Απόψεις μη Μελών

2014-07-05. ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

on Σάββατο, 05 Ιουλίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Γ.Ε.Σέκερης, Πρέσβης ε.τ.

Η διαχείριση των διεθνών μας σχέσεων πάσχει από έλλειμμα στρατηγικού σχεδιασμού, συντονισμού, και  ελέγχου περισσότερο ίσως από οποιονδήποτε άλλο τομέα της κρατικής πολιτικής. Είτε πρόκειται για το Κυπριακό, το Αιγαίο, και τα Ελληνοτουρκικά γενικότερα, είτε για τα Βαλκάνια, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, την Ανατολική Ευρώπη, ή την ευρύτερη Μέση Ανατολή, οι ελληνικές κυβερνήσεις περιορίζονται διαχρονικά σε αντανακλαστικές, αποσπασματικές αντιδράσεις. Με τους διάφορους κρατικούς φορείς να ενεργούν μεμονωμένως και χωρίς κοινή στρατηγική πυξίδα· και με τη στρατηγική αυτή αβελτηρία να συνεπάγεται αυξημένους κινδύνους στην περίπτωση μειζόνων κρίσεων, τύπου – για να μνημονευθούν μόνο οι πιο πρόσφατες - Ιμίων, Οτσαλάν, ή πυραύλων S300· ο χαώδης χειρισμός των οποίων καταρράκωσε το ελληνικό γόητρο και υπονόμευσε την εξωτερική θέση της χώρας.
Η χάραξη, επομένως, μιας ολοκληρωμένης εθνικής στρατηγικής, η εκάστοτε υπό το φως των εξελίξεων αναπροσαρμογή της, και η συστηματική  παρακολούθηση της υλοποίησής της προβάλλουν ως επιτακτική εθνική ανάγκη. Χωρίς ωστόσο για την επίτευξη των στόχων αυτών να υπάρχει μαγική φόρμουλα. H γνώση, η διαίσθηση, η ευθυκρισία, η  εμπειρία, και γενικότερα οι ικανότητες του κυβερνήτη - πρωθυπουργού ή προέδρου της δημοκρατίας, ανάλογα με τη μορφή του πολιτεύματος – είναι, εν προκειμένω, ένας καίριας σημασίας παράγοντας, τον οποίο κανένα οργανωτικό σχήμα δεν μπορεί να υποκαταστήσει. Εν τούτοις, σε μια ιδίως εποχή που οι ποικίλες συνιστώσες της υπό ευρεία έννοια εξωτερικής πολιτικής – η οικονομική, η  στρατιωτική, η διπλωματική, η πολιτισμική, η ομογενειακή, η μεταναστευτική – αλληλεξαρτώνται και αλληλεπιδρούν όσο ποτέ άλλοτε, προφανής είναι η σκοπιμότητα ο επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας να συνεπικουρείται από ένα επιτελικό, διυπηρεσιακό όργανο, ικανό να τον τηρεί συνεχώς ενήμερο των εξελίξεων και να του υποβάλλει σταθμισμένες εισηγήσεις για το πρακτέο.
Είναι αλήθεια ότι, το 1986, το έργο αυτό μερικώς ανατέθηκε στο νεοσύστατο τότε «Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας», το γνωστό ΚΥΣΕΑ· το οποίο όμως ταχέως εκφυλίσθηκε σε απλό μέσο νομιμοποίησης εκ των προτέρων ειλημμένων αποφάσεων για τη σύνθεση της ηγεσίας και τις προμήθειες των ενόπλων δυνάμεων. Ενώ, για ευνόητους λόγους, ακόμη ακαταλληλότερο για ένα τέτοιον ρόλο έχει αποδειχθεί το υπουργικό συμβούλιο σε πλήρη σύνθεση. Και συνεπώς, με δεδομένη την αδιαμφισβήτητη αυτή κυβερνητική αναγκαιότητα, αλλά και υπό το φως της σχετικής πρακτικής πολλών, πιθανώς των περισσότερων, σοβαρών κρατών ανά την υφήλιο, ως αρίστη λύση ανακύπτει η συγκρότηση, υπό τον πρωθυπουργό – ή τον πρόεδρο της δημοκρατίας οψέποτε ο τελευταίος αυτός αποκτήσει ουσιώδεις εκτελεστικές αρμοδιότητες  – ενός Συμβουλίου Εθνικής Στρατηγικής· αποτελούμενου από τους πολιτικούς και υπηρεσιακούς προϊσταμένους βασικών υπουργείων, όπως το Εξωτερικών, το Αμύνης, και το Εθνικής Οικονομίας, και από τον διευθυντή της ΕΥΠ και διαθέτοντος κατάλληλη επιστημονική και γραμματειακή υποδομή· και συνακόλουθα λειτουργούντος επί διαρκούς βάσεως και ευρισκομένου ανά πάσαν στιγμήν στη διάθεση του προέδρου του.
Σημειωτέον ότι ο προτεινόμενος νέος αυτός θεσμός δεν πρέπει να συγχέεται με υφιστάμενους φορείς, όπως οι επιτροπές της Βουλής, ή το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής (Ε.Σ.Ε.Π.)· οι οποίοι στην ουσία αποσκοπούν απλώς στην ανταλλαγή πληροφοριών και απόψεων μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης και, στο μέτρο του δυνατού, στην εξασφάλιση της στήριξης  της τελευταίας για τις επιλογές της πρώτης. Καθώς την ευθύνη για τη χάραξη και την υλοποίηση της εθνικής στρατηγικής φέρουν ακέραιη οι εκάστοτε κυβερνώντες. Και η μεν ενημέρωση της αντιπολίτευσης είναι επιβεβλημένη. Δοθέντος όμως του επικρατούντος κομματικού λαϊκισμού, η επίτευξη της επιθυμητής εθνικής συναίνεσης αποδεικνύεται κατά κανόνα προβληματική· σε ακραίες δε περιπτώσεις, όπως κατ’ εξοχήν εκείνη του Κομμουνιστικού Κόμματος, είναι εξ ορισμού ανέφικτη.
Κατά τα λοιπά, πέραν από τις όποιες τεχνοκρατικές προτάσεις, η ικανοποίηση του αιτήματος για εθνική στρατηγική εξαρτάται καθοριστικά από την ποιότητα της πολιτικής ηγεσίας της χώρας. Με άλλες λέξεις, όσο το επί δεκαετίες δεσπόζον, φαύλο πολιτικό προσωπικό παραμένει στην εξουσία – αδιάφορο αν ως κυβέρνηση ή ως αντιπολίτευση – και οι πιο εύστοχες εισηγήσεις ειδικών θα παραμένουν στα αζήτητα· ή, υιοθετούμενες, θα είναι καταδικασμένες σε αποτυχία. Και, άρα, η συγκεκριμένη – μείζονος, όντως, σημασίας – μεταρρύθμιση, μόνο ως μέρος μιας πολύ ευρύτερης ανανεωτικής προσπάθειας είναι πραγματοποιήσιμη.

2014-06-28. ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΕΣ ΕΤΙΚΕΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ

on Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Γ.Ε.Σέκερης, Πρέσβης ε.τ.

