Blog

Οι όμορφοι πολιτισμοί όμορφα καίγονται

Του Θάνου Τζήμερου

Οι ιστορικοί του μέλλοντος (αν υπάρξουν), μελετώντας την κατάρρευση του Δυτικού Πολιτισμού, θα ορίσουν τον Απρίλιο του 1968, ως το εναρκτήριο σημείο της τελικής φάσης της ιστορίας του: της πτώσης. Εκείνον τον μήνα, Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι, γκρέμισαν με τα ίδια τους τα χέρια έναν από τους πυλώνες της δημοκρατίας και του οικονομικού τους θαύματος: την Αρχή της Ελευθερίας των Συμβάσεων. Στις 11 του μήνα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Λύντον Τζόνσον, υπέγραψε τον Fair Housing Act, τον πρώτο “αντιρατσιστικό” νόμο που επιχειρούσε να κάνει κουμάντο στην περιουσία σου. Eίχε περάσει από τη Βουλή την προηγούμενη μέρα, με ψήφους 250 υπέρ και 172 κατά, και από τη Γερουσία, έναν μήνα νωρίτερα, με 71-20.

Μια εβδομάδα πριν, είχε δολοφονηθεί ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Στο φορτισμένο κλίμα των ημερών, ο πρόεδρος Τζόνσον ήθελε να καθησυχάσει τους μαύρους που τον είχαν ψηφίσει: οι “κακοί λευκοί” δεν θα μπορούν πια να μην σας νοικιάζουν τα σπίτια τους. Όσοι επιμένουν είναι ρατσιστές και θα τιμωρούνται. Όμως, πότε μια άρνηση έχει καθαρά ρατσιστικό υπόβαθρο και πότε οφείλεται στο ότι ο υποψήφιος δεν έπεισε για τη φερεγγυότητά του; Και πόθεν προέκυψε ο “ρατσισμός”; Αν φοβάσαι ότι το μέλος μιας συγκεκριμένης φυλής είναι πιθανόν να παρουσιάσει στην ατομική του συμπεριφορά τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της φυλής του, και το σπίτι σου να γίνει σκουπιδότοπος ή να μη βρεις ούτε τα κουφώματα, γιατί είναι τιμωρητέο το να μην θες να εκτεθείς σ’ αυτόν τον κίνδυνο και να αναλάβεις αυτό το ρίσκο; Ακόμα κι αν η άρνηση προήλθε από προκατάληψη ή εντελώς εσφαλμένη κρίση του ιδιοκτήτη, με ποιο δικαίωμα του στερείς αυτό το δικαίωμα; Την απάντηση δεν μπόρεσε να την δώσει ο Fair Housing Act, μολονότι προέβλεπε λεπτομερή κριτήρια και εξαιρέσεις. Όσοι τον ψήφισαν, πιστεύοντας ότι επιταχύνουν με νομικά εργαλεία κοινωνικές διεργασίες και προσαρμογές που απαιτούν χρόνο, δεν κατάλαβαν ότι άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου, και οι άνεμοι του δικαιωματισμού θα σάρωναν τις δυτικές κοινωνίες τις επόμενες δεκαετίες, μέχρι να τις ισοπεδώσουν.

Ο νόμος του 1968 κατέστησε παράνομη οποιαδήποτε διάκριση στον τομέα της στέγασης βάσει τεσσάρων χαρακτηριστικών: φυλής, χρώματος, θρησκείας και εθνικής καταγωγής. (Το 1974 προστέθηκε το φύλο και το 1988, η οικογενειακή κατάσταση και η αναπηρία, σωματική ή πνευματική. Το 2021 ή έννοια “φύλο” επεκτάθηκε σε όλες τις κατηγορίες της woke βεντάλιας.) Πλέον ήσουν υποχρεωμένος να εξηγείς στο δικαστήριο για ποιον λόγο δεν νοίκιασες το σπίτι στον μειονοτικό. Το “δεν μου άρεσε η φάτσα του”, “δεν είχαμε χημεία”, “το μάτι του γυάλιζε” δεν γίνονταν αποδεκτά. Κι αν δεν έπειθες, μαύρο φίδι που σ’ έτρωγε: αποζημιώσεις στον απορριφθέντα ενοικιαστή για ηθική βλάβη, ψυχική οδύνη, αμοιβές δικηγόρου, και εξοντωτικά πρόστιμα για ρατσιστική συμπεριφορά, μαζί με δικαστικές διαταγές που “πάγωναν” το ακίνητο μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση.

Το ίδιο έκανε, τις ίδιες μέρες, η κυβέρνηση των Εργατικών στο Ηνωμένο Βασίλειο, με τον Race Relations Bill. Ήδη, από το 1958, ξεσπούσαν ταραχές με φυλετικό υπόβαθρο, καθώς η μαζική μετανάστευση αφροασιατών στο ΗΒ συμπλήρωνε δεκαετία, και κάποιες περιοχές είχαν ήδη γκετοποιηθεί.

Βέβαια, οι διαφορές, ποσοτικές και ποιοτικές, του προβλήματος της διαχείρισης των μειονοτήτων ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΗΒ, ήταν τότε τεράστιες. Το ποσοστό των Αφροαμερικανών ξεπερνούσε το 11% του συνόλου. Μαζί με τις υπόλοιπες μειονότητες έφτανε το 13%. Στις Πολιτείες του Νότου, οι Αφροαμερικανοί ήταν το 20% έως το 40% του πληθυσμού. Αντίθετα, στο ΗΒ, οι μαύροι ήταν μόλις 0,8%. Μαζί με τους Ασιάτες έφταναν το 1,5%. Ωστόσο, επειδή ήταν συγκεντρωμένοι σχεδόν αποκλειστικά σε συγκεκριμένες βιομηχανικές πόλεις (Λονδίνο, Μπέρμιγχαμ, Μπράντφορντ, Λιντς), οι κοινότητές τους γίνονταν ορατές.

