Απόψεις μη Μελών

2015-06-04. Η Χρεοκοπία της Ελλάδας και το ΦΠΑ της Μυκόνου

on Πέμπτη, 04 Ιουνίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο δημοσιογράφος Φώτης Γεωργελές, Athens Voice,

Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι η χώρα χρεοκοπεί για τον ΦΠΑ της Μυκόνου; Ότι η Ελλάδα πτωχεύει και βγαίνει από τη ζώνη του ευρώ για να μη μειωθούν κανένα δεκάρικο οι επικουρικές συντάξεις;

Στον υπόλοιπο κόσμο δεν διαβάζουν στα δελτία ειδήσεων κατά λέξη τα κυβερνητικά nonpapers. Ο Τόμσεν λέει, δεν ζητάμε οριζόντιες μειώσεις συντάξεων και δεν ζητήσαμε ποτέ οριζόντιες μειώσεις πουθενά. Ο Ομπάμα λέει, το ελληνικό πρόβλημα είναι αποκρατικοποιήσεις, γραφειοκρατία, φοροδιαφυγή. Ο Σόιμπλε μιλάει για ιδιωτικοποιήσεις, ποιότητα και κόστος του δημόσιου τομέα, χρεοκοπία ασφαλιστικού συστήματος. Εδώ μιλάμε για ηρωικούς πολιτικούς που αντιστέκονται σε ανάλγητους ξένους, που έχουν κόκκινες γραμμές, που δεν υποχωρούν στα «ασφαλιστικά και εργασιακά». Για μας, δηλαδή, αγωνίζονται.

Γιατί ο άλλος κόσμος μιλάει τόσο διαφορετικά από μας; Τα τελευταία χρόνια πριν τη χρεοκοπία, 1994-2009, ο ΟΣΕ, μόνο ο ΟΣΕ, είχε ζημιές 8,3 δις. Η ΕΘΕΛ άλλα 2,7 δις. Αν δεν μπορείς να φανταστείς αυτά τα ποσά, σκέψου ίσαμε τέσσερις ΕΝΦΙΑ. Γενικά το έλλειμμα των πιο ζημιογόνων ΔΕΚΟ τα τελευταία χρόνια τετραπλασιάστηκε. Μπορείς φυσικά να φωνάζεις όσο θες «όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας». Αλλά αυτό το έλλειμμα θα το πληρώνεις εσύ, δεν μπορείς να λες «οι ανάλγητοι δανειστές μάς επιβάλλουν ασφυξία».

Όταν ψήφισαν και εφάρμοσαν το Ενιαίο μισθολόγιο, διαπίστωσαν ότι το 40% των ΔΕΚΟ δεν το τηρούσε. Μεγάλα τμήματα του Δημοσίου, αυτονομημένα, είχαν δική τους οικονομική πολιτική, με πλασματικές υπερωρίες, με την «προσωπική διαφορά», με δικούς τους κανονισμούς, έπαιρναν υψηλότερους μισθούς από τους υπόλοιπους δημόσιους υπαλλήλους. Όταν πέρυσι προσπάθησαν να απογράψουν το σύνολο των δομών του δημοσίου τομέα, 500 Νομικά πρόσωπα αρνήθηκαν μέχρι τέλους να απογραφούν. Μετά από 5 χρόνια μνημονίων και ύφεσης, δεν ξέρουν ακόμα τι και πόσους έχουν. Κάθε χρόνο εξωτικά ονόματα απασχολούν για λίγο τη δημοσιότητα, Κέντρο Μελετών Ασφάλειας και Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών και Μητροπολιτικός Φορέας Ανάπλασης και Διαχείρισης Προστατευμένων Περιοχών Αττικής και Εθνικό Κέντρο Σακχαρώδους Διαβήτη και Ελληνικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας και Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών Θ. Κολοκοτρώνης και Ινστιτούτο Νησιωτικής Πολιτικής. Όχι απλώς δεν καταργείται τίποτα, αλλά και όσοι φορείς συγχωνεύονται, όπως τα ασφαλιστικά ταμεία, διατηρούν τις δομές τους με την πρόσθεση απλώς μια υπερδομής από πάνω. Δηλαδή αντί για μείωση, αύξηση γραφειοκρατίας.

Σύμφωνα με το ΚΕΠΕ, στον Δείκτη σπατάλης δημοσίων πόρων η Ελλάδα βρίσκεται στη θέση 140 ανάμεσα σε 148 χώρες. Πέρυσι τα πανεπιστήμια έχασαν το πρώτο εξάμηνο. Φέτος αποκαλύπτεται ότι 900 με 1.000 διοικητικοί υπάλληλοι δεν απεργούσαν αλλά πληρώνονταν κανονικά το μισθό τους ενόσω ο πρύτανης δήλωνε ότι οι σχολές δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Ο επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης επίσης ερευνά καταγγελίες των Συμβουλίων ότι εκατοντάδες λαμβάνουν 1.000 έως 1.400 ευρώ κάθε μήνα, δηλαδή ένα δεύτερο μισθό, ως υπερωρίες.

Μέσα σε 5 φράσεις όλη η παθογένεια του δημόσιου τομέα: κράτος-επιχειρηματίας, κόμματα-διευθύνοντες σύμβουλοι, πελατειακές σχέσεις, παρασιτισμός, κρατισμός, συντεχνίες. Για να διασωθούν προνόμια κόβονται δημόσιες επενδύσεις, με αποτέλεσμα ύφεση και ανεργία. Για να διασωθεί η γραφειοκρατία κόβονται οι κοινωνικές δαπάνες, με αποτέλεσμα φτώχεια, εγκατάλειψη των ασθενέστερων. Οι υπαίτιοι του χρεοκοπημένου συστήματος κατηγορούν την Ευρώπη γιατί δεν φροντίζει τα δικά τους θύματα. Οι υπεύθυνοι για τη φτώχεια, φωνάζουν περισσότερο. Η αποθέωση της υποκρισίας.

