Απόψεις μη Μελών

2014-10-21. Πού οδηγείται η χώρα μας;

on Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γραφει ο Χρήστος Γιανταμίδης, Αντιπλοίαρχος ε.α. ΠΝ

Παρακολουθώντας την καθημερινή επικαιρότητα και διαβάζοντας τον ημερήσιο τύπο, ως Έλληνας πολίτης δεν μπορώ να πω ότι είμαι ευχαριστημένος, το αντίθετο μάλιστα, κάθε ημέρα γίνομαι όλο και πιο ανήσυχος, όλο και πιο προβληματισμένος για το που οδηγείται η πατρίδα μας και για το τι μπορεί να κάνει ο κάθε ένας από εμάς ώστε η Ελλάδα μας να αποκτήσει και πάλι τον σεβασμό που της αρμόζει τόσο από τους φίλους και εταίρους της όσο και από τους επίδοξους εχθρούς της.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

2014-10-07. Ουσιαστική παρέμβαση Μουσουλμάνου θεολόγου στην Αθήνα

on Τρίτη, 07 Οκτωβρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Ιωάννης Μιχαλέτος, Συνεργάτης μας

Ο Μουσουλμάνος και Σουνίτης το δόγμα, θεολόγος, Αχμάντ Ελντίν του Τζαμιού Αλ Ραχμάν στην Αθήνα, σε πρόσφατη εκδήλωσή του, έκανε ουσιαστικές και καίριες παρεμβάσεις σχετικά με το θέμα (ή μη-θέμα) της ανεγέρσεως του Τζαμιού στο Βοτανικό. Πέρα από όλες τις άλλες προσεγγίσεις που έχουν γίνει λίγο ή πολύ γνωστές, δύο ακόμα ενδιαφέροντα στοιχεία αναλύθηκαν.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

2014-09-30. Ιδιοτέλεια- Πολιτικός Φανατισμός

on Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γραφει ο Χρήστος Γιανταμίδης, Αντιπλοίαρχος ε.α. ΠΝ

Επιτέλους, πότε εμείς οι Έλληνες με τόση ιστορία, προερχόμενοι από μία χώρα που γέννησε την Δημοκρατία, με τόσα  ψυχικά και ανθρώπινα χαρακτηριστικά, θα μάθουμε από τα λάθη μας, τα ιστορικά λάθη των εμφυλίων διχασμών-πολέμων που οδήγησαν κατά το παρελθόν την χώρα μας στην καταστροφή και ενίοτε στην σκλαβιά, λόγω του πολιτικού φανατισμού και της ιδιοτέλειας.  Πότε επιτέλους θα τα αποτάξουμε  για χάρη του κοινού καλού, του εθνικού συμφέροντος.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

 

2014-09-24. ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΤΑ ΟΛΑ !!!

on Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Αντιστράτηγος Ταμουρίδης Νικόλαος. Επίτιμος Α΄ Υπαρχηγός Γ.Ε.Σ.


''Έστ' αν ήλιος την αυτήν οδόν ίη, τήπερ και νυν έρχεται, μήκοτε ομολογήσειν ημέας Ξέρξη. Αλλά θεοίσι τε και ήρωσι επέξιμεν αμυνόμενοι... Συ τε του λοιπού μη.... επιφαίνεο!'', ήταν η περήφανη απάντηση των Αθηναίων αρχόντων στον απεσταλμένο των Περσών για συνθηκολόγηση το 479 π.Χ., που σημαίνει:  ''Εφόσον ο ήλιος πορεύεται τον ίδιο δρόμο, τον οποίο ακολουθεί και τώρα, εμείς δεν πρόκειται να έλθουμε σε συμβιβασμό με τον Ξέρξη. Αλλά θα αμυνόμαστε συνεχώς βασιζόμενοι στους ΘΕΟΥΣ και στους ΗΡΩΕΣ μας... Συ δε μη τολμήσεις να ξαναέρθεις!''

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια!

2014-09-20. Επιστολή ακαδημαϊκών

on Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Επιστολή ακαδημαϊκών στην πολιτική ηγεσία

“Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας,
Εξοχότατε κύριε Πρωθυπουργέ,
Αξιότιμοι κύριοι Υπουργοί,
Αξιότιμοι κύριοι Βουλευτές,

Η Ελληνική πολιτεία σκοπεύει να χρηματοδοτήσει την κατασκευή και λειτουργία τεμένους στο Βοτανικό, προφανώς για να ασκείται κρατικός έλεγχος σε αυτό. Όμως στην πραγματικότητα αυτή η κίνηση, γινόμενη υπό την πίεση της Τουρκίας και των Μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, επαυξάνει σοβαρά τους κινδύνους που διατρέχει η χώρα μας από το τεράστιο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης.

Διαβάστε ΕΔΩ! όλη την επιστολή.

2014-09-10. Ανάδελφοι;

on Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Συντάκτης Κ.Π.Βλαχοδήμος

Από μικρά παιδιά, ακόμη και πριν απ το σχολείο, το βάρος του ανάδελφου έθνους βαραίνει την ψυχοσύνθεση μας σαν Έλληνες. Κοιτάζουμε στα κοντινά μας σύνορα και βλέπουμε αλλοεθνείς που δια μέσου των αιώνων έχουν επιδράσει στην εθνική μας ταυτότητα, άλλοι λιγότερο και άλλοι πολύ περισσότερο.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

2014-09-10. Κύπρος: Διεθνείς εξελίξεις και προσεκτικότες επιλογές εξωτερικής πολιτικής

on Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γραφει ο Δρ. Άριστος Αριστοτέλους,

«Μέσα από το εξελισσόμενο πολιτικοστρατιωτικό περιβάλλον στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία η Κύπρος πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεχτική στις κινήσεις της εξωτερικής της πολιτικής για να μην καταστεί, είτε στόχος τρομοκρατών, είτε να χάσει τη στήριξη της Ρωσίας».  
Αυτά αναφέρει μεταξύ άλλων σε συνέντευξη του στην Αντιγόνη Σολομωνίδου -  Δρουσιώτη,  στο Φιλελεύθερο ( 31.08.2014), ο Δρ. Άριστος Αριστοτέλους, επικεφαλής του Κυπριακού Κέντρου Στρατηγικών Μελετών, υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα την αυξημένη στρατηγική σημασία που έχει αποκτήσει η Τουρκία. 
Η συνέντευξη έχει ως ακολούθως: 
Α.Δ.: Τι γίνεται στη γειτονιά μας;
Α.Α.: Η Ανατολική  Μεσόγειος και η Μέση Ανατολή χαρακτηρίζονται από συγκρούσεις, αναταραχές  και τη δράση  τρομοκρατίας. Η απολυταρχία στις χώρες αυτές, η απουσία δημοκρατικών θεσμών , οι  κοινωνικές συνθήκες και τα έντονα θρησκευτικοϊδεολογικα πιστεύω αποτελούν πρόσφορο έδαφος στα φαινόμενα αυτά.
Α.Δ.: Η κρίση στην Ουκρανία;
Α.Α.: Η κατάσταση εκεί είναι απότοκος  της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης και του κενού ασφάλειας που είχε δημιουργηθεί στις  πρώην σοσιαλιστικές χώρες.  ΗΠΑ, από τη μια,  και  Ρωσία, από την άλλη, ανταγωνίζονται για έλεγχο και επιρροή.  Για τη Μόσχα οι χώρες αυτές  είναι κρίσιμες για την εθνική της άμυνα και ασφάλεια και θα μπορούσε να φτάσει μέχρι τα άκρα.
Α.Δ.:Πόσο θα διαρκέσουν οι ανωτέρω ανωμαλίες;
Α.Α.: Τα φαινόμενα αυτά δεν φαίνεται τουλάχιστον στο προβλεπτών μέλλον να πάψουν να υφίσταται. Αντίθετα  θα συνεχίσουν να αποτελούν πηγή ανησυχίας, απώλειας ζωών, ταλαιπωριών και τεράστιων οικονομικών ζημιών. Αναπόφευκτα, αυτά έχουν και πολιτικές επιπτώσεις διεθνώς, καθώς και οικονομικές προεκτάσεις που επηρεάζουν ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Α.Δ.: Πώς αντιμετωπίζουν αυτά Ε.Ε - ΗΠΑ;
Α.Α.: Η Ε.Ε παραμένει πολιτικός νάνος στην αντιμετώπιση των εξελίξεων. Οι ΗΠΑ λειτουργώντας με βάση τα συμφέροντα τους, ενώ είναι υποχρεωμένες να μετατοπίσουν πόρους τους στην αντιμετώπιση σημαντικών προκλήσεων και απειλών στην Ασία, προσπαθούν ταυτόχρονα να μην αφήσουν κενά στην Καυκασία και στη Μέση Ανατολή.  
Α.Δ.: Ο ρόλος της Τουρκίας;
Α.Α.: Η Τουρκία έχει τη δική της «μεγάλη ιδέα» στην άσκηση επιρροής  στην περιοχή. Η στρατηγική της θέση ενισχύθηκε από τις εξελίξεις. Οι ΗΠΑ επιθυμούν να έχει ρόλο αναχώματος στη ρωσική επιρροή και στην έξοδο της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Επίσης ποντάρουν πολύ σε αυτή στην αντιμετώπιση προκλήσεων και απειλών στην περιοχή.
Α.Δ.: Η Κύπρος;
Α.Α.: Δεν πρέπει να έχει αυταπάτες  για τα περί «σημαντικός στρατηγικός εταίρος» και  τις προτιμήσεις των ΗΠΑ. Επίσης πρέπει να προσέξει  με τις πολιτικές επιλογές της  να μην καταστεί, είτε στόχος τρομοκρατών, είτε να χάσει τη στήριξη των Ρώσων. 
ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

2014-09-07. Άποψη: Ο τουρισμός ως πυλώνας ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας

on Κυριακή, 07 Σεπτεμβρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Δρ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Οικονομολόγος

