Ο μύθος του Αραβικού Ορθόδοξου Κινήματος.
Ο μύθος του Αραβικού Ορθόδοξου Κινήματος
Από την εμφάνιση του αραβικού εθνικισμού τον 19ο αιώνα, εμφανίστηκε στην Παλαιστίνη ένα πολιτικό και κοινωνικό κίνημα που αποσκοπεί στον εξαραβισμό του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Το κίνημα αυτό έχει έναν και μοναδικό στόχο: να αναπτύξει αραβική ταυτότητα ανάμεσα στα μέλη του ποιμνίου, να διορίσει έναν αραβοεθνικιστή πατριάρχη, να θέσει υπό τον έλεγχό του τις περιουσίες του Πατριαρχείου και να αντικαταστήσει την ελληνική με την αραβική ως λειτουργική γλώσσα της Εκκλησίας, ώστε να ενισχυθεί ο εξαραβισμός και το καθεστώς υποτέλειας μέσα στον ρωμαίικο λαό μας.
Σύμφωνα με την αφήγηση αυτού του «Αραβικού Ορθόδοξου Κινήματος», κατά τα τελευταία πεντακόσια χρόνια έλαβε χώρα ένας ανύπαρκτος «αγώνας» ενάντια σε μια «μυστική συμμαχία» μεταξύ των διαφόρων αρχών που διοίκησαν την Παλαιστίνη και την Ιορδανία και της ελληνικής πνευματικής ηγεσίας του Πατριαρχείου, η οποία υποτίθεται ότι ενήργησε ενάντια στα συμφέροντα και τα δικαιώματα των αραβόφωνων πιστών. Ωστόσο, η αφήγησή τους βασίζεται σε πολλές ιστορικές ανακρίβειες και ψευδολογίες, τις οποίες θα εξετάσουμε παρακάτω ώστε να υπάρξει πλήρης κατανόηση του ζητήματος και να αποκαλυφθούν οι βρόμικες μέθοδοι που χρησιμοποιούν οι αραβιστές για να σβήσουν την ταυτότητά μας.
Πρώτος ψευδής ισχυρισμός: «Είμαστε Άραβες γασσανιδικής καταγωγής»
Πρόκειται για έναν διαδεδομένο μύθο χωρίς καμία απολύτως βάση, ο οποίος επιχειρεί να ισχυριστεί ότι είμαστε άμεσοι απόγονοι των μονοφυσιτών/μιαφυσιτών Αράβων, που με κάποιον μαγικό τρόπο έγιναν χαλκηδόνιοι χριστιανοί μετά την ισλαμική κατάκτηση της περιοχής. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι Γασσανίδες είτε αφομοιώθηκαν στις συριακές (και όχι ρωμαίικες) κοινότητες είτε εξισλαμίστηκαν διά της βίας.
Δεύτερος ψευδής ισχυρισμός: «Η Εκκλησία των Ιεροσολύμων ήταν ανέκαθεν ιστορικά αραβική»
Αυτός είναι ένας πραγματικά γελοίος ισχυρισμός, σε σημείο που επιχειρεί να παρουσιάσει ως Άραβες την πλειονότητα των προηγούμενων επισκόπων και πατριαρχών, συμπεριλαμβανομένου του Πατριάρχη Σωφρονίου Α΄ Ιεροσολύμων, ο οποίος κατείχε τον πατριαρχικό θρόνο την εποχή της ισλαμικής κατάκτησης. Ωστόσο, οι αρχικοί επίσκοποι της Εκκλησίας ήταν όλοι ελληνισμένοι Ιουδαίοι έως το 135 μ.Χ. Και όταν άρχισαν να διορίζονται οι πρώτοι επίσκοποι από τα έθνη, αυτοί ήταν στη συντριπτική τους πλειονότητα Έλληνες (Ρωμιοί). Το ιστορικό αυτό πλαίσιο είναι απολύτως κρίσιμο για την κατανόηση της πρώιμης χριστιανικής Εκκλησίας και της εξέλιξής της. Όσο για τον Πατριάρχη Σωφρόνιο, που είναι γνωστός για τη διαπραγμάτευση της παράδοσης της Αγίας Πόλης στον χαλίφη Ομάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ, ήταν ελληνικής (ρωμαίικης)/βυζαντινής καταγωγής.
