούς νόμους»; (δημοσκόπηση του 2013 του γερμανικού ινστιτούτου ερευνών WZB, σε συνεργασία με τον Ολλανδό κοινωνιολόγο Ruud Koopmans, σε δείγμα 9.000 Ευρωπαίων μουσουλμάνων τουρκικής και μαροκινής καταγωγής σε Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστρία και Σουηδία). Πώς μπορείς να είσαι αισιόδοξος για τις προοπτικές της ειρηνικής συνύπαρξης μουσουλμάνων και μη μουσουλμάνων, όταν το 37% των Βρετανών μουσουλμάνων ηλικίας 16-24 ετών δηλώνει ότι προτιμά τη σαρία από τους βρετανικούς νόμους, ενώ μόνο το 17% των άνω των 55 ετών εκφράζει την ίδια επιθυμία; Πώς μπορείς να είσαι σίγουρος για την αφομοιωτική δύναμη της Δημοκρατίας, αλλά και για τη ζωή σου την ίδια, όταν το 36% των νέων Βρετανών μουσουλμάνων θέλουν να θανατώνονται οι αποστάτες του Ισλάμ, διπλάσιο ποσοστό από το 19% των άνω των 55 που πιστεύουν το ίδιο (δημοσκόπηση του βρετανικού ερευνητικού κέντρου Policy Exchange, το 2007); Τι κάνουν λοιπόν οι νέοι μουσουλμάνοι; Ενσωματώνονται ή ριζοσπαστικοποιούνται; Δύο έρευνες στη Δανία με απόσταση 6 ετών (το 2009 και το 2015) έδειξαν ότι σταθερά το 25% των Δανών μουσουλμάνων πιστεύει ότι το Κοράνι θα πρέπει να αντικαταστήσει τη δανική νομοθεσία!
Ήρθε η ώρα να το πούμε έξω από τα δόντια: δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί τους! Και για να μην θεωρηθώ μεροληπτικός, δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε ούτε με τους οπαδούς του Πειραιώς ή του Καλαβρύτων αν ήταν το 60%. Κι ας μην έστελναν τις θεούσες να ανατιναχτούν.
Αν οι ισλαμιστές δεν βιαζόντουσαν, η Ευρώπη θα γινόταν χαλιφάτο το 2040 χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Απλώς γεννώντας 6-8 παιδιά η κάθε οικογένεια, όπως κάνουν τώρα. Θα γινόντουσαν πλειοψηφία και, εντελώς δημοκρατικά, πιάνοντας το πνεύμα του Διαφωτισμού στον ύπνο, θα έπαιρναν μόνιμα την εξουσία. Ευτυχώς που βιάζονται. Διότι έτσι ξυπνούν τους αφελείς καλοπροαίρετους και κείμενα σαν αυτό που διαβάζετε έχουν, επιτέλους, απήχηση. Όταν έγραψα ένα παρόμοιο, ΕΔΩ πριν μόλις δύο χρόνια, δέχθηκα πυρά ομαδόν από την «προοδευτική διανόηση», η οποία δεν μπορούσε να… διανοηθεί ότι υπάρχει και πόλεμος χωρίς χαρακώματα. Σήμερα, εκείνοι που με κατακεραύνωναν τότε υιοθετούν (και κάποιοι υπερακοντίζουν!) τις προτάσεις μου.
Λυπάμαι που επιβεβαιώθηκα, αλλά ο αλγόριθμος του φανατισμού αποδεικνύει ότι όσο αυξάνονται και πληθύνονται οι μουσουλμάνοι, τόσο μεγαλύτερος ο αριθμός των φανατικών, τόσο περισσότεροι οι πρόθυμοι να ζωστούν με εκρηκτικά. Το φανατικό Ισλάμ λειτουργεί ακριβώς όπως ο καρκίνος, σκοτώνοντας το ευρωπαϊκό σώμα, χωρίς να αγωνιά για τη δική του κατάληξη. Άρα, οι δυτικές κοινωνίες καλούνται να πραγματοποιήσουν ένα πρωτοφανές εγχείρημα: να βρουν και να ξεριζώσουν από τα σπλάχνα τους μια θανατηφόρα πέμπτη φάλαγγα: πολίτες τους που συγκροτούν έναν εχθρικό στρατό. Τι σημαίνει όμως «ξεριζώνω»; Να μη μασάμε τα λόγια μας. Σημαίνει φυλάκιση ή απέλαση για τους τελειωμένους φανατικούς και εξάρθρωση των μηχανισμών αναπαραγωγωγής τους. Το δεύτερο, που είναι πιο εύκολο, θα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια. Καθολική απαγόρευση όλων των ισλαμικών σχολείων και των άτυπων θρησκευτικών δικαστηρίων. (Άτυπων σε όλες τις χώρες εκτός από την Ελλάδα, που έχουν και θεσμική κατοχύρωση!!!) Στην Ευρώπη η Παιδεία είναι κοσμική. Και όταν ζεις εκεί, είσαι υποχρεωμένος αυτήν την εκπαίδευση να έχεις –τέλος. Αν σ’ αρέσει. Αν δεν σ’ αρέσει, πίσω στην πατρίδα των προγόνων σου κι ας είσαι Γάλλος, Βέλγος, Βρετανός ή Έλληνας υπήκοος. (Το ότι θα πρέπει παράλληλα η Δύση, με τη συνεργασία της Ρωσίας και των τοπικών συμμάχων της, να εξολοθρεύσει, μέχρις ενός, τα τέρατα του ISIS δεν νομίζω χρειάζεται ούτε καν συζήτηση.)
Μου κάνει εντύπωση ότι προβάλλεται ως μείζον πρόβλημα το πώς θα βρεις τους φανατικούς ανάμεσα στους μετριοπαθείς. Μα το δηλώνουν οι ίδιοι! Με το πώς ντύνονται, τι τρώνε και πώς συμπεριφέρονται. Φανατικός δεν είναι εκείνος που πυροδοτεί βόμβες. Αυτός είναι δολοφόνος. Φανατικός είναι εκείνος που αποδέχεται πως ένα «ιερό βιβλίο» καθορίζει, άκριτα, όλη την πορεία της ζωής του, είτε λέγεται «Κοράνι», είτε «Βίβλος», είτε «Κεφάλαιο» του Μαρξ. Φανατικός είναι εκείνος που υπακούει στις εντολές του Θεού του και αυτών που δηλώνουν εκπρόσωποί του επί γης. Κυρίως αυτών. Όπως λοιπόν βλέπεις μια «δική μας» με τον κότσο, τις φαβορίτες, τα σκούρα ρούχα, τη χοντρή κάλτσα και τα μαύρα μοκασίνια και καταλαβαίνεις ότι είναι «θεούσα», έτσι ακριβώς αυτοπροσδιορίζεται η μαντηλοφορούσα μουσουλμάνα. «Θα απαγορεύσεις το ντύσιμο και της θεούσας;», θα ρωτήσει ο κλασικός ηλίθιος. Όχι, ηλίθιε. Γιατί βόμβες δεν βάζει ούτε η «Ζωή» ούτε ο «Σωτήρ». Οι μαχητές του Αλλάχ βάζουν.
Το κλειδί λοιπόν είναι η μαντήλα! Όπως όταν χειρουργείται ένας καρκινικός όγκος, αφαιρείται και υγιής ιστός περιμετρικά, το ίδιο πρέπει να γίνει κι εδώ: περιμετρικά των τζιχαντιστών βρίσκονται όσοι ακολουθούν απαρέγκλιτα τις ενδυματολογικές (και όχι μόνον) επιταγές του Ισλάμ στην καθημερινότητά τους. Μπορεί κάποιοι να το κάνουν απλώς λόγω εθίμου και παράδοσης. Λυπάμαι, θα τους πάρει κι αυτούς η μπάλα, όπως η χημειοθεραπεία χτυπάει και υγιή κύτταρα. Δεν γίνεται αλλιώς. Όμως ανάμεσα τους είναι και οι (πάρα πολλοί) άλλοι που λειτουργούν ως προθάλαμος του τζιχαντισμού: αυτοί, ας πούμε, που δεν επιδοκιμάζουν την επιδρομή, αλλά… κατανοούν την «ιερή αγανάκτηση» των δολοφόνων των δημοσιογράφων της Charlie Hebdo. Αυτοί που ξέρουν, αλλά δεν μιλάνε. Αυτοί που προτιμούνε τη σαρία στις δημοσκοπήσεις. Σίγουρα, πάντως, δεν είναι οι φορείς μιας εκκοσμικευμένης εκδοχής του Ισλάμ που θεωρούν τις κανονιστικές διατάξεις της θρησκείας τους ξεπερασμένες. Απαγορεύοντας τη μαντήλα, πετυχαίνεις με έναν σμπάρο τρία τρυγόνια: δίνεις διέξοδο σε όσους, και κυρίως όσες, υιοθετούν αυτήν την ενδυμασία από τον φόβο της απόρριψης από την οικογένεια και τον περίγυρο, κάνεις τη μετανάστευση στην Ευρώπη απαγορευτική στους φανατίλες και ταυτόχρονα ωθείς τους ήδη ακραίους «Ευρωπαίους» μουσουλμάνους στο να αντιδράσουν, άρα να εκδηλωθούν. Θα γίνουν διαδηλώσεις κατά της απαγόρευσης, έτσι δεν είναι; Καταγράφεις με κάμερα όλους τους διαδηλωτές και, χωρίς πολύ θόρυβο, τους ειδοποιείς έναν έναν ότι έχουν στερηθεί της υποκοότητάς τους και πρέπει μέσα σε 48 ώρες να εγκαταλείψουν τη χώρα. Φυσικά έχεις ήδη περάσει νόμο που αντιμετωπίζει αυτού του είδους τις αντιδράσεις ως ιδιώνυμο έγκλημα κατά του πολιτεύματος.
Σε κατάσταση ειρήνης θα υπήρχαν, και δικαίως, πολλές ενστάσεις για τέτοιες λύσεις. Όμως σε καιρό πολέμου γίνονται πολύ χειρότερα. Όταν έγινε η ιαπωνική επίθεση στο Περλ-Χάρμπορ και οι ΗΠΑ μπήκαν στον Β’ Π.Π., υπήρχαν πολλοί Αμερικανοί ιαπωνικής καταγωγής. Μόνο οι δεύτερης και τρίτης γενιάς, που διέθεταν αμερικανική υπηκοότητα, ήταν 80.000, σχεδόν όλοι κάτοικοι της δυτικής ακτής. Το πιθανότερο είναι οι περισσότεροι από αυτούς να ήταν φιλειρηνικοί και αφοσιωμένοι στην νέα τους πατρίδα. Όμως, σίγουρα, κάποιοι ανάμεσά τους –πολλοί, λίγοι, ποτέ δεν θα μάθουμε– ήταν έτοιμοι να γίνουν επίγειοι καμικάζι, αν τους διέταζε ο «θεός» Χιροχίτο. Υπήρχε χρόνος για ξεδιάλεγμα; Ούτε για αστεία! Έτσι ο Ρούσβελτ συνέλαβε 5.000 ηγέτες των ιαπωνικών κοινοτήτων και εκτόπισε ή ενέκλεισε σε στρατόπεδα στο εσωτερικό της χώρας πάνω από 100.000 άτομα ιαπωνικής καταγωγής. Υπήρξαν αντιδράσεις; Φυσικά –και εντονότατες. Το θέμα έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο μετά από προσφυγή του Ιαπωνοαμερικανού δεύτερης γενιάς, από την Καλιφόρνια, Φρεντ Κορεμάτσου. Είχε δίκαιο; Από την οπτική γωνία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απόλυτο! Αλλά, είπαμε, η Αμερική ήταν σε πόλεμο. Έτσι το Ανώτατο Δικαστήριο, το 1944, επικύρωσε το διάταγμα του Ρούσβελτ,αναγνωρίζοντας ότι σε έκτακτες συνθήκες κινδύνου δικαιολογούνται έκτακτες αποφάσεις. Για την ιστορία: ο Κορεμάτσου ήταν σκληρό καρύδι. Περίμενε την κατάλληλη συγκυρία και το 1980 επί Κάρτερ ανακίνησε το θέμα για να δικαιωθεί τελικά, το 1983! Ο πόλεμος όμως είχε τελειώσει. Η Δημοκρατία είχε νικήσει.
Από τα κράτη της Ευρώπης μόνο η Γαλλία, προσηλωμένη στον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους, απαγορεύει τη μαντήλα στα σχολεία, όχι όμως και σε δημόσιους χώρους, παρότι δέχεται πιέσεις για να το κάνει. Ποια είναι μια από τις οργανώσεις που την πιέζουν; Οι «Μουσουλμάνες χωρίς Μαντήλα»! Οι γυναίκες, οι σύγχρονοι σκλάβοι σε αυτήν την ανδροκρατούμενη, σωβινιστική, δουλοκτητική «θρησκεία», μπορούν να γίνουν οι καλύτεροι σύμμαχοι της δημοκρατίας στον πόλεμο εναντίον της βαρβαρότητας. Άλλωστε οι φανατικοί απειλούν, με την ποινή του θανάτου, πρωτίστως τους δυτικοποιημένους «δικούς τους», που τους θεωρούν αποστάτες. Η καθολική απαγόρευση της ισλαμικής μαντήλας θα στείλει κι ένα μήνυμα στους Ευρωπαίους πολίτες: ότι επιτέλους οι ηγέτες μας αναγνωρίζουν ότι η Ευρώπη είναι το δικό μας σπίτι κι έχουμε κάθε δικαίωμα στο σπίτι μας εμείς να αποφασίζουμε πώς θα ζήσουμε, πώς θα ντυνόμαστε και ποιους θα δεχόμαστε. Σε όποιους αρέσει. Όσοι θέλουν να επιβάλουν στην Ευρώπη τον σκοταδιστικό τους μεσαίωνα δεν έχουν καμία θέση εδώ.
Ποιος όμως θα τα κάνει όλα αυτά; Κακά τα ψέματα: μια ενωμένη, στα χαρτιά μόνο, άτολμη και πλαδαρή Ευρώπη με 28 πρωθυπουργούς, 28 υπουργούς εσωτερικών, 28 μυστικές υπηρεσίες, 28 αστυνομίες, 28 στρατούς, 28 νομοθεσίες και 28 υπηρεσίες φύλαξης συνόρων δεν έχει καμία πιθανότητα να νικήσει. Θα είναι σουρωτήρι. Ευάλωτη κι εκτεθειμένη στις επιδιώξεις οποιουδήποτε!
Η φύση αντιπαθεί το κενό και ίσως να διαθέτει σαρδόνιο χιούμορ: η ισλαμική απειλή προωθεί, μέσω του φόβου, την ευρωπαϊκή ενοποίηση περισσότερο από ότι οι ιδέες του Σουμάν. Ας εκμεταλλευτούμε τουλάχιστον αυτήν την ευκαιρία.