Ανάμεσα στους τρόπους βελτίωσης του τουριστικού προϊόντος και τουριστικής ανάπτυξης της Ελλάδας είναι και η αξιοποίηση μαρινών.
Ορισμένοι τρόποι βελτίωσης του τουριστικού προϊόντος και τουριστικής ανάπτυξης της Ελλάδας:
1. Αξιοποίηση μαρινών, π.χ. η μαρίνα Αλίμου στην Αττική παραμένει ανεκμετάλλευτη, ενώ θα μπορούσε να προσφέρει νέες θέσεις απασχόλησης και επιπλέον οφέλη - κέρδη για την τοπική κοινωνία - αγορά και το κράτος. Στο πρότυπο της μαρίνας Αλίμου μπορούν να αναπτυχθούν και άλλες μαρίνες σε όλη την ελληνική ηπειρωτική και νησιωτική επικράτεια.
2. Αξιοποίηση αρχαιολογικών χώρων διεθνούς φήμης και μεγάλης ιστορικής αξίας π.χ. Μαραθώνας, Σαλαμίνα, μαντείο Δωδώνης κ.λπ., οι οποίοι είναι ανεκμετάλλευτοι και κάποιοι από αυτούς εμφανίζουν εικόνα πλήρους εγκατάλειψης από την ελληνική Πολιτεία (έλλειψη καθαριότητας, ανεπάρκεια ή απουσία σημάνσεων, φωτισμού κ.λπ.).
3. Αξιοποίηση φυσικού πλούτου της Ελλάδας για μεγιστοποίηση των τουριστικών αφίξεων π.χ. θαλάσσιος, καταδυτικός, ιαματικός, περιπατητικός, ορειβατικός τουρισμός, αγροτουρισμός, οικοτουρισμός κ.λπ.
4. Αξιοποίηση ιστορικού πλούτου της Ελλάδας για μεγιστοποίηση τουριστικών εσόδων από π.χ. ιστορικό, θρησκευτικό, γαστρονομικό τουρισμό κ.λπ.
5. Αξιοποίηση σύγχρονων εναλλακτικών μορφών τουρισμού π.χ. συνεδριακός, ιατρικός, αθλητικός, εκπαιδευτικός, πολιτιστικός τουρισμός κ.λπ.
6. Ανάπτυξη της κρουαζιέρας  (home-porting), με έμφαση στα λιμάνια που φιλοξενούν κρουαζιερόπλοια, όπως είναι π.χ. Πειραιάς, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Κατάκολο κ.λπ.
Αυτά θα μπορούσαν να γίνουν με σύμπραξη του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα ή με συμμετοχή μόνο του ιδιωτικού τομέα, χωρίς όμως μικροκομματικά συμφέροντα, αγκυλώσεις και γραφειοκρατία. Χρειάζονται απλοποιημένες διαδικασίες, ταχύτητα στη λήψη των αποφάσεων και στρατηγικός σχεδιασμός. Μόνο με αξιοκρατία θα υπάρξουν αποτελέσματα. Τέλος, αν δεν εφαρμοστεί μια ολοκληρωμένη στρατηγική μάρκετινγκ για την προώθηση των βελτιώσεων του τουριστικού προϊόντος, τότε η προσέλκυση τουριστών δεν θα είναι η μέγιστη δυνατή, οπότε και τα έσοδα θα κινούνται σε χαμηλότερα επίπεδα από τα αναμενόμενα. Το ανησυχητικό είναι ότι αρκετές γειτονικές χώρες που αποσπούν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο από την τουριστική αγορά έχουν επιτύχει σημαντική προστιθέμενη αξία στο παρεχόμενο τουριστικό προϊόν τους. Η Κροατία, το Μαυροβούνιο, η Βουλγαρία, η Τουρκία, η Μάλτα προβάλλουν στρατηγικά την τουριστική τους ανάπτυξη και αυξάνουν τις αφίξεις τουριστών και τα τουριστικά τους έσοδα. Ειδικά η Κροατία και η Τουρκία έχουν αναπτυχθεί τουριστικά ιδιαίτερα στις παραθαλάσσιες περιοχές τους (Κωνσταντινούπολη-μικρασιατικά παράλια και δαλματικές ακτές αντίστοιχα), βασισμένες σε διεθνή τουριστικά πρότυπα και αφαιρούν από την Αθήνα, τα ελληνικά νησιά και τους υπόλοιπους φημισμένους ελληνικούς τουριστικούς προορισμούς πολύτιμα έσοδα σε περίοδο οικονομικής κρίσης…
Ας ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας προτάσσοντας το ελληνικό τουριστικό προϊόν και τα μοναδικά χαρακτηριστικά και συγκριτικά του πλεονεκτήματα, ώστε να αντεπεξέλθουμε στον έντονο τουριστικό ανταγωνισμό στην ευρύτερη περιοχή μας με στρατηγικό στόχο την ανάδειξη της Ελλάδας σε κορυφαίο τουριστικό προορισμό διεθνώς. Εχουμε τις δυνατότητες και την εμπειρία. Απαιτείται καλύτερη οργάνωση και εξυπηρέτηση των τουριστών και όχι μόνο χαμηλότερες τιμές και πακέτα all inclusive. Ο ρόλος του στοχευόμενου και στρατηγικού τουριστικού μάρκετινγκ κρίνεται καθοριστικός, για να επωφεληθούν και οι τοπικές αγορές από την προσέλκυση περισσότερων τουριστών με την αύξηση των κερδών των τοπικών επιχειρήσεων και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

2014-08-29. Γεωπολιτικές προκλήσεις της επόμενης πενταετίας

on Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

του Πέτρου Γ.Δούκα, Chairman, Capital Partners SA - Investment Banking Advisors, πρ. υφυπουργός Οικονομικών

1.  ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Η Ρωσία πέτυχε την προσάρτηση της Κριμαίας με σχετικά χαμηλό κόστος "κυρώσεων" από τη διεθνή κοινότητα, αλλά με τεράστιο μελλοντικό κόστος στήριξης της οικονομίας της Κριμαίας (πάνω από 2 εκατομ. απένταροι συνταξιούχοι ζούνε εκεί και περιμένουν από τους Ρώσσους να τους καταβάλλουν συντάξεις), και προχώρησε στη δημιουργία του Eurasian Economic Union με τη Λευκορωσία και το Καζακστάν.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

2014-08-28. Ένστολοι-δημόσιοι υπάλληλοι

on Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Δημήτριος Κοκκινάκης, Ταξχος ε.α. ΠΑ

Είμαι ο απόστρατος Ταξίαρχος της Πολεμικής Αεροπορίας (προελεύσεως ΣΜΑ) Δημήτριος Κοκκινάκης.
Στο σημείωμά μου αυτό, δεν προτίθεμαι να ασχοληθώ με θέματα απτόμενα οικονομικών διεκδικήσεων (όπως, ασφαλέστατα, θα μπορούσα), αλλά με θέματα απτόμενα της ΗΘΙΚΗΣ υποστάσεως των Στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.
Εδώ και λίγα χρόνια, ΕΚΠΛΗΚΤΟΣ, ακούω να μας αποκαλούν «ενστόλους» και όχι Στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως είναι ο Συνταγματικώς Θεσμοθετημένος όρος, τον οποίο πρέπει ΟΛΟΙ να χρησιμοποιούν.
Ένστολοι, όμως, είναι και οι θυρωροί των μεγάλων ξενοδοχείων, ή οι «κομφερασιέ» των «τσίρκο», όπως και μια σειρά άλλων, αξιοσεβάστων βεβαίως, επαγγελματιών, οι οποίοι ως εκ της δραστηριότητός των, πρέπει να φέρουν ειδικές, χαρακτηριστικές,  ενδυμασίες. 
Η Χιλιοτιμημένη καί Αιματοβαμμένη (σε πολέμους, αλλά και στην ΕΙΡΗΝΗ) ΣΤΟΛΗ μας, ουδέποτε υπήρξε μια απλή «Φόρμα Εργασίας».

