Απόψεις μη Μελών

11/7/2016. Εκλογικός νόμος: πρόβα «μεγάλου συνασπισμού», ενόψει «καταιγίδας»;

on Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Ceteris Paribus, Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς

11/7/2016. Εκλογικός νόμος: πρόβα «μεγάλου συνασπισμού», ενόψει «καταιγίδας»;

Η αμεριμνησία με την οποία το πολιτικό σύστημα βαδίζει σαν υπνωτισμένο προς μια μείζονα κρίση, βυθισμένο μέσα στις «μικροσκοπικές σκοτούρες» της μάχης για μιντιακά, τραπεζικά και λοιπά ερείσματα στο σύστημα εξουσίας, είναι παροιμιώδης. Αναρωτιέται κανείς: δεν αναγνωρίζουν τα «σημάδια» ή πιστεύουν ότι την τελευταία στιγμή, όπως στην αρχαία τραγωδία, θα παρέμβει σωτήρια ο «από μηχανής θεός»;
Κι όμως, ιδιαίτερα ύστερα και από το Brexit, ποτέ άλλοτε οι παράμετροι του προβλήματος δεν ήταν τόσο καθαρές και δεδομένες. Ας δούμε εντελώς συνοπτικά τα 5 σημάδια της «καταιγίδας» που έρχεται:
1. Το Brexit είναι ένα καταλυτικό για τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας γεγονός: Πρώτο, όλα τα ρίσκα που συμπυκνώνονται στο country risk και λειτουργούν απαγορευτικά για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, τώρα μεγεθύνονται σε απόλυτο βαθμό. Ποιος θα επενδύσει στην Ελλάδα, σε οποιαδήποτε αξία, όταν υποβαθμίζεται η πιστοληπτική ικανότητα της Βρετανίας και της ίδιας της ΕΕ, όταν οι ευρωπαϊκές εγγυήσεις «τρίζουν», όταν οι ιταλικές τράπεζες «τρίζουν», όταν διαπιστώνεται φυγή επενδυτών από το City του Λονδίνου; Δεύτερο, αν η Γερμανία και οι Βρυξέλλες κάνουν «ζοριλίκια» στην Ιταλία στο θέμα της στήριξης των ιταλικών τραπεζών και απειλούν με κυρώσεις την Ισπανία και την Πορτογαλία, από την Ελλάδα θα ζητήσουν μόνο «αίμα και δάκρυα» – και ήδη αυτό ακριβώς συμβαίνει, με τις απαιτήσεις να κλείσει με συνοπτικές διαδικασίες και με «ναι σε όλα» μέσα στο καλοκαίρι η επόμενη αξιολόγηση. Οι καιροί αλλάζουν δίχως να κοιτάζουν την κυβερνητική «μελαγχολία»…
2. Η ύφεση της ελληνικής οικονομίας θα συνεχιστεί όχι μόνο για το 2016 (διαψεύδοντας τις προβλέψεις για ανάπτυξη από το δεύτερο εξάμηνο) αλλά και το 2017, με ρυθμούς 1% και 0,3% αντίστοιχα σύμφωνα με το ΙΟΒΕ! Θα πρόκειται για ιστορικό αρνητικό ρεκόρ δέκα συναπτών ετών ύφεσης σε καιρό ειρήνης! Ποια οικονομία και ποια κοινωνία μπορεί να σταθεί όρθια σε τέτοιες συνθήκες;
3. Τα συνεχή μνημόνια για τη διαχείριση μιας συντελεσμένης κρατικής χρεοκοπίας και η εξ αυτών συνεχής ύφεση έχουν δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις για να εκραγεί το άλλο χρέος, το ιδιωτικό, των νοικοκυριών αλλά κυρίως των επιχειρήσεων. Τα σημάδια ότι πλησιάζουμε προς το σημείο της έκρηξης είναι τυπικά και συνοψίζονται στο εξής: όλοι χρωστούν σε όλους και κανείς πλέον δεν μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη του στον άλλον. Το Δημόσιο χρωστά στους ιδιώτες: τα ληξιπρόθεσμα χρέη του προς τον ιδιωτικό τομέα αυξάνονται αντί να μειώνονται και πλέον ξεπερνούν τα 7 δισ. ευρώ, ξαναπιάνοντας τα ιστορικά υψηλά του 2012. Οι ιδιώτες χρωστούν στο Δημόσιο: οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των ιδιωτών, που πριν δύο χρόνια αυξάνονταν με ρυθμό περίπου 600 εκατ. ευρώ το μήνα και πέρυσι με ρυθμό 1 δισ. ευρώ το μήνα, πλέον αυξάνονται με ρυθμό 1,5 δισ. ευρώ το μήνα! Οι ιδιώτες χρωστούν στις τράπεζες: πάνω από 110 δισ. ευρώ είναι τα «κόκκινα» δάνεια! Οι ιδιώτες χρωστούν μεταξύ τους: οι μεταχρονολογημένες επιταγές έχουν γίνει «φάμπρικα» εξαιτίας του χαμηλού τζίρου και των προβλημάτων ρευστότητας που γιγαντώνονται. Σε αυτή την αλυσίδα όπου όλοι χρωστούν σε όλους όλο και περισσότερα, άρχισαν ήδη να πέφτουν ηχηρά «κανόνια» (Mega, Μαρινόπουλος, Μαμιδάκης και έπεται συνέχεια), απειλώντας να ενεργοποιήσουν το μηχανισμό έκρηξης του ιδιωτικού χρέους.
4. Η συγκυρία των αλλαγών στις ελληνικές τράπεζες (δέσμευση για άμεση διαχείριση των «κόκκινων» δανείων και ιδιαίτερα των επιχειρηματικών, νέες διοικήσεις υπό τον έλεγχο των ξένων funds και των δανειστών) περισσότερο απειλεί την έκρηξη του μηχανισμού του ιδιωτικού χρέους παρά την απομακρύνει. Το «πάρτι» με τις αναχρηματοδοτήσεις παλιών δανείων τελειώνει, τα προβλήματα ρευστότητας των επιχειρήσεων επιδεινώνονται, η μαζική εκκαθάριση «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων ξεκινά, φέρνοντας νέα «κανόνια»: εκκαθάριση εν λειτουργία ή και σκέτη εκκαθάριση.
5. Το τεχνικό μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση με τους δανειστές έχει σκληρές δεσμεύσεις για την αποπληρωμή των χρεών του Δημοσίου προς τους ιδιώτες, καταστρέφοντας το «μηχανισμό» μέσω του οποίου η κυβέρνηση σώζει τα προσχήματα για το πρωτογενές πλεόνασμα. Αυτό σημαίνει ότι η επίτευξη του στόχου για το πρωτογενές πλεόνασμα πρέπει να στηριχτεί στην επίτευξη των στόχων για τα έσοδα. Έρχεται λοιπόν η ώρα να καταρρεύσει η φόρμουλα που η κυβέρνηση επέλεξε στο πλαίσιο του τρίτου μνημονίου: η στήριξη των στόχων του στην τρομακτική αύξηση των φόρων – παρά το πρωτοφανές κύμα μέτρων αναγκαστικής είσπραξης με κατασχέσεις καταθέσεων, ακινήτων κ.λπ.
6. Η επόμενη αξιολόγηση με βασικό μενού τα εργασιακά (μαζικές απολύσεις, συνδικαλιστικός νόμος κ.λπ., πιθανότατα νέα μείωση του κατώτατου μισθού, κατάργηση επιδομάτων, τριετιών κ.λπ.) θα ανοίξει ένα νέο «μέτωπο» με την κοινωνία αλλά και με τα συνδικάτα, ακριβώς σε μια περίοδο που το κλίμα στην κοινωνία θα αρχίσει να βαραίνει: μας περιμένει λοιπόν ένα «καυτό» φθινόπωρο και ένας βαρύς χειμώνας.
Μπορεί κανείς βεβαίως να πιστεύει στα θαύματα, και να ελπίζει ότι, παρ’ όλα αυτά, ο τυχερός Αλέξης Τσίπρας ή και το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, θα ξαναπέσουν από την Ακρόπολη και θα σταθούν όρθιοι, βρίσκοντας μάλιστα και πορτοφόλι – μια νέα στήριξη ή χρηματοδότηση. Όσοι πιστεύουν στα θαύματα, ας ανάψουν μια λαμπάδα ίσαμε το μπόι του Αλέξη στην Παναγιά της Τήνου. Οι υπόλοιποι όμως οφείλουμε να σκεφτούμε με βάση τη λογική. Και η λογική λέει ότι μια νέα υποτροπή με νέα επεισόδια κρίσης μας περιμένουν – οσονούπω! Και στις συνθήκες που η ΕΕ κλυδωνίζεται, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί τι θα σημαίνει μια νέα υποτροπή της ελληνικής κρίσης και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει να επανέλθουν όχι σαν φόβητρο αλλά σαν ωμός ρεαλισμός τα σενάρια για συμφωνημένο – «προσωρινό» Grexit.
Πάμε λοιπόν πλησίστιοι για μια νέα σύγκρουση με το «παγόβουνο». Και μόνο υπ’ αυτό το πρίσμα έχει κάποιο νόημα να εξεταστούν και ερμηνευτούν όσα γίνονται τελευταία στην πολιτική σκηνή και γενικότερα το σύστημα εξουσίας. Στην πραγματικότητα, όλοι προετοιμάζονται για τη σύγκρουση με το «παγόβουνο». Αλλά -φευ!- όλοι προετοιμάζονται όχι με κριτήριο να σωθεί το «καράβι», αλλά με κριτήριο ποιος θα διαφεντεύει τα ενδιαιτήματα, τα μπαρ και τις πισίνες της πρώτης θέσης. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη γι’ αυτό, από τις περιπέτειες της υπόθεσης του εκλογικού νόμου: η προσπάθεια της κυβέρνησης να βρει τους 200 βουλευτές για να ισχύσουν από τις επόμενες εκλογές η κατάργηση του μπόνους και το αναλογικότερο εκλογικό σύστημα δεν «κολλάει» παρά μόνο σε μία εκτίμηση: ότι σύντομα θα συγκρουστούμε με το «παγόβουνο», ότι αυτή η κυβέρνηση δεν θα μακροημερεύσει, ότι πιθανότατα θα πάμε σε εκλογές που η συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα χάσει και ότι θα πρέπει να αποτραπεί ο σχηματισμός κυβέρνησης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Όλα αυτά όμως για ποιο σκοπό; Για να υπάρξει ακυβερνησία; Όχι ασφαλώς. Ο στόχος είναι διαφανής: ο «μεγάλος συνασπισμός», με τους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να μένουν στο παιχνίδι της εξουσίας, διατηρώντας τα ερείσματα και το ρόλο τους.
Όταν όμως πάμε για σύγκρουση με το «παγόβουνο» και όλοι έχουν στο μυαλό τους τη νομή και ανακατανομή της πολιτικής και επιχειρηματικής εξουσίας και όχι τη σωτηρία του «καραβιού», τότε το «ναυάγιο» είναι προδιαγεγραμμένο…

11 Ιουλίου, 2016 Δημοσιεύθηκε από Ceteris Paribus

6/7/2016. Μια σύντομη ιστορία (της Τουρκίας) των τελευταίων 14 ετών!..

on Τετάρτη, 06 Ιουλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του δημοσιογράφου Ραχμί Τουράν.

Δημοσίευμα της εφημερίδος «Σοζτζιού» της 9 Απρ. 2016 , του δημοσιογράφου Ραχμί Τουράν.
Μετάφραση-Απόδοση στα Ελληνικά ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΟΥΔΗΣΗ

Πηγή: Η Φωνή της Άσκρης – Φύλλο 8,  Σελίδα 10

Η Δυτική κουλτούρα εμάς δεν μας αρέσει! Ούτε όμως έχουμε δεσμευτεί και στο πνεύμα της Μέσης Ανατολής… Παρά το γεγονός ότι ο μισός πληθυσμός σκέπτεται σαν τους Δυτικούς, το άλλο μισό είναι ακόμη μέσα σε πρωτόγονη κατάσταση…

Το καράβι της Τουρκίας δεν είναι προς την Ευρώπη, αλλά το πηδάλιο είναι σε κατάσταση που έχει στρίψει προς τη Μέση Ανατολή, η οποία βρίσκεται μέσα στο αίμα.

Κλοπή, διαφθορά, δωροδοκία και ληστεία, είναι μια νοοτροπία που είναι αρκετά νόμιμη, η χώρα μας έχει πιάσει την οροφή της ανηθικότητας και εμείς φυσικά δεν μπορούμε να φθάσουμε το δυτικό πολιτισμό.

Σε μας εφαρμόζεται η θρησκευτική πολιτική, σε μας η δωροδοκία, σε μας η διαφθορά, σε μας ο βιασμός των παιδιών, σε μας η απαγωγή των κοριτσιών, σε μας η βία κατά των γυναικών…

Μ’ αυτή την κατάστασή μας, ακόμη αναρωτιέστε «γιατί δεν μας δέχονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση;» 

Κοιτάξτε αυτή την εικόνα:
•Το έτος 2002 στις φυλακές υπήρχαν 49.512 φυλακισμένοι και κρατούμενοι και μέσα σε 14 χρόνια, έγινε η έκρηξη και ο αριθμός τους ανήλθε στις 156.195 και μάλιστα για κάποιο διάστημα δεν υπήρχε θέση ακόμα και στις νεόκτιστες φυλακές!. Μεταξύ 180 χωρών, βρισκόμαστε στην 3η θέση στον κόσμο, στο θέμα του τζόγου και της παιδικής πορνογραφίας!.
•Είμαστε στις τελευταίες θέσεις της ελευθερίας του τύπου. Στον κόσμο βρισκόμαστε στην 159η θέση.
•Επίσης και στο κράτος δικαίου βρισκόμαστε προς τις τελευταίες θέσεις. Βρισκόμαστε στη 80η σειρά μεταξύ 102 χωρών.
•Τα τελευταία 14 χρόνια, η πορνεία και τα ναρκωτικά 17πλασιάστηκαν (1.700%), ενώ 28πλασιάστηκαν (2.800%) τα
διαζύγια.
•Τα περισσότερα εγκλήματα που διαπράττονται είναι: Δωροδοκία, διαφθορά, λεηλασία των δημόσιων αγαθών, δολοφονίες γυναικών, λαθρεμπόριο, τρομοκρατία, κλοπές, εκβιασμοί, και βιασμοί γυναικών- κοριτσιών αλλά και αγοριών.
•Στη χώρα δεν υπάρχει ασφάλεια ζωής και περιουσίας. Η δικαιοσύνη και η δημοκρατία είναι σαν την κουτσή πάπια (ανήμπορη). Δεν υπάρχει ελευθερία έκφρασης, πίστης και ιδεών.

Είναι αμέτρητα τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί… Όλα αυτά συνέβησαν μετά το 2002, όταν ήρθε στην εξουσία η κυβέρνηση του ΑΚΡ. Κοιτάξτε όμως… να μην είμαστε άδικοι… Στο θέμα της κινητής τηλεφωνίας, σπάσαμε μεγάλα ρεκόρ !...

Υπάρχουν κάποιοι που λένε: «Μα καλά τίποτε καλό δεν έχει γίνει;» Ποιος ξέρει, ίσως να υπάρχει… όμως για να γίνει κάτι καλό, θα πρέπει να υπάρχει θητεία μιας κυβέρνησης… Καλή ή όχι θα συζητηθεί αλλά κατά την περίοδο του ΑΚΡ, σπάσαμε ρεκόρ στην κινητή τηλεφωνία. Εισάγαμε από το εξωτερικό 166 εκατομμύρια τηλέφωνα, για τα οποία πληρώσαμε 23,4 εκατομμύρια δολάρια …και στη συνέχεια τι έγινε; Η χώρα μετατράπηκε σε νεκροταφείο κινητών τηλεφώνων !.. Με το που βγήκαν τα έξυπνα τηλέφωνα, τα τηλέφωνα που είχαν εισαχθεί νωρίτερα, πετάχτηκαν στα σκουπίδια. Να αυτή είναι μια σύντομη ιστορία της Τουρκίας, των τελευταίων 14 ετών !.

