Blog

Πηγή φωτογραφίας: Τα ΝΕΑ.

Μετά την προχθεσινή επέμβαση της DELTA FORCE, στη Βενεζουέλα, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη του δικτάτορα Μαδούρο, διαβάζω δεξιά και αριστερά ότι όλο αυτό έγινε γιατί οι ΗΠΑ, έχουν ανάγκη τα πετρελαϊκά αποθέματα της Βενεζουέλα, ως απόρροια, της συνεχούς αύξησης του ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη. Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή απλά όσοι γράφουν και υποστηρίζουν αυτή την άποψη βλέπουν μόνο αυτό που φαίνεται και όχι αυτό που πραγματικά συμβαίνει; Την απάντηση θα τη δώσουμε παρακάτω. Εδώ θα πρέπει να σημειώσω ότι έχω γράψει πάρα πολλές φορές τόσο σε δημοσιευμένες αναλύσεις μου σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, όσο και σε αναρτήσεις μου στο προσωπικό μου Facebook, ότι Αντικειμενικός Σκοπός ή κατά το στρατιωτικότερο ο ΑΝ.ΣΚ. των ΗΠΑ, είναι η τελική αναμέτρηση με την Κίνα, είτε οικονομικά, είτε στρατιωτικά, είτε ο σταδιακός συνδυασμός και των δύο. Πάμε όμως να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά.

Το δόγμα της διπλής ανάσχεσης.

Εδώ και ένα χρόνο, δηλαδή από τις 20/1/2025, ημερομηνία που ανέλαβε επίσημα την ηγεσία των ΗΠΑ ο κ. Ντόναλτ Τραμπ, βλέπουμε μια αλλαγή του δόγματος που ακολουθούν οι ΗΠΑ, σε ότι αφορά την άσκηση της  εξωτερικής τους πολιτικής σε σχέση με Ρωσία και Κίνα. Οι ΗΠΑ, επί κυβερνήσεως Δημοκρατικών και Τζον Μπάιντεν, ακολουθούσαν το δόγμα της λεγόμενης «διπλής ανάσχεσης», δηλαδή της ταυτόχρονης αντιμετώπισης της Ρωσίας και της Κίνας, με σκοπό την τελική επικράτηση των ΗΠΑ, ως μοναδικής υπερδύναμης στον πλανήτη. Ουσιαστικά αυτή ήταν η απάντηση των ΗΠΑ και στους δυο, στην προσπάθεια που είχαν ξεκινήσει οι BRICS, για αποδολαριοποίηση του πλανήτη. Στόχος αυτής της προσπάθειας  ήταν να πληγούν οικονομία οι Ηνωμένες Πολιτείες, μια και ο κόσμος θα χρησιμοποιούσε ένα νέο νόμισμα που είχαν εξαγγείλει ότι θα δημιουργήσουν οι BRICS, ένα νόμισμα που τελικά έμμηνε στα χαρτιά. Μια ακόμα οικονομική επιθετική κίνηση την οποία έκανε η Κίνα, για να πλήξει την οικονομία της Ουάσιγκτον ήταν να αγοράσει όσα περισσότερα αμερικανικά ομόλογα μπορούσε, με στόχο να καταστήσει μελλοντικά τις ΗΠΑ «οικονομικό όμηρο» της, κάτι που αρχικά είχε πετύχει, τελικά στα μέσα της Πανδημίας, αλλά και λίγο αργότερα, οι ΗΠΑ, κατάφεραν να «συμμαζέψουν» αυτή την κατάσταση και έτσι να είναι εκτεθειμένες σε μικρό βαθμό στις κινεζικές διαθέσεις.