Αν μπορέσουμε να πάρουμε μια απόσταση από τις δραματικές στιγμές, θα καταλάβουμε γιατί 5 χρόνια δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από το πρόβλημα, θα καταλάβουμε πόσο ισχυρό είναι το σύστημα εξουσίας που κρατά καθηλωμένη τη χώρα στο χρεοκοπημένο μοντέλο. Κάθε επόμενο στάδιο είναι χειρότερο από το προηγούμενο. Έχει φτάσει η πλειοψηφία της κοινής γνώμης να εύχεται μια συμφωνία η οποία θα είναι συνέχεια της προηγούμενης αδιέξοδης πολιτικής. Αύξηση ΦΠΑ, διατήρηση ΕΝΦΙΑ, αύξηση έκτακτης εισφοράς, φόρους ειδών πολυτελείας, αυξήσεις στα τιμολόγια ΔΕΚΟ, αυξήσεις φόρων γενικά, αλλά τουλάχιστον στην Ευρώπη. Η οπισθοφυλακή του χρεοκοπημένου συστήματος της μεταπολίτευσης παρουσιάζει ως εναλλακτικές είτε τη δραχμή είτε την επιβολή νέων φόρων. Αυτό τον καιρό διαπραγματεύονται τα μέτρα που θα καλύψουν τα νέα ελλείμματα που δημιουργήθηκαν τους τελευταίους μήνες. Για μια άλλη πολιτική που δεν θα γεννάει ελλείμματα, δεν μιλάει κανένας.

Νομίζουμε ότι το θέμα είναι η συμφωνία. Μπροστά στην επιλογή αυτοκτονίας, την τριτοκοσμική κατάρρευση, κάθε συμφωνία είναι προτιμότερη. Αλλά δεν είναι λύση η διατήρηση του ίδιου συστήματος με μέτρα κάλυψης των ελλειμμάτων, δόσεις με το σταγονόμετρο και νέους φόρους. Αυτή η πολιτική έχει τελειώσει, εγγυάται μόνο την παρακμή, τη συνεχή ύφεση, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Η επιτυχία του χρεοκοπημένου συστήματος είναι ότι 5 χρόνια ανακυκλώνει τον εαυτό του, αρνείται να αντιμετωπίσει τις αιτίες, επικοινωνιακά διαχειρίζεται τα πάντα προσπαθώντας να καθυστερήσει την προσαρμογή του.

Δεν υπάρχει καμία ελπίδα μ’ αυτό τον τρόπο. Δεν γίνονται επενδύσεις σε μια χώρα που, όταν αλλάζει η κυβέρνηση, το κόμμα διορίζει τους διευθυντές και στα θέατρα, τα σχολεία, τα μουσεία, τα νοσοκομεία. Δεν θα έρθει ποτέ ανάπτυξη σε μια χώρα που στη μεγαλύτερη βιομηχανία διορίζεται διοικητής ένας κομματικός συνδικαλιστής. Δεν μπορεί να ξεπεράσει τα προβλήματά της μια χώρα που η δικαιοσύνη απονέμεται σε 15 χρόνια. 4 μήνες τώρα, οι «φίλοι του λαού» είναι στην εξουσία. Ούτε μνημονιακοί νόμοι, ούτε «απαιτήσεις των ανάλγητων δανειστών». Στην πραγματικότητα πολύ πάνω από 4 μήνες, γιατί και οι προηγούμενοι έσερναν τις διαπραγματεύσεις. Και τα αποτελέσματα τα είδαμε όλοι: Πάλι ύφεση, πάλι πρωτοσέλιδα για τα λουκέτα και τις χαμένες θέσεις εργασίας. Η καθαρότερη παλινόρθωση του παρελθόντος από το «αντιμνημονιακό μέτωπο» κάνει καθαρότερη και την αιτία της χρεοκοπίας: Η υπεράσπιση του παρωχημένου μοντέλου κρατάει τη χώρα εγκλωβισμένη στη μιζέρια. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει το 2015 με επιστροφή στο 1975. Προσεύχεται, παρελαύνει και ανασυστήνει τη ΜΟΜΑ για να φτιάξει χωματόδρομους. Έχουμε δοκιμάσει όλες τις εκδοχές αναπαλαίωσης προκειμένου να μην αποδεχτούμε την αλήθεια. Θα πληρώσουμε το λογαριασμό. Το κόστος του λαϊκισμού είναι πάντα πολύ μεγάλο.