2016-03-03. Σκέψεις και απόψεις ενός νέου για τη μάστιγα του προσφυγικού!

on Πέμπτη, 03 Μαρτίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Νίκος Χιώτης

2016-03-03. Σκέψεις και απόψεις ενός νέου για τη μάστιγα του προσφυγικού!

Καλημέρα και καλή εβδομάδα

Αυτή τη στιγμή δεν είμαι σε θέση να κάνω περαιτέρω έρευνες και αναλύσεις. Απλά θα αναφέρω κάποια ζητήματα  βάσει των γνώσεων μου των εμπειριών μου και της προσωπικής μου κρίσης.
     Το προσφυγικό είναι μια μάστιγα με απρόβλεπτες συνέπειες. Κανείς επί της ουσίας δεν έχει συνειδητοποιήσει τις συνέπειες αυτής της βραδυφλεγούς βόμβας. Ασφαλώς αιτίες και λόγοι υπάρχουν. Οπωσδήποτε ο εμφύλιος στη Συρία έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, και κανείς δεν γνωρίζει το οριστικό του τέλος. Τα συμφέροντα που σχετίζονται με τις πετρελαιοπηγές στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι πολύ πιο πάνω από τους χιλιάδες νεκρούς του αιματηρού εμφυλίου  και τον ξεριζωμό χιλιάδων ανθρώπινων ψυχών προς την Ευρώπη για ένα καλύτερο μέλλον.
     Αυτό είναι μια πλευρά. Την ίδια στιγμή  ελλοχεύει ένας άλλος κίνδυνος που ακούει στο όνομα Ισλάμ και τείνει να διαταράξει τις πληθυσμιακές, θρησκευτικές και πολιτισμικές  ισορροπίες στη χώρα μας και γενικότερα στην Ευρώπη. Αυτό ενισχύεται από το γεγονός ότι η Τουρκία προσπαθεί με κάθε τρόπο να εκμεταλλευθεί γεωπολιτικά οφέλη και να δημιουργεί συνεχώς προβλήματα στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου. Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι η ηγεσία της γειτονικής χώρας είναι νοσταλγός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
  Ο άλλος πρωταγωνιστής είναι η Ελλάδα. Η Ελλάδα πέραν της  οικονομικής και κοινωνικής κρίσης δέχεται και το φορτίο των προσφύγων. Η Χώρα μας διαθέτει μια ευαισθησία στους πρόσφυγες και αυτό είναι γνωστό από την σύγχρονη ιστορία. Όμως και το Ελληνικό κράτος διαθέτει συγκεκριμένες αντοχές. Είναι αδύνατο να δεχθεί έναν ανεξέλεγκτο αριθμό προσφύγων. Οι συνέπειες είναι ήδη οδυνηρές. Οι υποδομές παρόλο τις φιλότιμες προσπάθειες απλών ανθρώπων και εθελοντών είναι ανεπαρκείς με οδυνηρές συνέπειες τόσο για τους χιλιάδες πρόσφυγες όσο και για τους κατοίκους της χώρας.
   Από την άλλη πλευρά θα έπρεπε η Ελλάδα να προχωρήσει σε μια συγκεκριμένη πολιτική η οποία να βασίζεται στις ποσοστώσεις προσφύγων σε συνεργασία με την Τουρκία προσπαθώντας μέσω του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. να  δεσμεύσει την Τουρκία έτσι ώστε να κρατά τους πρόσφυγες στα παράλια.
   Την ίδια στιγμή ορισμένες χώρες της Ε.Ε υιοθετούν την πολιτική των κλειστών συνόρων με αποτέλεσμα η θηλειά για τη χώρα μας να γίνεται όλο και πιο σφικτή. Αναμφίβολα δεν είναι ότι πιο ευχάριστο για την Ευρώπη να δέχεται ένα τόσο μεγάλο αριθμό προσφύγων αφού κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με έξαρση μουσουλμανικού στοιχείου και με ραγδαία επιδείνωση κρουσμάτων ανομίας και αλλοίωση πληθυσμιακών και θρησκευτικών στοιχείων. Ίσως θα μπορούσε να φανταστεί κανείς πως θα ήταν η δομή της Ευρώπης  αν είχε  είχε καταληφθεί η Βιέννη το 1683.
   Από την άλλη πλευρά θα πρέπει και η Αυστρία να αντιληφθεί ότι δεν είναι η Αυστροουγγαρία του 19 ου αιώνα, και ούτε  ο νυν Υπουργός Εξωτερικών είναι ο Μέττερνιχ. Η Αυστρία που η ίδια επεδίωξε το 1995 να εισέλθει στους κόλπους της Ε.Ε. θα πρέπει να σέβεται τους κανόνες που διέπονται από τους θεσμούς των Ευρωπαικών Οργάνων και να προσαρμόζει τις λύσεις που επιδιώκει μέσα στα Ευρωπαϊκά θεσμικά  πλαίσια.
 Την ίδια στιγμή και οι άλλες χώρες που υιοθετούν την πολιτική κλειστών συνόρων θα πρέπει να αντιληφθούν ότι μακροπρόθεσμα θα είναι μπούμεραγκ  και για τις ίδιες. Ας γίνει σαφές ότι με τείχη και κλειστά σύνορα το μόνο που θα επιτευχθεί. θα είναι αναρχία χάος όπου κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίσει την κατάληξη αυτού του αναβρασμού. Την ίδια στιγμή το θέμελιο της Ευρώπης θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος, κάτι που με αγώνες έχτισαν οι πατέρες της Ευρώπης 65 χρόνια πρίν.
Τελειώνοντας θα ήθελά έστω και την ύστατη ώρα να βρεθούν λύσεις χωρίς σκοπιμότητες και συμφέροντα και τούτο διότι το μέλλον της Ευρώπης φαντάζει δυσοίωνο.

Με εκτίμηση
Νίκος Χιωτης

2016-02-27. Η αλήθεια για το ΝΑΤΟ σε απλά Ελληνικά

on Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Αναδημοσίευση από http://www.olympia.gr/

1.    Τα ΝΑΤΟ θα είναι ανάμεσα στα σύνορα Ελλάδας Τουρκίας και θα ελέγχει τις Τουρκικές Ακτές
2.    Τα συμμαχικά πλοία θα παρακολουθούν με ΟΛΑ τα μέσα (Κάμερες, Ραντάρ, UAV, Drones) ότι ξεκινάει από την Τουρκία και θα διατάσουν τη Τουρκική Ακτοφυλακή να τους επιστρέψει πίσω στην Τουρκία
3.    Αν η διάσωση είναι σε ελληνικά χωρικά ύδατα την ευθύνη την έχει η Ελλάδα, αν είναι σε Τουρκικά η Τουρκία.
4.    Τα συμμαχικά πλοία θα συμμετέχουν μόνο στην παρακολούθηση, αλλά ακόμη κι αν χρειαστεί να γίνει διάσωση θα παραδίδουν τους διασωθέντες στην FRONTEX/ Τουρκική ακτοφυλακή ώστε να τους επιστρέψει.
5.    Οι Ελληνικές δυνάμεις θα έχουν το πλήρη έλεγχο των Ελληνικών χωρικών υδάτων από τον Βορρά έως τον Νότο και το Καστελόριζο και τα Ίμια και όλες τις βραχονησίδες και τον Εναέριο χώρο.
6.    Οι Τουρκικές δυνάμεις θα έχουν μόνο τον έλεγχο των δικών τους χωρικών υδάτων και ξεχνάνε για πάντα τα γκρίζα όνειρα που είχαν επί Σημίτη.
7.    Τα ΝΑΤΟικα πλοία μπορούν να ανεφοδιάζονται σε όποιο λιμάνι ή νησί απαιτηθεί ακόμη και σε αυτά που δεν θα ήθελαν οι Τούρκοι, απλά γιατί δεν τους πέφτει πλέον λόγος, οι εποχές Σημίτη τελείωσαν.
8.    Τα Συμμαχικά πτητικά μέσα θα καταθέτουν σχέδιο πτήσης στο Ελληνικό FIR αν είναι να πετάξουν στον Ελληνικό FIR και αυτό περιλαμβάνεται στη συμφωνία και στον Τουρκικό αν είναι να πετάξουν στον Τουρκικό, τα όνειρα του Νταβουντογλου για 25ο Παράλληλο τελείωσαν.
9.    Οι Τούρκοι ίσως να θέλουν να συνεχίσουν τις παραβιάσεις να γίνονται πάλι βορά των Ελλήνων πιλότων, αλλά τώρα θα πρέπει να κάνουν υπερπτήσεις πάνω από συμμαχικά πλοία που δεν θα είναι και ότι πιο ευχάριστο για τους Συμμάχους.
10.    Όλοι  όσοι έχουν ξεκινήσει από τις Τουρκικές ακτές θα επιστρέφουν στις Τουρκικές ακτές, είτε είναι μετανάστες, είτε είναι πρόσφυγες, είτε είναι σε βάρκα είτε διασωθούν. Η συμφωνία γράφει (any person).
11.    Η Ελλάδα να διατηρεί το δικαίωμα της σύμβασης της Γενεύης να μην επιστρέψει όσους κινδυνεύουν αν επιστρέψουν στην Τουρκία (πχ Κούρδοι). Αντίθετα από ότι έκανε ο Σημίτης με τον Οτσαλαν.
12.    Η παραμονή στους χώρους διαμονής θα είναι προσωρινή και για ορισμένο χρονικό διάστημα. Παρατηρήθηκε μάλιστα το φαινόμενο οι ίδιοι οι μετανάστες να μην θέλουν να παραμείνουν ούτε μια μέρα στην Ελλάδα αλλά να φύγουν στα σύνορα. Έτσι θα φτιαχτούν και νέες υποδομές 20.000 ατόμων κοντά στα σύνορα ώστε να φεύγουν ευκολότερα.
13.    Σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες θα γίνεται βιομετρική ταυτοποίηση ώστε να ελέγχουν όλοι, ακόμη και οι παράνομοι (αν κι οι περισσότεροι τζιχαντιστές κυκλοφορούν στην Ευρωπη με κανονικά διαβατήρια όπως απεδείχθη μετά την επίθεση στο Παρίσι).
14.    Η Ελλάδα θα αναλάβει πρωτοβουλία μέχρι να έρθει η βοήθεια απο τον ΟΗΕ να ταυτοποιεί όλα τα παιδιά ασυνόδευτα/συνοδευομενα ώστε να μην χαθεί ούτε ένα παιδί.
15.    Σε ενημέρωση με τον ΟΗΕ το προσωπικό που θα χρειαστεί θα προσλαμβάνεται από τους κατοίκους των Περιοχών σε συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
16.    Για τις προμήθειες και άλλες υπηρεσίες προτεραιότητα θα έχουν οι τοπικές επιχειρήσεις κι όχι το γνωστό παιχνίδι με τους Εργολάβους.
17.    Από το δήθεν περιστατικό στην Ρόδο μέχρι σήμερα έχουν ανεφοδιαστεί 200 πτήσεις πολεμικών και πολιτικών αεροσκαφών, προς απογοήτευση των Τούρκων και τον εγχώριων συνεργατών τους.
18.    Για όσους απορούν γιατί στην Ελλάδα το ΝΑΤΟ κι όχι στην Τουρκία. Το ΝΑΤΟ από την πρώτη ημέρα που οι Τούρκοι έριξαν το Ρωσικό Su-24 δεν ήθελαν να εμπλακούν σε διαμάχη με την Ρωσία για κανένα χατίρι του Νταβούντογλου, πόσο μάλλον που βγαίνουν στο φώς οι σχέσεις του με το ISIS, όσο και να μην θέλουν τον Ασάντ περισσότερο δεν θέλουν τους Ισλαμιστές του ISIS και την Al Qaeda. Η συμμέτοχη αποδεικνύει ότι η Ελλάδα είναι η πρώτη σταθερή χώρα στην Περιοχή.
Πηγή: ΕΔΩ!

