Blog

Η αναθεωρητική επιθετική Τουρκία, τα θαλάσσια πάρκα  και η Ελλάδα.

 Του Ιωάννη Μπαλτζώη*

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 , η Τουρκία εγκαινίασε μια συστηματική πολιτική αμφισβητήσεων και διεκδικήσεων σε βάρος της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Σκοπός  της τουρκικής πολιτικής έναντι της Ελλάδας ήταν και είναι η μεταβολή του εδαφικού status quo, που προβλέπεται σε διεθνείς συνθήκες, με κεντρικό άξονα τη Συνθήκη Ειρήνης της Λοζάνης, καθώς και του νομικού καθεστώτος στον θαλάσσιο και εναέριο χώρο που πηγάζει από το διεθνές δίκαιο και δη το δίκαιο της θάλασσας (UNCLOS).

Η τουρκική πολιτική αυτή κατά της Ελλάδας ξεκινά  με την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο και την κατοχή του βόρειου τμήματός της (Ιούλιος 1974), που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Έκτοτε η Τουρκία άρχισε να πλέκει έναν καμβά συνεχώς αυξανόμενων αμφισβητήσεων και διεκδικήσεων που έφεραν τις δύο χώρες ακόμη και στο χείλος ένοπλης σύγκρουσης (κρίση Μαρτίου 1987 και κρίση Ιμίων Ιανουαρίου 1996), όπως και το 2020 με τα γεγονότα του Έβρου, και το καλοκαίρι του 2020, που συνεχίζει μέχρι σήμερα.

Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας βασίζεται στην γεωπολιτική  αντίληψη  περί ΖΩΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ. (LEBEΝSRAUM), που υιοθέτησαν οι Ναζί.  Δηλαδή μια μεγάλη δύναμη χρειάζεται ζωτικό χώρο για να αναπνεύσει. Και ποιοι εμποδίζουν την υλοποίηση του εν λόγω τουρκικού σχεδιασμού; Μα φυσικά  οι   Έλληνες.  Συνδυαζόμενη η θεωρία του Lebensraum,  με την μεγαλοϊδεατική νέο-οθωμανική αντίληψη της αναδυόμενης αυτοκρατορίας, από την εποχή του ιδρυτού της σύγχρονης τουρκικής δημοκρατίας του Μουσταφά Κεμάλ, μέχρι σήμερα, η Τουρκία έχει καταστεί ένα κράτος  πειρατής, μια αναθεωρητική επιθετική δύναμη.  Έτσι ο «Σουλτάνος» της Άγκυρας επανάφερε στην πολιτική επικαιρότητα τον  Misak i  Milli «Εθνικό Όρκο» του 1920 και δήλωσε ότι «η Τουρκία δεν είναι μόνο τα 82 εκατομμύρια των πολιτών της αλλά και τα εκατομμύρια αδέλφια μας στη γύρω γεωγραφική περιοχή». Για την υλοποίηση δε του «Εθνικού όρκου», δημιούργησε το στερούμενο  κάθε νομιμότητας δόγμα της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας».

Στην ουσία η «Γαλάζια Πατρίδα» είναι θα λέγαμε μια γεωπολιτική επιχωμάτωση της θάλασσας, από τις μικρασιατικές ακτές έως την μέση του Αιγαίου, στον 25^ο μεσημβρινό, που ανήκει στην Τουρκία.    Στηρίζει τις διεκδικήσεις της σε μια  παρανομία και αυθαιρεσία, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), που έχει καταστεί εθιμικό δίκαιο για όλα τα κράτη. Θεωρεί ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, ούτε ΑΟΖ και είναι τα μόνα νησιά στον πλανήτη που έχουν μόνο 6 Ν.Μ. χωρικά ύδατα και ότι ο θαλάσσιος χώρος του Αιγαίου καθορίζεται  από τα περιβάλλοντα χερσαία εδάφη  Ελλάδος και Τουρκίας  είναι ακριβώς στο κέντρο, με το Ανατολικό τμήμα να ανήκει στην Τουρκία και το Δυτικό στην Ελλάδα.

Έτσι με προεδρικό διάταγμα της 16^ης Αυγούστου, η  Τουρκία ανακήρυξε δύο «Εθνικά Θαλάσσια Πάρκα» στο Βορειοανατολικό Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, που μέρος των εκτείνονται στα διεθνή ύδατα, που απαγορεύεται από την UNCLOS. Τα δύο θαλάσσια πάρκα περικυκλώνουν ουσιαστικά το Καστελόριζο και αποκλείουν τη ζώνη ανάμεσα σε Λήμνο και Σαμοθράκη, εντός περιοχής της εν δυνάμει ελληνικής ΑΟΖ,  η εγκαθίδρυσή τους είναι παράνομη και αποτελούν συνέχεια της πάγια στρατηγικής, με το λεγόμενο δόγμα της «γαλάζιας πατρίδας». Η Ελλάδα απάντησε με τον γνωστό νομικίστικο τρόπο και κατόπιν  ο έλληνας ΥΠΕΞ έστειλε  αυστηρό μήνυμα στην Άγκυρα  ξεκαθαρίζοντας ότι η Ελλάδα είναι «απολύτως έτοιμη για κάθε σενάριο» και θα προστατεύσει με κάθε μέσο τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Το ερώτημα που τίθεται είναι τι θα πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να αντιμετωπίσει την αναθεωρητική απειλή της Τουρκίας, εκτός της ενημέρωσης των αρμοδίων οργάνων, σε όλους τους παγκόσμιους και ευρωπαϊκούς οργανισμούς αφού  τίθενται υπό απειλή τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας. Έτσι η Ελλάδα θα πρέπει  άμεσα να κάνει τα προβλεπόμενα από την UNCLOS και να ανακηρύξει: Γραμμές βάσεων για τις ακτές, κλείσιμο κόλπων εύρους μέχρι 24 ναυτικά μίλια και ανακήρυξη (declaration) ΑΟΖ, μονομερές δικαίωμα κάθε παράκτιας χώρας . Με την ανακήρυξη ΑΟΖ, μέρος των ανακηρυχθέντων θαλασσίων πάρκων  της Τουρκίας καθίστανται παράνομα, καθόσον το άρθρο 73 και 84 της UNCLOS δεν επιτρέπει καμιά δραστηριότητα μέχρι τελικής επίλυσης τυχόν διαφορών των δύο κρατών που μοιράζονται την ΑΟΖ. Και τέλος, αν η Τουρκία εμμένει στην επιθετική και συνάμα αναθεωρητική της πολιτική, να είμαστε έτοιμοι για ανακήρυξη αιγιαλίτιδας ζώνης από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο και στην Κρήτη, κάνοντας πράξη το αναφαίρετο δικαίωμα μας, αδιαφορώντας για το τουρκικό casus belli,  πράξη παράνομη και καταδικαστέα από τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ. Η κυριαρχία ενός κράτους δεν βασίζεται στις συνθήκες, στην διπλωματία και στην πολιτική μόνο, αλλά εδράζεται στην ισχύ του για να την υπερασπιστεί, αν απαιτηθεί. Και η Ελλάδα τελευταία έχει κάνει τα σωστά βήματα για την ισχυροποίηση των Ε.Δ., του Λιμενικού και άλλων παραγόντων, που θα αποτελέσουν τα όργανα υλοποίησης και προστασίας της εθνικής μας κυριαρχίας. Αν δεν το κάνουμε, λόγω φοβικών συνδρόμων, ας είμαστε προετοιμασμένοι για την φιλανδοποίηση μας.

*Ο Ιωάννης Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.), με M.Sc  από το ΕΚΠΑ, πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ.