Απόψεις μη Μελών

2015-09-20. Αδιαπραγμάτευτη Δημοκρατία

on Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Γιάννης Πανούσης, καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην υπουργός.

2015-09-20. Αδιαπραγμάτευτη Δημοκρατία

Αναδημοσίευση από το Βήμα της Κυριακής 20/9/2015. Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς

Κι ο κυρίαρχος Λαός \
με πόσα «ωσαννά» και «σταυρωθήτω» πεθαίνει;
Σωσώ Μιχαλοπούλου, Αλήθεια

Το κρίσιμο ερώτημα των εκλογών δεν είναι το διχαστικό «νέοι / παλιοί» ή το ξεπερασμένο «μνημονιακοί / ανπμνημονιακοί».
Το μόνο διακύβευμα για το οποίο άξιζε να διεξαχθεί αυτή η αναμέτρηση είναι αν θα δημιουργήσουμε επιτέλους ένα σύγχρονο, δημοκρατικό, ευρωπαϊκό, φιλικό προς τον πολίτη κράτος ή θα συνεχίσουμε - με τον φιλελεύθερο ή τον «αριστερό» τρόπο - να καλλιεργούμε την εκδοχή ενός ιδιόμορφου ανάδελφου, περιούσιου και κατά βάθος ανατολικής νοοτροπίας λαού. Στη ρίζα αυτής της επιλογής βρίσκεται το κρυφό μας ανομολόγητο: θέλουμε και αντέχουμε τη Δημοκρατία, δηλαδή την ισονομία, την ισοπολιτεία, την ισηγορία, την ισογονία, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία; ή μήπως όλοι μας - και κυρίως οι πολιτικοί - μιλάμε πολύ για τη δημοκρατία, τόσο που μερικοί ισχυρίζονται ότι έχει χαθεί η ουσία της και έμεινε το αμπαλάζ;
Νομίζω ότι αισθανόμαστε «ξένοι» μέσα στο στενό κουστούμι των νόμων αλλά και αδικημένοι μέσα στο «φαρδομάνικο πουκάμισο» της ανομίας.
Η αυταπάτη μας για «απαλλαγή» από τις συνέπειες της κρίσης και η εθνική ψευδαίσθηση της «εξαίρεσης» από την τιμωρία της Ιστορίας έχουν θέσει σε κίνδυνο βασικές αρχές και λειτουργίες του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Πριονίζουμε μόνοι μας το κλαδί της επιβίωσής μας.
Μισούμε τη συναίνεση διότι τη θεωρούμε προδοσία και υποχώρηση αρχών (!).
Μισούμε τα όρια του (κάθε) δικαιώματος διότι τα θεωρούμε ένδειξη ανελευθερίας (!).
Μισούμε τον εαυτό μας διότι δεν είμαστε τόσο επαναστάτες (!) όσο θα έπρεπε.
Νιώθουμε ότι απειλούμαστε, όχι από την έλλειψη σχεδίου αλλά από φόβο ύπαρξης σχεδίου επιβίωσης με όρους και κανόνες.
Προλαβαίνουμε να αυτοαδικηθούμε προτού μας αδικήσουν οι άλλοι.
Πάσχουμε από έλλειψη σοβαρού κράτους (όχι δεξιόστροφου ή αριστερόστροφου, απλώς σοβαρού), πάσχουμε από έλλειψη σταθερών αρχών (όχι αρχηγών, απλών αρχών), πάσχουμε από έλλειψη κοινής λογικής (όχι πολιτικοκομματικής, απλώς κοινής), πάσχουμε από έλλειψη μεταρρυθμίσεων (όχι ρυθμίσεων, απλώς μεταρρυθμίσεων). Πάσχουμε από έλλειψη εμπιστοσύνης στη Δημοκρατία και στους θεσμούς της.
Χαμένος χρόνος, χαμένες ευκαιρίες, χαμένες πολιτικές, τελικά χαμένοι άνθρωποι. Κι όλα στον βωμό της αυτάρεσκης δικαίωσης: «Κερδίσαμε τις εκλογές».
Ο κομματικός ανταγωνισμός uber alles. Οι ιδεολογικοί μύθοι «σκοτώνουν» την πραγματικότητα (ακόμη και όταν γνωρίζουμε ότι η πραγματικότητα θα σκοτώσει ανθρώπους).
Στις εκλογές της 20ής Σεπτέμβρη πρέπει πριν απ’ όλα να διασώσουμε τη μάνα-Δημοκρατία, τη μάνα όλων των κομμάτων και των ανθρώπων, αλλά και να σώσουμε τα παιδιά της: την αλήθεια, τη συνέπεια, την ειλικρίνεια, την αλληλεγγύη, την κατανόηση, την επιείκεια, την άρνηση της ένοπλης βίας.
Η δημοκρατία δεν είναι διαπραγματεύσιμο αγαθό, ούτε με τους έξω ούτε με τους μέσα.
Αυτό είναι το στοίχημα, όλα τα άλλα έπονται.

ΥΓ.: Την Ελλάδα τη «σκοτώνουν» πάντοτε οι Έλληνες. Οι άλλοι - φίλοι, σύμμαχοι κι εχθροί - απλώς ξύνουν τις ήδη ανοιχτές πληγές.

Ο κ. Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην υπουργός.

2015-09-08. Αυτοχειρία εξ αμελείας

on Δευτέρα, 07 Σεπτεμβρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Μιχάλης Μελετίου, βιολόγος, συγγραφέας του βιβλίου Κρίση, ακρισία & Ηθική: μια θεώρηση.