2015-05-04. Η λογική της μαγιάς

on Δευτέρα, 04 Μαΐου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Ζούμε έναν ρεαλιστικότατο (όχι ρητορικό – αλληγορικό) εφιάλτη. Και ζούμε εφιάλτη, όχι επειδή ακροβατούμε μεταξύ άτακτης χρεοκοπίας και εξανδραποδιστικής υποτέλειας, όχι. Η τρομακτική καταστροφή που έχει συμβεί στη χώρα μας, είναι η ολοκληρωτική κοινωνική διάλυση. Κυριολεκτικά.
Συγκροτήστε την εικόνα: Η κυβέρνηση να παζαρεύει μισθούς και συντάξεις του επόμενου μήνα (το ψωμί της πλειονότητας του πληθυσμού) και οι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων να μαχαιρώνονται στους δρόμους για την κρετινική τους θρησκοληψία (25.4.2015). Θυμηθείτε: σήματα και πινακίδες της τροχαίας κατεστραμμένα από «πολίτες» – κάφρους σε ολόκληρη τη χώρα. «Καταλήψεις» δημόσιων κτιρίων στην καρδιά της πρωτεύουσας επί βδομάδες, με άθλια κουρελαρία συνθημάτων για «συμπαράσταση» σε στυγνούς δολοφόνους. Συμπληρώστε την εικόνα της διάλυσης με το σύμπτωμα του πλιάτσικου πού; Στα νοσοκομεία – να κλέβουν οι «ασφαλισμένοι» τις κουρτίνες, τα τηλεχειριστήρια, ακόμα και τα σκεπάσματα από τις λεκάνες των αποχωρητηρίων. Μην ξεχνάμε: θρυμματισμένα με βαριοπούλες τα όποια ελάχιστα απομεινάρια μαρμάρινων διακοσμήσεων στο κέντρο της Αθήνας, τον παρανοϊκό βανδαλισμό κάθε πανεπιστημιακού κτιρίου και κάθε σχολείου.
Περάστε τώρα σε άλλο επίπεδο: Βασικό δεδομένο του εφιάλτη της κοινωνικής διάλυσης, αλλά και θεμελιώδης συντελεστής, η κατάργηση της πληροφόρησης. Οχι με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (πρόσφατο δικτατορικό εύρημα), αλλά εκ των πραγμάτων: Ακούμε, βλέπουμε ή διαβάζουμε «ειδήσεις» και κάθε ραδιόφωνο, κανάλι ή εφημερίδα παρουσιάζει το ίδιο (κάποιο) γεγονός από τόσο διαφορετική οπτική γωνία, ώστε η είδηση να παραπέμπει από μερικούς σε θριαμβικό κατόρθωμα και από άλλους σε συμφορά – δημοσιογράφοι (λειτουργοί της κοινωνικής πληροφόρησης) κι από τις δυο μεριές. Οπως και στη Βουλή, με κάθε θέμα που έρχεται για «συζήτηση»: οι αντιθέσεις είναι προκαθορισμένες, αυτονόητες, υποχρεωτικές. Το «άσπρο» του ενός πρέπει να είναι «μαύρο» για τον άλλον.
Οι πολίτες που καταλαβαίνουν ή διαισθάνονται ότι έντιμη, απροκατάληπτη δημοσιογραφική πληροφόρηση και ανιδιοτελής πολιτικός λόγος δεν υπάρχουν στη χώρα (είναι είδος ολοκληρωτικά εξαφανισμένο), αντιδρούν με δύο κυρίως τρόπους: Ή γαντζώνονται σε ένα από τα προβαλλόμενα ψεύδη (σε όποιο ταιριάζει καλύτερα στις ψυχολογικές τους προκαταλήψεις) – γαντζώνονται με πείσμα αποκαλυπτικό του άλογου, ενορμητικού (όχι ελεύθερου – κριτικού) χαρακτήρα της επιλογής. Ή εγκαταλείπονται στην απόγνωση που φαρμακώνει τη ζωή τους.
Αυτή η εξάρτηση της ζωής, της ανθρωπιάς, των ελπίδων μιας κοινωνίας (εκατομμυρίων ανθρώπων) από την ιδιοτελέστατη αυθαιρεσία ανθρώπων της «πληροφόρησης» και επαγγελματιών της πολιτικής δημιουργεί κακοήθη νεοπλάσματα στον συλλογικό βίο. Δεν έχουμε ακόμα γλωσσικά σημαίνοντα για να σημάνουμε αυτή την κακοήθεια. Εξακολουθούμε να ονομάζουμε «ειδήσεις» τη μεθοδική και χυδαία παραπληροφόρηση. Ονομάζουμε «πολιτικά κόμματα» τις συντεχνίες της εξουσιαστικής ιδιοτέλειας (ακόμα και υποδίκων στην κοινή συνείδηση για καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος), συντεχνίες λωποδυτών ή τραμπούκων νεοναζιστών ή νοσταλγών και υπέρμαχων της σταλινικής φρίκης.
Εξακολουθούμε να ονομάζουμε «τρίτη εξουσία» το δικαστικό σώμα, που την ηγεσία του τη διορίζουν οι αποκλειστικοί εξουσιαστές της χώρας: τα κόμματα. Ονομάζουμε «φορολογία» κάθε αυθαίρετο χαράτσι, αδιάντροπη κλοπή του μόχθου των πολιτών για να πληρωθούν χρέη εξωφρενικά που μας φόρτωσαν εγκληματίες «πολιτικοί» προκειμένου να συντηρήσουν το «πελατειακό κράτος» τους.
Το ψεύτισμα κάθε κοινωνικής λειτουργίας, η πλαστογράφηση θεσμών και κοινωνικών κατακτήσεων, η καμουφλαρισμένη αλλά μεθοδική κατάλυση του κοινωνικού κράτους, ο παλιμβαρβαρισμός της ιδιωτικοποίησης των πάντων, ο ολοκληρωτισμός της φεουδαλικής απολυταρχίας των «αγορών», είναι άραγε αναστρέψιμα ιστορικά δεδομένα; Η εφιαλτική διάλυση της ελληνικής κοινωνίας, η καταστροφή της γλώσσας, η διαστροφή της ιστορικής αυτοσυνειδησίας, η θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος, κοντολογίς: η έκλειψη του Ελληνισμού από τον στίβο της Ιστορίας, είναι συμπτώματα που επιδέχονται αντιστροφή ή είναι τεκμήρια αναπότρεπτου τέλους;
Πολιτική απάντηση (απάντηση πολιτικής πρακτικής) δεν μπορεί να υπάρξει σε αυτό το ερώτημα. Ακόμα κι αν ολόκληρο το υπέρογκο χρέος, το εξωφρενικό, μάς το χάριζαν οι δανειστές μας, οι αντικοινωνικές συμπεριφορές, ο πρωτογονισμός, ο αχαλίνωτος εγωκεντρισμός, πώς θα μπορούσαν να αναχαιτιστούν; Οδήγησε ποτέ σε κοινωνική συνοχή ο καταναλωτισμός; Δημιούργησαν ποτέ κοινωνική συνείδηση οι ηθικολογίες, τα εθνικιστικά φληναφήματα, εξαλείφθηκε ποτέ με ξόρκια και κατάρες η φαυλότητα, η κτηνώδικη χρηματολαγνεία;
Ο Ελληνισμός δεν είναι φυλή, δεν επέζησε χιλιάδες χρόνια χάρη στους νόμους της ζωολογίας. Είναι γένος, γέννημα τρόπου ύπαρξης και συνύπαρξης, δηλαδή πρόταση πολιτισμού με πανανθρώπινη δυναμική. Επιβιώνει ο Ελληνισμός όσο σαρκώνει την πρόταση βίου που τον ανάδειξε ξεχωριστόν στην Ιστορία, τον αντιδιέστειλε από τον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού, δηλαδή της βαρβαρότητας.
Όπως στους αιώνες της Τουρκοκρατίας έτσι και στον ζόφο της σημερινής καταστροφής και ατίμωσης, αν ο Ελληνισμός σωθεί, αυτό θα γίνει όχι με τη λογική της εξουσίας, των νομοθετημάτων, τα καραγκιοζιλίκια της ξιπασιάς του «εκσυγχρονισμού». Θα γίνει με τη λογική της «μαγιάς» που έλεγε ο Μακρυγιάννης, της κρυμμένης μέσα στο νεκρό φύραμα παρουσίας ζωντανών ανθρώπων – και ζωντανός άνθρωπος είναι αυτός που σώζει νόημα ζωής, χαρά ζωής, μέσα στον απελπισμό της αποσύνθεσης.
Μια χούφτα δάσκαλοι, μια χούφτα παπάδες, μια χούφτα άνθρωποι της Τέχνης, της μαστοριάς. Από τα κάτω φυτρώνει η ελπίδα, όχι από τα μεγάφωνα. Στους ελάχιστους σώζεται το θάμβος της ελληνικής λαλιάς, η αξιοπρέπεια της ιστορικής αυτοσυνειδησίας, το σθένος της πίστης – εμπιστοσύνης κρυμμένο, για αιώνες, στην ακαταμάχητη φρασούλα: «έχει ο Θεός».
Αναδημοσίευση από την Καθημερινή 3/5/2015.