2016-02-16. «Χαμένη η Τουρκία; Ο ρόλος του νατοϊκού στόλου στο Αιγαίο και η συριακή κρίση.»

on Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Νίκου Σταματάκη

US Secretary of State for Defense Ashton Carter gives a press conference on the second day of the NATO Defense Ministers Council at alliance headquarters in Brussels, Belgium, 11 February 2016. NATO defence ministers have agreed to plan for a surveillance mission in the Aegean Sea between Turkey and Greece to help crack down on migrant smuggling operations, US Defence Secretary Ashton Carter said, following a Turkish and German initiative. EPA, OLIVIER HOSLET

H εσπευσμένη αποστολή νατοϊκών ναυτικών δυνάμεων στο Αιγαίο (εντός 24 ωρών!!) υπό το πρόσχημα της πρόσκλησης από την Γερμανία, την Τουρκία και την Ελλάδα για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης έχει πολλαπλή σημασία και περικλείει πιθανότατα κινδύνους – αλλά ίσως και κάποιες ευκαιρίες και δυνατότητες – για τα ελληνικά συμφέροντα.
Πριν επιχειρήσουμε οποιαδήποτε ανάλυση παρακαλούμε τους πάντες να κρατήσουν την ψυχραιμία τους και να αποφεύγουν την εκτόξευση κατηγοριών περί προδοσίας κλπ. . Ακούμε για μήνες τώρα το επιχείρημα ότι το 2014 είχαμε στην Ελλάδα μόνο 50,000 εισροές μεταναστών-προσφύγων ενώ το 2015 πάνω από 800.000, γεγονός για το οποίο ευθύνεται η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν έχω κανένα δισταγμό να καταδικάσω την χαλαρότητα της μεταναστευτικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, τις δεδομένες εθνομηδενιστικές τάσεις στελεχών του αλλά και τις μειοδοτικές αντιλήψεις του κόμματος στα εθνικά θέματα. Αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει όλοι οι Ελληνες να σταματήσουμε να κομματικοποιούμε θέματα που μπορούν να έχουν μοιραίες εθνικές συνέπειες… Εκείνοι που το πράττουν είναι επιεικώς ανεύθυνοι.  Επειδή θάπρεπε να σημειώσουν στην ίδια φράση όπου κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ότι στην γειτονική Ιταλία οι σχετικές εισροές ανέβηκαν από τις 3,000 στις 150.000 στην ίδια περίοδο(!!) δηλαδή σε ποσοστό υπερδιπλάσιο από ότι στην Ελλάδα.  Γιατί άραγε δεν βρέθηκαν κάποιοι πρόθυμοι Ιταλοί να αρχίσουν να εκτοξεύουν βρισιές περί «προδοσίας»;  Η αλήθεια να μπαίνει πρώτα λοιπόν και μετά τα κομματικά συμφέροντα…
Αμεση η σύνδεση με την κρίση στη Συρία και τη δημιουργία του Κουρδικού κράτους
Το γεγονός ότι η αποστολή νατοϊκού στόλου στο Αιγαίο συμπίπτει με τις καταιγιστικές επιτυχίες των κυβερνητικών δυνάμεων στη Συρία (σε συμμαχία με τους κούρδους του YPD με ρωσική αεροπορική βοήθεια και κάτω από την ομπρέλα ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων και εξαιρετικά εξελιγμένων ραντάρ) ασφαλώς έχει σημειωθεί από πολλούς αναλυτές.  Πράγματι βρισκόμαστε μερικά βήματα πριν την ολοκληρωτική νίκη του παραπάνω συνασπισμού, καθώς έχει σχεδόν επιτευχθεί η κατάληψη του Χαλεπίου και η ενοποίηση των τριών κουρδικών καντονίων της βόρειας Συρίας.  Με άλλα λόγια, εκείνο που πριν 4-5 χρόνια κάποιοι σχολιάζαμε ως υποθετικό «τελικό σενάριο», δηλαδή την δημιουργία διόδου προς την θάλασσα για το ενιαίο Κουρδιστάν είναι πλέον σχεδόν πραγματικότητα.  Ταυτόχρονα είναι γεγονός ότι η Τουρκία έχει απωλέσει τον έλεγχο των νοτιοανατολικών της επαρχιών προς όφελος του ΡΚΚ, εμπειροπόλεμα στελέχη του οποίου ηγούνται του αγώνα στην Συρία ενισχύοντας το YPD!
Ας σημειωθεί εδώ ότι η ταύτιση του PKK με το YPD είναι πρωτίστως γεωγραφική αφού το τουρκικό και το συριακό Κουρδιστάν συνορεύουν και η διαφαινόμενη «ένωση» τους έχει τεράστιες συνέπειες:
1) Δημιουργείται και μέσω του διαφαινόμενου νέου κουρδικού κράτους αλλά και μέσω της εκδίωξης της ΙΣΙΣ από την Συρία μια ενιαία ζώνη μεταξύ Ιράν-Ιράκ-Συρίας-Λιβάνου, μέσω της οποίας η Τεχεράνη εξασφαλίζει τα πάγια στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντά της και δημιουργεί πρόσβαση στη Μεσόγειο.
2) Δημιουργείται κυρίως μέσω της ένωσης τουρκικού και συριακού Κουρδιστάν συνοριακός φραγμός μεταξύ Βορρά-Νότου που αποκλείει την διακαώς επιθυμούμενη από τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ διέξοδο προς την σουνιτική Τουρκία και την Ευρώπη με τους σχεδιαζόμενους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου.
3) Και τα δύο παραπάνω δεδομένα εξυπηρετούν τη ρωσική πολιτική, τα συμφέροντα της οποίας συμβαδίζουν με του Ιράν και είναι καθέτως αντίθετα με αυτά της Τουρκίας και της Σ.Αραβίας. Επιπλέον η Ρωσία έχει προ πολλού συμμαχήσει με το ΡΚΚ και επιδιώκει να εξασφαλίσει εις το διηνεκές τη μοναδική της ναυτική βάση στη Μεσόγειο, στη Λατάκεια της Συρίας.
Η κορύφωση του συριακού δράματος πολλαπλασιάζει τον αριθμό των προσφύγων αλλά ανεβάζει και το γεωστρατηγικό αδιέξοδο.  Διαφαίνεται ότι υπάρχει συνεννόηση ΗΠΑ-Ρωσίας σε αρκετά σημεία και ιδιαίτερα:
1) Στην ανάγκη δημιουργίας κουρδικού κράτους με ταυτόχρονη «δραστική» περικοπή του μεγέθους και της σημασίας της Τουρκίας.  Μάλιστα η πολύ πρόσφατη συνάντηση (και παρασημοφόρηση!) ανώτατων αμερικανών αξιωματούχων στο Κομπάνι  με την κουρδική ηγεσία του YPD αποτέλεσε τη συμβολική επισφράγιση αυτού.
2) Στην προσωρινή παραμονή του προέδρου Ασαντ στην εξουσία.
Υπάρχει ωστόσο και αρκετή ασάφεια για τον έλεγχο του νέου υπό δημιουργία κουρδικού κράτους αλλά και περισσή αμοιβαία δυσπιστία. Στην ασάφεια και τη δυσπιστία αυτή εντοπίζεται και η ανάγκη του ΝΑΤΟ να έχει έντονη παρουσία στο Αιγαίο.  Δεν θα στείλει άλλωστε τα πολεμικά του ολόκληρο ΝΑΤΟ να παίζουν ντουφεκιές και κλεφτοπόλεμο με τους λαθρέμπορους…
Ο Αρχηγός του ΝΑΤΟ κ. Στόλτενμπεργκ ήταν σαφέστατος ως προς τον σκοπό της αποστολής:
«Συλλογή κρίσιμων πληροφοριών και επιτήρησης προς τον στόχο της αντιμετώπισης των λαθρεμπόρων και των εγκληματικών κυκλωμάτων».  Υπό το κάλυμμα αυτό βέβαια η παρουσία μεγάλου αριθμού νατοϊκών πλοίων στο Αιγαίο έχει και ένα άλλο σαφέστατο στόχο: Να στείλει μήνυμα στη Μόσχα ότι εάν τα πράγματα στη Συρία – και οι συναφείς διαπραγματεύσεις – οδηγηθούν σε αδιέξοδο η διέξοδος από τη Μαύρη Θάλασσα προς τη Μεσόγειο θα κλείσει.  Αλλωστε αμερικανοί αξιωματούχοι διατυμπανίζουν προς όλες τις κατευθύνσεις τις τελευταίες ημέρες ότι «δεν πρόκειται να υπάρξει στρατιωτική λύση στη Συρία».
Τα ελληνικά συμφέροντα στην εξελισσόμενη κρίση 
Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε την ώρα που γράφονταν οι γραμμές αυτές εάν οι ελληνικές απαιτήσεις για την αναστολή επί εξάμηνο της τουρκικής στρατιωτικής ηγεσίας του ΝΑΤΟ έχουν εισακουσθεί (με την προτεινόμενη παράταση της γερμανικής ηγεσίας που ισχύει τώρα). Φαίνεται ότι έχει εξασφαλισθεί παραμονή των τουρκικών πολεμικών εντός των τουρκικών χωρικών υδάτων, ενώ κάποια άλλα σημεία χρήζουν διευκρίνησης.  Ασφαλώς τα παραπάνω πρέπει να μας δημιουργούν ανησυχία για τον προφανή κίνδυνο να δημιουργηθούν στο Αιγαίο κάποια νέα τετελεσμένα υπέρ της Τουρκίας.  Εάν όμως κάποιος δεί την νατοϊκή επιχείρηση στο Αιγαίο υπό το πρίσμα της συριακής κρίσης τότε ίσως να οδηγηθεί και σε κάποια άλλα συμπεράσματα:
1)     Εάν μεν Αμερικανοί και Ρώσοι έχουν καταρχήν συμφωνήσει για τη δημιουργία του Κουρδιστάν και την περικοπή του μεγέθους και του ρόλου της Τουρκίας, τότε η παρουσία του στόλου στο Αιγαίο δεν ενισχύει μόνο τις δυτικές θέσεις απέναντι στη Ρωσία, αλλά ταυτόχρονα συμβάλλει στον έλεγχο του παρανοϊκού διδύμου Ερντογάν-Νταβούτογλου, των οποίων οι δηλώσεις και κινήσεις μπορούν να τινάξουν όλη τη Μέση Ανατολή στον αέρα και να οδηγήσουν σε παγκόσμιο πόλεμο…  Ετσι ενώ οι Ερντογάν και Νταβούτογλου είναι «πανευτυχείς» που επιτέλους «το ΝΑΤΟ εμπλέκεται», μέσα στην εγωκεντρική φαντασιοπληξία τους βλέπουν «το τυρί» αλλά δεν βλέπουν τη «φάκα» που το ίδιο το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί τους έχουν στήσει…
2)     Υπό το ίδιο πρίσμα η παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο – εφόσον βέβαια τηρηθούν ορισμένες μίνιμουμ απαιτήσεις της Ελλάδας περί σεβασμού των κυριαρχικών της δικαιωμάτων – εξασφαλίζει ότι το παραπάνω παρανοϊκό δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου δεν θα καταφύγει σε επέλαση προς Δυσμάς και σε ελληνοτουρκικό πόλεμο με κάποια γελοία αφορμή και ίσως κάποια απόβαση σε ελληνικό έδαφος.. Μια τέτοια προς δυσμάς επέλαση βασικό στόχο θα είχε να σώσουν το τομάρι τους μέσα στην εθνικιστική έξαψη που θα ακολουθούσε…  Επειδή, όπως τώρα βαδίζουν τα πράγματα, με την επερχόμενη δημιουργία κουρδικού κράτους με διέξοδο στη Μεσόγειο και οι δυό τους έχουν εξασφαλισμένη την κρεμάλα σε κεντρική πλατεία της Πόλης ή της Αγκυρας και μάλιστα εντός του έτους…
3)     Ασφαλώς χρειάζεται σοβαρότητα, προσοχή στη λεπτομέρεια και ετοιμότητα από ελληνικής πλευράς σε κάθε φάση της νατοϊκής επιχείρησης.  Εφόσον αυτά υπάρξουν, εφόσον δηλαδή δεν βάλουμε κάποιο αυτογκόλ όπως στην περίπτωση των Ιμίων, τότε θα πρέπει να είμαστε συγκρατημένα αισιόδοξοι ότι το καθεστώς του Αιγαίου δεν πρόκειται να αλλάξει σε βάρος μας.  Υπάρχουν άλλωστε συμφέροντα υπέρτερα (κυρίως ρωσικά αλλά και δυτικά) και σπουδαίες δημόσιες αλλά και μυστικές διεθνείς συμφωνίες που εξασφαλίζουν το συγκεκριμένο καθεστώς.
Ας κλείσουμε σημειώνοντας ότι σε συνθήκες σύγχυσης και ασάφειας υπάρχει πάντοτε το ενδεχόμενο να ξεφύγουν οι εξελίξεις από τον οποιοδήποτε έλεγχο και να εξελιχθούν σε μια μικρότερη ή πιο εκτεταμένη σύγκρουση της Ρωσίας με την Τουρκία.  Ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι αμφίβολο πόσο καλοδεχούμενο θα ήταν στους κόλπους της Δύσης, όσο και εάν ορισμένοι κύκλοι δεν θα το έβλεπαν με άσχημο μάτι – εάν βέβαια είχαν εξασφαλισμένο ένα αμοιβαίο στραπατσάρισμα τόσο του Πούτιν όσο και του Ερντογάν…  Όμως τα ηγετικά προσόντα του Ρώσου προέδρου αλλά και αυξανόμενη στρατιωτική ισχύς της Ρωσίας αλλά και κυρίως η δεδηλωμένη συμμαχία με την Κίνα και το Ιράν κάνουν το σενάριο αυτό ιδιαίτερα παρακινδυνευμένο… Η πιθανότερη εξέλιξη φαίνεται ότι θα είναι μια ελεγχόμενη διευθέτηση της κρίσης με εναλλαγή φάσεων διαπραγμάτευσης με πολεμικές ιαχές…
http://mignatiou.com/2016/02/o-rolos-tou-natoikou-stolou-sto-egeo-ipo-to-prisma-tis-natoikis-krisis/

