Απόψεις μη Μελών

2016-02-16. Αιγαίο: Επτά ερωτήματα ζητούν απαντήσεις

on Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος, δημοσιογράφος και αμυντικός αναλυτής, συνεργάτης μας

Η νατοϊκή εμπλοκή αναμένεται ότι θα φέρει στην επιφάνεια τις πιο σημαντικές πτυχές των ελληνοτουρκικών προβλημάτων, σε μια περίοδο κατά την οποίαν η χώρα μας (σ.σ. η οποία δεν διαθέτει Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας) επιχειρεί να βρει «πολιτικές» λύσεις για το θέμα αντιμετώπισης των μεταναστευτικών ροών. Η νατοϊκή ναυτική διοίκηση MARCOM έχει ξεκινήσει τις συζητήσεις για την συγκρότηση της δύναμης η οποία θα σταλεί στο Αιγαίο, ενώ εμφανίζεται έτοιμη να εξετάσει πιθανά αιτήματα συμμετοχής σε αυτήν πολεμικών πλοίων και από άλλες χώρες.
Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι το ΝΑΤΟ θα συμβάλλει καίρια στην επίλυση του ζητήματος (βλ. αφιέρωση από τον ΥΠΕΘΑ της συμφωνίας στην μνήμη των τριών θυμάτων του δυστυχήματος στην Κίναρο!) ενώ οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η όλη ιδέα της εμπλοκής της συμμαχίας είναι τουρκο-γερμανικής προελεύσεως. Οι ΗΠΑ δεν έχουν ξεκαθαρίσει εάν θα μετάσχουν με ναυτικές δυνάμεις στην επιχείρηση, ενώ νεότερες πληροφορίες αναφέρουν, ότι επειδή η ελληνική πλευρά δείχνει υπερβολική σπουδή να ξεκινήσει το συντομότερο η αποστολή των πλοίων, φαίνεται να «αμελεί» να θέσει προς συνεννόηση με την συμμαχία κάποια πολύ σημαντικά τεχνικά ζητήματα.
Μέχρι σήμερα και ιδιαιτέρως τα τελευταία εικοσιτετράωρα η τουρκική συμπεριφορά παρουσιάζεται συνεπής με τις αναθεωρητικές διεκδικήσεις της παραϊσλαμιστικής αναθεωρητικής νεο-οθωμανικής ηγεσίας της Άγκυρας. Ήδη οι τουρκικές αρχές και ενώ έχει γνωστοποιηθεί η διαδικασία αποστολής ναυτικών δυνάμεων της συμμαχίας έχουν προβεί σε σειρά ενεργειών αμφισβήτησης της κυριαρχίας καθώς και σε σειρά άλλων προκλητικών δράσεων (σ.σ. ΝΟΤΑΜ Κίναρος, αποστολή υδρογραφικού Τσεσμέ, παρενόχληση ιταλικού ερευνητικού Odin Finder).
Οι προαναφερόμενες κινήσεις αποκαλύπτουν και επιβεβαιώνουν τουρκική βούληση υπέρ της διατήρησης σε μέγιστο δυνατό βαθμό των προκλητικών απαιτήσεων, σε μια συγκυρία κατά την οποίαν η Ελλάδα βρίσκεται υπό πίεση. Οι ενέργειες αυτές οι οποίες ουδέποτε ήσαν ασυντόνιστες αλλά πάντοτε εντάσσονταν σε ένα ευρύτερο σχέδιο της Άγκυρας, συνιστούν μεθοδεύσεις και θα έπρεπε να μας απασχολήσουν σήμερα περισσότερο από άλλη περίοδο…
Αναφορικά με την επί θύραις νατοϊκή εμπλοκή εκτιμούμε ότι πρέπει να θέσουμε συγκεκριμένα ερωτήματα και συγκεκριμένα:
Α) Πόσα ναυτικά μίλια εύρος εναερίου χώρου αναγνωρίζει η συμμαχία, έξι ή δέκα;
Β) Τα οργανικά ελικόπτερα των φρεγατών που θα συμμετέχουν στην επιχείρηση, αναμένεται ότι θα εκτελούν υπερπτήσεις κατόπιν αδείας στην περιοχή του ΝΑ Αιγαίου, χώρο αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας από την αναθεωρητική Τουρκία. Θα υποβάλλουν σχέδια πτήσης, ακόμη και τα τουρκικά;
Γ) Ποια θα είναι η ελληνική αντίδραση σε ενδεχόμενη σκοπίμως προκλητική συμπεριφορά των εναέριων μέσων, τα οποία θα απονηώνονται από τουρκικό πολεμικό και θα εκτελούν έρευνες στην περιοχή των Ιμίων π.χ.;
Δ) Πως σκοπεύει η ελληνική πλευρά να αποτρέψει υπερπτήσεις τουρκικών εναέριων μέσων με νατοϊκό μανδύα σε περιοχές τις οποίες αμφισβητεί η Άγκυρα;
Ε) Πως θα αντιμετωπιστεί το ζωτικής σημασίας ζήτημα προστασίας της εθνικής περιοχής έρευνας και διάσωσης, ιδιαιτέρως στον επίμαχο γεωγραφικό χώρο του νότιου και νοτιοανατολικού Αιγαίου, από την αναμενόμενη προβολή τουρκικής απαίτησης μη αναγνώρισής του (βλ πρόσφατη ΝΟΤΑΜ για την περιοχή ερευνών στην Κίναρο);
ΣΤ) Πως θα αντιδράσει η ελληνική πλευρά εάν τουρκικό πολεμικό συνεργαστεί τηρώντας απολύτως εθνικούς όρους και κριτήρια με την τουρκική Διοίκηση Ασφάλειας Ακτών, σε συμβάν έρευνας και διάσωσης, αμφισβητώντας την εθνική κυριαρχία και την αντίστοιχη αρμοδιότητα της χώρας μας;
Ζ) Έχουν εκπονηθεί σχέδια κι έχει ληφθεί υπόψη περίπτωση κατά την οποίαν υπάρξει «τυχαία» αποβίβαση λαθρομεταναστών ή προσφύγων σε νησίδα την οποία αμφισβητεί η Άγκυρα και στη συνέχεια πριν ή και μετά από την διαβίβαση στοιχείων από την νατοϊκή δύναμη, εκκενωθεί από τις τουρκικές αρχές;

Πριν προχωρήσουμε οφείλουμε να ενημερώσουμε ότι το ΝΑΤΟ δεν αποδέχεται 10 μίλια εύρος εθνικού εναέριου χώρου και εάν π.χ. ένα ελικόπτερο που βρίσκεται σε σκάφος που πλέει μεταξύ έξι και δέκα ναυτικών μιλίων, απονηωθεί έστω και για ένα εκατοστό αυτομάτως παραβιάζει τον εθνικό εναέριο χώρο…

Τα ανωτέρα επτά ερωτήματα δεν είναι τα μοναδικά, αλλά ελπίζουμε ότι το ΓΕΕΘΑ και συγκεκριμένα ο ναύαρχος Αποστολάκης θα έχει φροντίσει να λάβει εγκαίρως τα μέτρα του για την αποφυγή δυσάρεστων καταστάσεων, καθώς οφείλει να γνωρίζει ότι την όποια αποτυχία ή μη επιθυμητή τροπή την επωμίζονται σχεδόν αποκλειστικώς οι στρατιωτικοί.

Το ίδιο βεβαίως αφορά και την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία έσπευσε να επικροτήσει την νατοϊκή παρουσία, αμελώντας την ικανότητα της Τουρκίας να χειραγωγεί επιδέξια την συμμαχία σε διάφορα επίπεδα λήψης απόφασης, αλλά και την ικανότητά της να προξενεί προσχεδιασμένες κρίσεις εκμεταλλευόμενη τη νατοϊκή γραφειοκρατία.

Ως επιμύθιο, θέτουμε ένα στοχευμένο ερώτημα σε γνωρίζοντες, αρμοδίους και μη. Εάν αγαπητοί κύριοι πιστεύετε ότι η κρίση την οποία αντιμετωπίζουμε είναι αποτέλεσμα της τουρκικής αδυναμίας ή λόγω της ηθελημένης γεωστρατηγικής σκοπιμότητας εκ μέρους της Άγκυρας, γιατί στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου όπου μεταξύ άλλων συζητείται το μεταναστευτικό, λάμπουν δια της απουσίας τους οι Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας, ενώ προνομιακό ρόλο και θέση κατέχουν οι αντίστοιχοι Τούρκοι;

2016-02-02. Για μια καλύτερη Δευτέρα Παρουσία: Η ΜΑΥΡΗ ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ

on Τρίτη, 02 Φεβρουαρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Σπύρος Κίκερης, Ταξίαρχος (Ι) ΠΑ ε.α.

2016-02-02. Για μια καλύτερη Δευτέρα Παρουσία: Η ΜΑΥΡΗ ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ

Η ΜΟΙΡΑΙΑ ΠΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟΥ
ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ ΝΥΧΤΑ!
 
«Τούτο το Έγκλημα Έχει Υπεύθυνους!»

Δεν πρόκειται ν’αποδυθώ σε ατέρμονες αναφορές και παραλειπόμενα, θα είμαι σύντομος και περιεκτικός, όσο επιβάλλεται! Σκοπός μου δεν είναι να θίξω πρόσωπα και πράγματα! Σκοπός μου είναι να μεταφέρω στις νυν Ηγεσίες και τις μελλοντικές, κυρίως τις Στρατιωτικές, κάποιες μου απόψεις προς αποφυγή δογματισμών, απολυταρχισμών, βλακειών και εν γένει λαθών!
Ο παραπάνω τεθείς σκοπός απορρέει στη δική μου ιδιοσυστασία από το ότι πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει η απαράδεκτη εκδοχή και παραδοχή του ότι «Η Διαταγή μπορεί να ταπεινώνει ασύστολα τη Λογική!» Αυτό που η κοινή γνώμη, έχει καθιερώσει στο μυαλό και τη γλώσσα της να περιέχεται σε όλο του το μεγαλείο, στη φράση «Εκεί που σταματά η Λογική, αρχίζει ο Στρατός!»

Κατεβάστε και διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

Πρέπει να τονίσουμε ότι 'ο συνάδελφος Σπύρος Κίκερης επιχειρεί μία αξιόλογη προσέγγιση στο φιάσκο των Ιμίων που παρά την Θυσία Των Ηρωικών Συναδέλφων κατέληξε σε μία ακόμη χαίνουσα πληγή για τα Εθνικά μας Θέματα! Εκτιμούμε πως τόσο από Ιστορική άποψη όσο και από την άποψη του Ειδικού Εμπειρογνώμονα η όλη ανάλυση παρουσιάζει ενδιαφέρον για όλους όσους προσπαθούν να μάθουν τι ακριβώς έγινε τη Μοιραία εκείνη νύκτα και φθάσαμε σε μία ακόμη Εθνική Τραγωδία. Το γεγονός δε ότι ο Αναλυτής δεν καταλήγει σε τελικό συμπέρασμα για το πως "έπεσε" το ελικόπτερο το θεωρούμε θετικό της όλης αναλύσεως αφού επιτρέπει στην κοινή συλλογική μνήμη να πιστεύει αυτό που την ικανοποιεί. Αξίζει λοιπόν να προστεθεί και αυτή η ανάλυση/προσέγγιση στα τόσα που έχουμε ακούσει και διαβάσει για αυτή την Ηρωική Θυσία! '

2016-01-06. Προσφυγικό και Εθνικά Θέματα.

on Τρίτη, 05 Ιανουαρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Ευάγγελος Βενιζέλος, Πρώην Αντιπρόεδρος Κυβέρνησης, ΥπΕξ, ΥπΕθΑ,

2016-01-06. Προσφυγικό και Εθνικά Θέματα.

Η μαζική έλευση στην Ευρώπη προσφύγων κυρίως από τη Συρία και μαζί  μεταναστών χωρίς νόμιμα έγγραφα από διάφορες χώρες, μέσω Τουρκίας, με βασική πύλη εισόδου τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, δεν επηρεάζει έντονα μόνο τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και την εσωτερική πολιτική κατάσταση σε όλες σχεδόν τις χώρες – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν θέτει σε δοκιμασία μόνο τη Συνθήκη Σένγκεν και τους κανόνες του Δουβλίνου. Αναδεικνύει τα όρια και τις ανεπάρκειες της εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας της Ευρώπης. Όχι μόνο της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας και της Κοινής Πολιτικής Ασφαλείας και Άμυνας αλλά και των αντίστοιχων εθνικών πολιτικών των κρατών – μελών, πρωτίστως αυτών που λόγω μεγέθους, ιστορικών σχέσεων με κρίσιμες περιοχές, της θεσμικής τους ιδιότητας ως μόνιμων μελών του ΣΑ του ΟΗΕ ή της  διαθεσιμότητας τους να αναλάβουν στρατιωτική δράση διαδραματίζουν σημαντικό διεθνή ρόλο.