2015-04-26. Ρήξη με τις «αριστερές» θρησκοληψίες

on Κυριακή, 26 Απριλίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η κυρία Λαγκάρντ μίλησε για επερχόμενη καταστροφή στην Ελλάδα, φρικώδη εφιάλτη. Συντάχθηκε και αυτή με τον εκβιασμό, την ενορχηστρωμένη απειλή; Πάντως το ενδεχόμενο του ολέθρου δεν μπορεί, λογικά, να αποκλεισθεί.
Το λογικότερο από τα ερείσματα που κάνουν πιθανή την τρομακτική πρόβλεψη δεν είναι η οικονομική χρεοκοπία, ο περίπου μηδενισμός της παραγωγικότητας, η αποσύνθεση ή παραλυσία της κρατικής λειτουργίας. Είναι η ολοσχερής έκλειψη οποιασδήποτε εύλογης αιτίας για να συνυπάρχουμε ως οργανωμένη συλλογικότητα οι ελληνόφωνοι.
Ποιοι παράγοντες εξασφαλίζουν συνήθως τις κρίσιμες προϋποθέσεις για τη συνοχή και τη λειτουργικότητα μιας συλλογικότητας; Πρώτος παράγων, ρεαλιστικότατος, η χρεία, η κοινωνία της χρείας – ο «καταμερισμός της εργασίας» και της παραγωγικότητας. Έχουμε ανάγκη τους άλλους και μας έχουν ανάγκη οι άλλοι για να λειτουργήσει η συνύπαρξη. Χωρίς συνείδηση «δημοσίου συμφέροντος» (κοινού ενδιαφέροντος, έστω χρηστικού και μόνο, για τις κοινές ανάγκες και τη συλλογική οργάνωση της ικανοποίησής τους) γίνεται ανέφικτη η υπέρβαση του πρωτογονισμού της αγέλης, η πραγμάτωση της μεθοδικής αλληλεξυπηρέτησης, η συγκρότηση έννομης τάξης, κοινωνικού κράτους.
Ωστόσο η πανανθρώπινη ιστορική πείρα βεβαιώνει ότι τα χρηστικά κίνητρα από μόνα τους δεν αρκούν για να κατορθωθεί και να διαρκέσει κοινωνική συγκρότηση και συνοχή – όπως και η αμοιβαιότητα της σεξουαλικής έλξης δεν είναι ικανή συνθήκη για να κατορθωθεί γαμική «συγκλήρωσις βίου παντός». Κάθε οργανωμένη συλλογικότητα απηχεί, έστω και ως «αμυδρόν απήχημα», την κοινή, ενεργό θέληση και προσπάθεια (το «κοινόν άθλημα») υπέρβασης των κτηνωδών ενορμήσεων προκειμένου να συγκροτηθεί το κατόρθωμα «πόλεως» και «βίου πολιτικού». Να κοινωνηθεί η ανάγκη, όχι απλώς να καταμεριστεί μηχανιστικά η εργασιακή συνεισφορά – να είναι πολιτικόν το άθλημα, χαρά ζωής και στόχος αλήθειας οι σχέσεις κοινωνίας.
Για να κοινωνείται η πολιτική συμβίωση, όρος και προϋπόθεση είναι η γλώσσα, ο πλούτος και η χαρά εκφραστικής αντιμετάδοσης των εμπειρικών αναζητήσεων και ψηλαφήσεων. Θεμελιώδες εφαλτήριο είναι και η καλλιέργεια της ιστορικής συνείδησης, η ενεργός επίγνωση ότι η δυναμική του σήμερα αντλείται από την ποιότητα του χθες, την αξιοποίηση της αποθησαυρισμένης, παραδεδομένης πείρας των γενεών που προηγήθηκαν. Εξίσου πρωταρχική προϋπόθεση για να λειτουργήσει η οργανωμένη συλλογικότητα ως πολιτική κοινωνία, είναι και ο ενεργός σεβασμός ενός εμπειρικά παραδεδομένου, από γενιά σε γενιά, άξονα αναφοράς της προσωπικής ευθύνης, άξονα «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης – όχι ιδεολογικών «πεποιθήσεων», αλλά ανοιχτής, έντιμης ετοιμότητας εμπειρικών παραδοχών.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια, καμιά από τις θεμελιώδεις αυτές προϋποθέσεις του πολιτικού γεγονότος δεν λειτουργεί. Η κοινωνία της χρείας, τουλάχιστον ως πρόθεση, έχει εκλείψει – μοναδικό κίνητρο της παραγωγής και της ανταλλαγής είναι μόνο ο πρωτογονισμός της εγωκεντρικής κατασφάλισης και απόλαυσης. Γι’ αυτό και κυρίαρχη η φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή, αυτονόητη η λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος από τα κόμματα, από τους εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου. Γι’ αυτό και τα «φακελάκια», ο κατεστημένος χρηματισμός των δημόσιων λειτουργών, τα νομοθετήματα που παραγράφουν ποινικά κακουργήματα των πολιτευομένων.
Παράλληλα, τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια, μοιάζει μεθοδική, εμπρόθετη και παθιασμένη η καταστροφή της γλώσσας – ατιμώρητοι οι βαρβαρισμοί και σολοικισμοί στα ΜΜΕ και στα χείλη ανώτατων αξιωματούχων, προκλητικά υποβαθμισμένη και ανεκτική της αυθαιρεσίας η διδασκαλία της γλώσσας στα σχολεία.
Το ίδιο εσκεμμένη και η διαστροφή της Ιστορίας, αδίστακτος ο προπαγανδισμός παιδαριωδών πλαστογραφήσεων, ανεξήγητη η δημόσια προβολή και καταξίωση που παρέχεται σε κεκράχτες μιας στρατευμένης στα συμφέροντα ξένων επιβουλών ιστοριογραφίας.
Τέλος, μεθοδικός και ο διασυρμός, η χλεύη και διακωμώδηση της αίσθησης του «ιερού» στην ελλαδική κοινωνία, μανιασμένο πάθος κατασυκοφάντησης του κλήρου – ωσάν να ξεπληρώνονται τα χρωστούμενα αιώνων καταπίεσης και εκμετάλλευσης των Ελλήνων από κάποιο εντόπιο Βατικανό με «Ιερές Εξετάσεις» και «αλάθητη» αυθεντία.
Τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια κατεδαφίστηκαν μεθοδικά οι θεμελιώδεις άξονες κοινωνικής συνοχής, οι προϋποθέσεις λειτουργίας του πολιτικού γεγονότος. Η ευκολία και ταχύτητα της κατεδάφισης βεβαίωσαν τη σαθρότητα και την κιβδηλία όλης της προγενέστερης πολιτικής και κοινωνικής μας σερμαγιάς. Όταν το κωμικό εκείνο φληνάφημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» παταγωδώς κατέρρευσε, το αβυσσαλέο κενό «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης (κενό στόχων του βίου, κενό χαράς της ζωής) ήρθε να το καλύψει ο ηδονικός καταναλωτισμός, η παγερή ιδεολογία (ideologie froide) του Ιστορικού Υλισμού.
Πρώτη υπέκυψε στην ιλιγγιώδη έλξη του κενού, στον μηδενισμό κάθε αυθυπερβατικής ευαισθησίας, η άλλοτε θυσιαστική Αριστερά. Συμπαρασύρθηκε στη μέθη του ξέφρενου παπανδρεϊκού αμοραλισμού, στην ευωχία του «όλα επιτρέπονται», στη λογική του ιστορικο-υλιστικού πρωτογονισμού που σάρκωσε ο εκβιαστικός συνδικαλισμός. Ακολούθησε, με τον ζήλο του καθυστερημένου επαρχιώτη, η ανέκαθεν ιστορικο-υλιστική «Νέα Δημοκρατία». Γι’ αυτό και τίποτε δεν μπόρεσε να αλλάξει σαράντα ολόκληρα χρόνια. Κανένας χαλινός στις αντικοινωνικές συμπεριφορές, στο πελατειακό κράτος, στη ζούγκλα της διαπλοκής, της ασύδοτης διαφθοράς, της παραλυτικής των πάντων αναξιοκρατίας.
Ο Αλέξης Τσίπρας κυβερνάει για πρώτη φορά. Τον ανέβασε στην εξουσία όχι η προτίμηση του λαού, αλλά η ξέφρενη οργή του για τα ατιμώρητα εγκλήματα των προκατόχων του. Τα πρώτα εικοσιτετράωρα της διακυβέρνησης Τσίπρα έδειξαν ότι ξέρει ποιο είναι το διαφορετικό που χρειάζεται η ελλαδική κοινωνία. Η συνέχεια μάλλον βεβαιώνει ότι ξέρει, ίσως, αλλά δεν μπορεί να τολμήσει με συνέπεια το διαφορετικό, τη ρήξη με τις ιδεολογικές θρησκοληψίες των κομματικών του συντρόφων. Δεν υποψιάζεται την «αλλαγή γηπέδου»: τη σύνδεση της πολιτικής με την κοινωνούμενη χρεία, τη γλώσσα, την Ιστορία, το «ιερό».