Αλλά και η φύση αυτών των πληθυσμών διέφερε ριζικά. Οι Αφροαμερικανοί δεν ήταν μετανάστες. Ζούσαν στο αμερικανικό έδαφος για πάνω από 300 χρόνια, είχαν πολεμήσει σε όλους τους πολέμους των ΗΠΑ και δεν είχαν άλλη πατρίδα για να επιστρέψουν. Στο ΗΒ, η συντριπτική πλειονότητα των μη λευκών, το 1968, ήταν φρέσκοι μετανάστες: η γενιά Windrush της Καραϊβικής (από το όνομα του πλοίου που τους μετέφερε), και πληθυσμοί από την Ινδία και το (τότε ενιαίο) Πακιστάν.

Οι Αφροαμερικανοί μοιράζονταν την ίδια γλώσσα, την ίδια θρησκεία και τις ίδιες βασικές πολιτισμικές καταβολές με τη λευκή πλειονότητα. Η διεκδίκησή τους δεν ήταν η διατήρηση μιας ξένης κουλτούρας, αλλά η πλήρης πρόσβαση στα πολιτικά και αστικά δικαιώματα που τους στερούσε ο θεσμικός αποκλεισμός. Όμως, στο ΗΒ, εκτός από τους Τζαμαϊκανούς που ήταν Χριστιανοί και αγγλόφωνοι, οι Νοτιοασιάτες μιλούσαν άλλες γλώσσες και έφερναν μαζί τους ήθη, έθιμα και θρησκευτικούς κανόνες, ξένους με τον δυτικό τρόπο ζωής, τους οποίους, επιπλέον, απαιτούσαν να διατηρήσουν. Πώς θα συνυπήρχαν με τους γηγενείς;

(Στην πορεία, οι Ινδουιστές και οι Σιχ επένδυσαν στην εκπαίδευση των παιδιών τους, με αποτέλεσμα οι επόμενες γενιές να ενσωματωθούν σε μεγάλο βαθμό και να μετατοπιστούν πολιτικά προς συντηρητικές αντιλήψεις. Όμως οι Μουσουλμάνοι, Πακιστανοί και Μπαγκλαντεσιανοί, παρέμειναν, σε μεγάλο ποσοστό, χαμηλής μόρφωσης, αντιμετωπίζοντας υψηλά ποσοστά φτώχειας, ανεργίας και πολιτισμικής απομόνωσης, γεγονός που καταδεικνύει την “ικανότητα” της θρησκείας να διαφοροποιεί ανθρώπους με κοινή ή συγγενική φυλετική καταγωγή.)

Το νομοσχέδιο Race Relations Bill, προκάλεσε εντονότατες αντιδράσεις. Σε μια περιφερειακή κομματική συγκέντρωση των Συντηρητικών στις 20 Απριλίου, ένας διορατικός πολιτικός είπε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

“Η υπέρτατη λειτουργία της πολιτικής ικανότητας είναι να προλαμβάνει τα δεινά που μπορούν να αποφευχθούν. Στην προσπάθειά της να το κάνει αυτό, συναντά εμπόδια που είναι βαθιά ριζωμένα στην ανθρώπινη φύση. Ένα είναι ότι, εξ ορισμού, τέτοια δεινά δεν είναι αποδεδειγμένα, μέχρι να συμβούν: σε κάθε στάδιο της αρχικής τους εκδήλωσης υπάρχει περιθώριο για αμφιβολίες και για διαφωνίες: είναι πραγματικά ή φανταστικά; Επίσης, τραβούν λίγο την προσοχή, σε σύγκριση με τα τρέχοντα προβλήματα, που είναι και αδιαμφισβήτητα και πιεστικά. Έτσι η πολιτική ενδίδει στον πειρασμό να ασχολείται με το σήμερα, εις βάρος του μέλλοντος”.

“Σε 15 ή 20 χρόνια, με τις τρέχουσες τάσεις, θα υπάρχουν σε αυτή τη χώρα τριάμισυ εκατομμύρια μετανάστες από την Κοινοπολιτεία και οι απόγονοί τους. (…) Ολόκληρες περιοχές, πόλεις και τμήματα πόλεων σε όλη την Αγγλία θα καταλαμβάνονται από πληθυσμούς μεταναστών και μεταναστευτικού υποβάθρου. Με την πάροδο του χρόνου, το ποσοστό αυτών που είναι απόγονοι μεταναστών, θα αυξάνεται ραγδαία. (…) Πρέπει να είμαστε τρελοί ως έθνος για να διευκολύνουμε την ετήσια εισροή περίπου 50.000 ατόμων. (…) Είναι σαν να παρακολουθούμε ένα έθνος να στήνει τη δική του νεκρική πυρά.”

“Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο χυδαία παρανόηση της πραγματικότητας από αυτήν που έχουν όσοι απαιτούν επίμονα νομοθεσία, όπως την αποκαλούν, “κατά των διακρίσεων”. (…) Η ψήφιση αυτού του νόμου είναι σαν να βάζεις φωτιά στο μπαρούτι. (…) Ενώ, για τον μετανάστη, η είσοδος σε αυτή τη χώρα ήταν πρόσβαση σε προνόμια και ευκαιρίες που αναζητούνταν με ανυπομονησία, ο αντίκτυπος στον υπάρχοντα πληθυσμό ήταν πολύ διαφορετικός. Για λόγους που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν, και σε εκτέλεση μιας απόφασης, για την οποία δεν τους ρώτησαν ποτέ, βρέθηκαν ξένοι στην ίδια τους τη χώρα. (…) Το αίσθημα ότι αποτελούν διωκόμενη μειονότητα, που αυξάνεται μεταξύ των απλών Άγγλων στις περιοχές της χώρας που επηρεάζονται, είναι κάτι που όσοι δεν έχουν άμεση εμπειρία δύσκολα μπορούν να φανταστούν.”