Η προσφυγική κρίση ως ευρωπαϊκή πολιτική και κοινωνική δοκιμασία που συνδέεται με θεμελιώδη ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας είναι πλέον εμφανές ότι επιταχύνει πιο σοβαρές και πρακτικές πρωτοβουλίες σε σχέση  με τη Συρία. Αυτό δείχνει η τελευταία  απόφαση του Σ.Α. Το ίδιο ισχύει -τηρουμένων των αναλογιών – και ως προς τη Λιβύη.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η προσφυγική κρίση αναδεικνύει τη σημασία των ελληνικών συνόρων ως εξωτερικών συνόρων της ΕΕ με όλα όσα αυτό συνεπάγεται. Η ικανότητα και η επάρκεια του ελληνικού κρατικού μηχανισμού να φυλάξει τα εθνικά σύνορα ως ευρωπαϊκά κρίνεται από τα άλλα κράτη –  μέλη και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς από μια πολύ συγκεκριμένη οπτική γωνία: Από πλευράς αστυνομικής καθώς αστυνομικού χαρακτήρα είναι οι αρμοδιότητες της  συνοριοφυλακής και ακτοφυλακής των κρατών – μελών που συνδέονται με τις αρμοδιότητες της Ε.Ε. στο πλαίσιο των άρθρων 77 και 79 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ε.Ε. Ειδικότερα δε από την άποψη της γρήγορης και αποτελεσματικής καταγραφής, ταυτοποίησης και προσωρινής φιλοξενίας όσων δικαιούνται το status του πρόσφυγα και της προώθησής τους στις χώρες  που αναλαμβάνουν την οριστική τους φιλοξενία.

Προηγείται βέβαια η ανάδειξη του ρόλου της Τουρκίας τόσο ως προς τη διαχείριση των προσφυγικών και μεταναστευτικών κυμάτων όσο και ως προς τη διεθνή  αντιμετώπιση της κατάστασης στη Συρία.  Η σχέση Ε.Ε. – Τουρκίας απέκτησε πρακτική κρισιμότητα τέτοια που υπερβαίνει κατά πολύ τη θεσμική σχέση της Ε.Ε. με μία υποψήφια προς ένταξη χώρα. Μόνο που η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και ευρύτερα οι σχέσεις Ε.Ε. – Τουρκίας ήταν πάντα και είναι για την Ελλάδα και την Κύπρο ζήτημα και πιο συγκεκριμένο και ευρύτερο από την πολιτική διεύρυνσης της Ε.Ε. και γενικότερα την ευρωπαϊκή πολιτική. Ήταν και είναι ζήτημα αναγόμενο στον σκληρό πυρήνα των εθνικών μας θεμάτων, των μειζόνων ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας.

Η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας όπως και κάθε άλλης υποψήφιας προς ένταξη χώρας εξαρτάται από τη στάση όλων των κρατών – μελών λόγω του διακυβερνητικού χαρακτήρα της διαδικασίας. Από την άποψη αυτή η προσφυγική κρίση και ο ιδιαίτερος ρόλος της Τουρκίας ούτε μεταβάλλουν το θεσμικό πλαίσιο της ενταξιακής πορείας, ούτε μειώνουν τις λεγόμενες κυπρογενείς υποχρεώσεις της. Η προσφυγική παράμετρος όμως έχει εντείνει τις πολιτικές επαφές Ε.Ε. – Τουρκίας και τη συνεργασία στα πεδία της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφαλείας και επηρεάζει τη γενική ισορροπία των ευρωτουρκικών σχέσεων που ακολουθεί τους ρυθμούς της λεγόμενης μακράς διαρκείας στον ιστορικό χρόνο. Η αλήθεια πάντως είναι ότι η Ε.Ε. δεν μπόρεσε ούτε να εγκαταστήσει τα κέντρα ταυτοποίησης σε τουρκικό έδαφος, ούτε να ενεργοποιήσει πραγματικά τη συμφωνία επανεισδοχής, δεν έθεσε δε καν το ζήτημα των πλωτών  κέντρων.

Από τη σκοπιά συνεπώς των ελληνικών εθνικών θεμάτων η ευρωπαϊκή διαχείριση της προσφυγικής κρίσης συνδέεται :

– Με το Κυπριακό για το οποίο καθοριστικός παράγων ήταν και είναι πάντα η Τουρκία.

– Με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις  στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

– Με την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στο βαθμό που αυτή ενδιαφέρει τη Τουρκία  και – κάτι  πολύ πιο κρίσιμο – με  το πολιτικό πλαίσιο της ευρύτερης σχέσης Ε.Ε. – Τουρκίας.

Συνδέεται επίσης και με τις σχέσεις Ε.Ε. – πΓΔΜ, συνεπώς και με τις διμερείς σχέσεις Ελλάδας – πΓΔΜ, εφόσον η χώρα αυτή αποτελεί τμήμα της χερσαίας διαδρομής προσφύγων που καταγράφονται και ταυτοποιούνται στην Ελλάδα και μεταβαίνουν σε άλλα κράτη – μέλη της ΕΕ προς φιλοξενία γιατί έχουν κατανεμηθεί σε αυτά. Η προσφυγική  κρίση δεν αλλάζει τα δεδομένα που υπάρχουν ως προς  το λεγόμενο ονοματολογικό, τις αποφάσεις του Σ.Α. και την αποστολή του κ. Νιμιτς.  Είναι όμως ένα στοιχείο που πρέπει να το εντάξουμε στην ανάλυσή μας γύρω από τις παραμέτρους της περιφερειακής σταθερότητας και ασφάλειας στα Βαλκάνια ( το πρόβλημα οξύνεται και δεν απομειώνεται  ) που μαζί με το σεβασμό των αρχών και αξιών του ΝΑΤΟ προσδιορίζει τη στάση της χώρας μας ως προς την προοπτική ένταξης της πΓΔΜ στο πλαίσιο της πολιτικής των «ανοικτών θυρών». Ως προς την πρόοδο της πορείας ένταξης στην Ε.Ε. οι περιοδικές  εκθέσεις της Επιτροπής και τα συμπεράσματα του Συμβουλίου θέτουν πολλά και βαριά θέματα, που είναι ανεξάρτητα από το ονοματολογικό και δεν μεταβάλλονται από τη συγκυρία του προσφυγικού.

Μέσα σε αυτό το διεθνοπολιτικό πλαίσιο πρέπει να τοποθετηθούν όλα τα επιμέρους τεχνικά ζητήματα που έχουν τη δική τους σημασία. Το πιο κρίσιμο από αυτά είναι η συμμετοχή ευρωπαϊκών μηχανισμών ( από τη FRONTEX όπως υφίσταται μέχρι την Ευρωπαϊκή Συνοριοφυλακή και Ακτοφυλακή, όπως προτείνεται με το τελευταίο σχέδιο Κανονισμού που παρουσίασε η Επιτροπή ) στη φύλαξη των συνόρων των κρατών – μελών που είναι εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Είτε η συμμετοχή αυτή συνίσταται στην επικούρηση είτε την υποκατάσταση (!) των εθνικών μηχανισμών. Είτε ερμηνεύσει κάποιος με διασταλτικό είτε με συσταλτικό τρόπο τα άρθρα 77 και 79 της ΣΛΕΕ. Τα ζητήματα αυτά που ανάγονται στην κυριαρχία των κρατών – μελών θα κριθούν μέσα από μια δύσκολη διαπραγμάτευση στο Συμβούλιο, αλλά και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπό την πίεση της εξέλιξης της συγκυρίας ως προς το προσφυγικό τους μήνες που έρχονται. Σε κάθε όμως περίπτωση υπάρχουν θεμελιώδεις αρχές ιδιαίτερα σημαντικές για τη χώρα μας που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του μετώπου.

Πρώτη θεμελιώδης αρχή είναι ο καθορισμός των συνόρων των κρατών – μελών που θεωρούνται εξωτερικά σύνορα της Ε.Ε. και προστατεύονται ως τέτοια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να αποδεχθεί την αντίληψη του αντίστοιχου κράτους – μέλους ως προς τα σύνορα του καθώς αυτό συνδέεται με τον πυρήνα της κυριαρχίας του κάθε κράτους – μέλους και με τον προσδιορισμό της επικρατείας του που είναι και επικράτεια επί της οποίας ισχύει  η ευρωπαϊκή έννομη τάξη.  Από την άποψη αυτή η προστασία των ελληνικών θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο ως εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, έστω αστυνομικά, δηλαδή σε επίπεδο συνοριοφυλακής και ακτοφυλακής έχει ιδιαίτερη σημασία. Αρκεί αυτό να ισχύσει ως κανόνας και ως πρακτική.

Αυτό αφορά όμως όχι μόνο τα σύνορα χερσαία και θαλάσσια, δηλαδή τη χωρική θάλασσα, προφανώς και τον εναέριο χώρο (που παρότι δεν είναι πρακτικά κρίσιμος για την είσοδο προσφύγων και μεταναστών έχει τη μεγάλη σημασία του), αλλά και τα κυριαρχικά δικαιώματα ( θαλάσσιες ζώνες ) και τις  αρμοδιότητες που αναγνωρίζονται κατά το διεθνές δίκαιο ( πχ. FIR και SAR ). Αυτό είναι εν προκειμένω κρίσιμο κυρίως για την αρμοδιότητα έρευνας και διάσωσης που ασκούν τα παράκτια κράτη, όπως η Ελλάδα. Είχα την ευκαιρία να αναφερθώ διεξοδικά στα ζητήματα αυτά  σε πρόσφατη εκδήλωση του ΕΟΔΔ και των Πανεπιστημίων Αθηνών και Πελοποννήσου ( Πολιτικές διαστάσεις του Δικαίου της Θάλασσας στην Ανατολική Μεσόγειο – Η ελληνική θέση για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, 10.11.2015 )*.

Ο προσδιορισμός των ελληνικών θαλάσσιων, χερσαίων και εναερίων συνόρων, των  ζωνών  άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων και του χώρου επί του οποίου ασκείται η ελληνική αρμοδιότητα για θέματα έρευνας και διάσωσης γίνεται από την Ελλάδα  και πρέπει να γίνεται δεκτός από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς. Αυτός ο απλός κανόνας πρέπει να ισχύει και σε σχέση με το ευρωπαϊκό σύστημα επιτήρησης των θαλάσσιων συνόρων( ΕUROSUR ), αλλά και σε σχέση με τον «Ενιαίο Ευρωπαϊκό Ουρανό» ( SES ).

Η πρόταση κανονισμού της Επιτροπής για τη σύσταση Ευρωπαϊκής Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής πρέπει κατά τη γνώμη μου να αντιμετωπισθεί από τη χώρα μας σε αυτό το επίπεδο και με αυτό το θεμελιώδες κριτήριο. Αντί η Ελλάδα να καλείται να αποδείξει αν κινείται αποτελεσματικά ως προς την προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη διαχείριση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, πρέπει η Ευρωπαϊκή Ένωση να αποδείξει με τις οποίες  νέες ρυθμίσεις εισαχθούν ότι σέβεται και προστατεύει τα ελληνικά σύνορα, την ελληνική κυριαρχία, τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και τις ελληνικές διεθνείς  αρμοδιότητες. Το πλαίσιο αυτό προσδιορίζει και τα ζητήματα συνεργασίας της ΕΕ με τρίτες χώρες ( όπως η Τουρκία ή η ΠΓΔΜ ) καθώς η συνεργασία αυτή σε κάθε περίπτωση πρέπει να σέβεται επίσης την κυριαρχία, τα κυριαρχικά δικαιώματα και τις διεθνείς αρμοδιότητες των συνοριακών κρατών – μελών, άρα στην περίπτωσή μας της Ελλάδας.

Αναδημοσίευση από την Καθημερινή της Κυριακής 3/1/2016

2016-01-04. Αποψη: Το Τρίγωνο Ελλάδας-Κύπρου-Παλαιστίνης

on Δευτέρα, 04 Ιανουαρίου 2016. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Δρ Ευάγγελος Βενέτης, Συνεργάτης μας