Ως λαός, έχουμε πολλά ελαττώματα. Ένα από αυτά είναι και η υπερτιμημένη πίστη που έχουμε στα έμφυτά μας ταλέντα. Αυτή η διαβεβαιωμένη αίσθηση ότι κάπως, με κάποιο τρόπο θα τα καταφέρουμε. Δεν μας περνά ποτέ από το μυαλό όμως, ότι ολόκληρος ο πλανήτης κατοικείται από λαούς που εργάζονται σκληρά για την ευημερία τους. Κι εμείς βέβαια εργαζόμαστε... Εργαζόμαστε όμως χωρίς πρόγραμμα, συχνά χωρίς μέθοδο και σχεδόν πάντα με τάσεις πρόχειρων αυτοσχεδιασμών μπακαλίστικης ιδιοσυγκρασίας. Ίσως όλη αυτή μας η συμπεριφορά, να πηγάζει από μια αφελή, ατομική ανάγκη υπεροχής έναντι των ίδιων μας των συμπατριωτών. Εννοώ, ότι μέσα στη δίνη των απεγνωσμένων προσπαθειών μας για να μην πετύχει ο γείτονας, ο ξάδελφος, ο φίλος, ο μπατζανάκης, συχνά αγνοούμε τις κινήσεις των αλλοεθνών φίλων ή και εχθρών που έχουν την τάση πάντα να μας υποσκελίζουν διότι αυτοί, ασχολούνται κυρίως με την πραγματική ευημερία του δικού τους συνόλου. Η ιστορία μας, βρίθει από παραδείγματα καταστρατήγησης του κοινού συμφέροντος έναντι της επικράτησης των ιδιοτελών σκοπών. Σχεδόν όλες αυτές οι περιπτώσεις, οδήγησαν σε οδυνηρές ήττες (ενδεικτικά αναφέρονται η Ανταλκίδειος ειρήνη, ο εθνικός διχασμός και η μικρασιατική καταστροφή αλλά και τα γεγονότα της Κύπρου το 1974).
Όλοι οι λαοί τη γης, λόγω της διαρκούς κίνησης των πραγμάτων και λόγω των ατέρμονων κοινωνικο-πολιτικών εξελίξεων, δέχονται ποικίλες πιέσεις σε νευραλγικούς τομείς της ευημερίας τους όπως είναι η οικονομία, η θρησκεία, η ελευθερία, η έκφραση και η διακίνηση των ιδεών, η πρόσβαση σε ποιοτική εκπαίδευση ή ακόμα και σε αγαθά που καταναλώνονται. Ο ελληνισμός, δεν μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Σε κάποιες περιόδους της ιστορίας όμως, αυτές οι πιέσεις φέρνουν σε σημείο βρασμού τους λαούς που καταπιέζονται λόγω αδυναμίας εξεύρεσης εξισορροπητικών δυνάμεων ανάσχεσης ή μεταστροφής τους. Αυτό συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα.    
Ολόκληρος ο ελληνισμός, τα τελευταία χρόνια δέχεται έντονες οικονομικές (και όχι μόνο) πιέσεις. Τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος, αναγκάστηκαν (ή εξαναγκάστηκαν) να επιβάλουν πολιτικές μνημονίων και λιτότητας. Το θέμα έχει τόσες πολλές παραμέτρους και τόσες πολλές και διαφορετικές προσεγγίσεις, που για τον απλό πολίτη, τον τόσο βουτηγμένο μέσα στα προβλήματα της καθημερινότητάς του, είναι εξαιρετικά δύσκολο να πληροφορηθεί με αξιοπιστία ούτως ώστε με νηφαλιότητα να αποκτήσει άποψη για το τι πραγματικά ισχύει και για το τι είναι προπαγάνδα.
Είναι μεγάλη αλήθεια ότι τα παγκόσμια οικονομικά γεγονότα των τελευταίων ετών, δεν είναι παρά μια μικρή συνιστώσα των πολυσύνθετων προβλημάτων και ανακατατάξεων που αντιμετωπίζει ο πλανήτης. Γεωπολιτική, ενέργεια, σφαίρες επιρροής, ατυχείς συγκυρίες, παγκόσμια τρομοκρατία, μετακινήσεις πληθυσμών και ακήρυχτοι πόλεμοι συνθέτουν ένα καυτό και δυσκολοπρόβλεπτο στην εξέλιξή του σύμπλοκο. Αμφιβάλω αν υπάρχει σήμερα έστω και ένας άνθρωπος πάνω στον πλανήτη (ακόμα και πέραν του Ατλαντικού) που να γνωρίζει με ασφάλεια το τι πρόκειται να συμβεί τα επόμενα χρόνια στην παγκόσμια σκακιέρα της γεωπολιτικής.
Όσον αφορά την οικονομική κατάρρευση στην Ελλάδα,  λόγω της έντονης θελημένης ή/και ίσως αφελούς παραπληροφόρησης που παρατηρείται, το ήδη δαιδαλώδες θέμα του ποιος και πόσο ευθύνεται ο καθείς, ποιος έπρεπε να δράσει και πώς ακριβώς, έχει γίνει τόσο χαοτικό που δεν μπορεί να βρεθεί ο μίτος που οδηγεί στην μήτρα των γενεσιουργών αιτιών του προβλήματος. Κι αν βρεθεί όμως αυτή η αιτία, δεν θα έχει και τόση σημασία διότι όλα έχουν απαξιωθεί. Πέρα από τα όσα λέγονται για τις αναμφίβολες ευθύνες των πολιτικών, υπάρχει και η ευθύνη του πολίτη. Δεν πρέπει να μας απασχολεί πλέον τόσο το ποιος θα είναι στην εξουσία. Όπως φαίνεται εξάλλου, αυτή η κρίση θα καταπιεί πολλές ακόμα κυβερνήσεις. Εκείνος, ο άλλος ή ο παράλλος, στην ουσία δεν έχει και τόση σημασία. Ουσιαστικά, θα είναι όλοι τους πολύ παροδικοί. Εμάς πρέπει να μας απασχολούν περισσότερο αυτοί που δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν πρωθυπουργοί ή βουλευτές και που δεν πρόκειται να αποκτήσουν ποτέ μεγαλύτερη εξουσία από αυτήν που τους παρέχει η προσωπική τους ψήφος. Αυτό λοιπόν που πρέπει να αλλάξουμε, είναι ο εαυτός μας.
Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα ότι το πρόβλημα ήταν και είναι πρωτίστως εθνικό. Η τρικυμία εν κρανίω που μας έχει κυριεύσει, δεν μας αφήνει να εκλογικεύσουμε το παρόν. Οι εύκολες και σπασμωδικές αναλύσεις – εξαγωγές συμπερασμάτων, προσθέτουν επιπλέον βαθμούς μυωπίας στο ήδη από καιρό αλλήθωρο μάτι του ελληνισμού. Τα παραδείγματα που πιστοποιούν τον πιο πάνω ισχυρισμό είναι πολλά και τόσο χιλιοειπωμένα, που πλέον, το άκουσμά τους δεν προκαλεί καμιά αντίδραση στους εγκεφάλους μας. Σαν να έχουμε απευαισθητοποιηθεί απ’ όλα τα ερεθίσματα. Αυτό που έγινε στις 5 Ιουλίου όμως, μαζί με όλα όσα ακολούθησαν από εκείνη τη μέρα και μετά, δεν πρέπει να μας αφήσουν το ίδιο απευαισθητοποιημένους.
Τι ακριβώς έγινε στις 5 Ιουλίου;  Εκείνη την ημέρα, ενώ θριάμβευσε το ΟΧΙ, στην πράξη, κέρδισε το ΝΑΙ. Ένα νέο μνημόνιο προ των πυλών. Άραγε γνώριζαν όσοι ψήφιζαν το όχι, ότι η νέα συμφωνία ήταν κάτι σαν επιβεβλημένη; Ότι ήταν μονόδρομος; Όχι γιατί δεν υπήρχε το ενδεχόμενο να φεύγαμε από την ευρωζώνη. Αυτό υπήρχε. Η συμφωνία ήταν επιβεβλημένη γιατί δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για ένα τέτοιο γεγονός. Δυστυχώς, ο σαν μωρό παιδί λαός, δέχτηκε να παραμυθιαστεί με δήθεν επαναστατικά τερτίπια. Για άλλη μια φορά, ο Έλληνας άγεται και φέρεται. Για άλλη μια φορά, η ταπείνωσή του μεταφράζεται ως σωτηρία.
Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, έδειξαν με τον καλύτερο τρόπο το  εσωτερικό  ποιοτικό έλλειμμα του καθενός μας. Η αποκρυπτογράφηση του ψυχισμού μας, είναι απείρως δυσκολότερη ακόμα και από την αποκρυπτογράφηση του περίφημου δίσκου της Φαιστού. Η χειραγώγησή μας όμως είναι εύκολη. Αφού το ναι και το όχι οδηγούσαν αμφότερα σε νέα μνημόνια, γιατί τόσος εμπαιγμός; Γιατί έπρεπε να υποστούμε αυτή την ψυχρολουσία; Γιατί έπρεπε να πιστέψουμε σε δραχμές σωτήριες και θυμοφόρες, γιατί έπρεπε να ζήσουμε μέσα στην τρομολαγνεία της επερχόμενης καταστροφής; Ζήσαμε τις ουρές των ΑΤΜ, το άδειασμα των σούπερ μάρκετ, την εκτόξευση του τζίρου των μαγαζιών με τα ηλεκτρικά και τα ηλεκτρονικά είδη. Ζήσαμε ακόμα, άκουσον – άκουσον, μέχρι και τις υπεράριθμες καταβολές χρωστούμενων ΦΠΑ και άλλων οφειλών προς τις εφορίες. «Για να έχουμε να φάμε την ώρα της πείνας και για να μην μας τα φάει το κούρεμα!» ήταν η απάντηση του κόσμου… μιλάμε για μια λογική, πέρα από κάθε λογική… έπειτα, πήγαμε όλοι για διακοπές… τώρα, ξανά εκλογές…
Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, πρέπει επιτέλους, να προβληματίσουν. Υπάρχει άραγε κάτι που να είναι αληθινό σ’ αυτή τη χώρα; Πώς και γιατί καταντήσαμε έτσι; Τι έμεινε όρθιο που δεν έχει απαξιωθεί; Από πού θα στηριχτούμε; Μήπως από τις ομοιάζουσες με φολκλορικό πανηγύρι ιδεολογίες του τόπου, που θυμίζουν κακοφορμισμένες σίβυλλες που διχάζουν τη συνοχή μας; Μήπως από τους πάσης φύσεως σχολιαστές και «σοφούς» καθοδηγητές των περισσοτέρων ΜΜΕ; Ο λόγος τους θυμίζει ποντικοφαγωμένα λεμόνια στους καλοκαιρινούς αγρούς της Ζακύνθου: απ’ έξω δείχνουν τέλεια αλλά από μέσα, πλήρως στραγγισμένα από χυμό και ουσία.
Τα μανίκια μας, είναι σηκωμένα. Όχι όμως για να δουλέψουμε αλλά για να παίξουμε μπουνιές με τον διπλανό μας. Τα στόματά μας είναι ανοιχτά. Όχι όμως για να πουν ένα λόγο παρηγορητικό ή απολογητικό. Όχι για να πουν ένα λόγο αυτοκριτικής ή έστω εμψυχωτικό, αλλά για να βρίσουν και να πουν ψέματα. Ως πότε πια; Όλοι μας βαδίζουμε με αυτοσχέδιους σχεδιασμούς σε προκατασκευασμένες ανερμάτιστες διαδρομές. 
Επαναλαμβάνω ότι το πρόβλημα ήταν και είναι πρωτίστως εθνικό. Δεν είναι η πρώτη φορά που είμαστε φτωχοί. Τους τελευταίους αιώνες, κατά βάση ήμασταν πάντοτε φτωχοί. Μπορεί όμως μια πολύ δύσκολη οικονομική συγκυρία, να μας φέρει από μόνη της σε αυτό το αποδιοργανωμένο χάλι; Η έλλειψη του χρήματος από μόνη της μπορεί να φέρει τόσες κοινωνικές αλλαγές, τόση ανομία και τόση δυσλειτουργία; Η εμβάθυνση στα αληθινά αίτια της κρίσης και της οικονομικής κατάρρευσης, λαμβάνοντας υπόψη βέβαια και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το αληθινό υπόβαθρο της κρίσης που διανύουμε, είναι ένας πρωτοφανής ενστερνισμός, σε διασπορά και επικράτηση στον γενικό πληθυσμό, της λεγόμενης Ανήθικης Ηθικής. Έτσι, μοιραία οδηγηθήκαμε στον εμπαιγμό των αξιών, στην εκμηδένιση του σεβασμού και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου. Το κοινωνικό μας δράμα, απ’ ότι φαίνεται, μας οδηγεί σε πλήρη αλλοτρίωση και σε έναν ενδεχόμενο μόνιμο εξοστρακισμό μας από τα όσα μας έδιναν συνοχή και όραμα σε αυτή τη ζωή.
Εδώ και ούτε ξέρω πόσα χρόνια, όλα τα δοκιμάσαμε. Κι όλα αποδείχτηκαν λίγα και λανθασμένα. Το μόνο που δεν δοκιμάσαμε είναι η στροφή προς τη σεμνότητα και την αλήθεια. «Η αλήθεια θα σας ελευθερώσει», είπε ο Κύριος. Εμείς, παγιδευτήκαμε μέσα στα τόσα ψέματά μας. Και για να το πούμε και ποιητικά: η Νέμεσις, αγνοεί το πώς να λησμονεί και πάντα τιμωρεί, τους κενόδοξους και τους αγνώμονες πολύ.
Το ότι θα τιμωρηθούμε, είναι σίγουρο. Υπήρξαμε υβριστές και βάναυσοι ασελγείς αυτής της γης που λέγεται Ελλάδα. Ας προσπαθήσουμε, έστω και την υστάτη, να απαλύνουμε τις επερχόμενες τιμωρίες που μας πρέπουν, κάνοντας κάτι που από καιρό λησμονήσαμε: ας ενωθούμε κάτω από τον κοινό σκοπό και τα λάβαρα της πατρίδος μας και ας εργαστούμε επιτέλους σκληρά για να ξεμπλέξουμε αυτό το χάλι που μας παραδέρνει. Επίσης, ας μην ξεχνάμε ποτέ αυτό που έλεγαν οι βυζαντινοί μας πρόγονοι: «Οὐαί τῷ μή τοῖς ἰδίοις ὄνυξι ξυομένῳ». Δυστυχώς, λόγω της ασυγχώρητης αμέλειας ετών, στους μισούς από εμάς τα νύχια κατέπεσαν πλήρως, ενώ στους άλλους μισούς, έγιναν τόσο μεγάλα και γαμψά, που αντί να ανακουφίζουν, μας τραυματίζουν…    

2015-08-04. Ποιο κριτήριο κρίνει το ταλέντο!

on Τρίτη, 04 Αυγούστου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

2015-08-04. Ποιο κριτήριο κρίνει το ταλέντο!

Ο εξωφρενικός υπερδανεισμός της χώρας δεν ήταν απλώς ένα πολιτικό λάθος, εσφαλμένη πολιτική επιλογή. Αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ήταν αδίκημα ποινικό, ειδεχθές κακούργημα. Διότι κατέστρεψε τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών, για πέντε ώς τώρα χρόνια και, για πολλούς, η καταστροφή θα απλωθεί σε δεκαετίες.