Το δόγμα της διπλής ανάσχεσης το συναντάμε για πρώτη φορά, ως βασική στόχευση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ;  Η απάντηση είναι όχι. Πρώτος το διατύπωσε ο Μπιλ Κλίντον, τι σύμπτωση πάλι από τους δημοκρατικούς, αλλά τότε οι συνθήκες ήταν τελείως διαφορετικές και αυτό για τρεις λόγους. 1.  Γιατί το συγκεκριμένο δόγμα αφορούσε την διπλή ανάσχεση του Ιράκ και του Ιράν. 2. Η μεν Ρωσία έβγαινε από τη διάλυση της ΕΣΣΔ και προσπαθούσε να κλείσεις τις εσωτερικές της πληγές και ήταν στο προθάλαμο του ΝΑΤΟ, η δε Κίνα, ακόμα ΔΕΝ υπήρχε ως υπερδύναμη στο γεωπολιτικό παιχνίδι, γιατί δεν μπορούσε να υποστηρίξει τεχνολογικά και στρατιωτικά κάτι τέτοιο. 3. Ο τρίτος και κατά τη γνώμη μου σημαντικότερος λόγος, ο οποίος είναι αλληλένδετος με τον δεύτερο, ήταν γιατί τότε ΔΕΝ υπήρχε ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάη, ο οποίος, όπως έχω γράψει κατά το παρελθόν σε άρθρα μου, αποτελεί το στρατιωτικό σκέλος των BRICS και κατά κάποιον τρόπο αντίβαρο του ΝΑΤΟ. Άρα τότε ήταν εφικτό να γίνει κάτι τέτοιο. Σήμερα, με μια Ρωσία δυνατή και με μια Κίνα να έχει κάνει τεχνολογικά άλματα, το δόγμα της διπλής ανάσχεσης, απλά ΔΕΝ είναι εφικτό.

Πρώτη φάση αποκινεζοποίησης η διώρυγα του Παναμά.

Ο πρόεδρος τον ΗΠΑ Ντόναλτ Τραμπ, αντιλαμβανόμενος αυτή την αδυναμία εφαρμογής της διπλής ανάσχεσης, προχώρησε με γοργά βήματα στην αλλαγή του και έθεσε ως μοναδική απειλή, για τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά και για την εν γένη εθνική ασφάλεια τους, την Κίνα. Όσοι έχουν διαβάσει την Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής του 2025, θα διαπιστώσουν ότι οι ΗΠΑ, έχουν μπει σε μια διαδικασία αποκινεζοποίησης του πλανήτη. Με ποιον τρόπο; 1. Στις 22/12/2024 και πριν ακόμα αναλάβει επίσημα την προεδρία των ΗΠΑ, ο κ. Τραμπ, κάνει την πρώτη δημόσια παρέμβασης του, όταν ο Παναμάς, προσπάθησε να επιβάλει αύξηση των τελών διέλευσης από την περιοχή της διώρυγας. Τότε, ο ακόμα ως νέο εκλεγμένος πρόεδρος Τραμπ δήλωσε: «Αν πέσει σε λάθος χέρια η διώρυγα, θα πάρουμε τον έλεγχο». Υπονοώντας την Κίνα και αυτό γιατί, από το 1996, μια εταιρία με έδρα το Χονγκ Κονγκ και πιο συγκεκριμένα η Hutchison, ελέγχει τα δύο λιμάνια της διώρυγας  και άρα και τη διέλευση των εμπορικών πλοίων. Τα λιμάνια αυτά είναι στον μεν Ατλαντικό, το Κριστομπάλ, στον δε Ειρηνικό, το Μπαλμπόα. Μάλιστα εκείνη την περίοδο υπήρξε μια φήμη η οποία ήθελε τον Παναμά να επεκτείνει τη σύμβαση με τον Κινεζικό όμιλο, κάτι που ουσιαστικά προκάλεσε και την αντίδραση Τραμπ.  2. Τρείς μήνες αργότερα και συγκεκριμένα στις 5/3/2025 και ενώ ακόμα δεν είχε αποσαφηνιστεί το μέλλον των Κινέζων στα δυο λιμάνια, ο Αμερικανός πρόεδρος προχωρά σε μια ακόμα εντυπωσιακή κίνηση, ζητώντας από το Αμερικανικό Πεντάγωνο, να του καταθέσουν «αξιόπιστες στρατιωτικές επιλογές», αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο άμεσης στρατιωτικής επέμβασης στην περιοχή, με σκοπό την ανάληψη από τις ΗΠΑ του ελέγχου του θαλάσσιου εμπορικού δίαυλου και τη διασφάλιση της απρόσκοπτης πρόσβασης των ΗΠΑ στη διώρυγα του Παναμά. 3. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 14/3/2025, έρχεται η συμφωνία μεταξύ της Hutchison και της αμερικανικής κοινοπραξίας BlackRock, Global Infrastructure Partners και Terminal Investment Limited, για την εξαγορά των δυο λιμανιών, έναντι του ποσού των 22,8 δις δολαρίων και έτσι ο Αμερικανός πρόεδρος «κλείνει» τον πρώτο κύκλο αποδυνάμωσης της Κίνας, αλλά ουσιαστικά ανοίγοντας τον οικονομικό πόλεμο μαζί της.