2016-01-04. Αποψη: Το Τρίγωνο Ελλάδας-Κύπρου-Παλαιστίνης

Η ομόφωνη απόφαση-προτροπή της Ολομέλειας του Ελληνικού Κοινοβουλίου προς την ελληνική κυβέρνηση για αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους σε συνδυασμό με την επίσκεψη του Προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς στην Αθήνα στις 20-22/12/2015 αποτελούν εξελίξεις με ιδιαίτερη σημασία τόσο για τις διμερείς ελληνο- παλαιστινιακές σχέσεις όσο και για το Παλαιστινιακό Ζήτημα, ανανεώνοντας και συνεχίζοντας την πατροπαράδοτη φιλική σχέση των δύο λαών στην ιστορία, απώτερη και νεότερη. Λαμβάνει χώρα σε περίοδο γεωπολιτικής αστάθειας και συσχετισμού δυνάμεων στην Αν. Μεσόγειο και την Μ. Ανατολή. Παράλληλα η εν λόγω πρωτοβουλία, που ξεκίνησε επί προεδρίας Ζωής Κωνσταντοπούλου, δίνει έμμεσα το στίγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στο Παλαιστινιακό και τον αραβικό κόσμο, τονώνοντας την εικόνα της αριστερίζουσας ελληνικής κυβέρνησης στην ελληνική κοινή γνώμη.
Μοναδική παραφωνία στην εν λόγω πρωτοβουλία του ελληνικού κοινοβουλίου ήταν το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Αμπάς μίλησε στην Αίθουσα της Γερουσίας και όχι στην Ολομέλεια. Ακριβώς πριν ένα χρόνο (14/12/2014, Καθημερινή) γράφαμε για την προοπτική δραστηριοποίησης του Ελληνικού Κοινοβουλίου προς την κατεύθυνση αναγνώρισης  Παλαιστινιακού Κράτους. Το βασικό σκεπτικό για μια τέτοια εξέλιξη είναι η αναγκαία δραστηριοποίηση και πολυμέρεια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στην Μ. Ανατολή με το Παλαιστινιακό να αποτελεί σημείο αναφοράς στην σχέση της Ελλάδας με την Παλαιστίνη ειδικά, και τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο εν γένει.
Όσο για την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να αναγράφεται στα επίσημα έγγραφα του ελληνικού κράτους ο όρος «Παλαιστίνη» αντί της «Παλαιστινιακής Αρχής» είναι προς την σωστή κατεύθυνση αλλά πέραν των τύπων θα αποκτήσει ουσία όταν η ελληνική κυβέρνηση προβεί σε συστηματική εφαρμογή της εν λόγω απόφασης του ελληνικού κοινοβουλίου. Σε αντίθετη περίπτωση θα πρόκειται για εφήμερη απόφαση με μη δεσμευτικό χαρακτήρα για τις επόμενες ελληνικές κυβερνήσεις.
Η Ελλάδα είναι ένα από τα 57 μέλη των εν συνόλω 193 μελών του ΟΗΕ και ένα 21 μέλη των εν συνόλω 28 μελών της ΕΕ που δεν έχουν αναγνωρίσει κυβερνητικά το Παλαιστινιακό Κράτος. Γνωρίζοντας ότι η Κύπρος, με την οποία η Ελλάδα μοιράζεται κοινό γεωπολιτικό, και όχι μόνο, περιβάλλον, έχει αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό Κράτος από το 2013, το ερώτημα που τίθεται είναι για ποιο λόγο η Αθήνα διστάζει να πράξει κάτι ανάλογο. Προφανώς ο ελλαδικός πολιτικός κόσμος χρειάζεται μεγαλύτερη τόλμη και αποφασιστικότητα.
Με την Ελλάδα να συμμετέχει σε δύο «τρίγωνα» (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος) που είναι κατ’ ουσίαν ένα τετράγωνο (Ελλάδα-Κύπρος- Ισραήλ-Αίγυπτος), οι σχέσεις Ελλάδας-Κύπρου-Παλαιστίνης έχουν την δική τους δυναμική ανεξάρτητα από το αν υφίσταται στην πράξη ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Η Παλαιστίνη αποτελεί μέγεθος που δεν περιορίζεται στο στενό πλαίσιο ενός έθνους-κράτους αλλά εκπροσωπείται από την παλαιστινιακή διασπορά ανά τον κόσμο. Η δύναμη της διασποράς είναι μεγαλύτερη στην οικονομία και τον πολιτισμό παρότι πολιτικά-στρατηγικά δεν υφίσταται ένα κράτος-σημείο αναφοράς για αυτήν. Την ισχύ της παλαιστινιακής διασποράς καλείται να κατανοήσει ο ελληνικός πολιτικός και επιχειρηματικός κόσμος για να συνεχίσει στο μέλλον σε πιο στέρεα θεμέλια την παρούσα ελληνο-παλαιστινιακή συνεργασία. Όταν κάτι τέτοιο γίνει κατανοητό, τότε θα μιλάμε για ένα νέο τρίγωνο, αυτό μεταξύ Ελλάδος-Κύπρου-Παλαιστίνης.

2015-12-08. Τρίτο Παμποντιακό Συλλαλητήριο κατά του Ν. Φίλη

on Τρίτη, 08 Δεκεμβρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Χρήστος Γιανταμίδης, Αντιπλοίαρχος ε.α. ΠΝ, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

Στις 2 Δεκεμβρίου 2015 και από ώρας 1730 έως 2030 ο Σύνδεσμος Ποντιακών Σωματείων(ΣΠΟΣ) Νότιας Ελλάδος και Νήσων της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΠΟΕ) διοργάνωσε και πραγματοποίησε στην πλατεία Συντάγματος- Αθήνα, εκδήλωση διαμαρτυρίας για τις δηλώσεις του κυρίου Ν. Φίλη(Δεν ήταν γενοκτονία αλλά  μια εθνοκάθαρση…).
Η αναφερόμενη εκδήλωση στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, καθόσον πέρασε τα μηνύματα που ήθελε να εκπέμψει προς πάσα κατεύθυνση είτε εντός Ελλάδας είτε εκτός , σε φίλους και μη, μέσω των ομιλητών της εκκλησίας, της επιστήμης, των τεχνών, του αθλητισμού και πολλών άλλων απλών Ελλήνων πολιτών.
Στην εκδήλωση συμμετείχαν  και εκπρόσωποι-ομιλητές των Αρμενίων, των Ασσυρίων, των Ισραηλιτών  και της ομοσπονδίας προσφυγικών σωματείων Ελλάδας.
Η εκδήλωση έλαβε χώρα σε πολιτισμένο κλήμα όπου επικρατούσε απόλυτη ιερή-ησυχία, δείχνοντας έτσι τον σεβασμό στον σκοπό της εκδήλωσης και στους ομιλητές. Καθ’ όλη την διάρκεια της εκδήλωσης οι σκέψεις μας νοερά επίκοινωνούσαν με τους προγόνους μας που βάρβαρα-φρικαλέα θανατώθηκαν  από τους Νεότουρκους και του κεμαλικού καθεστώτος από το 1914 έως το1923.
Όλοι οι ομιλητές προκάλεσαν ρίγη συγκίνησης  σε όλους μας, ιδιαίτερα δε του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Σεβασμιωτάτου  Νικολάου Χατζηνικολάου, όπου αναφέρθηκε εγκάρδια και με πόνο ψυχής για την ιστορία του ελληνισμού του Πόντου και την γενοκτονία που υπέστη, με λόγια που άγγιξαν την καρδιά κάθε ακροατή.
Στην συνέχεια τον λόγο έλαβε ο πρόεδρος του ΣΠΟΣ Νότιας Ελλάδας  και Νήσων  κύριος Γ.Βαρυθυμιάδης, που αναφέρθηκε στις προσπάθειες που γίνονται για την διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, καθώς και για την επιστροφή της διδακτέας ύλης για τον Παρευξείνιο Ελληνισμό στην Γ! Λυκείου. Επίσης αναφέρθηκε και για την επιστροφή της  σύνταξης στους πρόσφυγες Έλληνες-Ποντίους από την πρώην ΕΣΣΔ, και στην αποπομπή του αρνητή της γενοκτονίας του Υπουργού Παιδείας κυρίου Ν. Φίλη.
Αίσθηση προκάλεσαν σε όλους μας και οι ομιλίες του κυρίου Σταύρου Αρμπαριάν μέλους της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής καθώς και του προέδρου των Ασσυρίων Ελλάδας κυρίου Κυριάκου Μπατσάρα.
Ο Δημήτριος Παντέλας γραμματέας των Μικρασιατών έστειλε μήνυμα  ενότητας για την αναγνώριση της γενοκτονίας όλων των Ελλήνων της Ανατολής.
Ο πρόεδρος της ΠΟΕ Χρήστος Τοπαλίδης μεταξύ άλλων έκανε την βαρυσήμαντη και προς πάσα κατεύθυνση δήλωση «Θα πάρουμε θέση υπέρ της νομιμότητας και των πανανθρώπινων αξιών ή υπέρ της βαρβαρότητας και των  αρνητών της;».
Ο πρόεδρος της ΔΙΣΥΠΕ κύριος Γ. Παρχαρίδης αναφέρθηκε στην επαίσχυντη δήλωση του  Ν. Φίλη, και θα ζητήσει συνάντηση με τον Πρωθυπουργό της χώρας για το πολιτικό-ιστορικό ατόπημα του εν λόγω Υπουργού της Κυβέρνησης.
Βαθιά συγκίνηση προκάλεσε σε όλους μας, όταν προβλήθηκε και ακούσθηκε ή θέση του κυρίου Καργάκου που πέρα των άλλων είπε: «Η ιστορία των Ελλήνων του Πόντου και η γενοκτονία των γράφτηκε με αίμα, και καμιά ανιστόρητη δήλωση δεν μπορεί να  σβήσει τα δραματικά  γεγονότα που συνέβησαν στους Έλληνες του Πόντου».
Επίσης προβλήθηκαν-ακούσθηκαν και δηλώσεις από τον γνωστό μας Χάρη Κλήν , που δήλωσε ότι,  ο Ν.Φίλης είναι το όνειδο της αριστεράς , από τον Παύλο Κοντογιαννίδη που δήλωσε ότι , σύντομα ο Ν. Φίλης θα κάνει παρέα την κυρία του συνοστισμού  Ρεπούση, καθώς και από τον Ολυμπιονίκη μας Ηλιάδη από την μακρινή Κορέα που εκπροσωπεί τα Εθνικά μας χρώματα σε αγώνες πάλης.
Στην εκδήλωση συμμετείχαν και ο γνωστός μας τραγουδιστής-λυράρης κύριος Δ. Καρασαβίδης με τους πέντε λυράρηδές του, η  γνωστή μας τραγουδίστρια κυρία Λιζέτα Νικολάου, η κυρία Σ. Βαρυτιμιάδου και κύριος Ηλίας Υφαντίδης.
Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης μας επιδόθηκε το παρακάτω ΨΗΦΙΣΜΑ το οποίο και επισυνάπτεται για δημοσίευση στη εφημερίδα.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΨΗΦΙΣΜΑ                                                            Καλλιθέα Αττικής 09-10-2015
Επίδοση: Πρωθυπουργό κ. Τσίπρα Αλέξη,
Γνωστοποίηση: Οργανώσεις Ποντιακού Ελληνισμού Ελλάδας-Εξωτερικού,
Πρόεδρο ‘’ΑΝ.ΕΛ.’’ κ. Καμμένο Παναγιώτη,
Έλληνες πολίτες.
Ως νέοι Έλληνες πολίτες 4ης γενιάς, νιώθουμε το χρέος να εκφράσουμε την έντονη αγανάκτησή μας για χειρισμό από την κυβέρνησή σας θεμάτων, που αφορούν τις αξίες μας, την ιστορία μας, αλλά κυρίως την Μνήμη των προγόνων μας, η οποία βεβηλώνεται, προσβάλλεται και διαστρεβλώνεται από τον ίδιο τον Υπουργό Παιδείας, που εσείς διορίσατε.
Ο ως άνω υπουργός σας Φίλης Ν., με τοποθετήσεις του, όπως: « τα περί Γενοκτονίας ήταν μια απόφαση εσωτερικής πολιτικής σκοπιμότητας και όχι διεθνούς σημασίας». Ξεσηκώνει απόλυτα δικαιολογημένα θύελλες αντιδράσεων από τον κόσμο, από όλο τον ελληνικό χώρο, αλλά κυρίως σύσσωμα από όλο τον ποντιακό ελληνισμό.
Εκφράζουμε επίσης την έντονη διαμαρτυρία μας, για την αφαίρεση από την διδακτέα ύλη Ιστορίας της Γ! Λυκείου τμημάτων που αναφέρονται στον ποντιακό ελληνισμό και στην γενοκτονία από τα τουρκικά καθεστώτα.
Ζούμε σε καιρούς που η άγνοια μπορεί να αποβεί καταστροφική, αλλά η σκοπιμότητα του ίδιου του  υπουργού Παιδείας αποβαίνει και εθνικά επικίνδυνη, αφού ήδη τουρκικές οργανώσεις κάνουν χρήση των γραφόμενων και λεγόμενών του.
Η Ιστορία μας έχει διδάξει πως λαός που ξεχνά την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει και  όπως είχε πει και ο Πλάτωνας «Ο λαός που ξεχνάει το παρελθόν του δεν έχει μέλλον».
Εμείς σε αντίθεση με τον υπουργό σας και ξέρουμε την ιστορία μας και δεν την ξεχνάμε. Είναι καθήκον όλων και κυρίως της Πολιτείας να την προστατεύει και να την διαφυλάσσει.
Είναι υποχρέωση του Υπουργείου να μη επιτρέπει την παραχάραξη γεγονότων, που αποτυπώθηκαν ανεξίτηλα στην ιστορία του λαού μας με χιλιάδες ήρωες και μάρτυρες, που θυσιάστηκαν για τα πιστεύω μας, την θρησκεία μας, την ταυτότητά μας. Είναι δε χρέος του ίδιου του υπουργού Παιδείας να προωθεί παντού το ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας και όχι να το υποσκάπτει και να το υπονομεύει.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαίου ως ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία των Ελλήνων στον ιστορικό μας Πόντο- ημέρας που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Αμισό (Σαμψούντα) 1919 για την ολοκλήρωση του δευτέρου σταδίου της Γενοκτονίας.
Οι δηλώσεις του υπουργού σας έρχονται σε αντίθεση με αυτά τα οποία η ίδια η ελληνική Βουλή ψήφισε.
Εμείς οι νέοι , ως συνεχιστές και ως απόγονοι των προγόνων μας είμαστε αποφασισμένοι και ανυποχώρητοι να αγωνιστούμε για τα πιστεύω μας,τις αρχές και τις αξίες του λαού μας.
Απαιτούμε την δημόσια συγγνώμη του Φίλη Ν. για τις ανιστόρητες και υβριστικές τοποθετήσεις του και την άμεση απομάκρυνσή του από την θέση του υπουργού Παιδείας. Δεν αποδεχόμαστε στέλεχος της κυβέρνησης με τις τοποθετήσεις του να εξυπηρετεί τέτοιες σκοπιμότητες.
Εμείς θα συνεχίζουμε να παρακολουθούμε το σημαντικό για μας αυτό ζήτημα, δεν θα ανεχτούμε δε παρόμοιες ενέργειες κανενός υπουργού καμιά κυβέρνησης.
Συνεπώς, αναμένουμε από εσάς κ. Πρωθυπουργέ, ως πολιτικός προϊστάμενος του κάθε Φίλη,  για την άμεση αποξένωσή του από την κυβέρνηση.
ΝΕΟΛΑΙΑ ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ   ‘’ΑΡΓΩ’’
 Με ομόφωνη απόφαση τακτικής συνεδρίασης.
Αθήνα 3 Δεκεμβρίου 2015                