Μιλάμε για «καταστροφή», όχι για ζημιά, όχι για μείωση εισοδημάτων, όχι για περιορισμούς στην καταναλωτική ευχέρεια. Καταστροφή, όπως όταν σου κάψουν το σπίτι, την επιχείρηση, όταν σε ληστέψουν. Το να μείνεις άνεργος στα πιο δημιουργικά σου χρόνια, εξαρτημένος από φιλοδωρήματα των γονιών σου, ψυχολογικά σμπαραλιασμένος, αποκλεισμένος από το ενδεχόμενο να χτίσεις δική σου φαμίλια και παιδιά, είναι καταστροφή, δεν έχει άλλο όνομα. Οταν σου κλέβει το κράτος, σαν κοινός λωποδύτης, το «εφ’ άπαξ» σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, όταν σου μειώνει κατά 60% τη σύνταξη, που είναι δικές σου αποταμιεύσεις, πρόκειται για στυγνή ανομία, για κακούργημα «εν ψυχρώ».

Οταν σε ληστέψουν ή σου κάψουν το σπίτι, δεν είναι απαραίτητο οι αυτουργοί να σε μισούσαν προσωπικά, να επέλεξαν εσένα από εμπάθεια. Μια ευνομούμενη πολιτεία τούς συλλαμβάνει και δημεύει τις περιουσίες τους για να σε αποζημιώσει, επειδή η πράξη τους ήταν καθεαυτήν κακουργηματική. Είναι παραλογισμός να αμνηστευθεί το κακούργημα σαν αποτέλεσμα «λαθεμένης εκτίμησης» ή «άστοχων υπολογισμών». Επιτέλους, υπάρχει και σαφές κριτήριο για να ξεχωρίσουμε το επιπόλαιο λάθος από το εσκεμμένο έγκλημα: είναι ο εντοπισμός ή όχι ιδιοτέλειας.

Για να ελεγχθεί αν ο υπερδανεισμός της χώρας ήταν συνειδητή ή δίχως επίγνωση πολιτική απόφαση και ιδιοτελής ή όχι, τα στοιχεία είναι δεδομένα και προφανέστατα: Γνωρίζουμε ποιο είναι το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της χώρας κάθε χρόνο, επομένως ξέρουμε με σιγουριά και τα περιθώρια δανεισμού της. Στην Ελλάδα αποτολμήθηκε δανεισμός, που το ΑΕΠ απέκλειε την εξόφλησή του στον αιώνα τον άπαντα. Οσο για την ιδιοτέλεια ή ανιδιοτέλεια της απόφασης, αποδείχνεται καταφανώς από τη χρήση των δανείων: Αν τα δάνεια χρησιμοποιήθηκαν για έργα υποδομής και παραγωγικές επενδύσεις, η ανιδιοτέλεια είναι τεκμηριωμένη (έστω και άφρων). Αν τα δανεικά διοχετεύθηκαν, εξ ολοκλήρου ή κυρίως, στις αδηφάγες ανάγκες του πελατειακού των κομμάτων κράτους (και του παρακράτους της διαπλοκής κυβερνήσεων με «νταβατζήδες»), τότε προφανέστατα ο υπερδανεισμός ήταν ιδιοτελές κακούργημα εκ προμελέτης.

Μιλάμε ειδικά για τον εξωφρενικό υπερδανεισμό μέσα στα πλαίσια της Ευρωζώνης, που οδήγησε νομοτελειακά στη χρεοκοπία της χώρας, στην απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, στην υπογραφή συνθηκών («μνημονίων») απροσχημάτιστης ειλωτείας των Ελλήνων. Οι πρωθυπουργοί και υπουργοί που υπέγραψαν αυτόν τον κατάδηλα παρανοϊκό υπερδανεισμό παγιδεύοντας ένα ολόκληρο έθνος σε αυτοχειρία, είναι απαραίτητο να οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη.

Γιατί απαραίτητο; Διότι, διαφορετικά, δεν μπορεί να λειτουργήσει κράτος, συντεταγμένη πολιτεία. Η ατιμωρησία κακουργημάτων που έβλαψαν το σύνολο της κοινωνίας ακυρώνει στο σύνολό της τη θεσμοθετημένη έννομη τάξη, καταργεί τον λόγο της ύπαρξης αρχών Δικαίου. Χάνεται κάθε συνεκτική της συλλογικότητας λογική, όταν οι νόμοι ισχύουν μόνο για εγκλήματα ιδιωτών προς ιδιώτες και αδρανούν όταν πρόκειται για εγκλήματα ιδιωτών προς τη σύνολη οργανωμένη συλλογικότητα ή προς πολυπρόσωπο τμήμα της.

Σε κοινωνίες υπανάπτυκτες, καθηλωμένες στον πρωτογονισμό της αλογίας των ενορμήσεων, όπως και σε κοινωνίες παρακμιακές (που αφέθηκαν να παλινδρομήσουν στον πρωτογονισμό), οι νόμοι ισχύουν για τους κοινούς, απλούς πολίτες, αλλά όχι για τους περιβεβλημένους εξουσία, όχι για όσους κατέχουν αξιώματα ή είναι προστατευόμενοι των εξουσιαστών. Σε τέτοιες κοινωνίες («δημοκρατίες της ντροπής») ανήκει και η σημερινή Ελλάδα: οι άνθρωποι της εξουσίας έχουν φτιάξει νόμους που δεν επιτρέπουν στους λειτουργούς της Δικαιοσύνης να οδηγήσουν σε δίκη, ούτε και για κατάφωρο κακούργημα, όσους εξουσιάζουν τον λαό – πρέπει να συναινέσουν οι ίδιοι οι κακουργήσαντες (η κυβερνητική στη Βουλή πλειοψηφία) για την παραπομπή τους! Και, φυσικά, σπεύδουν και αμνηστεύουν, σε ελάχιστο χρόνο, οι έχοντες «και το μαχαίρι και το πεπόνι», τα κακουργήματα που τους βαραίνουν.

Οταν μιλάμε για «κομματοκρατία» στην Ελλάδα δεν εικονογραφούμε με σχήμα λόγου την πραγματικότητα, κυριολεκτούμε. Και κορύφωμα της κυριολεκτικής τυραννίας είναι ο νομικός αποκλεισμός της δυνατότητας να λογοδοτήσουν σήμερα στη Δικαιοσύνη οι αυτουργοί του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας: αυτουργοί της καταστροφής που συντελέστηκε στη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων. Η δημοκρατία δεν είναι συνταγή για τη νομιμοποίηση άνομων μαγειρεμάτων, συνταγή που μπορεί να τη φαλκιδεύει κάθε ληστρική ή μικρονοϊκή κομματική σπείρα που θα φτάσει με γκαιμπελικές μεθόδους στην εξουσία. Η δημοκρατία είναι συλλογικό, κοινωνικό κατόρθωμα, συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας ενός λαού. Και αυτό που μοιάζει αποκλεισμένο σήμερα, είναι να εκφράσει και να επιβάλει τη θέλησή του και την κρίση του, την όποια καλλιέργεια και ποιότητά του, ο λαός.

Οι νομοθετημένοι δρόμοι λαϊκής έκφρασης είναι φαλκιδευμένοι, γι’ αυτό και ο λαός εκφράστηκε μόνο με την οργή του: Τον ενδιέφερε μόνο να «φτύσει» το σύστημα, να αποδοκιμάσει τους αυτοαμνηστευόμενους απατεώνες. Και έφερε στην εξουσία έναν ιδεολογικό αχταρμά, μαθητευόμενους μάγους, περίπου ψυχοπαθολογικής ιδεοληψίας. Οπως έφερε και τρίτο κόμμα στη Βουλή, την άλλη ιδεοληπτική φρίκη, του εθνικιστικού τραμπουκισμού.

Η οργή που ευνόησε την πρώτη επιλογή, τον ιδεολογικό αχταρμά, οδήγησε στην κορύφωσή του τον εφιάλτη της καταστροφής, αλλά κόμισε και μία απρόσμενη έκπληξη: το πολιτικό ταλέντο του Αλέξη Τσίπρα. Το να συμπεραίνουμε ταλέντο ζώντας στο κορμί μας μια καταστροφή, προδίδει ή πελώρια αφέλεια ή οξυδερκή ψυχραιμία. Ισως το λαϊκό αισθητήριο συνάγει την κρίση έστω και μόνο (ακόμα) από τη σύγκριση: Από τα μεγέθη που επωνομάζονται Φώφη, Σταύρος, «Βαγγέλας» (λόγω των ανατριχιαστικών σεξουαλικών ύβρεων που συνοδεύουν το βιογραφικό του) ή η ανεκδιήγητη ευτέλεια Καμμένου.

Το μέτρο που προτείνει η επιφυλλίδα για να μετρηθεί ρεαλιστικά το ταλέντο Τσίπρα, είναι το αν θα παραδώσει (και πώς) στη Δικαιοσύνη τους πρωθυπουργούς και υπουργούς που υπέγραψαν τον παρανοϊκό υπερδανεισμό της χώρας.

Αναδημοσίευση από την Καθημερινή της 2/8/2015

2015-08-03. Οκτώ μύθοι και οκτώ αλήθειες (της σημερινής συγκυρίας)

on Δευτέρα, 03 Αυγούστου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Νίκος Οικονομίδης, καθηγητής στο Stern School of Business του New York University.


Αναδημοσίευση από την Καθημερινή της Κυριακής 2/8/15

Μύθος 1. Δεν χρειαζόμαστε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας.
Αλήθεια. Χρειαζόμαστε άμεσα κυβέρνηση όλων των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων. Για δύο λόγους. Πρώτον για να βελτιωθεί η συμφωνία. Δεύτερον για να εφαρμόσουν τη συμφωνία. Το πλαίσιο συμφωνίας είναι σκληρό γιατί υπογράφτηκε στη χειρότερη στιγμή για την Ελλάδα, με άκαρπη την πεντάμηνη αλλοπρόσαλλη «διαπραγμάτευση» α λα Βαρουφάκη, μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα, με τις τράπεζες κλειστές, capital controls και πλαφόν στις αναλήψεις. Ομως η διαπραγμάτευση συνεχίζεται και η τελική συμφωνία θα έρθει στο τέλος Αυγούστου ή αργότερα. Μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας όλων των φιλοευρωπαϊκών κόμματων (και του φιλοευρωπαϊκού τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ) θα έχει πολύ μεγαλύτερη δύναμη στη διαπραγμάτευση από τη σημερινή κυβέρνηση και θα βελτιώσει σημαντικά τη συμφωνία. Επιπλέον, η κυβέρνηση λέει ότι υπογράφει τη συμφωνία με βαριά καρδιά. Είναι απίθανο οι υπουργοί της να την εφαρμόσουν. Μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας όλων των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων είναι απαραίτητη για την εφαρμογή του προγράμματος. Χωρίς εφαρμογή κοροϊδεύουμε και τους Ευρωπαίους και τους εαυτούς μας.