Στην αγωνιώδη προσπάθειά του να εξορκίσει τη λαϊκή θύελλα που απειλεί να το εκθεμελιώσει, το κομματικό κατεστημένο συνεχίζει να ανακυκλώνει ψευδεπίγραφες συνταγές μετάλλαξής του. Ο γραπτός και ηλεκτρονικός τύπος βρίθει τελευταία από αναφορές στην επανεμφάνιση μιας ανεγκέφαλης «λαϊκής δεξιάς», στη συσπείρωση του πολιτικώς ευνουχισμένου «κεντρώου χώρου», ή στη σύμπραξη των πεφυσιωμένων κουφιοκεφαλάκηδων της «ευρύτερης αριστεράς». Στο μέτρο δε που η προσοχή της κοινής γνώμης απορροφάται από τα αποπροσανατολιστικά αυτά φληναφήματα, μένει εκτός δημόσιου διαλόγου το πραγματικό εθνικό διακύβευμα: η επιτακτική ανάγκη να ανασυγκροτηθεί εκ βάθρων το πελατειακό ελληνικό κράτος. Η τριτοκοσμική ανεπάρκεια του οποίου δοκιμάζει όλους τους σημαντικούς τομείς της εθνικής μας ζωής: την άμυνα, την εξωτερική πολιτική, τη δημόσια τάξη, την οικονομία, την παιδεία, την υγεία.
Δεν πρέπει φυσικά να εκπλήσσει ότι, τόσο οι «δεξιοί», όσο και οι «αριστεροί» λαϊκιστές αποδεικνύονται ένθερμοι θιασώτες της διαιώνισης ενός κρατικού μηχανισμού, ναι μεν τυμπανιαίου, αναξιοκρατικού, και συνεπώς αναποτελεσματικού, πλην όμως αιμοδότη της παρασιτικής τους ύπαρξης. Εις πείσμα, ωστόσο, των δημαγωγούντων αυτών θορυβοποιών, η οικοδόμηση ενός αξιόπιστου, αποτελεσματικού κράτους ταγμένου στην υπηρεσία του εθνικού συμφέροντος παραμένει κορυφαίο ζητούμενο για τον ελληνισμό κατά την παρούσα φάση της ιστορικής σταδιοδρομίας του. Και τούτο διότι θα προσφέρει τον αποφασιστικό μοχλό για τη συνολική ανασυγκρότηση της χώρας – και κατ’ επέκταση και για την αναβάθμιση της διεθνούς της παρουσίας.
Είναι γεγονός ότι, υπό την επήρεια ενός ουτοπικού διεθνισμού του συρμού,  ορισμένες συνιστώσες του κομματικού φάσματος – και δη εκ των πλέον σοβαροφανών – αμφισβητούν ευθέως την αντίληψη του κράτους ως θώρακος του έθνους. Οι ιδεοληψίες όμως αυτές – «καπιταλιστικής» ή «σοσιαλιστικής» κοπής, αδιάφορο – βρίσκονται σε πλήρη διάσταση με τη διεθνή πραγματικότητα· και απλώς λειτουργούν ως πολιορκητικός κριός στην υπηρεσία των ισχυρών του πλανήτη για την άλωση και χειραγώγηση των ασθενεστέρων. Καθώς όλα δείχνουν ότι, και στο  νέο παγκόσμιο περιβάλλον, ο ρόλος των κρατών και των συμφερόντων τους παραμένει πρωταγωνιστικός. Με τις μεγάλες δυνάμεις να δίνουν εν προκειμένω τον τόνο· και με τις σοβαρότερες από τις λοιπές να τις μιμούνται.
Παρά δε ορισμένες ψευδαισθήσεις, το ευρωκοινοτικό εγχείρημα ουδόλως ανατρέπει τη διαπίστωση αυτή. Παρασάγγας απέχουσα από το μεγαλεπήβολο ομοσπονδιακό όραμα των πατέρων της ευρωπαϊκής ιδέας, η Ευρωπαϊκή Ένωση μετεξελίσσεται σε έναν ιδιότυπο διακρατικό οργανισμό, με σημαντικά ανεπτυγμένο το οικονομικό, αλλά ασθενές το διεθνοπολιτικό, και υποτυπώδες το αμυντικό του σκέλος. Υπό τις συνθήκες δε αυτές, η ευρωπαϊκή μας ιδιότητα, όχι μόνο δεν υποκαθιστά την εθνική μας ταυτότητα, αλλά, καταλλήλως αξιοποιούμενη, και την εξυπηρετεί - προσφέροντας στην ελληνική πολιτεία ευρύ στίβο για την επίτευξη των εθνικών της στόχων. Πρόκειται για μια πραγματικότητα διαρκείας, με την οποία όλοι, ευρωπαϊστές και μη, οφείλουμε να συμφιλιωθούμε· πολλώ μάλλον καθότι ανήκουμε σε χώρα αδυνατούσα, λόγω μεγέθους, να επηρεάσει καθοριστικά το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.
Κατά τα λοιπά, προαπαιτούμενο για την επιβεβλημένη ανασύνταξη του κράτους μας είναι μια βαθιά πολιτειακή τομή με πυρήνα: τη θεσμοθέτηση ενός ισχυρού, λαοπρόβλητου προέδρου· την επικέντρωση του κοινοβουλίου στο νομοθετικό έργο και στον έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας· και τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης. Διότι μόνον ένας στιβαρός, αλλά συγχρόνως αυστηρά ελεγχόμενος, εκτελεστικός βραχίονας θα είναι σε θέση να ανοίξει τον δρόμο στην αξιοκρατική ανανέωση του κυβερνητικού προσωπικού της χώρας - και συνακόλουθα και στον εκσυγχρονισμό των κρατικών δομών και υπηρεσιών.
Η αντίφαση μεταξύ της άθλιας ποιοτικής εικόνας των πολιτικών μας ταγών και της τεράστιας δεξαμενής μορφωμένων και ταλαντούχων Ελλήνων εντός και εκτός συνόρων είναι τραγική - και πρέπει να αρθεί. Συγκριτικά με κράτη ανάλογου μεγέθους στην Ευρώπη και ανά τον κόσμο, οι ανθρώπινοι πόροι μας είναι εντυπωσιακοί. Η αξιοποίησή τους θα αποτελέσει αυτονοήτως την κεντρική στόχευση μιας υγιούς εθνικής ανορθωτικής προσπάθειας.