2015-12-01. Άποψη: Είναι πολλά τα λεφτά... Αλέξη

on Τρίτη, 01 Δεκεμβρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΕΓΚΛΗΣ*, Αναδημοσίευση από την Καθημερινή 29/11/15

Ολοκληρώθηκε προ ημερών η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με την οποία αποδόθηκε ο λογαριασμός στις τράπεζες από την επιδείνωση των συνθηκών το πρώτο επτάμηνο του 2015. Η συνθετότητα των τραπεζικών ζητημάτων δεν διευκολύνει τον μέσο πολίτη να συνδέσει τις εξελίξεις με την προσωπική του ζωή. Είναι όμως απαραίτητο να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβη. Η αξία των μετοχών του Δημοσίου στις τράπεζες ήταν 17 δισ. μόλις ένα χρόνο πριν, τον Οκτώβριο του 2014. Η οικονομία όμως είχε γυρίσει σε θετικό πρόσημο και, με αναμενόμενη ανάπτυξη 2,9% για το 2015, θα έκανε αυτά τα 17 δισ. τουλάχιστον 25 σήμερα, ανάλογα και με τη διεθνή συγκυρία. Αντ’ αυτού, με την ανακεφαλαιοποίηση που μόλις ολοκληρώθηκε τα λεφτά αυτά χάθηκαν στο σύνολό τους, ενώ το Δημόσιο θα καταβάλει και επιπλέον 5-10 δισ. στους νέους ιδιοκτήτες των τραπεζών, κυρίως ξένοι, που απέκτησαν το 83% του τραπεζικού μας συστήματος καταβάλλοντας μόλις 5 δισ. ευρώ. Η άμεση ζημία λοιπόν για τις τράπεζες είναι από 25 μέχρι 35 δισ. ευρώ, ανάλογα με το πόσο καλά θα πήγαινε η οικονομία το 2015.
Οι τιμές που δόθηκαν οι τέσσερις τράπεζες είναι τραγικά χαμηλές. Η Εθνική αποτιμήθηκε 71 εκατ. ευρώ (όσο κάνει ένα μεγάλο κτίριό της), ενώ έχει ίδια κεφάλαια 6,5 δισ., υποτιμήθηκε δηλαδή 99% και με χρηματιστηριακή αξία 1,3 δισ. Η Πειραιώς αποτιμήθηκε 18,3 εκατ. ευρώ, με ίδια κεφάλαια 6,6 δισ. ευρώ, (99,7% υποτίμηση) και χρηματιστηριακή αξία 177 εκατ. Η Alpha αποτιμήθηκε 510 εκατ. ευρώ με ίδια κεφάλαια 6,9 δισ. (93% υποτίμηση) και χρηματιστηριακή αξία 779 εκατ. ευρώ. Η Eurobank αποτιμήθηκε 147 εκατ. ευρώ με ίδια κεφάλαια 4,6 δισ., δηλαδή υποτίμηση 99% και με χρηματιστηριακή αξία 353 εκατ. ευρώ. Ολα πήγαν κανονικά με την ανακεφαλαιοποίηση και κανένα γράμμα του νόμου δεν παραβιάστηκε. Ομως το αποτέλεσμα που επέφερε, η απώλεια δεκάδων δισ. ευρώ για το Δημόσιο και η μεταβίβαση των τραπεζών σε ξένα χέρια έναντι πινακίου φακής προκαλεί ένα μεγάλο ερώτημα: υπήρχε τρόπος να αποφευχθεί αυτό; Ναι υπήρχε.
Η ανακεφαλαιοποίηση βασίστηκε στα stress tests που έγιναν με ακτινογραφία της 30ής Ιουνίου 2015, της χειρότερης στιγμής δηλαδή για τις τράπεζες από τον πόλεμο του 1940. Δεύτερον, οι βασικές παραδοχές για την εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας τα προσεχή τρία χρόνια έγιναν επίσης στη χειρότερη στιγμή και με σχεδόν αρνητική προδιάθεση, καθώς υπολόγισαν ύφεση 2,3% όταν σήμερα όλοι μιλούν για 0% φέτος. Τρίτον, η Ευρώπη δεν έκανε δεκτό κανένα αίτημα που θα βελτίωνε τις τιμές των νέων μετοχών, όπως τα περιουσιακά στοιχεία και οι συμμετοχές στο εξωτερικό, ο αναβαλλόμενος φόρος κ.λπ. Τέταρτον, για τη διαδικασία υπολογισμού της τιμής των νέων μετοχών χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος του βιβλίου προσφορών με τιμή εκκίνησης το μηδέν και χωρίς καμία προστατευτική ρήτρα. Πέμπτον, η όλη διαδικασία έτρεξε με ένα υπερβολικά βιαστικό χρονοδιάγραμμα, με την απειλή του «κουρέματος» των καταθέσεων την 1η Ιανουαρίου (Κοινοτική Οδηγία BRRD) και επίσης έτρεξε ταυτόχρονα και για τις τέσσερις τράπεζες, αντί να βγουν διαδοχικά και με στρατηγική. Αποτέλεσμα αυτών των πέντε παραμέτρων ήταν η διαδικασία της ανακεφαλαιοποίησης να καταλήξει σε μία παγίδα για την Ελλάδα από την οποία πουλήσαμε τις τράπεζες σε εξευτελιστική τιμή. Οι επενδυτές αγόρασαν με τιμή 72% κάτω από το κλείσιμο του χρηματιστηρίου στις 18/11 και 99% κάτω από τα ίδια κεφάλαια των τραπεζών.
Συνολικά, οι ακραίες συνθήκες που επικρατούσαν τους προηγούμενους μήνες στο τραπεζικό σύστημα δεν ευνοούσαν να εφαρμοστεί η Κοινοτική οδηγία BRRD «κατά γράμμα», ενώ η δυσμενής θέση της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση μετά τα «τσάμικα» του πρώτου επταμήνου έκανε την άλλη πλευρά απόλυτα άκαμπτη στην παραμετροποίηση της ανακεφαλαιοποίησης που θα βελτίωνε το αποτέλεσμα. Ομως η Ελλάδα, παρά την ελλειμματική κυβέρνηση που έχει, είναι ένα κυρίαρχο κράτος. Οι ακραίες συνθήκες που επικρατούσαν μετά το καλοκαίρι στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα δικαιολογούσαν ένα εναλλακτικό σχέδιο ανακεφαλαιοποίησης. Αυτό δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο αν η κυβέρνηση δεν είχε διαρρήξει τις σχέσεις της με την Ευρώπη. Πολλές χώρες ζητούν και παίρνουν παρατάσεις στην εφαρμογή κοινοτικών οδηγιών, αρκεί να παρουσιάσουν κάτι σοβαρό. Ο αντίλογος σε αυτό είναι ότι οποιοδήποτε εναλλακτικό σχέδιο θα κοιτούσε προς την άντληση δανεικών με λεφτά φορολογουμένων άλλων χωρών. Ομως προσέξτε, τα λεφτά αυτά υπήρχαν, ήταν 25 δισ. και είχαν μόλις εγκριθεί για τις ελληνικές τράπεζες. Επιπλέον, υπήρχαν και άλλοι τρόποι να γίνει αυτό, όπως π.χ. να μπει με κεφάλαια ο ESM στις τράπεζες, το ελληνικό Δημόσιο να εγγυηθεί τυχόν ζημίες, ενώ τα κέρδη από την άνοδο της αξίας των μετοχών βραχυπρόθεσμα να επιστραφούν στη χώρα στη λογική των SMP/Anfa. Εγιναν άραγε προσπάθειες από την κυβέρνηση να αποφευχθεί αυτό το αποτέλεσμα; Παρουσίασαν ένα εναλλακτικό σχέδιο; Ετέθη το θέμα για τεχνική επεξεργασία στο Euroworking group; Συζητήθηκε σε πολιτικό επίπεδο στις Βρυξέλλες; Τα ερωτήματα αυτά και άλλα πιο τεχνικά θα πρέπει να απαντηθούν. Οι πολιτικές ή τυχόν ποινικές ευθύνες πρέπει να διερευνηθούν. Είναι πολλά τα λεφτά... Αλέξη.
* Ο κ. Μιχάλης Πεγκλής είναι Research Associate του «Martens Centre».

2015-09-29. Η θανάσιμη έλξη του τέλματος

on Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Στάθης Ν. Καλύβας, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Yale.

2015-09-29. Η θανάσιμη έλξη του τέλματος

Μέχρι πρόσφατα θεωρούσα πως αν ποτέ γίνονταν εκλογές με κλειστές τράπεζες θα προκαλούσαν αυτόματα πολιτικό κατακλυσμό, αφού καμιά κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να απορροφήσει το οικονομικό κόστος που συνεπάγεται κάτι τέτοιο. Αυτό με τη σειρά θα πυροδοτούσε ραγδαίες πολιτικές διεργασίες που σε συνδυασμό με την απομυθοποίηση της αντιμνημονιακής ατζέντας και την αντίστοιχη απομάγευση μιας μεγάλης μερίδας του κόσμου θα είχε καταλυτικές πολιτικές συνέπειες.

Στη θέση αυτή με οδήγησε κυρίως η εμπειρία της Αργεντινής, η οποία κατέρρευσε πολιτικά μόλις ανακοινώθηκε το κλείσιμο των τραπεζών και ξέσπασαν πολύνεκρες ταραχές. Και προφανώς έπεσα έξω: οι εκλογές του Σεπτεμβρίου ήταν εκλογές αποδοχής και έγκρισης της κυβερνητικής πολιτικής, όχι εκλογές ανατροπής. Η κυβέρνηση με άλλα λόγια πέτυχε να απορροφήσει έναν κραδασμό που κανονικά δεν απορροφάται. Πώς εξηγείται αυτό; Αυτό δεν οφείλεται βέβαια στη χαρισματική προσωπικότητα του Αλέξη Τσίπρα, αλλά σε ορισμένες καίριες διαφορές ανάμεσα στην εφαρμογή των κεφαλαιακών ελέγχων στην Αργεντινή και την Ελλάδα.

Στη χώρα μας το οικονομικό σοκ ήταν μειωμένο, έμμεσο και βραδυφλεγές συγκριτικά με αυτό της Αργεντινής. Εκεί, οι κεφαλαιακοί έλεγχοι σήμαναν άμεσα κούρεμα των καταθέσεων λόγω της άμεσης υποτίμησης του νομίσματος, ενώ στην Ελλάδα η προοπτική αυτή αποφεύχθηκε λόγω του τρίτου μνημονίου. Συγχρόνως, η έκρυθμη κατάσταση που δημιούργησε η «περήφανη διαπραγμάτευση», έπεισε πολύ κόσμο να αποσύρει τις καταθέσεις του από τις τράπεζες, ενώ για διάφορους λόγους ο ανεφοδιασμός των αγορών συνεχίστηκε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Τέλος, η δημογραφική σύνθεση της χώρας μας είναι ιδιάζουσα καθώς το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού εξαρτάται πλέον από το Δημόσιο. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Μάνου Ματσαγγάνη, αν στους 2.656.000 συνταξιούχους και τους 640.000 δημοσίους υπαλλήλους προσθέσει κανείς και τους 423.000 αγρότες που ουσιαστικά ζουν από το κράτος, τότε η επιβίωση της πλειοψηφίας του πληθυσμού είναι συνάρτηση της ικανότητας του δημοσίου (και όχι του ιδιωτικού τομέα) να καταβάλλει μισθούς και συντάξεις. Προφανώς, ένα τέτοιο κράτος δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς παραγωγή πλούτου από τον ιδιωτικό τομέα. Βραχυπρόθεσμα, όμως, οι παράγοντες αυτοί μας βοηθούν να κατανοήσουμε και το αποτέλεσμα των εκλογών και το παράδοξο μιας εκλογικής αναμέτρησης στην οποία κανένα κόμμα δεν είχε ως κεντρικό του σύνθημα τη δημιουργία θέσεων εργασίας (και το ακόμη μεγαλύτερο παράδοξο, μια τέτοια απουσία να περνάει απαρατήρητη).

Προς το παρόν η θέση μας στο επίκεντρο των Ευρωπαϊκών εξελίξεων μας γλίτωσε, για άλλη μια φορά, από τα χειρότερα. Αλλά εκεί έγκειται και η κακοδαιμονία μας: επειδή κάθε φορά αποφεύγουμε τα χειρότερα, καταλήγουμε στα λάθος συμπεράσματα και κάνουμε εσφαλμένες επιλογές. Η επιβράβευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ ΑΝΕΛ είναι ένα ακόμη βήμα στον ατέρμονο κατάλογο των εσφαλμένων επιλογών. Με βάση, λοιπόν, τα δεδομένα αυτά, ποιες είναι οι μεσοπρόθεσμες προοπτικές που ανοίγονται μετά τις εκλογές; Διακρίνω τρεις.