Μύθος 2. Το Grexit είναι προτιμότερο από Μνημόνιο.
Αλήθεια. Τεράστιο λάθος. Με Grexit θα έχουμε μακροχρόνια κλειστές τις τράπεζες με πλαφόν στις αναλήψεις και οι καταθέτες θα χάσουν τουλάχιστον το 50% των χρημάτων τους, πρώτον γιατί οι τράπεζες θα χρεοκοπήσουν και δεύτερον από τη μετατροπή των καταθέσεων σε νέες δραχμές. Οι κλειστές τράπεζες και τα capital controls θα αυξήσουν κατακόρυφα την ύφεση και την ανεργία. Οι επιχειρήσεις θα έχουν μεγάλα προβλήματα στις εισαγωγές και θα δημιουργηθούν σοβαρές ελλείψεις. Η νέα δραχμή θα είναι βαθιά υποτιμημένο αδύναμο νόμισμα και θα δημιουργήσει άμεσα πληθωρισμό και φτώχεια, καθώς οι πολίτες θα μπορούν να αγοράζουν μόνο τα μισά ή το ένα τρίτο από σήμερα. Οι Ελληνες πολιτικοί θα τυπώσουν πολλές νέες δραχμές εκμηδενίζοντας έτσι το όποιο όφελος στις εξαγωγές από την υποτιμημένη νέα δραχμή και αυξάνοντας κάθετα τον πληθωρισμό. Η Ελλάδα από τον κεντρικό πυρήνα της Ευρώπης θα καταντήσει μια μικρή, αδύναμη και φτωχή χώρα της Μέσης Ανατολής, έρμαιο των ισχυρών δυνάμεων της περιοχής και ιδιαίτερα της Τουρκίας. Η εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας θα είναι προβληματική.

Μύθος 3. Το Μνημόνιο οδηγεί σε Grexit.
Αλήθεια. Μεγάλο λάθος αυτή η θεωρία των καταστροφολόγων. Αν χειριστούμε το πρόγραμμα/μνημόνιο σωστά, θα έχουμε ανάπτυξη και πρόσβαση στις αγορές το 2017. Το 2014, παρά τα πολλά λάθη των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σαμαρά, και παρά την αμείλικτη αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα είχε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρωζώνη. Και πιο σημαντικό, κατάφερε και εξέδωσε ομολόγα με επιτόκιο 3,5% μόλις δύο χρόνια μετά το «κούρεμα» των ελληνικών ομόλογων κατά 74% το 2012. Είναι προφανές ότι όταν αυτή η μεγάλη επιτυχία του 2014 έγινε ουσιαστικά χωρίς να έχουν γίνει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και παρά την αυξανομένη πολιτική αβεβαιότητα λόγω της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα, χωρίς αυτή την αβεβαιότητα (αν γίνει κυβέρνηση εθνικής σωτήριας) και με τόλμη στις μεταρρυθμίσεις, η Ελλάδα μπορεί να πάει καλύτερα. Αλλά χρειάζεται επιτέλους να μειωθεί το μέγεθος του κρατικού τομέα, να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, να γίνουν οι ιδιωτικοποιήσεις, να μειωθεί η γραφειοκρατία, να μειωθούν οι φόροι στις επιχειρήσεις και να δημιουργηθούν πιο φιλικές συνθήκες σε επενδύσεις.

Μύθος 4. Η ΕΚΤ έκλεισε τις τράπεζες, επέβαλε capital controls και πλαφόν αναλήψεων.
Αλήθεια. Αυτή είναι προπαγάνδα της κυβέρνησης, εντελώς εκτός πραγματικότητας. Οι τράπεζες έκλεισαν γιατί οι Ελληνες κατάθετες απέσυραν τις καταθέσεις τους λόγω πολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας που δημιούργησε η κυβέρνηση με την αλλοπρόσαλλη διαπραγμάτευση. Η ΕΚΤ όχι μόνο δεν προκάλεσε το κλείσιμο των τραπεζών, αλλά βοήθησε την Ελλάδα να το αποφύγει για μήνες, δίνοντας στις ελληνικές τράπεζες έκτακτη ρευστότητα (δηλαδή χρήματα) 125 δισ. ευρώ, τεράστιο ποσό όσο με τα 2/3 του ΑΕΠ και περίπου όσο οι καταθέσεις που έχουν απομείνει στις τράπεζες.

Μύθος 5. Το μνημόνιο/πρόγραμμα είναι απαραίτητα υφεσιακό.
Αλήθεια. Εντελώς λάθος. Οι Ευρωπαίοι θέλουν να μην υπάρχει έλλειμμα στον προϋπολογισμό και να έχουμε ένα μικρό πλεόνασμα. Υπάρχουν δύο τρόποι να γίνει αυτό. Ο πρώτος είναι να αυξήσουμε τους φόρους δημιουργώντας ύφεση, όπως κάναμε μέχρι τώρα. Ο δεύτερος είναι να μειώσουμε το μέγεθος του κράτους και να αυξήσουμε την αποτελεσματικότητά του χωρίς οριζόντιες περικοπές. Αν ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο, δεν χρειαζόμαστε αυξήσεις φόρων. Μπορούμε να μειώσουμε τις κρατικές δαπάνες και συγχρόνως να μειώσουμε τους φόρους, αυξάνοντας σημαντικά την ανάπτυξη της οικονομίας. Φόροι όπως ο ΕΝΦΙΑ μπορούν να καταργηθούν εντελώς.

Μύθος 6. Δεν χρειαζόμαστε διαρθρωτικές αλλαγές.
Αλήθεια. Τεράστιο ψέμα. Ολοι γνωρίζουμε ότι κομμάτια της ελληνικής οικονομίας ελέγχονται από συντεχνίες. Διαρθρωτικές αλλαγές που ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα στον ανταγωνισμό θα έχουν τεραστία οφέλη στην οικονομία και θα αντικατοπτριστούν σε χαμηλότερες τιμές προς όφελος των καταναλωτών και σε μεγαλύτερες εξαγωγές. Κάποτε πρέπει να δούμε ότι το συμφέρον 11 εκατ. Ελλήνων υπερβαίνει το συμφέρον των 5.000 της Α ή Β συντεχνίας.

Μύθος 7. Χρειαζόμαστε άμεσα ελάφρυνση του χρέους.
Αλήθεια. Δεν υπάρχει άμεση ανάγκη. Στο χρέος προς τους Ευρωπαίους (περίπου 180 δισ.) έχουμε περίοδο χάριτος που δεν πληρώνουμε τόκους για αρκετά χρόνια. Γι’ αυτό, βραχυπρόθεσμα δεν έχει σημασία ποσό μεγάλο είναι το χρέος. Μακροπρόθεσμα όμως έχει. Αρα πρέπει στις συμφωνίες στα επόμενα 2-3 χρόνια να συμφωνήσουν οι Ευρωπαίοι σε τρία σημεία. Πρώτον, να επιμηκυνθούν οι λήξεις των χρεών. Πριν από δύο χρόνια είχα προτείνει να μετατεθούν οι λήξεις στα 75 χρόνια. Με το επιπλέον χρέος του νέου προγράμματος και με την πολύ χειρότερη κατάσταση της οικονομίας σήμερα, πρέπει να ζητήσουμε επιμήκυνση στα 100 χρόνια. Δεύτερον, να μεγαλώσει η περίοδος χάριτος τόκων σε 20 χρόνια. Τρίτον, τα τωρινά (πολύ χαμηλά) κυμαινόμενα επιτόκια να γίνουν σταθερά και να μην αυξηθούν στο μέλλον. Αν γίνουν αυτά (και οι Ευρωπαίοι είχαν σχεδόν δεχθεί την επιμήκυνση επί Σαμαρά), η ελληνική οικονομία θα μπορέσει να αναπτυχθεί χωρίς να πληρώνει τόκους για πολλά χρόνια, και όταν έχει αναπτυχθεί, θα μπορέσει να αποπληρώσει το χρέος. Επιπλέον, η επιμήκυνση μειώνει σημαντικά την παρούσα αξία του χρέους και το πόσο θα πληρώσουν τελικά τα εγγόνια μας.

Μύθος 8. Η διαπραγμάτευση ήταν σκληρή αλλά επιτυχημένη.
Αλήθεια. Ούτε σκληρή και κάθε άλλο παρά επιτυχημένη. Πέντε μήνες άκαρπης δήθεν διαπραγμάτευσης δημιούργησαν τεράστια οικονομική αβεβαιότητα. Πολλοί κατάθετες πήραν τα χρήματά τους από τις τράπεζες και, παρά τη βοήθεια της ΕΚΤ, οι τράπεζες έκλεισαν όταν τελείωσε το προηγούμενο Μνημόνιο. Το δημοψήφισμα και οι κλειστές τράπεζες με την ολική καταστροφή του Grexit μπροστά μας έφεραν συμφωνία με την Ελλάδα στη χειρότερη διαπραγματευτική θέση. Η ζημία στην οικονομία είναι τουλάχιστον 15 δισ. και μπορεί να φτάσει τα 25 δισ. Σημαντική αύξηση της ανεργίας είναι αναπόφευκτη. Η κυβέρνηση είναι 100% υπεύθυνη για τους τερατώδεις οικονομικούς ακροβατισμούς του κ. Βαρουφάκη (που η Wall Street Journal χαρακτήρισε τον «πιο καταστροφικό ΥΠΟΙΚ») και για τον πολιτικό ακροβατισμό του δημοψηφίσματος. Μια κυβέρνηση εθνικής σωτήριας τώρα θα μπορέσει να διαπραγματευτεί πολύ καλύτερα.

* Ο κ. Νίκος Οικονομίδης είναι καθηγητής στο Stern School of Business του New York University.

2015-08-03. Ο Σύριζα ως «καταστρόϊκα»

on Δευτέρα, 03 Αυγούστου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας, πολιτικός αναλυτής

2015-08-03.  Ο Σύριζα ως «καταστρόϊκα»

Εν τέλει, ο Γιάννης Βαρουφάκης αποκαλύπτει τον Αλέξη Τσίπρα. Δηλώνει πως, σύμφωνα με εντολή του τελευταίου, από τον περασμένο Δεκέμβριο, προετοίμαζε μυστικό σχέδιο για το πώς θα ελέγξει κρυφά τις καταθέσεις όλων των Ελλήνων έτσι ώστε να μπορεί, μέσα σε μία μέρα, να μετατρέψει το νομισματικό σύστημα της χώρας και να περάσει από το ευρώ στη δραχμή, χωρίς να το γνωρίζουν οι ίδιοι οι πολίτες της χώρας. Παρότι ο Βαρουφάκης διαθέτει πλούσια φαντασία, είναι μυθομανής και διακρίνεται για τις μπαρούφες του (εξ ου και το τόσο ταιριαστό γι’ αυτόν όνομά του, που φαίνεται πως κρατάει από κάποια μακρά οικογενειακή παράδοση), είμαι πεισμένος πως αυτό το σχέδιο ήταν πραγματικό, στο πλαίσιο βέβαια  πάντα της συριζαίικης “πραγματικότητας”!