Δεύτερη φάση αποκινεζοποίησης, με Ρωσία – Ιράν.

Η δεύτερη φάση του «πολέμου» με την Κίνα, μεταφέρθηκε σε ευρασιατικό έδαφος και σε δυο διαφορετικές χώρες, με δυο διαφορετικά προσχήματα. Η πρώτη χώρα είναι η Ουκρανία, την οποία, μετά τη σύνοδο της Αλάσκα, της έδωσε τον ρόλο της «Ιφιγένειας», δίνοντας στη Ρωσία ότι ζητούσε στο πεδίο και μάλιστα και κάτι παραπάνω, μια και η Ρωσία, μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια πολέμου ΔΕΝ έχει καταφέρει να εκπληρώσει πλήρως τον ΑΝΣΚ, που είχε θέσει, για τον πλήρη έλεγχο της ανατολικής Ουκρανίας και ουσιαστικά τον έλεγχο του πλούσιου υπεδάφους της. Ένα ακόμα πράγμα που συμφωνήθηκε μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ στην Αλάσκα, είναι η αποκεινού εκμετάλλευση του πλούσιου υπεδάφους σε ΦΑ, πετρέλαιο, αλλά κυρίως σε σπάνιες γαίες, του Αρκτικού Κύκλου. Ο στόχος των παραπάνω, για την Ουάσιγκτον είναι, να αποσπάσει τη Ρωσία από τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης και έτσι να επιτύχει την πλήρη αποδυνάμωση, αυτού του στρατιωτικού συνασπισμού και εν τέλη της Κίνας. Η δεύτερη χώρα που ήταν στόχος των ΗΠΑ, είναι το Ιράν. Εκεί η Ουάσιγκτον έδρασε με δυο τρόπους, απευθείας στρατιωτικό πλήγμα και υβριδική επίθεση.  Στην μεν πρώτη είχαμε την αποκοινού στρατιωτική επιχείρηση με το Ισραήλ, όπου βομβάρδισαν τα εργοστάσια εμπλουτισμού ουρανίου και παραγωγής των πυρηνικών όπλων, βλέπε βομβών, του Ιρανικού Καθεστώτος. Η δεύτερη επιχείρηση, η λεγόμενη υβριδική, είναι σε εξέλιξη εδώ και λίγες ημέρες, μια και γινόμαστε μάρτυρες διάσπαρτων εξεγέρσεων στην Ιρανική επικράτεια. Ο εξεγέρσεις αυτές έγιναν λόγω των σοβαρότατων οικονομικών προβλημάτων της Τεχεράνης, θυμίζω ότι πριν λίγες ημέρες το Ιράν επέβαλε Capital Controls κάτι που οδήγησε στην εξέγερση των πολιτών. Αυτή την εξέγερση, είναι κάτι παραπάνω από σίγουρό, ότι θα την εκμεταλλευτούν οι μυστικές υπηρεσίας και θα τις υποδαυλίζουν συνεχώς, με στόχο τη δημιουργία αφόρητης πίεσης στο καθεστώς των Μουλάδων, αναγκάζοντάς τους να καταστείλουν δυναμικά την εξέγερσή, άρα να έχουμε απώλεια ζωών και εκ νέου αναζωπύρωση των διαδηλώσεων κατά του καθεστώτος, αυτό ονομάζεται εξέγερση με λαϊκό έρεισμα, κάτι που σίγουρα θα οδηγήσει στην παράβαση του διεθνούς παράγοντα και έτσι κάτω από το βάρος, τόσο του περσικού λαού, όσο και της Διεθνούς Κοινότητας, το καθεστώς της Τεχεράνης θα αναγκαστεί να αποχωρήσει, με την επιστροφή των διαδόχων του σάχη να θεωρείτε βέβαιη, μια και όταν κυβερνούσε ο πατέρας τους, η Περσία ήταν αμερικανικό προτεκτοράτο.