Με αυτήν την ΣΤΟΛΗ δώσαμε Όρκο στην Πατρίδα, μ’ αυτήν κάναμε τον Γάμο μας και αυτή θα είναι η τελευταία μας ενδυμασία. 
Και να χρησιμοποιούν τον όρο «ένστολοι» κάποιοι που παριστάνουν τους... «δημοσιογράφους» δεν το κρίνω, δεδομένου πως αυτοί, τον όρο «δεοντολογία» που έπρεπε να είναι η ΒΑΣΙΣ ενός λειτουργήματος το οποίο υποτίθεται πως υπηρετούν, τον κατάντησαν «είδος ΕΝ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ» ενός στυγνού, χωρίς ψυχή, με ξύλινη (και ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ) γλώσσα, καθαρώς κερδοσκοπικού, επαγγέλματος.
Οι γενικεύσεις είναι έξω από την νοοτροπία μου, και για τον λόγο αυτό, σπεύδω να επισημάνω, πως υπάρχουν και πάρα πολλοί άξιοι καθ’ όλα Δημοσιογράφοι, αλλά συνήθως, οι πλείστοι εξ αυτών, μένουν στα...«αζήτητα»...!
Όμως, δεν μπορώ να αποδεχθώ την χρήση αυτού του ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΥ όρου, από την Επίσημη Πολιτεία, μέσω των διαφόρων εκπροσώπων Επισήμων Φορέων ή Θεσμών, οι οποίοι ως Αξιωματούχοι που είναι, ακούονται ή «διαβάζονται» καθημερινώς, προβαλλόμενοι σε όλα τα Μέσα Μαζικής (άλλος αδόκιμος όρος) Ενημερώσεως.
Εδώ, είναι ΠΟΛΥ ΧΡΗΣΙΜΟ το να επισημανθούν και να γίνουν σαφείς η σχέσις και η διαφορά μεταξύ των όρων «Αξιωματικός» και «Αξιωματούχος».
Χωρίς την παραμικρή διάθεση… επάρσεως αλλά και χωρίς ίχνος «δουλόφρονος μετριοφροσύνης», επιτρέψτε μου να επισημάνω απλώς κάτι το  οποίο ΟΥΔΕΙΣ δύναται να αρνηθή ή να διαφοροποιήση. Είναι τεραστίου βεληνεκούς η αξία της κατανοήσεως της ανάγκης που ώθησε στην Συνταγματική θέσπιση των όρων «Αξιωματικός» και «Αξιωματούχος»
Για να γίνουν σαφείς η σχέση και η διαφορά μεταξύ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ και ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΟΥ, επιτρέψτε μου να σας παραπέμψω, στην...Χημεία («...ΙΚΟ»   «…ΟΥΧΟ» ), ήτοι στο ότι ο Αξιωματικός είναι ΠΑΝΤΟΤΕ (και στην Αποστρατεία του) Αξιωματικός, ενώ ο Αξιωματούχος, μετά την απομάκρυνσή του από το Αξίωμά του, χάνει την ιδιότητα. (Άλλο ΜΙΣΘΟΣ και άλλο ΑΠΟΔΟΧΕΣ και ελπίζω να με αντιλαμβάνεστε)
Πέραν του ό,τι «Αξιωματικός» σημαίνει «Αυθεντικός», «κοινώς ανεγνωρισμένος», δηλαδή κάποιος με ΜΟΝΙΜΗ ΙΔΙΟΤΗΤΑ, (στα Μαθηματικά το «Αξίωμα» δεν θέλει απόδειξη) ενώ «Αξιωματούχος» είναι «ο έχων κάποιο Αξίωμα», δηλαδή για όσο διάστημα κατέχει το Αξίωμα.
Την Αντιπολίτευση την είπαν «ΑξιωμαΤΙΚΗ», για να της προδώσουν κύρος...!
Ανεξαρτήτως της προωθήσεως ή μη των οικονομικών μας θεμάτων πού «λιμνάζουν», ζητούμε να μη μας ΑΠΑΞΙΩΝΟΥΝ και ΗΘΙΚΩΣ.
Ο ΕΠΑΡΑΤΟΣ «συνδικαλισμός» (πρέπει να κρατηθή μακριά από τίς Ένοπλες Δυνάμεις) προσπαθεί να εισχωρήση στις τάξεις μας, με μία μικρή ομάδα «ενστόλων συνδικαλιστών» (έτσι αυτοαποκαλούνται) οι οποίοι ΔΕΝ εκπροσωπούν τα Στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων στο σύνολό τους και οι οποίοι, πέραν των άλλων, «νομιμοποιούν» με τις «διαμαρτυρίες» τους, τούς όρους «ένστολοι» και «Δημόσιοι Υπάλληλοι», για τους οποίους, όχι μόνον δεν διαμαρτύρονται, αλλά τούς έχουν υιοθετήσει και οι ίδιοι...!
Διότι, επίσης δεν μπορώ να αποδεχθώ τον ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ όρο «Δημόσιος Υπάλληλος», καθ’ όσον, επί παραδείγματι, (πέραν των Συνταγματικών Επιταγών περί του ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ένοπλες Δυνάμεις) ΟΥΔΕΠΟΤΕ έλαβα ολόκληρη την άδειά μου (με ανακαλούσαν για Υπηρεσία στην μέση της, την στιγμή που η Σύζυγός μου γεννούσε στο Μαιευτήριο δεν ήμουν κοντά της αλλά στην Ανδραβίδα, διότι δεν μου επέτρεψαν να απομακρυνθώ).
ΔΕΝ έχομε υπερωριακές αμοιβές, ΔΕΝ έχομε ωράριο εργασίας, ΔΕΝ έχομε το... αμετάθετον (κάθε 2-3 χρόνια μετάθεση...! με ΟΛΕΣ τις δυσμενείς παρενέργειες σε θέματα ανάγκης δύο οικιών διαμονής, σχολείων των παιδιών κ.λπ.) και (καλώς, κάλλιστα) δεν έχομε συνδικαλισμό όπως και (ΚΑΛΛΙΣΤΑ) δεν έχομε το δικαίωμα της… απεργίας (αυτό έλειπε...!), αποτελούμε το καλλίτερα λειτουργούν τμήμα της Κρατικής Μηχανής, ελάχιστοι είναι αυτοί που δεν έχουν Πτυχία και άλλων ΑΕΙ, πολλοί έχουν Διδακτορικά (υπάρχουν πάρα πολλοί καταξιωμένοι Επιστήμονες εντός και εκτός Ελλάδος προερχόμενοι από τίς τάξεις μας) ενώ ζούμε σε έναν διαρκή ΠΟΛΕΜΟ, με σκληρές συνθήκες εργασίας (θα ήταν ΤΡΑΓΙΚΑ μειωμένη η διαθεσιμότης Αεροσκαφών, Πολεμικών και Πυροσβεστικών, χωρίς την σκληρή, ορθή και μετά γνώσεως συλλογική εργασία, (νυχθημερόν και άνευ αντιρρήσεων..!) και όπως γνωρίζετε έχομε πολλά θύματα ΚΑΙ στην Ειρήνη, (Όλοι οι Κλάδοι των Ε.Δ.) που έπεσαν προασπιζόμενα την Εθνική μας Αξιοπρέπεια, τα Σύνορα της Πατρίδος μας,  αλλά και το Κοινωνικό σύνολο με πυροσβέσεις, αερομετακομιδές, αντιμετώπιση αποκλεισμών από καιρικές συνθήκες, και άλλα πολλά (δεν είναι του παρόντος).
Και η Κοινωνική προσφορά των ΕΔ θα ήτο πολλαπλάσια, εάν (επί παραδείγματι, διότι υπάρχουν δεκάδες τομείς που θα στήριζαν ΚΑΙ την Εθνική Οικονομία) δεν είχαν καταργήσει (προς χάριν Ξένων και εντοπίων οικονομικών συμφερόντων με βάση Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς πού, όπως πιστεύω, θα μπορούσαν να υπερκερασθούν) τις ΜΟΜΑ, την ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ Μονάδα δημιουργίας προκατασκευασμένων κτιρίων της Πολεμ. Αεροπορίας (ΠΡΟΚΑΤ/ΜΑΚ) οπότε, δεν θα υπήρχαν αυτά τα χάλια στα Επαρχιακά Οδικά Δίκτυα, θα είχαν στεγαστεί σε απίστευτα μικρούς χρόνους και με ΕΛΑΧΙΣΤΗ δαπάνη πυρόπληκτοι, σεισμόπληκτοι κ.λπ., (Με παράλληλη αύξηση θέσεων εργασίας).
Πρέπει να γίνη απολύτως κατανοητό, πως δεν ομιλώ (γράφω πιο σωστά) κατά τρόπο «συνδικαλιστικό» (κατά το «δάσκαλε που δίδασκες») και γνωρίζω άριστα πώς σε κάθε «οικογένεια. υπάρχουν και τα «μαύρα πρόβατα».
Αναφέρομαι συνεπώς, όχι σε πρόσωπα, αλλά στον Θεσμό ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ και ΣΩΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, διεκδικώντας τον ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟ σεβασμό από πλευράς, μη υποβαθμίσεως της  ΗΘΙΚΗΣ υποστάσεώς μας.
Επισημαίνω λοιπόν, πως δεν πρέπει να μας υποβαθμίζουν με τέτοιους επιθετικούς προσδιορισμούς (σέβομαι ΑΠΟΛΥΤΩΣ όλους αυτούς πού φέρουν κάποια στολή καθώς και τους Δημοσίους Υπαλλήλους, αλλά ΟΥΔΕΠΟΤΕ υπήρξα ένας εξ αυτών)
Παρακαλώ τέλος, όπως κάθε αναφερόμενος στα Στελέχη των Ε.Δ. και Σ.Α., το πράττει με την ενδεδειγμένη προσοχή, αναλογιζόμενος πως, πέραν των άλλων που προανέφερα,  έγινε εκ μέρους μας απολύτως σεβαστό το Δημοσιονομικό πρόβλημα της Πατρίδος μας και κάθε Νόμιμη και Ηθικώς ορθή διεκδίκησή μας, έγινε με αξιοπρέπεια, κατανόηση  και Υψηλοφροσύνη, δηλαδή με τρόπο πού ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ περιτράνως, πως μπορούμε και δικαιούμεθα να ζητούμε αντίστοιχη συμπεριφορά εκ μέρους των φορέων που ασχολούνται, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, με τις Ε.Δ.
Δεν μας αξίζει η επιτελουμένη (σκόπιμος ή όχι δεν έχει σημασία) ΑΠΑΞΙΩΣΙΣ μας, η οποία αποτελεί ένα είδος δολιοφθοράς στα θεμέλια των «Πυλώνων» τους Κράτους, (ένα πρώτο ΜΕΓΑΛΟ βήμα έγινε με την υιοθέτηση της παροχής «Ιθαγενείας», που ΔΕΝ αποδίδεται αλλά είναι αυθύπαρκτος, αντί «Υπηκοότητος» στους αλλοδαπούς, πράγμα πού τους επιτρέπει να γίνουν κάποτε και... ΑΓΕΕΘΑ) και μάλιστα, αρκετές φορές, και από Επίσημα χείλη που, ασφαλώς, πρέπει να μελετήσουν εκ νέου τους Αρχαίους μας Κλασικούς (το «εκ νέου», δείχνει το πόσο θέλω να είμαι καλόπιστος προς όλους...!)

2014-08-16. Πατρίκιοι και Πληβείοι του Ελληνικού Δημοσίου: Αίτια και Αιτιατά

on Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γεώργιος Β. Κασσαβέτης - Επισμηναγός (Ι) ε.α, τ. Δ/νων Σύμβουλος ΕΑΑΑ