2016-02-16. Αιγαίο: Επτά ερωτήματα ζητούν απαντήσεις

on Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος, δημοσιογράφος και αμυντικός αναλυτής, συνεργάτης μας

Η νατοϊκή εμπλοκή αναμένεται ότι θα φέρει στην επιφάνεια τις πιο σημαντικές πτυχές των ελληνοτουρκικών προβλημάτων, σε μια περίοδο κατά την οποίαν η χώρα μας (σ.σ. η οποία δεν διαθέτει Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας) επιχειρεί να βρει «πολιτικές» λύσεις για το θέμα αντιμετώπισης των μεταναστευτικών ροών. Η νατοϊκή ναυτική διοίκηση MARCOM έχει ξεκινήσει τις συζητήσεις για την συγκρότηση της δύναμης η οποία θα σταλεί στο Αιγαίο, ενώ εμφανίζεται έτοιμη να εξετάσει πιθανά αιτήματα συμμετοχής σε αυτήν πολεμικών πλοίων και από άλλες χώρες.
Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι το ΝΑΤΟ θα συμβάλλει καίρια στην επίλυση του ζητήματος (βλ. αφιέρωση από τον ΥΠΕΘΑ της συμφωνίας στην μνήμη των τριών θυμάτων του δυστυχήματος στην Κίναρο!) ενώ οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η όλη ιδέα της εμπλοκής της συμμαχίας είναι τουρκο-γερμανικής προελεύσεως. Οι ΗΠΑ δεν έχουν ξεκαθαρίσει εάν θα μετάσχουν με ναυτικές δυνάμεις στην επιχείρηση, ενώ νεότερες πληροφορίες αναφέρουν, ότι επειδή η ελληνική πλευρά δείχνει υπερβολική σπουδή να ξεκινήσει το συντομότερο η αποστολή των πλοίων, φαίνεται να «αμελεί» να θέσει προς συνεννόηση με την συμμαχία κάποια πολύ σημαντικά τεχνικά ζητήματα.
Μέχρι σήμερα και ιδιαιτέρως τα τελευταία εικοσιτετράωρα η τουρκική συμπεριφορά παρουσιάζεται συνεπής με τις αναθεωρητικές διεκδικήσεις της παραϊσλαμιστικής αναθεωρητικής νεο-οθωμανικής ηγεσίας της Άγκυρας. Ήδη οι τουρκικές αρχές και ενώ έχει γνωστοποιηθεί η διαδικασία αποστολής ναυτικών δυνάμεων της συμμαχίας έχουν προβεί σε σειρά ενεργειών αμφισβήτησης της κυριαρχίας καθώς και σε σειρά άλλων προκλητικών δράσεων (σ.σ. ΝΟΤΑΜ Κίναρος, αποστολή υδρογραφικού Τσεσμέ, παρενόχληση ιταλικού ερευνητικού Odin Finder).
Οι προαναφερόμενες κινήσεις αποκαλύπτουν και επιβεβαιώνουν τουρκική βούληση υπέρ της διατήρησης σε μέγιστο δυνατό βαθμό των προκλητικών απαιτήσεων, σε μια συγκυρία κατά την οποίαν η Ελλάδα βρίσκεται υπό πίεση. Οι ενέργειες αυτές οι οποίες ουδέποτε ήσαν ασυντόνιστες αλλά πάντοτε εντάσσονταν σε ένα ευρύτερο σχέδιο της Άγκυρας, συνιστούν μεθοδεύσεις και θα έπρεπε να μας απασχολήσουν σήμερα περισσότερο από άλλη περίοδο…
Αναφορικά με την επί θύραις νατοϊκή εμπλοκή εκτιμούμε ότι πρέπει να θέσουμε συγκεκριμένα ερωτήματα και συγκεκριμένα:
Α) Πόσα ναυτικά μίλια εύρος εναερίου χώρου αναγνωρίζει η συμμαχία, έξι ή δέκα;
Β) Τα οργανικά ελικόπτερα των φρεγατών που θα συμμετέχουν στην επιχείρηση, αναμένεται ότι θα εκτελούν υπερπτήσεις κατόπιν αδείας στην περιοχή του ΝΑ Αιγαίου, χώρο αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας από την αναθεωρητική Τουρκία. Θα υποβάλλουν σχέδια πτήσης, ακόμη και τα τουρκικά;
Γ) Ποια θα είναι η ελληνική αντίδραση σε ενδεχόμενη σκοπίμως προκλητική συμπεριφορά των εναέριων μέσων, τα οποία θα απονηώνονται από τουρκικό πολεμικό και θα εκτελούν έρευνες στην περιοχή των Ιμίων π.χ.;
Δ) Πως σκοπεύει η ελληνική πλευρά να αποτρέψει υπερπτήσεις τουρκικών εναέριων μέσων με νατοϊκό μανδύα σε περιοχές τις οποίες αμφισβητεί η Άγκυρα;
Ε) Πως θα αντιμετωπιστεί το ζωτικής σημασίας ζήτημα προστασίας της εθνικής περιοχής έρευνας και διάσωσης, ιδιαιτέρως στον επίμαχο γεωγραφικό χώρο του νότιου και νοτιοανατολικού Αιγαίου, από την αναμενόμενη προβολή τουρκικής απαίτησης μη αναγνώρισής του (βλ πρόσφατη ΝΟΤΑΜ για την περιοχή ερευνών στην Κίναρο);
ΣΤ) Πως θα αντιδράσει η ελληνική πλευρά εάν τουρκικό πολεμικό συνεργαστεί τηρώντας απολύτως εθνικούς όρους και κριτήρια με την τουρκική Διοίκηση Ασφάλειας Ακτών, σε συμβάν έρευνας και διάσωσης, αμφισβητώντας την εθνική κυριαρχία και την αντίστοιχη αρμοδιότητα της χώρας μας;
Ζ) Έχουν εκπονηθεί σχέδια κι έχει ληφθεί υπόψη περίπτωση κατά την οποίαν υπάρξει «τυχαία» αποβίβαση λαθρομεταναστών ή προσφύγων σε νησίδα την οποία αμφισβητεί η Άγκυρα και στη συνέχεια πριν ή και μετά από την διαβίβαση στοιχείων από την νατοϊκή δύναμη, εκκενωθεί από τις τουρκικές αρχές;

Πριν προχωρήσουμε οφείλουμε να ενημερώσουμε ότι το ΝΑΤΟ δεν αποδέχεται 10 μίλια εύρος εθνικού εναέριου χώρου και εάν π.χ. ένα ελικόπτερο που βρίσκεται σε σκάφος που πλέει μεταξύ έξι και δέκα ναυτικών μιλίων, απονηωθεί έστω και για ένα εκατοστό αυτομάτως παραβιάζει τον εθνικό εναέριο χώρο…

Τα ανωτέρα επτά ερωτήματα δεν είναι τα μοναδικά, αλλά ελπίζουμε ότι το ΓΕΕΘΑ και συγκεκριμένα ο ναύαρχος Αποστολάκης θα έχει φροντίσει να λάβει εγκαίρως τα μέτρα του για την αποφυγή δυσάρεστων καταστάσεων, καθώς οφείλει να γνωρίζει ότι την όποια αποτυχία ή μη επιθυμητή τροπή την επωμίζονται σχεδόν αποκλειστικώς οι στρατιωτικοί.

Το ίδιο βεβαίως αφορά και την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία έσπευσε να επικροτήσει την νατοϊκή παρουσία, αμελώντας την ικανότητα της Τουρκίας να χειραγωγεί επιδέξια την συμμαχία σε διάφορα επίπεδα λήψης απόφασης, αλλά και την ικανότητά της να προξενεί προσχεδιασμένες κρίσεις εκμεταλλευόμενη τη νατοϊκή γραφειοκρατία.

Ως επιμύθιο, θέτουμε ένα στοχευμένο ερώτημα σε γνωρίζοντες, αρμοδίους και μη. Εάν αγαπητοί κύριοι πιστεύετε ότι η κρίση την οποία αντιμετωπίζουμε είναι αποτέλεσμα της τουρκικής αδυναμίας ή λόγω της ηθελημένης γεωστρατηγικής σκοπιμότητας εκ μέρους της Άγκυρας, γιατί στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου όπου μεταξύ άλλων συζητείται το μεταναστευτικό, λάμπουν δια της απουσίας τους οι Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας, ενώ προνομιακό ρόλο και θέση κατέχουν οι αντίστοιχοι Τούρκοι;

2016-02-02. Για μια καλύτερη Δευτέρα Παρουσία: Η ΜΑΥΡΗ ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ

on Τρίτη, 02 Φεβρουαρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Σπύρος Κίκερης, Ταξίαρχος (Ι) ΠΑ ε.α.

2016-02-02. Για μια καλύτερη Δευτέρα Παρουσία: Η ΜΑΥΡΗ ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ

Η ΜΟΙΡΑΙΑ ΠΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟΥ
ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ ΝΥΧΤΑ!
 
«Τούτο το Έγκλημα Έχει Υπεύθυνους!»

Δεν πρόκειται ν’αποδυθώ σε ατέρμονες αναφορές και παραλειπόμενα, θα είμαι σύντομος και περιεκτικός, όσο επιβάλλεται! Σκοπός μου δεν είναι να θίξω πρόσωπα και πράγματα! Σκοπός μου είναι να μεταφέρω στις νυν Ηγεσίες και τις μελλοντικές, κυρίως τις Στρατιωτικές, κάποιες μου απόψεις προς αποφυγή δογματισμών, απολυταρχισμών, βλακειών και εν γένει λαθών!
Ο παραπάνω τεθείς σκοπός απορρέει στη δική μου ιδιοσυστασία από το ότι πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει η απαράδεκτη εκδοχή και παραδοχή του ότι «Η Διαταγή μπορεί να ταπεινώνει ασύστολα τη Λογική!» Αυτό που η κοινή γνώμη, έχει καθιερώσει στο μυαλό και τη γλώσσα της να περιέχεται σε όλο του το μεγαλείο, στη φράση «Εκεί που σταματά η Λογική, αρχίζει ο Στρατός!»

Κατεβάστε και διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

Πρέπει να τονίσουμε ότι 'ο συνάδελφος Σπύρος Κίκερης επιχειρεί μία αξιόλογη προσέγγιση στο φιάσκο των Ιμίων που παρά την Θυσία Των Ηρωικών Συναδέλφων κατέληξε σε μία ακόμη χαίνουσα πληγή για τα Εθνικά μας Θέματα! Εκτιμούμε πως τόσο από Ιστορική άποψη όσο και από την άποψη του Ειδικού Εμπειρογνώμονα η όλη ανάλυση παρουσιάζει ενδιαφέρον για όλους όσους προσπαθούν να μάθουν τι ακριβώς έγινε τη Μοιραία εκείνη νύκτα και φθάσαμε σε μία ακόμη Εθνική Τραγωδία. Το γεγονός δε ότι ο Αναλυτής δεν καταλήγει σε τελικό συμπέρασμα για το πως "έπεσε" το ελικόπτερο το θεωρούμε θετικό της όλης αναλύσεως αφού επιτρέπει στην κοινή συλλογική μνήμη να πιστεύει αυτό που την ικανοποιεί. Αξίζει λοιπόν να προστεθεί και αυτή η ανάλυση/προσέγγιση στα τόσα που έχουμε ακούσει και διαβάσει για αυτή την Ηρωική Θυσία! '

2016-01-06. Προσφυγικό και Εθνικά Θέματα.

on Τρίτη, 05 Ιανουαρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Ευάγγελος Βενιζέλος, Πρώην Αντιπρόεδρος Κυβέρνησης, ΥπΕξ, ΥπΕθΑ,

2016-01-06. Προσφυγικό και Εθνικά Θέματα.