10/6/2016. Πως χρηματοδότησε ο ΛΕΝΙΝ τη χώρα του, μετά την άρνηση πληρωμών;

on Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια Χρύσανθος Χατζηγεωργίου, Ταξίαρχος ε.α., Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

Του Νίκου Αναγνωστάτου
Μια ιστορική αλήθεια που είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε όλοι και ιδιαίτερα οι πολιτικοί. Διαβάστε τη και τα ξαναλέμε!!!
Με προσοχή άκουσα τον Γ.Γ. του ΚΚΕ να υποστηρίζει την μονομερή διαγραφή του χρέους. Κάτι αντίστοιχο ψελλίζουν διάφορες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο , βάζοντας στο ίδιο κάδρο και τον κ. Καμμένο και την Χρυσή Αυγή.
Στην ιστορία των χρεοκοπιών , μετράμε περίπου 40 χώρες. Και οι 40 μετά τη στάση πληρωμών αποκόπησαν από το διεθνές οικονομικό γίγνεσθαι εις βάρος των λαών τους..
Μα! λέει ο Γ.Γ. του ΚΚΕ, εμείς θα αρνηθούμε κάθε πληρωμή στο διεθνές κεφάλαιο, γιατί θα έχουμε Λαϊκή Συμμαχία.
Και αν έχουμε Λαϊκή Συμμαχία , νομιμοποιούμαστε να μην πληρώσουμε χρέη που έχουμε πάρει σαν δάνειο από την αποταμίευση άλλων λαών;
Βεβαίως, το έπραξε ο Λένιν.
Και εδώ αρχίζει το γέλιο. Θέλω να ξεπεράσω το γεγονός ότι ακόμα και η «Λαϊκή Επανάσταση» του Λένιν στηρίχτηκε, για όσους δεν το ξέρουν, σε κεφάλαια του διεθνών τοκογλύφων και του τελευταίου Αυτοκράτορα της Γερμανίας Κάιζερ. (υπολογίζεται γύρω στα 26 εκ μάρκα) Spiegel: THE GERMANS AND THE REVOLUTION, LENIN AND THE EMPEROR , From Wiegrefe, Klaus; Altenhöner, Florian; Boenisch, Ggeorg, Buschke, Heiko; Pylyov, Vladimir; Zeller, Anika
Αλήθεια είναι ότι ο Λένιν αρνήθηκε να πληρώσει κάθε σύναψη δανείου επί Τσαρικής εποχής. Αλλά τι έγινε μετά; πως χρηματοδότησε τη χώρα του ο Λένιν μετά την άρνηση πληρωμών;
Η αύξηση του πληθωρισμού ήταν τέτοια που κατέφαγε σχεδόν όλες τις μικροκαταθέσεις των πολιτών και εκμηδένισε την αγοραστική τους αξία. (Niall Ferguson, Η εξέλιξη του χρήματος εκδόσεις Αλεξάνδρεια)
Αυτά δεν μας τα ’πατε κ. Κουτσούμπα!
Όπως δεν μας είπατε ότι αυτή η άρνηση πληρωμών ήταν μια από τις αιτίες του μεγάλου λιμού 1920-21 με εκατομμύρια νεκρούς. Όπως δεν μας είπατε ότι ο Λενιν το 1922(Συνέδριο Γένουας) ξαναπήγε στο τραπέζι των Διεθνών τοκογλύφων ,ταπεινωμένος αυτή τη φορά, αναγνωρίζοντας τα τσαρικά χρέη και ζητώντας εν νέου βοήθεια , αφού η Δύση πρώτα του αποζημίωνε τις καταστροφές από τον εμφύλιο του 1918-1920.
Η Δύση φυσικά και του αρνήθηκε. (το ακούτε κ. Τσίπρα;)

Τι έκανε μετά;
Πήγε στους αιώνιους εχθρούς του , τους Αμερικανούς και εκχώρησε Ρωσική γη για να εξασφαλίσει πόρους για τον εξηλεκτρισμό της χώρας του.
Μετά πήγε στους Ιταλούς για σύναψη δανείου, μιας και οι Ιταλοί δανειοδοτούσαν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους παλαιότερες αρνήσεις πληρωμών.
Και βεβαίως απευθύνθηκε στους φίλους του από παλιά Γερμανούς, οι οποίοι κατασκεύαζαν όλη την πολεμική τους βιομηχανία στη Ρωσία, αφού τους είχε απαγορευτεί να την κατασκευάζουν στο έδαφος τους μετά την λήξη του Α’ παγκοσμίου πολέμου.
Το 1935 η γερμανική Dresntner Bank επιχορηγεί με 200.000.000 μάρκα την ΕΣΣΔ με την προϋπόθεση να χρησιμοποιηθούν για την αγορά γερμανικών προϊόντων.(το Άλμπουμ της σύγχρονης Ιστορίας, Οι μεγάλες δεκαετίες, τόμος δ’) .
Η μεγάλη όμως μπίζνα έγινε με την Σουηδία που την χρησιμοποίησε σαν το μεγαλύτερο πλυντήριο εξαγωγής χρυσού. . (Πηγή: ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ, ΤΡΟΤΣΚΙ.) Η ΕΣΣΔ είναι η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου σε εξόρυξη χρυσού. Στο βιβλίο μου «Ήταν ο κομμουνισμός, Ηλίθιε!» καταγράφω και τις συνθήκες καταναγκαστικής εργασίας εκατομμυρίων αμίσθων εργατών που εξόριζαν χρυσό για να κάνει μπίζνες η Σοβιετική πλουτοκρατία, κύριε Κουτσούμπα !!!)

Έτσι στο ερώτημα πως χρηματοδότησε ο Λένιν τη χώρα του μετά την άρνηση πληρωμών, έχουμε τις εξής πηγές:
1.Διεθνές κεφάλαιο
2.Διεθνείς εμπορικές συμφωνίες με τις «καταραμένες» καπιταλιστικές χώρες
3.Εμπόριο χρυσού
4.Πετρέλαιο- φυσικό αέριο
5.Καταναγκαστική εργασία, και να μην το ξεχάσουμε
6.Εμπόριο όπλων (σε οποιαδήποτε συμπλοκή ανά τον κόσμο η μια πλευρά χρησιμοποιούσε σοβιετικά πολεμικά συστήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι οι κύριοι προμηθευτές του Ισπανικού Εμφυλίου ήταν οι αιώνιοι συνεργάτες Γερμανοί και Σοβιετικοί.

Στην εποχή Γκορμπατσόφ άρχισε να αποκαλύπτεται όλη η μυθολογία περί δανειοδότησης της χώρας. Ο ίδιος πλήρωσε τσαρικό δάνειο το 1986 , ύψους 46 εκ. λίρες στους Βρετανούς.
Το 1991 ο ίδιος ζήτησε να γίνει διαγραφή των σοβιετικών δανείων και η απάντηση ήρθε καταπέλτης από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, « αν δεν πληρώσετε τα τσαρικά δάνεια δεν σας κουρεύουμε το χρέος» The dangers of sovereign debt default)
Κόκκαλο ο Γκορμπατσόφ, κ. Κουτσούμπα και κ. Τσίπρα που κοροϊδεύεται το κακόμοιρο ελληνικό λαό.
Γνωρίζετε άραγε ότι ο Μπρέζνιεφ το 1982 εξέδωσε ομόλογα ύψους 25 τρις ρούβλια και αναγκάζετε έως σήμερα να τα αποπληρώνει ο Πούτιν από τα έσοδα πώλησης του πετρελαίου;
Ξέρετε κύριοι και αγνοί ψηφοφόροι της Αριστεράς πόσο ήταν το χρέος που άφησε η Σοβιετική Ένωση το 1989 για το λαό της μετά την κατάρρευση της, στις καταραμένες διεθνείς χρηματαγορές του καπιταλιστικού συστήματος;
68 δις δολάρια.
Το ξέρετε ότι το 1997 ο Πούτιν ξεχρέωσε στη Γαλλία τσαρικό δάνειο ύψους 400 εκ. δολαρίων, μετά από 80 χρόνια;( πηγή: Osakovskiy της Bank of America)
Φυσικά και το ξέρετε ότι η Ρωσία το 1998 χρεοκόπησε. Ξέρετε όμως μετά από πόσο καιρό βγήκε στις αγορές ; μετά από 12 χρόνια. (Για όσους το παίζουν τσαμπουκάδες περί σκισίματος μνημονίων και άρνησης πληρωμών)

Κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και στις άλλες χώρες του Ανατολικού μπλοκ.
Οι πιστώσεις των καπιταλιστών στην ΚΟΜΕΚΟΝ (Οικονομικό Συμβούλιο Αμοιβαίας Βοήθειας, οργανισμός που ίδρυσαν η πρώην ΕΣΣΔ και οι σύμμαχοί της ) ανέρχονταν σε 50 δις δολάρια. Χρέος! (http://seisaxthia.wordpress.com
Τα χρέη των Ανατολικών κρατών στο Δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα το 1971 ήταν 6 δις δολάρια, το 1980 66δις και το 1988 96 δις. Με μεγαλυτερο αυτό της Ουγγαρίας με 25 δις δολάρια το 1980. .(Mark Mazower, Σκοτεινή Ήπειρος, εκδόσεις Αλεξάνδρεια)

Συμπέρασμα: Δεν αρκεί κύριοι της Αριστεράς να αρνηθείτε τα χρέη (που δεν θα μπορέσετε να το κάνετε), αλλά να βρείτε νέους τρόπους χρηματοδότησης της χώρας. Χρυσό δεν έχουμε , όπλα δεν έχουμε , τα πετρέλαια αν υπάρχουν(;) αργούν ακόμη, οι αγορές δεν μας δανείζουν , τι θα κάνετε λοιπόν; Μήπως θα εξαντλήσετε τη προσπάθεια σας στην πιστότερη εφαρμογή των συμφωνηθέντων; Λέω μήπως! Δε σας κρύβω όμως ότι με τρομάζει η ιδέα να σκέπτεστε την «καταναγκαστική» εργασία, υπό μορφή μισθών εξαθλίωσης σε περιβάλλον συλλογικής κατάρρευσης. Δεν σας έχω όμως για τόσο χαζούς. Αντιθέτως , για πολύ πονηρούς.

Κείμενο του Αντώνη Κρούστη στο Fileleftheros1966.blogspot.com

9/6/2016. Η ουτοπία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η πραγματικότητα

on Πέμπτη, 09 Ιουνίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει η Άννα Φαλτάιτς

Η δήλωση Τουσκ περί ευρωπαϊκής "ουτοπίας" αποτελεί υπενθύμιση ότι η Ευρώπη είναι θεμελιωδώς μια διχασμένη ήπειρος. Η διαφορά στις κουλτούρες Βορρά-Νότου, οι γεωπολιτικές εξελίξεις και γιατί ο καλύτερος τρόπος για να σωθεί η ΕΕ ίσως είναι η "αποσυναρμολόγησή" της.
Με την εμμονή τους στην ιδέα μιας ομόσπονδης Ευρώπης, οι Ευρωπαίοι ηγέτες χάνουν την επαφή τους με τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς και τροφοδοτούν το εθνικιστικό και ευρωσκεπτικιστικό αίσθημα σε όλη την ΕΕ. Κάπως έτσι συνόψισε ο πρόεδρος του Ευρ. Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, την κατάσταση στην Ευρώπη, κατά τη διάρκεια συνεδρίου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στις 30 Μαΐου. Σύμφωνα με τον Τουσκ, οι ευρωπαίοι ηγέτες δημιουργούν «διάφορες ουτοπίες –μια ουτοπία μιας Ευρώπης χωρίς κράτη-έθνη, μια ουτοπία μιας Ευρώπης χωρίς αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και φιλοδοξίες», αν και «οι πολίτες της Ευρώπης δεν μοιράζονται τον ευρω-ενθουσιασμό μας».
Ο Τουσκ δεν είναι ο πρώτος εκπρόσωπος της ΕΕ που αμφισβητεί το μέλλον της Ευρ, ενοποίησης (ο πρόεδρος της Ευρ. Επιτροπής Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ πρόσφατα έκανε παρόμοιες δηλώσεις). Όμως η επιλογή των λέξεων από τον Τουσκ είναι αξιοσημείωτη. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση συχνά χαρακτηρίζεται ως στόχος, ως φιλοδοξία ή ακόμα και ως όνειρο – έννοιες που ενέχουν κάποιον βαθμό ελπίδας για επίτευξη μιας πιθανότητας. Όμως εξ ορισμού, μια ουτοπία είναι ένας φανταστικός τόπος που υπάρχει μόνο ως ιδανικό. Ως εκ τούτου, ο Τουσκ παραδέχθηκε πως μια πλήρως ενοποιημένη Ευρώπη, όσο ιδανική και αν είναι, είναι αδύνατη.
Το γεγονός ότι η δήλωση αυτή έγινε από τον επικεφαλής του Ευρ. Συμβουλίου ίσως είναι σοκαριστικό. Άλλωστε, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί σχεδιάστηκαν προκειμένου να προπαγανδίσουν υπέρ της περισσότερης και βαθύτερης ευρωπαϊκής ενοποίησης, και ο Τουσκ είναι από την Πολωνία, μια χώρα που ενστερνίστηκε την συμμετοχή στην ΕΕ πριν από μόλις 12 χρόνια. Ωστόσο, το Ευρ. Συμβούλιο αποτελείται από τους επικεφαλής κυβερνήσεων κρατών-μελών της ΕΕ και σήμερα πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συμμερίζονται την άποψη του Τουσκ.
Η «χλεύη» της ιδέας μιας «Ευρώπης χωρίς κράτη-έθνη» αποτελεί κεντρικό σημείο στην δήλωση του Τουσκ, υπενθυμίζοντας στους ευρωπαίους ηγέτες πως η Ευρώπη είναι θεμελιωδώς μια διχασμένη ήπειρος. Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρωπαϊκής γης είναι όρη και χερσόνησοι, ενώ τα ποτάμια της χωρίζουν αντί να ενώνουν. Στα νότια της Ευρώπης, όπου η γεωγραφία από καιρό αποτρέπει την ανάδυση ισχυρών, ενοποιημένων οικονομιών, ο κατακερματισμός είναι ακόμα μεγαλύτερος. Το αποτέλεσμα είναι μια Ήπειρος όπου έχουν σχηματιστεί ισχυρές ταυτότητες, ξεχωριστές και πολλές φορές αντίθετες η μία από την άλλη. Υπάρχουν σαφείς κουλτούρες που εμποδίζουν την όποια προσπάθεια να ενοποιηθεί η Ευρώπη, είτε με τα στρατιωτικά μέσα του Ναπολέοντα ή του Χίτλερ, είτε με τα πολιτικά μέσα της Ευρ. Ένωσης.
Για μια ακόμα φορά, η Ευρ. Ένωση απέτυχε να ξεπεράσει τις διαφορές της Ευρώπης. Τα μέλη στον Νότο φαντάζονται πως είναι μια ένωση μεταφορών, όπου ο πλούτος ρέει από τον βορρά προς τον νότο. Οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης, από την άλλη, θέλουν να προστατέψουν τον εθνικό τους πλούτο και είναι καχύποπτοι έναντι μέτρων που θα οδηγούσαν σε επιμερισμό του κόστους και των κινδύνων μιας ευρωπαϊκής ενοποίησης. Οι χώρες της Ανατολής, όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία, στηρίζουν την Ευρ. Ένωση, όμως γίνονται όλο και πιο επιφυλακτικές λόγω της παρέμβασης της ΕΕ στις εσωτερικές τους υποθέσεις. Εν τω μεταξύ, σε όλη την ΕΕ, τα εθνικιστικά κόμματα κερδίζουν δυναμική με υποσχέσεις για προστασία των χωρών τους από τις ξένες απειλές όπως οι μετανάστες, το ελεύθερο εμπόριο ή το ευρώ.
Δεδομένων των σημαντικών αποφάσεων που βρίσκονται σε εκκρεμότητα για αρκετά κράτη-μέλη της ΕΕ, τα σχόλια του Τουσκ έχουν ιδιαίτερη σημασία. Στις 23 Ιουνίου η Βρετανία διενεργεί δημοψήφισμα προκειμένου να αποφασίσει αν θα παραμείνει ή όχι στην Ευρώπη. Από τον Μάρτιο μέχρι τον Οκτώβριο του 2017, διενεργούνται εκλογές σε χώρες του πυρήνα της ευρωζώνης –περιλαμβανομένης της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ολλανδίας- και τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα αναμένεται να έχουν καλές επιδόσεις. Η Ισπανία διενεργεί τις επόμενες εκλογές της στις 26 Ιουνίου ενώ η «ανυπότακτη» (αλλά φιλοευρωπαϊκή) κυβέρνηση της Ιταλίας θα αποφασίσει το πολιτικό της μέλλον σε δημοψήφισμα που θα διενεργηθεί τον Οκτώβριο με θέμα την συνταγματική μεταρρύθμιση. Η αναζωπύρωση της πολιτικής αβεβαιότητας σε Μαδρίτη και Ρώμη θα μπορούσε να υπονομεύσει την εύθραυστη ανάκαμψη της οικονομίας της ευρωζώνης.
Ως αντίδραση, η Γαλλία και η Γερμανία συζητούν τρόπους να αναβιώσουν τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Το πρόβλημα, όμως, είναι πως δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο πώς θα γίνει αυτό. Η επιπλέον δημοσιονομική ενοποίηση δεν θα έχει αποτέλεσμα. Τα μέλη το Νότου, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, θα πίεζαν για μεγαλύτερο επιμερισμό του ρίσκου στην ευρωζώνη, ενώ οι χώρες του Βορρά, με πρώτη τη Γερμανία, θα επέμεναν στην συγκέντρωση της δημοσιονομικής εξουσίας και στον περιορισμό των δαπανών και της δυνατότητας δανεισμού των νότιων εταίρων τους.
Πρόσφατο δημοσίευμα στους Financial Times αφήνει να εννοηθεί πως ο Φρανσουά Ολάντ και η Άνγκελα Μέρκελ θεωρούν πως η ασφάλεια και η άμυνα μπορεί να είναι η απάντηση. Η μεγαλύτερη ενοποίηση στους τομείς αυτούς, όπως υποστηρίζουν, θα μπορούσε να είναι αποδεκτή για τα περισσότερα κράτη-μέλη, δεδομένης της συνεχιζόμενης μεταναστευτικής κρίσης και των πρόσφατων τρομοκρατικών επιθέσεων σε Γαλλία και Βέλγιο. Όμως ακόμα και αυτή η πρόταση θα είναι αμφιλεγόμενη και ορισμένοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι έχουν ήδη προειδοποιήσει πως η εισαγωγή φεντεραλιστικών πρωτοβουλιών απλώς θα κάνει εντονότερα τα υφιστάμενα «ρήγματα» στην Ευρώπη. Άλλωστε, μέχρι τα τέλη του 2017, ο Ολάντ και η Μέρκελ μπορεί να μην βρίσκονται πια στην εξουσία.
Στην προσπάθειά της να ξεπεράσει το έθνος-κράτος, η Ευρ. Ένωση έχει καταφέρει μόνο ένα ημίμετρο. Οι χώρες εκχωρούν την εθνική τους κυριαρχία σε ορισμένα ζητήματα και την διατηρούν σε άλλα. Ως αποτέλεσμα, κανένας δεν είναι ικανοποιημένος. Η Γερμανία και η Γαλλία εξακολουθούν να εξετάζουν τρόπους προκειμένου να διατηρηθεί το Ευρωπαϊκό μπλοκ. Όμως, τα πολιτικά γεγονότα του επόμενου ενάμισι έτους μπορεί να αποδείξουν πως ο καλύτερος τρόπος για να σωθεί η Ευρ. Ένωση, είναι να αποσυναρμολογηθούν ορισμένα κομμάτια της.
Άννα Φαλτάιτς
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Δημοσιεύθηκε: 4 Ιουνίου 2016