2014-06-17, Πολιτική ενότητα, δημοκρατία και αλληλεγγύη ακόμη υποφέρουν

on Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

2014-06-17, Πολιτική ενότητα, δημοκρατία και αλληλεγγύη  ακόμη υποφέρουν

  Δέκα χρόνια μετά τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωση (Ε.Ε.), καθηγητές και ειδικοί για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις του Πανεπιστημίου Λευκωσίας συζήτησαν και ανέλυσαν ξεχωριστά γεγονότα που απασχόλησαν την Ένωση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Στις αναλύσεις τους εντοπίζουν δυνατά και αδύνατα σημεία, υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι η οικονομική ένωση χωρίς πολιτική ενοποίηση είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ε.Ε. Επίσης, ότι η δημοκρατία, η αλληλεγγύη και το θέμα της ασφάλειας χρειάζεται να τους δοθεί  μεγαλύτερη προσοχή. Τις εργασίες του συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε χθες άνοιξε ο Πρόεδρος του Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου, Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους.  
    Ο Μιχάλης Ατταλίδης, Πρύτανης του Πανεπιστημίου, αναφερόμενος σε συγκλονιστικά γεγονότα στην Ε.Ε. κατά τα τελευταία χρόνια επεσήμανε: Το 2004, δεν υπήρχε οικονομική κρίση, και δεν υπήρχε ούτε διάλογος  Βορρά - Νότου στην ημερήσια διάταξη. Ωστόσο, στην περίοδο αυτή βρίσκονται και οι ρίζες που οδήγησαν στη σημερινή οικονομική κρίση.  Η "κρίση της παγκοσμιοποίησης» επέφερε μια σημαντική αλλαγή - μια μετακίνηση προς τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες της Ασίας. Υπήρξε επίσης  μια κρίση σε αυτό που ονομάζεται κοινωνική δημοκρατία και πρόβλημα «συνύπαρξης» μεταξύ ορισμένων χωρών… Υπήρχε πρόβλημα ανισορροπίας ανάμεσα στο κέντρο και την περιφέρεια. Πιστεύει ότι η Κύπρος - μια μικρή χώρα - έχει ωφεληθεί από την ένταξη της στην Ε.Ε. Είναι βέβαιο, είπε, ότι εισήλθε στην Ένωση για στρατηγικούς λόγους και λόγους ασφαλείας και αυτό σε κάποιο βαθμό το έχει επιτύχει. Επίσης υπάρχουν πολλά ακόμη που μια μικρή χώρα μπορεί να κερδίσει, αν χρησιμοποιήσει με σύνεση τα διαθέσιμα μέσα και διαδικασίες (στο πρότυπο του Λουξεμβούργου).
 
      Ο Αχιλλέας Αιμιλιανίδης, Αναπληρωτής Καθηγητής Νομικής, τόνισε ότι όταν τα μέλη της Ε.Ε. έχουν τα αποτελέσματα που θέλουν, η Ένωση είναι καλή, αν συμβεί το αντίθετο τότε είναι κακή. Τόνισε ότι οικονομική ενότητα χωρίς πολιτική ενότητα είναι πρόβλημα. Καθώς η οικονομική κρίση έχει δείξει, οικονομική ολοκλήρωση χωρίς πολιτική ενοποίηση, δεν μπορεί να οδηγήσει στο πουθενά. Τα οικονομικά δεν μπορεί να λύσουν όλα τα πολιτικά προβλήματα. Η Ε.Ε. δεν κατόρθωσε να έχει μια φωνή ως Ένωση. Επιπλέον, τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα δείχνουν ότι στην Ε.Ε. υπάρχει πρόβλημα δημοκρατίας. Επίσης, η Κύπρος προσχώρησε στην Ε.Ε., με ενθουσιασμό, με την πεποίθηση ότι η Ένωση θα λειτουργήσει ως καταλύτης για την επίλυση του πολιτικού της προβλήματος, αλλά αυτό δεν έχει συμβεί. Φυσικά, η Ε.Ε. δεν είναι «διάβολος». Έχει συμβάλει θετικά σε πολλούς τομείς. Τα μέλη προσβλέπουν συνεχώς στο τι η  Ε.Ε. πρέπει να κάνει γι 'αυτούς, αλλά θα πρέπει επίσης να δουν τι μπορούν και αυτά να κάνουν για την Ένωση.
      Η Άννα Κουκκίδη-Προκοπίου, Αναλυτής Εξωτερικής Πολιτικής και Επιστημονικός Συνεργάτης του Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων, μίλησε για την αποτυχία της Ε.Ε. να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο,  πρώην Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες που εντάχθηκαν στην Ένωση, βλέπουν το νέο τους ρόλο ως δημοκρατικές χώρες. Έχουμε αντικρύσει αυτά τα μέλη από την οπτική γωνία της οικονομίας και της ασφάλειας τους, είπε, "αλλά τι κάναμε σχετικά με την απόκλιση των χωρών αυτών από τις δημοκρατικές αξίες και κανόνες". Στη δεκαετία του 1950 η Ένωση είχε σχεδιαστεί ως μια πλατφόρμα οικονομικής συνεργασίας, αλλά όπως και στην περίπτωση της χρηματοπιστωτικής αναδιάρθρωσης, ο στόχος ήταν να διασφαλιστεί η σταθερότητα και η ασφάλεια. Το ίδιο συνέβηκε και με την κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου. Γενικά, είπε, οικονομικά μέσα χρησιμοποιούνται για την προώθηση πολιτικών στόχων. Αλλά κάνοντας αυτό, πού τελικά αφήνει την Ε.Ε ..; Οι Γερμανοί έχουν μεταφέρει την Ε.Ε. στους ώμους τους, αλλά έχουν πολύ αδέξια ασκήσει την επιχειρηματική τους  δραστηριότητα έναντι των υπόλοιπων Ευρωπαίων. Επίσης, η Γερμανία χρειάζεται την Ε.Ε. περισσότερο από ό, τι η Ένωση χρειάζεται τη Γερμανία. Όσον αφορά την παροχή ασφάλειας, η Ε.Ε. δεν έχει κάνει τίποτα προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά η Κύπρος δεν θα πρέπει να αποχωρήσει από την Ένωση. Το γενικότερο ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: Τι θέλει η ΕΕ να είναι; 
      Ο Γιώργος Kέντας, Επίκουρος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, αναφέρθηκε στη μεγάλη εικόνα, με τα διαρθρωτικά προβλήματα της Ε.Ε., καθώς και στο ερώτημα εάν θα πρέπει να δεχθεί περισσότερα μέλη ή να θα προχωρήσει σε περαιτέρω εμβάθυνση των υφιστάμενων θεσμών της. Αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο θέμα της αλληλεγγύης και τόνισε ότι αυτή δεν υπάρχει όταν δεν εξυπηρετείται το συμφέρον όλων των μελών. Στην περίπτωση της Κύπρος αντί της αλληλεγγύης, έχουμε ένα μέλος να τιμωρείται με μέτρα που του έχουν επιβληθεί κατά τα αρχικά στάδια της οικονομικής κρίσης. Επίσης τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με το χαμηλό ποσοστό συμμετοχής, υπογραμμίζει ότι υπάρχει πρόβλημα νομιμότητας. Οι πολίτες με τη στάση τους στις ευρωεκλογές δείχνουν ότι δεν τους  αρέσει η ελίτ που οδηγεί σήμερα την Ε.Ε., και δεν δείχνουν καμία αφοσίωση απέναντι της. Τα διαρθρωτικά προβλήματα της ΕΕ είναι τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά. Η Ευρώπη δεν είναι μια αδιαμφισβήτητη μεγάλη παγκόσμια οικονομική δύναμη και η Ασία φαίνεται να αναδύεται ως ένα νέος πρωταγωνιστής. Επίσης, βρισκόμαστε σε μια επικίνδυνη κατάσταση με την άνοδο του εθνικισμού, αλλά από την άλλη πλευρά, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι o μη ξενοφοβικός εθνικιαμός  ( civic nationalism) δεν είναι απαραίτητα κακός.