Η μαζική έλευση στην Ευρώπη προσφύγων κυρίως από τη Συρία και μαζί  μεταναστών χωρίς νόμιμα έγγραφα από διάφορες χώρες, μέσω Τουρκίας, με βασική πύλη εισόδου τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, δεν επηρεάζει έντονα μόνο τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και την εσωτερική πολιτική κατάσταση σε όλες σχεδόν τις χώρες – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν θέτει σε δοκιμασία μόνο τη Συνθήκη Σένγκεν και τους κανόνες του Δουβλίνου. Αναδεικνύει τα όρια και τις ανεπάρκειες της εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας της Ευρώπης. Όχι μόνο της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας και της Κοινής Πολιτικής Ασφαλείας και Άμυνας αλλά και των αντίστοιχων εθνικών πολιτικών των κρατών – μελών, πρωτίστως αυτών που λόγω μεγέθους, ιστορικών σχέσεων με κρίσιμες περιοχές, της θεσμικής τους ιδιότητας ως μόνιμων μελών του ΣΑ του ΟΗΕ ή της  διαθεσιμότητας τους να αναλάβουν στρατιωτική δράση διαδραματίζουν σημαντικό διεθνή ρόλο.

Η προσφυγική κρίση ως ευρωπαϊκή πολιτική και κοινωνική δοκιμασία που συνδέεται με θεμελιώδη ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας είναι πλέον εμφανές ότι επιταχύνει πιο σοβαρές και πρακτικές πρωτοβουλίες σε σχέση  με τη Συρία. Αυτό δείχνει η τελευταία  απόφαση του Σ.Α. Το ίδιο ισχύει -τηρουμένων των αναλογιών – και ως προς τη Λιβύη.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η προσφυγική κρίση αναδεικνύει τη σημασία των ελληνικών συνόρων ως εξωτερικών συνόρων της ΕΕ με όλα όσα αυτό συνεπάγεται. Η ικανότητα και η επάρκεια του ελληνικού κρατικού μηχανισμού να φυλάξει τα εθνικά σύνορα ως ευρωπαϊκά κρίνεται από τα άλλα κράτη –  μέλη και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς από μια πολύ συγκεκριμένη οπτική γωνία: Από πλευράς αστυνομικής καθώς αστυνομικού χαρακτήρα είναι οι αρμοδιότητες της  συνοριοφυλακής και ακτοφυλακής των κρατών – μελών που συνδέονται με τις αρμοδιότητες της Ε.Ε. στο πλαίσιο των άρθρων 77 και 79 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ε.Ε. Ειδικότερα δε από την άποψη της γρήγορης και αποτελεσματικής καταγραφής, ταυτοποίησης και προσωρινής φιλοξενίας όσων δικαιούνται το status του πρόσφυγα και της προώθησής τους στις χώρες  που αναλαμβάνουν την οριστική τους φιλοξενία.

Προηγείται βέβαια η ανάδειξη του ρόλου της Τουρκίας τόσο ως προς τη διαχείριση των προσφυγικών και μεταναστευτικών κυμάτων όσο και ως προς τη διεθνή  αντιμετώπιση της κατάστασης στη Συρία.  Η σχέση Ε.Ε. – Τουρκίας απέκτησε πρακτική κρισιμότητα τέτοια που υπερβαίνει κατά πολύ τη θεσμική σχέση της Ε.Ε. με μία υποψήφια προς ένταξη χώρα. Μόνο που η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και ευρύτερα οι σχέσεις Ε.Ε. – Τουρκίας ήταν πάντα και είναι για την Ελλάδα και την Κύπρο ζήτημα και πιο συγκεκριμένο και ευρύτερο από την πολιτική διεύρυνσης της Ε.Ε. και γενικότερα την ευρωπαϊκή πολιτική. Ήταν και είναι ζήτημα αναγόμενο στον σκληρό πυρήνα των εθνικών μας θεμάτων, των μειζόνων ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας.

Η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας όπως και κάθε άλλης υποψήφιας προς ένταξη χώρας εξαρτάται από τη στάση όλων των κρατών – μελών λόγω του διακυβερνητικού χαρακτήρα της διαδικασίας. Από την άποψη αυτή η προσφυγική κρίση και ο ιδιαίτερος ρόλος της Τουρκίας ούτε μεταβάλλουν το θεσμικό πλαίσιο της ενταξιακής πορείας, ούτε μειώνουν τις λεγόμενες κυπρογενείς υποχρεώσεις της. Η προσφυγική παράμετρος όμως έχει εντείνει τις πολιτικές επαφές Ε.Ε. – Τουρκίας και τη συνεργασία στα πεδία της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφαλείας και επηρεάζει τη γενική ισορροπία των ευρωτουρκικών σχέσεων που ακολουθεί τους ρυθμούς της λεγόμενης μακράς διαρκείας στον ιστορικό χρόνο. Η αλήθεια πάντως είναι ότι η Ε.Ε. δεν μπόρεσε ούτε να εγκαταστήσει τα κέντρα ταυτοποίησης σε τουρκικό έδαφος, ούτε να ενεργοποιήσει πραγματικά τη συμφωνία επανεισδοχής, δεν έθεσε δε καν το ζήτημα των πλωτών  κέντρων.

Από τη σκοπιά συνεπώς των ελληνικών εθνικών θεμάτων η ευρωπαϊκή διαχείριση της προσφυγικής κρίσης συνδέεται :

– Με το Κυπριακό για το οποίο καθοριστικός παράγων ήταν και είναι πάντα η Τουρκία.

– Με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις  στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

– Με την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στο βαθμό που αυτή ενδιαφέρει τη Τουρκία  και – κάτι  πολύ πιο κρίσιμο – με  το πολιτικό πλαίσιο της ευρύτερης σχέσης Ε.Ε. – Τουρκίας.

Συνδέεται επίσης και με τις σχέσεις Ε.Ε. – πΓΔΜ, συνεπώς και με τις διμερείς σχέσεις Ελλάδας – πΓΔΜ, εφόσον η χώρα αυτή αποτελεί τμήμα της χερσαίας διαδρομής προσφύγων που καταγράφονται και ταυτοποιούνται στην Ελλάδα και μεταβαίνουν σε άλλα κράτη – μέλη της ΕΕ προς φιλοξενία γιατί έχουν κατανεμηθεί σε αυτά. Η προσφυγική  κρίση δεν αλλάζει τα δεδομένα που υπάρχουν ως προς  το λεγόμενο ονοματολογικό, τις αποφάσεις του Σ.Α. και την αποστολή του κ. Νιμιτς.  Είναι όμως ένα στοιχείο που πρέπει να το εντάξουμε στην ανάλυσή μας γύρω από τις παραμέτρους της περιφερειακής σταθερότητας και ασφάλειας στα Βαλκάνια ( το πρόβλημα οξύνεται και δεν απομειώνεται  ) που μαζί με το σεβασμό των αρχών και αξιών του ΝΑΤΟ προσδιορίζει τη στάση της χώρας μας ως προς την προοπτική ένταξης της πΓΔΜ στο πλαίσιο της πολιτικής των «ανοικτών θυρών». Ως προς την πρόοδο της πορείας ένταξης στην Ε.Ε. οι περιοδικές  εκθέσεις της Επιτροπής και τα συμπεράσματα του Συμβουλίου θέτουν πολλά και βαριά θέματα, που είναι ανεξάρτητα από το ονοματολογικό και δεν μεταβάλλονται από τη συγκυρία του προσφυγικού.

Μέσα σε αυτό το διεθνοπολιτικό πλαίσιο πρέπει να τοποθετηθούν όλα τα επιμέρους τεχνικά ζητήματα που έχουν τη δική τους σημασία. Το πιο κρίσιμο από αυτά είναι η συμμετοχή ευρωπαϊκών μηχανισμών ( από τη FRONTEX όπως υφίσταται μέχρι την Ευρωπαϊκή Συνοριοφυλακή και Ακτοφυλακή, όπως προτείνεται με το τελευταίο σχέδιο Κανονισμού που παρουσίασε η Επιτροπή ) στη φύλαξη των συνόρων των κρατών – μελών που είναι εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Είτε η συμμετοχή αυτή συνίσταται στην επικούρηση είτε την υποκατάσταση (!) των εθνικών μηχανισμών. Είτε ερμηνεύσει κάποιος με διασταλτικό είτε με συσταλτικό τρόπο τα άρθρα 77 και 79 της ΣΛΕΕ. Τα ζητήματα αυτά που ανάγονται στην κυριαρχία των κρατών – μελών θα κριθούν μέσα από μια δύσκολη διαπραγμάτευση στο Συμβούλιο, αλλά και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπό την πίεση της εξέλιξης της συγκυρίας ως προς το προσφυγικό τους μήνες που έρχονται. Σε κάθε όμως περίπτωση υπάρχουν θεμελιώδεις αρχές ιδιαίτερα σημαντικές για τη χώρα μας που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του μετώπου.

Πρώτη θεμελιώδης αρχή είναι ο καθορισμός των συνόρων των κρατών – μελών που θεωρούνται εξωτερικά σύνορα της Ε.Ε. και προστατεύονται ως τέτοια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να αποδεχθεί την αντίληψη του αντίστοιχου κράτους – μέλους ως προς τα σύνορα του καθώς αυτό συνδέεται με τον πυρήνα της κυριαρχίας του κάθε κράτους – μέλους και με τον προσδιορισμό της επικρατείας του που είναι και επικράτεια επί της οποίας ισχύει  η ευρωπαϊκή έννομη τάξη.  Από την άποψη αυτή η προστασία των ελληνικών θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο ως εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, έστω αστυνομικά, δηλαδή σε επίπεδο συνοριοφυλακής και ακτοφυλακής έχει ιδιαίτερη σημασία. Αρκεί αυτό να ισχύσει ως κανόνας και ως πρακτική.

Αυτό αφορά όμως όχι μόνο τα σύνορα χερσαία και θαλάσσια, δηλαδή τη χωρική θάλασσα, προφανώς και τον εναέριο χώρο (που παρότι δεν είναι πρακτικά κρίσιμος για την είσοδο προσφύγων και μεταναστών έχει τη μεγάλη σημασία του), αλλά και τα κυριαρχικά δικαιώματα ( θαλάσσιες ζώνες ) και τις  αρμοδιότητες που αναγνωρίζονται κατά το διεθνές δίκαιο ( πχ. FIR και SAR ). Αυτό είναι εν προκειμένω κρίσιμο κυρίως για την αρμοδιότητα έρευνας και διάσωσης που ασκούν τα παράκτια κράτη, όπως η Ελλάδα. Είχα την ευκαιρία να αναφερθώ διεξοδικά στα ζητήματα αυτά  σε πρόσφατη εκδήλωση του ΕΟΔΔ και των Πανεπιστημίων Αθηνών και Πελοποννήσου ( Πολιτικές διαστάσεις του Δικαίου της Θάλασσας στην Ανατολική Μεσόγειο – Η ελληνική θέση για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, 10.11.2015 )*.

Ο προσδιορισμός των ελληνικών θαλάσσιων, χερσαίων και εναερίων συνόρων, των  ζωνών  άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων και του χώρου επί του οποίου ασκείται η ελληνική αρμοδιότητα για θέματα έρευνας και διάσωσης γίνεται από την Ελλάδα  και πρέπει να γίνεται δεκτός από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς. Αυτός ο απλός κανόνας πρέπει να ισχύει και σε σχέση με το ευρωπαϊκό σύστημα επιτήρησης των θαλάσσιων συνόρων( ΕUROSUR ), αλλά και σε σχέση με τον «Ενιαίο Ευρωπαϊκό Ουρανό» ( SES ).

Η πρόταση κανονισμού της Επιτροπής για τη σύσταση Ευρωπαϊκής Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής πρέπει κατά τη γνώμη μου να αντιμετωπισθεί από τη χώρα μας σε αυτό το επίπεδο και με αυτό το θεμελιώδες κριτήριο. Αντί η Ελλάδα να καλείται να αποδείξει αν κινείται αποτελεσματικά ως προς την προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη διαχείριση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, πρέπει η Ευρωπαϊκή Ένωση να αποδείξει με τις οποίες  νέες ρυθμίσεις εισαχθούν ότι σέβεται και προστατεύει τα ελληνικά σύνορα, την ελληνική κυριαρχία, τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και τις ελληνικές διεθνείς  αρμοδιότητες. Το πλαίσιο αυτό προσδιορίζει και τα ζητήματα συνεργασίας της ΕΕ με τρίτες χώρες ( όπως η Τουρκία ή η ΠΓΔΜ ) καθώς η συνεργασία αυτή σε κάθε περίπτωση πρέπει να σέβεται επίσης την κυριαρχία, τα κυριαρχικά δικαιώματα και τις διεθνείς αρμοδιότητες των συνοριακών κρατών – μελών, άρα στην περίπτωσή μας της Ελλάδας.