Η πρώτη (αισιόδοξη) προοπτική βασίζεται στην υπόθεση ενός «ενάρετου» οικονομικού και πολιτικού κύκλου. Στο σενάριο αυτό, η φιλοδοξία και ηγετική ικανότητα του Αλέξη Τσίπρα τον ωθεί τελικά στην υιοθέτηση ορισμένων μεταρρυθμιστικών τομών που θα απελευθερώσουν τις υπάρχουσες οικονομικές δυνάμεις και θα επιτρέψουν τη βελτίωση του οικονομικού κλίματος, κάτι που δεν πολύ πιο εύκολο απ’ όσο νομίζουμε καθώς έχει προηγηθεί μια τεράστια ύφεση. Μια τέτοια επιτυχία θα οδηγούσε σε αλυσίδα θετικών αλλαγών και συνολική βελτίωση της κατάστασης, κάτι αντίστοιχο δηλαδή με αυτό που έγινε τη δεκαετία του ’90, στη διάρκεια της δεύτερης διακυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου. Οπως έχω σημειώσει, οι αμφιβολίες μου ως προς την προοπτική αυτή σχετίζονται με τις ιδέες του Αλέξη Τσίπρα και την ποιότητα του κυβερνητικού επιτελείου.

Η δεύτερη (εφιαλτική) προοπτική αφορά το ενδεχόμενο μιας ολοκληρωτικής οικονομικής κατάρρευσης. Προς το παρόν έχει απομακρυνθεί αλλά αν δεν σημειωθεί κάποια βελτίωση της οικονομίας στα επόμενα δύο χρόνια, θα επανέλθει.

Η τρίτη προοπτική, που έχω περιγράψει στο παρελθόν ως «τέλμα», περιγράφει μια πραγματικότητα αντίστοιχη αυτής πολλών μετακομμουνιστικών κοινωνιών που ζουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, μέσα σε μια αργή μεν αλλά σταθερή παρακμή, όπου επικρατεί η γενικευμένη απογοήτευση και μιζέρια, η μόνιμη διαφθορά και η απουσία της ελπίδας για το μέλλον. Στο τέλμα φθάνει κανείς όταν επιτυγχάνει μια μικρή οικονομική ανάκαμψη που αποτρέπει μεν την κατάρρευση, αλλά δεν αρκεί για τη δημιουργία ενός «ενάρετου» κύκλου. Το χειρότερο είναι πως μια πολιτικά ικανή κυβέρνηση μπορεί να επιβιώσει μέσα σε ένα οικονομικό τέλμα, διαιωνίζοντάς το διαμέσου μιας τεχνητής πόλωσης και ενός πελατειακού συστήματος βασισμένου στην αναδιανομή της φτώχειας, όπου τα ρουσφέτια αφορούν πλέον μόνο την αποφυγή του χειρότερου, π.χ. μιας κακής μετάθεσης στην επαρχία, μιας εισαγωγής σε ένα διαλυμένο νοσοκομείο κ.λπ.

Το κακό με το τέλμα, είναι πως διαρκεί, όπως άλλωστε υποδηλώνει η ίδια η λέξη: όταν βρεθείς εκεί, βαλτώνεις. Από την άποψη αυτή, το τέλμα μπορεί να αποδειχθεί χειρότερο από μια ολοκληρωτική καταστροφή που ενέχει κάποιο σπέρμα δημιουργίας. Από την άλλη όμως και η αποφυγή της καταστροφής διασώζει το ενδεχόμενο ενός ενάρετου κύκλου.

Αναδημοσίευση από τη Καθημερινή της Κυριακής, 28/9/2015

 

2015-09-19. Η Μυστική Βοή,

on Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Γιώργος Γιατρομανωλάκης, Καθηγητής κλασσικής φιλολογίας και συγγραφέας

2015-09-19. Η Μυστική Βοή,

Αναδημοσίευση από το Βήμα της Κυριακής 20/9/2015. Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς

Ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι πρώτος στις εκλογές της Κυριακής, το αποτέλεσμα δεν θα δείξει ούτε θα φέρει κάτι καινούργιο. Οι εκλογές αυτές δεν γίνονται για να αλλά-ξουν κάτι ή να δώσουν ελ-πίδες ή προσδοκίες, παρά την ιδεοληπτική και υβριστική προβολή του δήθεν «νέου», παρά την εξαγγελία ενός απροσδιόριστου και ασαφούς «αύριο». Είναι ίσως οι μοναδικές εκλογές που ούτε υπόσχονται ούτε προβάλλουν κάτι νέο και ελπιδοφόρο. Γίνονται για να επιβεβαιώσουν και να σταθεροποιήσουν ίσως μια υπαρκτή ζοφερή κατάσταση. Προκλήθηκαν από έναν διαλυμένο ΣΥΡΙΖΑ που θέλει να μάθει αν υπάρχει ακόμη. Η τελευταία φορά που προ-βλήθηκε και διαφημίστηκε κάποια «Αλλαγή» ήταν στις φθοροποιές, όπως αποδείχθηκαν, εκλογές του περασμένου Ιανουάριου. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών; Η πλήρης καταστροφή. Ίσως το μόνο 'καλό' που προέκυψε από αυτή τη μεσσιανική υστερία είναι η πικρή γνώση. Της απάτης και της καταστροφής μας. Αν τη χάσουμε κι αυτή, τελειώσαμε.
Η συχνή, αν και κάποτε σαρκαστική, αναφορά στην πολιτική σοφία του λαού είναι θέμα που πρέπει κάποτε να συζητηθεί και να ελεγχθεί. Είμαστε όντως ένας σοφός λαός που ψηφίζει, προφανώς ελεύθερα, με πλήρη συνείδηση και γνώση προσώπων και πραγμάτων; Και αν όντως η πολιτική μας σοφία και το εκλογικό μας ένστικτο είναι υψηλής στάθμης, τότε γιατί πολύ συχνά ψηφίζουμε αδαείς, γελοίους και επικίνδυνους ανθρώπους; Όπως ήταν οι περισσότεροι στην προηγούμενη Βουλή; Γιατί, παρά τη σοφία μας, όλο και βγαίνουμε απογοητευμένοι; Είναι ο γιαλός στραβός ή στραβά αρμενίζουμε; Και τα δύο, φρονώ. Θα έλεγα, μάλιστα, πως αυτό το σύνδρομο του στραβού γιαλού και του στραβού καπετάνιου συνιστά ένα γνωστό ελληνικό φαινόμενο. Ολοφάνερο στην πολιτική μας ζωή. Στην οικονομία μας. Στην εκπαίδευση και στην παιδεία μας. Αλλά όχι στη λογοτεχνία, στη μουσική, στα εικαστικά, ακόμη και στα θεατρικά μας συμβάντα. Γιατί έχουμε πάρει δύο Νομπέλ; Γιατί έχουμε στο διεθνές στερέωμα έναν Καβάφη και έναν Καζαντζάκη; Γιατί έχουμε στο εξωτερικό λαμπρούς επιστήμονες ενώ στο εσωτερικό οι άριστοι θεωρούνται μιάσματα; Γιατί, όπως έδειξαν τόσες φορές τα πράγματα, έχουμε ανάξιους και επικίνδυνους υπουργούς Οικονομικών, Εξωτερικών, Παιδείας, Πολιτισμού; Γιατί οι περισσότεροι ευρωβουλευτές είναι κομματικά ανδράποδα και όχι λίγες φορές πολιτικά ψώνια;
Γιατί; Επειδή υπάρχει, και θα υπάρχει πάντα, διαφορά ανάμεσα στην επιμέλεια, στη μελέτη και στην αμάθεια.
Στην πειθαρχία και στον χαβαλέ. Στην προσωπική αξιοσύνη και στη ρουσφετολογία. Στην ευγενική άμιλλα και ι στον παραγοντισμό. Στην εργατικότητα και στη λούφα. Γιατί και γιατί.
Με αυτά λοιπόν και με αυτά έχουμε έρθει εδώ. Πάλι μπροστά στον κίνδυνο και στην καταστροφή. Στους πρώτους εννιά μήνες του 2015 έχουμε κυοφορήσει δύο εκλογές και ένα δημοψήφισμα! Αποτέλεσμα: τερατογένεση. Όσο και αν οι εκλογές και τα δημοψηφίσματα συνιστούντη θεμελιώδη αρχή και τη δόξα της δημοκρατίας, έρχεται μια στιγμή, όπως τώρα, σε αυτή την Κυριακή, που οι εκλογές δεν ευαγγελίζονται το νέο και το ελπιδοφόρο: επιβεβαιώνουν μια κατάσταση θλιβερή. Να το ξαναπούμε: οι εκλογές της Κυριακής, με το όποιο αποτέλεσμά τους, δεν ευαγγελίζονται νέα πράγματα. Επιβεβαιώνουν μια καταστροφή.
Όλα αυτά και άλλα πολλά τα έχουμε δει και ξαναδεί σε αυτή τη χώρα. Πολλοί τα προέβλεπαν, χωρίς να είναι δα και σοφοί. Πολλοί τα άκουγαν να έρχονται, άκουγαν τη «μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», όπως περιγράφει τις επερχόμενες συμφορές ο Κ.Π. Καβάφης, ένας από τους πιο συνετούς πολιτικά και ηθικούς ποιητές μας. «Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα / αντιλαμβάνονται. Η ακοή / αυτών ' κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών ταράττεται. / Η μυστική βοή / τούς έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων./ Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν / έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί».
Ας μην ταραχθεί η καρδιά των λαϊκιστών. Ο ανθρώπινος, γήινος και τρυφερός Καβάφης δεν προβάλλει τον παντογνώστη υπεράνθρωπο απέναντι στον αδαή λαϊκό. Ούτε μας δασκαλεύει. Ούτε μας λέει ποιον να ψηφίσουμε. Λαϊκός και αυτός, του λαού άνθρωπος, προβάλλει  ενώπιόν μας την αδυναμία μας να συλλογιζόμαστε. Το ποίημα είναι πολιτικό και λέει : οι ‘λαοί’, εμείς, ‘εις την οδόν έξω’, καλό θα είναι να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά.

2015-09-20. Αδιαπραγμάτευτη Δημοκρατία

on Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Γιάννης Πανούσης, καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην υπουργός.

2015-09-20. Αδιαπραγμάτευτη Δημοκρατία

Αναδημοσίευση από το Βήμα της Κυριακής 20/9/2015. Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς

Κι ο κυρίαρχος Λαός \
με πόσα «ωσαννά» και «σταυρωθήτω» πεθαίνει;
Σωσώ Μιχαλοπούλου, Αλήθεια

Το κρίσιμο ερώτημα των εκλογών δεν είναι το διχαστικό «νέοι / παλιοί» ή το ξεπερασμένο «μνημονιακοί / ανπμνημονιακοί».
Το μόνο διακύβευμα για το οποίο άξιζε να διεξαχθεί αυτή η αναμέτρηση είναι αν θα δημιουργήσουμε επιτέλους ένα σύγχρονο, δημοκρατικό, ευρωπαϊκό, φιλικό προς τον πολίτη κράτος ή θα συνεχίσουμε - με τον φιλελεύθερο ή τον «αριστερό» τρόπο - να καλλιεργούμε την εκδοχή ενός ιδιόμορφου ανάδελφου, περιούσιου και κατά βάθος ανατολικής νοοτροπίας λαού. Στη ρίζα αυτής της επιλογής βρίσκεται το κρυφό μας ανομολόγητο: θέλουμε και αντέχουμε τη Δημοκρατία, δηλαδή την ισονομία, την ισοπολιτεία, την ισηγορία, την ισογονία, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία; ή μήπως όλοι μας - και κυρίως οι πολιτικοί - μιλάμε πολύ για τη δημοκρατία, τόσο που μερικοί ισχυρίζονται ότι έχει χαθεί η ουσία της και έμεινε το αμπαλάζ;
Νομίζω ότι αισθανόμαστε «ξένοι» μέσα στο στενό κουστούμι των νόμων αλλά και αδικημένοι μέσα στο «φαρδομάνικο πουκάμισο» της ανομίας.
Η αυταπάτη μας για «απαλλαγή» από τις συνέπειες της κρίσης και η εθνική ψευδαίσθηση της «εξαίρεσης» από την τιμωρία της Ιστορίας έχουν θέσει σε κίνδυνο βασικές αρχές και λειτουργίες του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Πριονίζουμε μόνοι μας το κλαδί της επιβίωσής μας.
Μισούμε τη συναίνεση διότι τη θεωρούμε προδοσία και υποχώρηση αρχών (!).
Μισούμε τα όρια του (κάθε) δικαιώματος διότι τα θεωρούμε ένδειξη ανελευθερίας (!).
Μισούμε τον εαυτό μας διότι δεν είμαστε τόσο επαναστάτες (!) όσο θα έπρεπε.
Νιώθουμε ότι απειλούμαστε, όχι από την έλλειψη σχεδίου αλλά από φόβο ύπαρξης σχεδίου επιβίωσης με όρους και κανόνες.
Προλαβαίνουμε να αυτοαδικηθούμε προτού μας αδικήσουν οι άλλοι.
Πάσχουμε από έλλειψη σοβαρού κράτους (όχι δεξιόστροφου ή αριστερόστροφου, απλώς σοβαρού), πάσχουμε από έλλειψη σταθερών αρχών (όχι αρχηγών, απλών αρχών), πάσχουμε από έλλειψη κοινής λογικής (όχι πολιτικοκομματικής, απλώς κοινής), πάσχουμε από έλλειψη μεταρρυθμίσεων (όχι ρυθμίσεων, απλώς μεταρρυθμίσεων). Πάσχουμε από έλλειψη εμπιστοσύνης στη Δημοκρατία και στους θεσμούς της.
Χαμένος χρόνος, χαμένες ευκαιρίες, χαμένες πολιτικές, τελικά χαμένοι άνθρωποι. Κι όλα στον βωμό της αυτάρεσκης δικαίωσης: «Κερδίσαμε τις εκλογές».
Ο κομματικός ανταγωνισμός uber alles. Οι ιδεολογικοί μύθοι «σκοτώνουν» την πραγματικότητα (ακόμη και όταν γνωρίζουμε ότι η πραγματικότητα θα σκοτώσει ανθρώπους).
Στις εκλογές της 20ής Σεπτέμβρη πρέπει πριν απ’ όλα να διασώσουμε τη μάνα-Δημοκρατία, τη μάνα όλων των κομμάτων και των ανθρώπων, αλλά και να σώσουμε τα παιδιά της: την αλήθεια, τη συνέπεια, την ειλικρίνεια, την αλληλεγγύη, την κατανόηση, την επιείκεια, την άρνηση της ένοπλης βίας.
Η δημοκρατία δεν είναι διαπραγματεύσιμο αγαθό, ούτε με τους έξω ούτε με τους μέσα.
Αυτό είναι το στοίχημα, όλα τα άλλα έπονται.