     Ο Κωνσταντίνος Αδαμίδης, Επίκουρος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, μίλησε για την Ε.Ε. ως παγκόσμιος παροχέας ασφάλειας. Αναφέρθηκε στο ερώτημα ως προς το πώς η Ένωση μπορεί να ασχοληθεί με τις διάφορες απειλές. Οι απειλές αυτές περιλαμβάνουν όλα τα είδη των παγκόσμιων προκλήσεων από κλιματικές αλλαγές, πειρατεία και μετανάστευση έως τρομοκρατία και τοπικές ένοπλες συγκρούσεις. Είναι αμφίβολο αν η Ε.Ε. μπορεί να αναλάβει ένα τέτοιο ρόλο, αφού δεν έχει τις δυνατότητες και την απαιτούμενη αναγνώριση να ασχοληθεί με όλα αυτά. Αλλά για ορισμένες από  τις απειλές, όπως οι κλιματικές αλλαγές, η λαθρομετανάστευση, η εμπορία ανθρώπων και περιβαλλοντικά θέματα, η ΕΕ μπορεί να πάρει το προβάδισμα. Ωστόσο, αναφορικά με άλλες απειλές που προέρχονται από τοπικές ή άλλες συγκρούσεις, όπως η ουκρανική κρίση και οι επιπτώσεις της για την ενέργεια και την ασφάλεια της Ευρώπης, η Ε.Ε. εξακολουθεί να μην έχει την ικανότητα ή την αξιοπιστία να τις αντιμετωπίσει.
Συνοψίζοντας τα διάφορα σημεία που εθίγησαν κατά τη συζήτηση ο καθηγητής  Ανδρέας Θεοφάνους, είπε, «ασχολούμαστε με αυτό το θέμα στο κατάλληλο χρόνο." Αναφέρθηκε στο δημοψήφισμα για την παραμονή ή την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε. και υπογράμμισε ότι πολλοί άνθρωποι φαίνεται να έχουν δεύτερη σκέψη για το πόσο καλά η Ευρωπαϊκή Ένωση, στη σημερινή της μορφή,  έχει λειτουργήσει έως τώρα. Επίσης, υποστήριξε ότι η Ε.Ε. θα πρέπει να εξετάσει πιο σοβαρά το ζήτημα της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης μεταξύ των μελών της, που - όπως δείχνουν τα γεγονότα την τελευταία δεκαετία - δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι έχει επιτύχει.

2014-05-27. Ποια «Νέα Στρατηγική Σχέση» ΗΠΑ – Κύπρου;

on Τρίτη, 27 Μαΐου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Του Δρ. Άριστου Αριστοτέλους, Τέως Βουλευτή, Ειδικού σε Θέματα Άμυνας και Στρατηγικής

2014-05-27. Ποια «Νέα Στρατηγική Σχέση» ΗΠΑ – Κύπρου;

Από την επίσκεψη του αμερικανού Αντιπροέδρου στην Κύπρο και τις δηλώσεις που ακολούθησαν, εκτός από την τόνωση του καλού κλίματος στις σχέσεις Κύπρου – ΗΠΑ και την επανάληψη της πρόθεσης να συμβάλει στις προσπάθειες εξεύρεσης λύσης στο Κυπριακό, δεν μπορεί να εντοπισθεί κάτι το ουσιαστικά καινούργιο ή χειροπιαστό όσον αφορά τη διακήρυξη περί νέας σημαντικής στρατηγικής σχέσης μεταξύ των δύο χωρών.
Ούτε είναι η πρώτη φορά που οι σχέσεις ΗΠΑ – Κύπρου χαρακτηρίζονται "στρατηγικές" – αν αυτό ενδιαφέρει για τις εντυπώσεις. Εδώ και κάποια χρόνια, ιδίως από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, η κυπριακή διπλωματία χαρακτήριζε  την Κύπρο ως «από μακρού στρατηγικό εταίρο των ΗΠΑ» που  «συνεχίζει να είναι τέτοιος…» Οι Αμερικανοί τόνιζαν ότι «κομβική θέση σ’αυτή τη σχέση κατέχουν οι ενωμένες προσπάθειες μας να καταπολεμήσουμε τις  απειλές κατά της παγκόσμιας ασφάλειας». Η Κύπρος «είναι ένας εταίρος κλειδί σε ουσιώδη ζητήματα όπως η ασφάλειας και η αντιτρομοκρατία» και ότι «εντασσόμενη στην Ε.Ε έχει επίσης ενταχθεί στον υπερατλαντικό συνεταιρισμό».
Μέσα από αυτό το πλέγμα των «στρατηγικών σχέσεων»  έχουν υπογραφεί συμφωνίες και μνημόνια, καθώς και ρηματική διακοίνωση δίνοντας σάρκα και οστά σε στρατιωτικές και άλλες διευκολύνσεις προς τις ΗΠΑ. Μία τέτοια συμφωνία υπό μορφή «Ρηματικής Διακοίνωσης», που εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο στις 3 Δεκεμβρίου του 2002 και κρατήθηκε μυστική  είναι η αρ. PD-MA/A/4.1.05.,  που δεν έχει κατατεθεί ούτε στον Ο.Η.Ε αλλά ούτε και έχει γνώση η Κυπριακή Βουλή. Η συμφωνία επιτρέπει στο αμερικανικό στρατιωτικό προσωπικό να εισέρχεται και εξέρχεται στην Κύπρο με ή χωρίς στολές και οπλισμό. Οχήματα, σκάφη και  αεροσκάφη των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ απαλλάσσονται από τέλη προσγείωσης, πλοήγησης, ελλιμενισμού, υπερπτήσεων, χερσαίας διαμετακόμισης ή στάθμευσης ενόσω βρίσκονται στην Κυπριακή Δημοκρατία (Κ.Δ.). Οι ΗΠΑ δύνανται να εισαγάγουν ή εξάγουν από την Κύπρο οποιαδήποτε προσωπική περιουσία, εξοπλισμό,  τεχνολογία, εκπαιδευτικό και άλλο υλικό ή υπηρεσία που απαιτείται για την εφαρμογή της συμφωνίας – χωρίς να υπόκεινται σε έλεγχο, έρευνα, εξασφάλιση άδειας ή περιορισμούς από την Κ.Δ. Οι ΗΠΑ μπορούν να λειτουργούν τα δικά τους τηλεπικοινωνιακά συστήματα και να χρησιμοποιούν όλα τα αναγκαία ραδιοπεδία χωρίς κόστος. Τυχόν διεκδικήσεις από τρίτα μέρη θα τις χειρίζεται η αμερικανική κυβέρνηση βάση των Νόμων των ΗΠΑ. 
 Σημειώνεται ότι από την εφαρμογή της συμφωνίας αυτής έχει παραχωρηθεί σε πέραν των 850 περιπτώσεων δικαίωμα για υπερπτήσεις, προσγειώσεις κ.λπ. σε αμερικανικά αεροσκάφη, καθώς και  προσβάσεις σε κυπριακά λιμάνια, για μεταφορά στρατευμάτων σε αποστολές ή επιχειρήσεις σε διάφορες περιοχές. Πέραν τούτων η συμβολή της Κύπρου στην εκκένωση Αμερικανών πολιτών στο Λίβανο το 2006  και τελευταίως στη διευκόλυνση στις διαδικασίες για την καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας,  όπως και η σύμπλευση της Λευκωσίας  με τις ΗΠΑ μέσω της Ε.Ε.  στη λήψη  μέτρων κατά του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, είναι οι πιο πρόσφατες περιπτώσεις τέτοιας «στρατηγικής» συνεργασίας με τις ΗΠΑ. 
 Όμως, οι αναφορές του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ και του Κυπρίου Προέδρου στην Κ.Δ. ως  «σημαντικής στρατηγικής εταίρου»  ή «εταίρου κλειδί» έχουν  και στο παρελθόν σε διάφορες περιπτώσεις ειπωθεί. Τι αποτελεί καινούργιο στοιχείο σ’ αυτή τη «νέα εταιρική σχέση» είναι ότι η Κύπρος – όπως υποδεικνύει και ο Μπάιντεν - ταυτίζεται ανοικτά με την Ουάσιγκτον κατά της Ρωσίας στο θέμα της Ουκρανίας επιβάλλοντας κυρώσεις κατά Μόσχας, γέρνοντας την  πλάστιγγα των προτεραιοτήτων της εξωτερικής της πολιτικής υπέρ των ΗΠΑ. Δεδομένων όμως των  ευθαρσώς διακηρυχθέντων φιλοαμερικανικών και φιλονατοϊκών προσαν- ατολισμών της κυβέρνησης της Κ.Δ. ίσως να κινδυνεύει να είναι λιγότερο πειστική έναντι της Μόσχας  - όσο δίκαιο και να έχει -  όταν εξηγεί πως ένεκα Ε.Ε δεν είχε άλλη επιλογή.