“Η άλλη επικίνδυνη αυταπάτη από την οποία υποφέρουν όσοι εκούσια ή με άλλο τρόπο δεν βλέπουν την πραγματικότητα, συνοψίζεται στη λέξη: ένταξη. Το να ενσωματωθείς σε έναν πληθυσμό σημαίνει να γίνεις αδιαίρετος από τα άλλα μέλη του. (…) Το να φανταστεί κανείς ότι αυτό έχει στο μυαλό της η πλειονότητα των μεταναστών και των απογόνων τους είναι μια γελοία και επικίνδυνη παρανόηση.”

“Η διεκδίκηση ειδικών κοινοτικών δικαιωμάτων (ή θα έπρεπε να πούμε τελετουργιών;) οδηγεί σε επικίνδυνο κατακερματισμό εντός της κοινωνίας. Αυτός ο κοινοτισμός είναι ένα καρκίνωμα. (…) Για αυτά τα επικίνδυνα και διχαστικά στοιχεία, η νομοθεσία που προτείνεται στο Νομοσχέδιο για τις Φυλετικές Σχέσεις είναι το ίδιο το υλικό που χρειάζονται για να ευδοκιμήσουν (…) να οργανωθούν για να ενώσουν τα μέλη τους, να αναστατώσουν και να κάνουν εκστρατείες εναντίον των συμπολιτών τους και να κυριαρχήσουν στους υπόλοιπους με τα νόμιμα όπλα που θα τους έχουν δώσει οι αδαείς και οι κακώς ενημερωμένοι. Καθώς κοιτάζω μπροστά, είμαι γεμάτος με δυσοίωνο προαίσθημα. Όπως ο Ρωμαίος, φαίνεται να βλέπω “τον ποταμό Τίβερη να αφρίζει από πολύ αίμα””.

“Μόνο η αποφασιστική και επείγουσα δράση θα αποτρέψει αυτή την εξέλιξη, όσο υπάρχει καιρός. Δεν ξέρω αν θα υπάρξει η δημόσια βούληση για αυτή την ενέργεια. Ξέρω όμως ότι το να βλέπεις και να μην μιλάς θα ήταν η μεγαλύτερη προδοσία”.

Ήταν ο  Ήνοκ Πάουελ, πρώην υπουργός, ένας εξαιρετικά μορφωμένος ευπατρίδης από το Μπέρμιγχαμ και πολυσύνθετη προσωπικότητα: γλωσσολόγος, πανεπιστημιακός καθηγητής Αρχαίων Ελληνικών στα 25 του, ταξίαρχος στον Β’ ΠΠ στα 30 του, συγγραφέας. Η ομιλία του, που έμεινε στην ιστορία ως “ποταμοί αιμάτων”, προκάλεσε σάλο. “Επιτέλους κάποιος το είπε” έλεγαν οι μεν, “κλείστε στην φυλακή τον ρατσιστή”, οι δε. Μολονότι οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι το 67% έως το 82% των Βρετανών συμφωνούσε με τον Πάουελ, και στο ταχυδρομείο του έφτασαν πάνω από 100.000 γράμματα υποστήριξης, η οργανωμένη επίθεση αριστερών, φιλελεύθερων και κεντροδεξιών πολιτικών, δημοσιογράφων και “διανοούμενων”, ανάγκασε τον Έντουαρντ Χηθ, τον αρχηγό των Συντηρητικών, να τον απολύσει από σκιώδη Υπουργό Άμυνας και να τον βάλει στο περιθώριο. Ο νόμος, τελικά, ψηφίστηκε τον Οκτώβριο του 1968. Εκτός από τη στέγαση, απαγόρευε τις “φυλετικές” (υπαρκτές ή ανύπαρκτες) διακρίσεις στην αγορά εργασίας, στις τραπεζικές εργασίες, στις ασφάλειες, στην ψυχαγωγία, στο εμπόριο, μέχρι και στον συνδικαλισμό! “Δεν πήρα την προαγωγή γιατί είμαι μουσουλμάνος” έλεγε ο Αχμέτ. Κι ο εργοδότης, που θα του είχε κολλήσει ήδη η ρετσινιά του ρατσιστή, θα έπρεπε να αποδείξει στο δικαστήριο ότι δεν την πήρε λόγω έλλειψης ικανοτήτων. Φυσικά για να υποστηριχθεί διοικητικά αυτή η παράνοια δημιουργήθηκε μια φαραωνική και πολυέξοδη γραφειοκρατία που αναλάμβανε να εξετάσει μία προς μία όλες τις καταγγελίες για ρατσιστική συμπεριφορά και έστελνε μυστικούς “testers” για να παγιδεύουν τους πολίτες, φορτώνοντάς τους το κόστος της και φρενάροντας τη βρετανική Οικονομία, διότι κάθε επιχειρηματική απόφαση έπρεπε να αποδεικνύει ότι “συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις” του νομοθέτη.