Πριν πενήντα περίπου χρόνια, όταν ακόμη το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο δεν είχε ξεχαρβαλώσει εντελώς το αξιακό σύστημα στην δημόσια ζωή της χώρας, ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων ήταν μισθολογικά ισότιμος με τους Προέδρους των Ανωτάτων Δικαστηρίων. Μέχρι τότε προφανώς τόσο οι δικαστικοί, όσο και οι στρατιωτικοί ήταν δημόσιοι λειτουργοί… Αργότερα οι δεύτεροι έγιναν απλώς δημόσιοι υπάλληλοι.
    Το φθινόπωρο του 1963 όταν ο αρχηγός της δυναστείας Παπανδρέου, ο αποκαλούμενος και ‘‘Γέρος της Δημοκρατίας’’ ανέλαβε την εξουσία, πονηρά σκεπτόμενος, διαχώρισε τους μέχρι τότε μισθολογικά σιαμαίους και διπλασίασε τους μισθούς των πατρικίων του δημοσίου. Οι λόγοι ήσαν προφανείς. Αφ’ ενός η εύνοιά τους κατά τη διάρκεια της ασκήσεως της εξουσίας από τον ίδιο και αφ’ ετέρου η εν ευθέτω χρόνω σύνδεση των μισθών των βουλευτών με τους αντίστοιχους των δικαστικών, χωρίς τη δημιουργία σοβαρού προβλήματος στον προϋπολογισμό, όπως θα συνέβαινε αν στην ίδια κλίμακα ήτο και η πολυπληθής κατηγορία των στρατιωτικών.
    Μια απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η υπ’ αριθ. 736/1953, σύμφωνα με την οποία  ‘‘κατά τον καθορισμό των αποδοχών των δικαστών πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψει οι ανάλογες συνθήκες της δουλειάς τους, η υπηρεσιακή κατάστασή τους και η ανάλογη κοινωνική αντίληψη για το υψηλό δικαστικό λειτούργημα’’, σε συνδυασμό με την ευρηματική διάταξη την οποία κάποιος φύτεψε στο άρθρο 88 παρ.2 του Συντάγματος  ήτοι‘‘οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους’’, έδωσε τη δυνατότητα στους δικαστικούς να διαμορφώσουν την κατάλληλη νομική βάση, ώστε να αυξάνουν κάθε τόσο τις αποδοχές τους.
    Ειδικότερα μετά το 1986, με αλλεπάλληλες αποφάσεις του ΣτΕ και συγκεκριμένα τις υπ’ αριθ.   1951/1986, 400/1989, 1688/1991 και 4/1992 απογείωσαν τις αποδοχές τους. Στο σκεπτικό της τελευταίας μάλιστα περιέχεται μια πρωτοποριακή ερμηνεία της διατάξεως του άρθρου 88 παρ.2 του Συντάγματος, η οποία διεκδικεί παγκόσμια πρωτοτυπία και θα έπρεπε να καταχωρισθεί στο βιβλίο Γκίνες. Τι λέει λοιπόν το σκεπτικό της υπ’ αριθ. 4/1992 αποφάσεως του ΣτΕ. ‘‘Αφού οι αποδοχές των δικαστών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους, δεν επιτρέπεται να αμείβεται καλύτερα απ’ αυτούς κανείς μισθωτός του δημοσίου ή του ιδιωτικού τομέα’’.
    Το 2002 ο μηχανισμός της δια βίου αυξήσεως των αποδοχών των δικαστικών συμπληρώνεται με την ίδρυση ενός ιδιότυπου δικαστικού οργάνου, του γνωστού ‘‘μισθοδικείου’’, το οποίο ασχολείται αποκλειστικά με τους μισθούς των δικαστικών. Το ‘‘αμερόληπτο’’ και άκρως ‘‘ανεπηρέαστο’’ αυτό ειδικό δικαστήριο αποτελείται ‘‘άκουσον - άκουσον’’. Από τρείς ανώτατους δικαστές, από τρείς καθηγητάς της Νομικής Σχολής και από τρείς δικηγόρους. Σημειωτέον ότι και οι έξι (6) τελευταίοι ασκούν τη δικηγορία και έχουν κάθε λόγο να διατηρούν καλές σχέσεις με το σώμα των δικαστών. Το ‘‘αδέκαστο’’ λοιπόν αυτό δικαστήριο, το οποίο πήρε τη σκυτάλη των αυξήσεων των αποδοχών των δικαστικών από το ΣτΕ καθυστέρησε μεν τέσσερα χρόνια, πλην με την υπ’ αριθ. 13/2006 απόφασή του ικανοποίησε πλήρως τους λειτουργούς της Θέμιδος.
    Μετά την ανακάλυψη ότι κάποιο άτομο – όχι κατηγορία μισθωτών – και συγκεκριμένα ο Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων ελάμβανε σχεδόν διπλάσιο μισθό από τον αντίστοιχο του Προέδρου του Αρείου Πάγου απεφάνθη, ότι οι αποδοχές των δικαστικών θα πρέπει να ανέλθουν στο ύψος του εν λόγω  ευνοούμενου golden boy, διότι σε διαφορετική περίπτωση ‘‘παραβιάζετο το άρθρο 88 παρ. 2 του Συντάγματος και επλήττετο καίρια η δικαστική ανεξαρτησία’’. Δυστυχώς η τότε Κυβέρνηση του Καραμανλή του Β΄, χωρίς καν να προσβάλλει την απόφαση ως νομικά απαράδεκτη και μεροληπτική, όταν η οικονομική κρίση πατούσε για τα καλά στο κατώφλι της άτυχης χώρας μας, τον Οκτώβριο του 2008, προχώρησε στην κατά ποσοστό 80,5% αύξηση των μισθών των εν λόγω υπαλλήλων.
    Μήπως όμως σήμερα τα πράγματα έχουν βελτιωθεί; Μήπως η κρίση έκανε σοφότερους, δικαιότερους και πιο προσεκτικούς τους Κυβερνήτες μας; Νομίζουμε όχι. Οι ίδιες αδικίες, οι ίδιες σκοπιμότητες, τα ίδια λάθη, η ίδια τακτική. Και ιδού η απόδειξη. Τους πρώτους μήνες του έτους εξεδόθησαν δυο αποφάσεις του ΣτΕ, μετά από αντίστοιχες προσφυγές των εκπροσώπων των ε.ε και ε.α. στελεχών των Ε.Δ. και Σ.Α. και των δικαστικών , κατά των περικοπών των αποδοχών και των συντάξεων, οι οποίες έγιναν κατ’ εφαρμογήν του Ν. 4093/12. Ως γνωστόν οι αποφάσεις του ΣτΕ είναι υποχρεωτικές για τη δημόσια διοίκηση. Όμως για την αφρικανική χώρα μας ο κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις του. Έτσι η Κυβέρνηση προχώρησε στην εφαρμογή της αποφάσεως του ΣτΕ για τους δικαστικούς και μετέθεσε την απόφαση για τους στρατιωτικούς, τους οποίους απαξιωτικά αποκαλεί ‘‘ένστολους’’ στις ελληνικές καλένδες.
    Στο έσχατο σημείο ευτελισμού της αξιοπιστίας του κράτους ζήτησε τη γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, προκειμένου να υπερβεί τον σκόπελο της υποχρεωτικής εφαρμογής της αποφάσεως του ΣτΕ, αναγορεύοντας το Συμβουλευτικό αυτό όργανο (ΝΣΚ), του οποίου οι γνωμοδοτήσεις δεν είναι υποχρεωτικές για τους Υπουργούς, σε Υπέρτατο Διοικητικό Δικαστήριο.
    Κάναμε όλη αυτή την ιστορική αναδρομή για να φθάσουμε στην σημερινή κατάσταση, η οποία έχει ξεφύγει από κάθε όριο δικαιοσύνης, δεοντολογίας και ηθικής. Μέσα σε 50 χρόνια ο μισθολογικά ισότιμος με τους Προέδρους των Ανωτάτων Δικαστηρίων Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων ευτελίστηκε σε τέτοιο σημείο, ώστε να παίρνει το 40% του μισθού του Προέδρου του Αρείου Πάγου και το 90% του μισθού του Πρωτοδίκη. Και μιλάμε για τους βασικούς μισθούς και όχι για τα επιδόματα βιβλιοθήκης, παραμονής στην έδρα - λες και θα μπορούσαν να δικάζουν και από το εδώλιο του κατηγορουμένου,- επισπεύσεως του δικαστικού έργου κ.α., τα οποία αντιστοιχούν στο μισθό ενός συνταγματάρχου.
    Αυτή λοιπόν είναι η αποτίμηση του έργου των πληβείων, οι οποίοι διασφαλίζουν την Ασφάλεια και την Εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Σε ένα ευνομούμενο κράτος, στο οποίο όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί έπρεπε να αμείβονται βάσει της φύσεως, της ευθύνης και των συνθηκών εργασίας τους, διαβαθμίζονται ανάλογα με την προσφορά τους στο κομματικό κατεστημένο. Όταν ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της αντίπερα του Ατλαντικού Υπερδύναμης, όπου υπάρχει δικαιοσύνη και αξιοκρατία λαμβάνει πολύ μεγαλύτερες αποδοχές από τον Αρχιδικαστή, στη χώρας μας είναι ο παρίας του δημοσίου, αμειβόμενος με κλάσμα των αμοιβών ενός γραφιά του Υπουργείου Οικονομικών, ή ενός νεροκουβαλητή υπαλλήλου της Βουλής. Και το ερώτημα που προβάλλει αβιάστως είναι το εξής:
 ‘‘Τις πταίει’’ για όλη αυτή την κατάσταση; Αν και το θέμα είναι πολυδιάστατο, προχείρως μπορούμε να πούμε πως η μεγαλύτερη ευθύνη ανήκει ασφαλώς στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της χώρας. Τούτο όμως ουδόλως σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ευθύνες στους εκάστοτε ηγέτες των Ενόπλων Δυνάμεων. Και εν προκειμένω ,μετά τη μεροληπτική εφαρμογή της αφορώσας στους δικαστικούς απόφασης του ΣτΕ και τις παλινωδίες της Κυβερνήσεως, όσον αφορά την εφαρμογή της απόφασης για τους στρατιωτικούς, δεν θα έπρεπε να παραιτηθεί σύσσωμη η στρατιωτική ηγεσία της χώρας; Είναι δυνατόν να μένει ακλόνητος στη θέση του ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, όταν τον ευτέλισαν μισθολογικά σε τέτοιο σημείο, ώστε  εκείνος με 40χρονη σκληρή και επικίνδυνη εργασία να παίρνει το 90% των αποδοχών ενός νέου Πρωτοδίκη;
    Μήπως όμως είναι η πρώτη φορά που η στρατιωτική ηγεσία δέχεται τον ευτελισμό και την υποβάθμιση του ρόλου των Ε.Δ. και τη μισθολογική απαξίωση των στελεχών τους τα τελευταία χρόνια; Μήπως δυσανασχέτησε και όρθωσε το ανάστημά της όταν καταργήθηκε η ψήφος του Α/ΓΕΕΘΑ στο ΚΥΣΕΑ, όταν οι κρίσεις , οι προαγωγές, οι αποστρατείες, ακόμα και οι μεταθέσεις, γίνονται με non paper του αρμόδιου Υπουργού;
    Και το δεύτερο ερώτημα που επίσης εγείρεται αβιάστως είναι τούτο. Γιατί αυτή η ευλαβής και υποτακτική συμμόρφωση της στρατιωτικής ηγεσίας στα κελεύσματα της πολιτικής αυθαιρεσίας και  ασυδοσίας; Να τους κρατάνε στο χέρι για κάτι επίμεμπτο; Δύσκολο. Γιατί οι στρατιωτικοί στην πλειοψηφία τους – δεν βάζουμε για όλους το χέρι στο ευαγγέλιο μετά τα εκατομμύρια ορισμένων υπόδικων για μίζες – είναι έντιμοι. Αλλά τότε;
    Μια πρώτη εξήγηση είναι ότι δεν μπορούν να φέρουν αντιρρήσεις σ’ αυτούς που τους επέλεξαν μεροληπτικώς και υπό συγκεκριμένους όρους ,-χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν  και εξαιρέσεις- παραμερίζοντας ικανοτέρους και αξιοτέρους τους αφ’ ενός και αφ’ ετέρου ότι σε περίπτωση παραίτησης, η ρήξης με την πολιτική ηγεσία θα τους στερήσει τον τίτλο του ‘‘επιτίμου’’, ο οποίος αποτελεί ευρεσιτεχνία του άθλιου πολιτικού συστήματος, για να διατηρεί υπάκουους και ευπειθείς τους στρατιωτικούς όταν βρίσκονται στις θέσεις ευθύνης.
    Και το θλιβερό συμπέρασμα όλης αυτής της ιστορικής διαδρομής είναι ότι η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει – αντιθέτως οσημέραι θα επιδεινώνεται – ,όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες κυβερνήσεις κι αν περάσουν από την εξουσία. Προϋπόθεση αυτής της αλλαγής είναι ο επαναπατρισμός της αξιοκρατίας στη χώρα μας. Διότι όταν ο εκάστοτε ηγέτης ενός κλάδου θα γνωρίζει ότι την επιλογή του στη θέση του Αρχηγού την οφείλει στην ικανότητά του και δεν την χρωστάει στο κόμμα που χαριστικά τον επέλεξε, έναντι άλλων αξιοτέρων του, θα έχει φωνή, θα έχει συνείδηση, θα είναι ελεύθερος και θα ενθυμείται το χρέος και την ευθύνη προς τους συναδέλφους του, τη δικαιοσύνη και την ηθική. Όσο όμως το σύστημα παραμένει αναλλοίωτο θα γεννά συνεχώς υποτακτικούς, πατρίκιους και πληβείους.  