2014-05-17, Α-ΝΟΗΤΕΣ ΑΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΕΣ!

on Σάββατο, 17 Μαΐου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Δημήτρης Μπάκας, Αντγος ε.α.

ΠΡΟΟΙΜΙΟ.
Πόλωση είναι η μαγική έννοια για συσπείρωση ατόμων. Τα κόμματα σε αυτή οφείλουν την υπόστασή τους. Επιστρατεύονται εύηχες και βαρύγδουπες λέξεις, με ευρύτατο περιεχόμενο, που δύσκολα προσδιορίζεται. Ο καθένας το εννοεί σύμφωνα με το δικό του κώδικα ενδιαφερόντων και προπαντός των συμφερόντων του.
Όσο πιο εμφανής είναι η διαφορά τόσο πιο ισχυρότερη η πόλωση και η συσπείρωση. Η υπερβολή προκαλεί τον απόλυτο διαχωρισμό.
Οι μεν με τις ορθές ιδέες και οι αντίπαλοί τους με τις εσφαλμένες. Ακριβώς το αντίθετο ισχυρίζονται οι άλλοι. Και οι πολλοί μένουν αμήχανοι. Τι να διαλέξουν άραγε!
ΕΙΣΑΓΩΓΗ.
Η δημοκρατία αναδεικνύει τις διαφορές. Στην πραγματικότητα τις «θέλει». Τις έχει ανάγκη. Γιατί με αυτές αποκαλύπτονται όλες οι πλευρές της πραγματικότητας. Από την, εν μέτρω, εκδήλωση των διαφορών αναφύονται η μοναδικότητα, η διαφορετικότητα, η ατομικότητα. Κοντολογίς η προσωπικότητα των μελών της.
Ο νους του ανθρώπου, όπως, άλλωστε, όλα τα αισθητήρια όργανά του διακρίνουν πιο εύκολα τις αντιθέσεις και λιγότερο τις ομαλότητες και τις αρμονίες.
Στο μικρό αυτό άρθρο δεν θα ασχοληθούμε με έννοιες, που φαίνονται ως άκρως αντίθετες αλλά στην πραγματικότητα έχουν δυσδιάκριτα όρια μεταξύ τους, όπως:  πρόοδος και συντήρηση, δεξιά και αριστερά, ηθικό και μη, αληθινό και ψεύτικο.
Θα σταθούμε σε δυο τρανταχτά συνθήματα:  Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ελευθερία, Δημοκρατία απέναντι στα: Οικογένεια, Πατρίδα, Θρησκεία.
Είναι άραγε ασύμβατες αυτές οι ωραίες ιδέες! ή κρύβεται μια σκοπιμότητα διχοστασίας, οπότε είναι  ψευδές το δίλημμα!