Αναδημοσίευση από την Καθημερινή 19/4/2015

2015-03-22. Τελειώσανε τα ψέματα

on Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Θεόδωρος Κουλουμπής, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι έχουμε φτάσει σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της νεότερης ιστορίας μας. Οι αποφάσεις που θα παρθούν στις επόμενες μέρες από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΛ-ΑΝΕΛ, αλλά και από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μπορούν να επηρεάσουν καθοριστικά το μέλλον και τη μοίρα της χώρας μας. Διακυβεύεται η μορφή του πολιτικού μας συστήματος, η σταθερότητα των δημοκρατικών μας θεσμών, η θέση μας στον γεωπολιτικό χάρτη, και -κυριολεκτικά- η ταυτότητα της ελληνικής κοινωνίας. Το αν θα παραμείνουμε ένα αναπόσπαστο τμήμα  της Ενωμένης Ευρώπης (και της  Δύσης γενικότερα) ή αν θα διολισθήσουμε σε μια περιοχή συγκρούσεων και αστάθειας (τύπου κρατών της Βόρειας Αφρικής και Ανατολικής Μεσογείου), θα σημαδέψει τις εξελίξεις στον τόπο μας για πολλές δεκαετίες.

Στα 194 χρόνια της σύγχρονης ιστορίας μας διχαστήκαμε επανειλημμένα: Τα πρώτα ελληνικό κόμματα ονομάστηκαν επισήμως «αγγλικό», «γαλλικό» και «ρωσικό», ανάλογα με το ποσοστό προστασίας που -κατά την αντίληψη των οπαδών τους- θα παραχωρούσαν τα αντίστοιχα κράτη σε μια μικρή, φτωχή, χρεωμένη και απόλυτα εξαρτημένη Ελλάδα. Η αμφιθυμία σχετικά με τον θεσμό της μοναρχίας (κυρίως στην περίοδο 1922-1974) δίχασε βαθιά πολιτικούς και λαό και αποτέλεσε τον μαγνήτη ξένων επεμβάσεων στα εσωτερικά της χώρας μας. Και η κατοχή (1941-44) μιας ταλαιπωρημένης Ελλάδας, που αντιστάθηκε σθεναρά στους κατακτητές της(Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους), συμπληρώθηκε μετά την απελευθέρωση από τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο (1946-49) που ακολούθησε. Και βεβαίως μια χώρα πολιτικά κατακερματισμένη, έρμαιο στις ορέξεις και τα συμφέροντα εγχώριων και εισαγόμενων παραγόντων, με τον λαϊκισμό και τα πελατειακά συμπλέγματα στην ημερήσια διάταξη, επέτρεψε σε μη ελεγχόμενες οντότητες (τις ένοπλες δυνάμεις και τον θρόνο) να παρεμβαίνουν βάναυσα και επανειλημμένα στον κοινοβουλευτικό βίο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα μας δίνουν οι δεκάδες στρατιωτικά πραξικοπήματα, καθώς και οι δικτατορίες Θεόδωρου Πάγκαλου (1925- 26), Ιωάννη Μεταξά (1936-41), και Γεωργίου Παπαδόπουλου/Δημητρίου Ιωαννίδη (1967-74).