Το καρκίνωμα του δικαιωματισμού είχε πια γίνει διηθητικό. Σε 4 χρόνια πέρασε τη Μάγχη. Και εκεί εγκαταστάθηκε σε όλα τα όργανα, σε όλους τους ιστούς. Βρίσκοντας άφθονη τροφή στις αριστερές εμμονές της γαλλικής κοινωνίας και της γαλλικής ελίτ, απέκτησε τερατώδεις διαστάσεις: ο Νόμος Pleven του 1972 δεν έμεινε στις χρηματικές ποινές, αλλά κατέστησε ποινικό αδίκημα, που τιμωρείται με φυλάκιση και πρόστιμο, την άρνηση ενός ιδιοκτήτη να νοικιάσει ή ενός εργοδότη να προσλάβει. Τα “προστατευόμενα” κριτήρια σήμερα έχουν φτάσει τα… 26 και περιλαμβάνουν τα πάντα: φύλο (όπως το φαντάζεται ο καθένας), σεξουαλικό προσανατολισμό, καταγωγή, εθνότητα, φυλή, γλώσσα, ήθη, επώνυμο, τόπο κατοικίας, θρησκεία, πεποιθήσεις, πολιτικές απόψεις, συνδικαλιστική δραστηριότητα, υγεία, ηλικία, αναπηρία, απώλεια αυτονομίας, σωματικά χαρακτηριστικά, γενετικά χαρακτηριστικά, εξωτερική εμφάνιση, σωματική εμφάνιση, οικογενειακή κατάσταση, εγκυμοσύνη, ευάλωτη θέση λόγω οικονομικής κατάστασης, τραπεζική διεύθυνση (κριτήριο που προστέθηκε για να εμποδίσει τον αποκλεισμό ατόμων που διαμένουν σε υποβαθμισμένες περιοχές ή έχουν λογαριασμό σε συγκεκριμένα υποκαταστήματα), ιδιότητα θύματος ή μάρτυρα σε υποθέσεις κακοποίησης, σεξουαλικής παρενόχλησης και διαφθοράς!

Εμφανίζεται δηλαδή στον Γάλλο εργοδότη μια Αφρικανή, έγκυος, 150 κιλά, γεμάτη τατουάζ και piercing, που έχει καταγγείλει στο παρελθόν σεξουαλική παρενόχληση, δεν μιλάει Γαλλικά και δεν έχει μία. Αν αρνηθεί να την προσλάβει θα φάει μέχρι 3 χρόνια φυλακή και θα πληρώσει μέχρι 45.000 πρόστιμο. Στην καλύτερη περίπτωση θα τον τρέχει στα δικαστήρια και, όπως στην Ελλάδα, ισχύει και στη Γαλλία το “πού θα πέσεις”. Αν πέσει σε καμμιά αλληλέγγυα δικαστίνα, που ως φοιτήτρια ήταν στη νεολαία του Μελανσόν και τώρα συνδικαλίζεται στην ακροαριστερή ένωση δικαστών Syndicat de la Magistrature, την έβαψε. (Ναι, στη Γαλλία επιτρέπεται οι δικαστές να εκδηλώνουν κομματικές και ιδεολογικές προτιμήσεις. Περισσότεροι από τους μισούς είναι αριστεροί! Και το 70%, γυναίκες.)

Αφού λοιπόν ο δικαιωματισμός εδραιώθηκε για τα καλά στη Γαλλία, έκανε μετάσταση και στην έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σ’ αυτό, είχαν κομβικό ρόλο δύο Έλληνες: ο Δημήτρης Ευρυγένης και η Άννα Διαμαντοπούλου.

Μέχρι το 1997, η ΕΕ δεν είχε τη θεσμική αρμοδιότητα να νομοθετεί για κοινωνικά δικαιώματα ή φυλετικές διακρίσεις. Αν ένας μετανάστης υφίστατο φυλετική διάκριση, υπήρχε μόνο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου όπου μπορούσε να προσφύγει. Αλλά η ΕΕ δεν είχε κανένα νομικό εργαλείο για να παρέμβει. Βέβαια, έκανε γνωστές τις αντιλήψεις της με πολιτικές διακηρύξεις “κατά του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας” και με συστάσεις. Δεν ήταν, όμως, δεσμευτικές. Το 1990, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με πρωτοβουλία του ευρωβουλευτή της ΝΔ, Δημήτρη Ευρυγένη συνέταξε μια έκθεση “για την άνοδο του φασισμού και του ρατσισμού” στην Ευρώπη, καλώντας τα κράτη – μέλη να λάβουν μέτρα. Η Έκθεση Ευρυγένη μηρύκαζε το κυρίαρχο αφήγημα: οι μετανάστες δεν ενσωματώνονται, γιατί οι κυβερνήσεις δεν ξοδεύουν όσα λεφτά πρέπει και γιατί αντιμετωπίζουν διακρίσεις στην καθημερινή ζωή από τους Ευρωπαίους, που είναι ρατσιστές. Άρα, πρέπει να δώσουμε κι άλλα λεφτά στις “δομές ενσωμάτωσης”, να προστατεύσουμε περισσότερο τις “ευπαθείς και ευάλωτες” μειονότητες και να κυνηγήσουμε περισσότερο τους ρατσιστές ισλαμοφοβικούς, αφροφοβικούς, ασιατοφοβικούς, γενικά φοβικούς Ευρωπαίους: με φίμωση, με πρόστιμα, με φυλακίσεις.

Το 1997, που ορίστηκε ως Ευρωπαϊκό Έτος κατά του Ρατσισμού, η ΕΕ ίδρυσε το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο των Φαινομένων Ρατσισμού και Ξενοφοβίας (EUMC, νυν FRA) στη Βιέννη. Έκανε όμως και κάτι άλλο: με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ, απέκτησε για πρώτη φορά το νομικό δικαίωμα να συντάσσει “αντιρατσιστικές” Οδηγίες, που τα κράτη – μέλη υποχρεούνται να ενσωματώνουν στη νομοθεσία τους.