ΥΓ.: Την Ελλάδα τη «σκοτώνουν» πάντοτε οι Έλληνες. Οι άλλοι - φίλοι, σύμμαχοι κι εχθροί - απλώς ξύνουν τις ήδη ανοιχτές πληγές.

Ο κ. Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην υπουργός.

2015-09-08. Αυτοχειρία εξ αμελείας

on Δευτέρα, 07 Σεπτεμβρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Μιχάλης Μελετίου, βιολόγος, συγγραφέας του βιβλίου Κρίση, ακρισία & Ηθική: μια θεώρηση.

Ως λαός, έχουμε πολλά ελαττώματα. Ένα από αυτά είναι και η υπερτιμημένη πίστη που έχουμε στα έμφυτά μας ταλέντα. Αυτή η διαβεβαιωμένη αίσθηση ότι κάπως, με κάποιο τρόπο θα τα καταφέρουμε. Δεν μας περνά ποτέ από το μυαλό όμως, ότι ολόκληρος ο πλανήτης κατοικείται από λαούς που εργάζονται σκληρά για την ευημερία τους. Κι εμείς βέβαια εργαζόμαστε... Εργαζόμαστε όμως χωρίς πρόγραμμα, συχνά χωρίς μέθοδο και σχεδόν πάντα με τάσεις πρόχειρων αυτοσχεδιασμών μπακαλίστικης ιδιοσυγκρασίας. Ίσως όλη αυτή μας η συμπεριφορά, να πηγάζει από μια αφελή, ατομική ανάγκη υπεροχής έναντι των ίδιων μας των συμπατριωτών. Εννοώ, ότι μέσα στη δίνη των απεγνωσμένων προσπαθειών μας για να μην πετύχει ο γείτονας, ο ξάδελφος, ο φίλος, ο μπατζανάκης, συχνά αγνοούμε τις κινήσεις των αλλοεθνών φίλων ή και εχθρών που έχουν την τάση πάντα να μας υποσκελίζουν διότι αυτοί, ασχολούνται κυρίως με την πραγματική ευημερία του δικού τους συνόλου. Η ιστορία μας, βρίθει από παραδείγματα καταστρατήγησης του κοινού συμφέροντος έναντι της επικράτησης των ιδιοτελών σκοπών. Σχεδόν όλες αυτές οι περιπτώσεις, οδήγησαν σε οδυνηρές ήττες (ενδεικτικά αναφέρονται η Ανταλκίδειος ειρήνη, ο εθνικός διχασμός και η μικρασιατική καταστροφή αλλά και τα γεγονότα της Κύπρου το 1974).
Όλοι οι λαοί τη γης, λόγω της διαρκούς κίνησης των πραγμάτων και λόγω των ατέρμονων κοινωνικο-πολιτικών εξελίξεων, δέχονται ποικίλες πιέσεις σε νευραλγικούς τομείς της ευημερίας τους όπως είναι η οικονομία, η θρησκεία, η ελευθερία, η έκφραση και η διακίνηση των ιδεών, η πρόσβαση σε ποιοτική εκπαίδευση ή ακόμα και σε αγαθά που καταναλώνονται. Ο ελληνισμός, δεν μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Σε κάποιες περιόδους της ιστορίας όμως, αυτές οι πιέσεις φέρνουν σε σημείο βρασμού τους λαούς που καταπιέζονται λόγω αδυναμίας εξεύρεσης εξισορροπητικών δυνάμεων ανάσχεσης ή μεταστροφής τους. Αυτό συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα.    
Ολόκληρος ο ελληνισμός, τα τελευταία χρόνια δέχεται έντονες οικονομικές (και όχι μόνο) πιέσεις. Τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος, αναγκάστηκαν (ή εξαναγκάστηκαν) να επιβάλουν πολιτικές μνημονίων και λιτότητας. Το θέμα έχει τόσες πολλές παραμέτρους και τόσες πολλές και διαφορετικές προσεγγίσεις, που για τον απλό πολίτη, τον τόσο βουτηγμένο μέσα στα προβλήματα της καθημερινότητάς του, είναι εξαιρετικά δύσκολο να πληροφορηθεί με αξιοπιστία ούτως ώστε με νηφαλιότητα να αποκτήσει άποψη για το τι πραγματικά ισχύει και για το τι είναι προπαγάνδα.
Είναι μεγάλη αλήθεια ότι τα παγκόσμια οικονομικά γεγονότα των τελευταίων ετών, δεν είναι παρά μια μικρή συνιστώσα των πολυσύνθετων προβλημάτων και ανακατατάξεων που αντιμετωπίζει ο πλανήτης. Γεωπολιτική, ενέργεια, σφαίρες επιρροής, ατυχείς συγκυρίες, παγκόσμια τρομοκρατία, μετακινήσεις πληθυσμών και ακήρυχτοι πόλεμοι συνθέτουν ένα καυτό και δυσκολοπρόβλεπτο στην εξέλιξή του σύμπλοκο. Αμφιβάλω αν υπάρχει σήμερα έστω και ένας άνθρωπος πάνω στον πλανήτη (ακόμα και πέραν του Ατλαντικού) που να γνωρίζει με ασφάλεια το τι πρόκειται να συμβεί τα επόμενα χρόνια στην παγκόσμια σκακιέρα της γεωπολιτικής.
Όσον αφορά την οικονομική κατάρρευση στην Ελλάδα,  λόγω της έντονης θελημένης ή/και ίσως αφελούς παραπληροφόρησης που παρατηρείται, το ήδη δαιδαλώδες θέμα του ποιος και πόσο ευθύνεται ο καθείς, ποιος έπρεπε να δράσει και πώς ακριβώς, έχει γίνει τόσο χαοτικό που δεν μπορεί να βρεθεί ο μίτος που οδηγεί στην μήτρα των γενεσιουργών αιτιών του προβλήματος. Κι αν βρεθεί όμως αυτή η αιτία, δεν θα έχει και τόση σημασία διότι όλα έχουν απαξιωθεί. Πέρα από τα όσα λέγονται για τις αναμφίβολες ευθύνες των πολιτικών, υπάρχει και η ευθύνη του πολίτη. Δεν πρέπει να μας απασχολεί πλέον τόσο το ποιος θα είναι στην εξουσία. Όπως φαίνεται εξάλλου, αυτή η κρίση θα καταπιεί πολλές ακόμα κυβερνήσεις. Εκείνος, ο άλλος ή ο παράλλος, στην ουσία δεν έχει και τόση σημασία. Ουσιαστικά, θα είναι όλοι τους πολύ παροδικοί. Εμάς πρέπει να μας απασχολούν περισσότερο αυτοί που δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν πρωθυπουργοί ή βουλευτές και που δεν πρόκειται να αποκτήσουν ποτέ μεγαλύτερη εξουσία από αυτήν που τους παρέχει η προσωπική τους ψήφος. Αυτό λοιπόν που πρέπει να αλλάξουμε, είναι ο εαυτός μας.
Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα ότι το πρόβλημα ήταν και είναι πρωτίστως εθνικό. Η τρικυμία εν κρανίω που μας έχει κυριεύσει, δεν μας αφήνει να εκλογικεύσουμε το παρόν. Οι εύκολες και σπασμωδικές αναλύσεις – εξαγωγές συμπερασμάτων, προσθέτουν επιπλέον βαθμούς μυωπίας στο ήδη από καιρό αλλήθωρο μάτι του ελληνισμού. Τα παραδείγματα που πιστοποιούν τον πιο πάνω ισχυρισμό είναι πολλά και τόσο χιλιοειπωμένα, που πλέον, το άκουσμά τους δεν προκαλεί καμιά αντίδραση στους εγκεφάλους μας. Σαν να έχουμε απευαισθητοποιηθεί απ’ όλα τα ερεθίσματα. Αυτό που έγινε στις 5 Ιουλίου όμως, μαζί με όλα όσα ακολούθησαν από εκείνη τη μέρα και μετά, δεν πρέπει να μας αφήσουν το ίδιο απευαισθητοποιημένους.
Τι ακριβώς έγινε στις 5 Ιουλίου;  Εκείνη την ημέρα, ενώ θριάμβευσε το ΟΧΙ, στην πράξη, κέρδισε το ΝΑΙ. Ένα νέο μνημόνιο προ των πυλών. Άραγε γνώριζαν όσοι ψήφιζαν το όχι, ότι η νέα συμφωνία ήταν κάτι σαν επιβεβλημένη; Ότι ήταν μονόδρομος; Όχι γιατί δεν υπήρχε το ενδεχόμενο να φεύγαμε από την ευρωζώνη. Αυτό υπήρχε. Η συμφωνία ήταν επιβεβλημένη γιατί δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για ένα τέτοιο γεγονός. Δυστυχώς, ο σαν μωρό παιδί λαός, δέχτηκε να παραμυθιαστεί με δήθεν επαναστατικά τερτίπια. Για άλλη μια φορά, ο Έλληνας άγεται και φέρεται. Για άλλη μια φορά, η ταπείνωσή του μεταφράζεται ως σωτηρία.
Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, έδειξαν με τον καλύτερο τρόπο το  εσωτερικό  ποιοτικό έλλειμμα του καθενός μας. Η αποκρυπτογράφηση του ψυχισμού μας, είναι απείρως δυσκολότερη ακόμα και από την αποκρυπτογράφηση του περίφημου δίσκου της Φαιστού. Η χειραγώγησή μας όμως είναι εύκολη. Αφού το ναι και το όχι οδηγούσαν αμφότερα σε νέα μνημόνια, γιατί τόσος εμπαιγμός; Γιατί έπρεπε να υποστούμε αυτή την ψυχρολουσία; Γιατί έπρεπε να πιστέψουμε σε δραχμές σωτήριες και θυμοφόρες, γιατί έπρεπε να ζήσουμε μέσα στην τρομολαγνεία της επερχόμενης καταστροφής; Ζήσαμε τις ουρές των ΑΤΜ, το άδειασμα των σούπερ μάρκετ, την εκτόξευση του τζίρου των μαγαζιών με τα ηλεκτρικά και τα ηλεκτρονικά είδη. Ζήσαμε ακόμα, άκουσον – άκουσον, μέχρι και τις υπεράριθμες καταβολές χρωστούμενων ΦΠΑ και άλλων οφειλών προς τις εφορίες. «Για να έχουμε να φάμε την ώρα της πείνας και για να μην μας τα φάει το κούρεμα!» ήταν η απάντηση του κόσμου… μιλάμε για μια λογική, πέρα από κάθε λογική… έπειτα, πήγαμε όλοι για διακοπές… τώρα, ξανά εκλογές…
Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, πρέπει επιτέλους, να προβληματίσουν. Υπάρχει άραγε κάτι που να είναι αληθινό σ’ αυτή τη χώρα; Πώς και γιατί καταντήσαμε έτσι; Τι έμεινε όρθιο που δεν έχει απαξιωθεί; Από πού θα στηριχτούμε; Μήπως από τις ομοιάζουσες με φολκλορικό πανηγύρι ιδεολογίες του τόπου, που θυμίζουν κακοφορμισμένες σίβυλλες που διχάζουν τη συνοχή μας; Μήπως από τους πάσης φύσεως σχολιαστές και «σοφούς» καθοδηγητές των περισσοτέρων ΜΜΕ; Ο λόγος τους θυμίζει ποντικοφαγωμένα λεμόνια στους καλοκαιρινούς αγρούς της Ζακύνθου: απ’ έξω δείχνουν τέλεια αλλά από μέσα, πλήρως στραγγισμένα από χυμό και ουσία.
Τα μανίκια μας, είναι σηκωμένα. Όχι όμως για να δουλέψουμε αλλά για να παίξουμε μπουνιές με τον διπλανό μας. Τα στόματά μας είναι ανοιχτά. Όχι όμως για να πουν ένα λόγο παρηγορητικό ή απολογητικό. Όχι για να πουν ένα λόγο αυτοκριτικής ή έστω εμψυχωτικό, αλλά για να βρίσουν και να πουν ψέματα. Ως πότε πια; Όλοι μας βαδίζουμε με αυτοσχέδιους σχεδιασμούς σε προκατασκευασμένες ανερμάτιστες διαδρομές. 
Επαναλαμβάνω ότι το πρόβλημα ήταν και είναι πρωτίστως εθνικό. Δεν είναι η πρώτη φορά που είμαστε φτωχοί. Τους τελευταίους αιώνες, κατά βάση ήμασταν πάντοτε φτωχοί. Μπορεί όμως μια πολύ δύσκολη οικονομική συγκυρία, να μας φέρει από μόνη της σε αυτό το αποδιοργανωμένο χάλι; Η έλλειψη του χρήματος από μόνη της μπορεί να φέρει τόσες κοινωνικές αλλαγές, τόση ανομία και τόση δυσλειτουργία; Η εμβάθυνση στα αληθινά αίτια της κρίσης και της οικονομικής κατάρρευσης, λαμβάνοντας υπόψη βέβαια και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το αληθινό υπόβαθρο της κρίσης που διανύουμε, είναι ένας πρωτοφανής ενστερνισμός, σε διασπορά και επικράτηση στον γενικό πληθυσμό, της λεγόμενης Ανήθικης Ηθικής. Έτσι, μοιραία οδηγηθήκαμε στον εμπαιγμό των αξιών, στην εκμηδένιση του σεβασμού και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου. Το κοινωνικό μας δράμα, απ’ ότι φαίνεται, μας οδηγεί σε πλήρη αλλοτρίωση και σε έναν ενδεχόμενο μόνιμο εξοστρακισμό μας από τα όσα μας έδιναν συνοχή και όραμα σε αυτή τη ζωή.
Εδώ και ούτε ξέρω πόσα χρόνια, όλα τα δοκιμάσαμε. Κι όλα αποδείχτηκαν λίγα και λανθασμένα. Το μόνο που δεν δοκιμάσαμε είναι η στροφή προς τη σεμνότητα και την αλήθεια. «Η αλήθεια θα σας ελευθερώσει», είπε ο Κύριος. Εμείς, παγιδευτήκαμε μέσα στα τόσα ψέματά μας. Και για να το πούμε και ποιητικά: η Νέμεσις, αγνοεί το πώς να λησμονεί και πάντα τιμωρεί, τους κενόδοξους και τους αγνώμονες πολύ.
Το ότι θα τιμωρηθούμε, είναι σίγουρο. Υπήρξαμε υβριστές και βάναυσοι ασελγείς αυτής της γης που λέγεται Ελλάδα. Ας προσπαθήσουμε, έστω και την υστάτη, να απαλύνουμε τις επερχόμενες τιμωρίες που μας πρέπουν, κάνοντας κάτι που από καιρό λησμονήσαμε: ας ενωθούμε κάτω από τον κοινό σκοπό και τα λάβαρα της πατρίδος μας και ας εργαστούμε επιτέλους σκληρά για να ξεμπλέξουμε αυτό το χάλι που μας παραδέρνει. Επίσης, ας μην ξεχνάμε ποτέ αυτό που έλεγαν οι βυζαντινοί μας πρόγονοι: «Οὐαί τῷ μή τοῖς ἰδίοις ὄνυξι ξυομένῳ». Δυστυχώς, λόγω της ασυγχώρητης αμέλειας ετών, στους μισούς από εμάς τα νύχια κατέπεσαν πλήρως, ενώ στους άλλους μισούς, έγιναν τόσο μεγάλα και γαμψά, που αντί να ανακουφίζουν, μας τραυματίζουν…    