Το ζητούμενο σήμερα είναι η πραγματοποίηση ενός κορυφαίου ιστορικού συμβιβασμού που θα δώσει οριστικό τέλος στους δύο μεγάλους διχασμούς της νεότερης Ελλάδας (μεταξύ Βασιλικών-Βενιζελικών, και Κομμουνιστών- Εθνικιστών), καθώς και στο μεταμοντέρνο και παράδοξο υποκατάστατο τους (την πενταετή σύγκρουση των λεγάμενων  Μνημονιακών-Αντιμνημονιακών). Δυστυχώς, όμως, είναι ορατός ακόμη και ο μεγαλύτερος κίνδυνος οπισθοδρόμησης σε κακές συνήθειες του παρελθόντος, με κινητήριες δυνάμεις τον άκρατο λαϊκισμό και την εθνικιστική υστερία. Όταν, για παράδειγμα, ο σημερινός υπουργός Άμυνας χρησιμοποιεί την απειλή συλλογικής αυτοκαταστροφής (Κούγκι) ως διαπραγματευτικό χαρτί, η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο του ορθολογισμού με καταστροφικές συνέπειες για τον λαό μας. Και ο κίνδυνος για την Ελλάδα μπορεί να πολλαπλασιαστεί σε περίπτωση που ο μνημονιακός /αντιμνημονιακός διαχωρισμός επεκταθεί σε επίπεδα σύγκρουσης Ευρωπαϊστών-Αντιευρωπαϊστών. Ακριβώς στο σημείο αυτό, ο διογκούμενος  «αντιγερμανισμός» που καλλιεργείται από την κυβέρνηση Τσίπρα/Καμμένου (με αφορμή την αυστηρή και άκαμπτη στάση του πολιτικού ζεύγους  Μέρκελ-Σόιμπλε, καθώς και τις αναθυμιάσεις των ναζιστικών ακροτήτων εις βάρος της Ελλάδας πριν από 75 χρόνια) μπορεί να οδηγήσει σε αυτοεκπληρούμενες προφητείες περί «grexit» και «grexident».

Στη δύσκολη καμπή που βρισκόμαστε απαιτείται σύνεση, αποφασιστικότητα και θάρρος από την πλευρά των πολιτικών ηγεσιών του λεγάμενου δημοκρατικού τόξου. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Tσinρας πρέπει άμεσα να επιλέξει την κατεύθυνση που θέλει να οδηγήσει την Ελλάδα. Οραματίζεται μια χώρα που ανήκει στην Ευρώπη και γενικότερα στη Δύση ή μια απομονωμένη, τριτοκοσμική οντότητα στην περιοχή της μεσογειακής αβεβαιότητας και της πολιτικής αστάθειας. Εάν, όπως διατείνεται, προτιμά μια Ελλάδα που λειτουργεί ως ισάξιος και ενσωματωμένος εταίρος της Ευρωζώνης και Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει άμεσα να επιβληθεί στις αντιευρωπαϊκές συνιστώσες του πολυδιάστατου κόμματός του . Όπως φάνηκε από τη συζήτηση στη Βουλή σχετικά με το νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση της  ελληνικής ανθρωπιστικής κρίσης- η κυβέρνηση μπορεί να εξασφαλίσει σε επιμέρους θέματα τη στήριξη των βουλευτών του 'Ποταμιού' του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και της Νέας Δημοκρατίας. Ειδικά, στην περίπτωση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο κ. Σαμαράς θα πρέπει να κριθεί με βάση την ικανότητά του να ιεραρχήσει την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρώπη πολύ πάνω από τα στενά προσωπικά και κομματικά του συμφέροντα.

Η μελέτη της  Ιστορίας δείχνει ότι οι ικανοί και χαρισματικοί ηγέτες αναδεικνύονται στις εποχές των μεγάλων κρίσεων. Η Ελλάδα, η οποία στις μέρες μας αντιμετωπίζει την προοπτική αυτοαπομόνωσης με δεδομένο τον γεωπολιτικό κίνδυνο μιας αμφίθυμης και αναθεωρητικής Τουρκίας, έχει απόλυτη ανάγκη συμμαχιών που είναι οργανικά και θεσμικά κατοχυρωμένες (όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ). Και για να αποφευχθεί εδώ κάθε παρεξήγηση από τον αναγνώστη, μια ευρωατλαντική Ελλάδα έχει κάθε λόγο, κίνητρο και συμφέρον να παίζει τον ρόλο του ειρηνοποιού και διαμεσολαβητή στα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο, καθώς και να αναπτύσσει αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με ισχυρές  και οικονομικά εύρωστες χώρες ‘όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία και άλλες ανερχόμενες οντότητες παγκόσμιας πολιτικοοικονομικής εμβέλειας. Ακολουθώντας το ηγετικό παράδειγμα του Ελευθερίου Βενιζέλου, έχοντας κλείσει μέτωπα προς κάθε άλλη κατεύθυνση, η χώρα μας μπορεί να επιδιώξει από θέση ισχύος έναν έντιμο συμβιβασμό με τη γειτονική Τουρκία με πρότυπο τη συνθήκη ελληνοτουρκικής φιλίας του 1930 ανάμεσα στον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Κεμάλ Ατατούρκ.