Έτσι, το 2000, όταν Επίτροπος Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων ήταν η Άννα Διαμαντοπούλου, εξέδωσε τις Οδηγίες για τη Φυλετική Ισότητα (2000/43/ΕΚ) και για την Ίση Μεταχείριση στην Απασχόληση (2000/78/ΕΚ). Το σύνολο πλέον των κρατών της ΕΕ παραδιδόταν στο πολυδαίδαλο, αδηφάγο και τοξικό οικοσύστημα του δικαιωματισμού, των ποσοστώσεων, των σημάτων συμπερίληψης, όλης αυτής της αισχρής κουλτούρας που αντιστρέφει τη σχέση αιτίου – αποτελέσματος και τις έννοιες θύτη και θύματος. Η πρεμούρα με την οποία ψηφίστηκαν οι οδηγίες το 2000 οφειλόταν και σε ένα πολιτικό σοκ: την είσοδο του αντιμεταναστευτικού κόμματος του Γιοργκ Χάιντερ, FPÖ, στην κυβέρνηση της Αυστρίας. Χτύπησε κόκκινος συναγερμός στους αρχιερείς της πολιτικής ορθότητας και αποφάσισαν να πάρουν μέτρα. Μόνο που, όπως είχε επισημάνει ο Πάουελ το 1968, έριχναν λάδι στη φωτιά. Πλέον η διείσδυση του Ισλάμ γινόταν με την κάλυψη, την υποστήριξη και τη χρηματοδότηση της ΕΕ! Η υπερβολική προστασία των υπαρχόντων μεταναστών έστελνε σήμα σε εκατομμύρια που περίμεναν την ευκαιρία για να μπουκάρουν. Και η εδραίωση των παράλληλων κοινωνιών γινόταν με ασπίδα το νομικό σύμπλεγμα που είχε ως στόχο την εξάλειψή τους!

Οι υποστηρικτές αυτών των εκτρωματικών νόμων θεωρούν ότι το κράτος παρεμβαίνει στον ιδιωτικό χώρο, όχι ως “δερβέναγας”, αλλά ως εγγυητής ότι κάθε άτομο θα κρίνεται με βάση την προσωπική του φερεγγυότητα. Υποστηρίζουν ότι χωρίς τέτοιους νόμους, ο αποκλεισμός των μειονοτήτων θα οδηγούσε σε συνθήκες μόνιμου φυλετικού διαχωρισμού και βίαιες εξεγέρσεις, διαλύοντας την κοινωνική συνοχή πολύ νωρίτερα.

Όμως, κατάφεραν ακριβώς το αντίθετο. Το πλέγμα των δήθεν αντιρατσιστικών νόμων έκανε διπλή ζημιά: το δυτικό κράτος αυτοαφοπλίστηκε, και ταυτόχρονα αποψίλωσε τα αμυντικά δικαιώματα των γηγενών πολιτών. Εμπόδισε τις τοπικές κοινωνίες να χρησιμοποιήσουν αμυντικούς μηχανισμούς επιλογής. Αν η ΕΕ επέτρεπε στην ιδιωτική σφαίρα (ιδιοκτήτες, εργοδότες) να εκφράζει ελεύθερα τις πολιτισμικές της προτιμήσεις, η ίδια η κοινωνία θα λειτουργούσε ως φυσικό “φίλτρο”: όσοι δεν σκόπευαν να αφομοιωθούν θα αποθαρρύνονταν από το να μεταναστεύσουν, ενώ όσοι βρίσκονταν ήδη εκεί θα αναγκάζονταν είτε να προσαρμοστούν είτε να αποχωρήσουν. Αν εξεγείρονταν θα διέπρατταν παράνομες πράξεις και αυτό θα σήμαινε ακόμα ταχύτερη απέλαση. Θα έμεναν όσοι ενσωματώνονταν πραγματικά. Η αντίθεση όσων κατηγορούνται ως “ρατσιστές” δεν αφορά το χρώμα του δέρματος. Αφορά στη διατήρηση ηθών και εθίμων ασύμβατων με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και στην απροκάλυπτη πλέον πρόθεση των φορέων τους να τα επιβάλουν στους γηγενείς, υποτάσσοντάς τους. Άλλωστε στην Ευρώπη ζουν ήδη 4,5 εκατομμύρια μετανάστες από μη μουσουλμανικές χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας (Φιλιππίνες, Ταϋλάνδη, Βιετνάμ, Κίνα, Ν. Κορέα, Ιαπωνία κ.λπ.) συμβατοί πολιτισμικά, με μη ανταγωνιστικές δοξασίες (Βουδιστές, Σιντοϊστές, Ταοϊστές, Άθρησκοι) που ουδέποτε αντιπαρατέθηκαν με τους γηγενείς και γι’ αυτό ουδέποτε αντιμετωπίστηκαν “ρατσιστικά”.

Περιέργως, ποτέ η ΕΕ δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει τις ηθελημένα απομονωμένες, ισλαμικές κοινωνίες μεταναστών: “θέλετε να ενσωματωθείτε”; Και όσες έγκυρες ανεξάρτητες έρευνες γνώμης αποκάλυπταν όχι μόνο τη συντριπτική επικράτηση του “όχι”, αλλά και το ότι οι νέες γενιές Μουσουλμάνων είναι σε διπλάσιο ποσοστό φανατικότεροι των γονιών τους, υποβαθμίζονταν για να μην… δώσουν τροφή στην ισλαμοφοβία! Τα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι (Charlie Hebdo, Bataclan), τις Βρυξέλλες και τη Νίκαια, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι δράστες ήταν μεσοαστοί Ευρωπαίοι πολίτες δεύτερης ή τρίτης γενιάς, ανάγκασαν τους θεσμούς να αλλάξουν οπτική. Το 2020, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε το νέο “Σχέδιο Δράσης για την Ενσωμάτωση και την Ένταξη (2021-2027)”, το οποίο για πρώτη φορά έδωσε έμφαση όχι μόνο στα δικαιώματα, αλλά και στην υποχρέωση υιοθέτησης των ευρωπαϊκών δημοκρατικών αξιών.