2014-07-24. ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ ΚΑΙ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΜΑΣ ΕΝΔΕΙΑ

on Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Γ.Ε.Σέκερης, Πρέσβης ε.τ.

Την άνοιξη του 1992, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέπεμπε τον υπουργό εξωτερικών κ. Α. Σαμαρά συνεπεία διαφωνιών περί τον χειρισμό του Σκοπιανού. Ένα χρόνο  μετά ο εν λόγω βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας ίδρυε δικό του κόμμα και εν συνεχεία ανέτρεπε την κυβέρνηση Μητσοτάκη, με κύριο σύνθημα «όχι η λέξη Μακεδονία ή παράγωγά της στο όνομα των Σκοπίων». Σήμερα, είκοσι δύο χρόνια αργότερα και μετά κατασπατάληση πολύτιμου γεωπολιτικού κεφαλαίου, η κυβέρνηση Σαμαρά, συντασσόμενη κατά τούτο με τη γραμμή  των προκατόχων της, αποδέχεται (κατά ρητή πρόσφατη δήλωση του αντιπροέδρου και επί των εξωτερικών υπουργού της) «μια σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό στον όρο Μακεδονία». [i]
Μόνο που εν τω μεταξύ τα Σκόπια έχουν αναγνωρισθεί ως σκέτη Δημοκρατία της Μακεδονίας από τη μεγάλη πλειοψηφία των κρατών της υφηλίου, των ΗΠΑ, της Ρωσίας, και της Κίνας συμπεριλαμβανομένων· και, συντείνοντος και του επιβαρυμένου διμερούς κλίματος, η στάση τους αποδεικνύεται σαφώς πιο αδιάλλακτη. Με την ηγεσία τους να απορρίπτει τώρα προτάσεις λύσης που αμέσως μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας τους είχε δείξει έτοιμη να αποδεχθεί – και μάλιστα με επί μέρους ρυθμίσεις ευνοϊκότερες για τις απόψεις μας από τις νυν συζητούμενες. Με άλλες λέξεις, η απουσία στρατηγικού σχεδιασμού και η επικράτηση εσωτερικών κομματικών σκοπιμοτήτων ενέπλεξαν τη χώρα μας σε μια μακρά, ατυχή διπλωματική περιπέτεια, συνεπαγόμενη σημαντικό κόστος για το ελληνικό γόητρο.
Είδαμε το δέντρο και αγνοήσαμε το δάσος. Η ανεξαρτοποίηση των Σκοπίων υπήρξε για την Ελλάδα γεωπολιτικό δώρο: Τόσο επί μοναρχίας, όσο και επί κομμουνισμού, η Γιουγκοσλαβία – κράτος με πληθυσμό υπερδιπλάσιο του ελληνικού – επεδίωξε να χρησιμοποιήσει τους Σλάβους των Σκοπίων ως αιχμή του δόρατος των βλέψεών της επί της ελληνικής Μακεδονίας. Ενώ, ήδη από τον δέκατο ένατο αιώνα και κατά το μείζον μέρος του εικοστού, η Σόφια – ανεξάρτητα και αυτή από τις εκάστοτε εσωτερικές καθεστωτικές της μεταλλάξεις – προσπάθησε να προωθήσει τις δικές της επεκτατικές φιλοδοξίες στον μακεδονικό χώρο, χαρακτηρίζοντας ως Βουλγάρους, όχι μόνο το σλαβόφωνο σκοπιανό στοιχείο, αλλά και τους εντός των ελληνικών συνόρων ευάριθμους διγλώσσους -των οποίων την αριθμητική δύναμη κατά βούληση διόγκωνε.
Αντιθέτως, το ανεξάρτητο σκοπιανό κρατίδιο, στρατιωτικά σκιώδες, οικονομικά ασθενές, αντιμέτωπο με τις επεκτατικές ορέξεις των δύο γειτονικών του σλαβικών κρατών, Σερβίας και Βουλγαρίας, και κυρίως της δεύτερης, και εσωτερικά ταρασσόμενο από την αντιπαράθεση των πλειοψηφούντων Σλάβων με την αλβανική μειονότητα, όχι μόνο δεν συνιστά απειλή για την Ελλάδα, αλλά αντικειμενικά αποτελεί εν δυνάμει σύμμαχο της χώρας μας. Κίνδυνος για τα ελληνικά συμφέροντα λόγω ΠΓΔΜ θα προέκυπτε μόνο εάν η τελευταία αυτή διελύετο – καθώς σε μια τέτοια περίπτωση πιθανό επακόλουθο θα ήταν η ενσωμάτωση, του μεν αλβανικού της στοιχείου σε μια Μείζονα Αλβανία, του δε σλαβικού σε μια Μείζονα Βουλγαρία· και η ως εκ τούτου αναζωπύρωση εθνικιστικών φαντασιώσεων και στους δύο αυτούς, συνεργάσιμους αυτή τη στιγμή, γείτονές μας.
Υπό το φως των δεδομένων αυτών, η Αθήνα όφειλε να είχε επωφεληθεί της ευνοϊκής συγκυρίας των αρχών της δεκαετίας του ’90 και της στήριξης που μας παρείχαν τότε οι Ευρωπαίοι εταίροι μας για να διευθετήσει το ζήτημα της σκοπιανής ονομασίας χωρίς χρονοτριβή· όχι μόνο για να θέσουμε τα Σκόπια υπό την αιγίδα μας, αλλά και προκειμένου να διαδραματίσουμε τον ευρύτερο ηγετικό ρόλο στα βαλκανικά πράγματα για τον οποίο η, μοναδική τότε στην περιοχή, διπλή ευρωενωσιακή και νατοϊκή ιδιότητά μας προόριζε – πλην όμως από τον οποίο μας αποστέρησαν η στρατηγική μυωπία και η μικροπολιτική ιδιοτέλεια των ταγών μας και ειδικότερα η σκοπιανοποίηση της εξωτερικής μας πολιτικής.
Οι αναμφιβόλως ενοχλητικοί και κατά περίπτωση εξοργιστικοί ισχυρισμοί των Σκοπιανών ότι κατάγονται από τους αρχαίους Μακεδόνες κττ – ισχυρισμοί, σημειωτέον, τους οποίους ουδείς σοβαρός τρίτος παίρνει στα σοβαρά, αλλά και ο ίδιος ο πρώτος πρόεδρος του νεοσύστατου σκοπιανού κράτους είχε ρητά και επανειλημμένως απορρίψει [ii] – έπρεπε, και πρέπει, να αντικρουσθούν και ανασκευασθούν εκεί όπου εκ των πραγμάτων εντάσσονται: στον χώρο της επικοινωνίας και της επιστήμης. Σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων το ουσιαστικό ζητούμενο ήταν, και είναι, η παρεμπόδιση της χρησιμοποίησης των φληναφημάτων αυτών ως μέσου προαγωγής αλυτρωτικών φαντασιώσεων. Κάτι που ευχερώς θα είχαμε εξασφαλίσει ενεργώντας εγκαίρως και στοχευμένα. Και το οποίο παραμένει προαπαιτούμενο για την εξομάλυνση των ελληνο-σκοπιανών σχέσεων – αλλά κατ’ ευτυχή συγκυρία και για την ένταξη της ΠΓΔΜ στους δυτικούς θεσμούς.
Συναφής, αλλά εκφεύγουσα εν πολλοίς της επιρροής μας, είναι η διένεξη μεταξύ Σκοπίων και Σόφιας περί το γλωσσικό· ήτοι ο ισχυρισμός των πρώτων ότι το γλωσσικό τους ιδίωμα αντιστοιχεί σε αυτοτελή σλαβική γλώσσα, και η ομόθυμη απάντηση της βουλγαρικής πλευράς – κυβέρνησης, ΜΜΕ, και διανόησης - ότι πρόκειται απλώς για μια βουλγαρική διάλεκτο. Με την επιστημοφανή αυτή διαφωνία να υποκρύπτει το γεωπολιτικά σημαντικό - όχι μόνο για τους άμεσα εμπλεκομένους, αλλά και για την περιοχή - ερώτημα, αν οι Σκοπιανοί Σλάβοι και οι εκτός σκοπιανών συνόρων τυχόν ομόγλωσσοί τους είναι ή όχι Βούλγαροι.
Πολλοί εν Ελλάδι – συμπεριλαμβανομένων και των νυν κυβερνώντων μας – τάσσονται δημοσία υπέρ της βουλγαρικής θέσης. Ο συντάκτης του παρόντος δεν διεκδικεί γλωσσολογικούς τίτλους - και κατά άλλα δεν αποκλείει η βουλγαρική άποψη να είναι επιστημονικώς ισχυρότερη. Υπό το πρίσμα, όμως, των ελληνικών γεωπολιτικών συμφερόντων, πολύ προτιμότερη του φαίνεται η παρουσία επί των συνόρων μας μιας πληθυσμιακής ομάδας κάτι περισσότερο του ενός εκατομμυρίου ψυχών με τη δική της χωριστή γλωσσική ταυτότητα, παρά η προσαύξηση του πολύ πιο ισχυρού και υπολογίσιμου βουλγαρικού εθνικού κορμού – και μάλιστα με ελληνική συνηγορία. [iii] (Σημειωτέον ότι παρεμφερές, αν και πολύ σοβαρότερο ως προς τις συνέπειές του, σφάλμα στρατηγικής διαπράξαμε προ δεκαετιών προσφέροντας γλωσσικά τους Πομάκους της ελληνικής  Θράκης στην Άγκυρα.) Σαφής, εν πάση περιπτώσει, είναι η ανάγκη, οι Έλληνες αρμόδιοι να εγκύψουν στο όλο θέμα προσεκτικότερα.
Κατά τα λοιπά, η εφεξής ακολουθητέα από πλευράς μας γενικότερη γραμμή για το Σκοπιανό είναι προφανής. Η επίλυση του ζητήματος της ονομασίας επί τη βάσει των επίσημων ελληνικών θέσεων έχει αποβεί ζήτημα εθνικού γοήτρου - και  συνεπώς αποτελεί μονόδρομο. Κύριος δε – και ισχυρός - μοχλός στη διάθεσή μας για να πειθαναγκασθούν οι εν Σκοπίοις να συμπράξουν είναι το δέλεαρ της οικονομικής και γεωπολιτικής μας στήριξης, σε συνδυασμό με την συγκατάθεσή μας για την ένταξη της χώρας τους στους δυτικούς θεσμούς.
Κυβερνάν ίσον προβλέπειν. Ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα – και δυστυχώς δεν είναι το μόνο - οι ταγοί μας απεδείχθησαν  θλιβερά κατώτεροι των περιστάσεων.
[i] Η πλήρης σχετική δήλωση του κ. Βενιζέλου έχει ως ακολούθως: «η Ελλάδα είναι έτοιμη να δεχθεί μια σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό στον όρο Μακεδονία που θα διαφοροποιεί σαφέστατα το κράτος αυτό από την ελληνική Μακεδονία και βεβαίως θέλουμε ένα τέτοιο όνομα, erga omnes. Δηλαδή ένα όνομα για κάθε χρήση εσωτερική/διεθνή, διμερή/ πολυμερή». Επτά Ημέρες 7 meres.gr, 30-1-2014.