20/5/2016. Η αυταπάτη ως τεκμήριο πολιτικής ανεπάρκειας

on Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

Προσπαθώντας να δικαιολογήσει, από το βήμα της βουλής, ο πρωθυπουργός της χώρας, την ασυνέπεια μεταξύ προεκλογικών δεσμεύσεων και κυβερνητικής πρακτικής, προέβη στην ακόλουθη δήλωση: «Μπορείτε να μας κατηγορήσετε για αυταπάτες, όχι ότι είπαμε ψέματα». Βασική του μέριμνα ήταν να πείσει τους πολίτες πως δεν πρέπει να τους ψέγουν ως ανειλικρινείς αλλά ως αιθεροβάμονες. Σύμφωνα με την ψυχιατρική η αυταπάτη, ως διαδικασία ή γεγονός, συνίσταται με την παραπλάνηση του εαυτού μας ώστε να δεχτεί ως αληθές ή έγκυρο κάτι το οποίο είναι ψευδές ή άκυρο. Εν ολίγοις, η αυταπάτη είναι ο τρόπος με τον οποίο δικαιολογούμε στον εαυτό μας τις ψευδείς πεποιθήσεις μας. Η συλλογική ψευδαίσθηση της παράταξής του, που επικαλέστηκε ο πρωθυπουργός, δεν θα προσεγγιστεί στην κυριολεκτική, δηλαδή ως ψυχικό νόσημα, αλλά στην πολιτική της διάσταση.
Αποφαίνεται, λοιπόν ο αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος, πως δεν είναι κοινωνικά μεμπτή η αδυναμία κατανόησης και δράσης στο πολιτικό γίγνεσθαι επί τη βάσει των αντικειμενικών κι όχι των υποθετικών ή υποκειμενικών εκτιμήσεων και επιθυμιών έκαστου. Σύμφωνα με τη συλλογιστική του, η παραδοχή μη ορθής πρόσληψης της πραγματικότητας συνιστά επαρκή δικαιολογία, προς την κοινωνία και πιθανόν να λογίζεται ως προσόν στον οικείο πολιτικό του χώρο. Αναμφίβολα η δήλωση εμπεριέχει προσωπικά και συλλογικά βιωματικά χαρακτηριστικά που αφορούν τον πολιτικό του χώρο εν γένει. 
Η αριστερά της μεταπολίτευσης πορεύθηκε επί 40 χρόνια εν μέσω ζωτικών ψευδών (Ιψενικός όρος) από τα οποία ούτε η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, δεν διαφοροποίησε, επί της ουσίας, τις βασικές της ερμηνευτικές υποθέσεις για το ιστορικό γίγνεσθαι και τις νομοτέλειες των ιδεολογικών του πεποιθήσεων. Η προνομιακή θέση που κατείχε η αριστερά, κατά την μεταπολίτευση, σε ορισμένους τομείς του συλλογικού μας βίου, όπως η τέχνη και η παιδεία και η απόσταση από την πολιτική εξουσία, δημιούργησε σταδιακά μια λανθάνουσα προσέγγιση της πραγματικότητας.        
Η δήλωση αντικειμενικό σκοπό είχε να δικαιολογηθεί ο πρωθυπουργός, προς το κοινωνικό σώμα, για την μη τήρηση των προεκλογικών του διακηρύξεων. Άθελά του ομολόγησε την προσωπική του και συλλογική τους αδυναμία να κατανοήσουν, να ερμηνεύσουν και να πράξουν στο πολιτικό γίγνεσθαι, εσωτερικό και διεθνές, επί των υπαρκτών και όχι των επιθυμητών καταστάσεων. Διαφαίνεται πως μετά την αμφισβήτηση του ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς, λόγω της τριβής της με την εξουσία, την βάσανο της ερμηνευτικής της σπουδαιότητας και ακρίβειας διέρχεται και η περιώνυμη ιδεολογική της «ευρωστία».
Στο βαθμό που ο πρωθυπουργός και το κόμμα του δεν ψεύδονται αλλά αυταπατήθηκαν, οφείλει να μας πληροφορήσει πώς προέκυψαν οι συγκεκριμένες αυταπάτες του και πώς πιστεύει ότι θα τις ξεπεράσει, ώστε να μην υποτροπιάσουν; Εν τέλει πόσο σοφότεροι έγιναν και κατά πόσο θεωρούν ότι χρήζουν αναθεώρησης μερικές έστω από τις κυρίαρχες πτυχές τις πολιτικής τους συγκρότησης. Σε αντίστοιχη κατάσταση, υπό άλλους αλλά και συναφείς λόγους βρίσκεται κι ο έτερος πόλος της συγκυβέρνησης. Φυσικά για ένα μεγάλο μέρος των κυβερνητικών στελεχών έχουν ενεργοποιηθεί ήδη οι ψυχικές διεργασίες της εκλογίκευσης, ως μέσου αυτασφάλισης του «εγώ», έτσι ώστε να αισθάνονται πως οι πράξεις τους είναι σύμφωνες με τις πεποιθήσεις τους.

3/5/2016. Ανασυνθέτοντας τους άξονες συλλογικής συνοχής και αναφοράς.

on Τρίτη, 03 Μαΐου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

3/5/2016. Ανασυνθέτοντας τους άξονες συλλογικής συνοχής και αναφοράς.

Το πώς διαβαθμίζει κάποιος την δυσμενή συγκυρία που διέρχεται η χώρα μας είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων και προϋποθέσεων, όπως των ιστορικών του αντιλήψεων, των ιδεολογικών του πεποιθήσεων και κυρίως των μελλοντικών προσδοκιών για το πώς θα προσδιορίζεται η συλλογικότητα στην οποία, καλώς ή κακώς, ενυπάρχει. Αναμφίβολα, ως ελληνισμός βρισκόμαστε σε μια δύσκολη καμπή της μακραίωνης πορείας μας. Ακόμη και με τα χαμηλής στάθμης «επιστημονικά»  και ιδεοληπτικά κριτήρια, που ταυτίζουν τον ελληνισμό με την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, η περίσταση προϋποθέτει διάγνωση και αντιμετώπιση των προβλημάτων. Η διάζευξη έγκειται στην ποιοτική διαβάθμιση των δύο προσεγγίσεων, που διαφοροποιούνται τόσο ως προς την οριοθέτηση του προβλήματος, όσο και ως προς τις πιθανές λύσεις του. Κοινό τόπο, βεβαία, συνιστά η συλλογική μας επιβίωση.  
Πρώτη προϋπόθεση αποτελεί η επιθυμία μας να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως διακριτή συλλογική οντότητα, προφανώς δεν αναφερόμαστε μόνο στην εδαφική ύπαρξη ελληνικού και κυπριακού κράτους. Αν ναι, εφ’ όσον συνεχίσουμε τοιουτοτρόπως η συγκεκριμένη μας στόχευση θα γίνεται όλο και πιο δυσεπίτευκτη. Αν όχι σε ποιό ευρύτερο πολιτικό σύνολο και υπό ποιες προϋποθέσεις θα ενταχτούμε; Η ενσωμάτωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση για ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας θεωρείται ως η θεραπαινίδα των παθογενειών μας και των ιστορικών προκλήσεων. Μια τέτοια προοπτική φαντάζει σήμερα λιγότερο πιθανή για ενδοευρωπαϊκούς λόγους. Για τους θιασώτες της, με κάθε κόστος και μέσο, πραγμάτωσης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος εξακολουθεί να υφίσταται η αναγκαιότητα υπέρβασης των «εθνικιστικών» αντιλήψεων στην Ελλάδα και αλλαχού. Παρόμοιες πεποιθήσεις αποδόμησης των κυρίαρχων πατριωτικών στάσεων της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, παρουσιάζονται και σε άλλους πολιτικούς χώρους, επιδιώκοντας να ενισχύσουν τις οικείες κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις.   
Η αναστροφή της ιστορικής μας παρακμής προϋποθέτει την διακρίβωση των παθογενειών σ’ όλη τους την έκταση. Η υπερκέραση των προβλημάτων χρήζει πρωτίστως την διατύπωσή τους. Εν έτει 2016, τί αληθεύει στην ελληνική κοινωνία; Πώς αρθρώνεται ο πολιτικός λόγος και συγκροτείται το κοινωνικό γεγονός, τί κυριαρχεί στη δημόσια σφαίρα κι θεωρείται ως σημαντικό ή ως ασήμαντο, με ποιόν τρόπο και βάσει ποιών ιεραρχήσεων ο νεοέλληνας καθορίζει τον ιδιωτικό του βίο; Στο βαθμό που επιθυμούμε η ελληνικότητα να συνιστά τρόπο πραγμάτωσης του ανθρώπινου βίου διακριτό, οφείλουμε να επανακαθορίσουμε τους άξονες αναφοράς μας, προσαρμοσμένους βεβαία στα δεδομένα της σύγχρονης εποχής. Επί παραδείγματι: πώς προσεγγίζουμε τη δημοκρατία; Ως υποχρέωσή μας να ψηφίσουμε μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια ή ως μία δυναμική διαδικασία που θα αξιώνουμε να τείνει διαρκώς προς αμεσότερες εκδοχές της, φορέας της οποίας θα είναι, όσο το δυνατόν πιο αδιαμεσολάβητα, ο πολίτης; Αντίστοιχα ερωτήματα ανακύπτουν και σε άλλους πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης όπως: την οικονομία, την τέχνη, την παιδεία, την θρησκεία. Ο ελληνισμός ως συλλογικό υποκείμενο πορεύεται, περισσότερο από τρεις χιλιετίες, λόγω ότι συγκρότησε άξονες αναφοράς, που σε ορισμένες περιπτώσεις αποτέλεσαν κορυφαίες εκφάνσεις του ανθρώπινου πολιτισμού.
Τα τεκμήρια της παρακμής είναι επισημασμένα πολύ πριν αποτυπωθούν στα δημοσιονομικά κιτάπια της χώρας. Δυστυχώς έχουν απονευρωθεί ορισμένα από τα διαχρονικά χαρακτηριστικά της ιδιοσυστασίας μας. Σίγουρα, ως ελληνισμός έχουμε εφεδρείες για να εξέλθουμε από την «στενωπό», αρκεί να υπάρξει πραγματική συλλογική βούληση που θα μετουσιώσει την επιθυμία σε δυνατότητα. Τέλος, ας αναλογιστεί και να πράξει έκαστος, επί τη βάσει της σοβαρότητας των προκλήσεων κι όχι των, με μακροϊστορικούς όρους, αδιάφορων προσωπικών του πεποιθήσεων. Ερειδόμενος στην μεταφυσική μας παράδοση εύχομαι σε όλους, Καλή Ανάσταση!

20/4/2016. Κομματική πλήθυνση. Πολιτική αναγκαιότητα ή προσωπική φιλοδοξία;

on Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

Στην τωρινή συγκυρία παρατηρείται εντονότερο το φαινόμενο ίδρυσης, ή δήλωση προθέσεων προς αυτή την κατεύθυνση, νέων κομμάτων, αναδιάταξης παλαιών σχηματισμών και κινητικότητας πολιτικών προσώπων. Εν μέρει αποτελεί αναμενόμενη επενέργεια της παρατεταμένης και πολυσχιδούς κρίσης που δημιουργεί προς το κοινωνικό σύνολο αναγκαιότητες ελπίδος, φορείς των οποίων αξιώνουν να γίνουν νέοι ή νεοφανείς κομματικοί οργανισμοί. Ο Αριστοτέλης διατύπωσε έναν από τους πληρέστερους ορισμούς της πολιτικής: «ως την δια της φρονήσεως ενασχόληση με τα κοινά». Από τις λέξεις της εν λόγω φράσης, αυτή που χρήζει ερμηνείας στο εκάστοτε ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο αναφοράς είναι η φρόνησις.
Στην σύγχρονη εποχή η πολιτική, ως φαινόμενο και ως επιστήμη, συνυφάνθηκε αιτιωδώς με το κράτος, τις δομές και λειτουργίες του. Περιοριστικά -κι ως συνέπεια αυτού του γεγονότος- το πολιτικό φαινόμενο συναρτήθηκε, ως επιστήμη και ως πρακτική, με την εξουσία και τα κόμματα αποτέλεσαν τις συλλογικότητες που επιδίωξαν την κυρίευσή της. Αναμφίβολα ο πολυκομματισμός συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση και ουσιώδες χαρακτηριστικό για τη λειτουργία των δυτικών αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών. Ταυτόχρονα, η ίδρυση νέων κομμάτων δεν συνεπάγεται ευθύγραμμα και την εμβάθυνση του δημοκρατικού χαρακτήρα του πολιτεύματος. Επίσης η συλλογικά επωφελής λειτουργία των θεσμών και όχι η ύπαρξή τους, αυτή καθ’ εαυτή, καθορίζει κατά πόσο κι αν συμβάλλουν προς την ίδια κατεύθυνση. Ο Πλάτων παρατηρούσε, πριν 2.500 χρόνια, πως τα κύρια χαρακτηριστικά της δημοκρατίας είναι ποιοτικά κι όχι ποσοτικά.
Το βασικότερο πρόβλημα του σύγχρονου ελληνικού κράτους, που παρακωλύει τη διεύρυνση της πολιτικής σφαίρας, την εμβάθυνση του δημοκρατικού της χαρακτήρα και την απρόσκοπτη οικονομική δραστηριότητα  είναι η αξίωση ελέγχου όλων των θεσμών από τον εκάστοτε φορέα εξουσίας, που διαχρονικά υποστασιώνεται από το κομματικό κράτος. Η καταφανής κοινωνική αναγκαιότητα για μεταρρυθμίσεις δεν είναι υποχρεωτικό πως καλύπτεται από την γέννηση νέων κομμάτων.
Η ανθρώπινη φιλοδοξία συνιστά μια ανθρωπολογική σταθερά που αδιαφορεί πολλές φορές για το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου επιδιώκεται η πραγμάτωση των «μεγαλεπήβολων» επιθυμιών της. Κατά την μεταπολιτευτική περίοδο του πλήρους δικομματισμού, όταν δηλαδή τα δύο κυρίαρχα κόμματα λάμβαναν αθροιστικά περίπου το 85% των ψήφων, η ανάδειξη ενός νέου κόμματος αποτελούσε μια αρκετά δύσκολη υπόθεση, με περιορισμένες πιθανότητες επιτυχούς εκλογικής κατάληξης. Η παρούσα συγκυρία γεννά ευκαιρίες για κομματικούς πειραματισμούς και πολυειδείς προσωπικές διαδρομές με σκοπό την πολιτική επιβίωση. Σήμερα, όμως, για να ανακοπούν και αναστραφούν οι άκρως αρνητικές προοπτικές για την χώρα και να τερματιστούν οι πασίδηλες παθογένειες, είναι εξαιρετικά αμφίβολο πως άξονες υπέρβασης της τωρινής νοσηρής κατάστασης δύναται να καταστούν πολιτικά πρόσωπα, που συνέβαλαν στην διαιώνισή της, μόνο και μόνο επειδή ιδρύουν ή συμμετέχουν σε «νέα» κόμματα.  
Η αδήριτη, ιστορικών διαστάσεων, αναγκαιότητα επιτάσσει επιστράτευση και στελέχωση των, όσων απαιτούνται, κομμάτων με κριτήρια ποιότητας, απαγορεύοντας τρίτες και τέταρτες ευκαιρίες σε αποδεδειγμένα μη ικανούς. Η βούληση ενασχόλησης με τα κοινά δεν απουσιάζει του πολιτικού προσωπικού και της κοινωνίας, η φρόνησις όμως  αναζητείται.

20/4/2016. ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.!! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!!

on Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιμέλεια Ιωάννης Μπαλτζώης, Αντγος ε.α., Μέλος ΔΣ ΕΛΙΣΜΕ

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.!! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!!
 
Υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όχι σε κίβδηλη, δήθεν λύση.
[Γ. Κασιμάτης. Β. Φίλιας, Π. Νεάρχου, Λ. Αξελός, Π. Ήφαιστος, Ι. Μάζης, Μ. Ευρυβιάδης, Δ. Αλευρομάγειρος,  Λ. Βάσσης, Θ. Στοφορόπουλος].