Αναδημοσίευση από 'Περιοδικό Άρδην - Εφημερίδα Ρήξη'

Η συνέχεια ΕΔΩ!

2015-07-03. FOREIGN POLICY

on Παρασκευή, 03 Ιουλίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

By James Stavrides

2015-07-03. FOREIGN POLICY

At the moment, it is unclear how Greece will ultimately fare in the current duel of wills with the Troika over its technical default, the upcoming referendum, and the possibility of a continuation of the long-running bailout drama. The two sides are locked in acrimonious finger-pointing, Greek banks are shuttered for the week, and the logical but ever elusive diplomatic and economic solution — a reasonable negotiation between the parties — seems further away than ever. As a proud Greek-American, I am saddened by the situation.

Continue Reading Here!

2015-07-03. No Exit: Why Greece and Europe Will Stay Attached?

on Παρασκευή, 03 Ιουλίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

By David Gordon and Thomas Wright, FOREIGN AFFAIRS

2015-07-03. No Exit: Why Greece and Europe Will Stay Attached?

 

Greek Prime Minister Alexis Tsipras’ decision to call a referendum on the latest plan for handling Greek debt—to which his government is urging the public to vote “no”—brought to a shocking end a week that started with high hopes of a compromise agreement between Greece and the European Commission, the European Central Bank (ECB), and the International Monetary Fund (IMF). Many observers had long seen a referendum in the cards, but they expected Tsipras to call one in order to seek public approval for an agreement that he actually backed in order to outflank the far left within his own Syriza party. Instead, the man who argued for months that an agreement with Europe was the only possible path forward appears to be declaring “game over” with time left on the clock.

Continue Reading Here!

2015-06-04. Η Χρεοκοπία της Ελλάδας και το ΦΠΑ της Μυκόνου

on Πέμπτη, 04 Ιουνίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο δημοσιογράφος Φώτης Γεωργελές, Athens Voice,

Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι η χώρα χρεοκοπεί για τον ΦΠΑ της Μυκόνου; Ότι η Ελλάδα πτωχεύει και βγαίνει από τη ζώνη του ευρώ για να μη μειωθούν κανένα δεκάρικο οι επικουρικές συντάξεις;

Στον υπόλοιπο κόσμο δεν διαβάζουν στα δελτία ειδήσεων κατά λέξη τα κυβερνητικά nonpapers. Ο Τόμσεν λέει, δεν ζητάμε οριζόντιες μειώσεις συντάξεων και δεν ζητήσαμε ποτέ οριζόντιες μειώσεις πουθενά. Ο Ομπάμα λέει, το ελληνικό πρόβλημα είναι αποκρατικοποιήσεις, γραφειοκρατία, φοροδιαφυγή. Ο Σόιμπλε μιλάει για ιδιωτικοποιήσεις, ποιότητα και κόστος του δημόσιου τομέα, χρεοκοπία ασφαλιστικού συστήματος. Εδώ μιλάμε για ηρωικούς πολιτικούς που αντιστέκονται σε ανάλγητους ξένους, που έχουν κόκκινες γραμμές, που δεν υποχωρούν στα «ασφαλιστικά και εργασιακά». Για μας, δηλαδή, αγωνίζονται.

Γιατί ο άλλος κόσμος μιλάει τόσο διαφορετικά από μας; Τα τελευταία χρόνια πριν τη χρεοκοπία, 1994-2009, ο ΟΣΕ, μόνο ο ΟΣΕ, είχε ζημιές 8,3 δις. Η ΕΘΕΛ άλλα 2,7 δις. Αν δεν μπορείς να φανταστείς αυτά τα ποσά, σκέψου ίσαμε τέσσερις ΕΝΦΙΑ. Γενικά το έλλειμμα των πιο ζημιογόνων ΔΕΚΟ τα τελευταία χρόνια τετραπλασιάστηκε. Μπορείς φυσικά να φωνάζεις όσο θες «όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας». Αλλά αυτό το έλλειμμα θα το πληρώνεις εσύ, δεν μπορείς να λες «οι ανάλγητοι δανειστές μάς επιβάλλουν ασφυξία».

Όταν ψήφισαν και εφάρμοσαν το Ενιαίο μισθολόγιο, διαπίστωσαν ότι το 40% των ΔΕΚΟ δεν το τηρούσε. Μεγάλα τμήματα του Δημοσίου, αυτονομημένα, είχαν δική τους οικονομική πολιτική, με πλασματικές υπερωρίες, με την «προσωπική διαφορά», με δικούς τους κανονισμούς, έπαιρναν υψηλότερους μισθούς από τους υπόλοιπους δημόσιους υπαλλήλους. Όταν πέρυσι προσπάθησαν να απογράψουν το σύνολο των δομών του δημοσίου τομέα, 500 Νομικά πρόσωπα αρνήθηκαν μέχρι τέλους να απογραφούν. Μετά από 5 χρόνια μνημονίων και ύφεσης, δεν ξέρουν ακόμα τι και πόσους έχουν. Κάθε χρόνο εξωτικά ονόματα απασχολούν για λίγο τη δημοσιότητα, Κέντρο Μελετών Ασφάλειας και Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών και Μητροπολιτικός Φορέας Ανάπλασης και Διαχείρισης Προστατευμένων Περιοχών Αττικής και Εθνικό Κέντρο Σακχαρώδους Διαβήτη και Ελληνικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας και Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών Θ. Κολοκοτρώνης και Ινστιτούτο Νησιωτικής Πολιτικής. Όχι απλώς δεν καταργείται τίποτα, αλλά και όσοι φορείς συγχωνεύονται, όπως τα ασφαλιστικά ταμεία, διατηρούν τις δομές τους με την πρόσθεση απλώς μια υπερδομής από πάνω. Δηλαδή αντί για μείωση, αύξηση γραφειοκρατίας.

Σύμφωνα με το ΚΕΠΕ, στον Δείκτη σπατάλης δημοσίων πόρων η Ελλάδα βρίσκεται στη θέση 140 ανάμεσα σε 148 χώρες. Πέρυσι τα πανεπιστήμια έχασαν το πρώτο εξάμηνο. Φέτος αποκαλύπτεται ότι 900 με 1.000 διοικητικοί υπάλληλοι δεν απεργούσαν αλλά πληρώνονταν κανονικά το μισθό τους ενόσω ο πρύτανης δήλωνε ότι οι σχολές δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Ο επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης επίσης ερευνά καταγγελίες των Συμβουλίων ότι εκατοντάδες λαμβάνουν 1.000 έως 1.400 ευρώ κάθε μήνα, δηλαδή ένα δεύτερο μισθό, ως υπερωρίες.

Μέσα σε 5 φράσεις όλη η παθογένεια του δημόσιου τομέα: κράτος-επιχειρηματίας, κόμματα-διευθύνοντες σύμβουλοι, πελατειακές σχέσεις, παρασιτισμός, κρατισμός, συντεχνίες. Για να διασωθούν προνόμια κόβονται δημόσιες επενδύσεις, με αποτέλεσμα ύφεση και ανεργία. Για να διασωθεί η γραφειοκρατία κόβονται οι κοινωνικές δαπάνες, με αποτέλεσμα φτώχεια, εγκατάλειψη των ασθενέστερων. Οι υπαίτιοι του χρεοκοπημένου συστήματος κατηγορούν την Ευρώπη γιατί δεν φροντίζει τα δικά τους θύματα. Οι υπεύθυνοι για τη φτώχεια, φωνάζουν περισσότερο. Η αποθέωση της υποκρισίας.

Αν μπορέσουμε να πάρουμε μια απόσταση από τις δραματικές στιγμές, θα καταλάβουμε γιατί 5 χρόνια δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από το πρόβλημα, θα καταλάβουμε πόσο ισχυρό είναι το σύστημα εξουσίας που κρατά καθηλωμένη τη χώρα στο χρεοκοπημένο μοντέλο. Κάθε επόμενο στάδιο είναι χειρότερο από το προηγούμενο. Έχει φτάσει η πλειοψηφία της κοινής γνώμης να εύχεται μια συμφωνία η οποία θα είναι συνέχεια της προηγούμενης αδιέξοδης πολιτικής. Αύξηση ΦΠΑ, διατήρηση ΕΝΦΙΑ, αύξηση έκτακτης εισφοράς, φόρους ειδών πολυτελείας, αυξήσεις στα τιμολόγια ΔΕΚΟ, αυξήσεις φόρων γενικά, αλλά τουλάχιστον στην Ευρώπη. Η οπισθοφυλακή του χρεοκοπημένου συστήματος της μεταπολίτευσης παρουσιάζει ως εναλλακτικές είτε τη δραχμή είτε την επιβολή νέων φόρων. Αυτό τον καιρό διαπραγματεύονται τα μέτρα που θα καλύψουν τα νέα ελλείμματα που δημιουργήθηκαν τους τελευταίους μήνες. Για μια άλλη πολιτική που δεν θα γεννάει ελλείμματα, δεν μιλάει κανένας.

Νομίζουμε ότι το θέμα είναι η συμφωνία. Μπροστά στην επιλογή αυτοκτονίας, την τριτοκοσμική κατάρρευση, κάθε συμφωνία είναι προτιμότερη. Αλλά δεν είναι λύση η διατήρηση του ίδιου συστήματος με μέτρα κάλυψης των ελλειμμάτων, δόσεις με το σταγονόμετρο και νέους φόρους. Αυτή η πολιτική έχει τελειώσει, εγγυάται μόνο την παρακμή, τη συνεχή ύφεση, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Η επιτυχία του χρεοκοπημένου συστήματος είναι ότι 5 χρόνια ανακυκλώνει τον εαυτό του, αρνείται να αντιμετωπίσει τις αιτίες, επικοινωνιακά διαχειρίζεται τα πάντα προσπαθώντας να καθυστερήσει την προσαρμογή του.