[ii] Μεταξύ άλλων και στα απομνημονεύματά του και σε πολυάριθμες δημόσιες δηλώσεις του, όπως η ακόλουθη της 3ης Ιουνίου 1992 στα Τίρανα, αναπαραχθείσα από πλείονα ΜΜΕ της εποχής: «Εμείς είμαστε Σλάβοι και δεν έχουμε καμία σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο.» 

2014-07-23. Η Μεταπολίτευση θα πέσει όταν καταργηθεί το μονοπώλιο στην Ανώτατη Εκπαίδευση

on Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Δρ Μελέτης Η. Μελετόπουλος

Μερικοί επιστήμονες εκφράζουν σε ιδιωτικές συζητήσεις τους μία άποψη φαινομενικά ακραία αλλά δυστυχώς ακριβή (δεν τολμούν όμως να την γράψουν δημόσια γιά να μην εκτεθούν, οπότε την γράφω εγώ γιά λογαριασμό τους....): ότι η αποδόμηση θεσμών, ηθών, κοινωνικών κανόνων, αξιών, εκπαιδευτικών μηχανισμών που συνέβη τα τελευταία σαράντα χρόνια της λεγόμενης Μεταπολίτευσης, είναι χειρότερη και βαθύτερη από τα τετρακόσια χρόνια της τουρκοκρατίας....
    Το κέντρο της αποδόμησης είναι φυσικά η εκπαίδευση. Εκεί γίνεται η πιό βαθειά και μακροπρόθεσμη ζημιά, γιατί εκεί αλλοιώνεται ο πολιτισμός, η γλώσσα, οι αντιλήψεις, οι αξίες μιας κοινωνίας. Είτε σκοπίμως γιά να παραγάγουν γενιές χειραγωγήσιμες και πνευματικά ευνουχισμένες, είτε λόγω της βαθειάς ανηθικότητας και ανικανότητάς τους, οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις διέλυσαν με αλλεπάλληλες τραγικές «μεταρρυθμίσεις» την δημόσια παιδεία.
    Το αποτέλεσμα είναι ότι το δημόσιο σχολείο καταστράφηκε, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες κάποιων ηρώων εκπαιδευτικών. Αλλά οι προσπάθειές τους μοιάζουν σαν των Τρώων, όπως θα έλεγε και ο Καβάφης, αφού το υπουργείο Παιδείας διοίκησαν πολιτικοί κολοσσοί όπως ο... Άρης Σπηλιωτόπουλος, ο Αρβανιτόπουλος και ο Λοβέρδος.
    Αλλά η χειρότερη ζημιά έγινε στα πανεπιστήμια. Εκεί οργανώθηκε με μεγάλη επιμέλεια ένα κομματικό-συντεχνιακό σύστημα ελέγχου της γνώσης και των συνειδήσεων, μπροστά στο οποίο ο Όργουελ ωχριά....Στην ουσία τα πανεπιστήμια έγιναν προέκταση του πολιτικού συστήματος και μηχανισμός παραγωγής ημιμαθών πτυχιούχων αλλά άριστα εκπαιδευμένων παλαιοκομματικών στελεχών, που στελεχώνουν στην συνέχεια τα κόμματα και εξελίσσονται μέχρι και σε υπουργούς! Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που στα ελληνικά πανεπιστήμια επικρατούν συνθήκες βίας και τρομοκρατίας, που είναι αδιανόητες σε οποιοδήποτε γαλλικό, βρεταννικό, σουηδικό, ρώσσικο ή βουλγαρικό πανεπιστήμιο.
    Βασική προϋπόθεση αυτής της δομής είναι ο αποκλεισμός των κομματικά ανέντακτων, ακέραιων και διεθνώς διακεκριμένων επιστημόνων ή η περιθωριοποίησή τους εάν τυχόν καταφέρουν να εκλεγούν σε κάποια πανεπιστημιακή θέση. Δεν βρήκαν, έτσι, θέση στα ελληνικά πανεπιστήμια κορυφαίοι διεθνώς επιστήμονες, όπως ο Παναγιώτης Κονδύλης, ο Δημήτρης Νανόπουλος, ο Νίκος Μουζέλης (οιουδήποτε ιδεολογικού προσανατολισμού, κιʼ αυτό έχει την σημασία του, ότι δεν αποκλείεσαι επειδή είσαι δεξιός ή αριστερός....).
    Μόνον έτσι εξηγείται ότι, ενώ στα κορυφαία πανεπιστήμια όλου του κόσμου οι Έλληνες επιστήμονες διαπρέπουν, τα ελλαδικά πανεπιστήμια βρίσκονται στον πάτο στις διεθνείς αξιολογήσεις.
      Η πραγματική επανάσταση, που θα αλλάξει την πορεία αυτής της δύσμοιρης χώρας, θα γίνει όταν μία κυβέρνηση γενναίων και ανιδιοτελών ανθρώπων κλείσει τα κομματικά εκτροφεία που αυτο-αποκαλούνται «ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα» και ιδρύσει τέσσαρα νέα πανεπιστήμια και δέκα ερευνητικά κέντρα με διεθνή χρηματοδότηση, επανδρώνοντάς τα αποκλειστικά με διακεκριμένους Έλληνες επιστήμονες του εξωτερικού.
   Επίσης να αφήσει ελεύθερη την ίδρυση πανεπιστημίων από ιδιωτικούς φορείς (π.χ. την Εκκλησία, την ΓΣΕΕ, τους ΟΤΑ, ιδρύματα κλπ.), τα οποία θα πρέπει να λειτουργήσουν με τον αδιάψευστο νόμο της αγοράς, προσελκύοντας επομένως φοιτητές με την ποιότητα της παρεχόμενης παιδείας, τις προσωπικότητες που θα διδάσκουν, τις συνθήκες ηρεμίας και τάξης, την κτιριακή και τεχνολογική υποδομή που θα προσέχουν σαν τα μάτια τους κλπ.
    Ούτε κάν χρειάζεται κάποια συνταγματική αλλαγή γιʼ αυτό. Το Σύνταγμα αναφέρει ότι «η Ανωτάτη Παιδεία τελεί υπό τον έλεγχο του κράτους» και όχι ότι παρέχεται αποκλειστικά από το κράτος. Ας απελευθερώσουμε την Ανώτατη Εκπαίδευση από τα κομματικά ιερατεία που την ελέγχουν ασφυκτικά και μία πραγματική επανάσταση θα συντελεσθεί, παρόμοια ή και μεγαλύτερη από αυτήν του 1909.

2014-07-15. ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

on Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Γ.Ε.Σέκερης, Πρέσβης ε.τ.