1. Παρακολουθούμε, με μεγάλη ανησυχία, την ενορχήστρωση μιας προπαγάνδας ότι έχει επιτευχθεί μεγάλη πρόοδος στις διεξαγόμενες διακοινοτικές συνομιλίες και ότι το Κυπριακό βαίνει προς τη λύση του και ότι αυτή ενδέχεται μάλιστα να επιτευχθεί μέσα στο 2016.
2. Ούτε τα μέχρι τώρα γνωστά αποτελέσματα των διακοινοτικών συνομιλιών ούτε η Τουρκική αδιαλλαξία δικαιολογούν μια τέτοια αισιοδοξία. Η Τουρκική αδιαλλαξία εκφράσθηκε επανειλημμένα και προσφάτως, στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, διά στόματος του Τούρκου Πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου και του Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν. Η σκόπιμη αυτή καλλιέργεια αισιοδοξίας πρέπει να προκαλεί, αντιθέτως, ανησυχία και κινητοποίηση για την αποτροπή ενός νέου σχεδίου καταστροφικής λύσεως.
3. Ο επιδιωκόμενος στόχος του παρασκηνίου, που υποκινεί την προπαγάνδα αυτή, είναι η προετοιμασία του εδάφους και η παραπλάνηση της κοινής γνώμης σχετικά με το πραγματικό περιεχόμενο του συζητούμενου σχεδίου λύσεως. Το τελευταίο έχει ως βάση αναφοράς το Σχέδιο Ανάν, που το απέρριψε, με συντριπτική πλειοψηφία 75,6%, ο Κυπριακός λαός, το 2004.
4. Η αρχή για τον σημερινό κύκλο των διακοινοτικών συνομιλιών, έγινε με την αποδοχή από την Ελληνική πλευρά, ως κοινής συμφωνημένης διαπραγματευτικής βάσεως, του κοινού ανακοινωθέντος Αναστασιάδη-Έρογλου της 11ης Φεβρουαρίου 2014. Ο Κύπριος Πρόεδρος ισχυρίζεται ότι διεσφάλισε σ’ αυτό τις τρεις βασικές αρχές, που αποτελούν κόκκινες γραμμές για την Ελληνική πλευρά. Τη μία δηλαδή διεθνή προσωπικότητα, τη μία κυριαρχία και τη μία ιθαγένεια. Εξετάζοντας όμως κανείς προσεκτικά το κοινό ανακοινωθέν, διαπιστώνει ότι η υποτιθέμενη διασφάλιση της ασκήσεως των τριών αρχών κάθε άλλο παρά είναι σαφής και δεδομένη.
Αποτελεί, στην πραγματικότητα, μνημείο «εποικοδομητικής ασάφειας», σε βάρος της Ελληνικής πλευράς. Τα προβλεπόμενα δύο «συνιστώντα κράτη», παραπέμπουν σε δύο ισοκυρίαρχα μέρη, σε τυπική συσκευασία ενός. Προφανώς, δεν αντιπροσωπεύουν μια διεθνή προσωπικότητα, μια κυριαρχία και μια ιθαγένεια. Αντιπροσωπεύουν ένα δικέφαλο κράτος, με διπλή κυριαρχία και τριπλή ιθαγένεια. Η διζωνική κοινοτική ομοσπονδία πάσχει αφετηριακά. Η ισοκυριαρχία συγκαλύπτει επιτηδείως τον ψευδώνυμο χαρακτήρα της ομοσπονδίας, που, στην πραγματικότητα, είναι κατά μείζονα λόγο συνομοσπονδία και μόνο κατά ελάσσονα λόγο ομοσπονδία. Συγκαλύπτει επίσης την κατάλυση της δημοκρατικής αρχής της πλειοψηφίας και την υποδούλωση της Ελληνο-κυπριακής πλειοψηφίας στην Τουρκοκυπριακή μειοψηφία και μέσω αυτής στην Άγκυρα. Η τελευταία ελέγχει τους Τουρκοκυπρίους πολιτικά, στρατιωτικά και δημογραφικά. Οι έποικοι είναι ήδη υπερδιπλάσιοι των Τουρκοκυπρίων.
Ποια πραγματική ανεξαρτησία και κυριαρχία θα είχε ένα τέτοιο πολιτικό μόρφωμα; Καμιά απόφαση δεν θα μπορούσε να λαμβάνεται, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Άγκυρας. Η Κύπρος, με την επίφαση μιας δήθεν «λύσεως» του Κυπριακού και  επανενώσεως» της Κύπρου, θα μετατρεπόταν σε προτεκτοράτο και θα περιερχόταν στο σύνολό της στον γεωπολιτικό έλεγχο της Άγκυρας.
5. Προβάλλεται το επιχείρημα ότι η συμμετοχή της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι επαρκής εγγύηση για την αντιστάθμιση των μειονεκτημάτων μιας κακής λύσεως και για την εφαρμογή σ’ ολόκληρη την Κύπρο των Ευρωπαϊκών αρχών και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου.
Ο ισχυρισμός αυτός είναι αβάσιμος, γιατί η Τουρκική πλευρά αξιώνει η συμφωνία για τη λύση ν’ αποτελέσει πρωτογενές Ευρωπαϊκό δίκαιο, ώστε να μη συγκρούεται με τις Ευρωπαϊκές αρχές και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Με απλά λόγια, να γίνει δηλαδή εξαίρεση των Ελλήνων της Κύπρου από τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες, που κατοχυρώνει το Ευρωπαϊκό κεκτημένο για όλους τους Ευρωπαίους, ώστε να μην υπονομευθούν οι «αρχές» του εθνικού και θρησκευτικού διαχωρισμού, που συνεπάγεται η διζωνική ομοσπονδία! Αντί δηλαδή οι Ευρωπαϊκές αρχές και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο ν’ αποτελέσουν το πλαίσιο και τη βάση για μια έντιμη, δίκαιη και δημοκρατική λύση του Κυπριακού, που να κατοχυρώνει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες όλων των Κυπρίων, χωρίς εθνικές και θρησκευτικές διακρίσεις, επιχειρείται το αντίστροφο.
6. Είναι πολύ ανησυχητικό και επικίνδυνο για την Κύπρο, ενώ, σε αυτή, τουλάχιστον, την περίοδο, δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για σωστή λύση του Κυπριακού, λόγω της Τουρκικής αδιαλλαξίας και συγκεκριμένων διεθνών συσχετισμών, η επίσημη Κυπριακή πλευρά να επισπεύδει για λύση, υποχωρώντας σε πιέσεις του ξένου παράγοντα, που εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα και τους δικούς του στρατηγικούς σκοπούς. Η πολιτική αυτή συνεπάγεται νέες συνεχώς υποχωρήσεις και διολισθήσεις της Ελληνικής πλευράς, που υπονομεύουν την ίδια την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
7. Διαχρονικός στόχος της Άγκυρας και των συμμάχων της ήταν και είναι η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επιχειρήθηκε το 1963-64, το 1974, το 2004, με το Σχέδιο Ανάν. Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι μόνο το έρεισμα του αγώνα για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της Κύπρου. Είναι επίσης το πλαίσιο και η βάση, πάνω στην οποία μπορεί να λυθεί δημοκρατικά η συνταγματική πτυχή του Κυπριακού για όλους τους πολίτες της, Ελληνοκυπρίους, Τουρκοκυπρίους και άλλους, έξω από τη διχοτομική ιδέα του χωριστού κράτους και των τετελεσμένων της Τουρκικής κατοχής. Η διαφύλαξή της έχει επομένως πρωταρχική σημασία. Είναι αδιανόητο να υπονομεύεται, με πολιτικές, διπλωματικές διαδικασίες και «Μέτρα Οικοδομήσεως Εμπιστοσύνης», που την υποσκάπτουν και την υποβαθμίζουν.
8. Η θέση της Κύπρου δεν είναι τόσο ανίσχυρη όσο ορισμένοι θέλουν να την παρουσιάζουν. Η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία ως τον αποκλειστικό νόμιμο φορέα συλλογικής εκφράσεως του Κυπριακού λαού. Πέραν αυτών, είναι ενταγμένη, στο σύνολο της επικράτειάς της, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με αναστολή του Ευρωπαϊκού κεκτημένου στα κατεχόμενα. Πέρα όμως από αυτά, αντιπροσωπεύει, πρωτ’ απ’ όλα, ένα δίκαιο αγώνα εναντίον μιας ξένης κατοχής. Οι Ευρωπαϊκές αρχές και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο συντρέχουν προς την
κατεύθυνση μιας σωστής και δημοκρατικής λύσεως, υπό την προϋπόθεση ότι η ίδια η Κύπρος δεν θα δεχθεί «αρχές» λύσεως, που την εξαιρούν από το Ευρωπαϊκό κεκτημένο και δεν θα δεχθεί επίσης τη μετατροπή ενός θέματος εισβολής και κατοχής σε διακοινοτικό. Η Κύπρος έχει αναβαθμισθεί γεωστρατηγικά, μετά την ανεύρεση σημαντικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη και γενικότερα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Έχει στρατηγική σύγκλιση συμφερόντων με χώρες της περιοχής, που δεν έχουν κανένα λόγο να επιθυμούν διολίσθηση της Κύπρου στον Τουρκικό γεωπολιτικό έλεγχο.
Η μεγάλη σύγκρουση που μαίνεται στη Συρία και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή αναδιατάσσει συσχετισμούς και δημιουργεί νέες ισορροπίες, που δεν είναι ευνοϊκές για την Άγκυρα. Η τελευταία έχει δεχθεί, αντιθέτως, δεινό πλήγμα στη Συρία και βρίσκεται σε ανοικτό πόλεμο με τους Κούρδους στη Συρία αλλά και με τους Κούρδους στο εσωτερικό της.
Γιατί η Κύπρος να σπεύσει να προσδεθεί στο άρμα της Ισλαμικής Άγκυρας, με μια λεόντεια δήθεν λύση, που θα νομιμοποιούσε την Τουρκική κατοχή, θα κατέλυε κάθε έννοια πραγματικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας και θα καθιστούσε την Κύπρο Τουρκική έπαλξη στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως φιλοδοξεί και διακηρύσσει απροκάλυπτα ο Τούρκος Πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου; Στο πνεύμα αυτό, η Άγκυρα διεκδικεί, άλλωστε, και τη συνέχιση των Τουρκικών εγγυήσεων, ως μέρος του πακέτου της λύσεως. Η συνταγματοποίηση της κατοχής και το δυαρχικό κράτος, που προεικονίζεται, στην περίπτωση της συζητούμενης καταστροφικής λύσεως, θα επαρκούσαν ουσιαστικά για την ποδηγέτηση και τον γεωπολιτικό έλεγχο της Κύπρου,
που επιδιώκει η Άγκυρα. Η τελευταία θέλει όμως επιπλέον και τις εγγυήσεις για να διατηρήσει, μέσω αυτών, άμεσα νομικά δικαιώματα ενδιαφέροντος και μόνιμη στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο. Το θέμα των εγγυήσεων έχει γι’ αυτό κεφαλαιώδη σημασία και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση ούτε η Ελλάδα ούτε η Κύπρος να προβούν σε οποιαδήποτε υποχώρηση. Η αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων και η απαλλαγή και των Τουρκοκυπρίων από τη ξένη κατοχή αποτελεί θέση-κλειδί στο όλο ζήτημα και χωρίς αυτήν κάθε λύση θα είναι νόθα. Το Κυπριακό είναι πάνω απ’ όλα πρόβλημα εισβολής, κατοχής και εποικισμού.
9. Η ακολουθούμενη ενδοτική πολιτική του Κυπρίου Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη, που υποστηρίζεται, εκτός από την ηγεσία του κόμματος του ΔΗΣΥ και από την ηγεσία του ΑΚΕΛ, δημιουργεί και ένα άλλο κίνδυνο, μέσα από τις συνεχείς υποχωρήσεις του. Να αναγνωρισθεί σταδιακά και να νομιμοποιηθεί το ψευδοκράτος, πριν ακόμη υπάρξει οποιαδήποτε κατάληξη σε συμφωνία, μέσα από τις διακοινοτικές συνομιλίες, ή διαπιστωθεί, για μια ακόμη φορά, το αδιέξοδο, λόγω της Τουρκικής αδιαλλαξίας.
10. Η Κύπρος έχει επειγόντως ανάγκη από μια άλλη πολιτική και στρατηγική για ν’ ανασχέσει τον μεγάλο κίνδυνο, που διαγράφεται στον ορίζοντα. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος γιατί εντάσσεται σ’ ένα σκηνικό, μέσα στο οποίο η θέση της Ελλάδος είναι σήμερα αποδυναμωμένη, λόγω της οικονομικής κρίσεως αλλά και της κρίσεως των προσφύγων και των μεταναστών και της αλληλουχίας με τα άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Η άλλη πολιτική και στρατηγική πρέπει να έχει ως βάση τα αυτονόητα και τις αρχές του Χάρτη του ΟΗΕ και το κεκτημένο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, στην οποία η Κύπρος συμμετέχει. Δεν έχει κανένα λόγο η Κύπρος να
επισπεύδει για να πάρει μια ολέθρια λύση, πολύ χειρότερη ακόμη και από το status quo και η οποία δεν θα έχει οδό επιστροφής και επανορθώσεως.
Ο Κυπριακός λαός και η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκονται σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο, υπαρξιακό σταυροδρόμι. Πρέπει, πέρα από κόμματα και κομματικές νομιμοφροσύνες και ενώπιον του άμεσου κινδύνου εθνικής καταστροφής, να βρουν την ανάταση και το ενωτικό πνεύμα, που ενέπνευσε το ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν. Πρέπει ο Κυπριακός λαός να προασπίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και τον αγώνα του για μια λύση, που να διασφαλίζει πραγματικά την εθνική του ύπαρξη, την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και τα αναφαίρετα δικαιώματά του. Επί σχεδόν 42 χρόνια, η Ελληνική πλευρά έκανε απίστευτες υποχωρήσεις, με το πιστόλι του Αττίλα στον κρόταφο, ελπίζοντας ότι θα ήταν έτσι δυνατή μια ανεκτή λύση. Συνεχείς μονομερείς υποχωρήσεις, επικίνδυνες και μάταιες παραχωρήσεις, οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο. Η Άγκυρα χρησιμοποιεί σήμερα απροκάλυπτα και το πρόβλημα των
προσφύγων και μεταναστών και ζητά, μεταξύ άλλων, ανταλλάγματα στο Κυπριακό αντί να εκπληρώσει τις Κυπρογενείς της υποχρεώσεις. Προβαίνει επίσης σε νέες αμφισβητήσεις της Κυπριακής ΑΟΖ και σε απροκάλυπτες απειλές για στρατιωτική δράση, αν η Κυπριακή Δημοκρατία προχωρήσει σε νέες έρευνες υδρογονανθράκων στην Κυπριακή ΑΟΖ. Το ψευδοκράτος στα κατεχόμενα έσπευσε να ταυτισθεί με τις Τουρκικές αμφισβητήσεις και απειλές. Ποιά είναι η δήθεν κοινή βάση, πάνω στην οποία διεξάγονται οι διακοινοτικές συνομιλίες;
Η συζητούμενη «λύση» δεν αποτελεί λύση. Είναι παρών ο κίνδυνος, η Τουρκία, αφού πήρε τη μισή σχεδόν Κύπρο, να ετοιμάζεται να πάρει και την άλλη μισή, με φενάκη τη δήθεν «λύση». Ο λαός της Κύπρου οφείλει να αντιληφθεί τί πραγματικά διακυβεύεται, να μη παραπλανηθεί και να το αποτρέψει, με την ίδια αποφασιστικότητα, όπως το απέτρεψε το 2004.

Γιώργος Κασιμάτης, Ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών
Βασίλης Φίλιας, Καθηγητής Κοινωνιολογίας, π. Πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου.
Περικλής Νεάρχου, Πρέσβυς ε.τ.
Λουκάς Αξελός, Συγγραφέας, Διευθυντής Εκδόσεων «Στοχαστής» – Περ. «Τετράδια»
Πανίκος Ήφαιστος, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων – Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς
Ιωάννης Μάζης, Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας, πρόεδρος Τμήματος Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών
Μάριος Ευρυβιάδης, Αν. Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικών Επιστημών Παντείου Πανεπιστημίου
Δημήτρης Αλευρομάγειρος, Αντιστράτηγος εν αποστρατεία, π. Γενικός Επιθεωρητής Ελληνικού Στρατού
Λαοκράτης Βάσσης, Φιλόλογος, Συγγραφέας
Θέμος Στοφορόπουλος, Πρέσβυς ε.τ.

19/4/2016. Η χώρα έχει μεταβληθεί σε ένα απέραντο φρενοκομείο

on Τρίτη, 19 Απριλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, δημοδιδασκάλου

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πρεσβύτερος, κάνει στις 11.1.1989 την ιστορική δήλωση, σύμφωνα με την οποία... «η χώρα έχει μεταβληθεί σε απέραντο φρενοκομείο».
Αθήνα, 18.4.2016

Ασφαλώς ο περί ου ο λόγος είχε ως υπόδειγμα προς αποφυγήν την τότε πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, με τον απύθμενο λαϊκισμό και ευτελισμό των πάντων που δεν είχε όρια οποιασδήποτε λογικής.
Το ερώτημα είναι: Ισχύει ή δεν ισχύει αυτή η ρήση του Καραμανλή και για την σημερινή κατάσταση και ό,τι προηγήθηκε;
Δεν θέλω να κάνω τον σοφό, ή έναν άνθρωπο που είναι πεπεισμένος ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια και είναι ο διαχειριστής της, όπως πράττουν οι σταλινικοί, ούτε με διακατέχει κάποια οίηση ή αλαζονεία, που θα αποτελούσε «ύβριν» και θα προκαλούσε αναγκαστικά την τιμωρία.
Ούτε θεωρώ ότι αυτά που θα διατυπώσω αποτελούν πανάκεια. Όμως αρχίζω να συνειδητοποιώ σε μια διαχρονική διαγνωστική πορεία, που κράτησε δεκαετίες, βασικά από την μεταπολίτευση έως σήμερα, ότι η Ελλάδα μεταβλήθηκε σταδιακά σε ένα απέραντο φρενοκομείο, του οποίου τα συμπτώματα από χρόνο σε χρόνο αυξάνονται άκρως ανησυχητικά και δυστυχώς δεν έχουν τελειωμό. Ήδη η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει το στάδιο των «αποχρωσών ενδείξεων» στο συγκεκριμένο θέμα. Τα παραδείγματα πάμπολλα.
Με αυτήν την έννοια και γι’ αυτόν τον λόγο, δεν έχει νόημα πλέον να αναλύουμε τα πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα με όρους πολιτικούς ή κοινωνικούς, αλλά κατά το μάλλον ή ήττον με όρους ψυχολογίας και ψυχοπαθολογίας. Χάθηκε η ηθική, ψυχική και πνευματική ισορροπία στις σχέσεις πολιτικής, πολιτικών και πολιτών (κατά βάση ψηφοφόρων και όχι πολιτών). Αυτό που τόνισε τόσο εύστοχα ο Αριστοτέλης για την έννοια του πολίτη έχει εξαφανιστεί από την ελληνική πραγματικότητα: «Πολίτης δ’ απλώς ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής».
Πώς να εξηγήσει κανείς όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και μας προκαλούν φρίκη, πανικό και παραλυτικά φαινόμενα; Μου θυμίζουν την εικόνα του λαγού, που μόλις συνειδητοποιεί την παρουσία από ψηλά του γερακιού, παραλύει από τον φόβο του και περιμένει μετά τρόμου την μοίρα του.
Κάτι ανάλογο έχει πάθει και η ελληνική κοινωνία, με την στάση των πολιτικών μας, που κατευθύνουν την «μοίρα» αυτού του πολύπαθου λαού, για να ικανοποιούν την απληστία και την αρχομανία τους, επιπίπτοντας πάνω σε μια ήδη ρημαγμένη και διαλυμένη χώρα, όπως την κατάντησαν οι «ταγοί της» και η διεφθαρμένη και ξεπουλημένη πολιτική και πνευματική της ηγεσία. Γιατί ας μην γελιόμαστε: Δεν υπάρχει πνευματική ηγεσία, η οποία θα δημιουργούσε προϋποθέσεις δημιουργικής ιδεολογικής ηγεμονίας, που θα αποτελούσε σημείο αναφοράς και ελπίδας.
Μιλάμε για τον κανόνα. Οι εξαιρέσεις είναι αυτονόητες!
Ασφαλώς και υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της καταστροφής και αυτός φέρει το όνομα πατριωτισμός, που πρέπει να εμπνέει και να αποτελεί τον οδηγό μας. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε. Το βρίσκουμε στο ακροτελεύτιο άρθρο του συντάγματος, που μας δείχνει και την σωτήρια στενωπό:
 «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».