Αναδημοσίευση από την Καθημερινή της Κυριακής 3/1/2016

2016-01-04. Αποψη: Το Τρίγωνο Ελλάδας-Κύπρου-Παλαιστίνης

on Δευτέρα, 04 Ιανουαρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Δρ Ευάγγελος Βενέτης, Συνεργάτης μας

2016-01-04. Αποψη: Το Τρίγωνο Ελλάδας-Κύπρου-Παλαιστίνης

Η ομόφωνη απόφαση-προτροπή της Ολομέλειας του Ελληνικού Κοινοβουλίου προς την ελληνική κυβέρνηση για αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους σε συνδυασμό με την επίσκεψη του Προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς στην Αθήνα στις 20-22/12/2015 αποτελούν εξελίξεις με ιδιαίτερη σημασία τόσο για τις διμερείς ελληνο- παλαιστινιακές σχέσεις όσο και για το Παλαιστινιακό Ζήτημα, ανανεώνοντας και συνεχίζοντας την πατροπαράδοτη φιλική σχέση των δύο λαών στην ιστορία, απώτερη και νεότερη. Λαμβάνει χώρα σε περίοδο γεωπολιτικής αστάθειας και συσχετισμού δυνάμεων στην Αν. Μεσόγειο και την Μ. Ανατολή. Παράλληλα η εν λόγω πρωτοβουλία, που ξεκίνησε επί προεδρίας Ζωής Κωνσταντοπούλου, δίνει έμμεσα το στίγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στο Παλαιστινιακό και τον αραβικό κόσμο, τονώνοντας την εικόνα της αριστερίζουσας ελληνικής κυβέρνησης στην ελληνική κοινή γνώμη.
Μοναδική παραφωνία στην εν λόγω πρωτοβουλία του ελληνικού κοινοβουλίου ήταν το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Αμπάς μίλησε στην Αίθουσα της Γερουσίας και όχι στην Ολομέλεια. Ακριβώς πριν ένα χρόνο (14/12/2014, Καθημερινή) γράφαμε για την προοπτική δραστηριοποίησης του Ελληνικού Κοινοβουλίου προς την κατεύθυνση αναγνώρισης  Παλαιστινιακού Κράτους. Το βασικό σκεπτικό για μια τέτοια εξέλιξη είναι η αναγκαία δραστηριοποίηση και πολυμέρεια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στην Μ. Ανατολή με το Παλαιστινιακό να αποτελεί σημείο αναφοράς στην σχέση της Ελλάδας με την Παλαιστίνη ειδικά, και τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο εν γένει.
Όσο για την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να αναγράφεται στα επίσημα έγγραφα του ελληνικού κράτους ο όρος «Παλαιστίνη» αντί της «Παλαιστινιακής Αρχής» είναι προς την σωστή κατεύθυνση αλλά πέραν των τύπων θα αποκτήσει ουσία όταν η ελληνική κυβέρνηση προβεί σε συστηματική εφαρμογή της εν λόγω απόφασης του ελληνικού κοινοβουλίου. Σε αντίθετη περίπτωση θα πρόκειται για εφήμερη απόφαση με μη δεσμευτικό χαρακτήρα για τις επόμενες ελληνικές κυβερνήσεις.
Η Ελλάδα είναι ένα από τα 57 μέλη των εν συνόλω 193 μελών του ΟΗΕ και ένα 21 μέλη των εν συνόλω 28 μελών της ΕΕ που δεν έχουν αναγνωρίσει κυβερνητικά το Παλαιστινιακό Κράτος. Γνωρίζοντας ότι η Κύπρος, με την οποία η Ελλάδα μοιράζεται κοινό γεωπολιτικό, και όχι μόνο, περιβάλλον, έχει αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό Κράτος από το 2013, το ερώτημα που τίθεται είναι για ποιο λόγο η Αθήνα διστάζει να πράξει κάτι ανάλογο. Προφανώς ο ελλαδικός πολιτικός κόσμος χρειάζεται μεγαλύτερη τόλμη και αποφασιστικότητα.
Με την Ελλάδα να συμμετέχει σε δύο «τρίγωνα» (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος) που είναι κατ’ ουσίαν ένα τετράγωνο (Ελλάδα-Κύπρος- Ισραήλ-Αίγυπτος), οι σχέσεις Ελλάδας-Κύπρου-Παλαιστίνης έχουν την δική τους δυναμική ανεξάρτητα από το αν υφίσταται στην πράξη ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Η Παλαιστίνη αποτελεί μέγεθος που δεν περιορίζεται στο στενό πλαίσιο ενός έθνους-κράτους αλλά εκπροσωπείται από την παλαιστινιακή διασπορά ανά τον κόσμο. Η δύναμη της διασποράς είναι μεγαλύτερη στην οικονομία και τον πολιτισμό παρότι πολιτικά-στρατηγικά δεν υφίσταται ένα κράτος-σημείο αναφοράς για αυτήν. Την ισχύ της παλαιστινιακής διασποράς καλείται να κατανοήσει ο ελληνικός πολιτικός και επιχειρηματικός κόσμος για να συνεχίσει στο μέλλον σε πιο στέρεα θεμέλια την παρούσα ελληνο-παλαιστινιακή συνεργασία. Όταν κάτι τέτοιο γίνει κατανοητό, τότε θα μιλάμε για ένα νέο τρίγωνο, αυτό μεταξύ Ελλάδος-Κύπρου-Παλαιστίνης.

2015-12-08. Τρίτο Παμποντιακό Συλλαλητήριο κατά του Ν. Φίλη

on Τρίτη, 08 Δεκεμβρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Χρήστος Γιανταμίδης, Αντιπλοίαρχος ε.α. ΠΝ, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

Στις 2 Δεκεμβρίου 2015 και από ώρας 1730 έως 2030 ο Σύνδεσμος Ποντιακών Σωματείων(ΣΠΟΣ) Νότιας Ελλάδος και Νήσων της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΠΟΕ) διοργάνωσε και πραγματοποίησε στην πλατεία Συντάγματος- Αθήνα, εκδήλωση διαμαρτυρίας για τις δηλώσεις του κυρίου Ν. Φίλη(Δεν ήταν γενοκτονία αλλά  μια εθνοκάθαρση…).
Η αναφερόμενη εκδήλωση στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, καθόσον πέρασε τα μηνύματα που ήθελε να εκπέμψει προς πάσα κατεύθυνση είτε εντός Ελλάδας είτε εκτός , σε φίλους και μη, μέσω των ομιλητών της εκκλησίας, της επιστήμης, των τεχνών, του αθλητισμού και πολλών άλλων απλών Ελλήνων πολιτών.
Στην εκδήλωση συμμετείχαν  και εκπρόσωποι-ομιλητές των Αρμενίων, των Ασσυρίων, των Ισραηλιτών  και της ομοσπονδίας προσφυγικών σωματείων Ελλάδας.
Η εκδήλωση έλαβε χώρα σε πολιτισμένο κλήμα όπου επικρατούσε απόλυτη ιερή-ησυχία, δείχνοντας έτσι τον σεβασμό στον σκοπό της εκδήλωσης και στους ομιλητές. Καθ’ όλη την διάρκεια της εκδήλωσης οι σκέψεις μας νοερά επίκοινωνούσαν με τους προγόνους μας που βάρβαρα-φρικαλέα θανατώθηκαν  από τους Νεότουρκους και του κεμαλικού καθεστώτος από το 1914 έως το1923.
Όλοι οι ομιλητές προκάλεσαν ρίγη συγκίνησης  σε όλους μας, ιδιαίτερα δε του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Σεβασμιωτάτου  Νικολάου Χατζηνικολάου, όπου αναφέρθηκε εγκάρδια και με πόνο ψυχής για την ιστορία του ελληνισμού του Πόντου και την γενοκτονία που υπέστη, με λόγια που άγγιξαν την καρδιά κάθε ακροατή.
Στην συνέχεια τον λόγο έλαβε ο πρόεδρος του ΣΠΟΣ Νότιας Ελλάδας  και Νήσων  κύριος Γ.Βαρυθυμιάδης, που αναφέρθηκε στις προσπάθειες που γίνονται για την διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, καθώς και για την επιστροφή της διδακτέας ύλης για τον Παρευξείνιο Ελληνισμό στην Γ! Λυκείου. Επίσης αναφέρθηκε και για την επιστροφή της  σύνταξης στους πρόσφυγες Έλληνες-Ποντίους από την πρώην ΕΣΣΔ, και στην αποπομπή του αρνητή της γενοκτονίας του Υπουργού Παιδείας κυρίου Ν. Φίλη.
Αίσθηση προκάλεσαν σε όλους μας και οι ομιλίες του κυρίου Σταύρου Αρμπαριάν μέλους της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής καθώς και του προέδρου των Ασσυρίων Ελλάδας κυρίου Κυριάκου Μπατσάρα.
Ο Δημήτριος Παντέλας γραμματέας των Μικρασιατών έστειλε μήνυμα  ενότητας για την αναγνώριση της γενοκτονίας όλων των Ελλήνων της Ανατολής.
Ο πρόεδρος της ΠΟΕ Χρήστος Τοπαλίδης μεταξύ άλλων έκανε την βαρυσήμαντη και προς πάσα κατεύθυνση δήλωση «Θα πάρουμε θέση υπέρ της νομιμότητας και των πανανθρώπινων αξιών ή υπέρ της βαρβαρότητας και των  αρνητών της;».
Ο πρόεδρος της ΔΙΣΥΠΕ κύριος Γ. Παρχαρίδης αναφέρθηκε στην επαίσχυντη δήλωση του  Ν. Φίλη, και θα ζητήσει συνάντηση με τον Πρωθυπουργό της χώρας για το πολιτικό-ιστορικό ατόπημα του εν λόγω Υπουργού της Κυβέρνησης.
Βαθιά συγκίνηση προκάλεσε σε όλους μας, όταν προβλήθηκε και ακούσθηκε ή θέση του κυρίου Καργάκου που πέρα των άλλων είπε: «Η ιστορία των Ελλήνων του Πόντου και η γενοκτονία των γράφτηκε με αίμα, και καμιά ανιστόρητη δήλωση δεν μπορεί να  σβήσει τα δραματικά  γεγονότα που συνέβησαν στους Έλληνες του Πόντου».
Επίσης προβλήθηκαν-ακούσθηκαν και δηλώσεις από τον γνωστό μας Χάρη Κλήν , που δήλωσε ότι,  ο Ν.Φίλης είναι το όνειδο της αριστεράς , από τον Παύλο Κοντογιαννίδη που δήλωσε ότι , σύντομα ο Ν. Φίλης θα κάνει παρέα την κυρία του συνοστισμού  Ρεπούση, καθώς και από τον Ολυμπιονίκη μας Ηλιάδη από την μακρινή Κορέα που εκπροσωπεί τα Εθνικά μας χρώματα σε αγώνες πάλης.
Στην εκδήλωση συμμετείχαν και ο γνωστός μας τραγουδιστής-λυράρης κύριος Δ. Καρασαβίδης με τους πέντε λυράρηδές του, η  γνωστή μας τραγουδίστρια κυρία Λιζέτα Νικολάου, η κυρία Σ. Βαρυτιμιάδου και κύριος Ηλίας Υφαντίδης.
Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης μας επιδόθηκε το παρακάτω ΨΗΦΙΣΜΑ το οποίο και επισυνάπτεται για δημοσίευση στη εφημερίδα.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΨΗΦΙΣΜΑ                                                            Καλλιθέα Αττικής 09-10-2015
Επίδοση: Πρωθυπουργό κ. Τσίπρα Αλέξη,
Γνωστοποίηση: Οργανώσεις Ποντιακού Ελληνισμού Ελλάδας-Εξωτερικού,
Πρόεδρο ‘’ΑΝ.ΕΛ.’’ κ. Καμμένο Παναγιώτη,
Έλληνες πολίτες.
Ως νέοι Έλληνες πολίτες 4ης γενιάς, νιώθουμε το χρέος να εκφράσουμε την έντονη αγανάκτησή μας για χειρισμό από την κυβέρνησή σας θεμάτων, που αφορούν τις αξίες μας, την ιστορία μας, αλλά κυρίως την Μνήμη των προγόνων μας, η οποία βεβηλώνεται, προσβάλλεται και διαστρεβλώνεται από τον ίδιο τον Υπουργό Παιδείας, που εσείς διορίσατε.
Ο ως άνω υπουργός σας Φίλης Ν., με τοποθετήσεις του, όπως: « τα περί Γενοκτονίας ήταν μια απόφαση εσωτερικής πολιτικής σκοπιμότητας και όχι διεθνούς σημασίας». Ξεσηκώνει απόλυτα δικαιολογημένα θύελλες αντιδράσεων από τον κόσμο, από όλο τον ελληνικό χώρο, αλλά κυρίως σύσσωμα από όλο τον ποντιακό ελληνισμό.
Εκφράζουμε επίσης την έντονη διαμαρτυρία μας, για την αφαίρεση από την διδακτέα ύλη Ιστορίας της Γ! Λυκείου τμημάτων που αναφέρονται στον ποντιακό ελληνισμό και στην γενοκτονία από τα τουρκικά καθεστώτα.
Ζούμε σε καιρούς που η άγνοια μπορεί να αποβεί καταστροφική, αλλά η σκοπιμότητα του ίδιου του  υπουργού Παιδείας αποβαίνει και εθνικά επικίνδυνη, αφού ήδη τουρκικές οργανώσεις κάνουν χρήση των γραφόμενων και λεγόμενών του.
Η Ιστορία μας έχει διδάξει πως λαός που ξεχνά την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει και  όπως είχε πει και ο Πλάτωνας «Ο λαός που ξεχνάει το παρελθόν του δεν έχει μέλλον».
Εμείς σε αντίθεση με τον υπουργό σας και ξέρουμε την ιστορία μας και δεν την ξεχνάμε. Είναι καθήκον όλων και κυρίως της Πολιτείας να την προστατεύει και να την διαφυλάσσει.
Είναι υποχρέωση του Υπουργείου να μη επιτρέπει την παραχάραξη γεγονότων, που αποτυπώθηκαν ανεξίτηλα στην ιστορία του λαού μας με χιλιάδες ήρωες και μάρτυρες, που θυσιάστηκαν για τα πιστεύω μας, την θρησκεία μας, την ταυτότητά μας. Είναι δε χρέος του ίδιου του υπουργού Παιδείας να προωθεί παντού το ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας και όχι να το υποσκάπτει και να το υπονομεύει.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαίου ως ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία των Ελλήνων στον ιστορικό μας Πόντο- ημέρας που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Αμισό (Σαμψούντα) 1919 για την ολοκλήρωση του δευτέρου σταδίου της Γενοκτονίας.
Οι δηλώσεις του υπουργού σας έρχονται σε αντίθεση με αυτά τα οποία η ίδια η ελληνική Βουλή ψήφισε.
Εμείς οι νέοι , ως συνεχιστές και ως απόγονοι των προγόνων μας είμαστε αποφασισμένοι και ανυποχώρητοι να αγωνιστούμε για τα πιστεύω μας,τις αρχές και τις αξίες του λαού μας.
Απαιτούμε την δημόσια συγγνώμη του Φίλη Ν. για τις ανιστόρητες και υβριστικές τοποθετήσεις του και την άμεση απομάκρυνσή του από την θέση του υπουργού Παιδείας. Δεν αποδεχόμαστε στέλεχος της κυβέρνησης με τις τοποθετήσεις του να εξυπηρετεί τέτοιες σκοπιμότητες.
Εμείς θα συνεχίζουμε να παρακολουθούμε το σημαντικό για μας αυτό ζήτημα, δεν θα ανεχτούμε δε παρόμοιες ενέργειες κανενός υπουργού καμιά κυβέρνησης.
Συνεπώς, αναμένουμε από εσάς κ. Πρωθυπουργέ, ως πολιτικός προϊστάμενος του κάθε Φίλη,  για την άμεση αποξένωσή του από την κυβέρνηση.
ΝΕΟΛΑΙΑ ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ   ‘’ΑΡΓΩ’’
 Με ομόφωνη απόφαση τακτικής συνεδρίασης.
Αθήνα 3 Δεκεμβρίου 2015                