2015-08-04. Ποιο κριτήριο κρίνει το ταλέντο!

on Τρίτη, 04 Αυγούστου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

2015-08-04. Ποιο κριτήριο κρίνει το ταλέντο!

Ο εξωφρενικός υπερδανεισμός της χώρας δεν ήταν απλώς ένα πολιτικό λάθος, εσφαλμένη πολιτική επιλογή. Αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ήταν αδίκημα ποινικό, ειδεχθές κακούργημα. Διότι κατέστρεψε τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών, για πέντε ώς τώρα χρόνια και, για πολλούς, η καταστροφή θα απλωθεί σε δεκαετίες.

Μιλάμε για «καταστροφή», όχι για ζημιά, όχι για μείωση εισοδημάτων, όχι για περιορισμούς στην καταναλωτική ευχέρεια. Καταστροφή, όπως όταν σου κάψουν το σπίτι, την επιχείρηση, όταν σε ληστέψουν. Το να μείνεις άνεργος στα πιο δημιουργικά σου χρόνια, εξαρτημένος από φιλοδωρήματα των γονιών σου, ψυχολογικά σμπαραλιασμένος, αποκλεισμένος από το ενδεχόμενο να χτίσεις δική σου φαμίλια και παιδιά, είναι καταστροφή, δεν έχει άλλο όνομα. Οταν σου κλέβει το κράτος, σαν κοινός λωποδύτης, το «εφ’ άπαξ» σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, όταν σου μειώνει κατά 60% τη σύνταξη, που είναι δικές σου αποταμιεύσεις, πρόκειται για στυγνή ανομία, για κακούργημα «εν ψυχρώ».

Οταν σε ληστέψουν ή σου κάψουν το σπίτι, δεν είναι απαραίτητο οι αυτουργοί να σε μισούσαν προσωπικά, να επέλεξαν εσένα από εμπάθεια. Μια ευνομούμενη πολιτεία τούς συλλαμβάνει και δημεύει τις περιουσίες τους για να σε αποζημιώσει, επειδή η πράξη τους ήταν καθεαυτήν κακουργηματική. Είναι παραλογισμός να αμνηστευθεί το κακούργημα σαν αποτέλεσμα «λαθεμένης εκτίμησης» ή «άστοχων υπολογισμών». Επιτέλους, υπάρχει και σαφές κριτήριο για να ξεχωρίσουμε το επιπόλαιο λάθος από το εσκεμμένο έγκλημα: είναι ο εντοπισμός ή όχι ιδιοτέλειας.

Για να ελεγχθεί αν ο υπερδανεισμός της χώρας ήταν συνειδητή ή δίχως επίγνωση πολιτική απόφαση και ιδιοτελής ή όχι, τα στοιχεία είναι δεδομένα και προφανέστατα: Γνωρίζουμε ποιο είναι το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της χώρας κάθε χρόνο, επομένως ξέρουμε με σιγουριά και τα περιθώρια δανεισμού της. Στην Ελλάδα αποτολμήθηκε δανεισμός, που το ΑΕΠ απέκλειε την εξόφλησή του στον αιώνα τον άπαντα. Οσο για την ιδιοτέλεια ή ανιδιοτέλεια της απόφασης, αποδείχνεται καταφανώς από τη χρήση των δανείων: Αν τα δάνεια χρησιμοποιήθηκαν για έργα υποδομής και παραγωγικές επενδύσεις, η ανιδιοτέλεια είναι τεκμηριωμένη (έστω και άφρων). Αν τα δανεικά διοχετεύθηκαν, εξ ολοκλήρου ή κυρίως, στις αδηφάγες ανάγκες του πελατειακού των κομμάτων κράτους (και του παρακράτους της διαπλοκής κυβερνήσεων με «νταβατζήδες»), τότε προφανέστατα ο υπερδανεισμός ήταν ιδιοτελές κακούργημα εκ προμελέτης.

Μιλάμε ειδικά για τον εξωφρενικό υπερδανεισμό μέσα στα πλαίσια της Ευρωζώνης, που οδήγησε νομοτελειακά στη χρεοκοπία της χώρας, στην απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, στην υπογραφή συνθηκών («μνημονίων») απροσχημάτιστης ειλωτείας των Ελλήνων. Οι πρωθυπουργοί και υπουργοί που υπέγραψαν αυτόν τον κατάδηλα παρανοϊκό υπερδανεισμό παγιδεύοντας ένα ολόκληρο έθνος σε αυτοχειρία, είναι απαραίτητο να οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη.

Γιατί απαραίτητο; Διότι, διαφορετικά, δεν μπορεί να λειτουργήσει κράτος, συντεταγμένη πολιτεία. Η ατιμωρησία κακουργημάτων που έβλαψαν το σύνολο της κοινωνίας ακυρώνει στο σύνολό της τη θεσμοθετημένη έννομη τάξη, καταργεί τον λόγο της ύπαρξης αρχών Δικαίου. Χάνεται κάθε συνεκτική της συλλογικότητας λογική, όταν οι νόμοι ισχύουν μόνο για εγκλήματα ιδιωτών προς ιδιώτες και αδρανούν όταν πρόκειται για εγκλήματα ιδιωτών προς τη σύνολη οργανωμένη συλλογικότητα ή προς πολυπρόσωπο τμήμα της.

Σε κοινωνίες υπανάπτυκτες, καθηλωμένες στον πρωτογονισμό της αλογίας των ενορμήσεων, όπως και σε κοινωνίες παρακμιακές (που αφέθηκαν να παλινδρομήσουν στον πρωτογονισμό), οι νόμοι ισχύουν για τους κοινούς, απλούς πολίτες, αλλά όχι για τους περιβεβλημένους εξουσία, όχι για όσους κατέχουν αξιώματα ή είναι προστατευόμενοι των εξουσιαστών. Σε τέτοιες κοινωνίες («δημοκρατίες της ντροπής») ανήκει και η σημερινή Ελλάδα: οι άνθρωποι της εξουσίας έχουν φτιάξει νόμους που δεν επιτρέπουν στους λειτουργούς της Δικαιοσύνης να οδηγήσουν σε δίκη, ούτε και για κατάφωρο κακούργημα, όσους εξουσιάζουν τον λαό – πρέπει να συναινέσουν οι ίδιοι οι κακουργήσαντες (η κυβερνητική στη Βουλή πλειοψηφία) για την παραπομπή τους! Και, φυσικά, σπεύδουν και αμνηστεύουν, σε ελάχιστο χρόνο, οι έχοντες «και το μαχαίρι και το πεπόνι», τα κακουργήματα που τους βαραίνουν.

Οταν μιλάμε για «κομματοκρατία» στην Ελλάδα δεν εικονογραφούμε με σχήμα λόγου την πραγματικότητα, κυριολεκτούμε. Και κορύφωμα της κυριολεκτικής τυραννίας είναι ο νομικός αποκλεισμός της δυνατότητας να λογοδοτήσουν σήμερα στη Δικαιοσύνη οι αυτουργοί του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας: αυτουργοί της καταστροφής που συντελέστηκε στη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων. Η δημοκρατία δεν είναι συνταγή για τη νομιμοποίηση άνομων μαγειρεμάτων, συνταγή που μπορεί να τη φαλκιδεύει κάθε ληστρική ή μικρονοϊκή κομματική σπείρα που θα φτάσει με γκαιμπελικές μεθόδους στην εξουσία. Η δημοκρατία είναι συλλογικό, κοινωνικό κατόρθωμα, συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας ενός λαού. Και αυτό που μοιάζει αποκλεισμένο σήμερα, είναι να εκφράσει και να επιβάλει τη θέλησή του και την κρίση του, την όποια καλλιέργεια και ποιότητά του, ο λαός.

Οι νομοθετημένοι δρόμοι λαϊκής έκφρασης είναι φαλκιδευμένοι, γι’ αυτό και ο λαός εκφράστηκε μόνο με την οργή του: Τον ενδιέφερε μόνο να «φτύσει» το σύστημα, να αποδοκιμάσει τους αυτοαμνηστευόμενους απατεώνες. Και έφερε στην εξουσία έναν ιδεολογικό αχταρμά, μαθητευόμενους μάγους, περίπου ψυχοπαθολογικής ιδεοληψίας. Οπως έφερε και τρίτο κόμμα στη Βουλή, την άλλη ιδεοληπτική φρίκη, του εθνικιστικού τραμπουκισμού.

Η οργή που ευνόησε την πρώτη επιλογή, τον ιδεολογικό αχταρμά, οδήγησε στην κορύφωσή του τον εφιάλτη της καταστροφής, αλλά κόμισε και μία απρόσμενη έκπληξη: το πολιτικό ταλέντο του Αλέξη Τσίπρα. Το να συμπεραίνουμε ταλέντο ζώντας στο κορμί μας μια καταστροφή, προδίδει ή πελώρια αφέλεια ή οξυδερκή ψυχραιμία. Ισως το λαϊκό αισθητήριο συνάγει την κρίση έστω και μόνο (ακόμα) από τη σύγκριση: Από τα μεγέθη που επωνομάζονται Φώφη, Σταύρος, «Βαγγέλας» (λόγω των ανατριχιαστικών σεξουαλικών ύβρεων που συνοδεύουν το βιογραφικό του) ή η ανεκδιήγητη ευτέλεια Καμμένου.

Το μέτρο που προτείνει η επιφυλλίδα για να μετρηθεί ρεαλιστικά το ταλέντο Τσίπρα, είναι το αν θα παραδώσει (και πώς) στη Δικαιοσύνη τους πρωθυπουργούς και υπουργούς που υπέγραψαν τον παρανοϊκό υπερδανεισμό της χώρας.

Αναδημοσίευση από την Καθημερινή της 2/8/2015

2015-08-03. Οκτώ μύθοι και οκτώ αλήθειες (της σημερινής συγκυρίας)

on Δευτέρα, 03 Αυγούστου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Νίκος Οικονομίδης, καθηγητής στο Stern School of Business του New York University.