Δεν υπάρχει καμία ελπίδα μ’ αυτό τον τρόπο. Δεν γίνονται επενδύσεις σε μια χώρα που, όταν αλλάζει η κυβέρνηση, το κόμμα διορίζει τους διευθυντές και στα θέατρα, τα σχολεία, τα μουσεία, τα νοσοκομεία. Δεν θα έρθει ποτέ ανάπτυξη σε μια χώρα που στη μεγαλύτερη βιομηχανία διορίζεται διοικητής ένας κομματικός συνδικαλιστής. Δεν μπορεί να ξεπεράσει τα προβλήματά της μια χώρα που η δικαιοσύνη απονέμεται σε 15 χρόνια. 4 μήνες τώρα, οι «φίλοι του λαού» είναι στην εξουσία. Ούτε μνημονιακοί νόμοι, ούτε «απαιτήσεις των ανάλγητων δανειστών». Στην πραγματικότητα πολύ πάνω από 4 μήνες, γιατί και οι προηγούμενοι έσερναν τις διαπραγματεύσεις. Και τα αποτελέσματα τα είδαμε όλοι: Πάλι ύφεση, πάλι πρωτοσέλιδα για τα λουκέτα και τις χαμένες θέσεις εργασίας. Η καθαρότερη παλινόρθωση του παρελθόντος από το «αντιμνημονιακό μέτωπο» κάνει καθαρότερη και την αιτία της χρεοκοπίας: Η υπεράσπιση του παρωχημένου μοντέλου κρατάει τη χώρα εγκλωβισμένη στη μιζέρια. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει το 2015 με επιστροφή στο 1975. Προσεύχεται, παρελαύνει και ανασυστήνει τη ΜΟΜΑ για να φτιάξει χωματόδρομους. Έχουμε δοκιμάσει όλες τις εκδοχές αναπαλαίωσης προκειμένου να μην αποδεχτούμε την αλήθεια. Θα πληρώσουμε το λογαριασμό. Το κόστος του λαϊκισμού είναι πάντα πολύ μεγάλο.

2015-05-04. Η λογική της μαγιάς

on Δευτέρα, 04 Μαΐου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Ζούμε έναν ρεαλιστικότατο (όχι ρητορικό – αλληγορικό) εφιάλτη. Και ζούμε εφιάλτη, όχι επειδή ακροβατούμε μεταξύ άτακτης χρεοκοπίας και εξανδραποδιστικής υποτέλειας, όχι. Η τρομακτική καταστροφή που έχει συμβεί στη χώρα μας, είναι η ολοκληρωτική κοινωνική διάλυση. Κυριολεκτικά.
Συγκροτήστε την εικόνα: Η κυβέρνηση να παζαρεύει μισθούς και συντάξεις του επόμενου μήνα (το ψωμί της πλειονότητας του πληθυσμού) και οι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων να μαχαιρώνονται στους δρόμους για την κρετινική τους θρησκοληψία (25.4.2015). Θυμηθείτε: σήματα και πινακίδες της τροχαίας κατεστραμμένα από «πολίτες» – κάφρους σε ολόκληρη τη χώρα. «Καταλήψεις» δημόσιων κτιρίων στην καρδιά της πρωτεύουσας επί βδομάδες, με άθλια κουρελαρία συνθημάτων για «συμπαράσταση» σε στυγνούς δολοφόνους. Συμπληρώστε την εικόνα της διάλυσης με το σύμπτωμα του πλιάτσικου πού; Στα νοσοκομεία – να κλέβουν οι «ασφαλισμένοι» τις κουρτίνες, τα τηλεχειριστήρια, ακόμα και τα σκεπάσματα από τις λεκάνες των αποχωρητηρίων. Μην ξεχνάμε: θρυμματισμένα με βαριοπούλες τα όποια ελάχιστα απομεινάρια μαρμάρινων διακοσμήσεων στο κέντρο της Αθήνας, τον παρανοϊκό βανδαλισμό κάθε πανεπιστημιακού κτιρίου και κάθε σχολείου.
Περάστε τώρα σε άλλο επίπεδο: Βασικό δεδομένο του εφιάλτη της κοινωνικής διάλυσης, αλλά και θεμελιώδης συντελεστής, η κατάργηση της πληροφόρησης. Οχι με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (πρόσφατο δικτατορικό εύρημα), αλλά εκ των πραγμάτων: Ακούμε, βλέπουμε ή διαβάζουμε «ειδήσεις» και κάθε ραδιόφωνο, κανάλι ή εφημερίδα παρουσιάζει το ίδιο (κάποιο) γεγονός από τόσο διαφορετική οπτική γωνία, ώστε η είδηση να παραπέμπει από μερικούς σε θριαμβικό κατόρθωμα και από άλλους σε συμφορά – δημοσιογράφοι (λειτουργοί της κοινωνικής πληροφόρησης) κι από τις δυο μεριές. Οπως και στη Βουλή, με κάθε θέμα που έρχεται για «συζήτηση»: οι αντιθέσεις είναι προκαθορισμένες, αυτονόητες, υποχρεωτικές. Το «άσπρο» του ενός πρέπει να είναι «μαύρο» για τον άλλον.
Οι πολίτες που καταλαβαίνουν ή διαισθάνονται ότι έντιμη, απροκατάληπτη δημοσιογραφική πληροφόρηση και ανιδιοτελής πολιτικός λόγος δεν υπάρχουν στη χώρα (είναι είδος ολοκληρωτικά εξαφανισμένο), αντιδρούν με δύο κυρίως τρόπους: Ή γαντζώνονται σε ένα από τα προβαλλόμενα ψεύδη (σε όποιο ταιριάζει καλύτερα στις ψυχολογικές τους προκαταλήψεις) – γαντζώνονται με πείσμα αποκαλυπτικό του άλογου, ενορμητικού (όχι ελεύθερου – κριτικού) χαρακτήρα της επιλογής. Ή εγκαταλείπονται στην απόγνωση που φαρμακώνει τη ζωή τους.
Αυτή η εξάρτηση της ζωής, της ανθρωπιάς, των ελπίδων μιας κοινωνίας (εκατομμυρίων ανθρώπων) από την ιδιοτελέστατη αυθαιρεσία ανθρώπων της «πληροφόρησης» και επαγγελματιών της πολιτικής δημιουργεί κακοήθη νεοπλάσματα στον συλλογικό βίο. Δεν έχουμε ακόμα γλωσσικά σημαίνοντα για να σημάνουμε αυτή την κακοήθεια. Εξακολουθούμε να ονομάζουμε «ειδήσεις» τη μεθοδική και χυδαία παραπληροφόρηση. Ονομάζουμε «πολιτικά κόμματα» τις συντεχνίες της εξουσιαστικής ιδιοτέλειας (ακόμα και υποδίκων στην κοινή συνείδηση για καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος), συντεχνίες λωποδυτών ή τραμπούκων νεοναζιστών ή νοσταλγών και υπέρμαχων της σταλινικής φρίκης.
Εξακολουθούμε να ονομάζουμε «τρίτη εξουσία» το δικαστικό σώμα, που την ηγεσία του τη διορίζουν οι αποκλειστικοί εξουσιαστές της χώρας: τα κόμματα. Ονομάζουμε «φορολογία» κάθε αυθαίρετο χαράτσι, αδιάντροπη κλοπή του μόχθου των πολιτών για να πληρωθούν χρέη εξωφρενικά που μας φόρτωσαν εγκληματίες «πολιτικοί» προκειμένου να συντηρήσουν το «πελατειακό κράτος» τους.
Το ψεύτισμα κάθε κοινωνικής λειτουργίας, η πλαστογράφηση θεσμών και κοινωνικών κατακτήσεων, η καμουφλαρισμένη αλλά μεθοδική κατάλυση του κοινωνικού κράτους, ο παλιμβαρβαρισμός της ιδιωτικοποίησης των πάντων, ο ολοκληρωτισμός της φεουδαλικής απολυταρχίας των «αγορών», είναι άραγε αναστρέψιμα ιστορικά δεδομένα; Η εφιαλτική διάλυση της ελληνικής κοινωνίας, η καταστροφή της γλώσσας, η διαστροφή της ιστορικής αυτοσυνειδησίας, η θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος, κοντολογίς: η έκλειψη του Ελληνισμού από τον στίβο της Ιστορίας, είναι συμπτώματα που επιδέχονται αντιστροφή ή είναι τεκμήρια αναπότρεπτου τέλους;
Πολιτική απάντηση (απάντηση πολιτικής πρακτικής) δεν μπορεί να υπάρξει σε αυτό το ερώτημα. Ακόμα κι αν ολόκληρο το υπέρογκο χρέος, το εξωφρενικό, μάς το χάριζαν οι δανειστές μας, οι αντικοινωνικές συμπεριφορές, ο πρωτογονισμός, ο αχαλίνωτος εγωκεντρισμός, πώς θα μπορούσαν να αναχαιτιστούν; Οδήγησε ποτέ σε κοινωνική συνοχή ο καταναλωτισμός; Δημιούργησαν ποτέ κοινωνική συνείδηση οι ηθικολογίες, τα εθνικιστικά φληναφήματα, εξαλείφθηκε ποτέ με ξόρκια και κατάρες η φαυλότητα, η κτηνώδικη χρηματολαγνεία;
Ο Ελληνισμός δεν είναι φυλή, δεν επέζησε χιλιάδες χρόνια χάρη στους νόμους της ζωολογίας. Είναι γένος, γέννημα τρόπου ύπαρξης και συνύπαρξης, δηλαδή πρόταση πολιτισμού με πανανθρώπινη δυναμική. Επιβιώνει ο Ελληνισμός όσο σαρκώνει την πρόταση βίου που τον ανάδειξε ξεχωριστόν στην Ιστορία, τον αντιδιέστειλε από τον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού, δηλαδή της βαρβαρότητας.
Όπως στους αιώνες της Τουρκοκρατίας έτσι και στον ζόφο της σημερινής καταστροφής και ατίμωσης, αν ο Ελληνισμός σωθεί, αυτό θα γίνει όχι με τη λογική της εξουσίας, των νομοθετημάτων, τα καραγκιοζιλίκια της ξιπασιάς του «εκσυγχρονισμού». Θα γίνει με τη λογική της «μαγιάς» που έλεγε ο Μακρυγιάννης, της κρυμμένης μέσα στο νεκρό φύραμα παρουσίας ζωντανών ανθρώπων – και ζωντανός άνθρωπος είναι αυτός που σώζει νόημα ζωής, χαρά ζωής, μέσα στον απελπισμό της αποσύνθεσης.
Μια χούφτα δάσκαλοι, μια χούφτα παπάδες, μια χούφτα άνθρωποι της Τέχνης, της μαστοριάς. Από τα κάτω φυτρώνει η ελπίδα, όχι από τα μεγάφωνα. Στους ελάχιστους σώζεται το θάμβος της ελληνικής λαλιάς, η αξιοπρέπεια της ιστορικής αυτοσυνειδησίας, το σθένος της πίστης – εμπιστοσύνης κρυμμένο, για αιώνες, στην ακαταμάχητη φρασούλα: «έχει ο Θεός».
Αναδημοσίευση από την Καθημερινή 3/5/2015.