Too little, too late. Άλλωστε, υιοθέτηση αξιών με το ζόρι δεν γίνεται. Ούτε υπάρχει υποχρέωση χωρίς ποινή. Και η ΕΕ, δεμένη χειροπόδαρα από κανόνες που θέσπισε σε άλλες εποχές, για άλλους πληθυσμούς, για άλλα μεγέθη και άλλες συνθήκες, όπως περιγράφω εδώ, δεν έχει φτιάξει ακόμα νομικά όπλα για να αφαιρεί την υπηκοότητα και να απελαύνει ή να φυλακίζει ισοβίως, όσους απεργάζονται την αντικατάσταση του ευρωπαϊκού πολιτισμού από τον πρωτόγονο θρησκευτικό ολοκληρωτισμό, που επινόησε ένας αγράμματος καμηλιέρης στην έρημο της Αραβίας πριν 1400 χρόνια.

Την αλήθεια του “δεν θέλω να ενσωματωθώ, και ό,τι και να κάνετε δεν θα τα καταφέρετε” την διαπίστωσαν Γαλλία και ΗΒ που εφάρμοζαν δύο διαφορετικές πολιτικές. Το ΗΒ, που αναγνωρίζει θρησκευτικές και φυλετικές κοινότητες, ανέχεται παράλληλα νομικά συστήματα, επιτρέπει σε ριζοσπάστες ιεροκήρυκες να εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον του από το έδαφός του, συγκαλύπτει μαζικά εγκλήματα όπως του Rotherham, ξοδεύει πακτωλούς χρημάτων για φιλοξενία των εισβολέων σε ξενοδοχεία πολυτελείας, στέλνει τον Κάρολο να κάνει τεμενάδες στους ιμάμηδες στα εγκαίνια των νέων ισλαμικών κέντρων (πάνω από 2000 τζαμιά υπάρχουν στο ΗΒ, τα 500 στο Λονδίνο) αλλά κλείνει τις βρετανίδες μητέρες στη φυλακή για ένα σχόλιο στο “Χ”, παρατείνει απλώς τον επιθανάτιο ρόγχο του. Παρά την πολιτική κατευνασμού, βίωσε βαριές τρομοκρατικές επιθέσεις με εκατόμβες νεκρών, (Λονδίνο 2005, Μάντσεστερ 2017, Γέφυρα του Λονδίνου 2017, Γουέστμινστερ 2017, δολοφονίες Lee Rigby 2013 και Sir David Amess 2021) ενώ η πρωτεύουσά του έχει μετατραπεί εδώ και χρόνια σε αποικία των πρώην αποικιών του. Η μετάλλαξη του ΗΒ σε ΗΧ (Ηνωμένα Χαλιφάτα) με δημοκρατικές διαδικασίες θα συμβεί, νομοτελειακά, πολύ πριν το τέλος του αιώνα. Εκτός αν προκύψουν οι “ποταμοί αιμάτων” που έβλεπε ο Πάουελ.

Το γαλλικό μοντέλο της Laïcité (κοσμικότητας) λειτουργεί, θεωρητικώς, αντίθετα: δεν αναγνωρίζει συλλογικές εθνοτικές ή θρησκευτικές μειονότητες, παρά μόνο μεμονωμένους, ισότιμους Γάλλους πολίτες. Βασική αρχή της Laïcité είναι ότι η θρησκεία είναι αυστηρά ιδιωτική υπόθεση και η δημόσια σφαίρα είναι ουδέτερη. Το κράτος δεν χρηματοδοτεί, δεν αναγνωρίζει και δεν ευνοεί καμία θρησκεία. Ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει ό,τι θέλει ή να μην πιστεύει, αλλά η άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων περιορίζεται στο σπίτι και στους χώρους λατρείας. Δημόσιοι υπάλληλοι, εκπαιδευτικοί και μαθητές στα δημόσια σχολεία απαγορεύεται να φέρουν εμφανή θρησκευτικά σύμβολα (σταυρούς, μαντήλες, κιπά). Όλοι οι μαθητές διδάσκονται το ίδιο ακριβώς πρόγραμμα. Δεν επιτρέπονται εξαιρέσεις από μαθήματα για θρησκευτικούς λόγους. Τα σχολικά εστιατόρια προσφέρουν ενιαίο μενού, χωρίς γεύματα Halal ή Kosher.

Με την αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού στη Γαλλία, το κράτος ενίσχυσε το πλαίσιο της Laïcité. Το 2010 απαγόρευσε την πλήρη κάλυψη του προσώπου σε όλους τους δημόσιους χώρους. Το 2021 ο Νόμος κατά του “αυτονομισμού” εισήγαγε αυστηρότερους ελέγχους σε θρησκευτικούς συλλόγους, σε τζαμιά και στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Το τι πέτυχε η Laïcité στο πεδίο της ενσωμάτωσης το δείχνουν οι πρόσφατες ταραχές, που δεν είναι ούτε οι πρώτες και δεν θα είναι οι τελευταίες, στον μεγάλο ασθενή της (ασθενούσας γενικά) Ευρώπης. Αν απαγορεύεις σε μια γυναίκα να φοράει δημοσίως μπούρκα, αλλά η ίδια ή ο άντρας της δεν δέχονται τίποτε άλλο, απλώς δεν θα ξαναβγεί από το σπίτι. Ή θα κυκλοφορεί λάθρα, ρισκάροντας το πρόστιμο των 150 ευρώ. Άλλωστε μόνο αυτό προβλέπεται ως τιμωρία, και όχι η απέλαση λόγω αυταπόδεικτης μη ενσωμάτωσης. Η κυκλοφορία με τη μορφή σκιάχτρου έχει αξιολογηθεί από τον γαλλικό νόμο ως πταίσμα, αντίστοιχη με μια μικρή υπέρβαση του ορίου ταχύτητας ή με διατάραξη της κοινής ησυχίας. Ακόμα και αν πρόκειται για μπουρκοφορούσα ξένη υπήκοο, το φιλόστοργο γαλλικό κράτος περιορίζεται σε συστάσεις. Για πολιτογραφημένη “Γαλλίδα”, ούτε καν το συζητάμε!