Αναδημοσίευση από την Καθημερινή της Κυριακής 2/8/15

Μύθος 1. Δεν χρειαζόμαστε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας.
Αλήθεια. Χρειαζόμαστε άμεσα κυβέρνηση όλων των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων. Για δύο λόγους. Πρώτον για να βελτιωθεί η συμφωνία. Δεύτερον για να εφαρμόσουν τη συμφωνία. Το πλαίσιο συμφωνίας είναι σκληρό γιατί υπογράφτηκε στη χειρότερη στιγμή για την Ελλάδα, με άκαρπη την πεντάμηνη αλλοπρόσαλλη «διαπραγμάτευση» α λα Βαρουφάκη, μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα, με τις τράπεζες κλειστές, capital controls και πλαφόν στις αναλήψεις. Ομως η διαπραγμάτευση συνεχίζεται και η τελική συμφωνία θα έρθει στο τέλος Αυγούστου ή αργότερα. Μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας όλων των φιλοευρωπαϊκών κόμματων (και του φιλοευρωπαϊκού τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ) θα έχει πολύ μεγαλύτερη δύναμη στη διαπραγμάτευση από τη σημερινή κυβέρνηση και θα βελτιώσει σημαντικά τη συμφωνία. Επιπλέον, η κυβέρνηση λέει ότι υπογράφει τη συμφωνία με βαριά καρδιά. Είναι απίθανο οι υπουργοί της να την εφαρμόσουν. Μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας όλων των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων είναι απαραίτητη για την εφαρμογή του προγράμματος. Χωρίς εφαρμογή κοροϊδεύουμε και τους Ευρωπαίους και τους εαυτούς μας.

Μύθος 2. Το Grexit είναι προτιμότερο από Μνημόνιο.
Αλήθεια. Τεράστιο λάθος. Με Grexit θα έχουμε μακροχρόνια κλειστές τις τράπεζες με πλαφόν στις αναλήψεις και οι καταθέτες θα χάσουν τουλάχιστον το 50% των χρημάτων τους, πρώτον γιατί οι τράπεζες θα χρεοκοπήσουν και δεύτερον από τη μετατροπή των καταθέσεων σε νέες δραχμές. Οι κλειστές τράπεζες και τα capital controls θα αυξήσουν κατακόρυφα την ύφεση και την ανεργία. Οι επιχειρήσεις θα έχουν μεγάλα προβλήματα στις εισαγωγές και θα δημιουργηθούν σοβαρές ελλείψεις. Η νέα δραχμή θα είναι βαθιά υποτιμημένο αδύναμο νόμισμα και θα δημιουργήσει άμεσα πληθωρισμό και φτώχεια, καθώς οι πολίτες θα μπορούν να αγοράζουν μόνο τα μισά ή το ένα τρίτο από σήμερα. Οι Ελληνες πολιτικοί θα τυπώσουν πολλές νέες δραχμές εκμηδενίζοντας έτσι το όποιο όφελος στις εξαγωγές από την υποτιμημένη νέα δραχμή και αυξάνοντας κάθετα τον πληθωρισμό. Η Ελλάδα από τον κεντρικό πυρήνα της Ευρώπης θα καταντήσει μια μικρή, αδύναμη και φτωχή χώρα της Μέσης Ανατολής, έρμαιο των ισχυρών δυνάμεων της περιοχής και ιδιαίτερα της Τουρκίας. Η εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας θα είναι προβληματική.

Μύθος 3. Το Μνημόνιο οδηγεί σε Grexit.
Αλήθεια. Μεγάλο λάθος αυτή η θεωρία των καταστροφολόγων. Αν χειριστούμε το πρόγραμμα/μνημόνιο σωστά, θα έχουμε ανάπτυξη και πρόσβαση στις αγορές το 2017. Το 2014, παρά τα πολλά λάθη των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σαμαρά, και παρά την αμείλικτη αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα είχε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρωζώνη. Και πιο σημαντικό, κατάφερε και εξέδωσε ομολόγα με επιτόκιο 3,5% μόλις δύο χρόνια μετά το «κούρεμα» των ελληνικών ομόλογων κατά 74% το 2012. Είναι προφανές ότι όταν αυτή η μεγάλη επιτυχία του 2014 έγινε ουσιαστικά χωρίς να έχουν γίνει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και παρά την αυξανομένη πολιτική αβεβαιότητα λόγω της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα, χωρίς αυτή την αβεβαιότητα (αν γίνει κυβέρνηση εθνικής σωτήριας) και με τόλμη στις μεταρρυθμίσεις, η Ελλάδα μπορεί να πάει καλύτερα. Αλλά χρειάζεται επιτέλους να μειωθεί το μέγεθος του κρατικού τομέα, να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, να γίνουν οι ιδιωτικοποιήσεις, να μειωθεί η γραφειοκρατία, να μειωθούν οι φόροι στις επιχειρήσεις και να δημιουργηθούν πιο φιλικές συνθήκες σε επενδύσεις.

Μύθος 4. Η ΕΚΤ έκλεισε τις τράπεζες, επέβαλε capital controls και πλαφόν αναλήψεων.
Αλήθεια. Αυτή είναι προπαγάνδα της κυβέρνησης, εντελώς εκτός πραγματικότητας. Οι τράπεζες έκλεισαν γιατί οι Ελληνες κατάθετες απέσυραν τις καταθέσεις τους λόγω πολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας που δημιούργησε η κυβέρνηση με την αλλοπρόσαλλη διαπραγμάτευση. Η ΕΚΤ όχι μόνο δεν προκάλεσε το κλείσιμο των τραπεζών, αλλά βοήθησε την Ελλάδα να το αποφύγει για μήνες, δίνοντας στις ελληνικές τράπεζες έκτακτη ρευστότητα (δηλαδή χρήματα) 125 δισ. ευρώ, τεράστιο ποσό όσο με τα 2/3 του ΑΕΠ και περίπου όσο οι καταθέσεις που έχουν απομείνει στις τράπεζες.

Μύθος 5. Το μνημόνιο/πρόγραμμα είναι απαραίτητα υφεσιακό.
Αλήθεια. Εντελώς λάθος. Οι Ευρωπαίοι θέλουν να μην υπάρχει έλλειμμα στον προϋπολογισμό και να έχουμε ένα μικρό πλεόνασμα. Υπάρχουν δύο τρόποι να γίνει αυτό. Ο πρώτος είναι να αυξήσουμε τους φόρους δημιουργώντας ύφεση, όπως κάναμε μέχρι τώρα. Ο δεύτερος είναι να μειώσουμε το μέγεθος του κράτους και να αυξήσουμε την αποτελεσματικότητά του χωρίς οριζόντιες περικοπές. Αν ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο, δεν χρειαζόμαστε αυξήσεις φόρων. Μπορούμε να μειώσουμε τις κρατικές δαπάνες και συγχρόνως να μειώσουμε τους φόρους, αυξάνοντας σημαντικά την ανάπτυξη της οικονομίας. Φόροι όπως ο ΕΝΦΙΑ μπορούν να καταργηθούν εντελώς.

Μύθος 6. Δεν χρειαζόμαστε διαρθρωτικές αλλαγές.
Αλήθεια. Τεράστιο ψέμα. Ολοι γνωρίζουμε ότι κομμάτια της ελληνικής οικονομίας ελέγχονται από συντεχνίες. Διαρθρωτικές αλλαγές που ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα στον ανταγωνισμό θα έχουν τεραστία οφέλη στην οικονομία και θα αντικατοπτριστούν σε χαμηλότερες τιμές προς όφελος των καταναλωτών και σε μεγαλύτερες εξαγωγές. Κάποτε πρέπει να δούμε ότι το συμφέρον 11 εκατ. Ελλήνων υπερβαίνει το συμφέρον των 5.000 της Α ή Β συντεχνίας.

Μύθος 7. Χρειαζόμαστε άμεσα ελάφρυνση του χρέους.
Αλήθεια. Δεν υπάρχει άμεση ανάγκη. Στο χρέος προς τους Ευρωπαίους (περίπου 180 δισ.) έχουμε περίοδο χάριτος που δεν πληρώνουμε τόκους για αρκετά χρόνια. Γι’ αυτό, βραχυπρόθεσμα δεν έχει σημασία ποσό μεγάλο είναι το χρέος. Μακροπρόθεσμα όμως έχει. Αρα πρέπει στις συμφωνίες στα επόμενα 2-3 χρόνια να συμφωνήσουν οι Ευρωπαίοι σε τρία σημεία. Πρώτον, να επιμηκυνθούν οι λήξεις των χρεών. Πριν από δύο χρόνια είχα προτείνει να μετατεθούν οι λήξεις στα 75 χρόνια. Με το επιπλέον χρέος του νέου προγράμματος και με την πολύ χειρότερη κατάσταση της οικονομίας σήμερα, πρέπει να ζητήσουμε επιμήκυνση στα 100 χρόνια. Δεύτερον, να μεγαλώσει η περίοδος χάριτος τόκων σε 20 χρόνια. Τρίτον, τα τωρινά (πολύ χαμηλά) κυμαινόμενα επιτόκια να γίνουν σταθερά και να μην αυξηθούν στο μέλλον. Αν γίνουν αυτά (και οι Ευρωπαίοι είχαν σχεδόν δεχθεί την επιμήκυνση επί Σαμαρά), η ελληνική οικονομία θα μπορέσει να αναπτυχθεί χωρίς να πληρώνει τόκους για πολλά χρόνια, και όταν έχει αναπτυχθεί, θα μπορέσει να αποπληρώσει το χρέος. Επιπλέον, η επιμήκυνση μειώνει σημαντικά την παρούσα αξία του χρέους και το πόσο θα πληρώσουν τελικά τα εγγόνια μας.

Μύθος 8. Η διαπραγμάτευση ήταν σκληρή αλλά επιτυχημένη.
Αλήθεια. Ούτε σκληρή και κάθε άλλο παρά επιτυχημένη. Πέντε μήνες άκαρπης δήθεν διαπραγμάτευσης δημιούργησαν τεράστια οικονομική αβεβαιότητα. Πολλοί κατάθετες πήραν τα χρήματά τους από τις τράπεζες και, παρά τη βοήθεια της ΕΚΤ, οι τράπεζες έκλεισαν όταν τελείωσε το προηγούμενο Μνημόνιο. Το δημοψήφισμα και οι κλειστές τράπεζες με την ολική καταστροφή του Grexit μπροστά μας έφεραν συμφωνία με την Ελλάδα στη χειρότερη διαπραγματευτική θέση. Η ζημία στην οικονομία είναι τουλάχιστον 15 δισ. και μπορεί να φτάσει τα 25 δισ. Σημαντική αύξηση της ανεργίας είναι αναπόφευκτη. Η κυβέρνηση είναι 100% υπεύθυνη για τους τερατώδεις οικονομικούς ακροβατισμούς του κ. Βαρουφάκη (που η Wall Street Journal χαρακτήρισε τον «πιο καταστροφικό ΥΠΟΙΚ») και για τον πολιτικό ακροβατισμό του δημοψηφίσματος. Μια κυβέρνηση εθνικής σωτήριας τώρα θα μπορέσει να διαπραγματευτεί πολύ καλύτερα.

* Ο κ. Νίκος Οικονομίδης είναι καθηγητής στο Stern School of Business του New York University.

2015-08-03. Ο Σύριζα ως «καταστρόϊκα»

on Δευτέρα, 03 Αυγούστου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας, πολιτικός αναλυτής

2015-08-03.  Ο Σύριζα ως «καταστρόϊκα»

Εν τέλει, ο Γιάννης Βαρουφάκης αποκαλύπτει τον Αλέξη Τσίπρα. Δηλώνει πως, σύμφωνα με εντολή του τελευταίου, από τον περασμένο Δεκέμβριο, προετοίμαζε μυστικό σχέδιο για το πώς θα ελέγξει κρυφά τις καταθέσεις όλων των Ελλήνων έτσι ώστε να μπορεί, μέσα σε μία μέρα, να μετατρέψει το νομισματικό σύστημα της χώρας και να περάσει από το ευρώ στη δραχμή, χωρίς να το γνωρίζουν οι ίδιοι οι πολίτες της χώρας. Παρότι ο Βαρουφάκης διαθέτει πλούσια φαντασία, είναι μυθομανής και διακρίνεται για τις μπαρούφες του (εξ ου και το τόσο ταιριαστό γι’ αυτόν όνομά του, που φαίνεται πως κρατάει από κάποια μακρά οικογενειακή παράδοση), είμαι πεισμένος πως αυτό το σχέδιο ήταν πραγματικό, στο πλαίσιο βέβαια  πάντα της συριζαίικης “πραγματικότητας”!

Αναδημοσίευση από 'Περιοδικό Άρδην - Εφημερίδα Ρήξη'

Η συνέχεια ΕΔΩ!

2015-07-03. FOREIGN POLICY

on Παρασκευή, 03 Ιουλίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

By James Stavrides

2015-07-03. FOREIGN POLICY

At the moment, it is unclear how Greece will ultimately fare in the current duel of wills with the Troika over its technical default, the upcoming referendum, and the possibility of a continuation of the long-running bailout drama. The two sides are locked in acrimonious finger-pointing, Greek banks are shuttered for the week, and the logical but ever elusive diplomatic and economic solution — a reasonable negotiation between the parties — seems further away than ever. As a proud Greek-American, I am saddened by the situation.

Continue Reading Here!

2015-07-03. No Exit: Why Greece and Europe Will Stay Attached?

on Παρασκευή, 03 Ιουλίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

By David Gordon and Thomas Wright, FOREIGN AFFAIRS

2015-07-03. No Exit: Why Greece and Europe Will Stay Attached?

 

Greek Prime Minister Alexis Tsipras’ decision to call a referendum on the latest plan for handling Greek debt—to which his government is urging the public to vote “no”—brought to a shocking end a week that started with high hopes of a compromise agreement between Greece and the European Commission, the European Central Bank (ECB), and the International Monetary Fund (IMF). Many observers had long seen a referendum in the cards, but they expected Tsipras to call one in order to seek public approval for an agreement that he actually backed in order to outflank the far left within his own Syriza party. Instead, the man who argued for months that an agreement with Europe was the only possible path forward appears to be declaring “game over” with time left on the clock.

Continue Reading Here!

<<  1 2 3 4 5 [67 8 9 10  >>