ΟΡΟΙ- ΕΝΝΟΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ.
Οικογένεια: Ομάδα ατόμων, που συνδέονται μεταξύ τους με δεσμούς αίματος, γάμου, υιοθεσίας και  διαμένουν κάτω από την ίδια στέγη. Είναι η ζεστή φωλιά, στην οποία επωάζεται ως καρπός αγάπης η ίδια η ζωή. Εκεί το άτομο δημιουργεί τα πρώτα και πιο σταθερά ριζώματα της προσωπικότητας. Στεριώνει την ατομικότητά του με την ένταξη σε στενό αλλά συμπαγές ανθρώπινο  σύνολο. Στο πρόσωπο της μητέρας αναγνωρίζει τον άλλον, ως καθρέφτη του εαυτού του. Στην Οικογένεια δομούνται τα θεμέλια της ανθρωπινότητας.
Πατρίδα: Ο τόπος γεννήσεως  ή εγκαταστάσεως, όπου το άτομο διαμορφώνεται  ως προσωπικότητα. Είναι η διευρυμένη μεγάλη οικογένεια.  «Δίχως Πατρίδα δεν ζει η  ανθρώπινη ψυχή». Μέσα στην Πατρίδα γίνεται το μεγαλύτερο συνειδητό πλάτεμα του εαυτού μας.  Δημιουργείται και  το βαθύτερο ρίζωμα στο χρόνο, στην ιστορία και την οιωνεί αιωνιότητα.
Θρησκεία: Ταυτίζεται, συνήθως, με το θρησκευτικό δόγμα. Αλλά συνιστά ένα βαθύτερο συναίσθημα πίστεως, στην  αξία της ιερότητας, με την οποία εκφράζεται η ύπατη σχέση του ανθρώπου με το Θείο. Δημιουργεί την πιο στερεή σύνδεση του ανθρώπου με το άπειρο και με την αιωνιότητα. Οι άνθρωποι, στην πλειονότητά τους,  βρίσκουν τη νοηματοδότηση και ισορροπία του βίου τους. Οι αρνητικές πρακτικές της  οφείλονται στην κακή και δογματική εφαρμογή. Ήτοι είναι εκτροπές από την θεώρηση του Υπέρτατου Όντος, ως κρυστάλλωση της  Σοφίας, του Κάλλους και του Αγαθού. Το αγνό θρησκεύεσθαι συμβάλλει στη ειλικρινή αδελφοσύνη, που είναι η ύπατη αξία μετουσίωσης του ατόμου σε πρόσωπο.
Ανθρώπινα δικαιώματα:  «Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης» {ΟΗΕ]. Είναι βασικά δικαιώματα και θεμελιώδεις ελευθερίες που δικαιούνται όλοι οι άνθρωποι. Το δικαίωμα στη ζωή και ελευθερία, η ισότητα απέναντι στο νόμο κλπ. Έχουν, ως  βασική προϋπόθεση τον άνθρωπο ως πρόσωπο. Ο σεβασμός στο πρόσωπο του άλλου περιορίζει στο ελάχιστο τις ατομικές ελευθερίες. Όταν αυτό γίνει συνειδητά αποδεχτό μετατρέπεται σε πηγή  ψυχικής ηδονής.
Ελευθερία: Η δυνατότητα αυτόβουλης και απεριόριστης δράσεως  σύμφωνα με τις επιθυμίες κάποιου. Η καθολική ελευθερία, με τα σημερινά δεδομένα, είναι το σωρευτικό αποτέλεσμα της ατομικής, της κοινωνικής και της πολιτικής ελευθερίας, καθώς και των εσωτερικών ελευθεριών. Η Ελευθερία είναι το ύπατο αγαθό του ανθρώπου. Δεν υπάρχει όμως καμία ελευθερία χωρίς την αντίστοιχη ευθύνη. Ουσιαστικά η ελευθερία είναι μια ιδανική κατάσταση εξισορρόπησης αναγκών, ικανοτήτων, δυνατοτήτων με τις συνθήκες περιβάλλοντος που βρίσκονται σε ένα διαρκή αγώνα αλληλοεπιδράσεων.
Δημοκρατία: Το πολίτευμα, σύμφωνα με το οποίο η εξουσία [εκ του ρήματος έξειμι] ανήκει στο Δήμο, τουτέστιν τον Λαό. Οι διαχειριστές της εξουσίας είναι  εντολοδόχοι. Χωρίς Δήμο, ως οντότητα, δεν υπάρχουν Πολιτεία και Κράτος δηλαδή ισχύς για εφαρμογή της βούλησης του δήμου. Η υπόσταση  δήμου απαιτεί ένα βαθμό συνοχής και ανοχής μέσα σε  συναίσθημα του συν-ανήκειν. Με άλλα λόγια απαιτείται αδελφοσύνη. Η μόνη που γεφυρώνει και εξισορροπεί τις αντιθέσεις που οπωσδήποτε ανακύπτουν στην εφαρμογή των ατομικών βουλήσεων. Κατά την εφαρμογή της ατομικής ελευθερίας και  ισότητας, ανακύπτουν αντικρουόμενες συνιστώσες. Η διαφορετικότητα, η ατομικότητα, η ταυτοσημία, η μη απόλυτη συγκρισιμότητα και αντικαταστησιμότητα  και τόσα άλλα μόνον σε ένα πνεύμα αδελφοσύνης, όμοιο με εκείνο της Οικογένειας μπορούν να εξισορροπηθούν με  δίκαιο τρόπο. Άλλως προκαλούνται διασπαστικές τάσεις.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.
• Όλες οι παραπάνω έννοιες, όπως και οι έννοιες  Έθνος, Πολιτεία, Κράτος, Κοινότητα, Κοινωνία κλπ αναφέρονται στον Άνθρωπο, ως πρόσωπο., ως «ιερή» οντότητα και  έχουν ως σκοπό την ολβιότητά του. Τις έχει μορφοποιήσει  και  επιλέξει ως αγαθά και αξίες της ζωής του, ό ίδιος ο άνθρωπος, που συνιστά την αφετηρία και το τέλος.
• Η οικογένεια, η Πατρίδα, η Θρησκεία έχουν ως στοιχείο τους ένα βαθμό ιερότητας. Η αξία του ιερού φέρνει τα άτομα πιο κοντά γιατί τα προβάλλει ως πρόσωπα σε ευρύτερους χώρους και χρόνους, μέχρι την αιωνιότητα. Η ιερότητα είναι αγνή, όταν κρυσταλλώνεται στην αλήθεια, το κάλλος και το αγαθό. Διαφορετικά καθίσταται πηγή φανατισμού.
• Η δημοκρατία αναδύεται από το μέτρο των χρυσών αναλογιών. Μόνον μια δημοκρατία , η οποία σέβεται την αναλογία του κάθε συστατικού της[πολιτικού,  παιδείας, οικονομικού, δικαιοσύνης, εθνικής άμυνας κλπ]  μετουσιώνεται σε πηγή ολβιότητας, οπότε τα ανθρώπινα δικαιώματα αναδύονται ως θαλερές ποιότητες.
• Η Δημοκρατία δεν είναι μια απλή ονομαστική κατάκτηση. Είναι ιδανικό που  συνεχώς διαφεύγει. Είναι ένα διαρκές κοινωνικό πρόταγμα όλων των μελών της.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.
Η ζωή του ανθρώπου είναι μια σύνθεση ενεργημάτων με ξεχωριστό  ρόλο  και αξία. Όλες οι αξίες πρέπει να θεωρούνται ταυτόχρονα. Ποτέ και καμία κυριαρχία ενός στοιχείου επί των λοιπών. Συντονισμός μόνο. Από την αρμονική σύνθεση, μέσα στα πλαίσια της χρυσής αναλογίας, όλων των δραστηριοτήτων, αναδύεται η ολβιότητα των μελών της κοινωνίας.
Τούτο είναι άλγημα πολιτών- προσώπων τα οποία διαμορφώνονται με την παιδαγωγία και την ανδραγωγία.
Δεν υπάρχει, λοιπόν,  ασυμβατότητα των παραπάνω αγαθών και αξιών. Είναι επιδεκτικά αρμονικής σύνθεσης.
Τα περί αντιθέτου συνιστούν απλές ιδεοληψίες για συσπειρώσεις που οδηγούν εκ του ασφαλούς στην καταστροφή καθόσον προκαλούν  διχοστασία και αντιπαλότητες.

2014-04-25, Δημοψηφίσματα σε Κύπρο και Κριμαία: Δύο μέτρα και δύο σταθμά

on Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Λάμπρου, Πολιτικός Επιστήμων

Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Κριμαία και, ιδιαίτερα, η ρωσική ενέργεια διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την απόσχιση της περιοχής και την ενσωμάτωση της στη Ρωσική Ομοσπονδία προκάλεσαν την έντονη αντίδραση δυτικών κυβερνήσεων, οι οποίες υποστήριξαν πως το δημοψήφισμα παραβίασε το διεθνές δίκαιο μη αναγνωρίζοντας, παράλληλα, το αποτέλεσμα. Οι αντιδράσεις αυτές για το δημοψήφισμα στην Κριμαία έρχονται σε ευθεία αντίθεση  με την στάση, την οποία τήρησαν οι ίδιες χώρες στα δύο ξεχωριστά δημοψηφίσματα, στην Κύπρο, το 2004, στην Κύπρο.

2014-03-26, «Η δυστυχία να είσαι Έλληνας»

on Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Δρ Μελέτης Η. Μελετόπουλος