Οι κοινοτικές διεργασίες των τελευταίων μηνών είναι αποκαλυπτικές (ή, κατά περίπτωση, απλώς επιβεβαιωτικές) της κατεύθυνσης του ευρωενωσιακού εγχειρήματος – και συνεπώς επιτρέπουν χρήσιμα συμπεράσματα και για την αξία της συμμετοχής της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στο εσωτερικό της οποίας, η πλήρης συμβολισμού διαμάχη περί την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής απέληξε σε θεαματική αποτυχία της προσπάθειας του κ. Κάμερον να τορπιλίσει την υποψηφιότητα τού, υπεράγαν κατά την βρετανική αντίληψη, ευρωπαϊστή πρώην Λουξεμβούργιου πρωθυπουργού• και συνακόλουθα και στη ματαίωση της έμμεσης επιδίωξης του Λονδίνου να δρομολογήσει τη χαλάρωση των – εν τούτοις αρκετά ισχνών - κοινοτικών δεσμών. Από την άλλη, όμως, η σημαντική ενίσχυση των αντιευρωπαϊκών δυνάμεων κατά τις ευρωεκλογές τους Μαΐου σηματοδοτεί τα όρια της κοινοτικής συσσωμάτωσης στο προβλεπτό μέλλον. Με τον ίδιο τον μέχρι πρότινος θεωρούμενο ως φεντεραλιστή κ. Γιούνκερ να δηλώνει ξεκάθαρα ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: “Δεν πιστεύω στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης… δεν υπάρχει ευρωπαϊκός λαός.» (Juncker denies belief in “United States of Europe”, Financial Times, 10-7-2014.) Και ναι μεν λειτουργικές μεταρρυθμίσεις σε τομείς όπου τα συμφέροντα των εταίρων συγκλίνουν – κυρίως στον οικονομικό - πιθανότατα θα συντελεσθούν. Όλα, όμως, δείχνουν ότι η συνολική μορφή του ιδιότυπου διακρατικού οργανισμού που είναι η ΕΕ θα παραμείνει ουσιαστικώς αναλλοίωτη.
Καθοριστικό γνώρισμα της κοινοτικής αυτής πραγματικότητας είναι η πλήρης επικοινωνιακή και προγραμματική επικράτηση της αναζήτησης της οικονομικής ευμάρειας και του ευχολογίου περί διεθνούς ειρήνης και δημοκρατίας – με αντίστοιχη υποβάθμιση μέχρι και αποσιώπησης του αρχικού οράματος συγκρότησης μιας ισχυρής Ευρώπης, ικανής να πρωταγωνιστήσει στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Συνακόλουθα δε, ενώ, από τη μια, η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί δραστηρίως στον διεθνή χώρο τα εμπορικά, χρηματοπιστωτικά, και ενεργειακά συμφέροντα των κρατών-μελών της, από την άλλη εκφέρει ένα πλαδαρό και εν πολλοίς αναποτελεσματικό ανθρωπιστικό λόγο• και, κυρίως, αρκείται στην άσκηση γεωπολιτικής επιρροής άκρως δυσανάλογης με  τις αντικειμενικές δυνατότητές της.
Χρήσιμα εν προκειμένω διδάγματα παρέχουν οι εν εξελίξει περιφερειακές κρίσεις στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, καθώς και οι γεωστρατηγικοί τριγμοί στην Άπω Ανατολή.
Και σε ό,τι μεν αφορά στο Ουκρανικό, είναι χαρακτηριστικό ότι, αν και πρόκειται για ένοπλες συγκρούσεις στον κοινοτικό γεωπολιτικό αυλόγυρο – και μάλιστα πυροδοτηθείσες σε μεγάλο βαθμό από αδέξιες ενέργειες των ίδιων των Βρυξελλών  - την κύρια ευθύνη του χειρισμού του ανέλαβε η Ουάσιγκτον. Η οποία, διμερώς και μέσω του ΝΑΤΟ, έπεισε τους – εν μέρει απρόθυμους λόγω ενεργειακών και εμπορικών συμφερόντων – Ευρωπαίους να συμπράξουν σε μια πολιτική συνδυάζουσα οικονομικές κυρώσεις και επίδειξη στρατιωτικής αποφασιστικότητας με τη διαπραγματευτική οδό• και απέτρεψε έτσι την άλλως πιθανότατη επανάληψη του κριμαϊκού προηγουμένου στην Ανατολική Ουκρανία - και ενδεχομένως και αλλαχού.
Στον μεσανατολικό, εξ άλλου, χώρο και ειδικότερα στο συρο-ιρακινό πλέγμα,  η μεν ευρωενωσιακή παρέμβαση εξαντλείται ως επί το πολύ σε διακηρύξεις αρχής, τα δε ουσιαστικά πολιτικο-στρατιωτικά βάρη τα επωμίζονται σχεδόν εξ ολοκλήρου οι Αμερικανοί – παρ’ όλον ότι ο κίνδυνος από τον ακραίο ισλαμισμό είναι αμεσότερος για την Ευρώπη παρά για τις Ηνωμένες Πολιτείες, και τα αποθέματα υδρογονανθράκων της περιοχής είναι πολύ σημαντικότερα για τις ευρωπαϊκές οικονομίες παρά για την κατ’ ουσίαν ενεργειακώς αυτάρκη αμερικανική.
Ενώ στην Άπω Ανατολή η ευρωπαϊκή συμβολή στη διατήρηση των κρισιμότερων ίσως για τον πλανήτη περιφερειακών ισορροπιών – και ειδικότερα στη συγκράτηση των βλέψεων της ανερχόμενης Κίνας εις βάρος γειτονικών της κρατών, όπως η Ιαπωνία, το Βιετνάμ, ή οι Φιλιππίνες - είναι μηδαμινή. Με μόνη την Ουάσιγκτον να ασκεί – μέχρι στιγμής τουλάχιστον – τη σχετική πολιτικο-στρατιωτική αποτροπή. Και με τους Ευρωπαίους εταίρους να περιορίζονται στην προώθηση των εμπορικών τους σχέσεων με την ραγδαίως αναπτυσσόμενη κινεζική οικονομία. Και γενικότερα να επωφελούνται ανεξόδως του ελέγχου που η αμερικανική αεροναυτική ισχύς ασκεί επί των παγκόσμιων εμπορικών οδών.
Εν ολίγοις, η Κοινοτική Ευρώπη, οικονομικώς πανταχού παρούσα, αλλά καταφανώς στερούμενη της συλλογικής φιλοδοξίας να διαδραματίσει παγκόσμιο πρωταγωνιστικό ρόλο  – και κατά φυσική ακολουθία και των προς τούτο πολιτικών προϋποθέσεων και στρατιωτικών μέσων – πάσχει από γεωπολιτική υποτονία. Για δε τη διασφάλιση ζωτικών συμφερόντων των λαών της επαφίεται διαχρονικά πλέον στον αμερικανικό παράγοντα. Και έτσι, αντί της αναγκαίας στενής, αλλά αμφίδρομης συνεργασίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, παγιώνει μια αυτοτροφοδοτούμενη εξάρτηση από την Ουάσιγκτον, πλήρως αναντίστοιχη προς το συνολικό δημογραφικό, οικονομικό, και πολιτισμικό ευρωπαϊκό δυναμικό.
Τα συμπεράσματα για την εθνική μας πολιτική είναι προφανή.
Εν πρώτοις, η συμμετοχή μας στην οικονομικά και πολιτισμικά αξιολογότερη λέσχη του πλανήτη και η αξιοποίηση της ήπιας ισχύος της αποτελεί επιτακτικό εθνικό συμφέρον. Τα ενίοτε ακουγόμενα περί «γερμανικής κατοχής» είναι παιδαριώδη. Εξ όλων, άλλωστε, των μεγάλων κοινοτικών εταίρων η μεταπολεμική Γερμανία ήταν και παραμένει η κατά πολύ πιο «αντιμιλιταριστική» - πρωτοστατώντας μάλιστα έτσι στη διαιώνιση του θεαματικού κοινοτικού ελλείμματος «σκληρής» ισχύος, περί του οποίου έγινε λόγος ανωτέρω. Κατά τα λοιπά, η διαχείριση της οικονομίας μας αποτελεί εθνική μας υπόθεση. Ουδείς μπορεί να μας επιβάλλει την οποιαδήποτε οικονομική πολιτική. Είμαστε απολύτως ελεύθεροι να ενεργήσουμε κατά το δοκούν. Όμως λάθος επιλογές φυσικό είναι να έχουν αρνητικές συνέπειες. Είχαν στο παρελθόν – και θα έχουν και στο μέλλον.
Εν απουσία των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» και ενός «ευρωπαϊκού λαού» – για να θυμηθούμε και πάλι τον κύριο Γιούνκερ - οι σχέσεις μεταξύ εταίρων βασίζονται στο πανάρχαιο do ut des, δούναι και λαβείν. Και συνεπώς, αντί να αιτιώμεθα για τα δεινά μας τους όποιους ξένους,  καλά θα κάνουμε να βάλουμε τάξη στην οικτρή κατάσταση του οίκου μας – με δικά μας κριτήρια και επί τη βάσει ενός εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης κράτους και οικονομίας• για να διαπραγματευθούμε με τους εταίρους μας πατώντας σε στέρεο έδαφος – και όχι από θέση απελπισίας. Όπως δυστυχώς συμβαίνει από την έναρξη της οικονομικής κρίσης: με τις εκάστοτε κυβερνήσεις να ενεργούν υπό το φάσμα της «τρόικας»• και με τους εκάστοτε αντιπολιτευομένους να καπηλεύονται την εθνική μας τραγωδία για να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη – και να «γίνουν χαλίφης στη θέση του χαλίφη».
Τούτων λεχθέντων, η Ευρωπαϊκή Ένωση, από την ίδια τη φύση της, ελάχιστα μπορεί να συμβάλει άμεσα στην ασφάλεια της ελληνικής επικράτειας και του Κυπριακού Ελληνισμού• ενώ η έκταση της, ούτως ή άλλως περιορισμένης, συμβολής της στην ελληνική εξωτερική πολιτική γενικότερα εξαρτάται κυρίως από την ικανότητα της ελληνικής διπλωματίας να αξιοποιήσει το δίκτυο επαφών που της προσφέρει η κοινοτική μας παρουσία. Εν πάση δε περιπτώσει, η αναμφίβολα πολύτιμη ευρωπαϊκή συνεργασία μακράν απέχει του να αποτελεί ιδεολογικό υποκατάστατο της εθνικής μας ταυτότητας. Και στον αρξάμενο 21ο αιώνα, μόνη κινητήρια δύναμη και πυξίδα μιας σοβαρής προσπάθειας ανόρθωσης της πατρίδας μας παραμένει η ελληνική εθνική ιδέα.

2014-07-14. Προσκλητήριο Για Νέο Ξεκίνημα!

on Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Αλέκου Παπαδόπουλου, πρώην υπουργού, από το Βήμα της Κυριακής 13/7/2014