Τρίτη φάση αποκινεζοποίησης. Βενεζουέλα.

Εδώ τα πράγματα είναι αμιγώς ενταγμένα στα πλαίσια της συμφωνίας της Αλάσκα και το γιατί θα το δούμε ευθείς αμέσως. Η Βενεζουέλα, δεν παραδειγματίστηκε από τη συμμόρφωση του Παναμά, γιατί πίστεψε ότι της αρκεί η προστασία που απολάμβανε τόσο από Κίνα όσο και από Ρωσία και έτσι ΔΕΝ σταμάτησε τις εμπορικές δοσοληψίες της με την Κίνα. Όπως είπαμε και πιο πάνω, εδώ και ένα χρόνο έχει ξεκινήσει ένας οικονομικός πόλεμος μεταξύ Ουάσιγκτον – Πεκίνου. Μέρος αυτού του οικονομικού πολέμου, είναι και η Βενεζουέλα. Όπως είναι ευρέως γνωστό, για να κινηθεί και να γιγαντωθεί μια οικονομία, εκτός από τις πρώτες ύλες θέλει και κινητήρια δύναμη και η κινητήριος δύναμη είναι το πετρέλαιο. Αυτή τη στιγμή η χώρα με τα πλουσιότερα αποθέματα πετρελαίου, στο υπέδαφος της είναι η Βενεζουέλα. Σύμφωνα με σχετικές εκτιμήσεις τα πετρελαϊκά αποθέματα του υπεδάφους της Κεντροαμερικανικής χώρας, είναι περίπου 300-303 δισεκατομμύρια βαρέλια!!! Εδώ όσοι βλέπουν επιφανειακά το θέμα της αμερικανικής επέμβασης, υποστηρίζουν ότι η Αμερική επέμβαση, έγινε για να βάλει χέρι σε αυτά τα αποθέματα προς όφελός της. Είναι όμως αλήθεια αυτό; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι. Οι ΗΠΑ, εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχουν φροντίσει να είναι ενεργειακά αυτάρκης, για να διασφαλίσουν την οικονομική τους ανάπτυξη, αλλά έχουν προχωρήσει και ένα βήμα παραπάνω, διασφαλίζοντας και τα κρίσιμα αποθέματά τους, τα οποία φορούν την στρατιωτική χρήση, σε περίοδο διεξαγωγής μακροχρόνιων επιχειρήσεων. Άρα το επιχείρημα ότι η υπερδύναμη, βάζει χέρι στα ενεργειακά αποθέματα του Καράκας, προς άμεσο όφελός της εκπίπτει εν τη γενέσει του.