2015-12-01. Άποψη: Είναι πολλά τα λεφτά... Αλέξη

on Τρίτη, 01 Δεκεμβρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΕΓΚΛΗΣ*, Αναδημοσίευση από την Καθημερινή 29/11/15

Ολοκληρώθηκε προ ημερών η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με την οποία αποδόθηκε ο λογαριασμός στις τράπεζες από την επιδείνωση των συνθηκών το πρώτο επτάμηνο του 2015. Η συνθετότητα των τραπεζικών ζητημάτων δεν διευκολύνει τον μέσο πολίτη να συνδέσει τις εξελίξεις με την προσωπική του ζωή. Είναι όμως απαραίτητο να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβη. Η αξία των μετοχών του Δημοσίου στις τράπεζες ήταν 17 δισ. μόλις ένα χρόνο πριν, τον Οκτώβριο του 2014. Η οικονομία όμως είχε γυρίσει σε θετικό πρόσημο και, με αναμενόμενη ανάπτυξη 2,9% για το 2015, θα έκανε αυτά τα 17 δισ. τουλάχιστον 25 σήμερα, ανάλογα και με τη διεθνή συγκυρία. Αντ’ αυτού, με την ανακεφαλαιοποίηση που μόλις ολοκληρώθηκε τα λεφτά αυτά χάθηκαν στο σύνολό τους, ενώ το Δημόσιο θα καταβάλει και επιπλέον 5-10 δισ. στους νέους ιδιοκτήτες των τραπεζών, κυρίως ξένοι, που απέκτησαν το 83% του τραπεζικού μας συστήματος καταβάλλοντας μόλις 5 δισ. ευρώ. Η άμεση ζημία λοιπόν για τις τράπεζες είναι από 25 μέχρι 35 δισ. ευρώ, ανάλογα με το πόσο καλά θα πήγαινε η οικονομία το 2015.
Οι τιμές που δόθηκαν οι τέσσερις τράπεζες είναι τραγικά χαμηλές. Η Εθνική αποτιμήθηκε 71 εκατ. ευρώ (όσο κάνει ένα μεγάλο κτίριό της), ενώ έχει ίδια κεφάλαια 6,5 δισ., υποτιμήθηκε δηλαδή 99% και με χρηματιστηριακή αξία 1,3 δισ. Η Πειραιώς αποτιμήθηκε 18,3 εκατ. ευρώ, με ίδια κεφάλαια 6,6 δισ. ευρώ, (99,7% υποτίμηση) και χρηματιστηριακή αξία 177 εκατ. Η Alpha αποτιμήθηκε 510 εκατ. ευρώ με ίδια κεφάλαια 6,9 δισ. (93% υποτίμηση) και χρηματιστηριακή αξία 779 εκατ. ευρώ. Η Eurobank αποτιμήθηκε 147 εκατ. ευρώ με ίδια κεφάλαια 4,6 δισ., δηλαδή υποτίμηση 99% και με χρηματιστηριακή αξία 353 εκατ. ευρώ. Ολα πήγαν κανονικά με την ανακεφαλαιοποίηση και κανένα γράμμα του νόμου δεν παραβιάστηκε. Ομως το αποτέλεσμα που επέφερε, η απώλεια δεκάδων δισ. ευρώ για το Δημόσιο και η μεταβίβαση των τραπεζών σε ξένα χέρια έναντι πινακίου φακής προκαλεί ένα μεγάλο ερώτημα: υπήρχε τρόπος να αποφευχθεί αυτό; Ναι υπήρχε.
Η ανακεφαλαιοποίηση βασίστηκε στα stress tests που έγιναν με ακτινογραφία της 30ής Ιουνίου 2015, της χειρότερης στιγμής δηλαδή για τις τράπεζες από τον πόλεμο του 1940. Δεύτερον, οι βασικές παραδοχές για την εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας τα προσεχή τρία χρόνια έγιναν επίσης στη χειρότερη στιγμή και με σχεδόν αρνητική προδιάθεση, καθώς υπολόγισαν ύφεση 2,3% όταν σήμερα όλοι μιλούν για 0% φέτος. Τρίτον, η Ευρώπη δεν έκανε δεκτό κανένα αίτημα που θα βελτίωνε τις τιμές των νέων μετοχών, όπως τα περιουσιακά στοιχεία και οι συμμετοχές στο εξωτερικό, ο αναβαλλόμενος φόρος κ.λπ. Τέταρτον, για τη διαδικασία υπολογισμού της τιμής των νέων μετοχών χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος του βιβλίου προσφορών με τιμή εκκίνησης το μηδέν και χωρίς καμία προστατευτική ρήτρα. Πέμπτον, η όλη διαδικασία έτρεξε με ένα υπερβολικά βιαστικό χρονοδιάγραμμα, με την απειλή του «κουρέματος» των καταθέσεων την 1η Ιανουαρίου (Κοινοτική Οδηγία BRRD) και επίσης έτρεξε ταυτόχρονα και για τις τέσσερις τράπεζες, αντί να βγουν διαδοχικά και με στρατηγική. Αποτέλεσμα αυτών των πέντε παραμέτρων ήταν η διαδικασία της ανακεφαλαιοποίησης να καταλήξει σε μία παγίδα για την Ελλάδα από την οποία πουλήσαμε τις τράπεζες σε εξευτελιστική τιμή. Οι επενδυτές αγόρασαν με τιμή 72% κάτω από το κλείσιμο του χρηματιστηρίου στις 18/11 και 99% κάτω από τα ίδια κεφάλαια των τραπεζών.
Συνολικά, οι ακραίες συνθήκες που επικρατούσαν τους προηγούμενους μήνες στο τραπεζικό σύστημα δεν ευνοούσαν να εφαρμοστεί η Κοινοτική οδηγία BRRD «κατά γράμμα», ενώ η δυσμενής θέση της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση μετά τα «τσάμικα» του πρώτου επταμήνου έκανε την άλλη πλευρά απόλυτα άκαμπτη στην παραμετροποίηση της ανακεφαλαιοποίησης που θα βελτίωνε το αποτέλεσμα. Ομως η Ελλάδα, παρά την ελλειμματική κυβέρνηση που έχει, είναι ένα κυρίαρχο κράτος. Οι ακραίες συνθήκες που επικρατούσαν μετά το καλοκαίρι στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα δικαιολογούσαν ένα εναλλακτικό σχέδιο ανακεφαλαιοποίησης. Αυτό δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο αν η κυβέρνηση δεν είχε διαρρήξει τις σχέσεις της με την Ευρώπη. Πολλές χώρες ζητούν και παίρνουν παρατάσεις στην εφαρμογή κοινοτικών οδηγιών, αρκεί να παρουσιάσουν κάτι σοβαρό. Ο αντίλογος σε αυτό είναι ότι οποιοδήποτε εναλλακτικό σχέδιο θα κοιτούσε προς την άντληση δανεικών με λεφτά φορολογουμένων άλλων χωρών. Ομως προσέξτε, τα λεφτά αυτά υπήρχαν, ήταν 25 δισ. και είχαν μόλις εγκριθεί για τις ελληνικές τράπεζες. Επιπλέον, υπήρχαν και άλλοι τρόποι να γίνει αυτό, όπως π.χ. να μπει με κεφάλαια ο ESM στις τράπεζες, το ελληνικό Δημόσιο να εγγυηθεί τυχόν ζημίες, ενώ τα κέρδη από την άνοδο της αξίας των μετοχών βραχυπρόθεσμα να επιστραφούν στη χώρα στη λογική των SMP/Anfa. Εγιναν άραγε προσπάθειες από την κυβέρνηση να αποφευχθεί αυτό το αποτέλεσμα; Παρουσίασαν ένα εναλλακτικό σχέδιο; Ετέθη το θέμα για τεχνική επεξεργασία στο Euroworking group; Συζητήθηκε σε πολιτικό επίπεδο στις Βρυξέλλες; Τα ερωτήματα αυτά και άλλα πιο τεχνικά θα πρέπει να απαντηθούν. Οι πολιτικές ή τυχόν ποινικές ευθύνες πρέπει να διερευνηθούν. Είναι πολλά τα λεφτά... Αλέξη.
* Ο κ. Μιχάλης Πεγκλής είναι Research Associate του «Martens Centre».

2015-09-29. Η θανάσιμη έλξη του τέλματος

on Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Στάθης Ν. Καλύβας, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Yale.

2015-09-29. Η θανάσιμη έλξη του τέλματος

Μέχρι πρόσφατα θεωρούσα πως αν ποτέ γίνονταν εκλογές με κλειστές τράπεζες θα προκαλούσαν αυτόματα πολιτικό κατακλυσμό, αφού καμιά κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να απορροφήσει το οικονομικό κόστος που συνεπάγεται κάτι τέτοιο. Αυτό με τη σειρά θα πυροδοτούσε ραγδαίες πολιτικές διεργασίες που σε συνδυασμό με την απομυθοποίηση της αντιμνημονιακής ατζέντας και την αντίστοιχη απομάγευση μιας μεγάλης μερίδας του κόσμου θα είχε καταλυτικές πολιτικές συνέπειες.

Στη θέση αυτή με οδήγησε κυρίως η εμπειρία της Αργεντινής, η οποία κατέρρευσε πολιτικά μόλις ανακοινώθηκε το κλείσιμο των τραπεζών και ξέσπασαν πολύνεκρες ταραχές. Και προφανώς έπεσα έξω: οι εκλογές του Σεπτεμβρίου ήταν εκλογές αποδοχής και έγκρισης της κυβερνητικής πολιτικής, όχι εκλογές ανατροπής. Η κυβέρνηση με άλλα λόγια πέτυχε να απορροφήσει έναν κραδασμό που κανονικά δεν απορροφάται. Πώς εξηγείται αυτό; Αυτό δεν οφείλεται βέβαια στη χαρισματική προσωπικότητα του Αλέξη Τσίπρα, αλλά σε ορισμένες καίριες διαφορές ανάμεσα στην εφαρμογή των κεφαλαιακών ελέγχων στην Αργεντινή και την Ελλάδα.