δούμε κι επιτέλους να πούμε την αλήθεια: Για την Ελλάδα και τους Έλληνες, ο χρόνος έχει προ πολλού εξαντληθεί. Ότι απομένει και ότι αρθρώνεται από το πολιτικό σύστημα δεν είναι πλέον παρά παραπαίοντες λόγοι, ως εύγλωττοι καταθλιπτικοί δείκτες εγγενούς ανεπάρκειας ποικίλων «παραγόντων», οι οποίοι, αυτοπεριδινούμενοι, απλώς αναμηρυκάζουν εαυτούς. Επιτείνοντας τη σύγχυση, μοχλεύοντας πάθη, οξύνοντας διαγκωνισμούς κι επιλιπαίνοντας αποσαθρωτικά σύνδρομα. Διχαστικά, με ολεθρίως εμφυλιοπολεμικές δυναμικές. Προπαντός όμως ανίκανοι να επιχειρήσουν υπερβάσεις και να διαμορφώσουν νέες προοπτικές.
Εάν δεν θέλουμε να εμπαίζουμε αυτοεμπαιζόμενοι, τελικά η βάναυση χρεοκοπία που βιώνουμε ως χώρα και ως πολίτες δεν είναι μονοδιάστατη. Και δεν προσδιορίζεται απλώς με όρους οικονομικής κατολισθήσεως. Αυτή δεν είναι, τελικά, παρά το παράγωγο παρακμιακό σύμπτωμα. Η πραγματική χρεοκοπία είχε συντελεσθεί πολύ πριν, σαν κακοήθης και υπό μετάστασιν νεοπλασία που αποσάθρωσε τους εθνικούς νευρώνες. Που είναι, βέβαια, πρώτα από όλα, οι θεσμοί. Αλλά και οι διαδικασίες. Και οι κανόνες. Και το πολιτικό ήθος. Και προπαντός, η σταθερή προσήλωση σε αυτονόητες αρχές, που οριοθετούν και διασφαλίζουν επαρκή, παραγωγική και ανθρώπινη διαχείριση του πολιτειακού γίγνεσθαι. Σε όλο του το φάσμα: Δημοκρατία, παραγωγικότητα, παιδεία, κοινωνική συνοχή, εθνική κυριαρχία.
Όλα αυτά, δηλαδή, των οποίων αυτή τη στιγμή παρακολουθούμε την καταλυτική αποδόμηση. Που αν δεν ανασχεθεί άμεσα και προπαντός αποτελεσματικά, θα οδηγήσει με μαθηματική βεβαιότητα σε μη αναστρέψιμες βαραθρώσεις. Κι αυτές θα διαλαμβάνουν απευκταίους μέχρι και ενδεχομένως ολέθριους ακρωτηριασμούς της εθνικής ανεξαρτησίας και αυτής ταύτης της γεωπολιτικής ακεραιότητας, καθώς στη διακεκαυμένη ζώνη στην οποία ως χώρα εφαπτόμεθα συντελούνται κρίσιμες ανατροπές και ιστορικές αναδιατάξεις γεωστρατηγικών ισορροπιών και ρόλων, με απρόβλεπτα παράγωγα για όλους. Για όλα τούτα αλλά και για λόγους απλής αναγκαιότητας, που αφορά, επιτέλους, την ανάταξη της χώρας - ώστε από ασθμαίνων βαλκάνιος ουραγός της ευρωπαϊκής της μοίρας να αποβεί αυτάρκης εταίρος και να διεκδικήσει πιο φιλόδοξο ρόλο από εκείνον του αναξιόπιστου οφειλέτη, στον οποίο θέλουν να τον καθηλώσουν κάποιοι, όχι μόνον εκτός αλλά κι εντός... - ΝΑΙ, ο χρόνος μας έχει τελειώσει. Και μαζί τέλειωσαν τα ψέματα.
Οπότε όσοι πιστοί προσέλθετε! Όσοι δηλαδή δεν έχουν διάθεσι, να κατατρύχονται και να σκιαμαχούν μόνο με το ευθυνολόγο γέγονε, κυρίως όσοι διέπονται από διαλεκτική διαύγεια να θέλουν να συνασπίσουν εαυτούς και να συστοιχηθούν γύρω από έναν νέο και ρηξικέλευθο πολιτικό λόγο. Όχι για το τι συνέβη αλλά για το τι δέον γενέσθαι. Και όχι όπως αυτό θα μας επιβληθεί ερήμην μας αλλά όπως εμείς θα το έχουμε διαμορφώσει, με νέους όρους και κανόνες. Κι αυτό προϋποθέτει όχι απλώς όραμα και ρεαλισμό, αλλά και πεισμώδη βούληση. Για σύγκρουση. Και ρήξεις. Και ανατροπές. Με νοοτροπίες που πρέπει να εκλείψουν. Με λαϊκισμούς και δημαγωγούς και λαοπλάνους που επιβάλλεται να παραγκωνισθούν. Με παθογένειες που είναι ανάγκη να αναστραφούν. Με αγκυλώσεις που πρέπει να ξεπερασθούν. Αυτός ο νέος πολιτικός λόγος, και η πολιτική πράξη που θα παραχθεί από τις δυναμικές του, οφείλει και μπορεί και θα αποβεί αναγεννητική πνοή. Επικυρώνοντας τη νέα ελληνική μέρα, στο φως ενός εμπνευσμένου πραγματισμού. Με θυσίες, χωρίς ελπίδες αντιπαροχών για όσους τις προσφέρουν. Και με πολλά δούναι, χωρίς λαβείν...
Αλλά αυτό δεν μπορεί με τίποτε να πραγματωθεί και με τίποτε να νοηματοδοτήσει νέα εθνική πορεία, εάν δεν νοηθεί εξαρχής, πρώτον, ως απόλυτη ρήξη και, δεύτερον, ως εντελώς νέα αφετηριακή συνείδηση. Ρήξη, όχι απλώς με ό,τι προσδιορίζεται γενικόλογα ως «μεταπολίτευση», με εξαγγελίες οι οποίες - φορτωμένες και φορτισμένες με σεσηπότα στερεότυπα - συμπιέζονται στο ελάχιστο εύρος κάποιων κακοποιημένων κι εν πολλοίς ασπόνδυλων φληναφημάτων, που καταφέρνουν απλώς να έρπουν, αλλά αδυνατούν ορθούμενα, να εκφράσουν έναρθρη δυναμική ανανέωσης,
Αλλά ρήξη που εκτείνεται σε απόλυτο βάθος, υπερκαλύπτοντας τους δύο αιώνες της εθνικής παλινόρθωσης, με φιλοδοξία να επανανιχνευθούν οι αφετηρίες και να επαναπροσδιορισθούν ιδεολογίες και πρακτικές. Μια ρήξη δηλαδή που να οδηγεί προς ένα νέο δικό μας Ναβαρίνο, προς μια νέα ιστορική πορεία, προς ένα νέο ιστορικό κεφάλαιο. Του οποίου η παιδευτική ανάγνωση θα επανατάξει τη χώρα και τον Ελληνισμό, πάνω σε επίπεδα θεσμικής αρτιότητας, θεσμικού εκσυγχρονισμού και θεσμικού αυτοσεβασμού, που θα γκρεμίσει και θα εξαφανίσει ό,τι μόλυνε το ελληνικό κράτος. Μια ρήξη που θα αναθεμελιώσει ό,τι απέμεινε και θα αποτελέσει την απαρχή μιας νέας εθνικής αναδημιουργίας και θα θωρακίσει ένα νέο κρατικό γίγνεσθαι, ώστε αφενός να διασφαλίσει με βεβαιότητα τη θέση της χώρας στην Ευρώπη και αφετέρου να προσδώσει ουσιώδες περιεχόμενο στο εθνικώς επέκεινα. Κοντολογίς, ρήξη με αυτά που εξεμέτρησαν το ζην και που το μόνο που καταφέρνουν είναι απλώς, πλην τυχαίων εξαιρέσεων, να επαναλαμβάνουν την κενότητα του αναχρονισμού τους και την ανικανότητα να συγχρονίσουν τον βηματισμό τους με όσα γύρω με καλπασμό εξελίσσονται. Οπότε ναι, δεν μιλάμε απλώς για την αναγκαιότητα και την εξαγγελία μιας νέας μεταπολίτευσης, υποκατάστατου της παλαιάς ασθμαίνουσας, που ξέμεινε στα δεκανίκια της, αλλά για τη μείζονα πολιτική ανατροπή, μετά από 200 χρόνια ελεύθερου βίου, που θα δώσει νέο κράτος, νέες δομές και νέο περιεχόμενο στον εθνικό βίο. Αν θέλουμε αυτός να αποκτήσει πραγματικό κι επαρκές προσδόκιμο.
Αυτό που αναζητούσαμε μέχρι τώρα για τη μεγάλη ανατροπή, για το άνοιγμα μιας νέας μεγάλης ιστορικής περιόδου, βρίσκεται κάπου αλλού. Είναι στις νησίδες της αρετής, στους θυλάκους της αντίστασης. Είναι εκεί που εκτρέφεται η ελπίδα και κυοφορείται το μέλλον. Είναι οι γενιές εκείνες που νιώθουν ότι τα συμβαίνοντα σήμερα στη χώρα δεν τους αφορούν, ακριβώς γιατί δεν αφορούν την οικοδόμηση του μέλλοντος τους.
Είναι μια ολόκληρη νέα γενιά ανθρώπων σε ολόκληρο το πολιτικοκοινωνικό φάσμα, στον χώρο τον εργασιακό, στον χώρο τον επιστημονικό και στον χώρο τον επιχειρηματικό, που μπορούν να στοχάζονται και να κρίνουν ορθά, να δρουν και να πράττουν με ευθυκρισία και ορθογνωμία, και ακόμη να οραματίζονται ελεύθερα.
Είναι αυτοί και μόνο αυτοί που θα οδηγήσουν μετά από 200 χρόνια ελεύθερου βίου τη χώρα μας σε μια νέα Ελληνική Άνοιξη. Είναι ακόμα, ως εν δυνάμει συμμέτοχοι σε αυτή την εθνική προσπάθεια, ένα ευρύ φάσμα των Ελλήνων οι οποίοι είναι ποτισμένοι με παραμυθίες, παρηγοριές και ψεύδη, που τους καλλιεργούν τόσο οι μεν, του κυβερνητικού συνασπισμού, που ισχυρίζονται ότι φτάσαμε στο τέλος της κρίσης και άρα θα «επανευτυχήσουν», όσο και οι δε, της Αντιπολίτευσης, που διακηρύσσουν ότι έχουν τις συνταγές για να «επανευδαιμονήσουν». Η «κανονικότητα των εξελίξεων», όπως το πολιτικό σύστημα την εννοεί, δεν θα υπάρξει.
Κάθε προσπάθεια του πολιτικού συστήματος να προσεγγίσει τις νεότερες γενιές προσκρούει σε μια γρανιτώδη και αδιαπέραστη αδιαφορία. Η ένταξή τους στη νέα εθνική προσπάθεια δεν θα γίνει ούτε με θωπείες, ούτε με νουθεσίες, ούτε με προσπάθειες διάσπασης του γρανίτη με «μηχανικά μέσα». Μόνο με την ενδόρρηξη του συμπαγούς αυτού ηλικιακού φάσματος μπορεί η χώρα να περάσει στη νέα εποχή.
Το μέγα χρέος που επωμίζονται οι νεότερες γενιές είναι η επική προσπάθεια της εθνικής αναγέννησης και αναδημιουργίας.
Σε αυτό το μεγάλο εθνικό εγχείρημα οφείλουν να συνδράμουν και όσοι από τον παλαιό πολιτικό κόσμο κουβαλούν ακόμη φορτία εμπιστοσύνης. Αλλά δεν πρέπει να είναι αυτοί που θα ηγηθούν του νέου αυτού ιστορικού κεφαλαίου. Και πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να είναι κάποια ναυάγια της πολιτικής, που απλώς επιδιώκουν να επιλύσουν τα προσωπικά τους υπαρξιακά προβλήματα. Το νέο προκύπτει βεβαίως από το παλιό. Πλην όμως, ελεύθερο και απαλλαγμένο από αυτό.
Στη νέα αυτή αφετηριακή συνείδηση της χώρας θα είναι αποφασιστική η συνδρομή και των νεότερων γενεών των Ελλήνων της διασποράς και κυρίως εκείνων που διακρίθηκαν τιμώντας εαυτούς και την Ελλάδα. Αποτελούν ένα δια-θέσιμο μεγάλο κεφάλαιο. Αρκεί να νιώσουν το κάλεσμα της πατρίδας και με αίσθημα ευθύνης να ανταποκριθούν ή ακόμα και να ηγηθούν του νέου εγχειρήματος.
Για να επιτευχθούν όλα τα παραπάνω, χρειάζεται ΤΩΡΑ και όχι μετά την αποερείπωση και τη συντριβή της χώρας να λάβει σάρκα και οστά το νέο μεγάλο εθνικό όραμα, με την άμεση συγκρότηση μιας ισχυρής πολιτικής δύναμης που θα συσπειρώσει τις δυνάμεις του μέλλοντος και θα διεκδικήσει να αναλάβει, χωρίς χρονοτριβές και υπεκφυγές, την πολιτική ευθύνη.
Είμαι αισιόδοξος πλέον γιατί τα αδιέξοδα είναι «προ των πυλών».

<<  3 4 5 6 7 [89 10 11 12  >>