Αναδημοσίευση από την καθημερινή της Κυριακής 22/3/2015. Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς

2015-03-06. Η Ελλάδα βαδίζει (σχεδιασμένα ;) ολοταχώς στην έξοδο από το ευρώ.

on Παρασκευή, 06 Μαρτίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Σπύρος Παρασκευόπουλος, Οικονομολόγος, Ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Λειψίας

Γερμανός Βουλευτής έθεσε στους συναδέλφους του, σε ομιλία του στη γερμανική Βουλή (27.02.2015), το εξής ρητορικό ερώτημα: αν οι κύριοι Τσίπρας και Βαρουφάκης ήσαν έμποροι μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, θα είχατε την εμπιστοσύνη να αγοράσετε από αυτούς μεταχειρισμένο αυτοκίνητο;
Την απάντηση την έδωσε μόνος του λέγοντας, εγώ όχι, και γι ‘ αυτό δεν ψηφίζω τη συμφωνία που έκλεισαν οι "Θεσμοί", δηλαδή η μέχρι τώρα λεγόμενη Τρόικα, (ΔΝΤ, ΕΚΤ, Ευρωζώνη), με την Ελλάδα, για παράταση της δανειακής σύμβασης (δηλαδή παράταση του λεγόμενου δεύτερου μνημονίου).

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-02-19. ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

on Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015. Posted in Απόψεις - Προτάσεις Μελών, Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Κώστας Ζάγκαλης, φυσικομαθηματικός-συνταξιούχος

Πριν λύσουμε ένα πρόβλημα, πρέπει να το ορίσουμε. Εγώ διακρίνω 4 ορισμούς για το Κυπριακό Πρόβλημα:
1. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι πρόβλημα εθνικής ολοκλήρωσης του ελληνισμού.
2. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι πρόβλημα επανένωσης της Κύπρου.
3. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι πρόβλημα επίτευξης κάποιων γεωστρατηγικών στόχων κάποιων μεγάλων κρατών.
4. Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι ένα μίγμα των τριών παραπάνω προβλημάτων.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-01-20. Άλυτα παραμένουν τα ζωτικά θέματα της Ομογένειας

on Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (ΣΑΕ)

Δρ. Όλγα Σαραντοπούλου – Γραμματέας ΣΑΕ         
Βιέννη, 20η Ιανουαρίου 2015

Άλυτα παραμένουν τα ζωτικά θέματα της Ομογένειας
Ενώ η Ελλάδα προσέρχεται την Κυριακή 25 Ιανουαρίου στις κάλπες για τίς πρόωρες και ίσως τις πιο κρίσιμες κοινοβουλευτικές εκλογές στην μεταπολιτευτική της ιστορία, δεν μπορούμε παρά να επανέλθουμε στο μέγα θέμα της ψήφου των Αποδήμων Ελλήνων.

Διαβάστε ΕΔΩ! την επιστολή στην Ελληνική!

Διαβάστε ΕΔΩ! την επιστολή στην Αγγλική!

2015-01-19. Η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ, για τώρα

on Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

των Christian Odendahl και Simon Tilford

Η Ελλάδα θα διεξάγει πρόωρες εκλογές στις 25 Ιανουαρίου, καθώς η βουλή της χώρας δεν κατόρθωσε να εκλέξει ένα νέο πρόεδρο με την απαιτούμενη πλειοψηφία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα αριστερό κόμμα (ή μάλλον ένας συνασπισμός κομμάτων), με ηγέτη τον Αλέξη Τσίπρα, αυτή τη στιγμή προηγείται στις δημοσκοπήσεις.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-01-07. Τι λέμε για το Κυπριακό Ζήτημα…

on Τετάρτη, 07 Ιανουαρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Πάνος Ιωαννίδης, Συγγραφέας

2015-01-07. Τι λέμε για το Κυπριακό Ζήτημα…

ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ λέμε, ότι το κυπριακό ζήτημα βρίσκεται πάνω από οτιδήποτε άλλο. ΔΙΟΤΙ, εάν το κυρίαρχο κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας καταργηθεί και πάψει να υπάρχει, μαζί του θα καταργηθεί και κάθε άλλο θέμα…
ΛΕΜΕ επίσης, ότι το κυπριακό είναι καθαρά ζήτημα παράνομης εισβολής και παράνομης κατοχής από την Τουρκία. Πρόκειται για ΕΠΙΔΡΟΜΗ Κράτους-μέλους των Ηνωμένων Εθνών, με στόχο την ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ  άλλου, κυρίαρχου Κράτους-μέλους των ΗΕ [αλλά και πλήρους Κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης], μέσω ρατσιστικής-βάρβαρης εθνοκάθαρσης, μέσω βίαιης δημογραφικής αλλοίωσης και μέσω εγκληματικού σφετερισμού της νόμιμης ιδιοκτησίας των Ελλήνων της Κύπρου.
ΕΔΩ! η συνέχεια.

2015-01-02. 'Οι Σύγχρονοι Δωσίλογοι'

on Παρασκευή, 02 Ιανουαρίου 2015. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Γρηγόριος Νούσιας, Αντιπτέραρχος ε.α. Επίτιμος Διοικητής ΔΑΥ

2015-01-02. 'Οι  Σύγχρονοι  Δωσίλογοι'

Στην τελευταία 'Ηχώ των Αιθέρων' (μηνιαία εφημερίδα της ΕΑΑΑ) ξεχώρισα (τόσο για το περιεχόμενο όσο και για την ποιότητα της χρήσης της γλώσσας) το άρθρο ' Σύγχρονοι Δωσίλογοι' του Αντιπτεράρχου ε.α. Γρηγ. Δ. Νούσια.

Ο Γρηγόρης Νούσιας, ένα από τα αξιολογότερα στελέχη της ΠΑ (είμαστε συμμαθητές στη Σχολή Ικαρων), ξεχώριζε μεταξύ των άλλων για τον περιεκτικό και μεστό λόγο του, με άριστη χρήση της ελληνικής γλώσσας. Μελέτησα καλά το κείμενο, και όπως και άλλα δικά του κείμενα μου άρεσε,  και το ανάρτησα -χωρίς να τον ρωτήσω- με το θάρρος της ποιότητάς του κειμένου και το ομογαλούχημά μας στη ΣΙ.