Αν υποχρεώνεις έναν μουσουλμάνο μαθητή να δίνει εξετάσεις στη Βιολογία και να αρνείται έτσι εμμέσως ότι τον κόσμο τον έφτιαξε ο Αλλάχ λέγοντας “Kun”, απλώς θα συσσωρεύει θυμό μέσα του για το “άπιστο, φασιστικό εκπαιδευτικό σύστημα” και θα ψάχνει ευκαιρία να το κάψει. Το ίδιο και η αδελφή του που την αναγκάζεις μέχρι τα 18 να έχει το κεφάλι της ακάλυπτο. (Όμως, στα γαλλικά Πανεπιστήμια η μαντήλα επιτρέπεται!) Μπορεί να πάνε και οι δύο σε ιδιωτικά ισλαμικά σχολεία, που εκεί, περιέργως, το γαλλικό κράτος μέχρι το 2021, όχι μόνο δεν έψαχνε το τι διδάσκεται, όχι μόνο αδιαφορούσε για τη χρηματοδότησή τους από το Κατάρ και την Τουρκία, αλλά τα επιχορηγούσε! Πριν το 2000, δεν υπήρχε κανένα ισλαμικό σχολείο πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Σήμερα, μετά τις μεγαλοφυείς προσπάθειες εκκοσμίκευσης των Μουσουλμάνων με το στανιό, έχουν φτάσει τα 130 και συνεχίζουν. Όμως στα γκέτο των προαστίων, οι μαθητές δεν δέχονται να αποκτήσουν “κοσμικές γνώσεις”. Και αυτοί και οι γονείς τους απειλούν τους καθηγητές, αν επιμείνουν στην ενσωμάτωση μέσω Παιδείας. Δύο, τους αποκεφάλισαν ήδη. Πώς να μην είναι υποβαθμισμένα τα σχολεία εκεί; Ποιος να πάει να διδάξει;

Στη Γαλλία, ο διορισμός των καθηγητών στη δημόσια εκπαίδευση γίνεται κεντρικά από το Υπουργείο Παιδείας μέσω ενός συστήματος μοριοδότησης. Οι νεοδιορισμένοι που έχουν τα λιγότερα μόρια “κάνουν το αγροτικό τους” στις λεγόμενες “δύσκολες ζώνες”, δηλαδή στα σχολεία των banlieues, των υποβαθμισμένων προαστίων. Μένουν αναγκαστικά εκεί και μόλις συμπληρώσουν τα μόρια φεύγουν τρέχοντας. Αυτό προφανώς δημιουργεί διαρκή υποστελέχωση και συνεχές turnover. Δεν γίνεται αλλιώς. Κι όσοι διδάσκουν, τρέμει το κακαρδάκι τους μήπως τους ξεφύγει κάτι και έχουν την τύχη των Samuel Paty (2020) και Dominique Bernard (2023). Αυτολογοκρίνονται, εγκλωβισμένοι σε τάξεις – αρένες , με ποσοστό μουσουλμάνων μαθητών 70% – 95%, για να μην μπουν στο στόχαστρο, να μην δεχθούν απειλές, να μην κατηγορηθούν στο διαδίκτυο. Πώς να μυήσεις προνεωτερικούς στις ευρωπαϊκές αξίες; Παραλείπουν ολόκληρα κεφάλαια (ελευθερία της έκφρασης, ισότητα των φύλων, ανθρώπινα δικαιώματα, ρόλος των θρησκειών, Ιστορία, Φιλοσοφία, Βιολογία, Τέχνες, Αγωγή του Πολίτη) θεμελιώδη για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό αλλά κόκκινο πανί για τους αγριεμένους θρησκόληπτους. Άλλωστε, επί δεκαετίες, το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας και οι σχολικές διευθύνσεις συμβούλευαν τους καθηγητές να μη δημιουργούν εντάσεις με τους μαθητές και τις οικογένειές τους για να “διατηρηθεί η τάξη”. Πώς μπορεί να γίνει αυτό με μαθητές που πετούν καρέκλες, σπάζουν θρανία, ανάβουν καπνογόνα μέσα στην αίθουσα, παρεμποδίζουν βίαια τη διεξαγωγή του μαθήματος, κουβαλάν μαχαίρια, και σημαδεύουν με όπλα την καθηγήτρια στο κεφάλι, ζητώντας της να τους σβήσει την απουσία, όπως σε ένα βίντεο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο και προκάλεσε την παρέμβαση του Μακρόν; Μόλις χθες, 14χρονος σε σχολείο της Μασσαλίας πυροβόλησε με κυνηγετικό όπλο τον διευθυντή και μία εκπαιδευτικό, τραυματίζοντάς τους.

Ωστόσο στη μαθητική εξέγερση δεν συμμετέχουν μόνο μουσουλμάνοι. Η νεολαία στη Γαλλία αισθάνεται ξεκρέμαστη, χωρίς παρελθόν και χωρίς μέλλον. “Η λογική της ήσσονος προσπάθειας, το έλλειμμα της πειθαρχίας, η κατάλυση της ιεραρχίας και η συνεπαγόμενη εξίσωση ανήλικου & ενήλικου οδήγησαν ολόκληρες γενεές σε πνευματικό, ηθικό και επαγγελματικό κενό. Η κολακεία, η ανοχή και η υποχωρητικότητα της εξουσίας δεν απελευθέρωσε· οδήγησε σε αδιέξοδα” λέει ο καθηγητής της Σορβόννης, Γιώργος Πρεβελάκης.