    Διάβασα με πραγματική θλίψη ένα άρθρο του κ. Νίκου Δήμου σε πολιτική ιστοσελίδα, με τίτλο «Πότε θα διδαχθούν τα παιδιά την αλήθεια για το 21;» Το άρθρο επιχειρεί να απαξιώσει την μεγάλη Επανάσταση, στην οποία ο κ.Δήμου οφείλει το γεγονός ότι είναι ελεύθερος άνθρωπος και όχι δούλος σε ένα ανελεύθερο κράτος. Στο γεμάτο μίσος κείμενό του, παραθέτει εκφράσεις του τύπου: «Η επανάσταση ξεκίνησε όχι από τους ηρωικούς αρματολούς και κλέφτες (αντίθετα αυτοί και μέσα στον Αγώνα πολεμούσαν σαν μισθοφόροι για αμοιβή και λάφυρα)....»,  «Το Πατριαρχείο το αφόρισε.  Οι Πρόκριτοι και οι Ιεράρχες το χλεύασαν. Ο Καποδίστριας του γύρισε τις πλάτες. Ο Κοραής μας το μυκτήρισε», «Η Εκκλησία όχι μόνο δεν πρωτοστάτησε στον Αγώνα αλλά τον πολέμησε με κάθε τρόπο.», «Φυσικά κανείς δεν ήταν στην Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός όχι μόνο δεν σήκωσε το λάβαρο (που φτιάχτηκε μετά από 50 χρόνια) αλλά έβριζε τον επαναστάτη Παπαφλέσσα ως ‘εξωλέστατον’», «Η επανάσταση του 21 απέτυχε ολοκληρωτικά», «Στην Επανάσταση έγιναν πράξεις θηριωδίας εκ μέρους των Ελλήνων. Στην κατάληψη της Τριπολιτσάς σφάχτηκαν πάνω από 30.000 άμαχοι – ανάμεσά τους πολλοί Εβραίοι που ήταν αμέτοχοι στον αγώνα. Λόγος: το πλιάτσικο..... (Αντίθετα οι Τουρκαλβανοί υπερασπιστές της πόλης έφυγαν αλώβητοι μετά από συμφωνία. Που σημαίνει ότι ο Κολοκοτρώνης είχε τον έλεγχο του στρατού του και άρα επέτρεψε τη εθνοκάθαρση).” Κλπ. κλπ.
    Οι ισχυρισμοί του συγγραφέα του άρθρου δεν έχουν παραχθεί από μελέτη των πηγών αλλά από στερεότυπα, ιδεοληψίες και πολλή-πολλή εμπάθεια. Σταχυολογώντας: το δήθεν ζήτημα της Αγίας Λαύρας  έχει ήδη λυθεί από  την (καθόλου εθνικιστική εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, φαντάζομαι ότι ο κ.Δήμου θα συμφωνεί σε αυτό), με την δημοσίευση αδιάσειστου ντοκουμέντου στο φύλλο της 18 Μαρτίου, την προηγούμενη εβδομάδα, που αποδεικνύει ότι το γεγονός της Αγίας Λαύρας υπήρξε πράγματι όπως μεταφέρεται ακριβώς από την ιστορική μνήμη, αν και τρεις μέρες νωρίτερα από την επέτειο. Αποκλείεται ο κ.Δήμου, με διδακτορικό στην Φιλοσοφία από Γερμανικό πανεπιστήμιο, να μην αναθεώρησε κατόπιν τούτου το στερεότυπό του ότι «δεν υπήρξε Αγία Λαύρα» από ένα τόσο ισχυρό ντοκουμέντο, που αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο.
    Πέραν αυτού, ο –επαναλαμβάνω- διδάκτωρ έγκριτου Γερμανικού πανεπιστημίου κ.Δήμου δεν μπορεί να χρησιμοποιεί τον όρο «εθνοκάθαρση» γιά γεγονότα που συνέβησαν τον 19ο αιώνα, σαν τους παλαιούς, ξεπερασμένους πιά μαρξιστές, που χαρακτήριζαν... ιμπεριαλιστική την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, την στιγμή που ο ιμπεριαλισμός ορίζεται από την μαρξιστική βιβλιογραφία ως η κατάκτηση νέων αγορών από ένα καπιταλιστικό κράτος.... Επίσης ο κ.Δήμου σίγουρα δεν αγνοεί (αν αγνοεί τότε τι παρεμβαίνει σε άγνωστο σε αυτόν έδαφος) ότι ο Παπαφλέσσας μύησε ολόκληρη την Πελοποννησιακή Δημογεροντία και την Κλεφτουριά στην Φιλική Εταιρεία, και ασφαλώς ότι οι πρόκριτοι έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο, ηγήθηκαν και χρηματοδότησαν την Επανάσταση, και πλήθος εξ αυτών θυσιάστηκε πολεμώντας τους Τούρκους (οι επιφανέστερες οικογένειες προκρίτων είχαν νεκρούς, όπως οι Κρεββατάδες, οι Δεληγιανναίοι, οι Μαυρομιχαλαίοι κλπ), ενώ οι υπόλοιποι έδωσαν την περιουσία τους. Και, μάλιστα, θηριωδίες έγιναν, όπως έγιναν δυστυχώς και γίνονται σε όλους τους πολέμους, αλλά κ.Δήμου μου, οργανισμός που να κάνει δώρο την Ελευθερία σε υπόδουλα έθνη δεν υπήρχε το 1821 και μάλλον δεν υπάρχει και σήμερα.
    Τέλος, η «αποτυχία» της Επανάστασης, που αναφέρει ο κ.Δήμου, μάλλον θα είχε οδηγήσει στο να είναι σήμερα ο κ.Δήμου ελληνικής καταγωγής υπήκοος της Τουρκικής Δημοκρατίας (χωρίς τουίτερ γιά να εκπέμπει τις απόψεις του....). Το δε Ναυαρίνο, το ύστατο επιχείρημα του κ.Δήμου για να αποδείξει ότι «η Επανάσταση απέτυχε», δεν θα είχε συμβεί εάν δεν είχαν προηγηθεί τα Δερβενάκια, το Μεσολόγγι και όλα τα γεγονότα που προκάλεσαν την αλυσσίδα συμβάντων και τις διεθνείς εξελίξεις που οδήγησαν στο Ναυαρίνο. Διότι έτσι στα καλά καθούμενα δεν θα έρχονταν τρεις τεράστιοι στόλοι να απελευθερώσουν ένα φρόνιμο και ευχαριστημένο από την διαβίωσή του στο «πολυπολιτισμικόν» οθωμανικό πλαίσιο....
    Το θλιβερό είναι ότι όλα αυτά προέρχονται από έναν άνθρωπο με υψηλή παιδεία. Αλλά ποτέ και πουθενά η παιδεία δεν είναι ισχυρότερη από τα σκοτεινά ψυχικά βάθη. Γνωρίζω κοινωνικά τον κύριο Νίκο Δήμου από το 1986. Είναι γεννημένος το 1934. Φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών, σπούδασε Φιλοσοφία στην Γερμανία και στην συνέχεια εργάσθηκε ως διαφημιστής. Είχε μάλιστα δική του εταιρεία. Κάποτε βαρέθηκε, κουράστηκε, έκλεισε ή πούλησε την διαφημιστική του εταιρεία και ασχολήθηκε με το γράψιμο. Δεν εξελίχθηκε ποτέ σε σημαντικό φιλοσοφικό μέγεθος (του ύψους ενός Κωνσταντίνου Τσάτσου, ενός Δεσποτόπουλου ή ενός Καστοριάδη). Με είχε όμως παραξενέψει ο τίτλος που είχε δώσει σε ένα μικρό, ολιγοσέλιδο πόνημά του: «Η δυστυχία να είσαι Έλληνας».
    Ο τίτλος αυτός μου έδωσε την εντύπωση ότι ο ίδιος ο συγγραφέας είναι δυστυχισμένος που γεννήθηκε Έλληνας. Διότι όλοι εμείς εδώ, στην ξερή, πανάρχαιη αλλά ιστορική κόγχη στην οποία κατοικούμε από την εποχή του λίθου, και μαζί όλοι όσοι ήρθαμε στους αιώνες που πέρασαν ως ειρηνικοί μετανάστες ή πολεμοχαρείς εισβολείς Ιλλυριοί, Σλαύοι, Φράγκοι κ.λπ., είμαστε ευτυχείς που είμαστε Έλληνες. Που βλέπουμε κάθε μέρα την Ακρόπολη για την οποία ταξιδεύουν εκατομμύρια τουριστών από όλο τον κόσμο μέχρις εδώ. Που περπατάμε στα ίδια καλντερίμια που περπάτησαν ο Σόλων, ο Σωκράτης, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων, ο Καραϊσκάκης και ο Κολοκοτρώνης. Που βλέπουμε τα ίδια τοπία που ενέπνευσαν τον Γύζη, τον Παρθένη, τον Θεόφιλο, τον Παλαμά, τον Καζαντζάκη, τον Σικελιανό, τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα και τον Ελύτη. Που μιλάμε μία ασύλληπτα πλούσια και εκφραστική γλώσσα. Που ζούμε σε μία χώρα εκπληκτικής καλλονής. Που μας λιάζει ο πιό φωτεινός ουρανός του κόσμου (παρεπιμπτόντως ο κ.Δήμου έχει συγγράψει και μία μελέτη γιά το Ελληνικό Φως, το οποίο όμως φαίνεται ότι δεν τον παρηγορεί που γεννήθηκε Έλλην).
    Διερωτάται κανείς τι απωθημένα απέναντι στην πατρίδα του (και εν τέλει απέναντι στον εαυτό του) έχει ένας άνθρωπος που στα ογδόντα του, ανήμερα της εθνικής επετείου, αισθάνεται την ανάγκη να λοιδωρήσει την συγκλονιστική Επανάσταση που μας έδωσε πίσω  το φως μας.