Τρίτος ψευδής ισχυρισμός: «Οι αυτόχθονες ορθόδοξοι χριστιανοί της Παλαιστίνης πολέμησαν τους Φράγκους στις Σταυροφορίες»
Σύμφωνα με το Αραβικό Ορθόδοξο Κίνημα, ο αυτόχθονος ορθόδοξος πληθυσμός της Παλαιστίνης, ο οποίος υποτίθεται ότι ήταν αραβικής καταγωγής, σφαγιάστηκε από τους Φράγκους και επομένως στάθηκε στο πλευρό του μουσουλμάνου δυνάστη μας ενάντια στους Σταυροφόρους. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να ισχυριστούν ότι ένας από τους διοικητές του Σαλαντίν, ο Ίσα αλ-Αουάμ, ήταν χριστιανός. Ωστόσο, δεν υπάρχουν πηγές αυτοπτών μαρτύρων που να αναφέρουν ότι οι Σταυροφόροι σκότωσαν τους γηγενείς Ρωμιούς της Παλαιστίνης. Αντιθέτως, σύμφωνα με πρώιμες ανατολικές χριστιανικές πηγές, όπως ο Ματθαίος της Έδεσσας, η Άννα Κομνηνή και ο Μιχαήλ ο Σύρος, τέτοιοι ισχυρισμοί δεν εμφανίζονται. Σύμφωνα με τον Γουλιέλμο της Τύρου, καθολικό επίσκοπο και μεσαιωνικό ιστορικό, οι Ρωμιοί των Αγίων Τόπων ήταν ελληνικής καταγωγής. Επιπλέον, από τα γραπτά του γνωρίζουμε ότι οι Ρωμιοί εκείνης της εποχής στην Παλαιστίνη εξακολουθούσαν να μιλούν ελληνικά. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με σύγχρονους ερευνητές, η πλειονότητα των αμυντικών στρατών των Σταυροφόρων αποτελούνταν από τους αυτόχθονες χριστιανούς της περιοχής, οι οποίοι αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά των φρουρών σε όλες τις μεγάλες πόλεις που ελέγχονταν από τους Φράγκους. Όσο για τον Ίσα αλ-Αουάμ, σύμφωνα με τον Μπαχά αντ-Ντιν ιμπν Σαντάντ, ο αραβικός λαϊκός ήρωας που υπηρέτησε στον στρατό του Σαλαντίν κατά την πολιορκία της Άκρας ήταν μουσουλμάνος και όχι χριστιανός.
Συμπέρασμα:
Το Αραβικό Ορθόδοξο Κίνημα έχει χειραγωγήσει την αραβόφωνη επαρχία μας ώστε να πιστέψει ότι είμαστε Άραβες. Η αφήγηση του κινήματος βασίζεται στην ιστορική παραποίηση, σε μια διαστρεβλωμένη αίσθηση παροντισμού και σε πολλές ιστορικές πλάνες. Στην πραγματικότητα, όλες οι ιστορικές και εκκλησιαστικές πηγές αποδεικνύουν ότι οι Ρωμιοί στην Παλαιστίνη και την Ιορδανία δεν είναι εθνοτικά Άραβες, αλλά απόγονοι των γηγενών ελληνικών πληθυσμών που κατοικούσαν στην Παλαιστίνη και την Ιορδανία και των οποίων η γλώσσα αραβοποιήθηκε σταδιακά εξαιτίας 1.400 ετών συνεχούς αραβοϊσλαμικής κατοχής. Δεν υπάρχει καμία εθνοτική ή φυλετική διαφορά ανάμεσα στο ποίμνιό μας και στον κλήρο (όλοι μιλούν άπταιστα ελληνικά), παρά μόνο ένα γλωσσικό εμπόδιο. Η αληθινή ιστορία της Ορθοδοξίας στην περιοχή δείχνει ότι η πνευματική και εθνοτική ηγεσία της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων ήταν πάντοτε ελληνική (ρωμαίικη).
Αυτός είναι ένας εντελώς γελοίος ισχυρισμός, ο οποίος φτάνει μάλιστα στο σημείο να παρουσιάζει την πλειονότητα των παλαιότερων επισκόπων και πατριαρχών ως Άραβες, συμπεριλαμβανομένου του Πατριάρχη Σωφρονίου Α΄ Ιεροσολύμων, ο οποίος ηγείτο του Πατριαρχικού Θρόνου κατά την εποχή της ισλαμικής κατάκτησης. Ωστόσο, οι αρχικοί επίσκοποι της Εκκλησίας ήταν όλοι Ιουδαίοι μέχρι το 135 μ.Χ. Όταν άρχισαν να διορίζονται οι πρώτοι εθνικοί επίσκοποι, αυτοί ήταν στη συντριπτική τους πλειονότητα Έλληνες (Ρωμιοί). Αυτό το ιστορικό πλαίσιο είναι κρίσιμο για την κατανόηση της πρώιμης Εκκλησίας και της εξέλιξής της. Αντιθέτως, ο Πατριάρχης Σωφρόνιος, ο οποίος είναι γνωστός για το ότι διαπραγματεύτηκε την παράδοση της Αγίας Πόλης στον μουσουλμάνο χαλίφη Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ, ήταν βυζαντινής ελληνικής (ρωμαίικης) καταγωγής.