2015-04-26. Ρήξη με τις «αριστερές» θρησκοληψίες

on Κυριακή, 26 Απριλίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η κυρία Λαγκάρντ μίλησε για επερχόμενη καταστροφή στην Ελλάδα, φρικώδη εφιάλτη. Συντάχθηκε και αυτή με τον εκβιασμό, την ενορχηστρωμένη απειλή; Πάντως το ενδεχόμενο του ολέθρου δεν μπορεί, λογικά, να αποκλεισθεί.
Το λογικότερο από τα ερείσματα που κάνουν πιθανή την τρομακτική πρόβλεψη δεν είναι η οικονομική χρεοκοπία, ο περίπου μηδενισμός της παραγωγικότητας, η αποσύνθεση ή παραλυσία της κρατικής λειτουργίας. Είναι η ολοσχερής έκλειψη οποιασδήποτε εύλογης αιτίας για να συνυπάρχουμε ως οργανωμένη συλλογικότητα οι ελληνόφωνοι.
Ποιοι παράγοντες εξασφαλίζουν συνήθως τις κρίσιμες προϋποθέσεις για τη συνοχή και τη λειτουργικότητα μιας συλλογικότητας; Πρώτος παράγων, ρεαλιστικότατος, η χρεία, η κοινωνία της χρείας – ο «καταμερισμός της εργασίας» και της παραγωγικότητας. Έχουμε ανάγκη τους άλλους και μας έχουν ανάγκη οι άλλοι για να λειτουργήσει η συνύπαρξη. Χωρίς συνείδηση «δημοσίου συμφέροντος» (κοινού ενδιαφέροντος, έστω χρηστικού και μόνο, για τις κοινές ανάγκες και τη συλλογική οργάνωση της ικανοποίησής τους) γίνεται ανέφικτη η υπέρβαση του πρωτογονισμού της αγέλης, η πραγμάτωση της μεθοδικής αλληλεξυπηρέτησης, η συγκρότηση έννομης τάξης, κοινωνικού κράτους.
Ωστόσο η πανανθρώπινη ιστορική πείρα βεβαιώνει ότι τα χρηστικά κίνητρα από μόνα τους δεν αρκούν για να κατορθωθεί και να διαρκέσει κοινωνική συγκρότηση και συνοχή – όπως και η αμοιβαιότητα της σεξουαλικής έλξης δεν είναι ικανή συνθήκη για να κατορθωθεί γαμική «συγκλήρωσις βίου παντός». Κάθε οργανωμένη συλλογικότητα απηχεί, έστω και ως «αμυδρόν απήχημα», την κοινή, ενεργό θέληση και προσπάθεια (το «κοινόν άθλημα») υπέρβασης των κτηνωδών ενορμήσεων προκειμένου να συγκροτηθεί το κατόρθωμα «πόλεως» και «βίου πολιτικού». Να κοινωνηθεί η ανάγκη, όχι απλώς να καταμεριστεί μηχανιστικά η εργασιακή συνεισφορά – να είναι πολιτικόν το άθλημα, χαρά ζωής και στόχος αλήθειας οι σχέσεις κοινωνίας.
Για να κοινωνείται η πολιτική συμβίωση, όρος και προϋπόθεση είναι η γλώσσα, ο πλούτος και η χαρά εκφραστικής αντιμετάδοσης των εμπειρικών αναζητήσεων και ψηλαφήσεων. Θεμελιώδες εφαλτήριο είναι και η καλλιέργεια της ιστορικής συνείδησης, η ενεργός επίγνωση ότι η δυναμική του σήμερα αντλείται από την ποιότητα του χθες, την αξιοποίηση της αποθησαυρισμένης, παραδεδομένης πείρας των γενεών που προηγήθηκαν. Εξίσου πρωταρχική προϋπόθεση για να λειτουργήσει η οργανωμένη συλλογικότητα ως πολιτική κοινωνία, είναι και ο ενεργός σεβασμός ενός εμπειρικά παραδεδομένου, από γενιά σε γενιά, άξονα αναφοράς της προσωπικής ευθύνης, άξονα «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης – όχι ιδεολογικών «πεποιθήσεων», αλλά ανοιχτής, έντιμης ετοιμότητας εμπειρικών παραδοχών.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια, καμιά από τις θεμελιώδεις αυτές προϋποθέσεις του πολιτικού γεγονότος δεν λειτουργεί. Η κοινωνία της χρείας, τουλάχιστον ως πρόθεση, έχει εκλείψει – μοναδικό κίνητρο της παραγωγής και της ανταλλαγής είναι μόνο ο πρωτογονισμός της εγωκεντρικής κατασφάλισης και απόλαυσης. Γι’ αυτό και κυρίαρχη η φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή, αυτονόητη η λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος από τα κόμματα, από τους εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου. Γι’ αυτό και τα «φακελάκια», ο κατεστημένος χρηματισμός των δημόσιων λειτουργών, τα νομοθετήματα που παραγράφουν ποινικά κακουργήματα των πολιτευομένων.
Παράλληλα, τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια, μοιάζει μεθοδική, εμπρόθετη και παθιασμένη η καταστροφή της γλώσσας – ατιμώρητοι οι βαρβαρισμοί και σολοικισμοί στα ΜΜΕ και στα χείλη ανώτατων αξιωματούχων, προκλητικά υποβαθμισμένη και ανεκτική της αυθαιρεσίας η διδασκαλία της γλώσσας στα σχολεία.
Το ίδιο εσκεμμένη και η διαστροφή της Ιστορίας, αδίστακτος ο προπαγανδισμός παιδαριωδών πλαστογραφήσεων, ανεξήγητη η δημόσια προβολή και καταξίωση που παρέχεται σε κεκράχτες μιας στρατευμένης στα συμφέροντα ξένων επιβουλών ιστοριογραφίας.
Τέλος, μεθοδικός και ο διασυρμός, η χλεύη και διακωμώδηση της αίσθησης του «ιερού» στην ελλαδική κοινωνία, μανιασμένο πάθος κατασυκοφάντησης του κλήρου – ωσάν να ξεπληρώνονται τα χρωστούμενα αιώνων καταπίεσης και εκμετάλλευσης των Ελλήνων από κάποιο εντόπιο Βατικανό με «Ιερές Εξετάσεις» και «αλάθητη» αυθεντία.
Τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια κατεδαφίστηκαν μεθοδικά οι θεμελιώδεις άξονες κοινωνικής συνοχής, οι προϋποθέσεις λειτουργίας του πολιτικού γεγονότος. Η ευκολία και ταχύτητα της κατεδάφισης βεβαίωσαν τη σαθρότητα και την κιβδηλία όλης της προγενέστερης πολιτικής και κοινωνικής μας σερμαγιάς. Όταν το κωμικό εκείνο φληνάφημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» παταγωδώς κατέρρευσε, το αβυσσαλέο κενό «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης (κενό στόχων του βίου, κενό χαράς της ζωής) ήρθε να το καλύψει ο ηδονικός καταναλωτισμός, η παγερή ιδεολογία (ideologie froide) του Ιστορικού Υλισμού.
Πρώτη υπέκυψε στην ιλιγγιώδη έλξη του κενού, στον μηδενισμό κάθε αυθυπερβατικής ευαισθησίας, η άλλοτε θυσιαστική Αριστερά. Συμπαρασύρθηκε στη μέθη του ξέφρενου παπανδρεϊκού αμοραλισμού, στην ευωχία του «όλα επιτρέπονται», στη λογική του ιστορικο-υλιστικού πρωτογονισμού που σάρκωσε ο εκβιαστικός συνδικαλισμός. Ακολούθησε, με τον ζήλο του καθυστερημένου επαρχιώτη, η ανέκαθεν ιστορικο-υλιστική «Νέα Δημοκρατία». Γι’ αυτό και τίποτε δεν μπόρεσε να αλλάξει σαράντα ολόκληρα χρόνια. Κανένας χαλινός στις αντικοινωνικές συμπεριφορές, στο πελατειακό κράτος, στη ζούγκλα της διαπλοκής, της ασύδοτης διαφθοράς, της παραλυτικής των πάντων αναξιοκρατίας.
Ο Αλέξης Τσίπρας κυβερνάει για πρώτη φορά. Τον ανέβασε στην εξουσία όχι η προτίμηση του λαού, αλλά η ξέφρενη οργή του για τα ατιμώρητα εγκλήματα των προκατόχων του. Τα πρώτα εικοσιτετράωρα της διακυβέρνησης Τσίπρα έδειξαν ότι ξέρει ποιο είναι το διαφορετικό που χρειάζεται η ελλαδική κοινωνία. Η συνέχεια μάλλον βεβαιώνει ότι ξέρει, ίσως, αλλά δεν μπορεί να τολμήσει με συνέπεια το διαφορετικό, τη ρήξη με τις ιδεολογικές θρησκοληψίες των κομματικών του συντρόφων. Δεν υποψιάζεται την «αλλαγή γηπέδου»: τη σύνδεση της πολιτικής με την κοινωνούμενη χρεία, τη γλώσσα, την Ιστορία, το «ιερό».

Αναδημοσίευση από την Καθημερινή 19/4/2015

2015-03-22. Τελειώσανε τα ψέματα

on Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Θεόδωρος Κουλουμπής, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι έχουμε φτάσει σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της νεότερης ιστορίας μας. Οι αποφάσεις που θα παρθούν στις επόμενες μέρες από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΛ-ΑΝΕΛ, αλλά και από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μπορούν να επηρεάσουν καθοριστικά το μέλλον και τη μοίρα της χώρας μας. Διακυβεύεται η μορφή του πολιτικού μας συστήματος, η σταθερότητα των δημοκρατικών μας θεσμών, η θέση μας στον γεωπολιτικό χάρτη, και -κυριολεκτικά- η ταυτότητα της ελληνικής κοινωνίας. Το αν θα παραμείνουμε ένα αναπόσπαστο τμήμα  της Ενωμένης Ευρώπης (και της  Δύσης γενικότερα) ή αν θα διολισθήσουμε σε μια περιοχή συγκρούσεων και αστάθειας (τύπου κρατών της Βόρειας Αφρικής και Ανατολικής Μεσογείου), θα σημαδέψει τις εξελίξεις στον τόπο μας για πολλές δεκαετίες.