Στη χώρα μας το οικονομικό σοκ ήταν μειωμένο, έμμεσο και βραδυφλεγές συγκριτικά με αυτό της Αργεντινής. Εκεί, οι κεφαλαιακοί έλεγχοι σήμαναν άμεσα κούρεμα των καταθέσεων λόγω της άμεσης υποτίμησης του νομίσματος, ενώ στην Ελλάδα η προοπτική αυτή αποφεύχθηκε λόγω του τρίτου μνημονίου. Συγχρόνως, η έκρυθμη κατάσταση που δημιούργησε η «περήφανη διαπραγμάτευση», έπεισε πολύ κόσμο να αποσύρει τις καταθέσεις του από τις τράπεζες, ενώ για διάφορους λόγους ο ανεφοδιασμός των αγορών συνεχίστηκε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Τέλος, η δημογραφική σύνθεση της χώρας μας είναι ιδιάζουσα καθώς το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού εξαρτάται πλέον από το Δημόσιο. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Μάνου Ματσαγγάνη, αν στους 2.656.000 συνταξιούχους και τους 640.000 δημοσίους υπαλλήλους προσθέσει κανείς και τους 423.000 αγρότες που ουσιαστικά ζουν από το κράτος, τότε η επιβίωση της πλειοψηφίας του πληθυσμού είναι συνάρτηση της ικανότητας του δημοσίου (και όχι του ιδιωτικού τομέα) να καταβάλλει μισθούς και συντάξεις. Προφανώς, ένα τέτοιο κράτος δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς παραγωγή πλούτου από τον ιδιωτικό τομέα. Βραχυπρόθεσμα, όμως, οι παράγοντες αυτοί μας βοηθούν να κατανοήσουμε και το αποτέλεσμα των εκλογών και το παράδοξο μιας εκλογικής αναμέτρησης στην οποία κανένα κόμμα δεν είχε ως κεντρικό του σύνθημα τη δημιουργία θέσεων εργασίας (και το ακόμη μεγαλύτερο παράδοξο, μια τέτοια απουσία να περνάει απαρατήρητη).

Προς το παρόν η θέση μας στο επίκεντρο των Ευρωπαϊκών εξελίξεων μας γλίτωσε, για άλλη μια φορά, από τα χειρότερα. Αλλά εκεί έγκειται και η κακοδαιμονία μας: επειδή κάθε φορά αποφεύγουμε τα χειρότερα, καταλήγουμε στα λάθος συμπεράσματα και κάνουμε εσφαλμένες επιλογές. Η επιβράβευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ ΑΝΕΛ είναι ένα ακόμη βήμα στον ατέρμονο κατάλογο των εσφαλμένων επιλογών. Με βάση, λοιπόν, τα δεδομένα αυτά, ποιες είναι οι μεσοπρόθεσμες προοπτικές που ανοίγονται μετά τις εκλογές; Διακρίνω τρεις.

Η πρώτη (αισιόδοξη) προοπτική βασίζεται στην υπόθεση ενός «ενάρετου» οικονομικού και πολιτικού κύκλου. Στο σενάριο αυτό, η φιλοδοξία και ηγετική ικανότητα του Αλέξη Τσίπρα τον ωθεί τελικά στην υιοθέτηση ορισμένων μεταρρυθμιστικών τομών που θα απελευθερώσουν τις υπάρχουσες οικονομικές δυνάμεις και θα επιτρέψουν τη βελτίωση του οικονομικού κλίματος, κάτι που δεν πολύ πιο εύκολο απ’ όσο νομίζουμε καθώς έχει προηγηθεί μια τεράστια ύφεση. Μια τέτοια επιτυχία θα οδηγούσε σε αλυσίδα θετικών αλλαγών και συνολική βελτίωση της κατάστασης, κάτι αντίστοιχο δηλαδή με αυτό που έγινε τη δεκαετία του ’90, στη διάρκεια της δεύτερης διακυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου. Οπως έχω σημειώσει, οι αμφιβολίες μου ως προς την προοπτική αυτή σχετίζονται με τις ιδέες του Αλέξη Τσίπρα και την ποιότητα του κυβερνητικού επιτελείου.

Η δεύτερη (εφιαλτική) προοπτική αφορά το ενδεχόμενο μιας ολοκληρωτικής οικονομικής κατάρρευσης. Προς το παρόν έχει απομακρυνθεί αλλά αν δεν σημειωθεί κάποια βελτίωση της οικονομίας στα επόμενα δύο χρόνια, θα επανέλθει.

Η τρίτη προοπτική, που έχω περιγράψει στο παρελθόν ως «τέλμα», περιγράφει μια πραγματικότητα αντίστοιχη αυτής πολλών μετακομμουνιστικών κοινωνιών που ζουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, μέσα σε μια αργή μεν αλλά σταθερή παρακμή, όπου επικρατεί η γενικευμένη απογοήτευση και μιζέρια, η μόνιμη διαφθορά και η απουσία της ελπίδας για το μέλλον. Στο τέλμα φθάνει κανείς όταν επιτυγχάνει μια μικρή οικονομική ανάκαμψη που αποτρέπει μεν την κατάρρευση, αλλά δεν αρκεί για τη δημιουργία ενός «ενάρετου» κύκλου. Το χειρότερο είναι πως μια πολιτικά ικανή κυβέρνηση μπορεί να επιβιώσει μέσα σε ένα οικονομικό τέλμα, διαιωνίζοντάς το διαμέσου μιας τεχνητής πόλωσης και ενός πελατειακού συστήματος βασισμένου στην αναδιανομή της φτώχειας, όπου τα ρουσφέτια αφορούν πλέον μόνο την αποφυγή του χειρότερου, π.χ. μιας κακής μετάθεσης στην επαρχία, μιας εισαγωγής σε ένα διαλυμένο νοσοκομείο κ.λπ.

Το κακό με το τέλμα, είναι πως διαρκεί, όπως άλλωστε υποδηλώνει η ίδια η λέξη: όταν βρεθείς εκεί, βαλτώνεις. Από την άποψη αυτή, το τέλμα μπορεί να αποδειχθεί χειρότερο από μια ολοκληρωτική καταστροφή που ενέχει κάποιο σπέρμα δημιουργίας. Από την άλλη όμως και η αποφυγή της καταστροφής διασώζει το ενδεχόμενο ενός ενάρετου κύκλου.

Αναδημοσίευση από τη Καθημερινή της Κυριακής, 28/9/2015

 

2015-09-19. Η Μυστική Βοή,

on Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Γιώργος Γιατρομανωλάκης, Καθηγητής κλασσικής φιλολογίας και συγγραφέας

2015-09-19. Η Μυστική Βοή,

Αναδημοσίευση από το Βήμα της Κυριακής 20/9/2015. Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς

Ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι πρώτος στις εκλογές της Κυριακής, το αποτέλεσμα δεν θα δείξει ούτε θα φέρει κάτι καινούργιο. Οι εκλογές αυτές δεν γίνονται για να αλλά-ξουν κάτι ή να δώσουν ελ-πίδες ή προσδοκίες, παρά την ιδεοληπτική και υβριστική προβολή του δήθεν «νέου», παρά την εξαγγελία ενός απροσδιόριστου και ασαφούς «αύριο». Είναι ίσως οι μοναδικές εκλογές που ούτε υπόσχονται ούτε προβάλλουν κάτι νέο και ελπιδοφόρο. Γίνονται για να επιβεβαιώσουν και να σταθεροποιήσουν ίσως μια υπαρκτή ζοφερή κατάσταση. Προκλήθηκαν από έναν διαλυμένο ΣΥΡΙΖΑ που θέλει να μάθει αν υπάρχει ακόμη. Η τελευταία φορά που προ-βλήθηκε και διαφημίστηκε κάποια «Αλλαγή» ήταν στις φθοροποιές, όπως αποδείχθηκαν, εκλογές του περασμένου Ιανουάριου. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών; Η πλήρης καταστροφή. Ίσως το μόνο 'καλό' που προέκυψε από αυτή τη μεσσιανική υστερία είναι η πικρή γνώση. Της απάτης και της καταστροφής μας. Αν τη χάσουμε κι αυτή, τελειώσαμε.
Η συχνή, αν και κάποτε σαρκαστική, αναφορά στην πολιτική σοφία του λαού είναι θέμα που πρέπει κάποτε να συζητηθεί και να ελεγχθεί. Είμαστε όντως ένας σοφός λαός που ψηφίζει, προφανώς ελεύθερα, με πλήρη συνείδηση και γνώση προσώπων και πραγμάτων; Και αν όντως η πολιτική μας σοφία και το εκλογικό μας ένστικτο είναι υψηλής στάθμης, τότε γιατί πολύ συχνά ψηφίζουμε αδαείς, γελοίους και επικίνδυνους ανθρώπους; Όπως ήταν οι περισσότεροι στην προηγούμενη Βουλή; Γιατί, παρά τη σοφία μας, όλο και βγαίνουμε απογοητευμένοι; Είναι ο γιαλός στραβός ή στραβά αρμενίζουμε; Και τα δύο, φρονώ. Θα έλεγα, μάλιστα, πως αυτό το σύνδρομο του στραβού γιαλού και του στραβού καπετάνιου συνιστά ένα γνωστό ελληνικό φαινόμενο. Ολοφάνερο στην πολιτική μας ζωή. Στην οικονομία μας. Στην εκπαίδευση και στην παιδεία μας. Αλλά όχι στη λογοτεχνία, στη μουσική, στα εικαστικά, ακόμη και στα θεατρικά μας συμβάντα. Γιατί έχουμε πάρει δύο Νομπέλ; Γιατί έχουμε στο διεθνές στερέωμα έναν Καβάφη και έναν Καζαντζάκη; Γιατί έχουμε στο εξωτερικό λαμπρούς επιστήμονες ενώ στο εσωτερικό οι άριστοι θεωρούνται μιάσματα; Γιατί, όπως έδειξαν τόσες φορές τα πράγματα, έχουμε ανάξιους και επικίνδυνους υπουργούς Οικονομικών, Εξωτερικών, Παιδείας, Πολιτισμού; Γιατί οι περισσότεροι ευρωβουλευτές είναι κομματικά ανδράποδα και όχι λίγες φορές πολιτικά ψώνια;
Γιατί; Επειδή υπάρχει, και θα υπάρχει πάντα, διαφορά ανάμεσα στην επιμέλεια, στη μελέτη και στην αμάθεια.
Στην πειθαρχία και στον χαβαλέ. Στην προσωπική αξιοσύνη και στη ρουσφετολογία. Στην ευγενική άμιλλα και ι στον παραγοντισμό. Στην εργατικότητα και στη λούφα. Γιατί και γιατί.
Με αυτά λοιπόν και με αυτά έχουμε έρθει εδώ. Πάλι μπροστά στον κίνδυνο και στην καταστροφή. Στους πρώτους εννιά μήνες του 2015 έχουμε κυοφορήσει δύο εκλογές και ένα δημοψήφισμα! Αποτέλεσμα: τερατογένεση. Όσο και αν οι εκλογές και τα δημοψηφίσματα συνιστούντη θεμελιώδη αρχή και τη δόξα της δημοκρατίας, έρχεται μια στιγμή, όπως τώρα, σε αυτή την Κυριακή, που οι εκλογές δεν ευαγγελίζονται το νέο και το ελπιδοφόρο: επιβεβαιώνουν μια κατάσταση θλιβερή. Να το ξαναπούμε: οι εκλογές της Κυριακής, με το όποιο αποτέλεσμά τους, δεν ευαγγελίζονται νέα πράγματα. Επιβεβαιώνουν μια καταστροφή.
Όλα αυτά και άλλα πολλά τα έχουμε δει και ξαναδεί σε αυτή τη χώρα. Πολλοί τα προέβλεπαν, χωρίς να είναι δα και σοφοί. Πολλοί τα άκουγαν να έρχονται, άκουγαν τη «μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», όπως περιγράφει τις επερχόμενες συμφορές ο Κ.Π. Καβάφης, ένας από τους πιο συνετούς πολιτικά και ηθικούς ποιητές μας. «Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα / αντιλαμβάνονται. Η ακοή / αυτών ' κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών ταράττεται. / Η μυστική βοή / τούς έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων./ Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν / έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί».
Ας μην ταραχθεί η καρδιά των λαϊκιστών. Ο ανθρώπινος, γήινος και τρυφερός Καβάφης δεν προβάλλει τον παντογνώστη υπεράνθρωπο απέναντι στον αδαή λαϊκό. Ούτε μας δασκαλεύει. Ούτε μας λέει ποιον να ψηφίσουμε. Λαϊκός και αυτός, του λαού άνθρωπος, προβάλλει  ενώπιόν μας την αδυναμία μας να συλλογιζόμαστε. Το ποίημα είναι πολιτικό και λέει : οι ‘λαοί’, εμείς, ‘εις την οδόν έξω’, καλό θα είναι να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά.

<<  1 2 3 [45 6 7 8  >>