2014-03-16, Η απορία του αιώνα: "Γιατί δεν κάνουν δικοινοτική/διζωνική με πολιτική ισότητα" στην Ουκρανία;

on Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Παναγώτης Ήφαιστος

Η κρίση της Ουκρανίας είναι ιδανική περίπτωση για να θυμηθούμε και να υπογραμμίσουμε ότι η συμφορά που πλήττει την Ελλάδα και την Κύπρο δεν είναι τυχαία. Τα αίτια είναι η τύφλωση για τις προϋποθέσεις που συγκροτούν και συγκρατούν ένα κράτος, τύφλωση για τον ανελέητα ανταγωνιστικό χαρακτήρα του κρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος, τύφλωση για τις στρατηγικές των ηγεμονικών δυνάμεων, τύφλωση όσων κομμουνιστών ή φιλελεύθερων πίστεψαν στην μια ή άλλη εκδοχή ένωσης του πλανήτη και σίγουρα τύφλωση για τον ρόλο του εθνικού συμφέροντος στο άναρχο διεθνές σύστημα και τύφλωση για τον εξαρτημένο χαρακτήρα των διεθνών θεσμών..
ΕΔΩ! η συνέχεια.

2014-03-16. Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ…!

on Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος

Γνωρίζω ότι οι ασχολίες σας είναι πολλές και ασφαλώς θα σας είναι δυσχερές να εγκύψετε στα ληρήματα της ταπεινής μου γραφίδας. Αλλ’ επειδή όλα τα Συντάγματα από καταβολής Ελληνικού Κράτους (1-1-1822), μου αναγνωρίζουν το δικαίωμα του «ἀναφέρεσθαι εἰς τάς ἀρχάς», τολμώ –παρότι γνωρίζω ότι το σχετικό άρθρο του Συντάγματος εμπίπτει στις περιπτώσεις φαιδρότητας– να σας απευθύνω την ύστατη τούτη έκκληση:

2014-03-11. Η Ουκρανία και το Μαλακό Υπογάστριο της Ρωσίας

on Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Συνέντευξη Α. Αριστοτέλους του ΚΚΣΜ

Μέχρι τα άκρα μπορεί να φθάσει η Ρωσία προκειμένου να διασφαλίσει τον περίγυρό της, τονίζει ο ‘Αριστος Αριστοτέλους ο οποίος αναλύει σε συνέντευξη του στον Κωστάκη Αντωνίου στη « Σημερινή» (09. 03.4014) τα αίτια και την ουσία της διαμάχης που ξέσπασε με επίκεντρο την Ουκρανία. Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης παρατίθεται πιο κάτω.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέντευξη.

20140309- Ντε Γκώλ, Ουκρανία και Ευρωπαική Ασφάλεια

on Κυριακή, 09 Μαρτίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Μάριος Ευρυβιάδης, Επίκουρος Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου

Δεν είναι καθόλου τυχαίο οτι το μόνο άγαλμα σύγχρονου Ευρωπαίου ηγέτη που υπάρχει στη Μόσχα είναι αυτό του Γάλλου Προέδρου και Στρατηγού Σάρλ Ντε Γκώλ. Βρίσκεται στην πλατεία Κόσμος, εκεί όπου επί τσαρικής εποχής αναπτύχθηκε η Γαλλική κοινότητα. Το επιβλητικό οκτάμετρο άγαλμα του Γάλλου ηγέτη με στρατιωτική στολή επικάθεται μιας δεκάμετρης εξέδρας απο γρανίτη.

Διαβάστε ΕΔΩ! όλο το κείμενο.

Κρίση στην Ουκρανία. Πόσοι ηλίθιοι μπορεί να είμαστε;

on Τετάρτη, 05 Μαρτίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης, από το Freepen.gr

Τα Ορλωφικά έχουν αφήσει πίσω τους την αίσθηση του ανικανοποίητου. Πολύ θα θέλαμε να μας έχουν «απελευθερώσει» από τον Οθωμανικό ζυγό οι ομόθρησκοι Ρώσοι και όχι οι τρισκατάρατοι αιρετικοί της Δύσης.

Η περί της Αμμοχώστου επικοινωνιακή απάτη.

on Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Δρ Άρης Πετάσης

Το παρόν αποτελεί συνέχεια του άρθρου του συγγραφέα για την επικοινωνιακή απάτη του “εφικτού.”  Τελευταία βλέπουμε μια συντονισμένη προσπάθεια επικοινωνιακής απάτης από επικοινωνιολόγους και έμμισθους εκπροσώπους για δημιουργία ψεύτικης ευφορίας και ενθουσιασμού γύρω από δήθεν επικείμενο άνοιγμα της Αμμοχώστου, αγνοώντας τις κρυστάλλινες θέσεις της Τουρκίας και τα ανταλλάγματα που ζητά.  Οι ίδιοι κύκλοι δημαγωγούν εκμεταλλευόμενοι τις φιλότιμες και αξιέπαινες προσπάθειες του Δημάρχου Αμμοχώστου και των συνεργατών του υπέρ μιας καθαρής επιστροφής ολόκληρης της πόλης.

Διαβάστε ΕΔΩ! ολόκληρο το άρθρο.

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ: ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ

on Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Γεώργιος Ε. Σέκερης, Πρέσβης ε.τ.

Το «κοινό ανακοινωθέν» Αναστασιάδη-Έρογλου δρομολογεί λύση που, εάν ολοκληρωθεί, μόνο επουσιωδώς θα διαφέρει από το Σχέδιο Ανάν: Θα συγκροτηθούν δύο «συνιστώντα κράτη» - πλήρως αυτοδιοικούμενα υπό σκιώδη κεντρική εξουσία. Θα επιτραπεί η ελεύθερη εγκατάσταση ανά την κυπριακή επικράτεια, τόσο των Ελληνοκυπρίων, όσο και των Τουρκοκυπρίων – με πιθανότατο επακόλουθο, πολλοί μεν από τους τελευταίους να κινηθούν προς Νότον, πλην όμως ελάχιστοι από τους πρώτους να επιλέξουν να εγκατασταθούν σε περιοχές υπό τουρκική διοίκηση.

ΠΕΡΙ ΗΓΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΘΗΤΕΙΑΣ

on Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014. Posted in Απόψεις μη Μελών

Γράφει ο Αντγος ε.α. Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης

Το περιστατικό συνέβη στο Ισραήλ, το 2000,  έγινε δημόσια και μεταδόθηκε από την Ισραηλινή τηλεόραση. Συνέβη κατά την ανάληψη καθηκόντων του νέου Υπαρχηγού του Γενικού Επιτελείου των Ισραηλινών Ενόπλων δυνάμεων (IDF), μια θέση που κατά παράδοση, χωρίς να είναι απόλυτο,  είναι ο προάγγελοςγια τον επόμενο αρχηγό του Γενικού Επιτελείου.

<<  4 5 6 7 8 [910 11 12  >>