Ποιος όμως είναι ο πραγματικός λόγος που η Ουάσιγκτον «αποκεφάλισε» το κομμουνιστικό καθεστώς του Καράκας; Εδώ και καιρό το λεγόμενο αμερικανικό βαθύ κράτος, γνώριζε ότι ο κύριος εισαγωγέας του πετρελαίου που παρήγαγε η Βενεζουέλα, ήταν το Πεκίνο, κάτι που αποτελούσε πηγή κινδύνου για την αμερικανική εθνική ασφάλεια. Για να σταματήσει αυτό, ο Αμερικανός πρόεδρος, αρχικά έδωσε μια ευκαιρία στον δικτάτορα Νικολάς Μαδούρο, να εγκαταλείψει τη χώρα, χωρίς να «σκάσει καψούλι» κατά το κοινώς λεγόμενο, κάτι που τελικά ο Μαδούρο δεν έκανε και έτσι ήρθε η επέμβαση της DELTA FORCE, με τα γνωστά αποτελέσματα. Με αυτόν τον τρόπο ο αμερικανικός παράγοντας αποκτά τον έλεγχο, τόσο των εξορύξεων και άρα της διαμόρφωσης της παγκόσμιας τιμής πώλησης, όσο και το σε ποιες χώρες θα εξάγει πετρέλαιο η Βενεζουέλα, που ήταν και το βασικό ζητούμενο. Το μόνο σίγουρό είναι ότι μέσα σε αυτές τις Χώρες ΔΕΝ θα είναι η Κίνα ή τουλάχιστόν η Κίνα ΔΕΝ θα έχει την προνομιακή μεταχείριση, σε ότι αφορά τις ποσότητες πετρελαίου, που είχε πριν.

Συμπεράσματα.

1. Εδώ και ένα χρόνο η άσκηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής έχει κάνει στροφή 180^ο και από το δόγμα της «διπλής ανάσχεσης» έχει περάσει στο Δόγμα Τραμπ, το οποίο λέει: «China must be stopped no matter the cost», δηλαδή η Κίνα πρέπει να σταματήσει, όποιο και αν είναι το κόστος.
2. Ο διαφορετικός τρόπος αντιμετώπισης του Παναμά σε σχέση με τη Βενεζουέλα, μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίο θα κινηθεί η άσκηση εξωτερικής πολιτικής και από τους δύο πυλώνες που την ασκούν, δηλαδή του US Department of State και του War Department, όπως μετονόμασε ο Τραμπ το Υπουργείο Άμυνας. Δηλαδή, όποιος συνεργάζεται και συμμορφώνετε με τις αρχικές παραινέσεις των ΗΠΑ, θα αντιμετωπίζετε όπως ο Παναμάς και όποιος όχι, θα έχει την αντιμετώπιση της Βενεζουέλα ή και ακόμα χειρότερη.
3. Η αποκινεζοποίηση του πλανήτη – ο οικονομικός πόλεμος ΗΠΑ – Κίνας, μόλις άρχισε και δεν θα σταματήσει ούτε στον Παναμά, ούτε στη Βενεζουέλα. Θα ακολουθήσουν και άλλες χώρες όπου υπάρχουν Κινεζικά συμφέροντα.
4. Εκτιμώ ότι αργά η γρήγορα, αυτό που έγινε σε Παναμά και Βενεζουέλα, δηλαδή το να τους ζητηθούν αρχικά με εύσχημο τρόπο να διακόψουν τις οικονομικές σχέσεις με την Κίνα, θα ζητηθεί και από την Χώρα μας, γιατί ας μη ξεχνάμε οι Κινεζική COSCO, κατέχει το 67% του ΟΛΠ. Επομένως η Ελληνική Κυβέρνηση, καλό θα είναι να αρχίσει από τώρα να σκέφτεται τον τρόπο με τον οποίο θα απεμπλακεί από τον Κινεζικό παράγοντα στο λιμάνι του Πειραιά, για να μη βρεθεί προ τετελεσμένων, όχι τύπου Μαδούρο, αλλά άλλης εξωγενούς παρέμβασης, όπως για παράδειγμα οικονομικής ασφυξίας, μέσο των οίκων αξιολόγησης, όπως έγινε και στο πρόσφατο οικονομικό παρελθόν της χώρας μας, που όλοι βιώσαμε.

Αθανάσιος Ι. Δημητριάδης.

Μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών

(ΕΛΙΣΜΕ).