“Μεγάλη αναστάτωση, υπέροχη κατάσταση” για τον Μελανσόν και την “Ανυπότακτη Γαλλία” του, που υποδαυλίζει τα έκτροπα για εκλογικό όφελος, ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027, αγνοώντας την τύχη των ομοϊδεατών του, του Τουντέχ, που συμμάχησαν με τον Χομεϊνί.

Κατευθυνόμαστε προς μια πανευρωπαϊκή σύγκρουση τεκτονικών διαστάσεων, αυτή που ο γράφων έχει ονομάσει, από το 2012, “πόλεμο της διπλανής πόρτας” ή προς μια παρατεταμένη περίοδο πολιτικής αβεβαιότητας και κοινωνικού, πολιτισμικού και οικονομικού μπάχαλου, σε θεσμικό κενό; Είτε το ένα συμβεί είτε το άλλο, η Ευρώπη που ξέραμε δεν υπάρχει πια. Οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν ζουν σε μια ήπειρο ανεκτικότητας, ειρήνης, χαράς, γιορτής, ευτυχίας. Η ανασφάλεια και η πεποίθηση ότι ο χαρακτήρας της ηπείρου μας έχει αλλάξει ανεπιστρεπτί είναι πλέον κεντρικό στοιχείο του δημόσιου διαλόγου. Η μετατόπιση των ψηφοφόρων σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες προς πολιτικές δυνάμεις που θέτουν ως προτεραιότητα την εθνική κυριαρχία, την ασφάλεια, τον έλεγχο των συνόρων και την προστασία της πολιτισμικής ταυτότητας επιβεβαιώνει ότι το ζήτημα αυτό θα καθορίσει την πορεία της Ευρώπης στις δεκαετίες που έρχονται.

Μάλιστα, το Ευρωκοινοβούλιο συνειδητοποιώντας, έστω και αργά, ότι η ΕΕ ζέσταινε φίδια στο κόρφο της, εξέδωσε πρόσφατα ψήφισμα με το οποίο ονομάζει τρομοκρατικές οργανώσεις, Ενώσεις και Οργανισμούς που συνδέονται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, αυτές που μέχρι χθες ταχτάριζε και χρηματοδοτούσε!

Τoo little, too late, ξανά. Πολύ φοβάμαι ότι το “point of no return” το έχουμε περάσει προ πολλού. Το Ισλάμ δεν αφομοιώθηκε ποτέ και πουθενά. Μόνο υπέταξε, με τον προσηλυτισμό ή τη χατζάρα. Πληθυσμοί που αντιλαμβάνονται την ενσωμάτωση ως άρνηση της πίστης τους, μιας πίστης που επιβάλλει την ποινή του θανάτου για όποιον την εγκαταλείπει, δεν πρόκειται να ενσωματωθούν στον αιώνα τον άπαντα, είτε το βρετανικό μοντέλο εφαρμοστεί είτε το γαλλικό είτε το διαγαλαξιακό! Ο μόνος τρόπος για να επανέλθει η Ευρώπη στο πολιτισμικό της πλαίσιο είναι αυτοί οι πληθυσμοί να εκδιωχθούν. Ποιος τολμάει να το κάνει; Έχουν ήδη καταλάβει πολλούς “αρμούς της εξουσίας” και έχουν νευραλγικές θέσεις στην παραγωγή, ακόμα και στην Εκπαίδευση. Επιπλέον, υποστηρίζονται από διπρόσωπα μουσουλμανικά κράτη, τα οποία χρηματοδοτούν πολλούς ευρωπαϊκούς θεσμούς (με προφανή σκοπό), αλλά μ’ αυτά η Ευρώπη έχει πολυμερείς σχέσεις και γεωπολιτικές συμμαχίες. Από κάποια εξαρτάται και ενεργειακά. Μύλος! Ποιος πολιτικός ηγέτης θα τολμήσει να πει στους Μουσουλμάνους: “θα υιοθετήσετε σώνει και καλά τις δυτικές αξίες, θα αφήνετε τις κόρες σας να ντύνονται όπως θέλουν, να στολίζονται, να φλερτάρουν, να κάνουν προγαμιαίο σεξ, να σπουδάζουν, να κάνουν καριέρα και να διαλέγουν εκείνες τον πατέρα των παιδιών τους, που δεν θα είναι ο ξάδελφος”; Κι αν το πει, ποια τελέσφορη ποινή θα προτείνει; Και πώς θα την επιβάλει όταν, όπως είναι βέβαιο, αντιδράσουν; Και τι θα κάνει μετά, σε χώρες που καταρρέουν δημογραφικά και η Οικονομία τους στηρίζεται στο εργατικό δυναμικό των στρατιωτών του Αλλάχ σε καίριους τομείς, όπως η υγεία, οι κατασκευές, οι μεταφορές και οι υπηρεσίες; Δεν θα χρειαστεί να περιμένουν μέχρι να γίνουν το 50% +1 του πληθυσμού για να κυριαρχήσουν. Με ποσοστά από 10% και πάνω, που ψηφίζουν en bloc ομόθρησκους και με την πάγια συνεργασία των αριστερών, διαφεντεύουν το πολιτικό παιχνίδι, εκλέγουν τους δικούς τους και προωθούν νόμους που τους ευνοούν.

Η συντριβή ενός πολιτισμού 2500 ετών, του λαμπρότερου που δημιούργησε ο Homo Sapiens, είναι μαθηματικώς προδιαγεγραμμένη. Άρθρα σαν κι αυτό γράφονται για λόγους ηθικής συνέπειας. Επειδή “το να βλέπεις και να μην μιλάς θα ήταν η μεγαλύτερη προδοσία”, όπως έλεγε ο προφήτης Ενώχ, το μακρινό 1968.

* Ο Θάνος Τζήμερος είναι επιχειρηματίας, πρώην πρόεδρος της “Δημιουργίας Ξανά”

https://www.capital.gr/arthra/