2/4/2016. Άποψη: κύριε Ράμα, άκου τον λαό σου και δείξε μπέσα! Συνεργάσου με τους Έλληνες πρώτα…

on Σάββατο, 02 Απριλίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Ευαγγελος Βενέτης, Δρ, Συνεργάτης μας

2/4/2016. Άποψη: κύριε Ράμα, άκου τον λαό σου και δείξε μπέσα! Συνεργάσου με τους Έλληνες πρώτα…

Τα Βαλκάνια, μία από τις πιο ευαίσθητες γεωπολιτικά περιοχές του κόσμου, αποτελούν σημείο αναφοράς για τις γεωπολιτικές εξελίξεις παγκοσμίως. Σήμερα τα Βαλκάνια δοκιμάζονται για άλλη μια φορά από κρίση, αυτή των προσφύγων. Ενώ η περιοχή εδώ και δύο δεκαετίες είχε μπει στην τροχιά της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της Σένγκεν, ξαφνικά το προσφυγικό φαίνεται να αλλάζει τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό των χωρών της βαλκανικής. Με την Τουρκία να ελέγχει πλημμελώς το δίκτυο λαθροδιακίνησης εντός των εδαφών της και λόγω της αυστριακής εξωτερικής πολιτικής καθώς και της ομάδας χωρών του Βίζεγκραντ περί κλειστών συνόρων η πλειονότητα των βαλκανικών χωρών έχουν κλείσει τα σύνορά τους, απομονώνοντας την Ελλάδα (η οποία διατηρεί ανοικτά τα σύνορά της) από την ηπειρωτικό κορμό της χερσονήσου και της Ευρώπης, αφήνοντας προς το παρόν ως μόνη οδό επικοινωνίας για την Αθήνα την θαλάσσια σύνδεση με την Ιταλία η οποία προς το παρόν παραμένει ανοιχτή. Η εν λόγω κατάσταση έχει φέρει την Ελλάδα στα πρόθυρα κατάστασης έκτατης ανάγκης με τον ελληνικό λαό να φέρεται πολιτισμένα στους πρόσφυγες, ενθυμούμενος την δική του προσφυγιά.
Η συλλογική μνήμη των εθνών είναι η βάση της ύπαρξης του πολιτισμού τους και καθοριστικός παράγοντας της συμπεριφοράς τους. Όσο πιο αρχαίο ένα έθνος, τόσο μεγαλύτερο το ιστορικό βάθος και η συλλογική του μνήμη. Η Ελλάδα και η Αλβανία είναι τα δύο αρχαιότερα έθνη της βαλκανικής και διαθέτουν ισχυρή συλλογική μνήμη. Σε αυτή την μνήμη είναι νωπή η ανάμνηση της προσφυγιάς και στις δύο χώρες. Οι Έλληνες σήμερα ενθυμούμενοι την μεγάλη προσφυγιά του 1922 αλλά και τα υπόλοιπα ελληνικά προσφυγικά ρεύματα του 19ου και του 20ου αι. δείχνουν κατανόηση στο προσφυγικό ζήτημα και περιβάλλουν τους πρόσφυγες με πνεύμα φιλοξενίας σήμερα παρά την οξύτατη οικονομική κρίση και την αντι-ευρωπαϊκή στάση της υπόλοιπης Ευρώπης.
Από την πλευρά τους οι Αλβανοί επίσης διατηρούν άσβεστη την μνήμη της πρόσφατης προσφυγιάς τους, κυρίως στην Ελλάδα και την Ιταλία μετά την πτώση του Κομμουνισμού πριν από 25 χρόνια. Ενθυμούνται τις σκληρές σκηνές της 7ης-8ης Αυγούστου 1991 στο λιμάνι του Δυρραχίου όπου συνωστίζονταν απελπισμένοι Αλβανοί σαν τσαμπιά από σταφύλια στα πλοία «Αώος» κλπ. για να περάσουν στην Ιταλία. Ενθυμούνται ακόμη καλύτερα πως τους υποδέχθηκαν οι Ιταλοί καραμπινιέρι στο Μπάρι, τους 12 νεκρούς Αλβανούς από τους ιταλικούς πυροβολισμούς αλλά και το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς έπεφταν στην θάλασσα από τα πλοία που τους μετέφεραν. Αντίθετα ενθυμούνται ότι η Ελλάδα άνοιξε τα σύνορα της με τους Έλληνες χωρικούς της Ηπείρου να τους υποδέχονται με πνεύμα φιλόξενο δίνοντας τροφή, νερό και στέγη στην Θεσπρωτία και τα Πωγωνοχώρια της νοτίου Ηπείρου, παρέχοντας τους στέγη και τα απαραίτητα για να προχωρήσουν νοτιότερα στα μεγάλα αστικά κέντρα. Η Ελλάδα τους έδωσε εργασία για να φτιάξουν την ζωή τους και εκείνοι βοήθησαν την ελληνική οικονομία να αναπτυχθεί περεταίρω. Σήμερα στην Ελλάδα της κρίσης διαβιούν εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανών οι οποίοι φέρουν στην Αλβανία το υπερπολύτιμο για την αλβανική οικονομία συνάλλαγμα. Οι Έλληνες έπραξαν τότε αυτό που πράττουν και σήμερα. Η αλβανική κυβέρνηση όμως τι κάνει;
Ενώ αυτή την μνήμη την διατηρούν αναμφίβολα ο μέσος Αλβανός, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα φαίνεται να το έχει λησμονήσει και προχωρεί στο γραφειοκρατικό κλείσιμο των συνόρων με την Ελλάδα αρνούμενος θεωρητικά να δεχθεί τους πρόσφυγες που συνωστίζονται στο ελληνικό έδαφος. Φαίνεται ότι ο κ. Ράμα δεν ακούει τους βουλευτές του Σοσιαλιστικού Κόμματός του, μόνο μη σοσιαλιστικά φερόμενος και δίνοντας επιχειρήματα στους εσωκομματικούς αντιπάλους να τον αμφισβητούν, επειδή ξέρουν ότι ο αλβανικός λαός σκέφτεται διαφορετικά από τον ίδιο. Το κυριότερο είναι ότι ο κ. Ράμα αντί να συνεργαστεί πρώτα με την γειτονική Ελλάδα επί ίσοις όροις προτιμά να συνεργάζεται με την Ιταλία και να δέχεται στο αλβανικό έδαφος αυτούς που κάποτε πυροβολούσαν τους Αλβανούς στο Μπάρι, ξεχνώντας τα γεγονότα του 1991 και αναγνωρίζοντας ουσιαστικά την ανεπάρκεια της Αλβανίας να διαχειρισθεί την ασφάλεια της από μόνη της.
Οι δύο λαοί έχουν στείλει το μήνυμα στον κ. Ράμα. Οι κάτοικοι της Κόνιτσας και του Πωγωνίου συνόψισαν το μήνυμα της ηθικής υποχρέωσης της Αλβανίας να φερθεί αμοιβαία στην Ελλάδα και να ανοίξει τα σύνορα. Είναι αλήθεια ότι η αμοιβαιότητα αυτή δεν είναι πλήρης σε αναλογία με το τότε, διότι σήμερα οι πρόσφυγες προς την Αλβανία δεν είναι Έλληνες. Ωστόσο η αμοιβαιότητα υπάρχει σε επίπεδο κρίσης κοινωνικής ειρήνης και κρατικής ασφάλειας της Ελλάδας.
Αντί να κλείνει λοιπόν τα σύνορα ο κ. Ράμα θα πρέπει να κατανοήσει ότι η άνοιξη έφτασε, τα χιόνια λιώνουν και τα ορεινά περάσματα ανοίγουν. Μαζί με τους χειμάρρους από τα βουνά θα ξεχυθούν στην Αλβανία και οι πρόσφυγες που κινούνται προς βορρά. Και δεν μπορεί να κάνει τίποτε για να τους σταματήσει στα ψηλά βουνά της Ηπείρου. Αντί να στηρίζεται σε Ιταλούς αστυνομικούς καλύτερα είναι δεχθεί την τεχνογνωσία της Ελλάδας σε επίπεδο διαχείρισης κέντρων υποδοχής προσφύγων. Μαζί με την Αθήνα θα είναι σε θέση να ελέγξουν τις προσφυγικές ροές καλύτερα.
Σήμερα με την Ελλάδα πλήρως απομονωμένη, χωρίς να το αξίζει σε καμία περίπτωση, οι εξελίξεις καλούν την αλβανική κυβέρνηση να πράξουν επί ηθικής βάσης στην συνεργασία με την Αθήνα για το προσφυγικό και να ανταποκριθούν στο ανθρωπιστικό κάλεσμα προστασίας των προσφύγων. Το επίπεδο ενός πολιτισμού δεν μετριέται ούτε με την τεχνολογία ούτε με το υψηλό βιοτικό επίπεδο αλλά με τον υψηλό βαθμό φιλοξενίας. Τα οφέλη για την Αλβανία θα είναι περισσότερα και μακροπρόθεσμα αν συνταχθεί με την Ελλάδα παρά αν δεχθεί τα πρόσκαιρα ανταλλάγματα που της έχουν τάξει οι βόρειοι. Από την γενναιόδωρη στάση της Ελλάδας και της Αλβανίας στους μετανάστες εκπορεύονται οι όποιες ελπίδες για την διατήρηση της Ενωμένης Ευρώπης.
Στους σημερινούς πρόσφυγες καθρεφτίζονται οι προσφυγικές μνήμες Ελλήνων και Αλβανών. Και οι δύο λαοί έχουν μπέσα. Τώρα στο πρόσωπο του κ. Ράμα η Αλβανία καλείται να δώσει μπέσα στην Ελλάδα. Αν ο κ. Ράμα αρνηθεί να θυμηθεί, τότε θα ξεχαστεί από τον ίδιο το λαό του.

2016-03-28. «Σήμανε η ώρα της αντίστασης! Σύμμαχοι μαζευτείτε!»

on Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Λόγος Πρωθυπουργού Ουγγαρίας

2016-03-28.  «Σήμανε η ώρα της αντίστασης! Σύμμαχοι μαζευτείτε!»

Συγκλονιστική ομιλία του Ούγγρου πρωθυπουργού:
    «Εχθρός μας είναι ο φανατικός διεθνισμός των Βρυξελλών. Δικό τους σχέδιο είναι η μεταναστευτική πλημμυρίδα. Θέλουν να μας αναμίξουν, να εξαλείψουν κάθε τι εθνικό, να φτιάξουν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και να μας κάνουν δούλους»
Ομιλία του Ούγγρου πρωθυπουργού ViktorOrbán στις 15 Μαρτίου 2016,
επ’ ευκαιρία του εορτασμού για τα 168 χρόνια από τον αγώνα για την Ανεξαρτησία εναντίον των Αψβούργων (1848–49):
    Η μοίρα των Ούγγρων έχει γίνει συνυφασμένη με εκείνη των εθνών της Ευρώπης και έχει εξελιχθεί να είναι τόσο πολύ μέρος της Ένωσης ώστε σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας λαός - συμπεριλαμβανομένου του ουγγρικού λαού – που να μπορεί να είναι ελεύθερος, αν η Ευρώπη δεν είναι ελεύθερη.
    Και σήμερα η Ευρώπη είναι τόσο εύθραυστη, αδύναμη και ασθενική σαν «ένα λουλούδι που κατατρώγεται από ένα κρυφό σκουλήκι».
    Σήμερα, 168 χρόνια μετά τους μεγάλους πολέμους της Ανεξαρτησίας των ευρωπαϊκών λαών, η Ευρώπη, το κοινό μας σπίτι δεν είναι ελεύθερη!
    Κυρίες και κύριοι, η Ευρώπη δεν είναι ελεύθερη. Επειδή η ελευθερία αρχίζει με το να λες την αλήθεια.  Σήμερα στην Ευρώπη, είναι απαγορευμένο να πεις την αλήθεια. Ακόμη και αν είναι κατασκευασμένο από μετάξι, ένα φίμωτρο είναι φίμωτρο.
Απαγορεύεται να πεις ότι αυτοί που φθάνουν δεν είναι πρόσφυγες, αλλά ότι η Ευρώπη απειλείται από τη μετανάστευση.
Απαγορεύεται να πεις ότι δεκάδες εκατομμύρια είναι έτοιμοι να έρθουν προς τα εδώ. Απαγορεύεται να πεις ότι η  μετανάστευση φέρνει έγκλημα και τρομοκρατία στις χώρες μας.
Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι οι μάζες που καταφθάνουν από άλλους πολιτισμούς θέτουν σε κίνδυνο τον τρόπο ζωής μας, τον πολιτισμό μας, τα έθιμά μας και τις χριστιανικές παραδόσεις μας.
Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι εκείνοι που έφτασαν νωρίτερα έχουν ήδη δημιουργήσει τον δικό τους νέο, ξεχωριστό κόσμο για του ίδιους, με τους δικούς του νόμους και τα ιδανικά του, ξεχωριστά από τις χιλιόχρονες δομές της Ευρώπης.
Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι αυτό δεν είναι μια τυχαία και ακούσια αλυσίδα συνεπειών, αλλά μια προσχεδιασμένη και ενορχηστρωμένη επιχείρηση. Μάζες ανθρώπων που κατευθύνονται προς εμάς.
Απαγορεύεται να πεις ότι στις Βρυξέλλες επινοούν συστήματα για να μεταφέρουν αλλοδαπούς εδώ όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να εγκατασταθούν εδώ ανάμεσά μας.
Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι ο σκοπός της εγκατάστασης ανθρώπων εδώ είναι η αναμόρφωση του θρησκευτικού και πολιτιστικού τοπίου της Ευρώπης, και η επανα-δημιουργία των εθνοτικών θεμελίων της - εξαλείφοντας έτσι το τελευταίο φράγμα για τον διεθνισμό: τα έθνη-κράτη.
Απαγορεύεται να πεις ότι οι Βρυξέλλες ύπουλα πλέον καταβροχθίζουν όλο και περισσότερες φέτες της εθνικής μας κυριαρχίας, και στις Βρυξέλλες πολλοί κάνουν τώρα σχέδια για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης – κάτι για το οποίο κανείς δεν τους έδωσε ποτέ άδεια.
    Κυρίες και κύριοι, οι σημερινοί εχθροί της ελευθερίας είναι διαφορετικής πάστας από τους βασιλικούς και τους αυτοκρατορικούς κυβερνήτες των παλαιών εποχών, ή εκείνους που κυβερνούσαν στο σοβιετικό σύστημα. Χρησιμοποιούν ένα διαφορετικό σύνολο εργαλείων για να μας αναγκάσουν να υποταχθούμε.
    Σήμερα δεν μας φυλακίζουν, δεν μας μεταφέρουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, και δεν στέλνουν τανκς για να καταλάβουν χώρες που είναι πιστές στην ελευθερία.
    Σήμερα οι βομβαρδισμοί των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης, οι καταγγελίες, οι απειλές και οι εκβιασμοί είναι αρκετοί.
    Οι λαοί της Ευρώπης σιγά-σιγά αφυπνίζονται, ανακατατάσσονται και θα ανακτήσουν σύντομα το έδαφος. Οι λαοί της Ευρώπης μπορεί να κατάλαβαν τελικά ότι το μέλλον τους βρίσκεται σε κίνδυνο: Τώρα όχι μόνο η ευημερία τους, η καλή ζωή τους, οι θέσεις εργασίας που διακυβεύονται, αλλά η ίδια η ασφάλειά μας και η ειρηνική τάξη της ζωής μας απειλούνται.
    Επιτέλους, οι λαοί της Ευρώπης, οι οποίοι κοιμήθηκαν μέσα στην αφθονία και την ευημερία, έχουν κατανοήσει ότι οι αρχές της ζωής πάνω στις οποίες έχει χτιστεί η Ευρώπη βρίσκονται σε θανάσιμο κίνδυνο.   Η Ευρώπη είναι η κοινότητα των χριστιανικών, ελεύθερων και ανεξάρτητων εθνών, της ισότητας ανδρών και γυναικών, του θεμιτού ανταγωνισμού και της αλληλεγγύης, της υπερηφάνειας και της ταπεινοφροσύνης, της δικαιοσύνης και του ελέους.
    Αυτή τη φορά ο κίνδυνος δεν μας επιτίθεται όπως γίνεται με τους πολέμους και τις φυσικές καταστροφές, ξαφνικά τραβώντας το χαλί κάτω από τα πόδια μας. Η μαζική μετανάστευση είναι μια αργή ροή νερού που επίμονα διαβρώνει τις ακτές. Είναι μεταμφιεσμένη ως ένας ανθρωπιστικός σκοπός, αλλά η αληθινή φύση της είναι η κατάληψη των εδαφών. Και το έδαφος που κερδίζεται γι’ αυτούς χάνεται από μας. Κοπάδια από εμμονικούς υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων κινούνται από έντονη επιθυμία να μας επιπλήξουν και να μας καταγγείλουν. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους είμαστε εχθρικοί ξενοφοβικοί, αλλά η αλήθεια είναι, ότι η ιστορία του έθνους μας είναι και ιστορία ένταξης και ιστορία σύζευξης πολιτισμών.
    Όσοι έχουν προσπαθήσει να έρθουν εδώ ως νέα μέλη της οικογένειας, ως σύμμαχοι, είτε ως εκτοπισθέντες φοβούμενοι για τη ζωή τους έχουν γίνει δεκτοί να κάνουν εδώ ένα νέο σπίτι. Αλλά εκείνοι που έχουν έρθει εδώ με την πρόθεση να αλλάξουν την χώρα μας, να διαμορφώσουν το έθνος μας σύμφωνα με την δική τους εικόνα, όσοι έχουν έρθει με τη βία και ενάντια στη θέλησή μας – βρίσκουν πάντα αντίσταση.
    Κυρίες και Κύριοι, στην αρχή μιλάνε για μόνο μερικές εκατοντάδες, χιλιάδες ή δύο χιλιάδες άτομα που θα μετεγκατασταθούν. Αλλά ούτε ένας υπεύθυνος Ευρωπαίος ηγέτης δεν θα τολμούσε να ορκιστεί ότι αυτές οι δυο χιλιάδες δεν θα γίνουν δέκα ή διακόσιες χιλιάδες. Αν θέλουμε να σταματήσει αυτή η μαζική μετανάστευση, πρώτα πρέπει να περιορίσει τις Βρυξέλλες. Ο κύριος κίνδυνος για το μέλλον της Ευρώπης δεν προέρχεται από εκείνους που θέλουν να έρθουν εδώ, αλλά από τον φανατικό διεθνισμό των Βρυξελλών.
    Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στις Βρυξέλλες να θέσουν τον εαυτό τους υπεράνω του νόμου.
    Δεν θα επιτρέψουμε να μας επιβάλλουν το πικρό καρπό της κοσμοπολίτικης μεταναστευτικής πολιτικής τους.
    Δεν πρέπει να εισάγουμε στην Ουγγαρία το έγκλημα, την τρομοκρατία, την ομοφοβία και τον αντισημιτισμό που καίει συναγωγές.
    Δεν πρέπει να υπάρχουν αστικές περιοχές που δεν θα τις αγγίζει ο νόμος, δεν πρέπει να υπάρχουν μαζικές ταραχές. Ούτε εξεγέρσεις μεταναστών.
    Και δεν πρέπει να υπάρχουν συμμορίες που θα κυνηγάνε τις γυναίκες και τις κόρες μας.
    Εμείς δεν θα επιτρέψουμε σε άλλους να μας πουν ποιον θα αφήσουμε να μπει στο σπίτι και τη χώρα μας, με ποιον θα ζήσουμε και με ποιον θα μοιραστούμε τη χώρα μας. Γνωρίζουμε που πάει το πράγμα. Πρώτα τους επιτρέπουμε να μας πουν ποιον πρέπει να δεχτούμε, μετά θα μας αναγκάσουν να υπηρετήσουμε τους ξένους στη χώρα μας. Στο τέλος θα βρούμε τον εαυτό μας να μας λένε να τα μαζέψουμε και να φύγουμε από την δική μας χώρα. Γι’ αυτό απορρίπτουμε το αναγκαστικό πρόγραμμα επανεγκατάστασης, και δεν θα ανεχθούμε ούτε εκβιασμούς, ούτε απειλές.
Έχει έρθει η ώρα για να χτυπήσει ο κώδωνας της προειδοποίησης.
Έχει έρθει η ώρα για αντίθεση και αντίσταση.
Έχει έρθει η ώρα για να συναχθούν οι σύμμαχοί μας.
Έχει έρθει η ώρα να σηκώσουμε τη σημαία των περήφανων εθνών.
Έχει έρθει η ώρα για να αποτρέψουμε την καταστροφή της Ευρώπης, και να σώσουμε το μέλλον της Ευρώπης.
    Για το σκοπό αυτό, ανεξάρτητα από κομματικές ταυτότητες, καλούμε κάθε πολίτη της Ουγγαρίας να ενωθεί και καλούμε κάθε ευρωπαϊκό έθνος να ενωθεί. Οι ηγέτες και οι πολίτες της Ευρώπης δεν πρέπει πλέον να ζουν σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Πρέπει να αποκαταστήσουμε την ενότητα της Ευρώπης. Εμείς οι λαοί της Ευρώπης δεν μπορεί να είμαστε ελεύθεροι ατομικά αν δεν είμαστε ελεύθεροι μαζί. Αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, θα πετύχουμε. Αν τραβήξουμε σε διαφορετικές κατευθύνσεις, θα αποτύχουμε. Ενωμένοι είμαστε δύναμη, διχασμένοι είμαστε αδύναμοι. Ή μαζί, ή τίποτα - σήμερα αυτός είναι ο νόμος.
    Για τους Ούγγρους, το 1848 στο βιβλίο της μοίρας γραφόταν ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει εναντίον της  αυτοκρατορίας των Αψβούργων. Αν τα είχαμε τότε παρατήσει δεν θα υπήρχε αποτέλεσμα, η μοίρα μας θα είχε σφραγιστεί, και η γερμανική θάλασσα θα είχε καταπιεί τους Ούγγρους.
    Το 1956, στο βιβλίο της μοίρας έγραφε ότι επρόκειτο να παραμείνουμε μια κατεχόμενη και σοβιετοποιημένη χώρα, μέχρι ο πατριωτισμός να σβηστεί από τον τελευταίο Ούγγρο. Αν τότε τα είχαμε παρατήσει δεν θα υπήρχε αποτέλεσμα, και η μοίρα μας θα είχε σφραγιστεί, και η Σοβιετική θάλασσα θα είχε καταπιεί τους Ούγγρους.
    Σήμερα είναι γραμμένο στο βιβλίο της μοίρας, ότι κρυφές, απρόσωπες παγκόσμιες δυνάμεις θα εξαλείψουν κάθε τι που είναι μοναδικό, αυτόνομο, πανάρχαιο και εθνικό. Θέλουν να αναμίξουν πολιτισμούς, θρησκείες και πληθυσμούς, μέχρι που η πολύπλευρη και περήφανη Ευρώπη μας να γίνει τελικά αναιμική και υπάκουη. Και αν τα παρατήσουμε τώρα, η μοίρα μας θα σφραγιστεί, αλωθούμε και θα καταλήξουμε στην τεράστια κοιλιά των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Το έργο που περιμένει τον ουγγρικό λαό, τα έθνη της Κεντρικής Ευρώπης και τα άλλα ευρωπαϊκά έθνη που δεν έχουν ακόμη χάσει την κοινή λογική είναι να νικήσουμε, να ξαναγράψουμε και να αλλάξουμε την τύχη που προορίζεται για εμάς.
    Εμείς, οι Ούγγροι και οι Πολωνοί ξέρουμε πώς να το κάνουμε αυτό. Έχουμε διδαχθεί ότι μπορεί ένας μόνο να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο, αρκεί να είναι γενναίος. Ως εκ τούτου, πρέπει να ανασύρουμε την αρχαία αρετή του θάρρους μέσα από το βούρκο της λήθης. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να βάλουμε χάλυβα στη σπονδυλική στήλη μας, και πρέπει να απαντήσουμε με σαφήνεια, με μια φωνή αρκετά δυνατή για να ακουστεί όσο γίνεται πιο μακριά, το κύριο, το πιο σημαντικό ερώτημα που καθορίζει την μοίρα μας: Το ερώτημα από το οποίο εξαρτάται το μέλλον της Ευρώπης: «Θα είμαστε σκλάβοι ή ελεύθεροι - Αυτό είναι το ερώτημα. Δώστε εσείς την απάντηση!».