Στα 194 χρόνια της σύγχρονης ιστορίας μας διχαστήκαμε επανειλημμένα: Τα πρώτα ελληνικό κόμματα ονομάστηκαν επισήμως «αγγλικό», «γαλλικό» και «ρωσικό», ανάλογα με το ποσοστό προστασίας που -κατά την αντίληψη των οπαδών τους- θα παραχωρούσαν τα αντίστοιχα κράτη σε μια μικρή, φτωχή, χρεωμένη και απόλυτα εξαρτημένη Ελλάδα. Η αμφιθυμία σχετικά με τον θεσμό της μοναρχίας (κυρίως στην περίοδο 1922-1974) δίχασε βαθιά πολιτικούς και λαό και αποτέλεσε τον μαγνήτη ξένων επεμβάσεων στα εσωτερικά της χώρας μας. Και η κατοχή (1941-44) μιας ταλαιπωρημένης Ελλάδας, που αντιστάθηκε σθεναρά στους κατακτητές της(Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους), συμπληρώθηκε μετά την απελευθέρωση από τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο (1946-49) που ακολούθησε. Και βεβαίως μια χώρα πολιτικά κατακερματισμένη, έρμαιο στις ορέξεις και τα συμφέροντα εγχώριων και εισαγόμενων παραγόντων, με τον λαϊκισμό και τα πελατειακά συμπλέγματα στην ημερήσια διάταξη, επέτρεψε σε μη ελεγχόμενες οντότητες (τις ένοπλες δυνάμεις και τον θρόνο) να παρεμβαίνουν βάναυσα και επανειλημμένα στον κοινοβουλευτικό βίο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα μας δίνουν οι δεκάδες στρατιωτικά πραξικοπήματα, καθώς και οι δικτατορίες Θεόδωρου Πάγκαλου (1925- 26), Ιωάννη Μεταξά (1936-41), και Γεωργίου Παπαδόπουλου/Δημητρίου Ιωαννίδη (1967-74).

Το ζητούμενο σήμερα είναι η πραγματοποίηση ενός κορυφαίου ιστορικού συμβιβασμού που θα δώσει οριστικό τέλος στους δύο μεγάλους διχασμούς της νεότερης Ελλάδας (μεταξύ Βασιλικών-Βενιζελικών, και Κομμουνιστών- Εθνικιστών), καθώς και στο μεταμοντέρνο και παράδοξο υποκατάστατο τους (την πενταετή σύγκρουση των λεγάμενων  Μνημονιακών-Αντιμνημονιακών). Δυστυχώς, όμως, είναι ορατός ακόμη και ο μεγαλύτερος κίνδυνος οπισθοδρόμησης σε κακές συνήθειες του παρελθόντος, με κινητήριες δυνάμεις τον άκρατο λαϊκισμό και την εθνικιστική υστερία. Όταν, για παράδειγμα, ο σημερινός υπουργός Άμυνας χρησιμοποιεί την απειλή συλλογικής αυτοκαταστροφής (Κούγκι) ως διαπραγματευτικό χαρτί, η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο του ορθολογισμού με καταστροφικές συνέπειες για τον λαό μας. Και ο κίνδυνος για την Ελλάδα μπορεί να πολλαπλασιαστεί σε περίπτωση που ο μνημονιακός /αντιμνημονιακός διαχωρισμός επεκταθεί σε επίπεδα σύγκρουσης Ευρωπαϊστών-Αντιευρωπαϊστών. Ακριβώς στο σημείο αυτό, ο διογκούμενος  «αντιγερμανισμός» που καλλιεργείται από την κυβέρνηση Τσίπρα/Καμμένου (με αφορμή την αυστηρή και άκαμπτη στάση του πολιτικού ζεύγους  Μέρκελ-Σόιμπλε, καθώς και τις αναθυμιάσεις των ναζιστικών ακροτήτων εις βάρος της Ελλάδας πριν από 75 χρόνια) μπορεί να οδηγήσει σε αυτοεκπληρούμενες προφητείες περί «grexit» και «grexident».

Στη δύσκολη καμπή που βρισκόμαστε απαιτείται σύνεση, αποφασιστικότητα και θάρρος από την πλευρά των πολιτικών ηγεσιών του λεγάμενου δημοκρατικού τόξου. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Tσinρας πρέπει άμεσα να επιλέξει την κατεύθυνση που θέλει να οδηγήσει την Ελλάδα. Οραματίζεται μια χώρα που ανήκει στην Ευρώπη και γενικότερα στη Δύση ή μια απομονωμένη, τριτοκοσμική οντότητα στην περιοχή της μεσογειακής αβεβαιότητας και της πολιτικής αστάθειας. Εάν, όπως διατείνεται, προτιμά μια Ελλάδα που λειτουργεί ως ισάξιος και ενσωματωμένος εταίρος της Ευρωζώνης και Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει άμεσα να επιβληθεί στις αντιευρωπαϊκές συνιστώσες του πολυδιάστατου κόμματός του . Όπως φάνηκε από τη συζήτηση στη Βουλή σχετικά με το νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση της  ελληνικής ανθρωπιστικής κρίσης- η κυβέρνηση μπορεί να εξασφαλίσει σε επιμέρους θέματα τη στήριξη των βουλευτών του 'Ποταμιού' του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και της Νέας Δημοκρατίας. Ειδικά, στην περίπτωση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο κ. Σαμαράς θα πρέπει να κριθεί με βάση την ικανότητά του να ιεραρχήσει την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρώπη πολύ πάνω από τα στενά προσωπικά και κομματικά του συμφέροντα.

Η μελέτη της  Ιστορίας δείχνει ότι οι ικανοί και χαρισματικοί ηγέτες αναδεικνύονται στις εποχές των μεγάλων κρίσεων. Η Ελλάδα, η οποία στις μέρες μας αντιμετωπίζει την προοπτική αυτοαπομόνωσης με δεδομένο τον γεωπολιτικό κίνδυνο μιας αμφίθυμης και αναθεωρητικής Τουρκίας, έχει απόλυτη ανάγκη συμμαχιών που είναι οργανικά και θεσμικά κατοχυρωμένες (όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ). Και για να αποφευχθεί εδώ κάθε παρεξήγηση από τον αναγνώστη, μια ευρωατλαντική Ελλάδα έχει κάθε λόγο, κίνητρο και συμφέρον να παίζει τον ρόλο του ειρηνοποιού και διαμεσολαβητή στα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο, καθώς και να αναπτύσσει αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με ισχυρές  και οικονομικά εύρωστες χώρες ‘όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία και άλλες ανερχόμενες οντότητες παγκόσμιας πολιτικοοικονομικής εμβέλειας. Ακολουθώντας το ηγετικό παράδειγμα του Ελευθερίου Βενιζέλου, έχοντας κλείσει μέτωπα προς κάθε άλλη κατεύθυνση, η χώρα μας μπορεί να επιδιώξει από θέση ισχύος έναν έντιμο συμβιβασμό με τη γειτονική Τουρκία με πρότυπο τη συνθήκη ελληνοτουρκικής φιλίας του 1930 ανάμεσα στον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Κεμάλ Ατατούρκ.

Αναδημοσίευση από την καθημερινή της Κυριακής 22/3/2015. Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς

2015-03-06. Η Ελλάδα βαδίζει (σχεδιασμένα ;) ολοταχώς στην έξοδο από το ευρώ.

on Παρασκευή, 06 Μαρτίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Σπύρος Παρασκευόπουλος, Οικονομολόγος, Ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Λειψίας

Γερμανός Βουλευτής έθεσε στους συναδέλφους του, σε ομιλία του στη γερμανική Βουλή (27.02.2015), το εξής ρητορικό ερώτημα: αν οι κύριοι Τσίπρας και Βαρουφάκης ήσαν έμποροι μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, θα είχατε την εμπιστοσύνη να αγοράσετε από αυτούς μεταχειρισμένο αυτοκίνητο;
Την απάντηση την έδωσε μόνος του λέγοντας, εγώ όχι, και γι ‘ αυτό δεν ψηφίζω τη συμφωνία που έκλεισαν οι "Θεσμοί", δηλαδή η μέχρι τώρα λεγόμενη Τρόικα, (ΔΝΤ, ΕΚΤ, Ευρωζώνη), με την Ελλάδα, για παράταση της δανειακής σύμβασης (δηλαδή παράταση του λεγόμενου δεύτερου μνημονίου).

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-02-19. ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

on Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών, Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Κώστας Ζάγκαλης, φυσικομαθηματικός-συνταξιούχος

Πριν λύσουμε ένα πρόβλημα, πρέπει να το ορίσουμε. Εγώ διακρίνω 4 ορισμούς για το Κυπριακό Πρόβλημα:
1. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι πρόβλημα εθνικής ολοκλήρωσης του ελληνισμού.
2. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι πρόβλημα επανένωσης της Κύπρου.
3. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι πρόβλημα επίτευξης κάποιων γεωστρατηγικών στόχων κάποιων μεγάλων κρατών.
4. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι ένα μίγμα των τριών παραπάνω προβλημάτων.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-01-20. Άλυτα παραμένουν τα ζωτικά θέματα της Ομογένειας

on Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (ΣΑΕ)

Δρ. Όλγα Σαραντοπούλου – Γραμματέας ΣΑΕ         
Βιέννη, 20η Ιανουαρίου 2015

Άλυτα παραμένουν τα ζωτικά θέματα της Ομογένειας
Ενώ η Ελλάδα προσέρχεται την Κυριακή 25 Ιανουαρίου στις κάλπες για τίς πρόωρες και ίσως τις πιο κρίσιμες κοινοβουλευτικές εκλογές στην μεταπολιτευτική της ιστορία, δεν μπορούμε παρά να επανέλθουμε στο μέγα θέμα της ψήφου των Αποδήμων Ελλήνων.

Διαβάστε ΕΔΩ! την επιστολή στην Ελληνική!

Διαβάστε ΕΔΩ! την επιστολή στην Αγγλική!

2015-01-19. Η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ, για τώρα

on Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

των Christian Odendahl και Simon Tilford

Η Ελλάδα θα διεξάγει πρόωρες εκλογές στις 25 Ιανουαρίου, καθώς η βουλή της χώρας δεν κατόρθωσε να εκλέξει ένα νέο πρόεδρο με την απαιτούμενη πλειοψηφία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα αριστερό κόμμα (ή μάλλον ένας συνασπισμός κομμάτων), με ηγέτη τον Αλέξη Τσίπρα, αυτή τη στιγμή προηγείται στις δημοσκοπήσεις.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

<<  1 2 3 4 [56 7 8 9  >>