3ος ψευδής ισχυρισμός: «Οι γηγενείς Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Παλαιστίνης πολέμησαν εναντίον των Φράγκων στις Σταυροφορίες»
Σύμφωνα με το Αραβικό Ορθόδοξο Κίνημα, ο γηγενής ορθόδοξος πληθυσμός της Παλαιστίνης, ο οποίος υποτίθεται ότι ήταν εθνοτικά αραβικός, σφαγιάστηκε από τους Φράγκους και, ως εκ τούτου, συντάχθηκε με τους μουσουλμάνους καταπιεστές μας εναντίον των Σταυροφόρων. Μάλιστα, φτάνουν στο σημείο να ισχυρίζονται ότι ένας από τους διοικητές του Σαλαντίν, ο Ίσα αλ-Αουάμ, ήταν χριστιανός. Ωστόσο, δεν υπάρχουν αυτόπτες πηγές που να αναφέρουν ότι οι Σταυροφόροι σκότωσαν γηγενείς Ρωμιούς, και σύμφωνα με πρώιμες ανατολικές χριστιανικές πηγές, όπως ο Ματθαίος της Έδεσσας, η Άννα Κομνηνή και ο Μιχαήλ ο Σύρος, τέτοιες κατηγορίες δεν εμφανίζονται. Σύμφωνα με τον Γουλιέλμο της Τύρου, μεσαιωνικό καθολικό επίσκοπο και ιστορικό, οι Ρωμιοί των Αγίων Τόπων ήταν ελληνικής καταγωγής. Επιπλέον, από τα γραπτά του μαθαίνουμε ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν ακόμη ελληνόφωνοι Ρωμιοί στην Παλαιστίνη. Παράλληλα, σύμφωνα με σύγχρονους μελετητές, η πλειονότητα των στρατών των Σταυροφόρων αποτελούνταν από γηγενείς χριστιανούς, οι οποίοι αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά των φρουρών σε όλες τις μεγάλες πόλεις που ελέγχονταν από τους Φράγκους. Ενώ, σύμφωνα με τον Μπαχά αντ-Ντιν ιμπν Σαντάντ, ο Ίσα αλ-Αουάμ, ο αραβικός λαϊκός ήρωας που υπηρέτησε στον στρατό του Σαλαντίν κατά την πολιορκία της Άκρας, ήταν μουσουλμάνος και όχι χριστιανός.
Συμπέρασμα
Το Αραβικό Ορθόδοξο Κίνημα έχει χειραγωγήσει την αραβόφωνη ενορία μας ώστε να πιστεύει ότι είμαστε εθνοτικά Άραβες. Η αφήγηση του κινήματος βασίζεται σε ιστορικό αναθεωρητισμό, σε μια διαστρεβλωμένη αίσθηση παροντισμού και σε πολυάριθμες ιστορικές ανακρίβειες. Στην πραγματικότητα, όλες οι ιστορικές και εκκλησιαστικές πηγές αποδεικνύουν ότι οι Ρωμιοί της Παλαιστίνης και της Ιορδανίας δεν είναι εθνοτικά Άραβες, αλλά απόγονοι του γηγενούς ελληνικού πληθυσμού που κατοικούσε στην Παλαιστίνη και την Ιορδανία, και του οποίου η γλώσσα αραβοποιήθηκε σταδιακά ως αποτέλεσμα 1.400 ετών συνεχούς αραβοϊσλαμικής κατοχής. Δεν υπάρχει καμία εθνοτική ή φυλετική διαφορά μεταξύ των ενοριτών μας και του κλήρου, παρά μόνο ένα γλωσσικό εμπόδιο. Η αληθινή ιστορία της Ορθοδοξίας στην περιοχή δείχνει ότι η πνευματική και εθνοτική ηγεσία της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων ήταν πάντοτε ελληνική (ρωμαίικη).
Πηγές
[1] Robson, Laura (2011). Colonialism and Christianity in Mandate Palestine. University of Texas Press.
[2] Ball, Warwick (2000). Rome in the East. Routledge.
[3] Eusebius. The History of the Church. (μτφρ. A. G. Williamson), Penguin Books, 1965.
[4] Kennedy, Hugh. The Great Arab Conquests: How the Spread of Islam Changed the World We Live In. Da Capo Press, Philadelphia, PA: 2007.
[5] Tritton, A. S.; Gibb, H. A. R. (1933). “The First and Second Crusades from an Anonymous Syriac Chronicle”. Journal of the Royal Asiatic Society. 65 (2): 273–305.
[6] Madden, Thomas F. (1999). A Concise History of the Crusades. Rowman & Littlefield Publishers.
[7] Karolidis, Pavlos (1909). On the national origin of the Orthodox Christians of Syria and Palestine. Athens: Types P. Δ. Sackellariou.
[8] Ellenblum, Ronnie (2010). Frankish Rural Settlement in the Latin Kingdom of Jerusalem. Cambridge University Press.
[9] MacEvitt, Christopher (2008). The Crusades and the Christian World of the East: Rough Tolerance. University of Pennsylvania Press.
[10] Maalouf, Amin (1983). The Crusades as Seen by the Arabs. J’ai lu.