2016-03-28. Η «χημειοθεραπεία» της μαντήλας

on Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Θάνου Τζήμερου

2016-03-28.  Η «χημειοθεραπεία» της μαντήλας

Αν δεις το θέμα της μαντήλας από την οπτική γωνία των ατομικών δικαιωμάτων, δεν έχεις ούτε μισό επιχείρημα εναντίον της. «Είναι σύμβολο καταπίεσης της γυναίκας και υποταγής στην εξουσία του άντρα», λέει η απελευθερωμένη δυτική. «Εγώ δεν το βλέπω έτσι», απαντάει η μουσουλμάνα. «Μα, έχεις εσωτερικεύσει την καταπίεση, έχεις αποδεχθεί την υποδεέστερη θέση σου, δεν τολμάς να ντυθείς αλλιώς, γιατί φοβάσαι την κατακραυγή, τα αντίποινα από τον περίγυρο, είσαι τρομοκρατημένη, έχεις σύνδρομο Στοκχόλμης», ωρύεται η δυτική. «Και λοιπόν;», απαντάει η μουσουλμάνα. «Δικό μου θέμα. Στο φινάλε, έτσι μ΄ αρέσει.» «Εκπαιδεύεις το παιδί σου στην ανισότητα, το διδάσκεις πώς να μην είναι ελεύθερο», επιμένει η δυτική στρέφοντας τους προβολείς στην ευαίσθητη περιοχή των δικαιωμάτων των παιδιών. «Εγώ σε κατέκρινα ποτέ για το πώς εκπαιδεύεις το δικό σου παιδί; Για το πόσες ώρες τη μέρα αποβλακώνεται στην τηλεόραση, για τις ποπ σταρ που έχει ως πρότυπα, για το πόσα σκουπίδια τρώει στα φαστφουντάδικα; Με ποιο δικαίωμα ορίζεις εσύ πώς θα μεγαλώσω το δικό μου παιδί;», την αποστομώνει η μουσουλμάνα. Και η κουβέντα σταματάει εκεί.
Όμως η οπτική των ατομικών δικαιωμάτων δεν έχει καμιά σχέση με το θέμα μας. Όλα αυτά τα συζητάμε σε περίοδο ειρήνης. Σήμερα έχουμε πόλεμο. Διαφορετικό από όσους έχουμε γνωρίσει, αλλά πόλεμο! Με την ιστορική πρωτοτυπία, ο δεχόμενος την επίθεση να συντηρεί και να τροφοδοτεί τον στρατό του εισβολέα! Συχνά, εκ του υστερήματός του! Αλλά και με μια σειρά από άλλα πρωτοφανή: δεν ξέρεις ποιος είναι ο εχθρός, πότε και πώς θα επιτεθεί, δεν υπάρχει μέτωπο και μετόπισθεν, στρατιώτες και πολίτες, σειρήνες και καταφύγια, διπλωματικοί χειρισμοί, διαπραγματεύσεις, συμφωνίες, λευκές σημαίες, δίκαιο πολέμου. Τίποτε από όσα ίσχυαν μέχρι σήμερα. Το πλέον πρωτότυπο είναι ότι οι επιτιθέμενοι δεν έχουν τη μόνιμη επιδίωξη των επιτιθέμενων από καταβολής κόσμου: να ζήσουν για να ωφεληθούν από τη νίκη τους. Προτιμούν να πεθάνουν! Ο κάθε «στρατιώτης του Αλλάχ» θα χτυπήσει μία φορά που θα είναι γι’ αυτόν η τελευταία. Όμως περιμένουν χιλιάδες στην ουρά για να κάνουν το ίδιο. Ο αμυνόμενος, πάλι, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τη δύναμή του. Δεν μπορεί, ας πούμε, το Βέλγιο να βομβαρδίσει το Μολενμπέκ. Ενώ σε χτυπάνε με γκασμά, πρέπει να αμύνεσαι με χειρουργική λαβίδα.
Άρα οφείλεις να δεις αυτόν τον πόλεμο σε ένα εντελώς καινούργιο πλαίσιο, ξεκινώντας από το μοναδικό δεδομένο: αυτοί που μας επιτίθενται είναι μουσουλμάνοι. Για να προφτάσω τους καθ’ έξιν αντιρρησίες: δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι επιτιθέμενοι, αλλά όλοι οι επιτιθέμενοι είναι μουσουλμάνοι. (Αναγκαία διευκρίνιση: αναφέρομαι σε οργανωμένη επίθεση. Υπήρξαν κι άλλοι τρομοκράτες εναντίον της Δύσης, αλλά ήταν μεμονωμένοι παρανοϊκοί χωρίς δίκτυο.)
Προφανώς, σε έναν πόλεμο θέλουμε να νικήσουμε. Τι σημαίνει, όμως, νίκη στην περίπτωσή μας; Όχι μόνο σύλληψη των συνεργατών των βομβιστών ή των επόμενων, στην επετηρίδα, «μαρτύρων του Αλλάχ». Νίκη είναι να επιστρέψει η ζωή μας στην καθημερινότητά της. Όχι μόνο να μην ανατινάζονται πια βομβιστές αυτοκτονίας, αλλά να μην φοβάσαι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βασίζεται στην εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών. Αν τη χάσει, χάθηκε. Αν η Δύση περάσει στον μεσαίωνα του φόβου, θα έχει ήδη ηττηθεί. Ούτε μπορούν οι χώρες μας να γίνουν στρατοκρατούμενα καθεστώτα επί μονίμου βάσεως με πάνοπλους αστυνομικούς και στρατιώτες σε κάθε γωνία, ελέγχους σε κάθε βήμα και παντοδύναμες, πολυπλόκαμες μυστικές υπηρεσίες.
Εδώ αρχίζουν τα πολύ δύσκολα. Είναι δυνατόν να ξαναγυρίσουμε στην ήρεμη καθημερινότητά μας, όταν το 60% των Ευρωπαίων μουσουλμάνων πιστεύει ότι «όλοι οι μουσουλμάνοι πρέπει να επανέλθουν στις ρίζες του Ισλάμ», το 75% ότι «υπάρχει μόνο μία ερμηνεία του Κορανίου την οποία όλοι οι πιστοί πρέπει να ακολουθούν» και το 60% ότι «οι θρησκευτικοί κανόνες είναι πιο σημαντικοί από τους κρατικούς νόμους»; (δημοσκόπηση του 2013 του γερμανικού ινστιτούτου ερευνών WZB, σε συνεργασία με τον Ολλανδό κοινωνιολόγο Ruud Koopmans, σε δείγμα 9.000 Ευρωπαίων μουσουλμάνων τουρκικής και μαροκινής καταγωγής σε Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστρία και Σουηδία). Πώς μπορείς να είσαι αισιόδοξος για τις προοπτικές της ειρηνικής συνύπαρξης μουσουλμάνων και μη μουσουλμάνων, όταν το 37% των Βρετανών μουσουλμάνων ηλικίας 16-24 ετών δηλώνει ότι προτιμά τη σαρία από τους βρετανικούς νόμους, ενώ μόνο το 17% των άνω των 55 ετών εκφράζει την ίδια επιθυμία; Πώς μπορείς να είσαι σίγουρος για την αφομοιωτική δύναμη της Δημοκρατίας, αλλά και για τη ζωή σου την ίδια, όταν το 36% των νέων Βρετανών μουσουλμάνων θέλουν να θανατώνονται οι αποστάτες του Ισλάμ, διπλάσιο ποσοστό από το 19% των άνω των 55 που πιστεύουν το ίδιο (δημοσκόπηση του βρετανικού ερευνητικού κέντρου Policy Exchange, το 2007); Τι κάνουν λοιπόν οι νέοι μουσουλμάνοι; Ενσωματώνονται ή ριζοσπαστικοποιούνται; Δύο έρευνες στη Δανία με απόσταση 6 ετών (το 2009 και το 2015) έδειξαν ότι σταθερά το 25% των Δανών μουσουλμάνων πιστεύει ότι το Κοράνι θα πρέπει να αντικαταστήσει τη δανική νομοθεσία!
Ήρθε η ώρα να το πούμε έξω από τα δόντια: δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί τους! Και για να μην θεωρηθώ μεροληπτικός, δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε ούτε με τους οπαδούς του Πειραιώς ή του Καλαβρύτων αν ήταν το 60%. Κι ας μην έστελναν τις θεούσες να ανατιναχτούν.
Αν οι ισλαμιστές δεν βιαζόντουσαν, η Ευρώπη θα γινόταν χαλιφάτο το 2040 χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Απλώς γεννώντας 6-8 παιδιά η κάθε οικογένεια, όπως κάνουν τώρα. Θα γινόντουσαν πλειοψηφία και, εντελώς δημοκρατικά, πιάνοντας το πνεύμα του Διαφωτισμού στον ύπνο, θα έπαιρναν μόνιμα την εξουσία. Ευτυχώς που βιάζονται. Διότι έτσι ξυπνούν τους αφελείς καλοπροαίρετους και κείμενα σαν αυτό που διαβάζετε έχουν, επιτέλους, απήχηση. Όταν έγραψα ένα παρόμοιο, ΕΔΩ πριν μόλις δύο χρόνια, δέχθηκα πυρά ομαδόν από την «προοδευτική διανόηση», η οποία δεν μπορούσε να… διανοηθεί ότι υπάρχει και πόλεμος χωρίς χαρακώματα. Σήμερα, εκείνοι που με κατακεραύνωναν τότε υιοθετούν (και κάποιοι υπερακοντίζουν!) τις προτάσεις μου.
Λυπάμαι που επιβεβαιώθηκα, αλλά ο αλγόριθμος του φανατισμού αποδεικνύει ότι όσο αυξάνονται και πληθύνονται οι μουσουλμάνοι, τόσο μεγαλύτερος ο αριθμός των φανατικών, τόσο περισσότεροι οι πρόθυμοι να ζωστούν με εκρηκτικά. Το φανατικό Ισλάμ λειτουργεί ακριβώς όπως ο καρκίνος, σκοτώνοντας το ευρωπαϊκό σώμα, χωρίς να αγωνιά για τη δική του κατάληξη. Άρα, οι δυτικές κοινωνίες καλούνται να πραγματοποιήσουν ένα πρωτοφανές εγχείρημα: να βρουν και να ξεριζώσουν από τα σπλάχνα τους μια θανατηφόρα πέμπτη φάλαγγα: πολίτες τους που συγκροτούν έναν εχθρικό στρατό. Τι σημαίνει όμως «ξεριζώνω»; Να μη μασάμε τα λόγια μας. Σημαίνει φυλάκιση ή απέλαση για τους τελειωμένους φανατικούς και εξάρθρωση των μηχανισμών αναπαραγωγωγής τους. Το δεύτερο, που είναι πιο εύκολο, θα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια. Καθολική απαγόρευση όλων των ισλαμικών σχολείων και των άτυπων θρησκευτικών δικαστηρίων. (Άτυπων σε όλες τις χώρες εκτός από την Ελλάδα, που έχουν και θεσμική κατοχύρωση!!!) Στην Ευρώπη η Παιδεία είναι κοσμική. Και όταν ζεις εκεί, είσαι υποχρεωμένος αυτήν την εκπαίδευση να έχεις –τέλος. Αν σ’ αρέσει. Αν δεν σ’ αρέσει, πίσω στην πατρίδα των προγόνων σου κι ας είσαι Γάλλος, Βέλγος, Βρετανός ή Έλληνας υπήκοος. (Το ότι θα πρέπει παράλληλα η Δύση, με τη συνεργασία της Ρωσίας και των τοπικών συμμάχων της, να εξολοθρεύσει, μέχρις ενός, τα τέρατα του ISIS δεν νομίζω χρειάζεται ούτε καν συζήτηση.)
Μου κάνει εντύπωση ότι προβάλλεται ως μείζον πρόβλημα το πώς θα βρεις τους φανατικούς ανάμεσα στους μετριοπαθείς. Μα το δηλώνουν οι ίδιοι! Με το πώς ντύνονται, τι τρώνε και πώς συμπεριφέρονται. Φανατικός δεν είναι εκείνος που πυροδοτεί βόμβες. Αυτός είναι δολοφόνος. Φανατικός είναι εκείνος που αποδέχεται πως ένα «ιερό βιβλίο» καθορίζει, άκριτα, όλη την πορεία της ζωής του, είτε λέγεται «Κοράνι», είτε «Βίβλος», είτε «Κεφάλαιο» του Μαρξ. Φανατικός είναι εκείνος που υπακούει στις εντολές του Θεού του και αυτών που δηλώνουν εκπρόσωποί του επί γης. Κυρίως αυτών. Όπως λοιπόν βλέπεις μια «δική μας» με τον κότσο, τις φαβορίτες, τα σκούρα ρούχα, τη χοντρή κάλτσα και τα μαύρα μοκασίνια και καταλαβαίνεις ότι είναι «θεούσα», έτσι ακριβώς αυτοπροσδιορίζεται η μαντηλοφορούσα μουσουλμάνα. «Θα απαγορεύσεις το ντύσιμο και της θεούσας;», θα ρωτήσει ο κλασικός ηλίθιος. Όχι, ηλίθιε. Γιατί βόμβες δεν βάζει ούτε η «Ζωή» ούτε ο «Σωτήρ». Οι μαχητές του Αλλάχ βάζουν.
Το κλειδί λοιπόν είναι η μαντήλα! Όπως όταν χειρουργείται ένας καρκινικός όγκος, αφαιρείται και υγιής ιστός περιμετρικά, το ίδιο πρέπει να γίνει κι εδώ: περιμετρικά των τζιχαντιστών βρίσκονται όσοι ακολουθούν απαρέγκλιτα τις ενδυματολογικές (και όχι μόνον) επιταγές του Ισλάμ στην καθημερινότητά τους. Μπορεί κάποιοι να το κάνουν απλώς λόγω εθίμου και παράδοσης. Λυπάμαι, θα τους πάρει κι αυτούς η μπάλα, όπως η χημειοθεραπεία χτυπάει και υγιή κύτταρα. Δεν γίνεται αλλιώς. Όμως ανάμεσα τους είναι και οι (πάρα πολλοί) άλλοι που λειτουργούν ως προθάλαμος του τζιχαντισμού: αυτοί, ας πούμε, που δεν επιδοκιμάζουν την επιδρομή, αλλά… κατανοούν την «ιερή αγανάκτηση» των δολοφόνων των δημοσιογράφων της Charlie Hebdo. Αυτοί που ξέρουν, αλλά δεν μιλάνε. Αυτοί που προτιμούνε τη σαρία στις δημοσκοπήσεις. Σίγουρα, πάντως, δεν είναι οι φορείς μιας εκκοσμικευμένης εκδοχής του Ισλάμ που θεωρούν τις κανονιστικές διατάξεις της θρησκείας τους ξεπερασμένες. Απαγορεύοντας τη μαντήλα, πετυχαίνεις με έναν σμπάρο τρία τρυγόνια: δίνεις διέξοδο σε όσους, και κυρίως όσες, υιοθετούν αυτήν την ενδυμασία από τον φόβο της απόρριψης από την οικογένεια και τον περίγυρο, κάνεις τη μετανάστευση στην Ευρώπη απαγορευτική στους φανατίλες και ταυτόχρονα ωθείς τους ήδη ακραίους «Ευρωπαίους» μουσουλμάνους στο να αντιδράσουν, άρα να εκδηλωθούν. Θα γίνουν διαδηλώσεις κατά της απαγόρευσης, έτσι δεν είναι; Καταγράφεις με κάμερα όλους τους διαδηλωτές και, χωρίς πολύ θόρυβο, τους ειδοποιείς έναν έναν ότι έχουν στερηθεί της υποκοότητάς τους και πρέπει μέσα σε 48 ώρες να εγκαταλείψουν τη χώρα. Φυσικά έχεις ήδη περάσει νόμο που αντιμετωπίζει αυτού του είδους τις αντιδράσεις ως ιδιώνυμο έγκλημα κατά του πολιτεύματος.
Σε κατάσταση ειρήνης θα υπήρχαν, και δικαίως, πολλές ενστάσεις για τέτοιες λύσεις. Όμως σε καιρό πολέμου γίνονται πολύ χειρότερα. Όταν έγινε η ιαπωνική επίθεση στο Περλ-Χάρμπορ και οι ΗΠΑ μπήκαν στον Β’ Π.Π., υπήρχαν πολλοί Αμερικανοί ιαπωνικής καταγωγής. Μόνο οι δεύτερης και τρίτης γενιάς, που διέθεταν αμερικανική υπηκοότητα, ήταν 80.000, σχεδόν όλοι κάτοικοι της δυτικής ακτής. Το πιθανότερο είναι οι περισσότεροι από αυτούς να ήταν φιλειρηνικοί και αφοσιωμένοι στην νέα τους πατρίδα. Όμως, σίγουρα, κάποιοι ανάμεσά τους –πολλοί, λίγοι, ποτέ δεν θα μάθουμε– ήταν έτοιμοι να γίνουν επίγειοι καμικάζι, αν τους διέταζε ο «θεός» Χιροχίτο. Υπήρχε χρόνος για ξεδιάλεγμα; Ούτε για αστεία! Έτσι ο Ρούσβελτ συνέλαβε 5.000 ηγέτες των ιαπωνικών κοινοτήτων και εκτόπισε ή ενέκλεισε σε στρατόπεδα στο εσωτερικό της χώρας πάνω από 100.000 άτομα ιαπωνικής καταγωγής. Υπήρξαν αντιδράσεις; Φυσικά –και εντονότατες. Το θέμα έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο μετά από προσφυγή του Ιαπωνοαμερικανού δεύτερης γενιάς, από την Καλιφόρνια, Φρεντ Κορεμάτσου. Είχε δίκαιο; Από την οπτική γωνία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απόλυτο! Αλλά, είπαμε, η Αμερική ήταν σε πόλεμο. Έτσι το Ανώτατο Δικαστήριο, το 1944, επικύρωσε το διάταγμα του Ρούσβελτ,αναγνωρίζοντας ότι σε έκτακτες συνθήκες κινδύνου δικαιολογούνται έκτακτες αποφάσεις. Για την ιστορία: ο Κορεμάτσου ήταν σκληρό καρύδι. Περίμενε την κατάλληλη συγκυρία και το 1980 επί Κάρτερ ανακίνησε το θέμα για να δικαιωθεί τελικά, το 1983! Ο πόλεμος όμως είχε τελειώσει. Η Δημοκρατία είχε νικήσει.
Από τα κράτη της Ευρώπης μόνο η Γαλλία, προσηλωμένη στον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους, απαγορεύει τη μαντήλα στα σχολεία, όχι όμως και σε δημόσιους χώρους, παρότι δέχεται πιέσεις για να το κάνει. Ποια είναι μια από τις οργανώσεις που την πιέζουν; Οι «Μουσουλμάνες χωρίς Μαντήλα»! Οι γυναίκες, οι σύγχρονοι σκλάβοι σε αυτήν την ανδροκρατούμενη, σωβινιστική, δουλοκτητική «θρησκεία», μπορούν να γίνουν οι καλύτεροι σύμμαχοι της δημοκρατίας στον πόλεμο εναντίον της βαρβαρότητας. Άλλωστε οι φανατικοί απειλούν, με την ποινή του θανάτου, πρωτίστως τους δυτικοποιημένους «δικούς τους», που τους θεωρούν αποστάτες. Η καθολική απαγόρευση της ισλαμικής μαντήλας θα στείλει κι ένα μήνυμα στους Ευρωπαίους πολίτες: ότι επιτέλους οι ηγέτες μας αναγνωρίζουν ότι η Ευρώπη είναι το δικό μας σπίτι κι έχουμε κάθε δικαίωμα στο σπίτι μας εμείς να αποφασίζουμε πώς θα ζήσουμε, πώς θα ντυνόμαστε και ποιους θα δεχόμαστε. Σε όποιους αρέσει. Όσοι θέλουν να επιβάλουν στην Ευρώπη τον σκοταδιστικό τους μεσαίωνα δεν έχουν καμία θέση εδώ.
Ποιος όμως θα τα κάνει όλα αυτά; Κακά τα ψέματα: μια ενωμένη, στα χαρτιά μόνο, άτολμη και πλαδαρή Ευρώπη με 28 πρωθυπουργούς, 28 υπουργούς εσωτερικών, 28 μυστικές υπηρεσίες, 28 αστυνομίες, 28 στρατούς, 28 νομοθεσίες και 28 υπηρεσίες φύλαξης συνόρων δεν έχει καμία πιθανότητα να νικήσει. Θα είναι σουρωτήρι. Ευάλωτη κι εκτεθειμένη στις επιδιώξεις οποιουδήποτε!
Η φύση αντιπαθεί το κενό και ίσως να διαθέτει σαρδόνιο χιούμορ: η ισλαμική απειλή προωθεί, μέσω του φόβου, την ευρωπαϊκή ενοποίηση περισσότερο από ότι οι ιδέες του Σουμάν. Ας εκμεταλλευτούμε τουλάχιστον αυτήν την ευκαιρία.