Για όσους έχουν την απορία Δωσίλογος ή Δοσίλογος:

[λόγ. δωσι- (θ. του αρχ. ρ. δίδωμι, πρβ. δωσίδικος) + -λογος κατά το υπόλογος με βάση τη λαϊκή φρ. δίνω λόγο `λογοδοτώ΄]

'Οι  Σύγχρονοι  Δωσίλογοι '                                                 
΄Δεν είναι δική μου γνώμη, αλλά γνωμικό των σοφών, πως δεν υπάρχει τίποτα δυνατότερο από την ανάγκη΄. Αυτά από τον τραγικό ποιητή Ευριπίδη, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, γεννήθηκε την ημέρα της ναυμαχίας της Σαλαμίνας, στην οποία ο πρεσβύτερος Αισχύλος έλαβε μέρος ως πρόμαχος, και ο δεκαπενταετής τότε Σοφοκλής συμμετείχε στα επινίκια. Κατά τον Αριστοτέλη, ανάγκη είναι ΄το μη ενδέχεσθαι άλλως΄, ήτοι το αναπόφευκτον, το αναπόδραστον. Και κατ’ άλλην διατύπωση, ΄ανάγκη λέγομεν την έξωθεν αρχήν, ή εμποδίζουσαν ή κινούσαν΄.  Κλείνουμε την παρένθεση με τη γνωστή αποστροφή  ΄ανάγκα δ’ ουδέ θεοί μάχονται΄.

ΕΔΩ η συνέχεια!

2014-12-19. Η λαϊκή βούληση και ένα αντιλαϊκό πολιτικό σύστημα

on Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Γιώργου Καραμπελιά, αναδημοσίευση από Περιοδικό Άρδην - εφημερίδα Ρήξη

Η πλειοψηφία των Ελλήνων, δείχνοντας μία σημαντική ωριμότητα που καταγράφεται σε δεκάδες δημοσκοπήσεις της τελευταίας περιόδου, υποστηρίζει, σε ποσοστά που φθάνουν ή ξεπερνούν το 60%, πως η χώρα δεν πρέπει να προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές με την ευκαιρία της εκλογής Πρόεδρου της Δημοκρατίας. Μόνον ένα 20 ή 30% υποστηρίζει το αντίθετο. Από τα ίδια τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ένα σημαντικός αριθμός των ψηφοφόρων τους, από 30 έως 50%, συντάσσεται με την ίδια άποψη.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

2014-11-12. Η ΘΡΑΚΗ ΕΚΠΕΜΠΕΙ SOS ΚΑΙ… ΧΑΝΕΤΑΙ!

on Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει η ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΧΝΑΚΗ. Αναδημοσίευση από www.newsbomb.gr

2014-11-12. Η ΘΡΑΚΗ ΕΚΠΕΜΠΕΙ SOS ΚΑΙ… ΧΑΝΕΤΑΙ!

Ποιό θα είναι το μέλλον της πολυσυζητημένης περιοχής της Ελλάδας; Πού θα φτάσει ο εκτουρκισμός των κατοίκων; Ποια θα είναι η θέση των λιγοστών Χριστιανών; Ποια είναι τελικά η καταπιεσμένη μειονότητα;
«Είμαστε μόνοι και παλεύουμε να σώσουμε την γλώσσα μας, την παράδοσή μας και την πίστη μας λένε οι Χριστιανοί κάτοικοι. Τα περισσότερα χωριά της Ροδόπης είναι πια μουσουλμανικά .»

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

2014-10-28. Ποιά πόλη θέλουμε;

on Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γραφει ο Χρήστος Γιανταμίδης, Αντιπλοίαρχος ε.α. ΠΝ

Διερωτήθηκε πραγματικά κανείς σε ποια πόλη θα θέλαμε να ζήσουμε.  Σε μια πόλη καθαρή ή σε μια πόλη βρώμικη γεμάτη με σκουπίδια στους δρόμους, στις πλατείες, στις παιδικές χαρές, στο περιβάλλοντα χώρο των δημοσίων ή ιδιωτικών κοινωνικών ιδρυμάτων;  Η ομόφωνη απάντηση, φυσικά, θα είναι σε μια καθαρή πόλη, πρωτίστως για την υγεία των πολιτών της αλλά και για την καλή εμφάνιση της ίδιας της πόλης.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

2014-10-26. Περιμέναμε κάτι περισσότερο, κύριε Μπαν-Κι-Μουν...

on Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Δρ Μελέτης Η. Μελετόπουλος, Συνεργάτης μας.

    Ο κ. Σαμαράς ενεφάνισε ως θρίαμβο τα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής, στα οποία όμως απλώς επαναλαμβάνεται η γνωστή σε όλους, χιλιοειπωμένη, παγίως ισχύουσα αρχή ότι «τα υποψήφια προς ένταξη μέλη οφείλουν να αναγνωρίζουν τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Ούτε λέξη για τις ωμές τουρκικές παραβιάσεις. Μάλιστα διαβάσαμε ότι ο Κάμερον δεν ήθελε ούτε αυτήν την δήλωση, μην τυχόν και δυσαρεστηθεί η φίλη, σύμμαχος και πελάτης Τουρκία.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια!

2014-10-22. Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ

on Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Αντιπτέραρχος(Ι) ε.α. Ευάγγελος Γεωργούσης, Πρόεδρος Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων

Αναδημοσίευση από το Σύνδεσμο Αποφίτων Σχολής Ικάρων ΕΔΩ!

Είναι αλήθεια ότι η 5ετής και πλέον, οικονομική κρίση στην οποία βρέθηκε η Χώρα, λόγω των λανθασμένων πολιτικών επιλογών για σειρά ετών, για να μην πούμε κάτι βαρύτερο, έχει αποσυντονίσει το σύνολο του πολιτικών δυνάμεων. Οι έχοντες την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας, δείχνουν ότι το μόνο που τους απασχολεί, είναι το οικονομικό θέμα, όχι πως δεν είναι σοβαρό, και το πώς θα τα βγάλουν πέρα με την Τρόικα και τις απαιτήσεις της.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια του εξαιρετικού άρθρου.

<<  2 3 4 5 6 [78 9 10 11  >>