2016-03-03. Σκέψεις και απόψεις ενός νέου για τη μάστιγα του προσφυγικού!

on Πέμπτη, 03 Μαρτίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Νίκος Χιώτης

2016-03-03. Σκέψεις και απόψεις ενός νέου για τη μάστιγα του προσφυγικού!

Καλημέρα και καλή εβδομάδα

Αυτή τη στιγμή δεν είμαι σε θέση να κάνω περαιτέρω έρευνες και αναλύσεις. Απλά θα αναφέρω κάποια ζητήματα  βάσει των γνώσεων μου των εμπειριών μου και της προσωπικής μου κρίσης.
     Το προσφυγικό είναι μια μάστιγα με απρόβλεπτες συνέπειες. Κανείς επί της ουσίας δεν έχει συνειδητοποιήσει τις συνέπειες αυτής της βραδυφλεγούς βόμβας. Ασφαλώς αιτίες και λόγοι υπάρχουν. Οπωσδήποτε ο εμφύλιος στη Συρία έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, και κανείς δεν γνωρίζει το οριστικό του τέλος. Τα συμφέροντα που σχετίζονται με τις πετρελαιοπηγές στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι πολύ πιο πάνω από τους χιλιάδες νεκρούς του αιματηρού εμφυλίου  και τον ξεριζωμό χιλιάδων ανθρώπινων ψυχών προς την Ευρώπη για ένα καλύτερο μέλλον.
     Αυτό είναι μια πλευρά. Την ίδια στιγμή  ελλοχεύει ένας άλλος κίνδυνος που ακούει στο όνομα Ισλάμ και τείνει να διαταράξει τις πληθυσμιακές, θρησκευτικές και πολιτισμικές  ισορροπίες στη χώρα μας και γενικότερα στην Ευρώπη. Αυτό ενισχύεται από το γεγονός ότι η Τουρκία προσπαθεί με κάθε τρόπο να εκμεταλλευθεί γεωπολιτικά οφέλη και να δημιουργεί συνεχώς προβλήματα στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου. Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι η ηγεσία της γειτονικής χώρας είναι νοσταλγός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
  Ο άλλος πρωταγωνιστής είναι η Ελλάδα. Η Ελλάδα πέραν της  οικονομικής και κοινωνικής κρίσης δέχεται και το φορτίο των προσφύγων. Η Χώρα μας διαθέτει μια ευαισθησία στους πρόσφυγες και αυτό είναι γνωστό από την σύγχρονη ιστορία. Όμως και το Ελληνικό κράτος διαθέτει συγκεκριμένες αντοχές. Είναι αδύνατο να δεχθεί έναν ανεξέλεγκτο αριθμό προσφύγων. Οι συνέπειες είναι ήδη οδυνηρές. Οι υποδομές παρόλο τις φιλότιμες προσπάθειες απλών ανθρώπων και εθελοντών είναι ανεπαρκείς με οδυνηρές συνέπειες τόσο για τους χιλιάδες πρόσφυγες όσο και για τους κατοίκους της χώρας.
   Από την άλλη πλευρά θα έπρεπε η Ελλάδα να προχωρήσει σε μια συγκεκριμένη πολιτική η οποία να βασίζεται στις ποσοστώσεις προσφύγων σε συνεργασία με την Τουρκία προσπαθώντας μέσω του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. να  δεσμεύσει την Τουρκία έτσι ώστε να κρατά τους πρόσφυγες στα παράλια.
   Την ίδια στιγμή ορισμένες χώρες της Ε.Ε υιοθετούν την πολιτική των κλειστών συνόρων με αποτέλεσμα η θηλειά για τη χώρα μας να γίνεται όλο και πιο σφικτή. Αναμφίβολα δεν είναι ότι πιο ευχάριστο για την Ευρώπη να δέχεται ένα τόσο μεγάλο αριθμό προσφύγων αφού κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με έξαρση μουσουλμανικού στοιχείου και με ραγδαία επιδείνωση κρουσμάτων ανομίας και αλλοίωση πληθυσμιακών και θρησκευτικών στοιχείων. Ίσως θα μπορούσε να φανταστεί κανείς πως θα ήταν η δομή της Ευρώπης  αν είχε  είχε καταληφθεί η Βιέννη το 1683.
   Από την άλλη πλευρά θα πρέπει και η Αυστρία να αντιληφθεί ότι δεν είναι η Αυστροουγγαρία του 19 ου αιώνα, και ούτε  ο νυν Υπουργός Εξωτερικών είναι ο Μέττερνιχ. Η Αυστρία που η ίδια επεδίωξε το 1995 να εισέλθει στους κόλπους της Ε.Ε. θα πρέπει να σέβεται τους κανόνες που διέπονται από τους θεσμούς των Ευρωπαικών Οργάνων και να προσαρμόζει τις λύσεις που επιδιώκει μέσα στα Ευρωπαϊκά θεσμικά  πλαίσια.
 Την ίδια στιγμή και οι άλλες χώρες που υιοθετούν την πολιτική κλειστών συνόρων θα πρέπει να αντιληφθούν ότι μακροπρόθεσμα θα είναι μπούμεραγκ  και για τις ίδιες. Ας γίνει σαφές ότι με τείχη και κλειστά σύνορα το μόνο που θα επιτευχθεί. θα είναι αναρχία χάος όπου κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίσει την κατάληξη αυτού του αναβρασμού. Την ίδια στιγμή το θέμελιο της Ευρώπης θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος, κάτι που με αγώνες έχτισαν οι πατέρες της Ευρώπης 65 χρόνια πρίν.
Τελειώνοντας θα ήθελά έστω και την ύστατη ώρα να βρεθούν λύσεις χωρίς σκοπιμότητες και συμφέροντα και τούτο διότι το μέλλον της Ευρώπης φαντάζει δυσοίωνο.

Με εκτίμηση
Νίκος Χιωτης

2016-02-27. Η αλήθεια για το ΝΑΤΟ σε απλά Ελληνικά

on Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Αναδημοσίευση από http://www.olympia.gr/

1.    Τα ΝΑΤΟ θα είναι ανάμεσα στα σύνορα Ελλάδας Τουρκίας και θα ελέγχει τις Τουρκικές Ακτές
2.    Τα συμμαχικά πλοία θα παρακολουθούν με ΟΛΑ τα μέσα (Κάμερες, Ραντάρ, UAV, Drones) ότι ξεκινάει από την Τουρκία και θα διατάσουν τη Τουρκική Ακτοφυλακή να τους επιστρέψει πίσω στην Τουρκία
3.    Αν η διάσωση είναι σε ελληνικά χωρικά ύδατα την ευθύνη την έχει η Ελλάδα, αν είναι σε Τουρκικά η Τουρκία.
4.    Τα συμμαχικά πλοία θα συμμετέχουν μόνο στην παρακολούθηση, αλλά ακόμη κι αν χρειαστεί να γίνει διάσωση θα παραδίδουν τους διασωθέντες στην FRONTEX/ Τουρκική ακτοφυλακή ώστε να τους επιστρέψει.
5.    Οι Ελληνικές δυνάμεις θα έχουν το πλήρη έλεγχο των Ελληνικών χωρικών υδάτων από τον Βορρά έως τον Νότο και το Καστελόριζο και τα Ίμια και όλες τις βραχονησίδες και τον Εναέριο χώρο.
6.    Οι Τουρκικές δυνάμεις θα έχουν μόνο τον έλεγχο των δικών τους χωρικών υδάτων και ξεχνάνε για πάντα τα γκρίζα όνειρα που είχαν επί Σημίτη.
7.    Τα ΝΑΤΟικα πλοία μπορούν να ανεφοδιάζονται σε όποιο λιμάνι ή νησί απαιτηθεί ακόμη και σε αυτά που δεν θα ήθελαν οι Τούρκοι, απλά γιατί δεν τους πέφτει πλέον λόγος, οι εποχές Σημίτη τελείωσαν.
8.    Τα Συμμαχικά πτητικά μέσα θα καταθέτουν σχέδιο πτήσης στο Ελληνικό FIR αν είναι να πετάξουν στον Ελληνικό FIR και αυτό περιλαμβάνεται στη συμφωνία και στον Τουρκικό αν είναι να πετάξουν στον Τουρκικό, τα όνειρα του Νταβουντογλου για 25ο Παράλληλο τελείωσαν.
9.    Οι Τούρκοι ίσως να θέλουν να συνεχίσουν τις παραβιάσεις να γίνονται πάλι βορά των Ελλήνων πιλότων, αλλά τώρα θα πρέπει να κάνουν υπερπτήσεις πάνω από συμμαχικά πλοία που δεν θα είναι και ότι πιο ευχάριστο για τους Συμμάχους.
10.    Όλοι  όσοι έχουν ξεκινήσει από τις Τουρκικές ακτές θα επιστρέφουν στις Τουρκικές ακτές, είτε είναι μετανάστες, είτε είναι πρόσφυγες, είτε είναι σε βάρκα είτε διασωθούν. Η συμφωνία γράφει (any person).
11.    Η Ελλάδα να διατηρεί το δικαίωμα της σύμβασης της Γενεύης να μην επιστρέψει όσους κινδυνεύουν αν επιστρέψουν στην Τουρκία (πχ Κούρδοι). Αντίθετα από ότι έκανε ο Σημίτης με τον Οτσαλαν.
12.    Η παραμονή στους χώρους διαμονής θα είναι προσωρινή και για ορισμένο χρονικό διάστημα. Παρατηρήθηκε μάλιστα το φαινόμενο οι ίδιοι οι μετανάστες να μην θέλουν να παραμείνουν ούτε μια μέρα στην Ελλάδα αλλά να φύγουν στα σύνορα. Έτσι θα φτιαχτούν και νέες υποδομές 20.000 ατόμων κοντά στα σύνορα ώστε να φεύγουν ευκολότερα.
13.    Σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες θα γίνεται βιομετρική ταυτοποίηση ώστε να ελέγχουν όλοι, ακόμη και οι παράνομοι (αν κι οι περισσότεροι τζιχαντιστές κυκλοφορούν στην Ευρωπη με κανονικά διαβατήρια όπως απεδείχθη μετά την επίθεση στο Παρίσι).
14.    Η Ελλάδα θα αναλάβει πρωτοβουλία μέχρι να έρθει η βοήθεια απο τον ΟΗΕ να ταυτοποιεί όλα τα παιδιά ασυνόδευτα/συνοδευομενα ώστε να μην χαθεί ούτε ένα παιδί.
15.    Σε ενημέρωση με τον ΟΗΕ το προσωπικό που θα χρειαστεί θα προσλαμβάνεται από τους κατοίκους των Περιοχών σε συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
16.    Για τις προμήθειες και άλλες υπηρεσίες προτεραιότητα θα έχουν οι τοπικές επιχειρήσεις κι όχι το γνωστό παιχνίδι με τους Εργολάβους.
17.    Από το δήθεν περιστατικό στην Ρόδο μέχρι σήμερα έχουν ανεφοδιαστεί 200 πτήσεις πολεμικών και πολιτικών αεροσκαφών, προς απογοήτευση των Τούρκων και τον εγχώριων συνεργατών τους.
18.    Για όσους απορούν γιατί στην Ελλάδα το ΝΑΤΟ κι όχι στην Τουρκία. Το ΝΑΤΟ από την πρώτη ημέρα που οι Τούρκοι έριξαν το Ρωσικό Su-24 δεν ήθελαν να εμπλακούν σε διαμάχη με την Ρωσία για κανένα χατίρι του Νταβούντογλου, πόσο μάλλον που βγαίνουν στο φώς οι σχέσεις του με το ISIS, όσο και να μην θέλουν τον Ασάντ περισσότερο δεν θέλουν τους Ισλαμιστές του ISIS και την Al Qaeda. Η συμμέτοχη αποδεικνύει ότι η Ελλάδα είναι η πρώτη σταθερή χώρα στην Περιοχή.
Πηγή: ΕΔΩ!

2016-02-16. «Χαμένη η Τουρκία; Ο ρόλος του νατοϊκού στόλου στο Αιγαίο και η συριακή κρίση.»

on Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Νίκου Σταματάκη

US Secretary of State for Defense Ashton Carter gives a press conference on the second day of the NATO Defense Ministers Council at alliance headquarters in Brussels, Belgium, 11 February 2016. NATO defence ministers have agreed to plan for a surveillance mission in the Aegean Sea between Turkey and Greece to help crack down on migrant smuggling operations, US Defence Secretary Ashton Carter said, following a Turkish and German initiative. EPA, OLIVIER HOSLET

H εσπευσμένη αποστολή νατοϊκών ναυτικών δυνάμεων στο Αιγαίο (εντός 24 ωρών!!) υπό το πρόσχημα της πρόσκλησης από την Γερμανία, την Τουρκία και την Ελλάδα για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης έχει πολλαπλή σημασία και περικλείει πιθανότατα κινδύνους – αλλά ίσως και κάποιες ευκαιρίες και δυνατότητες – για τα ελληνικά συμφέροντα.
Πριν επιχειρήσουμε οποιαδήποτε ανάλυση παρακαλούμε τους πάντες να κρατήσουν την ψυχραιμία τους και να αποφεύγουν την εκτόξευση κατηγοριών περί προδοσίας κλπ. . Ακούμε για μήνες τώρα το επιχείρημα ότι το 2014 είχαμε στην Ελλάδα μόνο 50,000 εισροές μεταναστών-προσφύγων ενώ το 2015 πάνω από 800.000, γεγονός για το οποίο ευθύνεται η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν έχω κανένα δισταγμό να καταδικάσω την χαλαρότητα της μεταναστευτικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, τις δεδομένες εθνομηδενιστικές τάσεις στελεχών του αλλά και τις μειοδοτικές αντιλήψεις του κόμματος στα εθνικά θέματα. Αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει όλοι οι Ελληνες να σταματήσουμε να κομματικοποιούμε θέματα που μπορούν να έχουν μοιραίες εθνικές συνέπειες… Εκείνοι που το πράττουν είναι επιεικώς ανεύθυνοι.  Επειδή θάπρεπε να σημειώσουν στην ίδια φράση όπου κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ότι στην γειτονική Ιταλία οι σχετικές εισροές ανέβηκαν από τις 3,000 στις 150.000 στην ίδια περίοδο(!!) δηλαδή σε ποσοστό υπερδιπλάσιο από ότι στην Ελλάδα.  Γιατί άραγε δεν βρέθηκαν κάποιοι πρόθυμοι Ιταλοί να αρχίσουν να εκτοξεύουν βρισιές περί «προδοσίας»;  Η αλήθεια να μπαίνει πρώτα λοιπόν και μετά τα κομματικά συμφέροντα…
Αμεση η σύνδεση με την κρίση στη Συρία και τη δημιουργία του Κουρδικού κράτους
Το γεγονός ότι η αποστολή νατοϊκού στόλου στο Αιγαίο συμπίπτει με τις καταιγιστικές επιτυχίες των κυβερνητικών δυνάμεων στη Συρία (σε συμμαχία με τους κούρδους του YPD με ρωσική αεροπορική βοήθεια και κάτω από την ομπρέλα ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων και εξαιρετικά εξελιγμένων ραντάρ) ασφαλώς έχει σημειωθεί από πολλούς αναλυτές.  Πράγματι βρισκόμαστε μερικά βήματα πριν την ολοκληρωτική νίκη του παραπάνω συνασπισμού, καθώς έχει σχεδόν επιτευχθεί η κατάληψη του Χαλεπίου και η ενοποίηση των τριών κουρδικών καντονίων της βόρειας Συρίας.  Με άλλα λόγια, εκείνο που πριν 4-5 χρόνια κάποιοι σχολιάζαμε ως υποθετικό «τελικό σενάριο», δηλαδή την δημιουργία διόδου προς την θάλασσα για το ενιαίο Κουρδιστάν είναι πλέον σχεδόν πραγματικότητα.  Ταυτόχρονα είναι γεγονός ότι η Τουρκία έχει απωλέσει τον έλεγχο των νοτιοανατολικών της επαρχιών προς όφελος του ΡΚΚ, εμπειροπόλεμα στελέχη του οποίου ηγούνται του αγώνα στην Συρία ενισχύοντας το YPD!
Ας σημειωθεί εδώ ότι η ταύτιση του PKK με το YPD είναι πρωτίστως γεωγραφική αφού το τουρκικό και το συριακό Κουρδιστάν συνορεύουν και η διαφαινόμενη «ένωση» τους έχει τεράστιες συνέπειες:
1) Δημιουργείται και μέσω του διαφαινόμενου νέου κουρδικού κράτους αλλά και μέσω της εκδίωξης της ΙΣΙΣ από την Συρία μια ενιαία ζώνη μεταξύ Ιράν-Ιράκ-Συρίας-Λιβάνου, μέσω της οποίας η Τεχεράνη εξασφαλίζει τα πάγια στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντά της και δημιουργεί πρόσβαση στη Μεσόγειο.
2) Δημιουργείται κυρίως μέσω της ένωσης τουρκικού και συριακού Κουρδιστάν συνοριακός φραγμός μεταξύ Βορρά-Νότου που αποκλείει την διακαώς επιθυμούμενη από τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ διέξοδο προς την σουνιτική Τουρκία και την Ευρώπη με τους σχεδιαζόμενους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου.
3) Και τα δύο παραπάνω δεδομένα εξυπηρετούν τη ρωσική πολιτική, τα συμφέροντα της οποίας συμβαδίζουν με του Ιράν και είναι καθέτως αντίθετα με αυτά της Τουρκίας και της Σ.Αραβίας. Επιπλέον η Ρωσία έχει προ πολλού συμμαχήσει με το ΡΚΚ και επιδιώκει να εξασφαλίσει εις το διηνεκές τη μοναδική της ναυτική βάση στη Μεσόγειο, στη Λατάκεια της Συρίας.
Η κορύφωση του συριακού δράματος πολλαπλασιάζει τον αριθμό των προσφύγων αλλά ανεβάζει και το γεωστρατηγικό αδιέξοδο.  Διαφαίνεται ότι υπάρχει συνεννόηση ΗΠΑ-Ρωσίας σε αρκετά σημεία και ιδιαίτερα:
1) Στην ανάγκη δημιουργίας κουρδικού κράτους με ταυτόχρονη «δραστική» περικοπή του μεγέθους και της σημασίας της Τουρκίας.  Μάλιστα η πολύ πρόσφατη συνάντηση (και παρασημοφόρηση!) ανώτατων αμερικανών αξιωματούχων στο Κομπάνι  με την κουρδική ηγεσία του YPD αποτέλεσε τη συμβολική επισφράγιση αυτού.
2) Στην προσωρινή παραμονή του προέδρου Ασαντ στην εξουσία.
Υπάρχει ωστόσο και αρκετή ασάφεια για τον έλεγχο του νέου υπό δημιουργία κουρδικού κράτους αλλά και περισσή αμοιβαία δυσπιστία. Στην ασάφεια και τη δυσπιστία αυτή εντοπίζεται και η ανάγκη του ΝΑΤΟ να έχει έντονη παρουσία στο Αιγαίο.  Δεν θα στείλει άλλωστε τα πολεμικά του ολόκληρο ΝΑΤΟ να παίζουν ντουφεκιές και κλεφτοπόλεμο με τους λαθρέμπορους…
Ο Αρχηγός του ΝΑΤΟ κ. Στόλτενμπεργκ ήταν σαφέστατος ως προς τον σκοπό της αποστολής:
«Συλλογή κρίσιμων πληροφοριών και επιτήρησης προς τον στόχο της αντιμετώπισης των λαθρεμπόρων και των εγκληματικών κυκλωμάτων».  Υπό το κάλυμμα αυτό βέβαια η παρουσία μεγάλου αριθμού νατοϊκών πλοίων στο Αιγαίο έχει και ένα άλλο σαφέστατο στόχο: Να στείλει μήνυμα στη Μόσχα ότι εάν τα πράγματα στη Συρία – και οι συναφείς διαπραγματεύσεις – οδηγηθούν σε αδιέξοδο η διέξοδος από τη Μαύρη Θάλασσα προς τη Μεσόγειο θα κλείσει.  Αλλωστε αμερικανοί αξιωματούχοι διατυμπανίζουν προς όλες τις κατευθύνσεις τις τελευταίες ημέρες ότι «δεν πρόκειται να υπάρξει στρατιωτική λύση στη Συρία».
Τα ελληνικά συμφέροντα στην εξελισσόμενη κρίση 
Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε την ώρα που γράφονταν οι γραμμές αυτές εάν οι ελληνικές απαιτήσεις για την αναστολή επί εξάμηνο της τουρκικής στρατιωτικής ηγεσίας του ΝΑΤΟ έχουν εισακουσθεί (με την προτεινόμενη παράταση της γερμανικής ηγεσίας που ισχύει τώρα). Φαίνεται ότι έχει εξασφαλισθεί παραμονή των τουρκικών πολεμικών εντός των τουρκικών χωρικών υδάτων, ενώ κάποια άλλα σημεία χρήζουν διευκρίνησης.  Ασφαλώς τα παραπάνω πρέπει να μας δημιουργούν ανησυχία για τον προφανή κίνδυνο να δημιουργηθούν στο Αιγαίο κάποια νέα τετελεσμένα υπέρ της Τουρκίας.  Εάν όμως κάποιος δεί την νατοϊκή επιχείρηση στο Αιγαίο υπό το πρίσμα της συριακής κρίσης τότε ίσως να οδηγηθεί και σε κάποια άλλα συμπεράσματα:
1)     Εάν μεν Αμερικανοί και Ρώσοι έχουν καταρχήν συμφωνήσει για τη δημιουργία του Κουρδιστάν και την περικοπή του μεγέθους και του ρόλου της Τουρκίας, τότε η παρουσία του στόλου στο Αιγαίο δεν ενισχύει μόνο τις δυτικές θέσεις απέναντι στη Ρωσία, αλλά ταυτόχρονα συμβάλλει στον έλεγχο του παρανοϊκού διδύμου Ερντογάν-Νταβούτογλου, των οποίων οι δηλώσεις και κινήσεις μπορούν να τινάξουν όλη τη Μέση Ανατολή στον αέρα και να οδηγήσουν σε παγκόσμιο πόλεμο…  Ετσι ενώ οι Ερντογάν και Νταβούτογλου είναι «πανευτυχείς» που επιτέλους «το ΝΑΤΟ εμπλέκεται», μέσα στην εγωκεντρική φαντασιοπληξία τους βλέπουν «το τυρί» αλλά δεν βλέπουν τη «φάκα» που το ίδιο το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί τους έχουν στήσει…
2)     Υπό το ίδιο πρίσμα η παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο – εφόσον βέβαια τηρηθούν ορισμένες μίνιμουμ απαιτήσεις της Ελλάδας περί σεβασμού των κυριαρχικών της δικαιωμάτων – εξασφαλίζει ότι το παραπάνω παρανοϊκό δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου δεν θα καταφύγει σε επέλαση προς Δυσμάς και σε ελληνοτουρκικό πόλεμο με κάποια γελοία αφορμή και ίσως κάποια απόβαση σε ελληνικό έδαφος.. Μια τέτοια προς δυσμάς επέλαση βασικό στόχο θα είχε να σώσουν το τομάρι τους μέσα στην εθνικιστική έξαψη που θα ακολουθούσε…  Επειδή, όπως τώρα βαδίζουν τα πράγματα, με την επερχόμενη δημιουργία κουρδικού κράτους με διέξοδο στη Μεσόγειο και οι δυό τους έχουν εξασφαλισμένη την κρεμάλα σε κεντρική πλατεία της Πόλης ή της Αγκυρας και μάλιστα εντός του έτους…
3)     Ασφαλώς χρειάζεται σοβαρότητα, προσοχή στη λεπτομέρεια και ετοιμότητα από ελληνικής πλευράς σε κάθε φάση της νατοϊκής επιχείρησης.  Εφόσον αυτά υπάρξουν, εφόσον δηλαδή δεν βάλουμε κάποιο αυτογκόλ όπως στην περίπτωση των Ιμίων, τότε θα πρέπει να είμαστε συγκρατημένα αισιόδοξοι ότι το καθεστώς του Αιγαίου δεν πρόκειται να αλλάξει σε βάρος μας.  Υπάρχουν άλλωστε συμφέροντα υπέρτερα (κυρίως ρωσικά αλλά και δυτικά) και σπουδαίες δημόσιες αλλά και μυστικές διεθνείς συμφωνίες που εξασφαλίζουν το συγκεκριμένο καθεστώς.
Ας κλείσουμε σημειώνοντας ότι σε συνθήκες σύγχυσης και ασάφειας υπάρχει πάντοτε το ενδεχόμενο να ξεφύγουν οι εξελίξεις από τον οποιοδήποτε έλεγχο και να εξελιχθούν σε μια μικρότερη ή πιο εκτεταμένη σύγκρουση της Ρωσίας με την Τουρκία.  Ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι αμφίβολο πόσο καλοδεχούμενο θα ήταν στους κόλπους της Δύσης, όσο και εάν ορισμένοι κύκλοι δεν θα το έβλεπαν με άσχημο μάτι – εάν βέβαια είχαν εξασφαλισμένο ένα αμοιβαίο στραπατσάρισμα τόσο του Πούτιν όσο και του Ερντογάν…  Όμως τα ηγετικά προσόντα του Ρώσου προέδρου αλλά και αυξανόμενη στρατιωτική ισχύς της Ρωσίας αλλά και κυρίως η δεδηλωμένη συμμαχία με την Κίνα και το Ιράν κάνουν το σενάριο αυτό ιδιαίτερα παρακινδυνευμένο… Η πιθανότερη εξέλιξη φαίνεται ότι θα είναι μια ελεγχόμενη διευθέτηση της κρίσης με εναλλαγή φάσεων διαπραγμάτευσης με πολεμικές ιαχές…
http://mignatiou.com/2016/02/o-rolos-tou-natoikou-stolou-sto-egeo-ipo-to-prisma-tis-natoikis-krisis/

<<  1 2 3 4 [56 7 8 9  >>